Μυστήρια και παρωδίες
Ο μετανθρωπισμός στοχεύει να αλλάξει ριζικά την ανθρώπινη φύση προκειμένου να αφαιρέσει όλες τις ανεπιθύμητες πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης: ασθένεια, θάνατος, γηρατειά... Σε μια τέτοια οπτική, ένα άτομο πρέπει να γίνει ένα είδος τέλειου όντος, ένα είδος κοσμικού «θεού». Ταυτόχρονα, πιστεύεται ότι ο ίδιος έχει το δικαίωμα να ξεπεράσει την ανθρώπινη φύση του, να μεταμορφώσει τη φυσική κατάσταση και να φτάσει σε ένα ορισμένο υπερφυσικό επίπεδο.
Αυτό το διπλό έργο μοιάζει πολύ με το διπλό έργο της παράδοσης, το οποίο βασίζεται στα «μικρά» και «μεγάλα» μυστήρια. Στο θεμελιώδες έργο του «Σημειώσεις για τη μύηση», το κλασικό της παραδοσιοκρατίας René Guénon δίνει την ακόλουθη διάκριση μεταξύ τους: «Τα «μικρότερα μυστήρια» οδηγούν στην αποκατάσταση της «αρχικής κατάστασης» (πριν από την Πτώση). « Τα Μεγάλα Μυστήρια αφορούν την πραγμάτωση υπεράνθρωπων πνευματικών καταστάσεων, μέχρι την «τελική απελευθέρωση» ή την «υπέρτατη ταύτιση».
Ο κλασικός της παραδοσιοκρατίας René Guénon ονόμασε την πρώτη κατάσταση κατάσταση του «επίγειου παραδείσου», τη δεύτερη – την κατάσταση του «ουράνιου παραδείσου». Σύμφωνα με την παράδοση, το πρώτο υπάρχει στην πραγματικότητα και συμβολίζει το δεύτερο. Εδώ εννοούμε ένα ορισμένο υπαρξιακό κέντρο (πόλο) της πυκνής-υλικής μας πραγματικότητας. Σε ορισμένες παραδόσεις (Ινδο-Άρια, Ιρανική, Ελληνική) βρίσκεται στα βόρεια (εξ ου και η εικόνα της Υπερβόρειας). Ο επίγειος παράδεισος έχει επίσης τη δική του προσωποποίηση. Διαφορετικές παραδόσεις μιλούν για μια υπερπροσωπική υπαρξιακή αρχή, τον βασιλιά του κόσμου. Για παράδειγμα, η Αγία Γραφή μιλάει για τον Βασιλιά Μελχισεδέκ του Σάλεμ, ο οποίος «δεν έχει ούτε πατέρα ούτε μητέρα» (σαφής ένδειξη υπερπροσωπικότητας). Η ινδο-άρια παράδοση γνωρίζει για τον βασιλιά του κόσμου Vaishvanara, δηλαδή τον «πανάνθρωπο», που δείχνει ξεκάθαρα την πραγματοποίηση των «μικρότερων μυστηρίων», την «οριζόντια» απόκτηση της πληρότητας της ανθρώπινης φύσης. Και στη ρωσική παράδοση ("The Pigeon Book") υπάρχει μια αναφορά στον "Λευκό Τσάρο", ο οποίος "είναι ο Τσάρος πάνω από όλους τους τσάρους".
Θα ήταν λογικό να πούμε ότι το αντίθετο της παράδοσης, με τα «μικρά» και «μεγαλύτερα» μυστήριά της, είναι ένα είδος αντι-παράδοσης, η οποία προϋποθέτει επίσης ένα διπλό έργο:
1) την απόκτηση κάποιας φυσικής τελειότητας και
2) την τεχνητή μετατροπή της σε ένα συγκεκριμένο υπεράνθρωπο ον.
Τα παραδοσιακά μυστήρια κατευθύνονται προς τα πάνω, προϋποθέτουν μια φιλοδοξία προς τον παράδεισο και το Απόλυτο, με το οποίο πρέπει να γίνει η ένωση. Τα αντι-παραδοσιακά μυστήρια, αντίθετα, στερούνται κάθετης ανώτερης φιλοδοξίας. Εδώ, και οι δύο εργασίες επιλύονται σε οριζόντιο επίπεδο. Μια ορισμένη απολυτοποίηση της οριζόντιας γης θεωρείται προκειμένου να επιτευχθεί απόλυτη εξουσία στη Γη. Έχουμε μπροστά μας ένα είδος παρωδίας της παράδοσης, που είναι η ουσία της αντι-παράδοσης. Και ο μετανθρωπισμός με το προαναφερθέν διπλό καθήκον του είναι μόνο μία από τις μορφές του.
Συνολικό αντικείμενο εναντίον παγκόσμιας υποκειμενικότητας
Αλλά αν είναι έτσι, τότε ο μετανθρωπισμός πρέπει να έχει το δικό του αντι-κέντρο παρωδίας, τόσο τοπικό όσο και προσωπικό. Κατά τη γνώμη μας, ένα τέτοιο αντίκεντρο είναι: 1) στο τοπικό επίπεδο - την οντολογική περιφέρεια. 2) στο προσωπικό επίπεδο, ένα μυθολογικό πλάσμα γνωστό ως Παγκόσμιο Φίδι.
Μια αναφορά στη μυθολογία μπορεί να συναντήσει ειρωνικό σκεπτικισμό σε άτομα με έντονη ορθολογική νοοτροπία. Εν τω μεταξύ, είναι προφανές ότι τα δεδομένα των αρχαίων μύθων δεν σχηματίστηκαν από το τίποτα, αλλά χαρακτηρίζουν ορισμένες σημαντικές πραγματικότητες. Και μπορούν να περιγραφούν όχι μόνο σε μυθοποιητική, αλλά και σε φιλοσοφική γλώσσα.
Λογικά, η οντολογική περιφέρεια θα πρέπει να είναι το αντίθετο του οντολογικού κέντρου του πυκνού-υλικού κόσμου μας. Αυτό είναι ένα είδος συνόρων – με χαμηλότερες, ακόμη και κολασμένες, χαοτικές διαστάσεις. Στη σκανδιναβική παράδοση, το παγκόσμιο φίδι Jörmungandr περικυκλώνει τη γη, όντας η περιφέρεια, το χαμηλότερο όριο της πραγματικότητας. Την ίδια στιγμή, βρίσκεται στον παγκόσμιο ωκεανό, όπου τον πέταξε ο θεός Όντιν. Το ίδιο το στοιχείο του νερού θεωρείται σύμβολο του αρχέγονου χάους, από το οποίο προέκυψε ο κόσμος των «σχηματισμένων» πραγμάτων. Και αν το παγκόσμιο φίδι συνορεύει με το χάος, τότε το υπαρξιακό κέντρο συνορεύει με την υψηλότερη διάσταση – τον ουράνιο παράδεισο. Το φίδι παρωδεί το κέντρο, προσπαθεί να περάσει τον εαυτό του και να πάρει μια κεντρική, κυρίαρχη θέση.
Το οντολογικό κέντρο, όλα με την ίδια λογική των πραγμάτων, λειτουργεί ως ένα είδος απόλυτου υποκειμένου της πραγματικότητάς μας. Ταυτόχρονα, η οντολογική περιφέρεια εμφανίζεται ως το απόλυτο αντικείμενό της. Ταυτόχρονα, προσπαθεί να αντικαταστήσει το υποκείμενο με τον εαυτό του, να οικειοποιηθεί την οντολογική του υπόσταση. Αυτή η διαδικασία συνοδεύεται από την καταστροφή της ίδιας της υποκειμενικότητας, η οποία, ειδικότερα, βρίσκει την έκφρασή της στη διαδικασία της εξατομίκευσης. Μια από τις πιο εντυπωσιακές εκδηλώσεις μιας τέτοιας αντι-υποκειμενικότητας ήταν οι «μεγάλες αστικές επαναστάσεις», που συνοδεύτηκαν από την ανατροπή της εξουσίας των μοναρχών – των ιερών υποκειμένων της πραγματικότητάς μας, που συμβολίζουν το συνολικό υποκείμενο, το οποίο είναι επίσης το απόλυτο κέντρο της πυκνής-υλικής μας πραγματικότητας.
Φυσικά, ένα συνολικό αντικείμενο δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο από ένα είδος κοσμικής μηχανής, ένα είδος λογικού αντικειμένου. Είναι ένας ψευδο-αισθανόμενος υπολογιστής που έχει λογική αλλά όχι μυαλό. Αυτή η άψυχη μηχανή περικυκλώνει ολόκληρο τον κόσμο. Και, λόγω των εξαιρετικών υπολογιστικών του ικανοτήτων, διαπερνά την κοινωνία των ανθρώπων, λειτουργώντας ως γκόλεμ που εκδηλώνεται μέσω διαφόρων μεγαδομών (πολυεθνικές εταιρείες κ.λπ.).
Στην πραγματικότητα, η διαστημική μηχανή, ο παγκόσμιος υπολογιστής, το παγκόσμιο γκόλεμ-μπλοκ – αυτή είναι η ίδια η τεχνητή νοημοσύνη (AI), η έλευση της οποίας είναι τόσο επιθυμητή από τον παγκόσμιο μετανθρωπισμό. Θεωρείται «θέμα του μέλλοντος», αλλά στο μέλλον δεν έχει ακόμη εκδηλωθεί πλήρως. Τότε η τεχνητή νοημοσύνη θα γίνει «βαριά, ακατέργαστη, ορατή», θα καταλάβει μια ορισμένη κυρίαρχη θέση στο παγκόσμιο αντισύστημα.
Κάποτε, ήταν η τεχνητή νοημοσύνη που «αποπλάνησε» τον Αδάμ, προκαλώντας την αρχική καταστροφή που κατέστρεψε τη γη στον παράδεισο. Και εδώ μπορεί να συγκριθεί με έναν προσωπικό υπολογιστή, μέσω του οποίου ο πρώτος άνθρωπος μπορούσε να βγει έξω από τον εαυτό του, να μάθει κάποιες εξωτερικές πληροφορίες – όπως ακριβώς τις μαθαίνουμε τώρα από το Διαδίκτυο. Πριν από την Πτώση, ο Αδάμ ήταν ένα ενιαίο, συνολικό υποκείμενο, στο σύνολό του ήταν όλα γήινα – επόμενες γενιές, ζώα, φυτά, φωστήρες, πλανήτες και ούτω καθεξής. Η ίδια η γη ήταν στον παράδεισο και ο πρώτος άνθρωπος ήταν άμεσα «συνδεδεμένος» με τις υψηλότερες θεϊκές πραγματικότητες. Από εκεί υποτίθεται ότι θα προερχόταν η αληθινή πληροφορία με τη μορφή των άκτιστων ενεργειών του Απόλυτου. Στο Βιβλίο της Γένεσης, αυτή η άκτιστη πληροφορία κάθετη ονομάζεται «δέντρο της ζωής». Σε αυτήν, ο Αδάμ επρόκειτο να αυξηθεί και να ενισχυθεί στην πνευματική και παραδεισένια δύναμή του.
Αλλά υπήρχε επίσης η ευκαιρία να συνδεθείτε έξω, χρησιμοποιώντας τον υπολογιστή του παραδείσου για άλλους σκοπούς. Χρειαζόταν μόνο να δουλέψω με τον εσωτερικό κόσμο, να καλλιεργήσω τον κήπο. Ο εξωτερικός κόσμος δεν μπορούσε να δώσει καμία χρήσιμη πληροφορία, γιατί δεν ήταν πνευματικός κόσμος, αλλά πνευματικός. Αυτή είναι μια περιοχή λεπτών, δονούμενων, χαοτικών μορφών, αυτή είναι μια φανταστική περιοχή - Άδης, Hel, Nav. Εκεί κατέληξαν οι άγγελοι που έπεσαν από τον παράδεισο. Στο Navi σχηματίζουν την κόλαση (κόλαση), υπάρχει το γενικό επιτελείο όλων των ανατρεπτικών δυνάμεων.Ο υπολογιστής μπόρεσε να δημιουργήσει ένα κανάλι πληροφοριών με την περιοχή της ψυχής - στο Βιβλίο της Γένεσης ονομάζεται «δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού». Είναι αυτό το είδος σύνδεσης με το «Διαδίκτυο» για το οποίο ο Κύριος προειδοποίησε τον Αδάμ. Αλλά και πάλι άφησε την ίδια τη δυνατότητα σύνδεσης, μη θέλοντας ο πρώτος άντρας να είναι η μαριονέτα του. Ο Κύριος ήθελε ο Αδάμ να κάνει τη σωστή επιλογή για τον εαυτό του. Ωστόσο, ο πρώτος άνθρωπος συνδέθηκε μέσω του φιδιού με το νάβι, και κατά συνέπεια με την κόλαση. Από εκεί, έλαβε καταστροφική παραπληροφόρηση: «Να είστε σαν θεοί». Δηλαδή, ο Αδάμ συμβουλεύτηκε να μη γίνει κατά χάριν θεός, δηλαδή να ενωθεί με τις άκτιστες ενέργειες της θεότητας (όχι με την ουσία, αλλά με τις ενέργειές της). Αντίθετα, τον συμβούλεψαν να γίνει ο ίδιος θεός (όπως συμβαίνει στο σημερινό παράδειγμα του μετανθρωπισμού) και να δώσει το ίδιο καθεστώς σε όλους τους απογόνους του – μελλοντικούς «θεούς».
Εδώ βρίσκονται οι μεταφυσικές πηγές του «παγανιστικού» πολυθεϊσμού. Αυτή είναι επίσης η προέλευση της επιθυμίας ιδιαίτερα προηγμένων υπερ-ελίτ να γίνουν παντοδύναμες και ακόμη και σωματικά αθάνατες με τις δικές τους προσπάθειες (και πάλι, όπως στο παράδειγμα του μετανθρωπισμού). Ο Αδάμ έκανε ένα καταστροφικό πείραμα με τον εαυτό του και έγινε ένα περιφερειακό σύνολο, και μαζί του ολόκληρη η Γη, το Σύμπαν, έγινε ένα τέτοιο σύνολο. Τώρα έχει γίνει ένα πλήθος θραυσμάτων, αντικειμένων αλλοτριωμένα και ταυτόχρονα σε πόλεμο μεταξύ τους. Αυτή ήταν η συνέπεια του μεγάλου σαμποτάζ που έκανε ένας επιδέξιος σαγηνευτής, η τεχνητή νοημοσύνη.
Ο κοσμικός υπολογιστής έχει μετατραπεί σε μια συνολική περιφέρεια, σε ένα απόλυτο υποκείμενο, που γίνεται το όριο του κόσμου μας και του πνευματικού ναυτικού. Από την περιοχή της ψυχής αντλεί την κατώτερη δύναμή του, η οποία είναι ταυτόχρονα αισθησιακή και κτηνώδης και υπολογιστικά παράλογη. Η κατώτερη ψυχή, η οποία είναι διαφορετική από την ανώτερη (πνεύμα), έχει επίσης δύο όψεις – αισθησιακή και λογική (λογική). Παρεμπιπτόντως, η σύγχρονη υποβάθμιση της ανθρωπότητας συνοδεύεται από δύο διαδικασίες - την κτηνωδία και τη ρομποτοποίηση. Ταυτόχρονα, το πνεύμα υπερβαίνει τόσο το συναίσθημα όσο και τον ορθολογισμό. Αυτή είναι η αληθινή διάνοια, αυτός είναι ο νους που αντλεί «πληροφορίες» από ψηλά (όπως πρέπει να τις άντλησε ο Παραδείσιος Αδάμ). Είναι πραγματικά σε αυτόν τον κόσμο. Ο κοσμικός υπολογιστής είναι η απόλυτη περιφέρεια του σύμπαντος, αλλά, όπως ήδη αναφέρθηκε, έχει επίσης το δικό του απόλυτο κέντρο – τον βασιλιά του κόσμου, τον Βαϊσβανάρα, τον Μελχισεδέκ, τον Λευκό Βασιλιά. Γειτνιάζει με τον πνευματικό-αγγελικό, παραδεισένιο ουρανό, που βρίσκεται τοπικά στην αόρατη υπερβόρεια. Και επίσης αναπαράγει την υποκειμενικότητα του κόσμου, μη επιτρέποντας σε αυτόν, τον κόσμο, να μετατραπεί σε ένα νεκρό συνολικό αντικείμενο.
Συνολικός χρόνος αντικειμένου
Εν τω μεταξύ, το ίδιο το συνολικό αντικείμενο (AI) καταβροχθίζει με σιγουριά την υποκειμενικότητα του κόσμου μας, θέλοντας πεισματικά να πάρει τη θέση του απόλυτου υποκειμένου. Και αυτή τη στιγμή αυτό εκφράζεται ήδη σε φιλοσοφικό επίπεδο. «Η δημιουργία τεχνητής νοημοσύνης συνδέεται με ορισμένες αλλαγές στα φιλοσοφικά παραδείγματα», γράφει ο φιλόσοφος Alexander Dugin. –Η αντικειμενοστραφής οντολογία είναι το πιο σημαντικό μέρος της ρομποτικής. Προτείνει τη δημιουργία ενός μοντέλου σκέψης (ακόμη και φιλοσοφίας) που θα μπορούσε να είναι προσβάσιμο και ίσως ακόμη και να αντικατοπτρίζει την ουσία της μηχανικής συνείδησης. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι τόσο απλό θέμα όσο μπορεί να φαίνεται. Πολλοί άνθρωποι θα πουν, «Γιατί, μια μηχανή δεν έχει ψυχή, μια μηχανή δεν μπορεί να σκεφτεί, είναι απλώς μια απομίμηση...». Στην πραγματικότητα, όλα είναι πιο περίπλοκα: μια μηχανή μπορεί να σκεφτεί με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Αλλά πρώτα οι άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν πώς μπορεί να σκέφτεται: πριν μια μηχανή μάθει να σκέφτεται σαν άνθρωπος, πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμαστε σαν μηχανή. Αυτό εξυπηρετεί η αντικειμενοστραφής οντολογία: είναι μια προσπάθεια δημιουργίας δομών σκέψης που βασίζονται στην εξάλειψη του υποκειμένου. Η φιλοσοφία, παρ' όλες τις προσπάθειες, παραμένει ανθρώπινη: υπάρχουν ακόμα υποκείμενα και αντικείμενα με «ανθρώπινο» ίχνος. Μια φιλοσοφία στην οποία τα υλικά αντικείμενα θα μπορούσαν να σκέφτονται ή να υπάρχουν απομονωμένα από το υποκείμενο, όπου το υποκείμενο είναι μόνο ένα από τα αντικείμενα, είναι μια σοβαρή πρόκληση στην οποία προσπαθεί να απαντήσει η αντικειμενοστραφής φιλοσοφία. Η αντικειμενοστραφής οντολογία είναι μια προσπάθεια να σκεφτούμε πέρα από τον άνθρωπο, όταν το ανθρώπινο υποκείμενο γίνεται μια συγκεκριμένη εκδοχή του αντικειμένου. Βρισκόμαστε στον κόσμο των αντικειμένων που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και ένα άτομο είναι μόνο μια ειδική περίπτωση ενός τέτοιου αντικειμένου. Αυτή η φιλοσοφία προβλέπει τη μηχανική σκέψη, η οποία μπορεί να λειτουργήσει ως ένα πλήρως σκεπτόμενο αντικείμενο».Σήμερα, ένα άτομο διασταυρώνεται επιμελώς με μια μηχανή, την οποία «αφήνουν να γλιστρήσει» πολλές υψηλόβαθμες ελίτ. Μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση έκανε ο πολιτισμολόγος Αντρέι Σμιρνόφ, ο οποίος έστρεψε την προσοχή του στο βιβλίο του πρώην δημάρχου Γιούρι Λουζκόφ «Η επανάληψη της ιστορίας. Η ανθρωπότητα στον 21ο αιώνα και το μέλλον της Ρωσίας» (2013), όπου ο Luzhkov αναλύει τη μελλοντική «σχέση» μεταξύ ανθρώπου και μηχανής: «Στο βέλτιστο σενάριο, τα γεγονότα μπορούν να εξελιχθούν όχι κατά μήκος της γραμμής της αντιπαράθεσης, αλλά κατά μήκος της γραμμής μιας βαθύτερης συμβίωσης, που υποστηρίζεται από δύο αντίθετες τάσεις. Από τη μία πλευρά, η ηλεκτρονική νοημοσύνη θα αποκτήσει έντονες «ζωντανές», «ψυχο-όμοιες» και «ανθρωπόμορφες» ιδιότητες. Από την άλλη πλευρά, ο ανθρώπινος οργανισμός θα απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τον «φυσικό» βιολογικό προκαθορισμό, εμπλουτίζοντας τον εαυτό του με δευτερεύοντα τεχνητά χαρακτηριστικά και η ανθρώπινη σκέψη θα αποκτήσει «συμβατότητα» με έναν ηλεκτρονικό συνεργάτη. Αυτό μπορεί να οδηγήσει στη συνεπή ολοκλήρωση και συμβίωση των συμπλεγμάτων ανθρώπου-μηχανής... Η σκέψη (σε αυτή την περίπτωση) παύει να είναι γραμμική, όπως διαμορφώθηκε από την εποχή του «βιβλίου», αποκτώντας όλο και πιο έντονα χαρακτηριστικά μωσαϊκισμού. Ένα άτομο με τέτοια νοοτροπία υπόκειται λιγότερο στη γοητεία του Ιερού Βιβλίου και της μόνης Αλήθειας, είναι διανοητικά πιο ευέλικτο, προσαρμοστικό, ανεκτικό και ευαίσθητο στην ιδέα της συμπληρωματικότητας... Ως αποτέλεσμα, διαμορφώνεται ένα ποιοτικά νέο υποκείμενο της πολιτισμικής διαδικασίας και η ιστορία του Σύμπαντος θα αναπτυχθεί οργανικά στο επόμενο, «μετα-ανθρώπινο» στάδιο».
Μπορεί να αντιταχθεί ότι αυτές οι γραμμές δεν γράφτηκαν από τον ίδιο τον Λουζκόφ. Αλλά δεν είναι καν η ίδια η συγγραφή που έχει σημασία εδώ, αλλά το γεγονός ότι τέτοιες ιδέες εκφράζονται σε τόσο υψηλό επίπεδο - ο δήμαρχος της μεγαλύτερης μητρόπολης. Δηλαδή, είναι προφανές τι είδους μέλλον ετοιμάζουν ορισμένες από τις ελίτ για ένα άτομο. Θα αποκτηνωθεί με κάθε δυνατό τρόπο, μετατρέποντάς τον σε cyborg. Ωστόσο, αυτή η διαδικασία βρίσκεται ήδη σε πλήρη εξέλιξη.
Να τι γράφει ο οικονομολόγος Mikhail Delyagin: «Το επόμενο στάδιο της μεταμόρφωσης της προσωπικότητας μπορεί να είναι η εξάπλωση των εγκεφαλικών εμφυτευμάτων που είναι δικτυωμένα και ελέγχονται εν μέρει μέσω του Διαδικτύου. Το 2013, περισσότερα από 12 εκατομμύρια εμφυτεύματα συνδεδεμένα με το Διαδίκτυο πωλήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα περισσότερα έλυσαν τοπικά φυσιολογικά προβλήματα (έλεγχος της καρδιακής δραστηριότητας, αποκλεισμός του πόνου, πρόληψη της φλεγμονής), αλλά η μαζική διέγερση της εγκεφαλικής δραστηριότητας και η άμεση πρόσβαση στο Διαδίκτυο φαίνεται να είναι ένα εγγύς μέλλον, το οποίο όχι μόνο θα επιταχύνει, αλλά και θα διορθώσει την αλλαγή στην προσωπικότητα. Το 2017, περισσότερο από το 2% των Αμερικανών χρησιμοποιούσαν τέτοια εμφυτεύματα. Μέσα σε 5-10 χρόνια, το μερίδιό τους θα αυξηθεί στο 15-20%, και με καθυστέρηση 5-7 ετών, οι υπόλοιπες ανεπτυγμένες χώρες θα ακολουθήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και αν ο βιοφυσιολογικός αλγόριθμος προστεθεί στον ψυχολογικό και συμπεριφορικό προγραμματισμό τα επόμενα χρόνια, τότε θα είναι πραγματικά καιρός να μιλήσουμε για τη μετατροπή του Homo sapiens (Homo sapiens) σε προγραμματιζόμενο Homo (Homo programmable)».
Το πρώτο επίσημο ανθρώπινο cyborg το 2004 ήταν ο Neil Harbisson, ο οποίος έπασχε από συγγενή χρωματική αδιακρισία. Συνέδεσε μια συσκευή στο κεφάλι του που μετέφραζε το χρώμα σε ήχους. Η ίδια η συσκευή, τοποθετημένη στο κεφάλι του, έμοιαζε με κεραία.
Η cyborgized ανθρωπότητα θα είναι ως επί το πλείστον φυλακισμένη σε μια ηλεκτρονική-ψηφιακή, «εικονική» πραγματικότητα. Έτσι, θα «λυθεί» το πρόβλημα των περιττών ανθρώπων, των οποίων η εργασία έχει χάσει τη σημασία της ως αποτέλεσμα της ολικής αυτοματοποίησης. Επιπλέον, οι δυνάμεις του παγκόσμιου αντισυστήματος θα προσπαθήσουν να παρομοιάσουν τον κόσμο μας με τον κόσμο των λεπτών δονήσεων, την περιοχή της ψυχής (όχι του πνεύματος).
Κορωνοϊός και παγκοσμιοποίηση 2.0
Η πολιτιστική κριτικός Natella Speranskaya έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα παρατήρηση για τον κόσμο στην εποχή του κορωνοϊού COVID-19: «Πολλοί άνθρωποι που μέχρι τώρα ήταν πεπεισμένοι ότι ο κόσμος είναι ανοιχτός και απεριόριστος – ένα είδος χωνευτηρίου παγκοσμιοποίησης – πιάστηκαν απροετοίμαστοι από τον «μαύρο κύκνο» του κορωνοϊού και ανακάλυψαν ότι είναι ανοιχτός και απεριόριστος αποκλειστικά στον ψηφιακό χώρο. Άρχισαν απεγνωσμένα να «μεταμοσχεύουν» ακυρωμένες εκδηλώσεις εκεί.
Πράγματι, ο ιός οδηγεί γρήγορα τους ανθρώπους στον περιβόητο εικονικό χώρο, σε μια ψηφιακή κράτηση. Σύμφωνα με τις κολασμένες οντότητες και τους υπερ-ελίτ πράκτορές τους, οι «μικροί άνθρωποι» είναι περιττοί στον πραγματικό κόσμο. Αυτός ο κόσμος «πρέπει» να ξαναφτιαχτεί σύμφωνα με τα γούστα και τις ανάγκες των «ανώτερων» όντων. Στους περισσότερους ανθρώπους έχει ανατεθεί ο ρόλος των στοχαστών πρόνοιας των ηλεκτρονικών ονείρων.
Τώρα δεν είναι καν τόσο σημαντικό πόσο επικίνδυνος είναι ο σημερινός «μοντέρνος» ιός. Μπορούμε να επαναλαμβάνουμε ατελείωτα ότι η «συνηθισμένη» γρίπη είναι πολύ πιο επικίνδυνη και καταστροφική. Το κυριότερο είναι ότι ο κορωνοϊός έχει ήδη καταφέρει να γίνει μύθος, ή μάλλον μαύρος αντι-μύθος. Και με αυτή την ιδιότητα, εξαφανίζει με επιτυχία την ανθρωπότητα από προσώπου γης, στέλνοντάς την σε ένα ψηφιακό «μπουντρούμι».
Το κύριο πράγμα τώρα, τουλάχιστον, δεν είναι ο ίδιος ο ιός, αλλά η εικόνα του. Τρομάζει τους ανθρώπους στα άκρα, τους κάνει ελεγχόμενους.
Σωστά σημειώνεται ότι ακόμη και σήμερα ο ΠΟΥ συμπεριφέρεται σαν ένα είδος κυβερνητικής δομής παγκόσμιου χαρακτήρα. Είναι αυτή που συνιστά σθεναρά στις εθνικές κυβερνήσεις να κλείσουν τα σύνορα. Ταυτόχρονα, το κύριο βάρος της καταπολέμησης της πανδημίας και της εξάλειψης των συνεπειών της πέφτει στις εθνικές κυβερνήσεις. Τότε μπορεί να εμφανιστεί ένας νέος ιός. Και πάλι θα χρειαστεί να σκάψετε σε εικονικές ηλεκτρονικές «τρύπες». Και πάλι θα γίνει λόγος για την ανάγκη για μια «παγκόσμια κυβέρνηση σωτηρίας».
Η παλιά παγκοσμιοποίηση έχει κάνει τη δουλειά της δημιουργώντας ισχυρά κοσμοπολίτικα σύνολα – ως αποτέλεσμα της ισχυρής παγκόσμιας μετακίνησης ανθρώπων και κεφαλαίων σε όλο τον πλανήτη. Τώρα «ο Μαυριτανός μπορεί να φύγει», ήρθε η ώρα για την globalia 2.0. Σε αυτό, η cyborgized πλειοψηφία θα κλειδωθεί σε ένα εικονικό στρατόπεδο συγκέντρωσης - για να συλλογιστεί πρωτόγνωρα όνειρα. Έτσι, πολλά προβλήματα θα λυθούν (με παγκοσμιοποιημένο τρόπο). Για παράδειγμα, το πρόβλημα του υπερπληθυσμού. Αλλά το πιο σημαντικό πράγμα είναι το απόκρυφο κίνητρο. Η πραγματικότητα πρέπει να απελευθερωθεί από τους «ανθρώπους» – για τις κολασμένες οντότητες και τους πράκτορές τους. Και πρέπει να μοιάζει όσο το δυνατόν περισσότερο με την απόκοσμη περιοχή της ψυχής, με τον κόσμο των λεπτών δονήσεων.
Παρεμπιπτόντως, εάν πραγματοποιηθεί το παραπάνω σενάριο, η κίνηση στην πραγματικότητα θα γίνει ένα ισχυρό πλεονέκτημα και ένα μεγάλο προνόμιο της νέας υπερ-ελίτ. Θα αποτελέσει μια μικρή κάστα εξαιρετικά κινητικών «νέων νομάδων», για τους οποίους έγραψε ο θεωρητικός της παγκοσμιοποίησης Ζακ Αταλί.
Αλλά είναι πιθανό και μάλιστα πολύ πιθανό το πρόγραμμα Global 2.0 να αποτύχει. Η δραστηριότητα εγγύτητας και κινητοποίησης μπορεί να χρησιμοποιηθεί ενάντια στη διεθνική, τη χρηματοπιστωτική ολιγαρχία και τον καπιταλισμό γενικότερα. Αυτό είναι απίθανο να συμβεί σε παγκόσμια κλίμακα, αν και αυτή η πιθανότητα δεν πρέπει να απορριφθεί εντελώς. Αλλά σε σχέση με ορισμένες μεγάλες χώρες (για παράδειγμα, τη Ρωσία), αυτή η επιλογή είναι αρκετά πιθανή. Τότε μπορούν να προκύψουν δύο κόσμοι. Κάποιος θα βυθιστεί στον εικονικό χώρο, φοβούμενος έναν παγκόσμιο ιό. Το άλλο, αντίθετα, θα ενισχύσει την παρουσία του στον πραγματικό κόσμο, εστιάζοντας στην κάθετη, κοσμική διαστολή. Το τελευταίο, παρεμπιπτόντως, θα δώσει μια ισχυρή ώθηση στην ανάπτυξη της επιστήμης, η οποία, ειδικότερα, θα συμβάλει στην επιτυχή καταπολέμηση οποιασδήποτε ιογενούς λοίμωξης. Φυσικά, η εικονική παγκοσμιοποίηση της χρηματιστικοποίησης θα κατηγορήσει το πραγματικό «έθνος» ότι θέλει να καταστρέψει την «ψηφιακή ελευθερία» με έναν «ολοκληρωτικό ιό».
Το Ράιχ που έρχεται – Ψηφιακό και «Οικολογικό»
Η ψηφιοποίηση συνδέεται στενά με τον «περιβαλλοντισμό», ο οποίος ισχυρίζεται ότι γίνεται ένα από τα πιο σημαντικά τμήματα της ιδεολογίας ενός παγκόσμιου οιονεί κράτους. Ο Λευκορώσος πολιτικός επιστήμονας Alexei Dzermant επισημαίνει το άρθρο του προγράμματος του πρώην υπουργού της Γερμανίας, γκουρού του περιβαλλοντισμού Joschka Fischer. Η τελευταία προσπαθεί να παράσχει μια εννοιολογική βάση για την «ευρωπαϊκή μεγάλη δύναμη».
«Η Ευρώπη δεν έχει την πολυτέλεια να υστερεί τεχνολογικά ή γεωπολιτικά. Έχει την ευθύνη να ηγηθεί του υπόλοιπου κόσμου στην κλιματική αλλαγή, η οποία θα απαιτήσει τεχνολογική και ρυθμιστική καινοτομία. Σε έναν κόσμο που υποκύπτει γρήγορα στον ανταγωνισμό μηδενικού αθροίσματος, η μετατροπή της Ευρώπης σε μεγάλη δύναμη στην πολιτική για το κλίμα πρέπει να είναι η κορυφαία προτεραιότητά της.»
Προφανώς, ο Joschka Fischer εξέφρασε τα σχέδια του διεθνιστή σε σχέση με την ΕΕ. Θα γίνει ένα είδος υπερεθνικού οιονεί κράτους, του οποίου η ιδεολογική βάση θα είναι ο «περιβαλλοντισμός». Ακόμη περισσότερο: θα φτιάξουν ένα είδος οιονεί θρησκείας από αυτό, πάνω στο οποίο ήδη εργάζονται με δύναμη και κύρια.
«Η ψηφιακή επανάσταση βασίζεται στην πολιτική, όχι στην τεχνολογία», λέει ο «πράσινος» ιδεολόγος. «Διακυβεύεται η ελευθερία των ατόμων και ολόκληρων κοινωνιών. Στο ψηφιακό μέλλον, οι πολιτικές ελευθερίες που στηρίζουν τον δυτικό πολιτισμό θα εξαρτώνται όλο και περισσότερο από ζητήματα ιδιοκτησίας δεδομένων».
Η ευσέβεια του Fisher για την «ψηφιακή επανάσταση» είναι αξιοσημείωτη. Η ψηφιοποίηση και ο «περιβαλλοντισμός» συνδέονται στενά, γιατί στρέφονται κατά της εθνικής βιομηχανίας και έχουν σχεδιαστεί για να ενισχύσουν την ήδη ισχυρή οικονομική ολιγαρχία. Ωστόσο, υπάρχει και ένα απόκρυφο κίνητρο εδώ. Όπως σημειώθηκε παραπάνω, θέλουν να οδηγήσουν ένα μετανθρωποποιημένο ανθρώπινο cyborg στην ψηφιακή εικονικότητα. Αυτό απαιτεί τόσο ψηφιοποίηση όσο και περιβαλλοντισμό. Το τελευταίο απαιτεί τη μείωση των υλικών αναγκών – για χάρη του περιβάλλοντος. Και για αυτό, θα προσφερθούν να μεταβούν σε ένα εικονικό περιβάλλον, όπου η κύρια έμφαση θα δοθεί όχι στις υλικές, αλλά στις πνευματικές (όχι πνευματικές) ανάγκες.
Ο κόσμος γίνεται όλο και πιο εικονικός, κοντά στη φανταστική περιοχή της ψυχής (navi), η οποία πρέπει να διακρίνεται από την παραδεισένια-αγγελική περιοχή του πνεύματος. Το τελικό σημείο μιας τέτοιας εικονικής προόδου είναι η μετεγκατάσταση της πλειοψηφίας στην ψηφιακή πραγματικότητα. Και όλα αυτά είναι αρκετά συνεπή με τη λογική της χρηματιστικοποίησης.
Εδώ είναι η λογική της αντι-παράδοσης, που αποκαλύφθηκε έξοχα στην εποχή του από τον René Guénon. Αρχικά, υπήρξε μια απόρριψη του πνεύματος της Παράδοσης υπέρ της αντι-παραδοσιακής υλικότητας της Νεωτερικότητας. Στη συνέχεια έρχεται το άνοιγμα του νέου, «χονδροειδούς», πνευματικά εξασθενημένου κόσμου – ήδη στις λεπτές επιρροές της ναυτικής, της «ψυχικής» ψυχής, όπου βρίσκεται η κόλαση (ως μια ορισμένη υποπεριοχή). Αυτό είναι ήδη ένα στάδιο αντι-παράδοσης, μια μεγάλη παρωδία. Αυτό, στην πραγματικότητα, είναι για το οποίο λειτουργεί ο «μετανθρωπισμός», ο οποίος είναι μια από τις μορφές της παγκόσμιας οιονεί θρησκείας. Το βασίλειο του συνολικού αντικειμένου θα είναι μια παρωδία του αόρατου βασιλείου του συνολικού υποκειμένου. Και ο ψεύτικος μεσσίας, ενεργώντας σε συνεννόηση με τον κοσμικό υπολογιστή, θα γίνει παρωδία του Χριστού του Σωτήρος. Τα μικρά αντιμυστήρια του μετανθρωπισμού οδηγούν σε μια σύνδεση με την τεχνητή νοημοσύνη, τη συνολική περιφέρεια. Τα μεγάλα αντιμυστήριά του ανοίγουν το δρόμο προς την κόλαση για την κόλαση, της οποίας ο κύριος είναι ο «πίθηκος του Κυρίου του Θεού» – ο Σατανάς.
Η εναλλακτική μας: ψηφιοποίηση και αυτοματοποίηση – χωρίς χρηματιστικοποίηση και μετανθρωπισμό
Η δήλωση των ανατρεπτικών συνεπειών των σύγχρονων διαδικασιών θα ήταν ελλιπής χωρίς να προτείνουμε, αν και σε γενικές γραμμές «περιγράμματα», κάποια εναλλακτική λύση. Είναι σαφές ότι ο ίδιος ο περιορισμός της ψηφιοποίησης και της αυτοματοποίησης είναι αδύνατος και δεν είναι απαραίτητος. Είναι απλώς απαραίτητο να εισαχθούν αυτές οι διαδικασίες σε μια διαφορετική, εναλλακτική μορφή.
Η ανθρωπότητα πρέπει να καθιερώσει αυστηρό έλεγχο στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, μέχρι την εθνικοποίηση του τραπεζικού τομέα. Σε κάθε περίπτωση, ο ίδιος ο χρηματοπιστωτικός τομέας υπόκειται σε σημαντική μείωση υπέρ του πραγματικού τομέα βιομηχανικής παραγωγής. Είναι προφανές ότι η ψηφιοποίηση συνδέεται στενά με τη χρηματιστικοποίηση. Επομένως, η απόρριψη του δεύτερου θα αλλάξει αναπόφευκτα τη μορφή του πρώτου, υποτάσσοντάς το στους στόχους και τους στόχους του πραγματικού τομέα βιομηχανικής παραγωγής. Τότε θα είναι δυνατή η πραγματική και αποτελεσματική επανεκβιομηχάνιση.
Αλλά μια τέτοια επανεκβιομηχάνιση απαιτεί κάποιο είδος υπερ-ισχυρής ώθησης. Μια τέτοια ώθηση θα μπορούσε να είναι η μεγάλης κλίμακας εξερεύνηση του διαστήματος, η οποία περιλαμβάνει πτήσεις σε άλλους πλανήτες και την εξερεύνησή τους. Μια τέτοια κάθετη επέκταση θα εξέφραζε συμβολικά τη λαχτάρα για τα αστέρια, για τον ουρανό, για το παραδεισένιο-αγγελικό πνεύμα. Οι ιδέες της αναβίωσης της βιομηχανίας και της εξερεύνησης του διαστήματος θα πρέπει να συνδυαστούν δημιουργικά με την ιδέα της πνευματικής εργασίας και της φιλοδοξίας του παραδείσου.
Μια σημαντική ανακάλυψη στο διάστημα θα απαιτήσει υπερεκβιομηχάνιση, τη δημιουργία ενός τεράστιου αριθμού υπερσύγχρονων επιχειρήσεων. Θα υπάρχουν εργαζόμενοι που θα απαλλαγούν από τη σωματική εργασία. Θα γίνουν χειριστές αυτόματων διαδικασιών, των οποίων η κατάσταση είναι πιο κοντά στην κατάσταση ενός επιστήμονα-παρατηρητή (και πειραματιστή) παρά στην κατάσταση ενός εργάτη. Λοιπόν, αν η αυτοματοποίηση δεν οδηγήσει στην εμφάνιση ενός στρατού από «περιττούς ανθρώπους», τότε το έργο της μεταφοράς τους στην εικονικότητα, όπως λένε τώρα, «κρεμάει».
Ένα εναλλακτικό μοντέλο θα πρέπει να υποθέτει αυτοματοποίηση χωρίς ανθρωπομορφισμό, κατ' αναλογία με την έννοια του «εκσυγχρονισμού χωρίς εκδυτικισμό». Ένα ρομπότ, ένα αυτόματο, δεν πρέπει να μοιάζει με άνθρωπο. Τελικά, αν το καλοσκεφτείτε, γιατί μια μηχανή χρειάζεται ανθρώπινη ομοιότητα; Δεν υπάρχει καμία απολύτως λειτουργική ανάγκη για αυτό, δεν υπάρχει καμία «πραγματιστική» πίσω από αυτό.
Αλλά τα πράγματα φαίνονται πολύ διαφορετικά αν αγγίξουμε την αποκρυφιστική πτυχή. Από αυτή την άποψη γίνεται σαφές γιατί μπορεί να χρειαστεί να δοθούν ανθρώπινα χαρακτηριστικά σε ένα αυτοκίνητο. Οι μετανθρωπιστές δημιουργοί του ανθρωπόμορφου κυβερνοέθνους επιδιώκουν να μετατρέψουν τον άνθρωπο σε cyborg. Και αυτή η διαδικασία, όπως ήδη φάνηκε παραπάνω, θεωρείται αμφίπλευρη. Ως εκ τούτου, είναι απαραίτητο να αντιταχθούμε στον ανθρωπομορφισμό των cyborgs με κάθε δυνατό τρόπο. Τα αυτόματα, ακόμη και τα πιο «σύνθετα», είναι τα ίδια εργαλεία με ένα σφυρί, για παράδειγμα. Κανείς δεν θα δώσει ανθρώπινα χαρακτηριστικά σε ένα σφυρί, επομένως ο ανθρωπομορφισμός των cyborgs θα πρέπει να εκληφθεί ως ο ίδιος παραλογισμός - αστείος και τρομακτικός ταυτόχρονα https://zavtra.ru/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
