Σαμποτάζ (;) – Αντιρρησίες συνείδησης – Κίνημα MAGA

 

Πληθαίνουν τα φαινόμενα «ανυπακοής» στους κόλπους των Υπηρεσιών Εθνικής Ασφαλείας, αλλά και των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ για τον πόλεμο κατά του Ιράν.

Η περίπτωση του αεροπλανοφόρου, «USS Gerald R. Ford», το οποίο αποχώρησε από το θέατρο των πολεμικών επιχειρήσεων, στον Περσικό, και εσχάτως επέστρεψε στη Σούδα, με φήμες να το συνοδεύουν ότι έχει πληγεί από ιρανικά πυρά, αλλά και με πληροφορίες ότι διερευνάται σοβαρά το ενδεχόμενο να έχει γίνει αντικείμενο σαμποτάζ από το ίδιο το πλήρωμά του, προκειμένου να μην εμπλακεί στον πόλεμο, δείχνουν ατμόσφαιρα τουλάχιστον μεγάλου προβληματισμού στις τάξεις των αμερικανικών ΕΔ. Και δεν πρόκειται για κάποιο πλοίο της σειράς, αλλά για το σημαντικότερο και πιο ακριβό αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ, το οποίο παραδόθηκε το 2017 και κόστισε 13,2 δισεκατομμύρια δολάρια.

Ταυτόχρονα, έντονη δυσαρέσκεια εκδηλώνεται στα μέλη και στελέχη του κινήματος MAGA (Make America Great Again), χάρις στο οποίο ο Τραμπ κατάφερε να επανεκλεγεί. Ενας από τους λόγους είναι ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, από «περιστερά της ειρήνης», όπως υποσχόταν προεκλογικά, έχει μετατραπεί σε «γεράκι του πολέμου». Εξίσου μεγάλη ειναι η «δυσανεξία» της αμερικανικής κοινής γνώμης, η οποία βλέπει τις τιμές να ανεβαίνουν εξαιτίας του πολέμου.

Σε αυτά να προστεθεί η έντονη αντίθεση ειδικά των αντι-Τραμπ πολιτικών παρατάξεων, που εκτός της εσωτερικής καταστολής, με αποτέλεσμα νεκρούς Αμερικανούς πολίτες από τους «πραιτωριανούς» του ICE, τώρα βλέπει να ακολουθεί ο Λευκός Οίκος μια άκρως επιθετική πολιτική σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ οι συνθήκες ζωής στο εσωτερικό της χώρας ουδόλως καλυτερεύουν.

Η … επεισοδιακή πορεία του αεροπλανοφόρου

Ενώ το αεροπλανοφόρο βρισκόταν στην περιοχή της Ερυθράς Θάλασσας για επιχειρήσεις κατά του Ιράν, αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Κρήτη, όχι λόγω εχθρικής επίθεσης, όπως υποστηρίζει η Ουάσιγκτον, αλλά εξαιτίας της πυρκαγιάς που ξέσπασε. Αποτέλεσμα ήταν σε πάνω από 200 ναύτες να παρασχεθεί περίθαλψη, επειδή εισέπνευσαν καπνούς.

Ωστόσο, η πορεία του «USS Gerald R. Ford» το τελευταίο διάστημα ήταν άκρως … επεισοδιακή. Πριν τις «βλάβες» που λέγεται ότι έγιναν στις εγκαταστάσεις πλυντηρίων και των εστιατορίων του, ερχόμενο στην Κρήτη, με προορισμό τον Περσικό, είχαν σημειωθεί «βλάβες» στις τουαλέτες του, οι οποίες … ξεχείλισαν. Κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του στις πολεμικές επιχειρήσεις, εφέρετο να επλήγη από ιρανικά πυρά. Κάτι που διαψεύδουν οι ΗΠΑ.

Το αεροπλανοφόρο USS Gerald R. Ford στη Σούδα. Στην Κρήτη τις τελευταίες ημέρες έγιναν μεγάλες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για την παρουσία του

Εσχάτως, απέπλευσε από τη Σούδα, κατά πληροφορίες για λιμένα της Αδριατικής (Κροατία). Ο λόγος, ως φημολογείται, είναι οι έρευνες που διατάχθηκαν να γίνουν για τις αιτίες των πυρκαγιών που εκδηλώθηκαν. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, θεωρείται πιθανό το ενδεχόμενο σαμποτάζ από μέλη του πληρώματός του, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την πολύμηνη παραμονή τους σε στρατιωτικά θέατρα επιχειρήσεων. Να σημειωθεί ότι το «USS Gerald R. Ford», προτού σταλεί στον Κόλπο, ήταν ανοικτά της Βενεζουέλας για την επέμβαση στη χώρα και την απαγωγή του Μαδούρο.

Βέβαιον θεωρείται, πάντως, ότι η απόφαση για μεταστάθμευση του αεροπλανοφόρου οφείλεται και στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας των Κρητικών για την παρουσία του στη Σούδα, αφού, κατά πληροφορίες, δεν θα εδίδοντο άδειες εξόδου για το προσωπικό του στην πόλη των Χανίων, θεωρώντας την ως … «εχθρική ζώνη».

Οπως και να' χει, η εικόνα της «ναυαρχίδας» του αμερικανικού Στόλου, από το ξεχείλισμα των τουαλετών, στις πυρκαγιές στα μαγειρεία και στους χώρους πλυντηρίων, από τη φημολογία περί πληγμάτων από το Ιράν, και τώρα στην εκδοχή της δολιοφθοράς, ουδεμία τιμή περιποιεί για την παντοδυναμία των ΗΠΑ του Τραμπ, ο οποίος θέλει να επιβάλλει διεθνώς την «πολιτική των κανονιοφόρων».

Ηχηρή παραίτηση – μήνυμα

Στο μεταξύ, η παραίτηση του μέχρι πρότινος επικεφαλής της αμερικανικής αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας, Joe Kent, πιθανότατα θα διογκώσει το υπάρχον κύμα των αντιρρησιών συνείδησης στις ΗΠΑ κατά του πολέμου του Τραμπ εναντίον του Ιράν, παρατηρεί ο αμερικανικός ιστότοπος, The Intercept.

Πέραν αυτού, όμως, η παραίτηση του Kent είναι η πρώτη ηχηρή αποχώρηση ενός παράγοντα του κινήματος MAGA (Make America Great Again), που θεωρείτο μάλιστα ως «σκληρός» της «τραμπικής δεξιάς». Η αποχώρησή του, είναι η κορυφή του παγόβουνου των διαφωνιών μέσα στο κίνημα για τον πόλεμο κατά του Ιράν. Ο Τραμπ, ο οποίος πλέον κατηγορείται ανοικτά ότι γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις προεκλογικές εξαγγελίες του, κινδυνεύει να χάσει την κοινωνική και ιδεολογική βάση του που τον ανέδειξε σε πρόεδρο.

Μπορεί, βέβαια, τον ίδιον να μην τον ενδιαφέρει, διότι αυτή κανονικά είναι η τελευταία προεδρική θητεία του, ωστόσο έτσι παίρνει στον λαιμό του ολόκληρο το κίνημα MAGA και τους διαδόχους του. Ως γνωστόν, στη μάχη της διαδοχής θεωρείτο κυρίαρχος ο σημερινός αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέϊ Ντι Βανς, ο οποίος φημολογείται έντονα ότι είναι κατά του πολέμου στο Ιράν.

Η πρώτη μεγάλη, ηχηρή παραίτηση

Ο Joe Kent παραιτήθηκε πρόσφατα εκφράζοντας την αντίθεσή του στον πόλεμο στον Περσικό. Η παραίτησή του είναι η πιο πρόσφατη και ίσως η πιο σημαντική σε μια σειρά σοβαρών διαφωνιών που έχουν εκφραστεί στην «Τραμπική δεξιά» του κινήματος MAGA για τον πόλεμο. Ωστόσο, η αποχώρηση Kent από τη θέση του διευθυντή του National Counterterrorism Center ήταν η πρώτη μείζων αποσκίρτηση από την κυβέρνηση.

Στην επιστολή της παραίτησής του, κατήγγειλε τον πόλεμο ως παραβίαση των προεκλογικών υποσχέσεων του προέδρου των ΗΠΑ να μείνει μακριά από ξένους πολέμους, ενώ έκανε αναφορά σε ισραηλινές πιέσεις που παρέσυραν τις ΗΠΑ σε ένα θανατηφόρο τέλμα. «Δεν μπορώ, με ήσυχη τη συνείδησή μου, να στηρίξω τον συνεχιζόμενο πόλεμο στο Ιράν», έγραψε σε ανάρτησή του στο X, η οποία μέσα σε λίγο είχε σχεδόν 100 εκατομμύρια προβολές. «Το Ιράν δεν αποτελούσε άμεση απειλή για το έθνος μας και είναι σαφές ότι ξεκινήσαμε αυτόν τον πόλεμο λόγω της πίεσης του Ισραήλ και του ισχυρού λόμπι του στις ΗΠΑ».

Ο Joseph Kent

Ο Kent, βετεράνος του Στρατού των ΗΠΑ, ο οποίος κατόπιν υπηρέτησε στη CIAκαι μετά ήταν υποψήφιος της σκληρής δεξιάς για τη Βουλή στην Ουάσιγκτον, είναι το πρώτο υψηλόβαθμο στέλεχος που παραιτείται λόγω του πολέμου στο Ιράν. Μέχρι τη στιγμή που υπέβαλε την παραίτησή του, ήταν υπό την διευθύντρια της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, Tulsi Gabbard, η οποία μάλιστα στο παρελθόν είχε επικρίνει πιέσεις του Ισραήλ προς τις ΗΠΑ για αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν. Η παραίτηση ήρθε εν μέσω μιας ευρύτερης ρήξης στο κίνημα MAGA. Ορισμένοι υποστηρίζουν την απόφαση του Τραμπ για πόλεμο. Αλλοι, όπως ο συντηρητικός σχολιαστής, με πολύ μεγάλο κοινό,Tucker Carlson, την αμφισβητούν. 

Να σημειωθεί πως, μετά την ανακοίνωση της παραίτησης Kent, ο Τραμπ είπε ότι η αποχώρηση από τον πόλεμο είναι «καλό πράγμα». Ταυτόχρονα, όμως, η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Karoline Leavitt, χαρακτήρισε την επιστολή γεμάτη «ψευδείς ισχυρισμούς», ενώ σε δημοσιεύματα (!) γινόταν λόγος ότι ο Kent βρισκόταν στο μικροσκόπιο ερευνών του FBI για … διαρροές (!).

Στρατιωτικοί αρνούνται να συμμετάσχουν

Ο Kent δεν είναι ο μοναδικός παράγων στον χώρο της Εθνικής Ασφάλειας που έχει αποστασιοποιηθεί από τον πόλεμο. Παρόμοιες ανησυχίες εκφράζουν και στρατιωτικοί. Μάλιστα, πολλοί ενδέχεται να μην συμμετάσχουν στον πόλεμο, εφόσον τους ζητηθεί, είτε αρνούμενοι ευθέως, με κίνδυνο να τιμωρηθούν, είτε δηλώνοντας αντιρρησίες συνείδησης, λέει ο Mike Prysner, εκτελεστικός διευθυντής του Center on Conscience and War (Κέντρο Συνείδησης και Πολέμου), το οποίο δίνει συμβουλές σε στρατιωτικούς σχετικά με το δικαίωμά τους να αρνηθούν τη συμμετοχή τους σε πολεμικές επιχειρήσεις.

«Το να βλέπεις σεβαστά πρόσωπα σε θέσεις κλειδιά να επιβεβαιώνουν αυτό που νιώθουν πολλοί στρατιωτικοί, ότι πρόκειται για λάθος και δεν πρέπει να συμμετέχουν, είναι από τα γεγονότα που έχουν μεγάλη απήχηση», είπε ο Prysner. «Πολλοί ίσως εμπνευστούν από τη στάση του Kent».

Κύμα αντιρρησιών συνείδησης

Ο Μ. Prysner ανέφερε ότι, με την έναρξη των αμερικανοϊσραηλινών αεροπορικών επιδρομών, στις 28 Φεβρουαρίου, «έσπασαν» τα τηλέφωνα του Κέντρου αντιρρησιών συνείδησης, και κτυπούν διαρκώς. Στρατιωτικοί εν ενεργεία και οικογένειες στρατιωτικών προσπαθούν να μάθουν ποια είναι τα δικαιώματά τους στην περίπτωση της άρνησης συμμετοχής τους.

Ηδη, το Κέντρο έχει δώσει τις σχετικές πληροφορίες σε δεκάδες εξ’ αυτών, προκειμένου να υποβάλλουν αίτηση, ώστε να αναγνωριστούν ως αντιρρησίες συνείδησης. «Έχουμε ανοίξει περισσότερους φακέλους τις τελευταίες δύο εβδομάδες απ’ όσους συνήθως ανοίγουμε σε έναν χρόνο», είπε.

Στελέχη των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων που προσέφυγαν στο Center on Conscience and War είναι από βαθμό ταγματάρχη έως στρατιώτη, συμπεριλαμβανομένων τριών πιλότων μαχητικών αεροσκαφών.

Η σφαγή σε σχολείο του Ιράν

Οι αμερικανικές Ενοπλες Δυνάμεις δίνουν τη δυνατότητα να μην λάβει κάποιο μέλος ή στέλεχός τους μέρος σε στρατιωτικές επιχειρήσεις ή ακόμη και να αποστρατευθεί, εφόσον αποδειχθούν αντιρρήσεις που εδράζονται σε θρησκευτικές, ηθικές ή φιλοσοφικές αντιλήψεις κατά του «πολέμου σε κάθε μορφή».

Ο M. Prysner, βετεράνος και αυτός του πολέμου στο Ιράκ, στράφηκε στον αντιπολεμικό ακτιβισμό και άρχισε να αμφισβητεί τη βία, βλέποντας από κοντά τι συνέβη στους Ιρακινούς. Στην εποχή του διαδικτύου, όμως, οι φρικαλεότητες του πολέμου φτάνουν αμέσως στα κινητά και στα κοινωνικά δίκτυα, ενδεχομένως ωθώντας περισσότερους στρατιωτικούς να αναρωτηθούν για τον ρόλο τους.

Αυτό συμβαίνει τώρα με το Ιράν, εξήγησε ο Prysner. Πολλοί στρατιωτικοί εν ενεργεία παρακινήθηκαν από τους θανάτους αμάχων, ιδίως εξαιτίας της αμερικανικής αεροπορικής επιδρομής, στις 28 Φεβρουαρίου, σε σχολείο στην ιρανική πόλη Μινάμπ, οπότε σκοτώθηκαν 168 Ιρανοί, κυρίως παιδιά. «Το πιο συχνό που ακούσαμε ως αφορμή ήταν η σφαγή στο σχολείο της Μινάμπ», είπε. «Δεν θέλουν να είναι μέρος αυτού που βλέπουν ως εγκλήματα κατά αμάχων που δεν έχουν λόγο να βλάψουν».

Το προηγούμενο των αντιρρησιών στην εισβολή στο Ιράκ

Πολλοί Αμερικανοί στρατιωτικοί αρνήθηκαν να συμμετέχουν στον πόλεμο στο Ιράκ, κερδίζοντας την ιδιότητα του αντιρρησία συνείδησης. Άλλοι δυσκολεύτηκαν να αποδείξουν ότι η άρνησή τους δεν οφειλόταν στον φόβο να πάρουν μέρος σε πόλεμο, στο εξωτερικό. Κάποιοι λιποτάκτησαν. Τουλάχιστον 200 έφυγαν στον Καναδά. Ορισμένοι, όπως ο πρώην πεζοναύτης Stephen Funk, φυλακίστηκαν επειδή αρνήθηκαν να συμμετάσχουν. 

Ο Funk, που ούτως ή άλλως αντιμετώπιζε διακρίσεις ως κρυφός ομοφυλόφιλος, πέρασε μήνες στο κρατητήριο για την άρνησή του να μεταβεί στο Ιράκ. Μετά την απόλυσή του, εντάχθηκε σε αντιπολεμικές οργανώσεις, όπως οι Iraq Veterans Against the War και Veteran Artists, για την προώθηση της ειρήνης και την υποστήριξη της επανένταξης των βετεράνων.

Ο Funk δήλωσε ότι φρίττει βλέποντας τις ΗΠΑ να μπαίνουν ξανά σε πόλεμο που έχει ήδη προκαλέσει εκατοντάδες θύματα μεταξύ αμάχων και θα σκοτώσει, θα τραυματίσει και θα τραυματίσει ηθικά μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων. Κάλεσε όσους αντιμετωπίζουν ηθικό δίλημμα να ακούσουν τη συνείδησή τους. «Θα έλεγα να το κάνετε, όσο πιο νωρίς, τόσο το καλύτερο», είπε. «Δεν χρειάζεται να τραυματιστείτε σωματικά ή ηθικά, κάτι που θα κουβαλάτε σε όλη σας τη ζωή».https://neostrategy.gr/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Τουρκία: Πόλεμος, συμμαχίες και γεωπολιτικές παγίδες!!----Πότε θά λήξη ὁ πόλεμος εἰς τήν Μ. Ἀνατολήν!!

 

Της Νικολέτας Καραθανάση, 

Σε μια εποχή όπου οι γεωπολιτικές ισορροπίες γίνονται ολοένα και πιο άκαμπτες και οι διεθνείς σχέσεις επιστρέφουν σε λογικές καθαρών στρατοπέδων, η Τουρκία επιμένει να κινείται σε μια γκρίζα ζώνη που θυμίζει περισσότερο τακτικισμό παρά συνεκτική στρατηγική. Ως μέλος του NATO, εξακολουθεί να απολαμβάνει τα προνόμια της δυτικής ασφάλειας και συνεργασίας, την ίδια στιγμή όμως που διατηρεί στενές πολιτικές, οικονομικές και ενεργειακές σχέσεις με τη Ρωσία, επιχειρώντας να αντλήσει οφέλη και από τις δύο πλευρές. Αυτό που παλαιότερα παρουσιαζόταν ως «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική» μοιάζει σήμερα όλο και περισσότερο με μια επικίνδυνη ισορροπία που δύσκολα μπορεί να διατηρηθεί σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης πόλωσης.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία λειτούργησε ως καταλύτης για την επαναχάραξη των διεθνών γραμμών. Η Δύση κινείται προς μεγαλύτερη συνοχή, η Ρωσία συγκρούεται ανοιχτά με το ευρωπαϊκό σύστημα ασφαλείας και οι ενδιάμεσες θέσεις περιορίζονται δραστικά. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Τουρκία επιλέγει να μην ευθυγραμμιστεί πλήρως με τις δυτικές κυρώσεις, διατηρώντας ανοιχτούς διαύλους με τη Μόσχα και αξιοποιώντας τη σχέση αυτή για ενεργειακά και οικονομικά οφέλη. Ταυτόχρονα, συνεχίζει να συμμετέχει ενεργά στο NATO, συχνά όμως θέτοντας όρους, καθυστερώντας αποφάσεις ή επιδιώκοντας ανταλλάγματα, γεγονός που εντείνει την καχυποψία των συμμάχων της.

Αυτή η διπλή στάση δημιουργεί ένα ολοένα και πιο έντονο έλλειμμα εμπιστοσύνης. Για πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, η Τουρκία δεν αποτελεί πλέον έναν προβλέψιμο σύμμαχο, αλλά έναν παράγοντα αβεβαιότητας που λειτουργεί με βάση συγκυριακά συμφέροντα. Η εικόνα μιας χώρας που βρίσκεται ταυτόχρονα «μέσα και έξω» από το δυτικό πλαίσιο ενισχύεται, υπονομεύοντας τη συνοχή της ίδιας της Συμμαχίας. Από την άλλη πλευρά, ούτε η Ρωσία αντιμετωπίζει την Τουρκία ως στρατηγικό εταίρο με βάθος, αλλά περισσότερο ως έναν χρήσιμο, αλλά ευμετάβλητο συνομιλητή.

Ο Υπουργός Εμπορίου της Τουρκίας, Ομέρ Μπολάτ, απευθύνεται στο κοινό κατά τη διάρκεια τελετής υπογραφής στην Κωνσταντινούπολη. Φωτογράφος εικόνας: Umit Bektas / Δικαιώματα χρήσης: Reuters

Στο περιφερειακό επίπεδο, η τουρκική στρατηγική αποκτά ακόμη πιο έντονα χαρακτηριστικά. Η Άγκυρα δεν περιορίζεται σε μια αμυντική στάση, αλλά υιοθετεί μια ενεργητική και συχνά συγκρουσιακή πολιτική, ιδίως στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο. Οι συνεχείς εντάσεις με την Ελλάδα, η επιμονή σε αναθεωρητικές θέσεις και η αξιοποίηση της έντασης ως εργαλείου πίεσης συνθέτουν μια στρατηγική που δεν επιδιώκει απλώς διαπραγμάτευση, αλλά αναδιαμόρφωση ισορροπιών. Σε αυτό το πλαίσιο, η ένταση δεν είναι ατύχημα· είναι μέρος του σχεδίου.

Παράλληλα, η Τουρκία επιχειρεί να ενισχύσει την παρουσία της και σε άλλα μέτωπα, από τη Μέση Ανατολή μέχρι τον Καύκασο, διεκδικώντας ρόλο περιφερειακής δύναμης με αυτονομία. Η στρατιωτική της δραστηριότητα, οι διπλωματικές πρωτοβουλίες και η ρητορική περί εθνικής ισχύος εντάσσονται σε μια ευρύτερη προσπάθεια αναβάθμισης της θέσης της στο διεθνές σύστημα. Ωστόσο, αυτή η επέκταση επιρροής αυξάνει και το ρίσκο, καθώς φέρνει την Τουρκία σε ταυτόχρονη τριβή με πολλαπλούς δρώντες.

Ο Recep Tayyip Erdoğan έχει επενδύσει πολιτικά σε αυτή τη στρατηγική, παρουσιάζοντας την Τουρκία ως ανεξάρτητο πόλο ισχύος που δεν υπακούει σε εξωτερικές επιταγές. Η εικόνα αυτή έχει απήχηση στο εσωτερικό, ενισχύοντας το αφήγημα της εθνικής αυτονομίας και ισχύος. Ωστόσο, πίσω από αυτή την εικόνα, οι περιορισμοί είναι υπαρκτοί. Η οικονομική πίεση, η ανάγκη για επενδύσεις, οι σχέσεις με τη Δύση και οι γεωπολιτικοί συσχετισμοί θέτουν σαφή όρια στην έκταση της ανεξαρτησίας που μπορεί να ασκηθεί στην πράξη.

Το βασικό πρόβλημα για την Τουρκία δεν είναι ότι επιδιώκει μια ευέλικτη εξωτερική πολιτική, αλλά ότι το διεθνές περιβάλλον γίνεται ολοένα και λιγότερο ανεκτικό σε τέτοιες στρατηγικές. Σε έναν κόσμο που επιστρέφει σε λογικές ανταγωνιστικών μπλοκ, η προσπάθεια να ισορροπεί κανείς ανάμεσα σε αντικρουόμενα συμφέροντα μπορεί να μετατραπεί από πλεονέκτημα σε αδυναμία. Η ευελιξία, όταν δεν συνοδεύεται από σαφή προσανατολισμό, κινδυνεύει να εκληφθεί ως αναξιοπιστία.

Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι απλώς αν η Τουρκία μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί ως «γέφυρα» μεταξύ Ανατολής και Δύσης, αλλά αν αυτή η γέφυρα έχει ακόμη λόγο ύπαρξης σε ένα διεθνές σύστημα που σκληραίνει. Όσο οι πιέσεις αυξάνονται, η ανάγκη για σαφή επιλογή ενδέχεται να καταστεί αναπόφευκτη. Και όταν έρθει εκείνη η στιγμή, το κόστος δεν θα αφορά μόνο την ίδια την Τουρκία, αλλά και τη σταθερότητα μιας ολόκληρης περιοχής που εξακολουθεί να ισορροπεί σε εύθραυστες γραμμές.

https://www.offlinepost.gr/

===========

Πότε θά λήξη ὁ πόλεμος εἰς τήν Μ. Ἀνατολήν

Τοῦ κ. Χαραλάμπους Μηνάογλου

  Ἕνα ἐρώτημα ποὺ ὁλοένα καὶ θὰ μᾶς ἀπασχολεῖ περισσότερο. Ἡ βενζίνη ἀνεβαίνει, ὁπότε καὶ οἱ βολεμένοι ἀρχίζουν νὰ ἀνησυχοῦν… γιατί καλὰ νὰ συμμετέχουμε σὲ πολέμους, καλὰ νὰ ἔχουμε πόλεμο μὲ τὴν Ρωσία, πόλεμο μὲ τὸ Ἰράν, ἀλλὰ νὰ βγάζουμε καὶ τὸν μήνα, ἔτσι; Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ πόλεμος στὴν Μ. Ἀνατολὴ εἶναι ἀρκετὰ διαφορετικὸς ἀπὸ αὐτὸν στὴν Ρωσία. Βεβαίως, ἀμφότεροι ἔχουν ἕνα κοινό: κρατοῦν ψηλὰ τὶς τιμὲς τῶν καυσίμων, καὶ αὐτὸ ἀπὸ μόνον του εἶναι λόγος, ποὺ καθιστᾶ τὴν λήξη ἀμφοτέρων τῶν πολέμων δύσκολη. Πέρα ἀπὸ τὰ οἰκονομικὰ συμφέροντα τῶν πετρελαιάδων καὶ τῶν πετρελαιοπαραγωγῶν χωρῶν, ἡ ἄνοδος τῶν τιμῶν τῶν καυσίμων ἐξυπηρετεῖ καὶ τὰ σχέδια τῶν ἐλὶτ γιὰ πλήρη ἔλεγχο καὶ ὑποταγὴ τῶν πτωχῶν. Ὅσο ἀκριβαίνουν ὅλα, τόσο λιγότερα μποροῦμε νὰ κάνουμε οἱ πτωχοί, ὁπότε, ὅπως ἔχει φανεῖ, τόσο περισσότερο ἀποδεχόμαστε τὴν ὑποταγὴ καὶ τὸν ἔλεγχο μὲ τὴν ψηφιοποίησή μας καὶ τὸν περιορισμὸ τῶν ἐλευθεριῶν μας.

   Ὅπως, ὅμως, ἤδη σημειώσαμε οἱ δύο πόλεμοι εἶναι διαφορετικοί. Στὴν Ρωσία, δηλαδή, μπορεῖ νὰ ὑπάρξει οὐσιαστικὴ εἰρήνη χωρὶς τὴν πλήρη ἐξόντωση κανενὸς ἀπὸ τοὺς ἐμπλεκόμενους. Δηλαδή, μπορεῖ νὰ ὑπάρξει εἰρήνευση χωρὶς νὰ ἐξαλειφθεῖ πλήρως ἡ Οὐκρανία. Δυστυχῶς, στὴν Μ. Ἀνατολὴ κάτι τέτοιο εἶναι ἀδύνατο. Μπορεῖ νὰ ὑπάρξει κάποια ἀνακωχή, ἀλλὰ ὁ πόλεμος μετὰ ἀπὸ μερικοὺς μῆνες ἢ τὸ πολὺ χρόνια, ὅπως εἴδαμε καὶ μερικοὺς μῆνες νωρίτερα μὲ τὸν πόλεμο τῶν 12 ἡμερῶν, θὰ ξαναξεκινήσει ὅσο εἴτε τὸ Ἰσραὴλ δὲν καταλάβει ὁλόκληρη τὴν περιοχὴ (δημιουργία τοῦ Μεγάλου Ἰσραήλ, πρωτίστως γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῶν μεταφυσικῶν προσδοκιῶν τῶν κυβερνώντων τὸ Ἰσραὴλ) εἴτε οἱ Ἰρανοὶ δὲν βαδίσουν μέχρι τὴν Ἱερουσαλήμ. Δυσ­τυχῶς, τὸ ἐπαναλαμβάνω, μόνον ἔτσι θὰ τελειώσει αὐτὸς ὁ πόλεμος. Ὅλα τὰ ἄλλα θὰ εἶναι ἁπλῶς μία ἀνακωχή. Καὶ βέβαια, σήμερα πιὸ ρεαλιστικὸ μοιάζει τὸ Ἰσραὴλ νὰ καταλάβει ὁλόκληρη τὴν περιοχή, ὄχι μόνον -καὶ οὔτε κυρίως- λόγῳ τῆς πλήρους χρήσης τῶν ἀμερικανικῶν ἐνόπλων δυνάμεων ἀπὸ αὐτό, ἀλλὰ κυρίως λόγῳ τοῦ ὅτι οἱ Ἰρανοί, παρὰ τὴν ἐπιθετικὴ ρητορικὴ δεκαετιῶν κατὰ τοῦ Ἰσραήλ, δὲν φαίνεται νὰ ἔχουν ἀντιληφθεῖ πλήρως τὰ ἀνωτέρω, ἐνῶ ἀντίθετα ὁ ἰσραηλοαμερικανικὸς παράγοντας τὰ ἔχει κατανοήσει καὶ μὲ τὸ παραπάνω, ἐξοῦ καὶ ἡ διάλυση τῆς Συρίας καὶ ἡ ἐπιβολὴ τοῦ Τζολανὶ ὡς νόμιμου κυβερνήτη τῆς χώρας, καθὼς καὶ ἡ ἐγκατάσταση τόσων ἀμερικανικῶν στρατευμάτων στὸ Ἰρὰκ καὶ τὶς γύρω χῶρες. Ὁ μόνος λόγος γιὰ ὅλα αὐτὰ εἶναι ἡ ἀποτροπὴ τῆς προέλασης χερσαίων δυνάμεων ἀπὸ τὸ Ἰράν πρὸς τὸ Ἰσραήλ. Ἀπὸ τὸ Ἰράν, ὁ μόνος ποὺ φαίνεται νὰ εἶχε πλήρη ἐπίγνωση τῶν ἀνωτέρω ἦταν ὁ Σουλεϊμανί, ὁ Ἰρανὸς ὑποστράτηγος καὶ διοικητὴς τῶν εἰδικῶν δυνάμεων τοῦ Ἰράν, οἱ ὁποῖες ἔδρασαν ἰδίως στὴν Συρία ὑποστηρίζοντας σὲ κρίσιμες περιόδους τὸν Ἄσαντ καὶ οἱ ὁποῖες ἔφεραν, τουλάχιστον μέχρι τὴν δολοφονία του, τὸ εὔγλωττο ὄνομα Ἂλ-Κούντς. Τώρα μὴ μὲ ρωτᾶτε τί σημαίνει Ἂλ-Κούντς… γκουγκλάρετε καὶ τίποτα… οἱ πρεσβεῖες, ποὺ ἐγκρίνουν τὰ δελτία εἰδήσεων, δὲν θὰ σᾶς τὰ ποῦν ὅλα… ἰδίως δὲν θὰ σᾶς ποῦν ὅτι ἔχουμε μπλέξει ἄσχημα…https://orthodoxostypos.gr/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ....

Μια ανάλυση του σύγχρονου σατανισμού μέσα από τον Evolian φακό της τιτάνιας παρακμής του πολιτισμού

Φλάβιος Ιουλιανός Μιθριδατικός

 Κάτι έχει επιστρέψει στο προσκήνιο της δυτικής συνείδησης όχι ως μια ξαφνική εισβολή, αλλά ως μια αργή και αλάνθαστη πίεση. Αυτό που είναι πιο ανησυχητικό δεν είναι απλώς ο πολλαπλασιασμός της κακίας, της βίας ή της παράβασης, αλλά η ατμόσφαιρα στην οποία συμβαίνουν τώρα: ένα περιβάλλον αδιαφορίας, παρωδίας και ηθικής εξάντλησης. Πράξεις που κάποτε θεωρούνταν παραβιάσεις της τάξης δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως τέτοιες. Επεξεργάζονται ως θέαμα, ειρωνεία ή αφαίρεση. Το κακό δεν παρουσιάζεται πλέον ως εχθρός στον οποίο πρέπει να αντισταθείς, αλλά ως μια κατάσταση περιβάλλοντος που πρέπει να διαχειριστείς ή να καταναλώσεις. Σε όλους τους ινδοευρωπαϊκούς μύθους, την πλατωνική φιλοσοφία και την παραδοσιακή μεταφυσική, αυτή η κατάσταση έχει συμβολιστεί από μια επαναλαμβανόμενη φιγούρα: τον δράκο. Ο δράκος δεν είναι η φύση ως τέτοια, ούτε η ύλη, ούτε το ένστικτο. Αντιπροσωπεύει τη ζωτικότητα αποκομμένη από την κατανοητή τάξη, την επιθυμία που δεν κυβερνάται από το νου, την εξουσία αποκομμένη από τη νομιμότητα, το Αριστερό Μονοπάτι χωρισμένο από το Δεξί. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο δράκος εμφανίζεται όπου οι πολιτισμοί εισέρχονται σε μια ύστερη ή ελικοειδή φάση και γιατί η θανάτωσή του δεν είναι ποτέ μια πράξη αφανισμού, αλλά αποκατάστασης. Ο σύγχρονος δυτικός «σατανισμός» πρέπει να γίνει κατανοητός υπό αυτό το πρίσμα. Δεν είναι μια συνεκτική θεολογία, ούτε μια γνήσια μεταφυσική εξέγερση, ούτε καν μια σοβαρή αποκρυφιστική παράδοση. Σωστά καθορισμένο, δεν είναι καταστροφή αλλά διαστροφή: η ευχαρίστηση που λαμβάνεται από τη μόλυνση, τη βλασφημία και την αντιστροφή για χάρη τους. Είναι η αισθητικοποίηση της άρνησης, που γεννήθηκε από έναν πολιτισμό που έχει χάσει τόσο την ιερή μορφή όσο και τη μυητική αυστηρότητα. Με αυτή την έννοια, ο σατανισμός δεν είναι η αιτία του δυτικού εκφυλισμού, αλλά η τελική του έκφραση, ο φαουστικός νους αδέσμευτος, η προμηθεϊκή φωτιά που μεταφέρεται από χέρια ανάξια να την αντέξουν. Επομένως, ζούμε σε αυτό που δικαίως μπορεί να ονομαστεί δρακόντεια εποχή, ή αυτό που ο Evola και ο Guénon ονόμασαν Kali Yuga: όχι επειδή ένας δαίμονας έχει κατακτήσει τον κόσμο, αλλά επειδή η Δύση έχει ξεχάσει την παράδοση. Η εκκοσμίκευση, ο ηθικός σχετικισμός και η κατάρρευση της ιεραρχίας έχουν διαβρώσει τις ίδιες τις κατηγορίες μέσω των οποίων γίνεται αντιληπτή η τάξη. Ο δράκος επιμένει επειδή δεν αναγνωρίζεται πλέον ως τέτοιος. Όπου η μορφή διαλύετα βασιλεύει η εντροπία.

Γιατί το Κακό Αισθάνεται Ξανά Παντού

Υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη διαίσθηση σήμερα, ακόμη και μεταξύ εκείνων που απορρίπτουν τη θρησκεία ή τη μεταφυσική, ότι κάτι έχει πάει στραβά σε θεμελιώδες επίπεδο. Όχι μόνο πολιτικά ή οικονομικά, αλλά υπαρξιακά. Η διαφθορά μοιάζει περισσότερο με το περιβάλλον παρά με την εξαίρεση. Η παράβαση δεν σοκάρει πλέον. κυκλοφορεί ως ψυχαγωγία, ειρωνεία ή τρόπος ζωής. Η πιο ανησυχητική πτυχή αυτής της κατάστασης δεν είναι η ύπαρξη κακών πράξεων, η ιστορία δεν ήταν ποτέ απαλλαγμένη από αυτές, αλλά η απουσία αναλογίας, σαφήνειας και ηθικής αντίδρασης. Το κακό δεν εμφανίζεται πλέον ως ρήξη στη σειρά. Φαίνεται κανονικοποιημένο, αισθητικοποιημένο ή εξηγημένο ως αναπόφευκτο. Αυτή η αίσθηση ότι «το κακό είναι παντού ξανά» δεν γίνεται καλύτερα κατανοητή ως η αναζωπύρωση κάποιας εξωτερικής δύναμης, ούτε απαιτεί συνωμοτικές εξηγήσεις, όπως προειδοποίησε επανειλημμένα ο Julius Evola. Τέτοιες απλουστεύσεις συσκοτίζουν παρά αποσαφηνίζουν. Αυτό που βλέπουμε περιγράφεται καλύτερα ως μια πολιτισμική ατμόσφαιρα: μια κατάσταση που παράγεται όταν η εσωτερική τάξη καταρρέει και η μορφή διαλύεται. Σε τέτοιες συνθήκες, το κακό δεν χρειάζεται να οργανωθεί. διαρρέει. Ο Evola προσδιορίζει ένα από τα καθοριστικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης Δύσης ως μια κατάσταση εσωτερικού κενού που καλύπτεται από ψυχαναγκαστική δραστηριότητα. Στο Revolt Against the Modern World, γράφει:

Το γεγονός παραμένει ότι ο σύγχρονος άνθρωπος χρειάζεται αυτές τις υποβαθμισμένες και βεβηλωμένες μορφές δράσης σαν να ήταν κάποιο είδος ναρκωτικού· τις χρειάζεται για να ξεφύγει από την αίσθηση του εσωτερικού του κενού, να έχει επίγνωση του εαυτού του και να βρει στις εξοργισμένες αισθήσεις το υποκατάστατο του αληθινού νοήματος της ζωής.

Εδώ, το κακό δεν είναι πρωτίστως ιδεολογικό, αλλά αντισταθμιστικό. Προκύπτει εκεί όπου το νόημα, η ιεραρχία και ο προσανατολισμός έχουν καταρρεύσει και όπου η αίσθηση υποκαθιστά τη σημασία. Αυτό που εμφανίζεται ως ηθικός εξτρεμισμός είναι συχνά μόνο το τελικό σύμπτωμα της πνευματικής αναιμίας. Ο Evola εμβαθύνει αυτή τη διάγνωση περιγράφοντας τη σύγχρονη εποχή ως σημαδεμένη από αυτό που αποκαλεί ανησυχία του Τιτανικού:

Ένα από τα χαρακτηριστικά της δυτικής «Σκοτεινής Εποχής» είναι ένα είδος τιτανικής ανησυχίας που δεν γνωρίζει περιορισμούς και που προκαλεί έναν υπαρξιακό πυρετό.

Αυτή η ανησυχία δεν είναι δημιουργικότητα, είναι ταραχή χωρίς άξονα, κίνηση χωρίς κατεύθυνση, επιθυμία χωρίς μέτρο. Με πλατωνικούς όρους, είναι η επιθυμία, η επιθυμητική ψυχή που χειραφετείται από τη διάνοια και τη μορφή. Όταν αυτή η κατάσταση γενικεύεται, ένας πολιτισμός χάνει την ικανότητά του να διακρίνει μεταξύ του φυσιολογικού και του παθολογικού, του ιερού και του βέβηλου, του τακτοποιημένου και του τερατώδους. Ο Πλάτωνας είναι σαφής στην Πολιτεία ότι η αδικία στην πόλη καθρεφτίζει την αδικία στην ψυχή: όταν η λογική δεν κυβερνά πλέον την όρεξη, το αποτέλεσμα δεν είναι ελευθερία αλλά τυραννία, πρώτα προς τα μέσα και μετά προς τα έξω. Ο Πλωτίνος ενισχύει αυτό το σημείο στην πολεμική του εναντίον των Γνωστικών. Η ίδια η ύλη δεν είναι κακή. Το κακό προκύπτει όταν η συμμετοχή στο Καλό εξασθενεί, όταν η μορφή δεν ενημερώνει πλέον το γίγνεσθαι. Το κακό δεν είναι ουσία, αλλά έλλειψη, σκιά που ρίχνεται από την κακή ευθυγράμμιση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η σύγχρονη διαφθορά αισθάνεται διάχυτη και όχι συγκεντρωμένη. Δεν υπάρχει ένας μόνο εχθρός να αντιμετωπίσουμε, επειδή το πρόβλημα δεν είναι εχθρός. είναι εντροπία. Ο Σπένγκλερ περιέγραψε αυτή την κατάσταση με πολιτισμικούς όρους. Στην ύστερη φάση ενός πολιτισμού, τα σύμβολα που κάποτε προσάρμοζαν τη ζωή χάνουν τη δύναμή τους. Οι θεσμοί παραμένουν, αλλά το νόημά τους είναι κενό. Οι νόρμες επιμένουν ως άδεια κελύφη και αυτό που ακολουθεί δεν είναι άμεση κατάρρευση, αλλά κυνισμός, παρωδία και ηθική κόπωση. Η ψυχή δεν πιστεύει πια, αλλά συνεχίζει να ενεργεί, συχνά καταστροφικά και από αδράνεια. Η αντίθεση του Evola μεταξύ του Ολύμπιου και του Τιτανικού διευκρινίζει περαιτέρω αυτή την κατάσταση. Η Ολύμπια αρχή είναι η τάξη, η μορφή και η κυριαρχία από ψηλά. Ο Τιτανικός είναι δύναμη χωρίς νομιμότητα, δύναμη αποσπασμένη από την υπέρβαση:

Ο πρώτος τύπος πολιτισμού είναι ο Τιτανικός... μια υλιστική και βίαιη φυλή που δεν αναγνώριζε πλέον την εξουσία της πνευματικής αρχής... [και] προσπάθησε να καταλάβει, αιφνιδιαστικά και μέσω ενός κατώτερου τύπου απασχόλησης, ένα σώμα γνώσης που παρείχε έλεγχο σε ορισμένες αόρατες δυνάμεις.

Αυτή είναι η προμηθεϊκή δύναμη: φωτιά κλεμμένη χωρίς την ικανότητα να την αντέξει. Δεν είναι ηρωική εξέγερση, αλλά σφετερισμός και παράγει μαρτύρια παρά απελευθέρωση. Ο Προμηθέας δεν στέφεται. Είναι αλυσοδεμένος. Η νεωτερικότητα είναι κορεσμένη με αυτή τη δυναμική Προμηθεϊκού-Τιτανικού. Η τεχνολογία επιταχύνεται χωρίς σοφία. Η επιθυμία επεκτείνεται χωρίς τέλος. Η ελευθερία διακηρύσσεται χωρίς αυτοκυριαρχία. Τα ηθικά όρια διαλύονται και μετονομάζονται σε πρόοδο. Το αποτέλεσμα δεν είναι ζωτικότητα, αλλά κατακερματισμός, καθώς ο Evola το αποτυπώνει ακριβώς όταν περιγράφει τη βύθιση του σύγχρονου ανθρώπου στο γίγνεσθαι:

Όσοι... βυθίζονται στο γίγνεσθαι και αυταπατώνται ότι μπορούν να το κατέχουν, θα γνωρίζουν μόνο τον ενθουσιασμό, τον ίλιγγο, τη σπασμωδική επιτάχυνση της ταχύτητας... Αυτή η βροχόπτωση... ρέει σε μια πραγματική αποσύνθεση της εσωτερικής ενότητας.

Χωρίς εσωτερική ενότητα, η παράβαση γίνεται ένας τρόπος να νιώθεις αληθινός. Η βλασφημία γίνεται διέγερση. Η διαστροφή γίνεται ταυτότητα. Η σκληρότητα γίνεται θέαμα. Σε αυτό το σημείο, ο όρος «σατανισμός» εισέρχεται συχνά στον λαϊκό λόγο, αλλά συνήθως με συγκεχυμένο και παραπλανητικό τρόπο. Στο The Mask and Face of Contemporary Spiritualism, ο Evola επιμένει ότι η έννοια του σατανικού είναι ιστορικά και μεταφυσικά συγκεκριμένη:

Η έννοια του Σατανά και της αρχής του κακού βρίσκει θέση μόνο σε μια θρησκεία που έχει ως κορυφή της έναν «ηθικοποιημένο» Θεό... Τότε ό,τι δεν έχει αυτόν τον χαρακτήρα μπορεί να ενωθεί και να υλοποιηθεί σε έναν αντίθεο.

Ο σατανισμός, επομένως, δεν είναι μια καθολική μεταφυσική κατηγορία, αλλά ένα δευτερεύον φαινόμενο: μια συμπύκνωση αυτού που μια συγκεκριμένη θρησκευτική κοσμοθεωρία έχει απορρίψει. Αναδύεται εκεί όπου η υπερβατικότητα έχει αναχθεί σε ηθική και η ηθική έχει χάσει το μεταφυσικό της βάθος. Ο Evola είναι σαφής:

Ο αληθινός χαρακτηρισμός του σατανισμού δεν προκύπτει από την αναφορά στην ιδέα του «κακού»... αλλά μάλλον σε μια ευχαρίστηση στη διαστροφή ως τέτοια.

Αυτό που χαρακτηρίζει την παρούσα στιγμή δεν είναι η εκτεταμένη μεταφυσική εξέγερση, αλλά η εκτεταμένη μόλυνση: παρωδία του ιερού, αντιστροφή χωρίς σκοπό, παράβαση χωρίς άνοδο. Ο σύγχρονος σατανισμός είναι θεατρικός, ερασιτεχνικός και κούφιος. Στερείται μυητικής αυστηρότητας, συμβολικού βάθους και γνήσιας υπέρβασης. Είναι ο μηδενισμός αισθητικοποιημένος, που συχνά λειτουργεί, όπως σημειώνει ο Evola, απλώς ως διεγερτικό για έντονη αίσθηση. Αυτά τα φαινόμενα δεν είναι αιτίες παρακμής. Είναι δείκτες ότι η πτώση έχει ήδη συμβεί. Το κακό αισθάνεται πανταχού παρόν όχι επειδή έχει δυναμώσει, αλλά επειδή η αντίσταση σε αυτό έχει εξασθενήσει. Ο δράκος δεν έχει γίνει πιο ισχυρός. Τα μάτια που έχουν εκπαιδευτεί να το αναγνωρίζουν έχουν θαμπώσει, όπως παρατηρεί ο Evola στη συζήτησή του για το Ragnarök, το «λυκόφως των θεών» δεν σημαίνει τον θάνατό τους, αλλά την εξαφάνισή τους από την ανθρώπινη συνείδηση:

Αυτό το «λυκόφως» επηρεάζει τους θεούς μόνο μεταφορικά· σημαίνει την εξασθένιση των θεών στην ανθρώπινη συνείδηση.

Όταν χάνεται η επαφή με την υπέρβαση, δεν χρειάζεται να κληθούν κατώτερες δυνάμεις. αναδύονται αυθόρμητα. Αυτό που ακολουθεί δεν είναι συνεκτικό κακό, αλλά ηθική εντροπία: μια αργή ολίσθηση στην αντιστροφή, την υπερβολή και την αδιαφορία. Έτσι, η αίσθηση ότι «το κακό είναι παντού ξανά» είναι ακριβής αλλά παρεξηγημένη. Είναι παντού, όχι επειδή έχει κατακτήσει, αλλά επειδή τίποτα δεν την κρατά υπό έλεγχο. Αυτό θέτει τις βάσεις για την επιστροφή του δράκου, ως τέρας που πρέπει να σκοτωθεί, ως σύμβολο μιας αιώνιας κατάστασης: επιθυμία χωρίς μέτρο, δύναμη χωρίς νομιμότητα, ζωτικότητα χωρίς άνοδο. Για να καταλάβουμε γιατί αυτό το σύμβολο επαναλαμβάνεται κάθε φορά που οι πολιτισμοί ξεχνούν το Ένα, πρέπει τώρα να στραφούμε στη βαθύτερη δομή του μύθου και της μεταφυσικής. Αυτό το καθήκον ανήκει στον ίδιο τον δράκο.

Το λάθος του δυϊσμού και γιατί συνεχίζει να επιστρέφει

Κάθε φορά που ένας πολιτισμός αποκτά οξεία επίγνωση του κακού, μπαίνει στον πειρασμό προς τον δυϊσμό. Καθώς ο πόνος εντείνεται και η αταξία φαίνεται εδραιωμένη, ο νους αναζητά μια αντίθετη αρχή για να κατηγορήσει. Έτσι προκύπτουν οράματα κοσμικού πολέμου μεταξύ ίσων και αντίθετων δυνάμεων: φως και σκοτάδι, καλό και κακό, Θεός και αντίθεος. Αυτή η παρόρμηση είναι ψυχολογικά κατανοητή αλλά μεταφυσικά λανθασμένη. Ο δυϊσμός δεν είναι η πιο πρωτόγονη κοσμοθεωρία. Είναι μια δευτερεύουσα αντίδραση στην κρίση. Εμφανίζεται όταν η ενότητα έχει ήδη χαθεί, όταν η διάνοια δεν μπορεί πλέον να συλλάβει την ιεραρχία της ύπαρξης και αντ' αυτού κατακερματίζει την πραγματικότητα σε ανταγωνιστικά απόλυτα. Υπό αυτή την έννοια, ο δυϊσμός δεν είναι απάντηση στο κακό, είναι ο ίδιος σύμπτωμα παρακμής. Ο Ιούλιος Έβολα είναι σαφής σε αυτό το σημείο, καθώς επιμένει ότι η μορφή του Σατανά προκύπτει μόνο κάτω από πολύ συγκεκριμένες θεολογικές συνθήκες:

Η έννοια του Σατανά και της αρχής του κακού βρίσκει θέση μόνο σε μια θρησκεία που έχει ως κορυφή της έναν «ηθικοποιημένο» Θεό... Τότε ό,τι δεν έχει αυτόν τον χαρακτήρα μπορεί να ενωθεί και να υλοποιηθεί και να προσωποποιηθεί σε έναν αντίθεο.

Αυτή είναι μια αποφασιστική διορατικότητα. Ο Σατανάς δεν είναι μια αιώνια μεταφυσική αναγκαιότητα. Είναι μια συμπύκνωση, μια προσωποποίηση όλων όσων αποκλείονται από μια αντίληψη της θεότητας που περιορίζεται μόνο στην ηθική καλοσύνη. Μόλις ο Θεός οριστεί αποκλειστικά με όρους καλοσύνης, φωτός και δημιουργίας, ό,τι απομένει καταστροφή, υπερβολή, άρνηση και σκοτάδι πρέπει να εξωτερικευτεί και να δαιμονοποιηθεί, όπως συνεχίζει ο Evola:

Σε μια μεταφυσική αντίληψη της Αρχής, αυτός ο δυϊσμός δεν αντιπροσωπεύει την ακραία περίπτωση. Η υπέρτατη Αρχή κυριαρχεί στον «ηθικοποιημένο» θεό. Αγκαλιάζει επίσης «το άλλο μισό», και τους δύο πόλους.

Εδώ, η Evola στέκεται ξεκάθαρα μέσα στην πλατωνική παράδοση. Το Ένα δεν είναι κομματική θεότητα. Δεν είναι «καλό» με την ηθικολογική έννοια. Είναι πέρα από το καλό και το κακό, περιέχει όλους τους προσδιορισμούς, ενώ δεν δεσμεύεται από κανέναν. Από αυτή την άποψη, ο αυστηρός δυϊσμός γίνεται ασυνάρτητος. Εάν υπάρχουν δύο ίσες αρχές, καμία δεν μπορεί να είναι απόλυτη. Αν το κακό ήταν συναιώνιο με το Καλό, το Καλό θα έπαυε να είναι υπέρτατο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Πλάτωνας, ο Πλωτίνος και ο Πρόκλος απορρίπτουν τον μεταφυσικό δυϊσμό, ακόμη και αν αναγνωρίζουν τη βιωματική πραγματικότητα του κακού. Στον Τίμαιο, ο Πλάτωνας περιγράφει τον κόσμο όπως διαμορφώθηκε από τον Δημιουργό «από καλοσύνη» και όχι από κακία. Η αταξία υπάρχει όχι επειδή η δημιουργία είναι διεφθαρμένη, αλλά επειδή το γίγνεσθαι δεν μπορεί ποτέ να καθρεφτίσει πλήρως το κατανοητό Είναι. Ο Πλωτίνος είναι ακόμη πιο σαφής στην πολεμική του εναντίον των Γνωστικών:

Η ύλη δεν είναι κακή από μόνη της... Το κακό δεν είναι ουσία, αλλά έλλειψη, έλλειψη, αποτυχία συμμετοχής στο Καλό.

Αυτή η στερητική κατανόηση του κακού είναι αποφασιστική. Το κακό δεν έχει ανεξάρτητη ύπαρξη. Δεν είναι ένα πράγμα, ούτε μια δύναμη, ούτε ένας αντίπαλος θεός. Είναι αυτό που εμφανίζεται όταν η μορφή εξασθενεί, όταν το μέτρο καταρρέει, όταν η συμμετοχή στο Ένα μειώνεται. Όπως το σκοτάδι, δεν έχει δική του ύπαρξη. Είναι η απουσία φωτός. Ο Πρόκλος συστηματοποιεί αυτή τη θέση υποστηρίζοντας ότι το κακό υπάρχει μόνο παρασιτικά, εξαρτώμενο εξ ολοκλήρου από το καλό που διαστρεβλώνει. Δεν μπορεί να προέλθει, μπορεί μόνο να διαφθείρει. Δεν μπορεί να δημιουργήσει. μπορεί μόνο να παραμορφωθεί. Γι' αυτό το κακό είναι πάντα αντιδραστικό, μιμητικό και ανεστραμμένο. Δεν έχει δικά του σύμβολα, μόνο παρωδίες. Αυτό το πλαίσιο μας επιτρέπει να αντιμετωπίζουμε παραδόσεις με δυϊστική γλώσσα, όπως ο Ζωροαστρισμός, χωρίς να τις απορρίπτουμε. Ο Ζωροάστρης δεν έχει άδικο να εντοπίζει έναν πραγματικό ανταγωνισμό μέσα στο σύμπαν. Αυτό που είναι λάθος είναι η ανύψωση αυτού του ανταγωνισμού σε μια δυαδικότητα ίσων αρχών. Ο Ahriman δεν είναι το μεταφυσικό ισάξιο του Ahura Mazda. Γίνεται καλύτερα κατανοητός ως μια παρασιτική άρνηση, μια τάση προς τη διάλυση παρά ως μια κυρίαρχη εξουσία. Ο Evola το επιβεβαιώνει σιωπηρά όταν σημειώνει ότι ακόμη και οι παραδόσεις που χρησιμοποιούν ισχυρές δυϊστικές εικόνες παραμένουν μεταφυσικά ιεραρχικές στον πυρήνα τους. Ο κίνδυνος προκύπτει όταν ο δυϊσμός κυριολεκτείται και απολυτοποιείται, όταν το κακό αποκτά οντολογική αξιοπρέπεια. Σε εκείνο το σημείο, ακολουθούν δύο λάθη. Το πρώτο είναι θεολογικό: ο Θεός γίνεται απλώς μια δύναμη μεταξύ άλλων. Το δεύτερο είναι ψυχολογικό: η ευθύνη εξωτερικεύεται. Αν το κακό είναι μια ανεξάρτητη δύναμη, η ηθική αποτυχία γίνεται μοίρα, ο πειρασμός γίνεται πεπρωμένο και η εσωτερική πειθαρχία δίνει τη θέση της στην εμμονή με τους εχθρούς. Αυτή ακριβώς είναι η παγίδα του σύγχρονου σατανικού φαντασιακού. Φανταζόμενη το κακό ως εξωτερικό αντίπαλο, είτε πρόκειται για δαιμονικές ελίτ, μυστικές λατρείες ή μεταφυσικές συνωμοσίες, η ψυχή αποφεύγει να αντιμετωπίσει τη δική της αταξία, καθώς ο Evola προειδοποιεί για αυτή τη μετατόπιση με ακρίβεια:

Αν ο Σατανάς ορίζεται μόνο ως μια καταστροφική δύναμη, θα χάσει τον σκοτεινό χαρακτήρα του, επιστρέφοντας σε μια «διαλεκτική του θείου». Επομένως, είναι απαραίτητο να προσθέσουμε τη λέξη "πονηρία".

Η πονηρία εδώ δεν σημαίνει απλώς βλάβη. Σημαίνει διαστροφή: τη σκόπιμη αντιστροφή της μορφής, την απόλαυση της μόλυνσης ως τέτοιας. Αυτό μας επιστρέφει σε μια κεντρική πλατωνική ενόραση. Το κακό δεν είναι απλώς η απουσία του καλού, αλλά μια κακή σχέση με αυτό. Στον Φαίδρο, ο Πλάτωνας περιγράφει την ψυχή ως ένα άρμα που το σέρνουν δύο άλογα, ένα ευγενές, ένα βασικό. Το καθήκον της λογικής δεν είναι να καταστρέψει το σκοτεινό άλογο, αλλά να το κυβερνήσει. Όταν η λογική παραιτείται, η επιθυμία δεν γίνεται κακή από μόνη της· γίνεται καταστροφική μέσω της υπερβολής. Η αποτυχία δεν είναι επιθυμία, αλλά έλλειψη μέτρου. Γι' αυτό ο Πλωτίνος επιμένει ότι το σώμα και τα πάθη δεν είναι κακά. Γίνονται κακοί μόνο όταν κυριαρχούν σε αυτό που θα έπρεπε να τους κυβερνά. Ο δράκος, με αυτή την έννοια, δεν είναι ύλη, είναι ύλη αδιαμόρφωτη. Είναι hyle απελευθερωμένο προς τα κάτω και όχι ανυψωμένο προς τα πάνω, καθώς ο Evola το διατυπώνει αυτό με χαρακτηριστική σαφήνεια:

Κάθε παράδοση αντιστοιχεί σε μια διαδικασία μέσω της οποίας μια μορφή αποτυπώνεται σε κάτι άμορφο. Αυτό το υλικό υπάρχει μέσα στη φόρμα και κάτω από τη φόρμα.

Και συνεχίζει:

Είναι δυνατό να το ενεργοποιήσουμε, να το απελευθερώσουμε, να το κάνουμε να αναδυθεί και να το επιβεβαιώσουμε καταστρέφοντας την τάξη των παραδοσιακών μορφών. Αυτή είναι η ουσία των δαιμονικών επικλήσεων.

Εδώ, το κακό δεν είναι πλέον μυστηριώδες. Είναι η απελευθέρωση του υποστρώματος χωρίς δύναμη ανόδου, απελευθέρωση χωρίς προσανατολισμό, ζωτικότητα χωρίς ιεραρχία. Αυτό δεν είναι εξέγερση εναντίον του Ενός. Είναι η λήθη του. Κυρίως, η Evola επιμένει ότι το ίδιο υπόστρωμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σωστά:

Υπάρχει, ωστόσο, μια εναλλακτική λύση: αυτή που προσφέρει μια υπερκείμενη χρήση του υποστρώματος... όπου αυτό που βρίσκεται κάτω από τη μορφή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να επιτευχθεί αυτό που είναι πάνω από τη μορφή.

Αυτή η διάκριση είναι καθοριστική. Μας σώζει τόσο από τον ηθικισμό όσο και από τον Γνωστικισμό. Το πρόβλημα δεν είναι το Αριστερό Μονοπάτι ως τέτοιο, αλλά ο διαχωρισμός του από το Δεξί. Χωρίς ανάβαση, η κάθοδος γίνεται δαιμονική. Χωρίς μορφή, η απελευθέρωση γίνεται διάλυση. Ο δυϊσμός αποτυγχάνει, επομένως, επειδή μπερδεύει τη σκιά με μια ουσία. Το κακό αισθάνεται ισχυρό όχι επειδή είναι ισχυρό, αλλά επειδή οι δομές που κάποτε το περιόριζαν έχουν καταρρεύσει. Όταν ένας πολιτισμός χάνει τη μεταφυσική παιδεία όταν ξεχνά τη συμμετοχή, την ιεραρχία και το μέτρο, φτάνει σε ακατέργαστα δίπολα: Θεός εναντίον Σατανά, φως εναντίον σκότους, θύμα εναντίον καταπιεστή. Αυτά τα δίπολα παρέχουν συναισθηματική διαύγεια, αλλά συσκοτίζουν τη μεταφυσική αλήθεια. Προετοιμάζουν επίσης το έδαφος για αντιστροφή. Μόλις δοθεί στο κακό η δική του αξιοπρέπεια, μπορεί να αισθητικοποιηθεί, να γιορταστεί και τελικά να υιοθετηθεί ως ταυτότητα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο σύγχρονος σατανισμός δεν είναι μεταφυσικά τολμηρός. Είναι μεταφυσικά ρηχό. Αποδέχεται τις κατηγορίες μιας ηθικοποιημένης θεολογίας ενώ αρνείται τις αξίες της. Είναι δυϊσμός χωρίς υπερβατικότητα, εξέγερση χωρίς άνοδο. Για να ξεπεράσουμε αυτό το αδιέξοδο, πρέπει να εγκαταλείψουμε την άνεση των απλών αντιθέσεων και να ανακτήσουμε ένα πιο απαιτητικό όραμα: ένα όραμα στο οποίο το Καλό είναι υπέρτατο, το κακό είναι παρασιτικό και η αληθινή πάλη δεν είναι μεταξύ δύο θεών, αλλά μέσα στην ίδια την ψυχή. Μόνο τότε μπορούμε να κατανοήσουμε τον δράκο, όχι ως εχθρό που πρέπει να εξοντωθεί, αλλά ως σύμβολο της επιθυμίας χωρίς μέτρο, της δύναμης χωρίς νομιμότητα και του γίγνεσθαι χωρίς Είναι. Και μόνο τότε μπορούμε να καταλάβουμε γιατί αυτό το σύμβολο επιστρέφει, ξανά και ξανά, κάθε φορά που η μορφή ξεχνιέται. Η μεταφυσική και μυθική άρθρωση αυτού του συμβόλου είναι το θέμα της επόμενης ενότητας.

Ο Δράκος και ο Τιτανικός: Επιθυμία χωρίς μέτρο, δύναμη χωρίς νομιμότητα

Σε όλο το ινδοευρωπαϊκό μυθολογικό συνεχές, από τη Βεδική Ινδία έως την Ελληνική Ελλάδα, από τη γερμανική Έντα έως τη μεσαιωνική Χριστιανοσύνη, μια εικόνα επανέρχεται με αξιοσημείωτη επιμονή: ο δράκος. Αυτή η επανάληψη δεν είναι τυχαία, ούτε μπορεί να αναχθεί στη λαογραφία ή τη λογοτεχνική διάδοση. Αντίθετα, ο δράκος λειτουργεί ως συμβολική συμπύκνωση μιας μεταφυσικής διαίσθησης, μιας εικόνας μέσω της οποίας οι πολιτισμοί άρθρωσαν το αιώνιο πρόβλημα του κακού που γίνεται κατανοητό όχι ως ουσία, αλλά ως απόκλιση, υπερτροφία και αντιστροφή. Όταν ο Ιούλιος Έβολα μιλά για τον «Τιτανικό», ονομάζει την ίδια πραγματικότητα με δογματική γλώσσα που ο μύθος αποδίδει φανταστικά. Ο δράκος και ο Τιτανικός είναι δύο εκφράσεις μιας ενιαίας αρχής: η επιθυμία και η δύναμη αποκόπτονται από το μέτρο, τη νομιμότητα και την υπέρβαση. Με πλατωνικούς όρους, ο δράκος δεν αντιπροσωπεύει το κακό ως ανεξάρτητη οντολογική αρχή. Ο Πλάτωνας είναι σαφής ότι το κακό δεν έχει θετική υπόσταση. Δεν είναι δημιουργία αλλά στέρηση, στέρηση. Στην Πολιτεία, η αταξία στην ψυχή προκύπτει όταν το ορεκτικό μέρος ξεφεύγει από την κυριαρχία της λογικής και του πνεύματος. Η περίφημη εικόνα του ηνίοχου στον Φαίδρο με το ευγενές άλογο ευθυγραμμισμένο με τη λογική και το σκοτεινό άλογο να τεντώνεται προς την υπερβολή παρέχει την ψυχολογική γραμματική για τον μύθο του δράκου. Ο δράκος δεν είναι «ύλη» ως τέτοια, ούτε σώμα, ούτε φύση. Είναι επιθήκεια χωρίς μέτρο, όρεξη που δεν κυβερνάται από τη μορφή. Ο Πλωτίνος ενισχύει αυτό το σημείο στην πολεμική του κατά των Γνωστικών, επιμένοντας ότι η ύλη δεν είναι κακή αλλά απροσδιόριστη, και ότι το κακό αναδύεται όταν η ψυχή «κλίνει προς τα κάτω» και μπερδεύει τη στέρηση με την πληρότητα.

Ο δράκος, επομένως, δεν συμβολίζει την παρουσία μιας αντίπαλης κοσμικής δύναμης, αλλά τη συμμετοχή της ψυχής στην αμορφία. Βιώνεται όχι ως δεκτικό υπόστρωμα αλλά ως καταβροχθιστικό πλεόνασμα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι δράκοι συνδέονται σταθερά με τη συσσώρευση, τη στειρότητα και το μπλοκάρισμα: φυλάνε χρυσό που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν, φράγματα που δεν γονιμοποιούν, παρθένες που δεν αγαπούν. Στο μύθο, ο δράκος δεν δημιουργεί. Εμποδίζει. Είναι αντι-παραγωγικό όχι επειδή καταστρέφει τη ζωή εντελώς, αλλά επειδή σταματά την κυκλοφορία, το μέτρο και την άνοδο. Ο Πρόκλος, σχολιάζοντας τον Τίμαιο του Πλάτωνα, σημειώνει ότι το κακό «υπάρχει παρασιτικά» και δεν έχει δική του αιτία, υπάρχει μόνο στο βαθμό που συμμετέχει ανεπαρκώς στο Καλό. Ο δράκος είναι ακριβώς αυτή η παρασιτική μορφή που γίνεται ορατή. Το δόγμα του Evola για τον Τιτανικό δίνει σε αυτή τη συμβολική διαίσθηση ιστορικό και πολιτισμικό βάθος. Στο Revolt Against the Modern World, ορίζει τον Τιτανικό ως μια εξέγερση ενάντια στην πνευματική εξουσία και την κάθετη νομιμότητα, έναν σφετερισμό εξουσιών που κάποτε ανήκαν σε μια διατεταγμένη ιεραρχία ριζωμένη «από τα πάνω», όπως γράφει:

Ο πρώτος τύπος πολιτισμού είναι ο Τιτανικός... μια υλιστική και βίαιη φυλή που δεν αναγνώριζε πλέον την εξουσία της πνευματικής αρχής... και προσπάθησε να καταλάβει, αιφνιδιαστικά και μέσω ενός κατώτερου τύπου απασχόλησης, ένα σώμα γνώσης που παρείχε έλεγχο σε ορισμένες αόρατες δυνάμεις Εδώ, ο δράκος παύει να είναι απλώς ψυχολογικός και γίνεται πολιτισμικός. Η τιτανική παρόρμηση είναι προμηθεϊκή: κλέβει τη φωτιά χωρίς την ικανότητα να την αντέξει, μετατρέποντας αυτό που θα έπρεπε να φωτίζει σε πηγή βασανιστηρίων. Ο Evola φροντίζει να το διακρίνει αυτό από την αυθεντική αρρενωπότητα ή τον ηρωισμό. Ο Τιτανικός δεν είναι δύναμη σωστά διατεταγμένη, αλλά δύναμη διαζευγμένη από τη νομιμότητα. Η εξουσία επιβεβαιώνεται, αλλά δεν καθαγιάζεται. Η δράση εξυψώνεται, αλλά δεν προσανατολίζεται. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Evola αντιπαραβάλλει επανειλημμένα τον Προμηθέα με τον Ηρακλή. Ο Προμηθέας κλέβει. Ο Ηρακλής νικά. Ο Προμηθέας αψηφά τον Δία. Ο Ηρακλής συμμαχεί με την Ολύμπια αρχή και αποκαθιστά την τάξη σκοτώνοντας τέρατα, συμπεριλαμβανομένου του δράκου που φυλάει τις Εσπερίδες. Ο δράκος, λοιπόν, είναι το μυθικό πρόσωπο αυτού που ο Evola αποκαλεί «δύναμη χωρίς νομιμότητα». Είναι κυριαρχία χωρίς υπερβατικότητα, επιθυμία χωρίς μορφή, δράση χωρίς άξονα. Αυτό εξηγεί επίσης γιατί ο δράκος είναι σταθερά χθόνιος. Ανήκει στις κατώτερες περιοχές όχι χωρικά αλλά οντολογικά: αντιπροσωπεύει τη βύθιση στο γίγνεσθαι χωρίς αναφορά στο είναι. Ο Evola περιγράφει τη νεωτερικότητα με αυτούς ακριβώς τους όρους, ως μια κατάσταση «τιτανικής ανησυχίας», χαρακτηριστική της Kali Yuga:

Ένα από τα χαρακτηριστικά της δυτικής «Σκοτεινής Εποχής» είναι ένα είδος τιτανικής ανησυχίας που δεν γνωρίζει περιορισμούς και που προκαλεί έναν υπαρξιακό πυρετό... το υποκατάστατο για το αληθινό νόημα της ζωής.

Αυτή η ανησυχία δεν είναι απλή ηθική αποτυχία αλλά μεταφυσικός αποπροσανατολισμός. Όταν το Ένα ξεχνιέται, η πολλαπλότητα γίνεται άπειρη αντί να συμμετέχει. Η επιθυμία επεκτείνεται επειδή στερείται μέτρου. Η αίσθηση εντείνεται επειδή στερείται νοήματος. Με αυτή την έννοια, αυτό που σήμερα ονομάζεται «σατανισμός» δεν είναι εξέγερση με καμία ηρωική ή μεταφυσική έννοια, αλλά η τελική αισθητικοποίηση της κατάστασης του Τιτανικού. Ο Evola είναι σαφής σε αυτό το σημείο όπου διακρίνει την αληθινή μεταφυσική παράβαση από την απλή διαστροφή, ο σατανισμός, υποστηρίζει, δεν χαρακτηρίζεται από καταστροφή ως τέτοια, αλλά από «ευχαρίστηση στη διαστροφή ως τέτοια», από μόλυνση, βλασφημία και αντιστροφή. Είναι άρνηση ανυψωμένη σε ταυτότητα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο σύγχρονος σατανισμός, μακριά από το να είναι συνέχεια της παγανιστικής ζωτικότητας, αντιπροσωπεύει την καρικατούρα του. Επιβεβαιώνει το ένστικτο όχι ως σκαλοπάτι σε μια μυητική ανάβαση, αλλά ως αυτοσκοπό. Ο Evola σημειώνει ότι ενώ το Left-Hand Path υπάρχει μέσα σε αυθεντικές μυητικές παραδόσεις, είναι βιώσιμο μόνο υπό συνθήκες εξαιρετικών προσόντων και αυστηρού προσανατολισμού. Αποκομμένη από το Δεξί Μονοπάτι μορφή, ιεραρχία, υπέρβαση, αλλά εκφυλίζεται σε αυτό που αποκαλεί δαιμονική επίκληση: την απελευθέρωση αυτού που βρίσκεται κάτω από τη μορφή χωρίς καμία ικανότητα να ανέβει πέρα από αυτήν. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ο δράκος δεν αντιμετωπίζεται πλέον. Είναι προσκεκλημένος. Από νεοπλατωνική άποψη, αυτός είναι ο ακριβής μηχανισμός με τον οποίο το κακό εκδηλώνεται ιστορικά. Το κακό δεν εισάγεται στον κόσμο από έναν κακόβουλο δημιουργό, ούτε αναδύεται ως ίση αντίθετη αρχή με το Καλό. Αντίθετα, εμφανίζεται όταν η μορφή εξασθενεί, όταν η συμμετοχή αραιώνει και όταν η ψυχή συγχέει την κάθοδο με την απελευθέρωση. Ο δράκος επιστρέφει όχι επειδή σκοτώθηκε ανεπαρκώς, αλλά επειδή οι συνθήκες που τον καταπιέζουν, η αρετή, το μέτρο, η ανάμνηση του Ενός, έχουν διαλυθεί. Η «επιστροφή του δράκου» είναι επομένως σύμπτωμα, όχι αιτία. Σηματοδοτεί μια εποχή κατά την οποία η επιθυμητική ψυχή έχει ξεφύγει από τον κανόνα της μορφής τόσο ατομικά όσο και συλλογικά.

Το καθήκον του ήρωα, κατά συνέπεια, δεν είναι η ηθική αγανάκτηση αλλά η οντολογική αναδιάταξη. Σε κάθε μύθο που σκοτώνει δράκους, ο ήρωας δεν είναι ένας απλός πολεμιστής αλλά μια φιγούρα που έχει ήδη υποστεί εσωτερική ευθυγράμμιση. Ο Ηρακλής δεν νικά τον δράκο με οργή ή δυσαρέσκεια. Το κάνει μετά από μια σειρά κόπων που εξαγνίζουν και ενσωματώνουν την ψυχή. Μόνο τότε μπορεί να πάρει τα χρυσά μήλα – σύμβολα της αθανασίας, χωρίς να καταναλωθεί από αυτά. Ο Evola τονίζει ότι ο αληθινός ηρωισμός συνίσταται σε μια «εσωτερική ώθηση προς την υπέρβαση», μέσω της οποίας η απόκλιση του Τιτανικού ξεπερνιέται και συμφιλιώνεται με την Ολύμπια αρχή. Έτσι, ο δράκος και ο Τιτανικός ονομάζουν την ίδια πραγματικότητα σε διαφορετικά μητρώα: η πρώτη φανταστική και μυθική, η δεύτερη δογματική και πολιτισμική. Και οι δύο δείχνουν το κακό ως υπερβολή χωρίς μορφή, επιθυμία χωρίς μέτρο, δύναμη χωρίς νομιμότητα. Κανένα από τα δύο δεν απαιτεί μια δυαδική μεταφυσική για να είναι κατανοητή. Αντίθετα, και τα δύο προϋποθέτουν έναν κόσμο δημιουργημένο από αγάπη, στον οποίο το κακό επιμένει μόνο στο βαθμό που η μορφή ξεχνιέται. Ο δράκος δεν βασιλεύει επειδή είναι δυνατός, αλλά επειδή δεν φαίνεται πια. Και δεν φαίνεται πια γιατί το μάτι που αντιλαμβάνεται τη μορφή έχει θαμπώσει. Με αυτή την έννοια, η νεωτερικότητα μπορεί να περιγραφεί, χωρίς πολεμική αλλά με ακρίβεια, ως μια δρακόντεια εποχή. Όχι επειδή τα τέρατα έχουν πολλαπλασιαστεί, αλλά επειδή το μέτρο έχει εξαφανιστεί. Όχι επειδή το κακό έχει γίνει παντοδύναμο, αλλά επειδή η μορφή έχει γίνει ακατανόητη. Ο δράκος ευδοκιμεί εκεί που ο Ένας ξεχνιέται και ο Τιτανικός ορμάει εκεί που καταρρέει η ιεραρχία. Το να το καταλάβεις αυτό δεν σημαίνει ακόμη να σκοτώνεις τον δράκο, αλλά να το βλέπεις καθαρά, που είναι η απαραίτητη προϋπόθεση κάθε ηρωικής πράξης.

Γιατί Συμβαίνει Αυτό: Αιώνια Επιστροφή, Κοσμική Διάλυση και η Μοίρα των Πολιτισμών

Η επανάληψη του κακού σε όλους τους πολιτισμούς δεν είναι μια ανωμαλία, ούτε είναι απόδειξη μιας μοναδικής ιστορικής αποτυχίας μοναδικής στη σύγχρονη Δύση. Είναι, μάλλον, ένα δομικό χαρακτηριστικό του ίδιου του χρόνου όπως γίνεται κατανοητό από την παραδοσιακή μεταφυσική. Οι πολιτισμοί αναδύονται, όχι απλώς μέσω της υλικής συσσώρευσης ή της πολιτικής ενοποίησης, αλλά μέσω ενός κοινού προσανατολισμού προς μια υπερβατική αρχή. Όταν αυτός ο προσανατολισμός εξασθενεί, οι μορφές που διατηρεί χάνουν τη συνοχή τους και αυτό που κάποτε κρατούνταν σε συμβολικό περιορισμό επιστρέφει σε παραμορφωμένα, χαοτικά σχήματα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο δράκος επιστρέφει πάντα και ο λόγος για τον οποίο πρέπει πάντα να αντιμετωπίζεται εκ νέου. Ο Mircea Eliade περιέγραψε περίφημα τον μύθο όχι ως πρωτόγονη μυθοπλασία, αλλά ως μέσο συμμετοχής στο illud tempus, τον ιερό χρόνο της προέλευσης. Οι μύθοι επαναλαμβάνονται επειδή οι συνθήκες που περιγράφουν επαναλαμβάνονται. Ο ινδοευρωπαϊκός μύθος του ήρωα που σκοτώνει τον δράκο, από τον Ίντρα και τη Βρίτρα, στον Θορ και τον Γιορμουνγκάντρ, στον Περσέα και τον Άγιο Γεώργιο, δεν είναι πολιτισμικό ατύχημα. Κωδικοποιεί μια αιώνια δομή: η αντιπαράθεση μεταξύ μορφής και αμορφίας, μέτρου και υπερβολής, του ολύμπιου και του χθόνιου, όπως γράφει ο Eliade, μύθος «αποκαλύπτει τα υποδειγματικά πρότυπα για όλες τις ανθρώπινες τελετουργίες και όλες τις σημαντικές ανθρώπινες δραστηριότητες.» Ο δράκος δεν συμβολίζει το κακό ως ηθική αφαίρεση. Συμβολίζει την αδιαφοροποίητη ισχύ ή το hyle που πιέζει προς τα πάνω ενάντια στη φόρμα. Όταν ο ήρωας σκοτώνει τον δράκο, δεν εκμηδενίζει την ύλη ή την επιθυμία. Την υποτάσσει, την ενσωματώνει και αποκαθιστά την αναλογία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο δράκος συνδέεται συχνά με το νερό, το χάος, τον θησαυρό ή την υπόγεια φωτιά: όλα σύμβολα λανθάνουσας δύναμης που γίνονται καταστροφικά μόνο όταν είναι ακυβέρνητα. Ο Τίμαιος του Πλάτωνα καθιστά σαφές αυτό το μεταφυσικό σημείο. Ο κόσμος δεν δημιουργείται από κακία ή σύγκρουση, αλλά από φιλία, μια στοργική επιθυμία για τάξη:

Ήταν καλός, και στο καλό δεν γεννιέται ποτέ ζήλια για τίποτα. Και όντας ελεύθερος από ζήλια, επιθυμούσε όλα τα πράγματα να είναι όσο το δυνατόν πιο όμοια με τον εαυτό του.

Το κακό, επομένως, δεν μπορεί να είναι αρχέγονο. Δεν συμπίπτει με το Καλό. Ο Πλωτίνος το ενισχύει αυτό στην πολεμική του εναντίον των Γνωστικών, απορρίπτοντας την ιδέα ότι η ύλη είναι εγγενώς κακή: «Η ύλη δεν είναι κακή από μόνη της, αλλά μόνο στο βαθμό που στερείται μορφής».Αυτή η έλλειψη είναι κρίσιμη. Το κακό δεν είναι ουσία. Είναι μια στέρηση. Ωστόσο, η στέρηση δεν είναι τίποτα. Βιώνεται, υποφέρει και φοβάται ακριβώς επειδή αναδύεται εκεί που η μορφή έχει εξασθενήσει. Όταν οι πολιτισμοί χάνουν την ικανότητα να παράγουν και να διατηρούν μορφή, ηθική, συμβολική και μεταφυσική, οι στερητικές δυνάμεις γίνονται ορατές και τελικά κυρίαρχες. Αυτό μας φέρνει στον Oswald Spengler, του οποίου η διάγνωση της δυτικής παρακμής αντικατοπτρίζει, σε ιστορικό επίπεδο, αυτό που ο Πλάτωνας και ο Evola διατυπώνουν μεταφυσικά. Στο The Decline of the West, ο Spengler υποστηρίζει ότι οι πολιτισμοί είναι οργανικά όντα με κύκλο ζωής: γέννηση, ανάπτυξη, εκπλήρωση και φθορά. Ο φαουστικός πολιτισμός της Δύσης, που χαρακτηρίζεται από άπειρες προσπάθειες, επέκταση και κατάκτηση του χώρου, εισήλθε στη φάση της παρακμής του όχι μέσω εξωτερικής εισβολής, αλλά μέσω εσωτερικής εξάντλησης, όπως γράφει ο Spengler:

Ο πολιτισμός είναι το αναπόφευκτο πεπρωμένο ενός πολιτισμού... τις πιο εξωτερικές και τεχνητές καταστάσεις για τις οποίες είναι ικανό ένα είδος ανεπτυγμένης ανθρωπότητας.

Η εκκοσμίκευση, με αυτή την έννοια, δεν είναι απλώς ο διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους. Είναι η τελική φάση κατά την οποία τα σύμβολα χάνουν την υπερβατική τους αναφορά και γίνονται απλά πολιτιστικά τεχνουργήματα. Οι θεοί δεν εξαφανίζονται. Εξασθενούν στην ανθρώπινη συνείδηση. Ο Evola το απηχεί αυτό στη συζήτησή του για το Ragnarök:

Αυτό το «λυκόφως» επηρεάζει τους θεούς μόνο μεταφορικά· σημαίνει την εξασθένιση των θεών στην ανθρώπινη συνείδηση.

Όταν οι θεοί θαμπώνουν, ο δράκος όχι. Αυτό που κάποτε κρατιόταν μακριά από τελετουργίες, μύθους και ιεραρχία επανεισέρχεται στην ψυχή και το κοινωνικό σώμα σε παθολογική μορφή. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι περίοδοι προχωρημένης εκκοσμίκευσης συχνά συμπίπτουν με ξεσπάσματα ανορθολογισμού, λατρευτικής εμμονής και ηθικής αντιστροφής. Η εμμονή της σύγχρονης Δύσης στην παράβαση, τη διαστροφή και τη μηδενιστική ταυτότητα δεν είναι μια εξέγερση μόνο κατά του Χριστιανισμού. Είναι το σύμπτωμα μιας βαθύτερης απώλειας κατακόρυφου προσανατολισμού. Ο Evola είναι ακριβής σε αυτό το σημείο. Η Σκοτεινή Εποχή, ή Κάλι Γιούγκα, δεν ορίζεται μόνο από την παρουσία κακών πράξεων, αλλά από την κανονικοποίηση της αταξίας, «Ο σύγχρονος κόσμος χαρακτηρίζεται από μια τιτάνια ανησυχία που δεν γνωρίζει περιορισμούς». Η ανησυχία εδώ είναι μεταφυσική, όχι ψυχολογική. Είναι η αδυναμία να αναπαυθεί κανείς στο Είναι, επειδή το Είναι δεν αναγνωρίζεται πλέον ως πραγματικό. Αυτό που το αντικαθιστά είναι η επιτάχυνση, η αίσθηση και το ατελείωτο γίγνεσθαι. Η τεχνολογία, η ταχύτητα και τα μέσα λειτουργούν ως πλαστή υπέρβαση, προσφέροντας την ψευδαίσθηση της πανταχού παρουσίας και της δύναμης χωρίς την εσωτερική μεταμόρφωση που κάποτε απαιτούσαν τέτοια κράτη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο σύγχρονος σατανισμός, ο ελευθεριασμός και ο ακραίος ατομικισμός δεν είναι επαναστατικές δυνάμεις. Είναι φαινόμενα τελικού σταδίου, καθώς ο Evola σημειώνει ότι ο σύγχρονος σατανισμός στερείται μεταφυσικού βάθους και μυητικής αυστηρότητας. Είναι σε μεγάλο βαθμό επιτελεστικό, παρασιτικό πάνω στις ίδιες τις παραδόσεις που ισχυρίζεται ότι αρνείται:Τέτοιες κινήσεις δεν δημιουργούν νέες τάξεις. Διαλύουν τα απομεινάρια των παλιών. Δεν είναι ο ίδιος ο δράκος, αλλά ο καπνός που ανεβαίνει όταν καταρρέουν οι τελευταίες συμβολικές δομές. Γιατί, λοιπόν, αυτός ο κύκλος επαναλαμβάνεται; Γιατί οι πολιτισμοί ξεχνούν τι είναι. Μπερδεύουν τους ηθικούς κανόνες με αυθαίρετους κανόνες, τις μεταφυσικές αρχές με ξεπερασμένους μύθους και την ιεραρχία με την καταπίεση. Όταν συμβαίνει αυτό, η ίδια η ψυχή διαταράσσεται. Η αναλογία του Πλάτωνα με τον ηνίοχο στον Φαίδρο είναι διδακτική: όταν η λογική αρχή χάνει τον έλεγχο των πνευματικών και επιθυμητικών δυνάμεων, η ψυχή σύρεται προς τα κάτω. Η ίδια δομή ισχύει και για τους πολιτισμούς. Ο Evola επεκτείνει αυτή την πλατωνική ενόραση στο δόγμα του για τον «μεγαλύτερο ιερό πόλεμο». Αντλώντας από τον ισλαμικό εσωτερισμό, κάνει διάκριση μεταξύ της μικρότερης τζιχάντ, της εξωτερικής πάλης, και της μεγαλύτερης τζιχάντ, της εσωτερικής τάξης της ψυχής. Χωρίς το δεύτερο, το πρώτο εκφυλίζεται σε απλή βία ή αντίδραση, καθώς η πραγματική μάχη δεν δίνεται έξω, αλλά μέσα.[33] Αυτό είναι το αποφασιστικό σημείο. Η επιστροφή του δράκου δεν μπορεί να αποτραπεί από τη νομοθεσία, τη λογοκρισία ή τον ηθικό πανικό. Ούτε μπορεί να ηττηθεί από επαναστατικό ζήλο. Κάθε προσπάθεια να «σωθεί» ένας πολιτισμός που έχει χάσει την ψυχή του απλώς παρατείνει τη φθορά του. Ο Σπένγκλερ είναι κατηγορηματικός: οι πολιτισμοί δεν ανακάμπτουν μόλις εισέλθουν στην πολιτισμική τους φάση. αντικαθίστανται. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ο μηδενισμός ή η παρακμή δεν είναι χωρίς νόημα. Αποτελεί προϋπόθεση για την ανανέωση. Ο ινδοευρωπαϊκός μύθος δεν τελειώνει με τη νίκη του δράκου, ούτε καν με τον θάνατο των θεών. Το Ragnarök ακολουθείται από έναν ανανεωμένο κόσμο. Το καθήκον του ήρωα δεν είναι να διατηρήσει την παλιά τάξη επ' αόριστον, αλλά να προωθήσει τις αρχές που μπορούν να σπείρουν τον επόμενο κύκλο. Ο Evola αποκαλεί αυτή τη στάση απολίτια, μια στάση χωρίς απόσυρση, μια εσωτερική κυριαρχία που διατηρείται εν μέσω εξωτερικής κατάρρευσης. Ο «άνθρωπος ανάμεσα στα ερείπια» δεν επιχειρεί να αναστήσει μια νεκρή μορφή. Προσανατολίζεται προς το αιώνιο, διατάσσοντας την ψυχή του σύμφωνα με αρχές που δεν εξαρτώνται από την ιστορική επιτυχία. Με αυτή την έννοια, η θανάτωση του δράκοντα δεν είναι πράξη καταστροφής αλλά διάκρισης. Ξεκινά με την αναγνώριση ότι το κακό επιμένει εκεί που απουσιάζει η μορφή, ότι η απάθεια είναι πιο διαβρωτική από την ανοιχτή εχθρότητα και ότι η απώλεια του Ενός προηγείται κάθε πολιτιστικής καταστροφής. Το καθήκον, επομένως, δεν είναι να λυτρώσουμε τη Δύση, ούτε να επιταχύνουμε την κατάρρευσή της, αλλά να προετοιμαστούμε διανοητικά, πνευματικά και ηθικά για αυτό που θα ακολουθήσει, όπως επέμενε ο Πλάτωνας, η πόλη μπορεί να είναι δίκαιη μόνο αν η ψυχή διαταχθεί, όπως επέμενε ο Evola, ο μεγαλύτερος πόλεμος πρέπει να κερδηθεί πριν καν γίνει κατανοητός οποιοσδήποτε μικρότερος. Και όπως παρατήρησε ο Σπένγκλερ, η ιστορία δεν ζητά την έγκρισή μας. Ξεδιπλώνεται σύμφωνα με τη δική του εσωτερική αναγκαιότητα. Ο δράκος επιστρέφει επειδή η ανθρωπότητα ξεχνά. Θα επιστρέψει ξανά. Το ερώτημα δεν είναι αν η παρακμή μπορεί να σταματήσει, αλλά αν, μέσα στο λυκόφως, παραμένουν εκείνοι που μπορούν να δουν καθαρά, να σταθούν όρθιοι και να διατηρήσουν το χρυσό της παράδοσης μέχρι να γίνει δυνατή μια νέα αυγή.

Ο Δράκος, ο Ήρωας και η Αποκατάσταση της Μορφής

Η ανάλυση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η σύγχρονη Δύση δεν αντιμετωπίζει μια ηθική κρίση που μπορεί να επιλυθεί με μεταρρυθμίσεις, ούτε έναν εξωτερικό εχθρό που πρέπει να νικηθεί. ολοκληρώνει έναν ιστορικό κύκλο. Ο πολλαπλασιασμός της αντιστροφής, του μηδενισμού και της διαστροφής, που λανθασμένα προσδιορίζεται ως «σατανισμός», αντανακλά έναν πολιτισμό που έχει χάσει τον προσανατολισμό του προς το Καλό, την κατανοητή τάξη και το μέτρο. Όπως δείχνουν ο Πλάτωνας και ο Πλωτίνος, το κακό δεν αναδύεται ως αντίπαλη δύναμη αλλά ως η σκιά της φθίνουσας συμμετοχής στο αιώνιο. Η ψυχή και η πόλη καταρρέουν όταν η λογική δεν κυβερνά πλέον την επιθυμία. Ο Evola τοποθετεί αυτή τη μεταφυσική αλήθεια ιστορικά: ο σύγχρονος κόσμος ενσαρκώνει μια αντιστροφή του Τιτανικού, όπου η δύναμη, η δράση και η ζωτικότητα αποκόπτονται από τη μορφή. Σε μια τέτοια εποχή, ο «σατανισμός» είναι παρωδία, όχι εξέγερση, και η παρακμή είναι η εξάντληση ενός κύκλου και όχι μια τελική καταστροφή. Ο ινδοευρωπαϊκός μύθος δείχνει ότι όταν επικρατεί χάος, εμφανίζεται ο δράκος και ο ήρωας αποκαθιστά την κοσμική τάξη, σκοτώνοντας τέρατα, ανακτώντας θησαυρούς και επανενώνοντας την εξουσία με τη νομιμότητα. Το καθήκον στο τέλος μιας εποχής δεν είναι η διάσωση ή η επανάσταση, αλλά η προετοιμασία: η εσωτερική τάξη της ψυχής, η πίστη στη μορφή και η διατήρηση των αρχών εν μέσω διάλυσης. Η επιστροφή της Χρυσής Εποχής δεν είναι αυτόματη. Αναδύεται όταν η επιθυμία μετριέται με τη λογική, η δύναμη ευθυγραμμίζεται με τη νομιμότητα και το αιώνιο θυμάται. Το κακό μεγαλώνει ξεχνώντας το Καλό, όχι απλώς την κακία. Ο δράκος θα επιστρέψει σε μελλοντικούς κύκλους, αλλά όσοι διατηρούν την πίστη εν μέσω φθοράς είναι οι σπόροι της ανανέωσης. Η φιλοσοφία και η πειθαρχημένη καλλιέργεια της ψυχής είναι η προετοιμασία τόσο για το θάνατο του κόσμου όσο και για τη γέννηση της επόμενης Χρυσής Εποχής.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων