ΠΟΛΙΤΗΣ Η RES;;;

Πολίτης ή res;

Εθνοτραφής, Γκαούρ

Οι πολίτες εξαπατήθηκαν, ληστεύθηκαν και περιθωριοποιήθηκαν. Κάθε τι που είχαν κατακτήσει με εργασία, αγώνα και θυσία, δικαίωμα και περιουσία, αφαιρέθηκε, συρρικνώθηκε ή απειλείται.

• Οι μισθοί και οι συντάξεις μειώθηκαν απελπιστικά,
• τα σπίτια βγαίνουν στο σφυρί,
• τα εργασιακά δικαιώματα πετσοκόφτηκαν,
• οι δημοκρατικοί θεσμοί και το Σύνταγμα καταπατήθηκαν, 
• τα κόμματα υποτάχθηκαν στους ξένους,
• οι καταθέσεις δεσμεύτηκαν,
• ο δημόσιος πλούτος εκποιείται σε πρωτοφανή παγκοσμίως έκταση,
• οι νέοι φεύγουν άρον-άρον για το εξωτερικό,
• η χώρα ολόκληρη αποσυντίθεται.

Τι έχει απομείνει σε ένα προδομένο λαό; Η εθνική και πολιτισμική του ταυτότητα. Αυτό το άυλο αγαθό άνευ του οποίου ο πολίτης δεν είναι πλέον τίποτα παραπάνω από ένα ΑΜΚΑ. Κι αυτό είναι το έσχατο σημείο υποχώρησης του πολίτη. Μετά απ’ αυτό το σημείο, ακολουθεί η ολοκληρωτική υποδούλωση, η μετάλλαξη του πολίτη σε πράγμα, res που έλεγαν οι ιδιοκτήτες των δούλων στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Οι επαγγελματίες της πολιτικής αντιδρούν στην προφανή αλήθεια. Ότι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, μάλλον πλειοψηφικό, θεωρεί ζωτικής σημασίας τη διαφύλαξη των στοιχείων της εθνικής του ταυτότητας σε σημείο που είναι έτοιμο να υποστεί κι άλλες θυσίες προκειμένου να την υπερασπιστεί. Το ό,τι αυτός ο κόσμος, αναμφίβολα μη προνομιούχος στην πλειονότητά του, κατεβαίνει μαζικά για ένα εθνικό ζήτημα και όχι για τις περικοπές που έχει υποστεί στους μισθούς και τις συντάξεις, θα έπρεπε να προβληματίσει τους καλοπροαίρετους επικριτές του και όχι να τους στρέψει εναντίον του.

Μια καμπάνια με όλα τα μέσα είναι σε εξέλιξη για να δυσφημιστεί η λαϊκή κινητοποίηση για τα εθνικά θέματα. Οι φασίστες και οι υπερσυντηρητικοί προβάλλονται σε πρώτο πλάνο για να σπιλώσουν το λαϊκό αίτημα και να αποθαρρύνουν τη λαϊκή αντίσταση. Από την Καθημερινή μέχρι την Εφημερίδα των Συντακτών, έχει εξαπολυθεί εκστρατεία για να μην αποτραπεί μία συμφωνία που είναι φανερό ότι εξυπηρετεί τα πολεμικά σχέδια των Αμερικάνων. Μετά τον αιφνιδιασμό που προκλήθηκε από το μαζικό συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, όλες οι παλιές και νέες δυνάμεις υποτέλειας στους Αμερικάνους, με πρόσχημα τάχα μου τη φιλία των λαών!, έβγαλαν από τα ντουλάπια και άνοιξαν τους φακέλους των αδιάφορων στην κοινή γνώμη οργανωτών για να εμποδίσουν τη μαζική συμμετοχή των πολιτών στο συλλαλητήριο της Αθήνας.

Ασφαλώς και υπάρχει πρόβλημα με τους νεοναζί και τους ακροδεξιούς που προσπαθούν να καπελώσουν το λαϊκό αίσθημα, αλλά δεν είναι αυτό που ενοχλεί τους επικριτές των κινητοποιήσεων. Εξάλλου, με την υπέρμετρη προβολή των εθνικιστών τύπου Φραγκούλη σπρώχνουν τους πολίτες που ενδιαφέρονται για το όνομα της Μακεδονίας στην Άκρα Δεξιά.

Κι αυτό έχει διπλή στόχευση από την κυβερνητική πλευρά. Αφενός να αποτρέψουν την επιτυχία και του δεύτερου συλλαλητηρίου που τους δημιουργεί προσκόμματα στην αποδοχή του αμερικάνικου σχεδίου, αφετέρου –αβαντάροντας την Άκρα Δεξιά– να της προσδώσουν ψήφους που θα αφαιρεθούν εκλογικά από τη Ν.Δ. Η κριτική τους δεν είναι καθόλου αθώα. Δεν τους πειράζει να ενισχύσουν την Άκρα Δεξιά προκειμένου ο ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει τις εκλογές. Το άκουσα με τ’ αφτιά μου…

Πηγή: e-dromos.gr

Ο ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΩΡΟΣ,ΩΣ ΒΙΟΤΟΠΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ο δημόσιος χώρος είναι ο βιότοπος του ανθρώπου που θέλει να γίνει πολίτης. Το γυμναστήριο που μετατρέπει το πλήθος σε δήμο. Και ο δήμος είναι ο εφιάλτης τους.

Γράφει ο anarmodios

Δημόσιος χώρος είναι ο κάθε χώρος, γεωγραφικά ή όχι οριζόμενος, όπου συναντιούνται οι πολίτες. Στον χώρο αυτόν γίνεται η πολιτική σύγκρουση, που οφείλει να είναι ανελέητη και εξαντλητική. Και πάντα στη βάση επιχειρημάτων. Και πάντα με στόχο το δημόσιο καλό. Το κοινό καλό. Το κοινό όφελος.
Στον δημόσιο χώρο συμβαίνει η απλή παράθεση πολιτικής γνώμης και η πολιτική διαπάλη και σύγκρουση. Η παράθεση γνώσεων και εμπειρίας του καθενός, μαζί με την επεξεργασία τους. Και οι πολεμικές των πολιτικώς αντίθετων πολιτών.


Ωστε από την πολιτική διαπάλη και από την επαφή με τις σκέψεις, τις γνώσεις και τις εμπειρίες των άλλων, ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ, να γινόμαστε όλοι και πιο πλούσιοι πνευματικά και καλύτεροι πολιτικά. Πιο έμπειροι πολιτικά. Πιο σοφοί. Πιο ανεξάρτητοι πνευματικά και πολιτικά. Και όχι υποτελείς σε πρόσωπα, σοφούς, -ισμούς και ιδιοτέλειες.
Πως όμως πρέπει να γίνεται αυτό ώστε πράγματι να ωφελούμαστε και όχι να ζημιωνόμαστε;
Εχουμε μεταξύ μας 1) ΨΩΝΙΑ, 2) ΕΜΠΑΘΕΙΣ και 3) ΕΓΚΑΘΕΤΟΥΣ και ΒΑΛΤΟΥΣ.
Οι παραπάνω κατηγορίες δεν ενδιαφέρονται για το κοινό καλό. ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΚΑΛΟ. Ενδιαφέρονται για ένα ιδιοτελές καλό. Εξυπηρετούν όλοι μια ιδιοτέλεια. Διαφορετικής βέβαια σύστασης.
Για το κοινό καλό μπορεί να ενδιαφέρεται κάποιος που μπορεί να έχει την ίδια ή την αντίπαλη γνώμη με εμένα πολιτικά, στον βαθμό που την εκφράζει χωρίς προσβολές, βρισιές, αξιώσεις αυθεντίας (“δεν είσαι έλληνας ρε εσυ”, κλπ), φανατισμούς, περιφρόνηση (“εγώ ζω στο εξωτερικό, είστε όλοι μαλάκες”) κλπ κλπ κλπ.
Οποιος μιλάει ΣΩΣΤΑ στον δημόσιο χώρο, μας ευεργετεί όλους. Ευεργετεί όλους τους έλληνες που τον ακούνε. Μας ωφελεί. Μας κάνει να θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι.
Οποιος μιλάει ΣΑΝ ΜΑΛΑΚΑΣ, με φανατισμό, υπεροψία, επίκληση αυθεντίας, περιφρόνηση, βρισιές, κλπ κλπ, μας ζημιώνει όλους. Ζημιώνει όλους τους έλληνες που τον ακούνε.
Διότι ακυρώνει την επικοινωνία. Την διαβούλευση. Την συνεννόηση τελικά. Διοτι η επικοινωνία είναι το μόνο μέσο που έχει μια ομάδα ανθρώπων στη διάθεσή της όταν αναζητεί να βρει μια λύση στο πρόβλημα ή τα προβλήματά της. Ακύρωση της επικοινωνίας (από ψώνια, εμπαθείς και εγκάθετους) σημαίνει πως η ομάδα δεν θα καταφέρει να βρει λύση στο πρόβλημά της.


Υπάρχουν πολλοί τρόποι να εκφράσουμε την πολιτική μας αντίθεση, ακόμα και δυσαρέσκεια, προς έναν συνομιλητή μας. Κι έχουμε υποχρέωση, προς τους άλλους έλληνες που μας παρακολουθούν, να διαλέγουμε τον καλύτερο τρόπό. Οχι τον χειρότερο.
Αν θα γίνουμε καλύτεροι, θα γίνουμε μεταξύ μας καλύτεροι. Ο ένας από τον άλλον. Δεν θα μας κάνει καλύτερους ούτε το σχολείο τους, ούτε τα ΜΜΕ τους. Το σχολείο και τα ΜΜΕ κάτω από ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ έλεγχο, όπως είναι σήμερα, δεν έχουν κανένα συμφέρον να μας κάνουν καλύτερους πολίτες, έλληνες και ανθρώπους.
Γι’ αυτό πρέπει να περιφρουρούμε τον δημόσιο χώρο. Είναι ΖΩΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ χώρος. Είναι χώρος εκπαίδευσης και μαθητείας ΟΛΩΝ ΜΑΣ.
Τα 1) ΨΩΝΙΑ, τους 2) ΕΜΠΑΘΕΙΣ και τους 3) ΕΓΚΑΘΕΤΟΥΣ και ΒΑΛΤΟΥΣ πρέπει να βρίσκουμε τρόπο να τους απομονώνουμε. Να τους περιορίζουμε. Διαφορετικά ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΖΟΝΤΑΙ. Γίνονται περισσότεροι δια της μιμήσεως. Τους απομονώνουμε μέχρι που να κάνουν την προσπάθειά τους να βελτιωθούν, να γίνουν κι εκείνοι καλύτεροι. Που σημαίνει να σταματήσουν να νοιάζονται μόνο για το δικό τους ΙΔΙΟΤΕΛΕΣ συμφέρον, και να νοιαστούν για το ΚΟΙΝΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ όλων μας.
Ο δημόσιος χώρος είναι ο βιότοπος του ανθρώπου που θέλει να γίνει πολίτης. Ο δημόσιος χώρος με ποιότητα είναι ο τρόμος της ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ, διότι ένας τέτοιος δημόσιος χώρος γεννάει πολίτες. Με επάρκεια. Με αξιώσεις. Με γνώσεις. Με κριτική σκέψη. Γυμνασμένους στην πολιτική σύγκρουση. Ετοιμους. Ετοιμους για να συγκροτήσουν δήμο (με την αρχαία ελληνική έννοια).
Ο δήμος είναι ο εφιάλτης τους.
Θραξ Αναρμόδιος https://anarmodios.wordpress.com/

ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Το Ιδανικό Πολιτικό Σύστημα



Αποτελεί συνισταμένη τριών αρχέτυπων πολιτικών συστημάτων. 

Οι αναλογίες των συστημάτων ακολουθούν την αναλογία των βασικών ενστίκτων Ανήκειν - Διαιώνισης - Επιβίωσης που χαρακτηρίζουν μια κοινωνία, ως αποτέλεσμα της ιδιοσυγκρασίας της και της ιστορικής συγκυρίας. Η εξέτασή μας θα περιορισθεί στο πλαίσιο του Δυτικού Πολιτισμού, καθ' ότι στο πλαίσιο του γενικότερου ανθρώπινου πολιτισμού οι συσχετίσεις διαφοροποιούνται.

Σε κοινωνίες όπως η Ελληνική και η Γαλλική όπου το ένστικτο του Ανήκειν εμφανίζεται ιδιαίτερα ισχυρό, υφίσταται μια δυναμική ισορροπία μεταξύ Πολίτη και Προσώπου. Στην Ελληνική κοινωνία το κέντρο βάρους κλίνει προς τον Πολίτη, ενώ στην Γαλλική κοινωνία προς το Πρόσωπο. Αντίστοιχα στον αναπόφευκτο δικομματισμό, το ένα κόμμα θα παίζει τον ρόλο του Πολίτη και το άλλο του Προσώπου. 

Το κόμμα του Πολίτη δίνει έμφαση στις οριζόντιες υπαρξιακές σχέσεις, προσδοκώντας την Πληρότητα μέσα από την σχέση με το Κοινό, βλέπει την κοινωνία οριζόντια και κατ' έκταση, θέτοντας ασφαλιστικές δικλείδες σε ενδεχόμενο Μηδενισμό, ενώ αναπόφευκτα στην αδυναμία του καταφεύγει σε αμυντικά σύνδρομα.

Το κόμμα του Προσώπου δίνει έμφαση στις κάθετες υπαρξιακές σχέσεις, προσδοκώντας την Πληρότητα μέσα από την σχέση με τον Άλλον, βλέπει την κοινωνία κάθετα και σε βάθος, θέτοντας ασφαλιστικές δικλείδες σε ενδεχόμενο ολοκληρωτισμό, ενώ αναπόφευκτα στην αδυναμία του καταφεύγει σε κοινωνικό κατακερματισμό. Το φυσικό σύμβολο του κόμματος του Πολίτη είναι ένα καρποφόρο δένδρο λόγω Μύθου, ενώ του κόμματος του Προσώπου ένα πολύχρωμο λουλούδι λόγω Κάλλους. Και στα δύο πολιτικά κόμματα οι πολιτικές ιδεολογίες είναι σχεδόν αδιάφορες, αποτελούν απλό πρόσχημα.

Σε κοινωνίες όπως η Γερμανική, η Ρωσική, η βορειοϊταλική κ.α., όπου το ένστικτο της Διαιώνισης εμφανίζεται ιδιαίτερα ισχυρό, το δίπολο Πολίτης-Πρόσωπο αντικαθίσταται από το δίπολο Αξιωματούχος-Σοφία. Η προτεραιότητα του Μύθου και του Κάλλους αντικαθίσταται από τον Λόγο και την Τάξη. Η έμφαση από το Κοινό και τον Άλλον μετατοπίζεται στο Ιερό και το Επιστητό. Η Αρετή, ως προϋπόθεση ένταξης στο Κοινό, παραχωρεί την θέση της στην ατομική ηθική του Καθήκοντος. 

Ο Πολίτης μετέχει ισότιμα σε ένα είδος Συλλογικής Ευφυϊας, ενώ ο Αξιωματούχος μετέχει ανισότιμα σε μια κοινωνική ιεραρχία. Ο Πολίτης αναζητεί τα κριτήρια του Δικαίου στα Αρχέτυπα, ενώ ο Αξιωματούχος στις Αξίες της κοινωνίας. Αγαθό για τον Πολίτη είναι η Ευδαιμονία (δηλαδή το να έχει μέσα του την Πόλη), ενώ για τον Αξιωματούχο η Αυτονομία. Το αιώνιο και αναλλοίωτο "Όντως Ον" για τον Πολίτη είναι η Πόλις, ενώ για τον Αξιωματούχο ένας θεάνθρωπος, και οι δύο έχουν ξεκάθαρα τάσεις ολοκληρωτικές. 

Αντίβαρο στην Συλλογικότητα του Πολίτη και του Αξιωματούχου αποτελούν αντίστοιχα το Πρόσωπο και η Σοφία ως εκφράσεις της Μοναδικότητας. Εικόνα του Θεού για το Πρόσωπο αποτελεί η "Αγάπη για τον Άγνωστο", ενώ για την Σοφία η "Γνώση του Απείρου", και οι δύο έχουν ξεκάθαρα τάσεις μηδενιστικές. Πολίτης και Πρόσωπο αναζητούν την Πληρότητα, ενώ ο Αξιωματούχος και η Σοφία αναζητούν το Νόημα.

Η εμμονή της υπαρξιακής σχέσης με το Κοινό στον Πολίτη και με τον Άλλον στο Πρόσωπο, αντικαθίσταται από την εμμονή της οργάνωσης του εσωτερικού ανθρώπινου κόσμου από τον Αξιωματούχο και του εξωτερικού κόσμου από την Σοφία.

Το κόμμα του Αξιωματούχου δίνει έμφαση στην εσωτερική οργάνωση του ανθρώπου, αναζητώντας το Νόημα στον εσωτερικευμένο Λόγο, ο οποίος επιρεάζεται κυρίως από την επικρατούσα Φιλοσοφία.  

Το κόμμα της Σοφίας δίνει έμφαση στην εξωτερική οργάνωση του Επιστητού, αναζητώντας το Νόημα στην κοσμική Τάξη, η οποία ερμηνεύεται μέσα από τις δέλτους μιας πολιτικής Ιδεολογίας. Τα πολιτικά κόμματα του Αξιωματούχου και της Σοφίας δεν κοιτάζουν τον άνθρωπο απευθείας, αλλά μέσα από ιδεολογικά και φιλοσοφικά φίλτρα. Ο άνθρωπος, ως ετερότητα σχέσης, τους είναι αδιάφορος. Το φυσικό σύμβολο του πολιτικού κόμματος του Αξιωματούχου είναι ο γαλάζιος ουρανός λόγω του Λόγου, ενώ του πολιτικού κόμματος της Σοφίας είναι η έναστρος ουρανός λόγω της Τάξης. Στην Ρωσική κοινωνία το κέντρο βάρους κλίνει προς τον Αξιωματούχο, ενώ στην Γερμανική κοινωνία κλίνει προς την Σοφία. 

Σε κοινωνίες όπως η Βρετανική και η Αμερικανική όπου το ένστικτο της Επιβίωσης εμφανίζεται ιδιαίτερα ισχυρό, το δίπολο Αξιωματούχος-Σοφία αντικαθίσταται από το δίπολο Συνεργάτης-Άτομο. Η προτεραιότητα του Λόγου και της Τάξης αντικαθίσταται από την Ιστορία και την Επιθυμία. Η έμφαση από το Ιερό και το Επιστητό μετατοπίζεται στην Κοινότητα και στην Φύση. Η ατομική ηθική του Καθήκοντος παραχωρεί την θέση του στους κοινωνικούς Εθισμούς. Ενώ ο Αξιωματούχος μετέχει ανισότιμα σε μια κοινωνική ιεραρχία, ο Συνεργάτηςσυμμετέχει αξιοκρατικά σε μια Συλλογική Βούληση. Ενώ ο Αξιωματούχος αναζητεί τα κριτήρια του Δικαίου στις Αξίες της Κοινωνίας, ο Συνεργάτης τα αναζητεί στους Κανόνες της. Αγαθό για τον Αξιωματούχο είναι η Αυτονομία, ενώ για τον Συνεργάτη η Συνέχεια ενός Θεσμού. Ενώ το αιώνιο και αναλλοίωτο "Όντως Ον" για τον Αξιωματούχο είναι ο θεάνθρωπος, για τον Συνεργάτη είναι η Ιστορική Ασυνέχεια, και οι δύο έχουν ξεκάθαρα τάσεις ολοκληρωτικές. 

Αντίβαρο στην Συλλογικότητα του Αξιωματούχου και του Συνεργάτη αποτελούν αντίστοιχα η Σοφία και το Άτομο, ως εκφράσεις της Μοναδικότητας. Ενώ εικόνα του Θεού για την Σοφία είναι η "Γνώση του Απείρου", για το Άτομο είναι η "Υπέρβαση της Νομοτέλειας". Ενώ Αξιωματούχος και Σοφία αναζητούν το Νόημα, ο Συνεργάτης και το Άτομο αναζητούν την Ελευθερία. Η εμμονή του Αξιωματούχου και της Σοφίας με την οργάνωση του εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου αντικαθίσταται με την εμμονή του Συνεργάτη και του Ατόμου στις ανταλλακτικές σχέσεις με περισσότερους ή λιγότερους Κανόνες (διάβαζε περισσότερο ή λιγότερο Κράτος).

Το κόμμα του Συνεργάτη δίνει έμφαση στις ανταλλακτικές σχέσεις με πληθώρα Κανόνων, επιδιώκοντας την Ελευθερία μέσα από οικονομίες κλίμακος και υλικών αγαθών. Το κόμμα του Ατόμου δίνει έμφαση στις ανταλλακτικές σχέσεις με ελάχιστους Κανόνες, επιδιώκοντας την Ελευθερία μέσα από την Καινοτομία και τα υλικά αγαθά. Το φυσικό σύμβολο του κόμματος του Συνεργάτη είναι μια φουρτουνιασμένη θάλασσα λόγω της Ιστορίας, ενώ του κόμματος του Ατόμου είναι τα απόκρυμνα βουνά λόγω της Επιθυμίας. 

Στην Βρετανική κοινωνία το κέντρο βάρους κλίνει προς τον Συνεργάτη, ενώ στην Αμερικανική κοινωνία προς το Άτομο.

 Δημήτρης Ζιαμπάρας

πηγή: Aντίφωνο