Το βάρος ενός γάμου: Τι χάθηκε μεταξύ του «Bow to Heaven and Earth» και του «I Do»; -Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ!!!![ΚΙΝΑ]

Μια παραδοσιακή γαμήλια τελετή σε στυλ Χαν. (Εικόνα: Chen Jing / Vision China)

Του Τσεν Τζινγκ

Στην κοσμοθεωρία των αρχαίων, οτιδήποτε ονομαζόταν «τελετουργία» δεν εκτελούνταν ποτέ αποκλειστικά για ανθρώπινους σκοπούς. Ένας γάμος, ως μία από τις παραδοσιακές «Πέντε Τελετές» της ζωής, ήταν πάνω απ' όλα ένας επίσημος διάλογος — μεταξύ των ανθρώπων και του Ουρανού και της Γης, μεταξύ των ανθρώπων και του θείου και μεταξύ των ζωντανών και των προγόνων τους.

Υπόκλιση στον Ουρανό και τη Γη: ευλάβεια, όχι ειδοποίηση

Μπορεί κανείς να ρωτήσει: πόσοι άνθρωποι σήμερα καταλαβαίνουν πραγματικά το βάρος που φέρει αυτή η φράση σε μια γαμήλια τελετή — «Πρώτη υπόκλιση στον Ουρανό και τη Γη;» Οι σύγχρονες ερμηνείες συχνά το μειώνουν σε ένα είδος περιστασιακής «ειδοποίησης»: παντρευόμαστε, ενώνουμε δύο οικογένειες, γεννιόμαστε μεταξύ Ουρανού και Γης, οπότε φαίνεται σωστό να ενημερώσουμε τους ουρανούς.

Μια τέτοια λογική συνορεύει με το παράλογο, λες και ο γάμος ήταν απλώς μια ευκαιρία να προσκαλέσουν τον Ουρανό να προσφέρει ένα χρηματικό δώρο — και αν μια μέρα το ζευγάρι χώριζε, θα έπρεπε στη συνέχεια να επιστρέψουν για να ειδοποιήσουν τον Ουρανό και τη Γη για άλλη μια φορά;

Οι πρόγονοι της Κίνας δεν πίστεψαν ποτέ ότι ο Ουρανός και η Γη θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν τόσο ελαφρά. Στους παραδοσιακούς κινεζικούς γάμους, το τελετουργικό της «υπόκλισης στον Ουρανό και τη Γη» μπορεί να αναχθεί στην ιεροτελεστία της δυναστείας Zhou του gao miao - μια ιερή πράξη αναφοράς στον προγονικό ναό. Ήταν μια βαθιά επίσημη τελετή θυσίας.

Οι αρχαίοι έδιναν μεγάλη έμφαση στην πίστη και την ηθική ακεραιότητα, υποστηρίζοντας την καλοσύνη, τη δικαιοσύνη, την ευπρέπεια, τη σοφία και την αξιοπιστία. Συχνά έλεγαν ότι «τρία πόδια πάνω από το κεφάλι κάποιου, υπάρχουν θεϊκά όντα που παρακολουθούν». Αν κάποιος πρέπει να κρατήσει τον λόγο του στην καθημερινή ζωή, πόσο πιο δεσμευτικοί θα πρέπει να είναι οι όρκοι που γίνονται με τελετουργικά άμφια, γονατίζοντας μπροστά στον Ουρανό, τη Γη και τους θεούς;

Όταν ένα νιόπαντρο ζευγάρι γονατίζει και υποκλίνεται, απαγγέλλοντας τα λόγια: «Πάνω, για να υπηρετήσω τον προγονικό ναό. κάτω, για να συνεχίσουμε τις μελλοντικές γενιές», αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση μια απλή τυπική διαδικασία. Είναι μια διαθήκη ζωής και θανάτου — ένας τάφος που ορκίζεται με την ίδια τη ζωή κάποιου, υπό τη μαρτυρία του Ουρανού και της Γης.

Ακριβώς λόγω αυτής της βαριάς αίσθησης ευλάβειας οι άνθρωποι στην αρχαιότητα επέλεγαν τους συντρόφους τους με τη μέγιστη προσοχή και έμπαιναν στο γάμο με επίσημη σοβαρότητα. Μόνο όταν τέθηκαν γερά τα θεμέλια μπόρεσε το μεγάλο οικοδόμημα του γάμου να αντέξει τον άνεμο και τη βροχή. Αυτός, στην ουσία, είναι ο λόγος για τον οποίο το διαζύγιο ήταν εξαιρετικά σπάνιο στην αρχαιότητα: ο σεβασμός για τους όρκους σήμαινε ότι κάποιος δεν τολμούσε να τους προδώσει ελαφρά τη καρδία.

Η «ελαφρότητα» και η «ταχύτητα» των σύγχρονων γάμων

Αντίθετα, πολλοί γάμοι σήμερα, παρ' όλες τις διαφορετικές εξωτερικές τους μορφές, έχουν γίνει όλο και πιο κούφιοι στον πυρήνα. Ακόμη και οι τελετές που έχουν σχεδιαστεί σύμφωνα με τους δυτικούς γάμους υφίστανται μια εντυπωσιακή διαδικασία «απλοποίησης».

Πριν από λίγο καιρό, μπορούσε κανείς να ακούσει ακόμα τον μακρύ όρκο - «για πλουσιότερους ή φτωχότερους, σε αρρώστιες και σε υγεία, να μην αποχωριστούν ποτέ» - αν και εισήχθη, αλλά εξακολουθούσε να φέρει το βάρος μιας αληθινής υπόσχεσης. Σήμερα, ωστόσο, πολλοί γάμοι έχουν μετατραπεί σε μια ρουτίνα τύπου fast-food:

«Συμφωνείς;»
«Ναι».
«Συμφωνείς;»
«Ναι».
Εντάξει. Η τελετή τελείωσε. Ας αρχίσει το συμπόσιο.

Ανάμεσα στο τσούγκρισμα των ποτηριών και τη φασαρία της γιορτής, οι τέσσερις λέξεις «το μεγάλο θέμα του γάμου» φαίνεται να έχουν περιοριστεί σε κάτι περισσότερο από μια συγκέντρωση δείπνου. Το άνοιγμα είναι επιπόλαιο, η διαδικασία απλώς τελετουργική. Στην επιδίωξη της αποτελεσματικότητας και του θεάματος, οι άνθρωποι έχουν χάσει ακριβώς την πιο ουσιαστική ψυχή ενός γάμου: τον ίδιο τον όρκο.

Ανακαλύπτοντας ξανά την ουσία του γάμου: μια διαθήκη και μια πρακτική

Στους πρώτους γάμους, γνωστούς ως hunli, η τελετή ξεκινούσε με τελετουργικές προσφορές στον Παράδεισο, μόνο μετά από την ένωση των οικογενειών. Ο όρκος στον Ουρανό και τη Γη προηγήθηκε της ένωσης του ζευγαριού. Ήταν ακριβώς η παρουσία του θείου και των προγόνων που έδωσαν στο γάμο το μεγαλείο και την επισημότητά του.

Δυστυχώς, οι σύγχρονοι γάμοι έχουν χάσει σταδιακά αυτή την αίσθηση ευλάβειας για τον Ουρανό και τον ιερό όρκο, αφήνοντας μόνο τη χαρά της οικογενειακής ένωσης. Όταν το βάρος του όρκου εξαφανίζεται, οι άνθρωποι ξεχνούν εύκολα την αληθινή ουσία του γάμου.

Η φράση που αναφέρουν συχνά τα νεαρά ζευγάρια σήμερα — «Αν και μας χωρίζει η ζωή και ο θάνατος, παραμένουμε αληθινοί. κρατώντας το χέρι σου, θα γεράσω μαζί σου» — αντιμετωπίζεται συχνά ως ρομαντική έκφραση. Ωστόσο, στο πλαίσιο του Βιβλίου των Τραγουδιών (Shijing), είναι μια ανυποχώρητη, σιδερένια υπόσχεση. Ήταν μια υπόσχεση που μοιράστηκαν μεταξύ συντρόφων στο πεδίο της μάχης ή συζύγων που υπομένουν μαζί τις κακουχίες - ένας όρκος να αντιμετωπίσουν τη ζωή και τον θάνατο ως ένα. Στα μάτια των αρχαίων, μια λέξη υπόσχεσης άξιζε χίλια χρυσά νομίσματα, και έτσι αυτή η γραμμή φέρει μια βαριά, αιματοβαμμένη βαρύτητα.

Ο γάμος δεν είναι ποτέ παιδικό παιχνίδι

Η ουσία του γάμου δεν αφορούσε ποτέ τον φευγαλέο ρομαντισμό ή το ποιητικό συναίσθημα. Είναι μια ένωση που σφυρηλατείται μέσα από επίσημους όρκους, ένας δεσμός ζωής και ψυχής. Ο γάμος είναι μια διαθήκη αμοιβαίας πίστης, που στέκεται ως στήριγμα ο ένας του άλλου σε περιόδους δυσκολίας. Είναι μια υπόσχεση ζωής και θανάτου μαζί, που υπόσχεται σταθερότητα σε όλες τις ανατροπές της μοίρας. Είναι η ήσυχη αρμονία της καθημερινής ζωής, χτισμένη στους ρυθμούς των γευμάτων, των δουλειών και των κοινών ευθυνών. Πάνω απ 'όλα, είναι ένα πνευματικό ταξίδι, όπου δύο ψυχές βοηθούν η μία την άλλη να αναπτυχθεί, να θεραπευτεί και να βρει τη λύτρωση μέσα σε χρόνια.

Ο γάμος δεν είναι ποτέ παιχνίδι. Είναι μια δέσμευση που πρέπει να βιώνεται μια ζωή τη φορά.

Είθε κάθε ζευγάρι που μπαίνει στην αίθουσα του γάμου να καταλάβει πραγματικά το νόημα πίσω από το τελετουργικό. Δεν επιδιώκω την υπερβολή, αλλά την ειλικρίνεια. Είθε να τιμήσετε τη διαθήκη με τον Ουρανό και τη Γη, να εκτιμήσετε τη συνάντηση της ζωής σας και στα πολλά χρόνια που έρχονται, να διατηρήσετε τον όρκο που κάνατε στην αρχή.  

========

Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ!!

Ένας αρχαίος κινέζικος θρύλος λέει πώς υπάρχει μια κόκκινη κλωστή που συνδέει αυτούς που είναι γραφτό να συναντηθούν. Η κλωστή αυτή μπορεί να τεντωθεί ή να μπερδευτεί αλλά ποτέ δε θα σπάσει.

Σύμφωνα με την κινέζικη μυθολογία υπάρχει μια θεότητα που ζει στο φεγγάρι και φέρει το όνομα Γιουέ Σιά Λάο Ρεν (月下老人 -Yuè Xià Lǎorén) . Το όνομα μεταφράζεται στα ελληνικά ως "ο γέρος άντρας που ζει στο φεγγάρι" και είναι ο θεός του γάμου και της αγάπης. Αν αυτός αποφασίσει ότι κάποιοι πρέπει να είναι μαζί τίποτα δε θα μπορέσει να εμποδίσει την ένωσή τους.

 Εμπνευσμένη από αυτό το θρύλο είναι η ιστορία που θα δούμε παρακάτω και τοποθετείται χρονικά στη δυναστεία των Τανγκ (18 Ιουνίου 618 - 4 Ιουνίου 907).

Μια φορά και ένα καιρό λοιπόν ένα αγόρι ονόματι  Γουέι Γκου (韋固 -Wéi Gù)  περπατούσε στο φεγγαρόφωτο όταν συνάντησε ένα γέρο να διαβάζει αφοσιωμένος ένα βιβλίο. Πλησίασε λοιπόν να μάθει τι ήταν αυτό που διάβαζε με τόσο ενδιαφέρον. Ο γέρος τότε του είπε: " Σε αυτό το βιβλίο καταγράφονται όλοι οι γάμοι του κόσμου". Τότε ο Γουέι Γκου τον ρώτησε:" Και αυτές οι κόκκινες κλωστές που έχεις στο σάκο με τα βιβλία σου τι είναι; "

Ο γέρος άντρας είπε με ένα χαμόγελο:

"Αυτές οι κόκκινες κλωστές δένονται (αόρατα) γύρω από τα πόδια του ζευγαριού. Με το που θα τυλιχθούν γύρω από τα πόδια ενός άντρα και μιας γυναίκας τότε ανεξάρτητα από τη σχέση που έχουν αυτοί οι δύο ή την απόσταση που τους χωρίζει θα συναντηθούν και τελικά θα παντρευτούν"

Το αγόρι ήταν σκεπτικό απέναντι σε αυτά που του έλεγε ο άγνωστος αλλά δεν μπορούσε να συγκρατήσει την περιέργειά του. Ήθελε να ρωτήσει και άλλα και για αυτό αποφάσισε να ακολουθήσει το γέρο στην αγορά ρυζιού που πήγαινε.

Φτάνοντας εκεί είδαν μια τυφλή γυναίκα να κρατάει το χέρι ενός μικρού κοριτσιού. O άντρας είπε τότε του αγοριού .

"Αυτό το κορίτσι θα γίνει στο μέλλον η γυναίκα σου."

Το αγόρι γόνος αριστοκρατικής οικογένειας περιφρόνησε τα λόγια του γέρου και διέταξε μάλιστα τον υπηρέτη του να σκοτώσει το κορίτσι προκειμένου να μη βγει αληθινή η πρόβλεψη. Ο υπηρέτης πλησίασε το κορίτσι και πρόλαβε να το κάνει ένα ελαφρύ κόψιμο με το μαχαίρι προτού το κορίτσι διαφύγει. Μέχρι να ολοκληρωθεί το περιστατικό ο γέρος είχε εξαφανιστεί μυστηριωδώς.

Χρόνια αργότερα ο Γουέι Γκου συνάντησε μια κοπέλα που ήθελε να παντρευτεί η οποία δεν ήταν άλλη από την κόρη του κυβερνήτη. Ήταν πολύ όμορφη αλλά είχε ένα σημάδι στο μέτωπό της ανάμεσα στα φρύδια της. Απορημένος ο Γουέι Γκου ρώτησε τον πεθερό του πώς η κοπέλα απέκτησε αυτό το σημάδι.

Ο πατέρας της κοπέλας του είπε πως στο παρελθόν όταν η κοπέλα περπατούσε με τη γκουβερνάντα της στην αγορά του Σονγκτσάνγκ κάποιος της επιτέθηκε με ένα μαχαίρι. Ο νέος έκπληκτος τότε ρώτησε: "Μήπως η γκουβερνάντα ήταν τυφλή;" "Ναι! Πώς το ξέρεις;'' ρώτησε ο πατέρας.

Ο νέος τότε διηγήθηκε στον πατέρα και την κοπέλα τη συνάντησή του με το γέρο. Εκείνη τη στιγμή ο Γουέι Γκου συνειδητοποίησε πως ο γάμος τους ήταν όντως προκαθορισμένος από τη μοίρα και τα λόγια του γέρου ήταν σωστά. Ο γέρος φυσικά δεν ήταν άλλος από το θεό του φεγγαριού. Το ζευγάρι έζησε ευτυχισμένο για πολλά πολλά χρόνια και δεν ξέχασε ποτέ να τιμά το θεό του φεγγαριού αφού εκείνος ήταν που τους έφερε κοντά.

 https://www.visiontimes.com/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Πώς να μην αγκαλιάσουμε τον τεχνοφεουδαρχικό ναΐτη σε περιόδους υπαρξιακής κρίσης

Μάθιου Έρετ

 Έχει γίνει όλο και πιο δημοφιλές να βλέπεις πανό σε όλη την Αγγλία και τις ΗΠΑ να γιορτάζουν τους Ναΐτες, τις σημαίες του Αγίου Γεωργίου και το χαμένο Σταυροφορικό Βασίλειο της Ιερουσαλήμ.

Οι πρόσφατες διαδηλώσεις «Ενώστε το Βασίλειο» στην Αγγλία παρουσίασαν εκατοντάδες χιλιάδες καταπιεσμένους Άγγλους υπηκόους που διαμαρτύρονταν για τη μαζική μετανάστευση.

Αυτή η τεράστια διαμαρτυρία επικεντρώθηκε γύρω από τα σύμβολα του Σταυρού των Ναϊτών του Αγίου Γεωργίου που ήταν ορατά σε κάθε γωνιά. Η πίστη σε έναν αναπόφευκτο πόλεμο εναντίον ξένων μουσουλμάνων ή Κινέζων εισβολέων που «ένωσε το βασίλειο» έχει ενισχυθεί μαζικά με μηνύματα από influencers όπως ο Tommy Robinson που συνδέεται με τη Μοσάντ και μια σειρά από νέες φωνές σε εναλλακτικούς χώρους μέσων ενημέρωσης συχνά με υπόβαθρο των Ειδικών Δυνάμεων των ΗΠΑ.

Η ιδέα ότι ο κόσμος ήταν καλύτερος κατά τη διάρκεια των ένδοξων ημερών της φεουδαρχίας, όταν «οι άνδρες ήταν άνδρες», έχει εμποτιστεί ρητά σε πολλές από τις συζητήσεις που εξαπλώνονται στη σημερινή σφαίρα των εναλλακτικών μέσων ενημέρωσης ως αντίδοτο στην αφυπνισμένη φιλελεύθερη σήψη του εγκεφάλου... Είναι όμως αυτός ο μεσαιωνικός ιδεαλισμός μια πραγματική λύση στην τυραννία της «αριστεράς» ή απλώς μια άλλη παγίδα;

Θα έλεγα ότι όποιος επιθυμεί να καταπολεμήσει την ολιγαρχία ανατρέποντας το σύστημα του έθνους-κράτους, συσπειρώνοντας για να προωθήσει την αναβίωση του Ναϊτισμού ή τη φεουδαρχική δουλοπαροικία κάτω από ένα αποκατεστημένο κληρονομικό σύστημα πριγκίπων, είναι πιθανό να ενεργήσει ως ο χειρότερος εχθρός του εαυτού του παίζοντας ένα παιχνίδι εκτροφής βοοειδών και ερήμωσης.

Πώς θα έμοιαζε αυτή η φεουδαρχική αποκατάσταση μετά το έθνος;

Οι τοπικές πόλεις-κράτη που διοικούνται από περιφερειακούς Στιούαρτ (γνωστοί και ως: σύγχρονοι ελεγμένοι δισεκατομμυριούχοι επιχειρηματικών κεφαλαίων) έχουν ήδη τοποθετηθεί για να δημιουργήσουν χιλιάδες ιδιόκτητα νέα μικροκράτη - το καθένα με τους δικούς του νόμους και επηρεάζεται μόνο από ένα λεπτό υπερεθνικό σύστημα κανόνων και την επιτήρηση της τεχνητής νοημοσύνης/τεχνολογία blockchain που λίγοι, αν υπάρχουν, σε αυτά τα μικροκράτη θα επιτρεπόταν ποτέ να σκεφτούν.

Η χρήση ψυχεδελικών ναρκωτικών που χρησιμεύει ως ένας τύπος Soma του 21ου αιώνα πιθανότατα θα έπαιζε επίσης ρόλο σε αυτόν τον Θαυμαστό Νέο Κόσμο, όπως περιγράφεται τόσο από τον Elon Musk όσο και από τον Yuval Harari, οι οποίοι και οι δύο δηλώνουν ότι η αναδυόμενη «άχρηστη τάξη» πρέπει να διαχειρίζεται κάποιο μείγμα ψυχεδελικών ναρκωτικών και βιντεοπαιχνιδιών.

Το γεγονός ότι ο υπουργός Υγείας Ρόμπερτ Φ. Κένεντι έχει καταστήσει τη νομιμοποίηση και την επέκταση των ψυχεδελικών ναρκωτικών κορυφαία προτεραιότητα της κυβέρνησής του θα πρέπει να χρησιμεύσει ως υπενθύμιση ότι το όραμα του Άλντους Χάξλεϋ για μια ναρκωμένη δυστοπία μπορεί να μην ήταν έργο μυθοπλασίας.

Ο σχεδιασμός για χιλιάδες νέες πόλεις-κράτη που ακολουθούν φεουδαρχικά μοντέλα έχει πάρει πολλές γεύσεις.

Αυτό είναι το «ιδιωτικό δίκτυο πόλεων » του Peter Thiel Prospera.

Είναι το Δίκτυο Κρατών του Balaji Srinivasan.

Είναι το Pronomos / Neway Capital's Freedom Cities (χρηματοδοτείται επίσης από τον Peter Thiel)

Και είναι το μοντέλο για το Sea Steading (που χρηματοδοτείται επίσης από τον Peter Thiel μεταξύ μιας μεγαλύτερης σειράς δισεκατομμυριούχων της Silicon Valley)...

Ενώ αυτές οι «καινοτομίες» μετά το έθνος-κράτος τοποθετούνται ως ελευθεριακές-αναρχοκαπιταλιστικές εναλλακτικές λύσεις στις «κρατικές» πόλεις των 15 λεπτών υπό την ηγεσία δισεκατομμυριούχων που έχουν εκδοθεί από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ από το 2020, σας διαβεβαιώνω ότι οι διαφορές μεταξύ των δύο μοντέλων συστημάτων διαχείρισης δισεκατομμυριούχων μετά το έθνος-κράτος είναι μόνο επιφανειακές.

Αυτό που έχουν κοινό όλα αυτά τα νέα μοντέλα διακυβέρνησης είναι η συγχώνευση του Επιχειρηματικού Καπιταλισμού, του Μετανθρωπισμού της Silicon Valley και της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών σε έναν νέο τύπο δομής διακυβέρνησης που μοιάζει πολύ με τη φεουδαρχία με δυστοπικά χαρακτηριστικά του 21ου αιώνα.

Και ενώ τα έθνη που είναι οργανωμένα γύρω από τον Παγκόσμιο Νότο και ειδικά η ρωσο-κινεζική συμμαχία ήταν πολύ πιο επιφυλακτικά στην κατάργηση του κυρίαρχου συστήματος έθνους-κράτους, διαπιστώνουμε ότι οι ιδιωτικές πρωτοβουλίες έχουν στοχεύσει ιδιαίτερα τους οικονομικά ασθενέστερους κρίκους σε όλη την Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική με μια μη ελευθεριακή, μη αναρχο, μη παγκοσμιοποιητική γλώσσα, αλλά με τις ίδιες τεχνοφεουδαρχικές παγίδες με τη μορφή της ιδεολογίας των «Chartered Cities». που έχει ήδη υιοθετηθεί από δεκάδες έθνη του παγκόσμιου νότου.

Τώρα μπορείτε να ρωτήσετε: Πώς θα επιτευχθεί αυτή η δυστοπική νέα παγκόσμια τάξη;

Η φόρμουλα φαίνεται αρκετά απλή: Ενισχύστε τις αυτοαντιφάσεις του συστήματος προς ένα ασυμπτωτικό σημείο θραύσης χρησιμοποιώντας ελεγχόμενη διαλεκτική αριστεράς εναντίον δεξιάς.

Το επιθυμητό αποτέλεσμα αυτού του επιταχυντισμού και του εναγκαλισμού ενός νέου «Σκοτεινού Διαφωτισμού» (χρησιμοποιώντας τη γλώσσα του Curtis Yarvin) ή μιας εποχής «Σκοτεινής Ελευθερίας» (χρησιμοποιώντας τη γλώσσα ορισμένων Ρώσων γνωστικών) φαίνεται να μην είναι τίποτα λιγότερο από την πλήρη καθαρτήρια βία και την τεράστια θεραπεία σοκ με μοντέλο MK-Ultra σε μαζική κλίμακα.

Ο Άλιστερ Κρόουλι την ονόμασε εποχή του Ώρου, ενώ ο συνταγματάρχης Μάικλ Ακίνο την ονόμασε «Εποχή του Σετ». Η αποκρυφίστρια Μαντάμ Μπλαβάτσκυ την αποκάλεσε «Η Εποχή της Κάλι Γιούγκα» στη Μυστική Δοξασία της το 1888.

Φοίνιξ το.

Solve et Coagula.

Στη συνέχεια, ξαναχτίστε από τις στάχτες μιας «Σκληρής Επαναφοράς».

Οι πράκτορες του Παιχνιδιού Β που γειτνιάζουν με τους Πράσινους Μπερέδες φαίνεται να παίζουν σημαντικό ρόλο σε αυτόν τον αλχημικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος που ονομάστηκε «ο Ραβίνος» του Παιχνιδιού Β (δηλαδή ο Έρικ Γουάινστιν) έπαιξε σαφή ρόλο, εργαζόμενος για τα Ηνωμένα Έθνη στη διαμόρφωση του σημερινού προγράμματος μαζικής μετανάστευσης, το οποίο αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της συνολικής κατάρρευσης της κοινωνίας, όπως περιγράφεται στον Johnny Vedmore στο Great Replacement του Eric R. Weinstein και στο Like a Phoenix της Cynthia Chung: Ο θάνατος και η αναγέννηση της Αμερικής».

Αυτό διευκολύνει ο συν-αρχιτέκτονας του Παιχνιδιού Β, Bret Weinstein, προωθώντας ένα χομπσιανό σύστημα ανθρώπινης κοινωνικής οργάνωσης μέσω της Θεωρίας Παιγνίων και του ριζοσπαστικού Δαρβινισμού.

Αυτός ο εναγκαλισμός της Θεωρίας Παιγνίων με ένα όραμα του κόσμου «ο καθένας εναντίον όλων» και μια χομπσιανή έννοια του εγωισμού ως πρωταρχικής κινητήριας δύναμης της ανθρωπότητας είναι κυριολεκτικά μια «αλχημική εργασία» των Ναϊτών-Ροδόσταυρων και είναι ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο ξεκίνησαν οι Σταυροφορίες πριν από σχεδόν χίλια χρόνια με αποτέλεσμα τον θάνατο εκατομμυρίων και την εδραίωση της φεουδαρχίας στον απόηχο των νορμανδικών εισβολών στην Αγγλία και την Ιταλία κατά τη διάρκεια του 11ου αιώνα.

Αυτός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο μεγάλοι ουμανιστές της Αναγέννησης όπως ο Θερβάντες, ο Φρανσουά Ραμπελαί, ο Έρασμος του Ρότερνταμ, ο Φρίντριχ Σίλερ και ο Χάινριχ Χάινε, όλοι αφιέρωσαν ανελέητες σατιρικές επιθέσεις στον ιπποτικό ρομαντισμό του Δισκοπότηρου των ιπποτών που πολεμούν δράκους για να σώσουν τις κοπέλες και στο «θεϊκό θηλυκό» που συγχέει την αγάπη με την υπερκορεσμένη λατρεία των ηρώων, την ερωτική λαγνεία και την ιερή βία.

Μια σκηνή από τη καυστική σάτιρα του Θερβάντες Δον Κιχώτης

Αυτή η ρομαντική ιδεολογία των Σταυροφόρων ήταν πάντα αποτελεσματική στο να μετατρέπει τους μαλακούς άνδρες σε τροφή για τα κανόνια μιας χρήσης, κάτι που τελικά ΠΑΝΤΑ έχει ως αποτέλεσμα να γίνονται δολοφόνοι άλλων και όργανα του θανάτου τους και του θανάτου των οικογενειών τους.

Κάθε φορά που οι ανόητοι επέτρεψαν στους εαυτούς τους να παρασυρθούν σε αυτή τη ρομαντική ηλιθιότητα, ο θάνατος, η φωτιά, ο φόνος και η πείνα έχουν καταστρέψει την ανθρωπότητα.

Αυτή η συνταγή λειτούργησε για να εξαπολύσει τις Σταυροφορίες που μείωσαν τους πληθυσμούς της Ευρώπης για αιώνες, και λειτούργησε για να εξαπολύσει τον 100ετή Πόλεμο το 1348, και λειτούργησε για να εξαπολύσει τον Τριακονταετή Πόλεμο το 1620, και λειτούργησε για να μετατρέψει τον αγγλικό δημοκρατικό εμφύλιο πόλεμο σε αλχημικό λουτρό αίματος το 1650 και λειτούργησε για να μετατρέψει τη Γαλλική Επανάσταση σε λουτρό αίματος των Ιακωβίνων. Και λειτούργησε για τη δημιουργία των Ναζιστικών Ιπποτών του Δισκοπότηρου των SS υπό τους γνωστικούς αρχιερείς Χάινριχ Χίμλερ και Αδόλφο Χίτλερ.Πιο πρόσφατα, λειτούργησε στο Βιετνάμ όταν οι Πράσινοι Μπερέδες επέβλεπαν εκστρατείες μαζικής εξόντωσης και λειτούργησε στη Λατινική Αμερική όταν αυτά τα προγράμματα εξόντωσης μεταφέρθηκαν στην Αμερική με τη μορφή της Επιχείρησης Κόνδορας.Αυτό απέδειξε ο συνταγματάρχης Fletcher Prouty (στο βιβλίο του The Secret Team του 1973) ότι έχει προετοιμαστεί σε πόλεις σε όλες τις ΗΠΑ και τον Καναδά για να εφαρμοστεί σε «εκστρατείες ειρήνευσης χωριών» στη Βόρεια Αμερική.Και όπως απέδειξε επίσης ο συνταγματάρχης Prouty πριν από περισσότερα από 45 χρόνια, οι κινητήριοι μοχλοί αυτής της επιχείρησης είναι οι ίδιοι πράκτορες των Ειδικών Δυνάμεων με Πράσινο Μπερέ (Βρετανική Διεύθυνση) που υπηρετούν τις ολιγαρχικές «αληθινές ευγενείς» οικογένειες που πολλοί πιστεύουν ότι πρέπει να αποκατασταθούν στην εξουσία σήμερα.

Φυσικά, αν δεν θέλουμε να πέσουμε με τα μούτρα σε ένα τεχνο-φεουδαρχικό κλουβί ή να ξυπνήσουμε το θηρίο των νέων Σταυροφοριών, τότε μπορεί να θέλουμε να επανεκτιμήσουμε γρήγορα την καλύτερη κληρονομιά μας και να αφυπνίσουμε γρήγορα το είδος της σκέψης κατά της Θεωρίας Παιγνίων που οδήγησε στις καλύτερες αναγεννησιακές παραδόσεις της ανθρώπινης ιστορίας, συμπεριλαμβανομένης της ανόδου του έθνους-κράτους. Η αμερικανική επανάσταση (και το αμερικανικό σύστημα πολιτικής οικονομίας) και οι εκρήξεις δημιουργικής αριστείας που απέτρεψαν τις προσπάθειες εδραίωσης μιας νέας παγκόσμιας τάξης τους τελευταίους αιώνες.