𝝨𝝬𝝤𝝠𝝜 𝝩𝝜𝝨 𝝫𝝦𝝖𝝢𝝟𝝫𝝤𝝪𝝦𝝩𝝜𝝨 - 𝝛𝝮𝝤𝝫𝝞𝝠𝝞𝝖 𝝫𝝚𝝡𝝞𝝢𝝞𝝨𝝡𝝤𝝨 𝝟𝝖𝝞 𝗪𝗢𝗞𝗘 𝝖𝝩𝝛𝝚𝝢𝝩𝝖 ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΣΧΟΛΙΟ....

Ίων Εθνικός

𝝨𝝬𝝤𝝠𝝜 𝝩𝝜𝝨 𝝫𝝦𝝖𝝢𝝟𝝫𝝤𝝪𝝦𝝩𝝜𝝨 - 𝝛𝝮𝝤𝝫𝝞𝝠𝝞𝝖 𝝫𝝚𝝡𝝞𝝢𝝞𝝨𝝡𝝤𝝨 𝝟𝝖𝝞 𝗪𝗢𝗞𝗘 𝝖𝝩𝝛𝝚𝝢𝝩𝝖

Πώς ξεκίνησε ο προοδευτισμός.

Οι περισσότεροι, δεν γνωρίζουν πώς έγιναν οι ίδιοι οργανωμένοι ζωόφιλοι και οργανωμένες φεμινίστριες. Νομίζουν ότι ήταν δική τους επιλογή. Μεγάλο λάθος.

Κάποιοι άλλοι το αποφάσισαν περίπου πριν από 100 χρόνια.

Όλα έχουν σαν βάση την περίφημη Σχολή της Φρανκφούρτης. Εκεί μαζεύτηκαν πλούσιοι διανοούμενοι, Μαρξιστές, όλοι Εβραίοι, αν αυτό έχει σημασία για κάποιον. Νομίζω ότι δεν έχει σημασία η καταγωγή· απλώς έτυχε να είναι όλοι Εβραίοι και, τυχαία, όλοι Μαρξιστές.

Επειδή ο κλασικός Μαρξισμός απέτυχε να προκαλέσει επανάσταση μέσω της πάλης των τάξεων στη Δύση (οι εργάτες δεν επαναστάτησαν, αλλά βελτίωσαν το βιοτικό τους επίπεδο), η Σχολή της Φρανκφούρτης αποφάσισε να μεταφέρει τον δήθεν «αγώνα» από την οικονομία στην κουλτούρα, την ηθική, την οικογένεια, το φύλο, την εθνική ταυτότητα και την παιδεία.

Αυτό ονομάζεται Πολιτιστικός Μαρξισμός (Cultural Marxism). Στόχος ήταν να διαβρώσουν από μέσα τη δυτική κοινωνία, να δημιουργήσουν νέες «τάξεις» (καταπιεστές vs θύματα):

λευκοί εναντίον μη λευκών → ρατσισμός

άνδρες σε διχόνοια με τις γυναίκες → φεμινισμός

ετεροφυλόφιλοι εναντίον ομοφυλόφιλων → ομοφοβία

οικολόγοι εναντίον μη οικολόγων

κλιματιστές εναντίον όλων

ζωόφιλοι εναντίον όλων,

εθνικισμός εναντίον διεθνιστών/προοδευτικών

Και ο κατάλογος συνεχίζεται με την υιοθέτηση, κάτω από την ομπρέλα του νέου Μαρξισμού, κάθε μειονότητας, π.χ. Ρομά, καθώς και κάθε παρασιτικής ή εγκληματικής ομάδας, και γενικά υιοθέτησαν ότι προκαλεί διχόνοια και παραλογισμό και σύγχυση.

Υποστήριξαν ανοιχτά την προοδευτική πολιτιστική επανάσταση, ώστε να υπάρξει καταστροφή των παραδοσιακών δομών, ειδικά της οικογένειας. Ο κύριος μοχλός ήταν οι γυναίκες να μην κάνουν παιδιά, να έχουν σκύλους και γάτες ως υποκατάστατο της μητρότητας, να έρθουν σε ρήξη και μίσος με τους άντρες, να γίνουν οικονομικά ανεξάρτητες και να υπάρξει τελικά υπογεννητικότητα και εξαφάνιση, αντικατάσταση των λευκών ανδρών. Κύρια επίθεσή τους επικεντρώθηκε στον λευκό, στρέιτ, οικογενειάρχη άντρα.

Αυτός ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο που έπρεπε να βγει από τη μέση για την εφαρμογή του μαρξιστικού σχεδίου.

ώρα, ό,τι και να πούμε, αν είσαι άντρας ή ακόμα και γυναίκα που δεν έχει στρατευτεί στη woke ατζέντα, στους προοδευτικούς, δεν είσαι με το Ισλάμ, δεν λατρεύεις τους σκουρόχρωμους ήρωες της νεομαρξιστικής ατζέντας, π.χ. τον Πελέ κ.λπ., είσαι για όλους αυτούς το ίδιο. Αντιμετωπίζεις ακριβώς την ίδια ρητορική: ουρλιάζουν «φασίστα», «Ναζί», «ρατσιστή», «μισάνθρωπε» ή «κάθαρμα» που δεν θέλει τα ζώα.

Δυστυχώς έχουν κατεβάσει ρολά στο μυαλό τους. Πλέον δεν δέχονται αντίθετη άποψη. Είμαστε σε αντίπαλα στρατόπεδα και, όπως βλέπω, έτσι θα παραμείνουμε.

Ξέρω ότι όσοι είναι στο προοδευτικό στρατόπεδο δεν θα συμφωνήσουν, αλλά δεν το έγραψα για εσάς. Το κείμενο είναι μόνο για εθνικιστές

*****

ΣΧΟΛΙΟ ΑΠΟ Μαξιμος Πυροβέτσης

Είναι αληθής αυτή η εικόνα που βλέπουμε? Ναι! αλλα είναι μονο η ΜΙΣΗ αλήθεια και μισή αλήθεια ισούται με ένα ολόκληρο ΨΕΜΑ.

Σε μια βαθύτερη ανάλυση ο πολιτισμικός όχι πολιτιστικός Μαρξισμός ξεκίνησε στην βαση της απογοήτευσης απο την αδυναμία της ελίτ της μαρξιστικής διανόησης να κινητοποιήσει τις μάζες και την επακόλουθη πίκρα και οργή για αυτήν την αποτυχία ,που την απέδωσε στον μαζάνθρωπο που επέλεξε άλλους αφέντες. Εξού και η μομφή κατά των συντηρητικών ως μικροαστών. Η στροφή έγινε στην επίθεση στην βαση του μικροαστισμού, στα θεμέλια του, που είναι η οικογένεια και κάθε οικουμενική αξία όπως η μητρότητα κι ο πατριωτισμός.

Ο πατριωτισμός ήταν στοιχείο μέρους της αριστεράς όχι μόνο σαν ιδεολογία αλλα και ιστορικά. Σύγχρονοι Έλληνες αριστεροί πατριώτες είναι ο Καραμπελιάς στο Άρδην και αν δεν το ξέρετε εάν μεγάλο μέρος των αντισημιτών αναρχικών στον Ρουβικώνα. Πουθενά αλλού στον woke "αναρχικo" χώρο. Ιστορικά ο Στάλιν στον μεγάλο πατριωτικό πόλεμο όπως ονόμασε την παλαική άμυνα στην ναζιστική εισβολή. Γνωρίζοντας πως ο κομμουνισμός δεν ήταν ισχυρό κίνητρο εμψύχωσης επικαλέστηκε την αξία την πατρίδας.

Η σχολή της Φρανκφούρτης τα διαγράφει όλα αυτά τα πατριωτικά ως μικροαστικά αντιδραστικά με μια μονοκονδυλιά. Όμως το αίτιο της εμφάνισης και του ρόλου της ήταν βαθύτερο απο την παραπάνω ανάλυση κι εξηγεί την εβραϊκή καταγωγή των ιδρυτών της. Μονο αν το καταλάβετε αυτό θα ξεκολλήσετε απο τον στείρο αντισημιτισμό. Οι εβραίοι την εποχή της σχολής της Φρανκφούρτης το 1930 ήταν ακόμα άστεγοι. Ανέστιοι. Βρισκόντουσαν στην διασπορά! Εχει ήδη ξεκινήσει ένα ακόμα πογκρόμ στην ιστορία τους το ναζιστικό. Ψάχνουν για λύσεις.

Και αυτό εξηγεί τα πάντα. Χωρίζονται σε δυο παρατάξεις.

Η μια επιλεγεί την διάλυση των εθνών. Χωρις έθνη κυρίαρχα ,δεν υπάρχουν εβραίοι ως μειονότητα να διωχθούν. Χωρις εθνική συνοχή ,χωρις εθνική ταυτότητα, δεν υπάρχει κοινωνική συνεκτικότητα, δεν υπάρχουν πια παρίες να διωχθούν. Το έθνος χάνει το κράτος που ασκεί την εξουσία δια της βίας αρα οι εβραίοι είναι ασφαλείς.

Η άλλη πλευρά επίσης σοσιαλιστική να μη το ξεχνάμε επιλέγει την εθνική γραμμή. Κράτος για τους εβραίους. Ίδρυση του Ισραήλ. Ο κάθε λαός η κάθε φυλή το κάθε έθνος σπίτι του. Για την ιστορία ο Στάλιν ήταν ο δεύτερος ηγέτης μετα τον Τρούμαν που αναγνώρισε το κράτος του Ισραήλ και το εξόπλισε στρατιωτικά και ενίσχυσε οικονομικά. Ήταν σοσιαλιστικό μεν, αλλα εθνικιστικό δε. Η εχθρότητα ξεκίνησε με την στροφή του Ισραήλ στην Δύση το 1967 οπου οι σοβιετικοί κατασκεύασαν τον ενωτικό ορό παλαιστίνιος. Δεν θα τον βρείτε ούτε γραπτά ούτε προφορικά πριν το 1964 με την ίδρυση της PLO. Αυτό σχετικά με την εβραϊκή καταγωγή του πολιτισμικού μαρξισμού όπως και του κλασσικού το ίδιο ισχύει.

Απο τα 7 μέλη του Πολυτμπυρο οι τρεις πλειοψηφία ήταν εβραίοι. Στα υψηλόβαθμα καθοδηγητικά όργανα το ποσοστό τους άγγιζε το 20% με 25%. Στην Κεντρική Επιτροπή (Αύγουστος 1917) από τα 21 μέλη που εξέλεξε το κόμμα λίγο πριν την επανάσταση, τα 5 ήταν Εβραίοι Στο Συνέδριο του Κόμματος (1917) στους 171 αντιπροσώπους, οι 29 ήταν Εβραίοι αποτελώντας τη δεύτερη μεγαλύτερη εθνική ομάδα μετά τους Ρώσους. Πρώτο Πολιτμπιρό (Οκτώβριος 1917) στην πρώτη στενή ομάδα των 7 μελών που δημιουργήθηκε για να καθοδηγήσει την εξέγερση, οι 3 ήταν Εβραίοι οι Τρότσκι, Ζινόβιεφ και Κάμενεφ.

Ο Στάλιν ήταν Γεωργιανός. Με την κατηγορία των "ανεπατρίδων κοσμοπολιτών΄ διωχθήκαν επι Στάλιν αλλα και μετα τον θανατο του στα γκούλαγκ.

Και οι δύο φράξιες είχαν στόχο την επιβίωση του λαού τους. Αυτό εξηγεί και τον παραλογισμό τους να θέλουν την ισλαμοποιηση της δύσης οι εβραίοι ,όταν το μικρό κράτος τους είναι περικυκλωμένο απο ισλαμιστές μεσα και έξω που θέλουν την εξαφάνισή του και μονος σύμμαχος τους είναι η χριστιανική δύση. Το βλέπουμε και στον πόλεμο με το Ιράν πόσο το Ισραήλ πιέζει για την αμερικανική στρατιωτική βοήθεια. Το ίδιο το Ισραήλ αν και φιλελεύθερο δημοκρατικό εχει την υψηλοτάτη εθνική παιδεία φρόνημα και στρατιωτική οργάνωση και πειθαρχία και υποστηρίζει το δόγμα πατρίδα θρησκεία οικογένεια αντίθετα με τους διεθνιστές εβραίους που βρίσκονται ακόμα στην διασπορά.

Έτσι έχουμε δυο πόλους εβραίων. Τους Σιωνιστές και τους διεθνιστές.

Οι Σιωνιστές σχεδόν ολοι ,πλην των αριστερών στο Ισραήλ επιδιώκουν την πατρίδα τους γύρω απο το όρος Σιών εξού και το όνομα ,με σύνορα και καλη γειτονιά και ευημερία... ότι θέλουμε ολοι μας. Οι διεθνιστές -μάλλον ο ορός δεν είναι πιά δόκιμος- στον πολιτισμικό μαρξισμό ορθότερα, αντι εθνιστές θέλουν ένα α-συνοριακό κοσμο μια κοινότητα χωρις διακριτά έθνη χωρίς γένη και οικογένειες μια κοινωνία οπου τα παιδιά ανήκουν σε ολους κι εδώ θυμόμαστε την Πολιτεία του Πλάτωνα ,το blue print του κομμουνισμού και του ναζισμού και κάθε ολοκληρωτικής οργουελικής κοινωνίας.

Μια κοινωνία μιγάδων οπου οι εβραίοι θα την κυβερνούνε οι μονοι που δεν θα αναμιχθούν. Έτσι το εχουν ονειρευτεί. Σχέδιο Καλλέργι ενος μιγά που η πλούσια φυλετική του κληρονομιά ένα πολυ- μπαστάρδεμα τον στέρησε απο φυλετική ταυτότητα και την έκανε ιδεολογία, κατα το μύθο του Αίσωπου της κολοβής αλεπούς..

Η ιστορία εχει δείξει ότι το ισλάμ θα τους καταπιεί. Το κίτρινο σταυρό του Δαυίδ τους τον φορέσαν πρώτοι οι μουσουλμάνοι, όπως και την ζώνη στους χριστιανούς ,ως διακριτά σύμβολα θρησκείας. Δεν ξέρω πως οι αντι εθνιστές παγκοσμιοποιητες εβραίοι το εχουν σκεφτεί αυτήν την φορά. Ισως πανω στο πρότυπο των Νεότουρκων να κυβερνούν μιλιέτ μιγάδων.

Στην πράξη οι εβραίοι είναι αντίπαλοι μεταξύ τους.

Αν επικρατήσουν οι παγκοσμιοποιητές το Ισραήλ θα πέσει καθώς θα μεινει χωρις χριστιανική δύση να το υποστηριζει. Δεν λεω προστατευει γιατι τα καταφερνει μονο του. Το δόγμα του Ισραήλ για όσους το αγνοείται είναι ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ! Κι εννοούνε το Ολοκαύτωμα, αρα και τους διωγμούς που κατέληξαν σε αυτό. Αυτό ισχύει και για τις δυο φράξιες. Θεωρούν και σωστά πως το Ολοκαύτωμα ήταν αποτέλεσμα της διασποράς και όχι οι διωγμοί. Η διασπορά οδήγησε στους διωγμούς τα πογκρόμ και το ολοκαύτωμα. Ποτέ ξανά σημαίνει ποτέ ξανά οι εβραίοι χωρις πατρίδα στόχοι του ρατσισμού των εθνών. Οι σιωνιστές επέλεξαν την ορθή λύση να δημιουργήσουν το κράτος τους, οι παγκοσμιοποιητές να διαλύσουν τα έθνη μένοντας στην διασπορά και κυβερνώντας τα!

Αν θέλετε αν το παμε λίγο βαθύτερα. Όπως ανέφερα οι μαρξιστές λενινιστές όπως και ο ιδιος ο Μαρξ-Χέρσελ Μορντεκάι ακόμα και ο Λένιν-Βλαντίμιρ Ιλίτς Ουλιάνοφ είχαν εβραϊκές καταγωγές ,αλλα ο κομμουνισμός ήταν μια έκτροπη του ουτοπικού σοσιαλισμού και του αναρχισμού που ήταν τότε τα κυρίαρχα ρεύματα. Τότε λέγανε ειναι αναρχικός .δεν λέγανε κομμουνιστής για κάποιον που ειχε σοσιαλιστικές ιδέες. Ο κομμουνισμός ήταν ένα περιθωριακό κίνημα μεσα στα σπλάχνα του σοσιαλισμού που κατέστη κυρίαρχο χάρη στην ατσαλένια πειθαρχία και οργάνωση που εξέλειπε από τον αναρχισμό και ακόμα λείπει λόγω της άρνησης του σε κάθε ιεραρχία και οργάνωση. Οι αναρχικοί για να μην πλατειάσω δεν ήταν εβραίοι. Όχι μονο δεν ήταν εβραίοι αλλα ήταν και αντισημίτες. Μπορεί οι εθνικιστές να μισούν τους αναρχικούς ,αλλα εξίσου τους μισούν οι κομμουνιστές. Τα αιματηρά πογκρόμ του Λένιν κατά των αναρχικών στην Σοβιετική ένωση είναι αδιάψευστοι μάρτυρες του μίσους που υποκρύπτει πίσω απο ιδεολογικές διάφορες φυλετικά ζητήματα. Εδώ είναι όσο βαθιά μπορώ να σας πάω. ...

 **Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Σύγχρονη Διεθνής Πολιτική: Αναρχία ή Παγκόσμιος Πόλεμος;

Ivan Timofeev

Η παρατεταμένη κρίση στις σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και της «συλλογικής Δύσης», η στρατιωτική εκστρατεία των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ κατά του Ιράν και η κατάσταση στη Γάζα, την Υεμένη και άλλα παγκόσμια σημεία ανάφλεξης εγείρουν φυσικά το ερώτημα: τι ακριβώς συμβαίνει στον σύγχρονο κόσμο; Οι στρατιωτικές συγκρούσεις επιδεινώνονται από μια επανάσταση στις στρατιωτικές υποθέσεις, την ευρεία χρήση διαφόρων μορφών του λεγόμενου «υβριδικού πολέμου» στον πληροφοριακό και ψηφιακό τομέα, καθώς και οικονομικούς και χρηματοπιστωτικούς περιορισμούς. Υπάρχει ένας ισχυρός πειρασμός να χαρακτηρίσουμε αυτό που συμβαίνει ως έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη και του οποίου το τέλος δεν φαίνεται πουθενά. Ωστόσο, μια τέτοια εκτίμηση φαίνεται πρόωρη. Οι διεθνείς σχέσεις παραμένουν σε μια γνώριμη κατάσταση αναρχίας – δηλαδή, ανταγωνισμός μεταξύ των κρατών ελλείψει ενός σταθερού και αποτελεσματικού συστήματος διεθνούς δικαίου και μονοπωλίου στη χρήση βίας. Η αναρχία μπορεί, με τον καιρό, να κλιμακωθεί σε παγκόσμιο πόλεμο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι ταυτόσημη με έναν. Η ακριβής ταξινόμηση της παρούσας κατάστασης είναι απαραίτητη για τον καθορισμό των κατάλληλων μέσων εξωτερικής πολιτικής.

Η έννοια του παγκόσμιου πολέμου μπορεί να χαρακτηριστεί από την κλίμακα και τις μεθόδους του πολέμου, καθώς και από την οργανωτική δομή των συμμετεχόντων του. Όσον αφορά την κλίμακα, συνεπάγεται τη συμμετοχή όλων ή σημαντικού ποσοστού των ηγετικών δυνάμεων και την επέκταση της σύγκρουσης σε όλο ή το μεγαλύτερο μέρος του γεωγραφικού χώρου του κόσμου. Όσον αφορά τις μεθόδους, συνεπάγεται τη χρήση ενός ευρέος φάσματος στρατιωτικών και μη στρατιωτικών μέσων που στοχεύουν στον εξαναγκασμό του αντιπάλου σε συνθηκολόγηση, ή στη ριζική εξάντλησή του, και στην επιβολή αλλαγής τόσο στην εξωτερική όσο και στην εσωτερική πολιτική του πορεία. Με οργανωτικούς όρους, προϋποθέτει την ύπαρξη σταθερών –ή τουλάχιστον προσωρινών– συνασπισμών κρατών που εμπλέκονται σε αντιπαράθεση. Μπορεί κανείς επίσης να προσθέσει την πάλη των πολιτικών ιδεολογιών και δογμάτων που συνδέουν τέτοιους συνασπισμούς, αν και αυτό το χαρακτηριστικό απέχει πολύ από το να είναι καθολικό. Ο κύριος μοχλός της σύγκρουσης φαίνεται να είναι η σύγκρουση συγκεκριμένων υλικών συμφερόντων των μεγάλων κρατών – ο ανταγωνισμός τους για πόρους, εξουσία και κυριαρχία σε συγκεκριμένες περιοχές και στις διεθνείς σχέσεις στο σύνολό τους.

Ο εικοστός αιώνας παρέχει μια πλούσια καταγραφή των παγκοσμίων πολέμων. Το χωνευτήρι του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου βρισκόταν στο ευρωπαϊκό θέατρο. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις σε άλλες περιοχές ήταν πολύ λιγότερο έντονες, ωστόσο η έκβαση του πολέμου διαμόρφωσε αποτελεσματικά τις προοπτικές για την αναδιανομή του κόσμου μεταξύ των κορυφαίων αποικιακών δυνάμεων. Χρησιμοποιήθηκαν όλα τα γνωστά στρατιωτικά και μη στρατιωτικά μέσα πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της εντατικής προπαγάνδας και των εμπορικών αποκλεισμών. Η σύγκρουση εκτυλίχθηκε μεταξύ δύο συνασπισμών, οι οποίοι εξελίχθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου, αν και η δομή τους είχε διαμορφωθεί πολύ πριν ξεκινήσει. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος πήρε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα. Εκτός από το εξαιρετικά σημαντικό ευρωπαϊκό θέατρο, περιλάμβανε μάχες στον Ειρηνικό και την Αφρική. Η αποθέωσή του ήταν η πολεμική χρήση πυρηνικών όπλων. Ο πόλεμος ολοκληρώθηκε με την πλήρη ήττα των δυνάμεων του Άξονα.

Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν κλιμακώθηκε στο στάδιο της χρήσης όλων των διαθέσιμων τύπων όπλων. Συγκρατήθηκε από την ισορροπία των πυρηνικών δυνάμεων και την απειλή απαράδεκτης ζημιάς στον επιτιθέμενο σε περίπτωση αντιποίνων. Ωστόσο, η στρατιωτική αντιπαράθεση συνεχίστηκε στην περιφέρεια των ηγετικών δυνάμεων - Κορέα, Βιετνάμ, Αφγανιστάν και αλλού. Σταθεροί συνασπισμοί σχηματίστηκαν γύρω από τους δύο κύριους αντιπάλους -την ΕΣΣΔ και τις Ηνωμένες Πολιτείες- που συνδέονται μεταξύ τους με στενούς στρατιωτικούς, οικονομικούς και ιδεολογικούς δεσμούς. Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν εξελίχθηκε σε τρίτο παγκόσμιο πόλεμο με την ίδια έννοια όπως οι προκάτοχοί του. Ωστόσο, είχε αναμφισβήτητα παγκόσμιο χαρακτήρα και κατέληξε σε μια μεγάλη ήττα για το σοβιετικό μπλοκ. Το αποτέλεσμα ήταν η διάλυση του συνασπισμού των σοσιαλιστικών κρατών, η ενσωμάτωσή τους στο δυτικό μοντέλο και η κατάρρευση της ίδιας της Σοβιετικής Ένωσης.

Η τρέχουσα κατάσταση διαφέρει σαφώς από αυτήν την προηγούμενη εμπειρία. Οι ένοπλες συγκρούσεις σε διάφορα μέρη του κόσμου δύσκολα μοιράζονται μια ενιαία λογική αγώνα μεταξύ συγκεκριμένων κέντρων εξουσίας που στήριξαν τους παγκόσμιους πολέμους του παρελθόντος. Η κρίση στον Περσικό Κόλπο συνδέεται μόνο χαλαρά με τη σύγκρουση στην Ουκρανία. Και τα δύο θα μπορούσαν να παρουσιαστούν ως μέρος της προσπάθειας των Ηνωμένων Πολιτειών να διατηρήσουν την ηγεμονία τους. Η δυσκολία, ωστόσο, είναι ότι η Ουάσιγκτον στερείται ενός παγιωμένου αντιπάλου. Για παράδειγμα, το Ιράν και η Ρωσία δεν έχουν αμοιβαίες στρατιωτικές υποχρεώσεις. Οι αναζωπυρώσεις κατά μήκος των ινδο-πακιστανικών συνόρων μετά βίας ταιριάζουν σε οποιοδήποτε γενικό πλαίσιο παγκόσμιου πολέμου. Το ίδιο ισχύει και για περιστατικά κατά μήκος των σινο-ινδικών συνόρων, καθώς και για μικρότερες αλλά διδακτικές συγκρούσεις όπως ο πρόσφατος πόλεμος μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν. Καμία θεμελιώδης γραμμή μιας παγκόσμιας σύγκρουσης δεν βρίσκεται πίσω από αυτές τις εξελίξεις.

Κατά συνέπεια, δεν υπάρχουν επί του παρόντος σαφείς παγκόσμιοι συνασπισμοί αντίπαλων πλευρών. Με την πρώτη ματιά, ένας τέτοιος συνασπισμός μπορεί να φαίνεται ότι υπάρχει γύρω από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, σχηματίστηκε κάτω από διαφορετικές συνθήκες και για διαφορετικούς σκοπούς. Επιπλέον, δεν υπάρχει, καταρχήν, αντίπαλος συνασπισμός. Οι χώρες της παγκόσμιας πλειοψηφίας παραμένουν κατακερματισμένες. Ορισμένοι διατηρούν πολύ στενούς δεσμούς με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ακόμη και η Κίνα, η οποία είναι φαινομενικά στρατηγικός αντίπαλος των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν βιάζεται να διακόψει τους οικονομικούς και ανθρωπιστικούς δεσμούς. Η Ρωσία συνεργάζεται στενά με τη ΛΔΚ, ωστόσο δεν υπάρχει στρατιωτική συμμαχία μεταξύ τους, ούτε αμοιβαίες υποχρεώσεις σε περίπτωση πολέμου.

Επίσης, δεν υπάρχουν πολιτικά δόγματα που να οριοθετούν ξεκάθαρα τα αντίπαλα στρατόπεδα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το δυτικό μπλοκ διατηρούν ένα δόγμα που κληρονόμησαν από τον Ψυχρό Πόλεμο. Ωστόσο, δεν έχει προταθεί ακόμη καμία συνεκτική και διεξοδικά επεξεργασμένη εναλλακτική λύση. Υπάρχουν συνθήματα – αλλά όχι εναλλακτική πολιτική φιλοσοφία. Ούτε υπάρχει, επί του παρόντος, μια ευδιάκριτη παγκόσμια σύγκρουση πολιτισμών. Ενώ ορισμένες δυνάμεις ενσωματώνουν ένα πολιτισμικό στοιχείο στην πολιτική τους ταυτότητα -Ρωσία, Κίνα και Ινδία- είναι σαφώς πρόωρο να μιλάμε για σύγκρουση πολιτισμών, πόσο μάλλον για σύγκρουση με τη μορφή παγκόσμιου πολέμου.

Μπορεί να υποστηριχθεί ότι ο παγκόσμιος πόλεμος έχει μετατοπιστεί σε «υβριδικές μορφές». Ωστόσο, αυτά δεν υπήρχαν πριν; Οι αγώνες των μυστικών υπηρεσιών είναι τόσο παλιοί όσο και ο ίδιος ο κόσμος. Ενημερωτικές εκστρατείες έχουν διεξαχθεί από την εμφάνιση της εκτύπωσης. Αυτό που έχει αλλάξει είναι το τεχνολογικό υπόστρωμα, όχι η υποκείμενη ουσία. Εκεί που κάποτε ένα μυστικό είχε κλαπεί από έναν εξειδικευμένο πράκτορα, σήμερα μπορεί να το πάρει ένας ειδικός πληροφορικής. Σίγουρα, τα νέα εργαλεία είναι επικίνδυνα και τα όρια της χρήσης τους παραμένουν ασαφή. Ωστόσο, τέτοιες «υβριδικές» μορφές αντιπαράθεσης μεταξύ μεμονωμένων κρατών δύσκολα καθιστούν έναν πόλεμο παγκόσμιας φύσης.

Συνοψίζοντας, δεν υπάρχει παγκόσμιος πόλεμος επί του παρόντος. Αντίθετα, υπάρχει μια σειρά από κρίσεις και συγκρούσεις ποικίλης έντασης, που περιλαμβάνουν διαφορετικούς συμμετέχοντες, στόχους και μέσα. Αλλά αν όχι παγκόσμιος πόλεμος, τότε τι;

Κάθε σπουδαστής διεθνών σχέσεων ξεκινά με ένα βασικό αξίωμα - οι διεθνείς σχέσεις είναι αναρχικές. Σε αντίθεση με την εγχώρια πολιτική, όπου το μονοπώλιο στη χρήση βίας κατέχεται από το κράτος, δεν υπάρχει τέτοιο μονοπώλιο στις διεθνείς υποθέσεις. Το διεθνές δίκαιο υπάρχει, αλλά δεν μπορεί να επιβληθεί μέσω μόνιμου, συστηματικού και, κυρίως, νόμιμου εξαναγκασμού.

Ως εκ τούτου, τα κράτη είναι καταδικασμένα να ζουν υπό τον συνεχή φόβο πιθανής επιθετικότητας, εμπλεκόμενα σε έναν αγώνα για πόρους και επιρροή. Με άλλα λόγια, υπάρχουν σε μια κατάσταση του λεγόμενου «χομπσιανού φόβου»: το κράτος είναι λύκος για το κράτος. Το δίλημμα της ασφάλειας μπορεί να αντιμετωπιστεί με την αύξηση των δικών του δυνατοτήτων, τη δημιουργία συνασπισμών με σχετικά ίσους εταίρους ή την ευθυγράμμιση με ισχυρότερους παράγοντες με τους όρους τους. Η ιστορική στιγμή που βιώνουμε σήμερα είναι μια τυπική περίπτωση διεθνούς αναρχίας, στην οποία οι δρώντες επιδιώκουν τις ανησυχίες τους για την ασφάλεια με οικεία μέσα, αν και με νέες τεχνολογικές διαστάσεις.

Είναι επικίνδυνη μια τέτοια αναρχία; Αναμφίβολα. Μια σύγκρουση μεταξύ δύο δυνάμεων -είτε σκόπιμη είτε τυχαία- θα μπορούσε να έχει παγκόσμιες συνέπειες. Για παράδειγμα, μια ανταλλαγή πυρηνικών χτυπημάτων μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών θα επηρέαζε τους πάντες. Ωστόσο, μια τέτοια ανταλλαγή δύσκολα θα ήταν το άμεσο αποτέλεσμα ενός παγκόσμιου πολέμου ως τέτοιου. Ο κίνδυνος έγκειται στο γεγονός ότι η συνεχής διαδοχή διαφορετικών συγκρούσεων που είναι εγγενείς στην αναρχία μπορεί να παράγει συνέπειες που βλάπτουν ένα πολύ ευρύτερο φάσμα συμμετεχόντων. Αυτή η βλάβη μπορεί να λάβει πολλές μορφές - από διακοπές στην επιμελητεία, έως τις συνέπειες της χρήσης πυρηνικών όπλων.

Είναι η τρέχουσα σύγκρουση μεταξύ Δύσης και Ρωσίας μέρος ενός παγκόσμιου πολέμου; Όχι—γιατί δεν υπάρχει παγκόσμιος πόλεμος. Αντίθετα, αντιπροσωπεύει μια παρατεταμένη συνέπεια του τέλους του Ψυχρού Πολέμου και της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ. Σε αυτή την εκτεταμένη αντιπαράθεση, η Δύση προσπάθησε να εδραιώσει το αποτέλεσμα υπέρ της, προωθώντας τη στρατιωτική της υποδομή προς τα ανατολικά και τραβώντας τα μετασοβιετικά κράτη στην τροχιά της. Η Ουκρανία υπήρξε κεντρικός στόχος σε αυτή τη διαδικασία, ως ένα από τα μεγαλύτερα κομμάτια της Σοβιετικής Ένωσης, χωρίς την οποία οποιοδήποτε σχέδιο ολοκλήρωσης θα παρέμενε ημιτελές. Ενισχυμένη στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η Ρωσία προσπάθησε να αντιστρέψει αυτή την τροχιά. Η ένοπλη σύγκρουση γύρω από την Ουκρανία έχει γίνει το αποκορύφωμα μιας κρίσης της οποίας οι συνθήκες συσσωρεύτηκαν εδώ και τρεις δεκαετίες. Το ψήφισμά του παραμένει ασαφές. Ωστόσο, δεν έχει ακόμη σχηματιστεί ευρύτερη δεξαμενή συμμετεχόντων από άλλα κέντρα εξουσίας γύρω από την αντιπαράθεση μεταξύ της Ρωσίας και της συλλογικής Δύσης που θα μπορούσε να τη μετατρέψει σε παγκόσμιο πόλεμο.

Αυτό που παρατηρούμε σήμερα είναι μια προσπάθεια να θεσπιστεί, σε σχέση με τη Ρωσία, κάτι που μοιάζει με τον Κριμαϊκό Πόλεμο του 1853-1856. Η Ουκρανία παίζει ρόλο ανάλογο με αυτόν της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εκείνη την εποχή. Ωστόσο, υπάρχουν πολλές διαφορές. Το πιο σημαντικό είναι ότι οι δυτικές χώρες δεν έχουν εισέλθει ανοιχτά στη σύγκρουση και η Ρωσία δεν βρίσκεται σε θέση παθητικής άμυνας ενάντια σε έναν προελαύνοντα αντίπαλο. Ωστόσο, η ταξινόμηση της ρωσο-ουκρανικής σύγκρουσης αποτελεί αντικείμενο ξεχωριστής ανάλυσης.

Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Valdai Discussion Club

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Antifa, χρήσιμοι ηλίθιοι και έμποροι του συστήματος !!!

 

του Roberto Pecchioli

Ο θάνατος του φτωχού Γάλλου αγοριού Quentin Deranque στα χέρια ενός κομάντο Antifa έρχεται μετά τη δολοφονία του Charlie Kirk στην Αμερική και πολλά άλλα επεισόδια που ακούγονται μόνο στα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης. Όλα τα επεισόδια προέρχονται από την ίδια περιοχή, τους αυτοαποκαλούμενους αντιφασίστες ή Antifa. Η ίδια η ΕΕ έχει διαπιστώσει ότι το ενενήντα τοις εκατό των περιπτώσεων πολιτικής βίας στην Ένωση αποδίδονται σε αυτούς. Η απόδειξη των δεσμών με πολιτικούς τομείς που υπάρχουν καλά στα θεσμικά όργανα αποδεικνύεται στη γαλλική περίπτωση από τον ρόλο ενός κοινοβουλευτικού βοηθού του κόμματος La France Insoumise, το οποίο εργάζεται ανοιχτά για να ενώσει τον κόκκινο εξτρεμισμό με τους τομείς της μετανάστευσης. Άλλες διεθνείς ενώσεις του γαλαξία Antifa βλέπουν την παρουσία, μεταξύ άλλων, κυρίων, κυρίων και κυρίων όπως η ευρωβουλευτής Ilaria Salis, που κατηγορείται για σοβαρούς τραυματισμούς ενός ούγγρου δεξιού ακτιβιστή.

Στην Ιταλία, όχι μόνο τα γεγονότα στο περιθώριο της διαδήλωσης υπέρ της Ακατασούνα δείχνουν μια πολύ σοβαρή κατάσταση δημόσιας τάξης. Στη Γένοβα μια ολόκληρη γειτονιά – που επαναστατεί! – είναι όμηρος της Antifa φάλαγγας της πόλης επειδή στεγάζει ένα αρχηγείο της Casapound, ενώ νέοι από την Azione Giovani (FFdi), τους πάγκους της Λέγκας δέχονται επιθέσεις παντού με ανησυχητική συχνότητα. Σύντομα θα έρθει η σειρά του Vannacci, του οποίου το νέο κόμμα φαίνεται να φτιάχτηκε επίτηδες για να εξαπολύσει το μίσος αυτού του τρελού θραύσματος της Ιταλίας. Στην οποία προστίθεται όλο και περισσότερο, εκτός από την παραδοσιακή άκρα αριστερά, η εμπροσθοφυλακή της οργής των μεταναστών, οι λεγόμενοι «maranza», νέοι μουσουλμάνοι δεύτερης γενιάς. Στη Γαλλία, οι ομόλογοί τους είναι κύριοι των προαστίων που έχουν αφαιρεθεί από τον έλεγχο της ανίκανης République. Η κατάσταση δεν είναι διαφορετική στη Γερμανία, το Βέλγιο και την Αγγλία. Στην Ισπανία είναι ακόμη και η κυβέρνηση που αναζωπυρώνει τις φλόγες: η Maria Jesùs Montero μιλά ανοιχτά για εθνοτική αντικατάσταση για να στριμώξει τους Ισπανούς, που κατηγορούνται για φασισμό, ομοφοβία, ετεροπατριαρχία και ούτω καθεξής. Εν ολίγοις, ζούμε σε μια πολύ ανησυχητική στιγμή.

Η πρώτη παρατήρηση αφορά την άριστη οργάνωση, τον εξοπλισμό και τη στρατιωτική προετοιμασία των εμπροσθοφυλακών. Ένα σημάδι ότι πολλά μέρη – τα αυτοαποκαλούμενα Κοινωνικά Κέντρα και όχι μόνο – εκπαιδεύουν γυμναστήρια για τη βία. Δεδομένου ότι όλα αυτά κοστίζουν χρήματα, είναι προφανές ότι η Antifa βασίζεται σε σημαντική χρηματοδότηση από ΜΚΟ και άλλες ιδιωτικές δομές, καθώς και σε θεσμική συνενοχή. Η προσπάθεια είναι να δημιουργηθεί ένα αβίωτο κλίμα, μια προ-εξεγερσιακή συνθήκη. Αλλά αυτή είναι μόνο η πρώτη πτυχή: antifa ίσον έμποροι στην υπηρεσία του συστήματος. Και μετά χρήσιμοι ηλίθιοι. Σίγουρα όχι οι ηγέτες, οι οποίοι πρέπει να αναζητηθούν μεταξύ των δασκάλων, των τομέων του πολιτισμού και της ψυχαγωγίας και των ανυποψίαστων πολιτικών. Λεπτά μυαλά με πρόσβαση σε περιβάλλοντα εξουσίας, πληροφορίας και εύρους μέσων. Το πεζικό αποτελείται προφανώς από απερίσκεπτους, εκτοπισμένους, βίαιους και απροσάρμοστους κάθε είδους. Αυτό αποδεικνύεται από την τυφλή και ουσιαστικά παράλογη βία πολλών. Σε αντίθεση με τα Μολυβένια Χρόνια και άλλες πολιτικές οργανώσεις αφιερωμένες στη βία, είναι αποκλειστικά «αντί». Δεν αγωνίζονται για να αλλάξουν την κοινωνία ή να καθορίσουν τη γέννηση ενός εναλλακτικού πολιτικού καθεστώτος από το υπάρχον, αλλά δρουν μέσα στο σημερινό σύστημα εξουσίας (του οποίου είναι φυσικά παιδιά) που γελάει ικανοποιημένο.

Δεν μπορείς απλώς να είσαι εναντίον κάποιου ή κάτι, πρέπει να προτείνεις ένα μοντέλο, να έχεις ένα έργο, να βάλεις έναν στόχο. Η βία κατά της αστυνομίας, ο ξυλοδαρμός ανθρώπων διαφορετικών προσανατολισμών δεν συγκινούν την κοινωνική πραγματικότητα ούτε εκατοστό, πόσο μάλλον είναι προάγγελοι μιας επανάστασης. Τι γίνεται, λοιπόν, αν οι διαθέσεις είναι ένα τοξικό μείγμα (με κάθε έννοια) αναρχισμού χωρίς ιδεαλισμό, ενστικτώδους κομμουνισμού χωρίς σημεία αναφοράς (εκτός, για τους λιγότερο αφελείς, των ιδεών του Toni Blacks και του Michael Hardt) και γενικής εξέγερσης; Η αλήθεια είναι ότι το σώμα Antifa είναι πάνω απ' όλα μια ανησυχητική πρωτοπορία του μηδενισμού του χαμηλότερου επιπέδου. Καθαρή καταστροφή, ένας Λουδισμός του εικοστού πρώτου αιώνα χωρίς την απελπισμένη υπεράσπιση του έργου των επαναστατών των αρχών του δέκατου ένατου αιώνα μπροστά στην είσοδο των μηχανών στη βιομηχανία. Είναι σμήνη ακρίδων που κινούνται χωρίς εμφανή κατεύθυνση, εμψυχωμένα από ένα μίσος που σε αφήνει με κομμένη την ανάσα. Οι αποδέκτες είναι πάνω απ' όλα η αστυνομία και οι πανταχού παρόντες (για αυτούς) «φασίστες». Αν είχαν μια επαναστατική εκπαίδευση και μια ελάχιστη κουλτούρα, θα ήξεραν ότι η αστυνομία υπάρχει κάτω από κάθε καθεστώς και ότι όσοι είναι μέρος της είναι παιδιά του λαού. Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι το φώναξε τη δεκαετία του εβδομήντα, στην αυγή των μολυβένιων χρόνων.

Αλλά αν οι σημερινοί Antifà δεν είναι απαραίτητα τα αγόρια του μπαμπά όπως οι προκάτοχοί τους, δεν ξέρουν τίποτα για τη δουλειά. Φαίνονται μάλλον κοινωνικοί κερδοσκόποι, βδέλλες στις οποίες οφείλονται τα πάντα: η τέλεια μάζα ελιγμών εκείνων που τους κατευθύνουν από άνετες θέσεις εξουσίας. Στη Γαλλία βγαίνουν από τα προάστια, καίνε, καταστρέφουν και στη συνέχεια λεηλατούν καταστήματα και εμπορικά κέντρα αναζητώντας ετικέτες σχεδιαστών. Η γκροτέσκα –αν και επικίνδυνη– επανάσταση του nologo στην οποία ο στόχος είναι η κατανάλωση scrounge, που συμβολίζεται από το καπιταλιστικό gadget του Τσε Γκεβάρα, όχι από τις ιδέες του. Είναι εντυπωσιακό ότι η λέξη φασισμός, η απόδοσή της σε κάποιον, σε μια ομάδα, σε μια ιδέα είναι αρκετή για να εξαπολύσει ένα καταστροφικό παραλήρημα. Καμία σχέση με τον ιστορικό φασισμό, μόνο η λέξη-κλειδί, ο μηχανισμός που ενεργοποιεί τα εξαρτημένα αντανακλαστικά. Ο σκύλος του Pavlov Antifa βγάζει σάλια και σπάει και μόνο στην αναφορά του όρου.

Ο καθένας μπορεί να είναι φασίστας αν δεν του αρέσει, καμία έννοια, πολιτική κατηγορία ή ορισμός δεν ξεφεύγει από την άμεση κατηγοριοποίηση. Αποτέλεσμα: κινητοποίηση, επιθυμία να αποτραπεί οποιαδήποτε συγκέντρωση ή δημόσια διαδήλωση υπό τον τίτλο φασισμός, να χτυπηθούν χωρίς ύφεση τα φυσικά πρόσωπα που αποτελούν αντικείμενο της επίθεσης. Ένα αδυσώπητο μίσος που δεν ασχολείται με την αξιολόγηση του τι πραγματικά κάνει ή σκέφτεται το λεγόμενο φασιστικό υποκείμενο. Η καταδίκη δεν είναι πολιτική, αλλά ηθική, μιας κατεστραμμένης και αναποδογυρισμένης ηθικής, που είναι αδύνατο να αντιμετωπιστεί με επιχειρήματα ή διάλογο. Οι κατηγορούμενοι για φασισμό δεν πρέπει να φιμωθούν, αλλά να εκμηδενιστούν: Το κακό πρέπει να εξαλειφθεί και όλα όσα δεν θέλουν να δουν, που δεν καταλαβαίνουν και που δεν θέλουν να υπάρχουν μπορούν να υπάρχουν οπουδήποτε. Καθαρός φανατισμός. Η Antifa μπορεί εναλλακτικά να είναι No Tav, No Bridge, όχι σε οτιδήποτε, αλλά ποτέ υπέρ μιας συγκεκριμένης ιδέας.

Καθαρός μηδενισμός, τόσο διαφορετικός από τη σκληρή, αδυσώπητη λογική των αγωνιστών των μολυβένιων χρόνων. Είναι φανατικοί του Χάους. Ή μάλλον του Κάος, πάνω στο οποίο δεν χτίζεται τίποτα, εκτός κι αν είναι – όπως είναι – εμπροσθοφυλακή που θα κυνηγηθεί και θα φιμωθεί την κατάλληλη στιγμή. Για παράδειγμα, από το ισλαμικό περιθώριο, που έχουν ένα έργο. Ή από άλλους: το πρώτο σύνθημα του Τεκτονισμού – για το οποίο δεν κατηγορούμε τίποτα, ας είμαστε ξεκάθαροι – είναι ordo a chao, τάξη από το χάος. Η τρανς και μετα-ανθρώπινη τάξη του κόσμου, αντίθετα, φαίνεται μάλλον να είναι αυτή – φρικτό, εμετό – των ολιγαρχιών που φιλοξενούν τον Έπσταϊν. Άτομα που δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν οποιονδήποτε για δικούς τους σκοπούς. Δεν είναι τυχαίο ότι το κύμα Antifa δεν τα βάζει ποτέ με την πραγματική εξουσία, τραπεζική, χρηματοπιστωτική, οικονομική, πολιτιστική, με τις ομάδες που πραγματικά κυριαρχούν στον κόσμο. Είναι εύκολο να επιτεθείς σε ένα σμήνος στον συνομήλικο με στολή ή στο άτομο αντίθετου προσανατολισμού (ή πιστεύεται ότι είναι τέτοιο!). Δίνει μια αίσθηση παντοδυναμίας, μετρώντας και όντας κάτι σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνουν και για τον οποίο στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουν τίποτα πέρα από μερικά συνθήματα που μαθαίνουν στις αναθυμιάσεις των αρθρώσεων ή στη σύγχυση χωρίς επεξεργασία.

Ο κίνδυνος είναι μεγάλος και ο δρόμος προς την τρομοκρατική βία προχωρά: σκεφτείτε την προσπάθεια εκτροχιασμού των τρένων, όχι τόσο αδέξια. Αυτοί που τα πιλοτάρουν κάνουν τις δοκιμές, δοκιμάζουν τις αντιδράσεις, επιλέγουν τα στρατεύματα. Κάποιο αδύναμο μυαλό ενεργεί και, αν πιαστεί στα πράσα, μπορεί να πει χωρίς ντροπή ότι μόλις επέστρεψε από μια ερωτική απογοήτευση. Μια δικαιολογία για την οποία η γενιά της δεκαετίας του εβδομήντα και του ογδόντα θα ντρεπόταν. Διπλός κίνδυνος: το κακό μπορεί να έρθει από όλες τις πλευρές, στον κόσμο σε διάλυση. Πάνω απ 'όλα, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τους πιο διαφορετικούς σκοπούς. Μηδενιστές, επομένως έτοιμοι να κάνουν οτιδήποτε στο όνομα του τίποτα. Ηλίθιοι, χρήσιμοι αρκεί να το χρειάζεται κάποιος. Μέσα στο σύστημα χωρίς να το ξέρουμε: μια χαμένη γενιά, που μεγάλωσε για να γίνει αυτό που είναι. Ένας Κινέζος είπε ότι ο σοφός κοιτάζει το φεγγάρι, ο ανόητος το δάχτυλο που το δείχνει. Βλέπουν μόνο τον δικό τους αφαλό. Κάτω από το φόρεμα Antifa, το τίποτα που τρομάζει.https://www.ereticamente.net/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Ανάλυση διαμάντι από αριστερές γεωπολιτικές διάνοιες: Η Ελλάδα που στραγγαλίζει την Τουρκία, οι Κύπριοι έποικοι και η ομάδα Έψιλον!!!ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΑ ΤΡΕΛΑΔΙΚΑ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΟΙ ΑΝΤΙΦΑ ΜΕΣΑ!ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!!

 Η ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου είναι προϊόν... νεοαποικιακού σχεδίου, λένε τα γεωπολιτικά διαμάντια της Autonome Antifa

Με μοναδική μαεστρία και με μια αφίσα διαμάντι της γεωπολιτικής ανάλυσης, οι Autonome Antifa καταφέρνουν να μας διαφωτίσουν για τις επιχειρησιακές και διπλωματικές υπερδυνάμεις του ελληνικού κράτους, και δη της κυβερνήσεως Μητσοτάκη…
Όπως επισημαίνουν, η Ελλάδα είναι υπόλογη απέναντι στη διεθνή κοινότητα, διότι επιτυγχάνει τον στρατηγικό στραγγαλισμό της Τουρκίας…
Πώς; Όπως βαθυστόχαστα αποκαλύπτεται:

Το ελληνικό κράτος «περικυκλώνει την Τουρκία» με έναν κύκλο συνεργασιών, από το Ισραήλ μέχρι την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν — που προφανώς δεν ανήκουν στο ίδιο γεωπολιτικό σύμπαν, αλλά δεν βαριέσαι, λεπτομέρειες…
Η ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου είναι προϊόν... νεοαποικιακού σχεδίου.

Οι «Κύπριοι αδελφοί μας» στην πραγματικότητα είναι «έποικοι» που στερούν δικαιώματα από τους Τουρκοκύπριους — γιατί βλέπετε, η ιστορία του 1974 είναι κι αυτή κατασκεύασμα των δυτικών μονοπωλίων.
Επίσης, η ύπαρξη της ελληνικής ΑΟΖ στο Καστελλόριζο αποτελεί πράξη «μεσοσταθμικού φασισμού» (ναι, το γράφουν).
Η δε παρουσία της Ελλάδας στο ανατολικό Αιγαίο φαντάζει στα μάτια τους σαν ιμπεριαλιστική προβοκάτσια.

Κάπου ανάμεσα εκεί θα πρέπει να λέει για την ομάδα Έψιλον, τις γραμμές του HAARP και τις βάσεις των Ελλήνων στην Ανταρκτική.

Σε κάθε περίπτωση, είναι σχεδόν συγκινητικό το πώς προσπαθούν να εμφανίσουν την αμυντική διπλωματία της Ελλάδας ως «επιθετικό δόλο».
Και όλα αυτά φυσικά, με την υπογραφή Autonome Antifa, γιατί τίποτα δεν λέει «ανάλυση διεθνούς πολιτικής» όπως μια αφίσα με επαναστατικό logo και επιχειρήματα τύπου… σπηλιάς Νταβέλη.
Μας ξετίναξαν...

Μουλάς Ομάρ   https://www.bankingnews.gr/

 **Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Κίνημα Antifa: Φασίστες με καλύτερο marketing

Τα μέλη του Antifa δεν είναι αντίπαλοι του φασισμού, αλλά είναι οι γνήσιοι εκπρόσωποί του, οι ίδιοι. Ο κομμουνισμός, ο σοσιαλισμός, κι ο φασισμός ενώνονται με τα κοινά δεσμά του αντι-καπιταλισμού και του αντι-φιλελευθερισμού.

Άρθρο του Antony P. Mueller. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. 

Οι «antifa» δεν είναι αντίπαλοι του φασισμού, αλλά αυθεντικοί εκπρόσωποί του

Ένα φρικτό φάντασμα πλανάται πάνω από την Αμερική: το φάντασμα του αντι-καπιταλισμού. Νεαροί βηματίζουν σε παράταξη πίσω από τον σοσιαλιστικό συρμό της εποχής, και κάποιοι ακτιβιστές φιμώνουν την ελευθερία του λόγου ως μέλη μιας ομάδας που ονομάζεται Antifa.

Αυτό το «αντιφασιστικό» κίνημα εμπλέκεται συχνά σε στρατιωτικού τύπου διαμαρτυρίες και δεν έχει καθόλου ενδοιασμούς ως προς τη χρήση βίας. Ως τμήμα της  ακροαριστεράς, τα μέλη του «antifa κινήματος» αυτοπροσδιορίζονται ως «αντι-καπιταλιστές» και δηλώνουν «εχθροί της δεξιάς». Αποκαλούνται «αντιφασίστες», όταν στην πραγματικότητα, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ιδεολογία, εκείνη που χαρακτηρίζει το δικό τους κίνημα είναι ο φασισμός.

Ωστόσο, τι είναι ο φασισμός και ποιο είναι το περιεχόμενο αυτής της ιδεολογίας;

Το «φασιστικό μανιφέστο»

Το φασιστικό μανιφέστο διακηρύχθηκε το 1919 από τους Alceste De Ambris και Filippo Tommaso Marienetti. Στο φυλλάδιο τους, οι συντάκτες ζητούσαν την καθιέρωση της οκτάωρης εργασίας και του κατώτατου μισθού. Απαιτούσαν την εκπροσώπηση των εργαζομένων στην διοίκηση των βιομηχανιών, και την ισοτιμία των συνδικαλιστών, των βιομηχανικών στελεχών και των δημοσίων υπαλλήλων.

Οι συντάκτες του Φασιστικού Μανιφέστου απαιτούσαν προοδευτική φορολογία [σ.σ. με την έννοια του προοδευτικά αυξανόμενου ποσοστού], ασφάλιση αναπηρίας, και άλλους τύπους κοινωνικών παροχών, καθώς και τη μείωση της ηλικίας συνταξιοδότησης. Το Μανιφέστο απαιτούσε τη δήμευση της περιουσίας όλων των θρησκευτικών ιδρυμάτων και την εθνικοποίηση της εξοπλιστικής βιομηχανίας.

Οι συντάκτες του Φασιστικού Μανιφέστου ζητούσαν τη δημιουργία ενός κορπορατιστικού συστήματος «εθνικών συμβουλίων» που θα συγκροτούσαν εμπειρογνώμονες, οι οποίοι θα εκλέγονταν από τις επαγγελματικές τους οργανώσεις, και οι οποίοι θα έπρεπε να διαθέτουν νομοθετική εξουσία στους αντίστοιχους τομείς τους.

Οι De Ambris και Marienetti απαίτησαν έναν ισχυρό προοδευτικό φόρο επί του κεφαλαίου, με σκοπό την απαλλοτρίωση ενός μέρους του συνολικού πλούτου, και την κατάσχεση όλων των περιουσιακών στοιχείων όλων των θρησκευτικών δογμάτων, μαζί με την εθνικοποίηση της βιομηχανίας όπλων.

Το 1922, ο σοσιαλιστής Μπενίτο Μουσολίνι ήρθε στην εξουσία στην Ιταλία υπό τη σημαία του φασισμού και έθεσε σε εφαρμογή το μεγαλύτερο μέρος του φασιστικού προγράμματος, όπως είχε διακηρυχθεί στο Μανιφέστο μερικά χρόνια νωρίτερα.

Κομμουνιστικό μανιφέστο

Μια σύγκριση με το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, που γράφτηκε από τους Μαρξ και Ένγκελς, και δημοσιεύθηκε το 1848, αποκαλύπτει τη συγγένεια του φασισμού και του κομμουνισμού.

Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο πριν από 170 χρόνια απαίτησε:

• Εξαιρετικά προοδευτική φορολόγηση [σ.σ. με την έννοια που προαναφέρθηκε]
• Συγκέντρωση του χρηματοπιστωτικού τομέα στα χέρια του κράτους μέσω μιας εθνικής τράπεζας με κρατικά κεφάλαια και με αποκλειστικό μονοπώλιο
• Συγκέντρωση του συστήματος μεταφορών στα χέρια του κράτους
• Ενοποίηση των αγροτεμαχίων της γεωργίας με την βιομηχανία, με στόχο την σταδιακή εξάλειψη της αντίθεσης μεταξύ πόλεων και επαρχίας.
• Δωρεάν δημόσια εκπαίδευση όλων των παιδιών, εξάλειψη της παιδικής εργασίας -στην τότε μορφή της- σε εργοστάσια, σύνδεση της εκπαίδευσης με την παραγωγή προϊόντων.

Σύμφωνα με τον Κομμουνιστικό Δεκαλόγο, τα ζητήματα που απέμεναν για την επίτευξη του πλήρους σοσιαλισμού ήταν:

• Απαίτηση 1 – Απαλλοτρίωση της γης και χρήση του βασικών της προσόδων για κρατικές δαπάνες
• Απαίτηση 4 – Κατάσχεση της περιουσίας όλων των μεταναστών του εξωτερικού και των αντιφρονούντων
• Απαίτηση 8 – Ίση υποχρέωση εργασίας για όλους · δημιουργία στρατού εργατών, συμπεριλαμβανομένων των γεωργών.

Τόσο το Κομμουνιστικό όσο και το Φασιστικό Μανιφέστο απηχούν στο επίσημο Κομματικό Πρόγραμμα των Ναζί, το οποίο παρουσιάστηκε το 1920.

Απαιτήσεις του Ναζιστικού Κόμματος

Ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν παρών όταν ανακοινώθηκαν τα 25 σημεία του προγράμματος του Ναζιστικού Κόμματος, στις 24 Φεβρουαρίου του 1920. Το ίδιο το όνομα του Ναζισμού τα λέει όλα: είναι η συντομογραφία του NSDAP που σημαίνει Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei (Εθνικό Σοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα).

Το 1925, η Γενική Συνέλευση του NSDAP ανακήρυξε το πρόγραμμα του 1920 ως «αμετάβλητο» και το 1941 ο Αδόλφος Χίτλερ αποφάσισε ότι όλοι οι μελλοντικοί ηγέτες του Ράιχ έπρεπε να ορκίζονται για την τήρηση των 25 σημείων του.

Το Πρόγραμμα του Ναζιστικού Κόμματος περιλαμβάνει απαιτήσεις όπως:

• Κρατικοποίηση μονοπωλιακών εταιρειών
• Απόδοση των μεγάλων πολυκαταστημάτων στην τοπική αυτοδιοίκηση
• Απαλλοτρίωση της γης για φιλανθρωπικούς σκοπούς
• Αποτροπή της κερδοσκοπίας στην αγορά ακινήτων
• Επέκταση ολόκληρου του κρατικού εκπαιδευτικού συστήματος
• Ένα ολοκληρωμένο σύστημα δωρεάν δημόσιων σχολείων και γενναιόδωρων επιδομάτων και επιδοτήσεων σπουδών
• Ένα καθαρό περιβάλλον, σε συνδυασμό με την προώθηση της υγείας και της φυσικής κατάστασης του λαού.

Ειδικότερα, το πρόγραμμα του ναζιστικού κόμματος απαιτούσε:

• Την απαγόρευση του εύκολου εισοδήματος που δεν προέρχεται από εργασία (σημείο 11)
• Την δήμευση των πολεμικών κερδών (σημείο 12)
• Την εθνικοποίηση όλων των επιχειρηματικών τραστ (σημείο 13)
• Τον διαμοιρασμό τμήματος των κερδών μεγάλων εταιρειών (σημείο 14)
• Την γενναιόδωρη επέκταση των συνταξιοδοτικών παροχών (σημείο 15)
• Την δημιουργία μιας υγιούς μεσαίας τάξης (σημείο 16)
• Τον αναδασμό της γης, προσαρμοσμένο στις εθνικές ανάγκες, δημιουργώντας έναν νόμο για την ανεμπόδιστη απαλλοτρίωση γης για φιλανθρωπικούς σκοπούς.  (σημείο 17).

Στο σημείο 20 το κομματικό πρόγραμμα απαιτούσε «το κράτος να διασφαλίσει ότι ολόκληρο το εθνικό μας εκπαιδευτικό σύστημα θα επεκταθεί πλήρως» με ένα γενναιόδωρο σύστημα εκπαιδευτικών επιδοτήσεων.

Στο σημείο 21, το πρόγραμμα απαιτούσε «το κράτος να έχει το καθήκον να συμβάλει στην αύξηση του επιπέδου της εθνικής υγείας παρέχοντας κέντρα πρόνοιας μητρότητας, απαγορεύοντας την εργασία ανηλίκων, βελτιώνοντας τη φυσική κατάσταση μέσω της εισαγωγής υποχρεωτικών αθλημάτων και γυμναστικής, και μέσω της μεγαλύτερης δυνατής ενθάρρυνσης συλλόγων που ασχολούνται με τη φυσική αγωγή των νέων ».

Οι Ναζί ζήτησαν τη δημιουργία ενός «Λαϊκού Στρατού» – κάτι παρόμοιο με αυτό που προώθησαν αργότερα οι Κομμουνιστές στην Ανατολική Ευρώπη και την Ασία.

Αυτή η σειρά αιτημάτων από τους κομμουνιστικούς, φασιστικούς και ναζιστικούς καταλόγους δείχνει τον υψηλό βαθμό ομοιότητας στην νοοτροπία μεταξύ αυτών των τριών ιδεολογιών. Αυτό που εκφράζουν οι κομμουνιστές στο σύνθημα «από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του» είναι ισοδύναμο με το ναζιστικό σύνθημα ότι το «κοινό συμφέρον προηγείται του ατομικού συμφέροντος» (Gemeinnutz vor Eigennutz) και το φασιστικό σύνθημα «όλα μέσα στο κράτος, τίποτα έξω από το κράτος, τίποτα ενάντια στο κράτος» . Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι κομμουνιστικές, φασιστικές και εθνικο-σοσιαλιστικές κυβερνήσεις ενήργησαν ως κατασταλτικά καθεστώτα που δεν έφεραν ούτε ευημερία ούτε ισότητα, ούτε ειρήνη, αλλά δυστυχία, καταπίεση και πόλεμο.

Συμπέρασμα

Αφού πρώτα η αριστερά υπέκλεψε την έννοια του φιλελευθερισμού (liberal) και μετέτρεψε τη λέξη σε κάτι αντίθετο από την αρχική της έννοια, τώρα το κίνημα Antifa χρησιμοποιεί μια ψεύτικη ορολογία για να κρύψει την πραγματική του ατζέντα. Ενώ αυτοαποκαλούνται «αντιφασίστες» και κατονομάζουν ως εχθρό τους τον φασισμό, το ίδιο το κίνημα των antifa είναι πρώτιστα ένα κίνημα φασιστικό.

Τα μέλη του κινήματος Antifa δεν είναι αντίπαλοι του φασισμού, αλλά είναι οι γνήσιοι εκπρόσωποί του, οι ίδιοι. Ο κομμουνισμός, ο σοσιαλισμός, κι ο φασισμός ενώνονται με τα κοινά δεσμά του αντι-καπιταλισμού και του αντι-φιλελευθερισμού.

Το κίνημα Antifa είναι λοιπόν ένα φασιστικό κίνημα. Και ο εχθρός αυτού του κινήματος δεν είναι ο φασισμός, αλλά η ελευθερία, η ειρήνη και η ευημερία.

 

***

Ο Δρ Antony P. Mueller είναι Γερμανός καθηγητής οικονομικών που διδάσκει επί του παρόντος στη Βραζιλία.

Αυτό το άρθρο  δημοσιεύθηκε αρχικά στο Foundation for Economic Education (FEE) ως «Οι απαιτήσεις των Antifa και των πρωταρχικών φασιστών έχουν πολλά κοινά» στις 29 Μαρτίου 2018. Ανατυπώθηκε από το Newsweek με τον τίτλο «Τι κοινό έχουν οι Antifa και το οι πρωταρχικοί φασίστες» στις 2 Απριλίου 2018, και από την Ελεύθερη Αγορά στις 12/10/2020.   Το Εξπρές του Διαδικτύου