Η Μόσχα και η Τεχεράνη ήταν πάντα και θα είναι πάντα αντίπαλοι, όχι σύμμαχοι ...

 

Η Τεχεράνη διοικείται από μια αζερική κατοχική κυβέρνηση;[Τό αρθρο εχει γραφτει 12 Ιουλ 2025]

♱ Ρούρικ Κριστγουόκερ ♱

Υπάρχει αυτή η διάχυτη αφήγηση ότι η Ρωσία ήταν μέρος κάποιας συμμαχίας, που μερικές φορές αναφέρεται ως «Άξονας της Αντίστασης» εναντίον του ΝΑΤΟ και του Ισραήλ. Οι χώρες που θεωρούνται ότι βρίσκονται σε αυτή τη συμμαχία με τη Ρωσία ήταν οι ελεγχόμενες από τους Σιίτες στη Μέση Ανατολή. Έτσι, αυτό περιελάμβανε τη Συρία (Αλαουίτες), τον Λίβανο (Χεζμπολάχ) και το Ιράν.

Οι συγγραφείς που δημιούργησαν την αφήγηση Ζ όπως την ξέρουμε τώρα, όπως το The Saker, το εξήγησαν περίφημα με πολιτιστικούς, ηθικούς και θρησκευτικούς όρους ως σύγκλιση κοινών αξιών για το ομοφυλοφιλικό σεξ και τις αβρααμικές εσχατολογικές προφητείες, ουσιαστικά. Ο Σάκερ (Αντρέι Ραέφσκι) ήταν ένας κατάσκοπος του ΝΑΤΟ με έδρα τη Φλόριντα, ο οποίος είχε κόψει τα δόντια του δουλεύοντας με τους μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν και στη συνέχεια με ισλαμικές ομάδες που πολεμούσαν εναντίον της Σερβίας (που χρηματοδοτούνταν από το Ιράν) στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Ήταν επίσης υπέρμαχος της ισλαμικής μετανάστευσης στην Ευρώπη και τη Ρωσία.

Πέρα από όλα αυτά, το κύριο πρόβλημα με αυτή τη «Σιιτική - Ορθόδοξη Ηθική Συμμαχία» είναι ότι δεν συμπεριέλαβε το Αζερμπαϊτζάν στην αφήγησή της. Αυτό είναι ένα πρόβλημα επειδή το Αζερμπαϊτζάν είναι επίσης σιιτικό. Όμως, παρόλα αυτά, είναι κοντά με την Τουρκία, το Ισραήλ και χρηματοδοτούν διάφορες τζιχαντιστικές και εγκληματικές ομάδες εντός των συνόρων της Ρωσικής Ομοσπονδίας με τα τεράστια χρηματικά ποσά πετρελαίου και φυσικού αερίου. Αυτά για τον σιιτισμό που είναι ένα είδος ιδεολογικής θεραπείας κατά της συνεργασίας με τους Ισραηλινούς.

Το χειρότερο είναι ότι η ιστορία του Αζερμπαϊτζάν είναι το κλειδί για την κατανόηση των ρωσοπερσικών σχέσεων, οι οποίες κάθε άλλο παρά φιλικές είναι. Εν ολίγοις, η Ρωσία και η Περσία μάχονται για το Βόρειο Ιράν/Αζερμπαϊτζάν εδώ και αιώνες.

Μια σύντομη ιστορία μίσους μεταξύ Περσίας και Ρωσίας

Η Ρωσική Αυτοκρατορία κατέκτησε και απέκοψε το έδαφος που είναι γνωστό σήμερα ως Αζερμπαϊτζάν από το Ιράν πριν από περίπου δύο αιώνες. Η Συνθήκη του Γκιουλιστάν (1813) παραχώρησε μεγάλο μέρος του Καυκάσου, συμπεριλαμβανομένων τμημάτων του σύγχρονου Αζερμπαϊτζάν (π.χ. Μπακού, Γκάντζα και Σιρβάν), στη Ρωσία.

Στη συνέχεια, το 1826-1828 έχουμε τον Δεύτερο Ρωσοπερσικό Πόλεμο. Αυτό τελειώνει με τη Συνθήκη του Τουρκμεντσάι, η οποία (1828) επισημοποίησε τον έλεγχο της Ρωσίας στα υπόλοιπα εδάφη βόρεια του ποταμού Αράς, συμπεριλαμβανομένου του Ναχιτσεβάν και του Ερεβάν.

Αυτό ενσωμάτωσε πλήρως το σημερινό Αζερμπαϊτζάν στη Ρωσική Αυτοκρατορία.

Αν πάμε έναν αιώνα μπροστά, τότε τον Απρίλιο του 1920, ο Κόκκινος Στρατός εισέβαλε μετά την κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας το 1917 και το Αζερμπαϊτζάν κήρυξε την ανεξαρτησία του ως Λαϊκή Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν (ADR) στις 28 Μαΐου 1918. Αυτή η ανεξαρτησία ήταν βραχύβια γιατί τον Απρίλιο του 1920, η 11η Κόκκινη Στρατιά των Μπολσεβίκων, υποστηριζόμενη από ντόπιους Μπολσεβίκους του Αζερμπαϊτζάν, εισέβαλε στο Μπακού, ανατρέποντας την ADR και ιδρύοντας τη Σοβιετική Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 1922, το Αζερμπαϊτζάν ενσωματώθηκε στη Σοβιετική Ένωση ως μέρος της ΣΟΣΔ της Υπερκαυκασίας, μαζί με την Αρμενία και τη Γεωργία.

Από εκείνο το σημείο και μετά, ο πόλεμος στα εδάφη που διεκδικούνται από τους Πέρσες επεκτείνεται στα σύνορα του ίδιου του σύγχρονου Ιράν. Η εισβολή της Σοβιετικής Ένωσης στο Ιράν, μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο, συνέβη τον Αύγουστο του 1941 κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτό είναι γνωστό ως Αγγλο-Σοβιετική Εισβολή στο Ιράν ή Επιχείρηση Countenance. Το Ιράν, στρατηγικά τοποθετημένο μεταξύ της Μέσης Ανατολής και της Σοβιετικής Ένωσης, ήταν κρίσιμο για τον Περσικό Διάδρομο, μια διαδρομή για τη μεταφορά προμηθειών από τον Περσικό Κόλπο στο σοβιετικό έδαφος μέσω του Ιράν και του Καυκάσου.

Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, το Ιράν, υπό τον Ρεζά Σαχ Παχλαβί, ήταν επίσημα ουδέτερο αλλά είχε στενούς οικονομικούς δεσμούς με τη Γερμανία. Γερμανοί μηχανικοί, σύμβουλοι και πράκτορες πληροφοριών ήταν ενεργοί στο Ιράν, αν και σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματικοί. Οι φόβοι ότι το Ιράν θα μπορούσε να γίνει γερμανικό προπύργιο ή σύμμαχος, απειλώντας τις συμμαχικές πετρελαιοπηγές στη Μέση Ανατολή και τις οδούς ανεφοδιασμού προς την ΕΣΣΔ ήταν αρκετοί για να δικαιολογήσουν την εισβολή.

Με λίγα λόγια, οι Ιρανοί δεν προέβαλαν καμία σημαντική αντίσταση και ο στρατός τους κατέρρευσε γρήγορα και ολοκληρωτικά, οδηγώντας σε μια γρήγορη νίκη για τους Συμμάχους. Για να προσθέσουν προσβολή στον τραυματισμό, οι Σοβιετικοί χρησιμοποίησαν βοηθητικές δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν και του Τουρκμενιστάν για να καταλάβουν την Τεχεράνη από τον Βορρά, ενώ οι Βρετανοί χρησιμοποίησαν Ινδούς (Σιχ) βοηθητικούς για να φτάσουν στην Τεχεράνη από τον Νότο. Οι αγωγοί και τα κοιτάσματα πετρελαίου της British Petroleum εξασφαλίστηκαν στο Ιράν και παραμένουν μια βασική σταθερά στην πραγματική πολιτική της περιοχής και στο Αζερμπαϊτζάν επίσης.

Οι πολιτικά έμπειροι Ιρανοί γνωρίζουν αυτή την ιστορία και εξακολουθούν να τρέφουν μνησικακία στη Ρωσία εξαιτίας αυτού που συνέβη.

Τέλος, αν διαβάσετε το δοκίμιό μου για την εισβολή του Αντρόποφ στο Αφγανιστάν, θα ξέρετε ότι η ΕΣΣΔ ήταν βασικά αποφασισμένη να εισβάλει ξανά στο Ιράν μέχρι το 1979. Αυτή ήταν η χρονιά κατά την οποία η CIA έστειλε τον Χομεϊνί από το Παρίσι για να ηγηθεί πραξικοπήματος κατά του Σάχη. Ο σοβιετικός στρατός είχε επίσης τον άντρα του να περιμένει να πάει και να καταλάβει την εξουσία και στην Τεχεράνη. Αλλά έγινε συμφωνία μεταξύ του Αντρόποφ και των δυτικών ξαδέλφων του από το shtetl. Εν τω μεταξύ, ο Σάχης είχε παρασυρθεί στην Αμερική από τους φίλους του Ροκφέλερ για θεραπεία καρκίνου, δίνοντας στο πραξικόπημα το πράσινο φως για να ξεκινήσει. Οι Αμερικανοί πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος του έτους υποστηρίζοντας τον Χομεϊνί και δίνοντάς του πληροφορίες για τον Σαντάμ και ενθαρρύνοντάς τον να πολεμήσει σε αυτόν τον αιματηρό πόλεμο στον οποίο οι Ιρανοί ήταν απελπιστικά λιγότεροι από τον στρατό του Σαντάμ.

Το Σχέδιο Χομεϊνί της CIA

Ο πόλεμος Ιράκ-Ιράν ήταν η κρεατομηχανή της εποχής του, αλλά για τους περσικούς λαούς πρώτα και κύρια, οι οποίοι υποβλήθηκαν δυσανάλογα στη σφαγή, κυρίως λόγω της ανικανότητας ή της δολιότητας της κυβέρνησής τους.

Επίσης, ήταν μόνο η παρέμβαση της τελευταίας στιγμής της KGB για να ανακατευθύνει τις σοβιετικές δυνάμεις στο Αφγανιστάν που έσωσε την ιρανική κυβέρνηση από το πραξικόπημα της Μόσχας, το οποίο θα την έκανε άλλο ένα σοβιετικό κράτος-δορυφόρο. Ο Τζίμι Κάρτερ αναγκάστηκε να δηλώσει δημοσίως ότι η Ουάσιγκτον θεωρούσε το Ιράν ως το έδαφός της και ότι οι πετρελαϊκές επιχειρήσεις εκεί θεωρούνταν εκτός ορίων και πρόσχημα για πόλεμο. Το Ιράν μπορεί να έχει γίνει το σημείο ανάφλεξης για μια πραγματική αναμέτρηση μεταξύ της ΕΣΣΔ και της ΗΠΑ, αν και αυτό δεν είναι πλέον γνωστό σε κανέναν.

Σε γενικές γραμμές, το Ιράν θεωρούνταν πάντα ως ένα πολύ αδύναμο και ασήμαντο κράτος στην περιοχή - περισσότερο μια παιδική χαρά για άλλες δυνάμεις παρά μια δύναμη από μόνη της. Ο σοβιετικός στρατός υπολόγισε ότι η κυβέρνηση δεν θα άντεχε περισσότερο από μια εβδομάδα ενάντια στις προσπάθειές τους. Οι Αμερικανοί πραγματοποίησαν την επανάστασή τους σχεδόν εν μία νυκτί. Η παλαιότερη ιρανική γενιά θυμάται ακόμα την κρατική προπαγάνδα από τους μουλάδες (ανδρείκελα της CIA) που δήλωναν ότι η Μόσχα είναι ένας αδυσώπητος εχθρός του ισλαμικού κόσμου (και του Ιράν).

Αν θέλετε επιβεβαίωση ορισμένων από τα σημεία μου, θα μπορούσατε να ακούσετε τη συνέντευξη του Tucker με έναν εμπειρογνώμονα της CIA σχετικά με το πώς η CIA εγκατέστησε τη σημερινή κυβέρνηση στην Τεχεράνη:

Οι δύο τρομοκράτες που συνομιλούν στο παραπάνω κλιπ θα παραδεχτούν ότι τα περισσότερα από τα γεγονότα που περιέγραψα παραπάνω είναι 100% αληθινά, παρεμπιπτόντως. Αλλά προσποιούνται έξυπνα ότι, κάποια στιγμή, ο Χομεϊνί και η κυβέρνησή του έγιναν απατεώνες. ότι η CIA υπέστη «πλήγμα» από την υποστήριξη του λάθος αλόγου. Βασικά, ότι κατά λάθος εγκατέστησαν κάποιον που ήταν κρυφά αντιαμερικανός στην εξουσία και έκτοτε δεν μπόρεσαν να τον αντιμετωπίσουν.

Αυτό είναι απόλυτη ανοησία.

Αλλά αυτή είναι η ίδια αφήγηση που χρησιμοποιείται για τον Πούτιν ή τον Σαντάμ ή οποιονδήποτε άλλο ηγέτη που προφανώς «έγινε απατεώνας» και τώρα πρέπει να κατασταλεί σαν τρελό σκυλί. Δημοσιογράφοι όπως ο Τάκερ θα παραδεχτούν ότι τοποθετήθηκαν από τους ίδιους ανθρώπους που επιδιώκουν να τους ανατρέψουν τώρα, αλλά ποτέ δεν θα αμφισβητήσουν το «απατεώνα» μέρος της αφήγησης.

Τι θα γινόταν όμως αν αυτές οι μαριονέτες δεν γίνονταν ποτέ απατεώνες;

Τι γίνεται αν εξακολουθούν να κάνουν αυτό που έπρεπε πάντα να κάνουν;

Ο Τάκερ και οι ειδικοί φίλοι του δεν θα παρατηρήσουν ποτέ το σαφές και καθιερωμένο μοτίβο της Ουάσιγκτον να βάζει περιουσιακά στοιχεία στην εξουσία μόνο και μόνο για να τα ανατρέψει αργότερα. Θα σας έκαναν να πιστέψετε ότι η CIA είναι αδέξια και ανίκανη – βάζοντας συνεχώς στην εξουσία ανθρώπους που τους εξαπατούν και προκαλούν «ανατινάξεις» που στη συνέχεια απαιτούν δαπανηρούς και ηθικά αξιοθρήνητους πολέμους για να διορθωθεί το πρόβλημα. Ο Τάκερ παραδέχεται στη συνέντευξη ότι ο Σαντάμ ήταν έργο της CIA, όπως και ο Χομεϊνί. Αλλά μετά, με κάποιο τρόπο και κάποια στιγμή, η αφήγηση λέει ότι και οι δύο έγιναν απατεώνες.

Και πάλι: Θα ήθελα απλώς να επισημάνω ότι ΔΕΝ έγιναν απατεώνες.

========

Φ**Το υπόλοιπο του αρθρου ο συγγραφέας το διαθετει σε ενα περιορισμένο αριθμο αναγνωστών του και δεν εχω την δυνατότητα να το μεταφέρω...αλλα και ως εδω,ειναι μια καλή πηγη πληροφοριας και αφορμη για περαιτέρω ερευνα ....

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων