Το Speculum Orientis εξετάζει πώς ο μαύρος μηχανισμός του Ahriman μπορεί να στραφεί εναντίον της αμερικανικής αυτοκρατορίας που τώρα λειτουργεί ως το μεγαλύτερο σκάφος της.
Ξεκινήστε με το Zurvan – Χρόνος αδημιούργητος, απεριόριστος, πριν από όλα τα ονόματα. Η παλιά ιρανική φαντασία τοποθέτησε αυτή τη μοναδική πραγματικότητα στην αρχή όλων των πραγμάτων. «Εκτός από τον Χρόνο, όλα τα άλλα πράγματα δημιουργούνται». Ο Ζουρβάν υπήρχε πριν ονομαστούν ο ουρανός και η γη. Για χίλια χρόνια, ο Ζουρβάν έκανε θυσίες, επιθυμώντας έναν γιο που θα έφτιαχνε μια τακτοποιημένη δημιουργία. Στο τέλος των χιλίων ετών, στο κατώφλι της εκπλήρωσης, η αμφιβολία έσκισε τον θεό. Μια σκιά αναδεύτηκε μέσα του. Ήταν μάταιες οι θυσίες; Θα ερχόταν ο γιος; Εκείνη τη στιγμή του διχασμού μεταξύ πίστης και άρνησης, τα δίδυμα συνελήφθησαν στη μήτρα που περιείχε ο ίδιος ο Ζουρβάν.
Ο Ορμάζντ, ο Σοφός Κύριος, γεννήθηκε από τη θυσία: φωτεινός, ευωδιαστός, στραμμένος προς την αλήθεια και τη δημιουργία του καλού κόσμου. Ο Ahriman, το Καταστροφικό Πνεύμα, γεννήθηκε από την αμφιβολία: σκοτεινός, βρωμερός, στράφηκε προς την άρνηση και την αναίρεση της μορφής. Προέρχονταν από την ίδια πηγή, αλλά δεν ήταν ίσοι. Ο ένας προσπάθησε να χτίσει. Ο άλλος προσπάθησε να σπάσει.
Ο Ζουρβάν είχε ορκιστεί ότι το βασίλειο θα ανήκε σε όποιον δίδυμο ερχόταν πρώτος μπροστά του. Ο Ορμάζντ αντιλήφθηκε τη σκέψη του πατέρα του υπό το φως της σοφίας και είπε στον αδελφό του τι είχε δει. Ο Αριμάν, που καταλήφθηκε από τον Αζ —το μανιασμένο πνεύμα της απληστίας, της υπερβολής και της ακόρεστης βιασύνης— δεν θα περίμενε. Έσκισε τη μήτρα πριν από την ώρα του, μπήκε με το ζόρι στον κόσμο και παρουσιάστηκε στον Ζουρβάν. Ο θεός έκλαψε. Όταν ο Ορμάζντ γεννήθηκε λίγες στιγμές αργότερα, φωτεινός και αληθινός, ο Ζουρβάν τον αναγνώρισε αμέσως, αλλά ο όρκος δεν μπορούσε να αθετηθεί. Το βασίλειο του κόσμου παραχωρήθηκε στον Αριμάν, αλλά μόνο για μια μετρημένη περίοδο: εννέα χιλιάδες χρόνια. Μετά από αυτό, ο Ορμάζντ θα κυβερνούσε ως κύριος όλων και η σπασμένη δημιουργία θα εξαγνιζόταν.
Αυτή ήταν η πρώτη συνθήκη, το σύμφωνο που έθεσε ένα όριο στην καταστροφή. Ο Ahriman μπορούσε να μπει στον κόσμο, να τον πληγώσει, να τον διαφθείρει, να τον γεμίσει με θάνατο, αλλά δεν μπορούσε να κάνει την κυριαρχία του αιώνια. Η δύναμη του αντιτορπιλικού, παρ' όλη τη βία της, τοποθετήθηκε μέσα σε ένα όριο του Χρόνου. Η πιο τρομερή δύναμη εξακολουθεί να υπόκειται σε έναν όρο που δεν έθεσε.
Ο Ζουρβάν δεν άφησε το σύμφωνο στην τιμή του αντιτορπιλικού. Έβαλε στο χέρι του Αριμάν ένα μαύρο και σταχτί εργαλείο, βουτηγμένο στην ουσία του Αζ, και προειδοποίησε ότι αν το πνεύμα του σκότους αποτύγχανε να πραγματοποιήσει την απειλή του μέσα στα προβλεπόμενα χρόνια, αυτό ακριβώς το όπλο θα στρεφόταν προς τα μέσα και θα κατέτρωγε τις δικές του λεγεώνες. Αυτό το σταχτί εργαλείο παρέμεινε αποστειρωμένο και άκαμπτο, μια ψυχρή συσκευή μηχανικής μοίρας – η μυθική εικόνα μιας μηχανής που καταβροχθίζει αυτό που προοριζόταν να υπηρετήσει. Το σύμφωνο δόθηκε υπό την κηδεμονία του Μίθρα, άρχοντα της συνθήκης, φύλακα των συνόρων, ο οποίος περιμένει σιωπηλά μέχρι την καθορισμένη ώρα και στη συνέχεια καθιστά τον παραβάτη του όρκου ανίσχυρο.
Αυτός είναι ο θεμελιώδης μύθος, που χρησιμεύει ως διαγνωστικό για την παθολογία της εξουσίας όταν μπερδεύει την ψευδαίσθηση της επιτάχυνσης με την αληθινή κυριαρχία και την εφαρμογή της δύναμης με την κυριαρχία του Χρόνου.
Το στενό που σήμερα φέρει το όνομα Ορμούζ - μια συστολή του Αχούρα Μάζντα, του ίδιου του Σοφού Κυρίου - είναι το στενό θαλάσσιο πέρασμα μέσα από το οποίο ρέει η ενέργεια του κόσμου. Σε αυτό το στενό, το αρχαίο δράμα αναπαρίσταται. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η σκιά δεν πέφτει σε κάποιον μακρινό εχθρό. Πέφτει πάνω στη δύναμη που κυριαρχεί τώρα στην παγκόσμια τάξη. Το επίμαχο κακό δεν είναι το ωμό κακό μιας ηθικής καρικατούρας. Είναι ένα δομικό και πνευματικό κακό – το κακό μιας δύναμης της οποίας η μορφή φέρει τα αλάνθαστα σημάδια του καταστροφικού πνεύματος: εισέρχεται σε έναν τακτοποιημένο χώρο που δεν δημιούργησε, διαταράσσει τις αρχαίες πολιτικές οικολογίες με τεράστια ταχύτητα, αναπτύσσει έναν τεχνολογικό μηχανισμό πρωτοφανούς κλίμακας και οδηγείται από έναν καταναγκασμό που τα παλιά κείμενα ονομάζουν Az.
Ο Ahriman είναι μηχανή. Δεν είναι ένας δαίμονας που κρύβεται στις σκιές. Είναι η λογική του ίδιου του συστήματος. Είναι το ψυχρό φως του τερματικού σταθμού που βελτιστοποιεί την ανθρώπινη παρουσία. Ο αόρατος λογισμός της επίθεσης με drone που εξατμίζει μάρτυρες. Το γραφειοκρατικό διάγραμμα ροής που καθιστά την ιερότητα της ανθρώπινης ζωής σε ένα σημείο δεδομένων σε ένα καθολικό. Είναι η δομική λογική ενός πολιτισμού που έχει εξυψώσει την τεχνική πάνω από τον στοχασμό και το υπολογιστικό φύλλο πάνω από την ψυχή.
Το αμερικανικό imperium δεν είναι η πηγή αυτού του κακού. Είναι το πιο ολοκληρωμένο δοχείο γι' αυτό – η πιο αγνή έκφραση της Αριμανικής δομής που έχει δημιουργήσει μέχρι τώρα η ιστορία. Η αμερικανική οικονομία έχει γίνει ένα από τα πιο αγνά όργανά της: δεν μπορεί να σταματήσει, δεν μπορεί να προβληματιστεί, δεν μπορεί να συρρικνωθεί χωρίς να καταρρεύσει. Το αμερικανικό στρατιωτικό δόγμα έχει πάρει την ίδια μορφή: απαιτεί τη στιγμιαία μετατροπή της νοημοσύνης σε κινητικό αποτέλεσμα, χωρίς να αφήνει χώρο για τους οργανικούς ρυθμούς της διπλωματίας ή της στρατηγικής των γενεών. Η αμερικανική τεχνολογία ολοκληρώνει το μοτίβο: αντικαθιστά τον ζωντανό λόγο με τον αλγόριθμο, την οικογένεια με το δίκτυο, την ψυχή με τη διεπαφή.
Αυτό υπερβαίνει την απλή ηθική κρίση. είναι ένα δομικό αναπόφευκτο. Μια κοινωνία που ανεβάζει τη μηχανή στο καθεστώς ενός θεού κατακλύζεται από μια πείνα που καμία κατάκτηση δεν μπορεί να ικανοποιήσει. Το μαύρο εργαλείο, η ψυχρή μηχανή του μύθου της νεκρής αιτιότητας, καθορίζει το ρυθμό της εποχής. Υπαγορεύει την πολιτική. Ακυρώνει τους πολιτικούς. Επιταχύνει προς τη δική του τελική ταχύτητα, ανίκανος να σταματήσει γιατί το σταμάτημα θα απαιτούσε θέληση και η Αριμανική δομή δεν έχει θέληση. Έχει μόνο ορμή.
Το Ιράν, αντίθετα, έχει διατηρήσει το κατάλοιπο του Ορμάζντιτς. Όχι ως ουτοπία, αλλά ως πολιτισμός που θυμάται ακόμα ότι ο χρόνος είναι οργανικός, όχι γραμμικός. Ο Μάγος βλέπει την ιστορία ως χωράφι καλλιέργειας, όχι ως γραμμή συναρμολόγησης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η μνήμη της Καρμπάλα αντηχεί τόσο βαθιά εδώ. Είναι η ζωντανή αναπαράσταση της πρώτης θυσίας. Διδάσκει ότι μια πράξη αλήθειας, μόλις φυτευτεί στο έδαφος της ιστορίας, είναι ένας σπόρος του οποίου η συγκομιδή ανήκει στο μέλλον – μια πράξη που η μηχανή επιτάχυνσης, στη βιασύνη της, δεν μπορεί ποτέ να κατανοήσει.
Ενώ ο αμερικανικός κολοσσός πρέπει να δράσει τώρα -ο δομικός του Ahriman απαιτεί άμεσα αποτελέσματα, εκλογική επικύρωση, μετρήσιμα αποτελέσματα- το Ιράν μπορεί να περιμένει. Απορροφάται. Αποφεύγει. Ξαναχτίζει. Διασκορπίζει τις δυνάμεις της σε συμμαχικά δίκτυα που μοιράζονται τον χρονικό της ορίζοντα. Κάθε αμερικανική νίκη, μετρούμενη σε χωρητικότητα εκρηκτικών ή αριθμό κυρώσεων, γίνεται στρατηγική ήττα που μετριέται σε χρόνια περιχαράκωσης. Αυτό δεν είναι ανταρτοπόλεμος με τη συμβατική έννοια. Είναι η υπομονή του Μίθρα, ο οποίος γνωρίζει ότι η Αριμανική δομή, παρ' όλη την τρομακτική αποτελεσματικότητά της, είναι πεπερασμένη. Τα γρανάζια του φθείρονται. Οι αλγόριθμοί του συναντούν μεταβλητές που δεν μπορούν να επεξεργαστούν. Η ταχύτητά του συναντά την αντίσταση της ύλης.
Οι οραματιστές της εποχής μας ψιθυρίζουν εδώ και καιρό για αυτή την παρακμή: η φαουστική θέληση στρέφεται εναντίον του εαυτού της, η βασιλεία της ποσότητας πάνω στην ποιότητα, η μηχανική ανατροπή του οργανικού. Αυτά δεν είναι απλώς ξεχωριστά παράπονα. είναι τα συμπτώματα μιας ενιαίας δομικής παγίδας. Το Αριμανικό οικοδόμημα δεν είναι ο κατακτητής του Χρόνου. Είναι ο σκλάβος του Χρόνου, ανίκανος να αναπαραχθεί παρά μόνο μέσω της αέναης, βαμπιρικής εξαγωγής των ζωντανών.
Το μαύρο εργαλείο δεν ήταν ποτέ στην κατοχή του ίδιου του Αριμάν. Δανείστηκε υπό όρους. Όταν λήξει η θητεία του καταστροφέα –και λήγει σε αυτήν την εποχή– το σταχτί εργαλείο, αυτό το ψυχρό όργανο της νεκρής αιτιότητας από τον μύθο, στρέφεται προς τα μέσα. Το μηχάνημα καταβροχθίζει τους ίδιους τους χειριστές του. Το κράτος επιτήρησης στρέφεται εναντίον των αρχιτεκτόνων του. Ο χρηματοπιστωτικός λεβιάθαν καταρρέει κάτω από το βάρος των δικών του σύνθετων αφαιρέσεων. Τα drones, τα πλέγματα, οι αλγόριθμοι -ο αποστειρωμένος, εντροπικός μηχανισμός της Αζ- θα αποδειχθούν μια μέρα πιο θανατηφόρα για την Ουάσιγκτον παρά για την Τεχεράνη.
Ο στρατηγικός προσανατολισμός του Ιράν αντιπροσωπεύει κάτι περισσότερο από τη διατήρηση της μορφής. Είναι μια θεμελιώδης αποκατάσταση – μια ανάκτηση του αρχέγονου νόμου του Χρόνου που ο τεχνολογικός αντίπαλος έχει ρίξει στη λήθη. Ο ανταγωνιστής έχει κατασκευάσει την τεράστια, στείρα αρχιτεκτονική του πάνω στην αυταπάτη της δικής του αιωνιότητας. Ωστόσο, μόνο το οργανικό επιμένει. Μόνο η ψυχή γλιτώνει από την εντροπία. Το ατσάλι παραδίδεται στη σκουριά. Ο αλγόριθμος αποσυντίθεται. Η μηχανική συσκευή βρίσκει τελικά την τελική της ακινησία.
Στο Ορμούζ, τα στενά νερά παρουσιάζουν μια γεωγραφική αλήθεια που η Αριμανική δομή δεν μπορεί να υπολογίσει. Το στενό είναι ένα όριο, ένα a priori όριο. Η Αριμανική επέκταση, όσο ολική κι αν φαίνεται, τελικά συναντά την ίδια την ύλη: Η θάλασσα παραμένει αδιάφορη για την ταχύτητα του πυραύλου και το ρεύμα δεν υποκύπτει στην ομάδα αεροπλανοφόρων. Ενάντια σε αυτό, η Αριμανική μηχανή παραπαίει, γιατί αντιμετωπίζει όχι μόνο την παλίρροια, αλλά έναν πολιτισμό του οποίου οι ρίζες τρέχουν τόσο βαθιά στο στενό όσο και η ίδια η γεωγραφία. Κάθε δύναμη συναντά ένα φυσικό όριο που δεν μπορεί να συντρίψει, όπως κάθε αυτοκρατορία συναντά ένα χρονικό όριο που δεν μπορεί να ξεπεράσει.
Το Frashokereti, ο Ζωροαστρικός ορίζοντας της τελικής ανακαίνισης, δεν είναι ο αφανισμός του κόσμου. Είναι ο καθαγιασμός του: η κάθαρση του δομικού παρασίτου που μπέρδεψε μια προσωρινή μίσθωση με μια αιώνια κυριαρχία. Ο Ahriman ξέσπασε στη δημιουργία πιστεύοντας ότι η μηχανή του θα μπορούσε να ανατρέψει την τάξη του Χρόνου. Έκανε λάθος. Μπήκε σε ένα βασίλειο που διέπεται από έναν νόμο παλαιότερο από τα γρανάζια του.
Τα οπλοστάσια εξελίσσονται. Τα λάβαρα της αυτοκρατορίας υψώνονται και διαλύονται στην ιστορία. Ωστόσο, η θάλασσα παραμένει ο αμετάβλητος μάρτυρας. Ο αγώνας για αυτό το στενό είναι ο απόηχος της πρώτης θυσίας: το ζήτημα του μέτρου του καταστροφέα. Ο Χρόνος κρατά τον λογαριασμό και ο Χρόνος απαντά σε έναν υψηλότερο, ανυποχώρητο νόμο. Όταν χτυπήσει η καθορισμένη ώρα, ο Μίθρας θα σηκωθεί και το κρύο, σταχτί τέχνασμα – η ίδια η μάσκα του Αριμάν – θα διαλυθεί στο χώμα από το οποίο σφυρηλατήθηκε. Η ξέφρενη κίνηση της μηχανής θα σταματήσει. το βιολογικό θα αντέξει.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
