Ο Αριστοτέλης έγραψε πριν από περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια ότι κανένας λόγος δεν μπορεί να πείσει αν προδώσει τον εαυτό του. Ωστόσο, αντιμέτωπο με το μοντέλο επικοινωνίας του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, το αριστοτελικό ρητό αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη πρόκληση: η αντίφαση αποδυναμώνει τον ομιλητή ή το απρόβλεπτο της τον κάνει πιο ισχυρό;
Για τον Σταγειρίτη, η ρητορική είναι μια τέχνη ισορροπίας: η αξιοπιστία — το ήθος — εξαρτάται από την ακεραιότητα του χαρακτήρα και τη συνέπεια του ομιλητή. Το συναίσθημα — πάθος — απαιτεί αρμονία με το επιχείρημα και σύνδεση με το κοινό. Και ο συλλογισμός — ο λόγος — καταρρέει αν ισχυρίζεται ένα πράγμα και το αντίθετό του. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να αποφεύγεται η αντίφαση μεταξύ ρητορικής και γεγονότων. Χωρίς αυτή την ισορροπία, ο λόγος μπορεί να προκαλέσει συναισθήματα και να επικρατήσει προσωρινά, αλλά δεν μπορεί να πείσει με σταθερό τρόπο. Μπορεί να δημιουργήσει θόρυβο, αλλά όχι αυτή την πιθανή αλήθεια που χτίζει την εμπιστοσύνη του κοινού.
Η πολιτική του Τραμπ, ωστόσο, έχει αναγάγει την αντίφαση σε μέθοδο. Και ο πόλεμος κατά του Ιράν έχει γίνει ένα εργαστήριο λεκτικών ασυνεπειών, απότομων στροφών, αμοιβαία ασύμβατων μηνυμάτων και μιας έντονης ασυμφωνίας μεταξύ προπαγάνδας και πραγματικότητας. Η υπόσχεση της ειρήνης που συνοδεύεται από την απειλή της καταστροφής υπονομεύει τη λογική συνοχή που ο Αριστοτέλης θεωρούσε απαραίτητη για κάθε λογική πειθώ. Σύμφωνα με την κλασική ρητορική, οι αντιφάσεις μειώνουν την εξουσία του ομιλητή. Στην πολιτική των μέσων ενημέρωσης του εικοστού πρώτου αιώνα, αποτελούν μέρος του θεάματος και δημιουργούν πανταχού παρουσία. Και με γεωπολιτικούς όρους, ανοίγουν ένα απρόβλεπτο σενάριο στο οποίο οι λέξεις δεν έχουν διαρκή αξία.
Η λογική της αντίφασης επηρεάζει τον ίδιο τον πυρήνα του κυβερνητικού δόγματος «Πρώτα η Αμερική». Το σύνθημα, που έχει σχεδιαστεί για να προκαλέσει μια προσέγγιση μακριά από στρατιωτικές επεμβάσεις στο εξωτερικό και επικεντρώνεται σε εσωτερικά ζητήματα όπως η οικονομία, η μετανάστευση και η εθνική ασφάλεια, υπονομεύεται βαθιά από έναν πόλεμο που βλάπτει την οικονομία των ΗΠΑ και προκαλεί στρατιωτικές απώλειες. Ο Ντόναλντ Τραμπ έκανε εκστρατεία ενάντια στους «ατελείωτους πολέμους» «όλων των πολεμοκάπηλων και των παγκοσμιοποιητών της Αμερικής» και υπέρ της «ειρήνης στον κόσμο», ωστόσο ξεκίνησε μια «μαζική και συνεχιζόμενη επιχείρηση» κατά του Ιράν. Παρόλο που οι στρατηγοί του δεν του εγγυήθηκαν μια εύκολη και γρήγορη νίκη, υποσχέθηκε ότι αυτός ο νέος πόλεμος θα ήταν «μια βραχυπρόθεσμη εκδρομή», η οποία, ωστόσο, έχει ήδη ξεπεράσει κατά πολύ το χρονικό πλαίσιο που ο ίδιος είχε θέσει (4-5 εβδομάδες), καθιστώντας τον την κινητήρια δύναμη πίσω από μια ακόμη παρατεταμένη σύγκρουση.
Ο Τραμπ προσπάθησε να δικαιολογήσει την επίθεση στο πλαίσιο του America First: «Στόχος μας είναι να υπερασπιστούμε τον αμερικανικό λαό» από τις «απειλητικές δραστηριότητες» του Ιράν που «θέτουν σε άμεσο κίνδυνο τις Ηνωμένες Πολιτείες» και «τα βασικά μας συμφέροντα εθνικής ασφάλειας». Ωστόσο, τα επιχειρήματά του δεν ευσταθούν και θυμίζουν πάρα πολύ τα ψέματα που χρησιμοποιήθηκαν για την εισβολή στο Ιράκ. Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι το Ιράν αποτελούσε «επικείμενη απειλή». Οι υπηρεσίες πληροφοριών δήλωσαν ότι δεν υπάρχουν στοιχεία ότι αναπτύσσει διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους ικανούς να φτάσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. και ο ίδιος ο πρόεδρος δήλωσε ότι οι εγκαταστάσεις πυρηνικού εμπλουτισμού του Ιράν είχαν «εξαλειφθεί πλήρως και ολοκληρωτικά» κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Δώδεκα Ημερών τον Ιούνιο του 2025. Ο Ντόναλντ Τραμπ επέμεινε ότι το Ιράν «δεν θα έχει ποτέ πυρηνικά όπλα», ωστόσο ήταν ο ίδιος που απέσυρε τις Ηνωμένες Πολιτείες το 2018 από την πυρηνική συμφωνία που υπογράφηκε το 2015, η οποία είχε ακριβώς σκοπό να περιορίσει αυτόν τον κίνδυνο. Οι απειλές και οι βομβαρδισμοί των ΗΠΑ δίνουν στο Ιράν περισσότερους λόγους να το αναπτύξει λόγω της αποτρεπτικής του ικανότητας (βλ. Βόρεια Κορέα). Αφού ανατίναξε τη διπλωματική οδό, ο Τραμπ καταγγέλλει τις πιθανές συνέπειές της. Είναι μια κλασική περίπτωση αυτού που ο Αριστοτέλης θα αποκαλούσε επιχείρημα που αυτοκαταστρέφεται.
Ο υπουργός Εξωτερικών Πιτ Χέγκσεθ χαρακτήρισε επίσης την επίθεση των ΗΠΑ ως αμυντικό πόλεμο για την προστασία της χώρας του. Εφαρμόζοντας την αρχή του αρνητισμού, δήλωσε:
Για 47 ολόκληρα χρόνια, το επεκτατικό και ισλαμιστικό καθεστώς στην Τεχεράνη διεξήγαγε έναν άγριο, μονόπλευρο πόλεμο εναντίον της Αμερικής [...] Δεν ξεκινήσαμε εμείς αυτόν τον πόλεμο, αλλά υπό τον Πρόεδρο Τραμπ, τον τελειώνουμε [...] Χρειάστηκε ο 47ος πρόεδρος, ένας μαχητής που βάζει πάντα την Αμερική πρώτη, για να τραβήξει τελικά τη γραμμή μετά από 47 χρόνια ιρανικής επιθετικότητας.
Φαίνεται σαν να μην είχε γίνει ποτέ το πραξικόπημα εναντίον του εκλεγμένου προέδρου, Μοχάμεντ Μοσαντέκ, για την αποκατάσταση της απόλυτης εξουσίας στον Σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί. Είναι σαν οι Ηνωμένες Πολιτείες να μην υποστήριξαν ποτέ την εισβολή του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράν ή σαν το αμερικανικό πολεμικό πλοίο USS Vincennes (CG-49) να μην είχε καταρρίψει ποτέ ένα εμπορικό αεροσκάφος της Iran Air, σκοτώνοντας και τους 290 επιβαίνοντες. Ο Hegseth παραβλέπει επίσης τις επαναλαμβανόμενες παράνομες απειλές και τις ασφυκτικές οικονομικές κυρώσεις που επιβλήθηκαν από διαδοχικές κυβερνήσεις των ΗΠΑ στο Ιράν μετά την ένταξή του στον Άξονα του Κακού, καθώς και τη δολοφονία του κορυφαίου στρατηγού του Ιράν, Κασέμ Σουλεϊμανί, στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης το 2020 - μια ξεκάθαρη πράξη πολέμου εκτός μιας επίσημα κηρυγμένης σύγκρουσης. Και, φυσικά, δεν κάνει καμία απολύτως αναφορά σε σκοτεινές συνεργασίες όπως η «Οκτωβριανή Έκπληξη» του 1980, όταν η ομάδα εκστρατείας του Ρόναλντ Ρίγκαν φέρεται να κατέληξε σε συμφωνία με τον «Μεγάλο Σατανά» να μην απελευθερώσει τους Αμερικανούς ομήρους πριν από τις εκλογές -τις οποίες θα κέρδιζε- με αντάλλαγμα καλύτερους όρους από αυτούς που προσέφερε ο Τζίμι Κάρτερ. Ούτε αναφέρει την επακόλουθη υπόθεση Ιράν-Κόντρας, όταν η κυβέρνηση Ρίγκαν πούλησε κρυφά όπλα στο Ιράν, ώστε η Τεχεράνη να πιέσει τη Χεζμπολάχ να εξασφαλίσει την απελευθέρωση των Αμερικανών ομήρων, ενώ τα χρήματα εκτράπηκαν παράνομα για τη χρηματοδότηση των Κόντρας της Νικαράγουας.
Η ανθρωπιστική ρητορική προσφέρει ένα άλλο πρόσχημα που έχει χρησιμοποιηθεί ιστορικά - ίσως το πιο υποκριτικό. Η κυβέρνηση Τραμπ κατηγόρησε το Ιράν ότι «δολοφόνησε βάναυσα τον λαό του επειδή απλώς μίλησε ενάντια στην καταπιεστική κυριαρχία του» τα τελευταία 47 χρόνια και ισχυρίστηκε ότι οι ενέργειές του στοχεύουν στην απελευθέρωση του ιρανικού λαού: «η ώρα της ελευθερίας σας πλησιάζει». Ο Ντόναλντ Τραμπ, ωστόσο, απείλησε επίσης να «τους φέρει πίσω στη Λίθινη Εποχή» και δήλωσε ότι «ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε, για να μην επιστρέψει ποτέ ξανά» εάν η Τεχεράνη δεν ανοίξει ξανά τα στενά του Ορμούζ. Πώς μπορεί κανείς να ισχυρίζεται ότι υπερασπίζεται τα δικαιώματα ενός λαού ενώ ταυτόχρονα απειλεί την ολοκληρωτική καταστροφή του; Επιπλέον, πόσο αξιόπιστη είναι μια υπόσχεση ελευθερίας όταν συνδυάζεται με την υποστήριξη των περιφερειακών δικτατοριών και της γενοκτονικής κυβέρνησης Νετανιάχου; Αυτές οι αμφιθυμίες ακυρώνουν κάθε ηθικό ισχυρισμό και εκθέτουν μια εσφαλμένη χρήση της ανθρωπιστικής γλώσσας: την επικαλούνται για να νομιμοποιήσουν τη βία, όχι για να την περιορίσουν.
Πράγματι, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει δηλώσει, σε ένα παράδειγμα αυτοενοχοποίησης, ότι δεν ανησυχεί «καθόλου» για πιθανή διάπραξη εγκλημάτων πολέμου, επειδή ο ιρανικός λαός είναι «πρόθυμος να υποφέρει για να έχει ελευθερία», αν και, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν υπήρξε καμία προσπάθεια εξέγερσης κάτω από τις βόμβες. Το 2020, ο πρόεδρος απείλησε να χτυπήσει πολιτιστικούς χώρους, κάτι που θα συνιστούσε έγκλημα πολέμου. Ο υπουργός Πολέμου, Πιτ Χέγκσεθ, διέπραξε το έγκλημα πολέμου δηλώνοντας ότι «κανένα τέταρτο» δεν θα δοθεί στο Ιράν και ήταν σαφής σχετικά με την ασχετοσύνη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας: «όχι ηλίθιοι κανόνες εμπλοκής, κανένα τέλμα οικοδόμησης έθνους, καμία άσκηση οικοδόμησης δημοκρατίας, όχι πολιτικά ορθοί πόλεμοι. Παλεύουμε για να κερδίσουμε και δεν χάνουμε χρόνο ή ζωές».
Είναι προφανές ότι αυτός ο πόλεμος δεν διεξάγεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα ή για την ελευθερία του ιρανικού λαού. Σε αντίθεση με το δόγμα «Πρώτα η Αμερική» και την προβολή ισχύος του Λευκού Οίκου, ο Μάρκο Ρούμπιο πρόσφερε μια εναλλακτική εξήγηση για τον πόλεμο. Σύμφωνα με τον υπουργό Εξωτερικών, οι Ηνωμένες Πολιτείες περίμεναν ότι μια επικείμενη ισραηλινή επίθεση στο Ιράν θα προκαλούσε αντίποινα κατά των αμερικανικών στρατευμάτων. Την ίδια μέρα, ο Τραμπ αντέκρουσε τον Ρούμπιο και προσπάθησε να επαναβεβαιώσει τη θέση εξουσίας του, δηλώνοντας ότι ο βομβαρδισμός δεν είχε καμία σχέση με το Ισραήλ, αν και με ελάχιστη πεποίθηση: οι Ιρανοί «επρόκειτο να επιτεθούν πρώτοι. Και δεν ήθελα να συμβεί αυτό. Έτσι, αν μη τι άλλο, μπορεί να είχα αναγκάσει το χέρι του Ισραήλ. Αλλά το Ισραήλ ήταν έτοιμο και ήμασταν έτοιμοι».
Εν μέσω τόσων αντιφάσεων, η αλλαγή καθεστώτος εμφανίζεται ως η κύρια αιτία του πολέμου. Αν και η κυβέρνηση έχει δηλώσει ότι «αυτός δεν είναι ένας λεγόμενος πόλεμος αλλαγής καθεστώτος» και ότι «οι στόχοι μας εδώ από την αρχή δεν είχαν καμία σχέση με την ηγεσία», η δολοφονία βασικών προσώπων εντός της ιρανικής δομής εξουσίας και πολλές δηλώσεις υποδηλώνουν το αντίθετο. Τον Ιούνιο του 2025, προς το τέλος του Πολέμου των Δώδεκα Ημερών, ο Ντόναλντ Τραμπ έγραψε στο κοινωνικό του δίκτυο Truth Social: «Δεν είναι πολιτικά ορθό να χρησιμοποιούμε τον όρο «Αλλαγή καθεστώτος», αλλά αν το σημερινό ιρανικό καθεστώς δεν είναι σε θέση να ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΙΡΑΝ ΜΕΓΑΛΟ ΞΑΝΑ, γιατί να μην υπάρξει αλλαγή καθεστώτος??? MIGA!!" Στις 11 Φεβρουαρίου 2026, ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου έπεισε τον Τραμπ ότι η αλλαγή καθεστώτος θα ήταν δυνατή — «Μου ακούγεται καλό», φέρεται να είπε ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Λίγο πριν ξεκινήσει η Επιχείρηση Epic Fury, στις 14 Φεβρουαρίου, ο Τραμπ είπε ότι η αλλαγή καθεστώτος θα ήταν «το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί» και σημείωσε ότι «υπάρχουν άνθρωποι» που θα μπορούσαν να αναλάβουν. Μετά το πρώτο χτύπημα στις 28 Φεβρουαρίου, ο Τραμπ απευθύνθηκε στον ιρανικό λαό:
«Όταν τελειώσουμε, αναλάβετε την κυβέρνησή σας. Θα είναι δικό σου να το πάρεις». Στις 6 Μαρτίου, δεν άφησε καμία αμφιβολία για το είδος του καθεστώτος που θα δεχόταν:
«Δεν θα υπάρξει συμφωνία με το Ιράν εκτός από ΆΝΕΥ ΟΡΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ! Μετά από αυτό, και την επιλογή ενός ΜΕΓΑΛΟΥ & ΑΠΟΔΕΚΤΟΥ Ηγέτη(ων), εμείς, και πολλοί από τους υπέροχους και πολύ γενναίους συμμάχους και εταίρους μας, θα εργαστούμε ακούραστα για να επαναφέρουμε το Ιράν από το χείλος της καταστροφής, καθιστώντας το οικονομικά μεγαλύτερο, καλύτερο και ισχυρότερο από ποτέ».
Την 1η Απριλίου, εν μέσω διαπραγματεύσεων, ο Τραμπ αρνήθηκε το προφανές, δηλώνοντας ότι «Η αλλαγή καθεστώτος δεν ήταν ο στόχος μας. Ποτέ δεν είπαμε αλλαγή καθεστώτος», για να προσθέσουμε αμέσως: «αλλά η αλλαγή καθεστώτος συνέβη λόγω του θανάτου όλων των αρχικών ηγετών τους. Είναι όλοι νεκροί. Η νέα ομάδα είναι λιγότερο ριζοσπαστική και πολύ πιο λογική». Ο πρόεδρος αγνοεί ότι η αλλαγή ηγεσίας δεν είναι το ίδιο με την αλλαγή καθεστώτος, αλλά η πρόθεσή του είναι σαφής: να τερματίσει την ανεξαρτησία του Ιράν και να την θέσει υπό έλεγχο.
Το άθροισμα όλων αυτών των αντιφάσεων αποκαλύπτει ένα βαθύ επικοινωνιακό μοτίβο: ο πόλεμος ως πολιτικό θέαμα, η εξωτερική πολιτική ως προέκταση μιας προσωποπαγούς αφήγησης και η στρατηγική υποταγμένη στην ανάγκη για αντίκτυπο στα μέσα ενημέρωσης. Αλλά ο Τραμπ αντιμετωπίζει την πραγματικότητα ενός πολέμου που δεν μπορεί να συμπιεστεί σε ένα βίντεο δέκα δευτερολέπτων. Για το λόγο αυτό, έπρεπε να επιβάλει την αφήγηση: μοιράστηκε κλιπ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στα οποία κοροϊδεύει τους Ιρανούς αντιπάλους ή γιορτάζει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις με μουσική reggaeton, χρησιμοποιώντας τακτικές υβριδικού πολέμου όπου η προπαγάνδα και το θέαμα αναμειγνύονται με στρατιωτική δράση. Ωστόσο, η αντίθεση μεταξύ της σοβαρότητας της σύγκρουσης και της επικοινωνιακής της αντιμετώπισης δημιουργεί ένα βαθύ ρήγμα μεταξύ μηνύματος και γεγονότων.
Η ρητορική του Τραμπ είναι, στον πυρήνα της, μια πάλη μεταξύ εμφάνισης και πραγματικότητας. Μέσα από το φακό του Αριστοτέλη, ο Τραμπ δεν θα ήταν ρήτορας αλλά δημαγωγός: κάποιος που υπερτροφεί το πάθος για να υποτάξει το ήθος και να αναισθητοποιήσει τον λόγο. Ίσως η επιτυχία του Τραμπ έγκειται στο ότι κατάλαβε κάτι που ο Αριστοτέλης δεν προέβλεψε, ότι στην εποχή της προσοχής, η συνέπεια είναι βαρετή και η αντίφαση μαγνητική. Και όσο η εκλογική του βάση αποδέχεται και μάλιστα γιορτάζει αυτή την παράλογη μορφή (κακής) επικοινωνίας, οι αντιφάσεις της θα έχουν τεράστιο παγκόσμιο κόστος.
Όσον αφορά την πολιτική κουλτούρα, ίσως το ερώτημα δεν είναι αν ο Τραμπ πείθει, αλλά τι είδους κοινωνία αναδύεται όταν η συνοχή παύει να είναι απαίτηση και αντ' αυτού γίνεται εμπόδιο. Η κανονικοποίηση της αντίφασης ως ψεύδους, που επιταχύνεται από τα (αντι)μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δημιουργεί κακοδομημένες ψυχές ικανές για οργουελική διπλή σκέψη —κρατώντας δύο αντιφατικές πεποιθήσεις ταυτόχρονα και αποδεχόμενοι και τις δύο ως αληθινές. Οδηγώντας το χάος στο παγκόσμιο σύστημα και στα νοητικά πλαίσια, ο Τραμπισμός επιδιώκει να δημιουργήσει μια νέα ηθική αποκομμένη από την ηθική. Όταν όλα πάνε για ένα σημαντικό μέρος του λαού, ο κανόνας του παραλογισμού μπορεί να επεκταθεί εναντίον τους και με την υποστήριξή τους.
Ωστόσο, το χάσμα μεταξύ αυτού που λέγεται και αυτού που γίνεται, μεταξύ αυτού που υπόσχεται και αυτού που απειλείται και μεταξύ λόγου και εμπειρικής πραγματικότητας μπορεί να ερμηνευθεί ως το πιο ορατό σύμπτωμα μιας αυτοκρατορίας που δεν ελέγχει πλέον τη δική της αφήγηση. όπως η αδυναμία των Ηνωμένων Πολιτειών να διατηρήσουν μια αξιόπιστη αφήγηση ενώπιον του κόσμου και ακόμη και ενώπιον των δικών τους ψηφοφόρων.
Δεκάδες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ αντιμετωπίζει όλο και πιο αρνητικά ποσοστά αποδοκιμασίας, τόσο συνολικά όσο και ειδικά σε σχέση με την οικονομία και τον πόλεμο. Στις αρχές Μαρτίου, το 44% των Αμερικανών υποστήριξε τον πόλεμο και το 56% αντιτάχθηκε, ενώ στις αρχές Απριλίου η υποστήριξη είχε πέσει στο 34% και η αντίθεση παρέμεινε σταθερή. Το πιο σημαντικό, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η υποστήριξη για τον πόλεμο μεταξύ των Ρεπουμπλικανών ψηφοφόρων μειώθηκε από 84% σε 67%. Η υποστήριξη μεταξύ των ψηφοφόρων του MAGA μειώθηκε ελάχιστα - μόνο κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες (77%) - ενώ κυμάνθηκε μεταξύ των Ρεπουμπλικανών που δεν ανήκουν στο MAGA (56% στις 14 Μαρτίου, 33% στις 28 Μαρτίου και 54% στις 4 Απριλίου). Τα δεδομένα δείχνουν ότι η κοινή γνώμη εξακολουθεί να διαμορφώνεται καθώς οι άνθρωποι συνειδητοποιούν περισσότερο τις λεπτομέρειες των επιθέσεων και τις συνέπειές τους. Απαιτείται μεγαλύτερη αντίθεση στον πόλεμο, αλλά τα δεδομένα μπορεί να έχουν ήδη χρησιμεύσει ως προειδοποιητικό σημάδι για τον Τραμπ.
Ο μαγνητισμός του θεάματος της τρέλας έχει τα όριά του. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ πιστεύει ότι είναι παντοδύναμη - και αυτό ακριβώς μπορεί να οδηγήσει στην τελική πτώση της, επειδή καμία δύναμη δεν υπάρχει χωρίς όρια. Στον πόλεμο κατά του Ιράν, η κύρια αντίφαση είναι αυτή ενός παντοδύναμου λόγου που έρχεται αντιμέτωπος με την πραγματικότητα ενός πολέμου που επιβάλλει περιορισμούς. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει δηλώσει ότι έχει ήδη «κερδίσει», για να πει αργότερα ότι πρέπει ακόμα να «τελειώσει τη δουλειά». Οι επιθέσεις θα μπορούσαν να τελειώσουν «σύντομα», αλλά μπορεί να χρειαστεί να προχωρήσουν «παραπέρα». «Λοιπόν, νομίζω ότι θα μπορούσατε να πείτε και τα δύο [πολύ ολοκληρωμένα και μόνο η αρχή]». Θα έπρεπε να είναι κανείς αφελής για να σκεφτεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες κερδίζουν. Η κυβέρνηση συμφώνησε σε κατάπαυση του πυρός επειδή η κλιμάκωση θα ήταν χειρότερη για τα συμφέροντά της: πιθανή ήττα, εντεινόμενη και παρατεταμένη ενεργειακή και οικονομική κρίση, έλλειψη υποστήριξης για την αποστολή χερσαίων στρατευμάτων, καταστροφή στρατηγικών βιομηχανιών στις μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, αποδυνάμωση αυτών των χωρών και των συμμαχιών τους με τις Ηνωμένες Πολιτείες, θάνατοι Αμερικανών στρατιωτών. και την αδυναμία υποταγής του Ιράν με στρατιωτικά μέσα.
Η κυβέρνηση των ΗΠΑ κατάφερε να κερδίσει χρόνο, αλλά τώρα βρίσκεται παγιδευμένη σε μια τριπλή αντίφαση χωρίς εύκολη διέξοδο: δεν θα είναι εύκολο να πουλήσει την ιδέα της νίκης από θέση αδυναμίας και με το ιρανικό καθεστώς να εξακολουθεί να στέκεται. Είναι απίθανο να είναι σε θέση να εγγυηθεί την ειρήνη όταν το Ισραήλ παραμένει αποφασισμένο να συνεχίσει τους βομβαρδισμούς. Και θα αντιμετωπίσει δυσκολίες στη διατήρηση ενός πολέμου που είναι απίθανο να κερδίσει και που θα μπορούσε να αυξήσει περαιτέρω τη δυσαρέσκεια μεταξύ των ψηφοφόρων της.
Δεν γνωρίζουμε αν η επίμονη πραγματικότητα μπορεί να βοηθήσει ένα ευρύτερο τμήμα των ψηφοφόρων του Τραμπ να βγει από αυτή την αντιφατική κατάσταση, αλλά τουλάχιστον, αυτές οι αντιφάσεις και οι διαιρέσεις θα πρέπει να εκτεθούν στρατηγικά μέσω αντιπολεμικής επικοινωνίας ικανής να τις αντιμετωπίσει αποτελεσματικά. Μπορεί να μην είναι τίποτα περισσότερο από ευσεβείς πόθοι, αλλά είναι η μόνη επιλογή. Ο Αριστοτέλης μπορεί να βοηθήσει.
Σε κάθε περίπτωση, παραμένει η πιθανότητα οι Ηνωμένες Πολιτείες να πραγματοποιήσουν μια μαζική επίθεση με στόχο να προκαλέσουν το Ιράν να απαντήσει στο έδαφος των ΗΠΑ και, με αυτόν τον τρόπο, να είναι σε θέση να κηρύξουν στρατιωτικό νόμο προκειμένου να αποτρέψουν τη διεξαγωγή εκλογών. Σε αυτή την περίπτωση, η κοινή γνώμη δεν θα είχε πλέον σημασία. Αυτό πρέπει να αποφευχθεί, διαφορετικά θα μείνουμε μόνο με τη γενναία και θλιβερή πρόβλεψη που ο Miguel de Unamuno, ο πρύτανης του Πανεπιστημίου της Σαλαμάνκα, εξέφρασε στους Ισπανούς φασίστες αφού ο στρατηγός José Millán Astray φώναξε «Θάνατος στη νοημοσύνη! Ζήτω ο θάνατος!» το 1936: «Θα νικήσεις γιατί έχεις άφθονη ωμή βία, αλλά δεν θα πείσεις. Για να πείσεις, πρέπει να πείσεις, και για να πείσεις χρειάζεσαι κάτι που σου λείπει: λογική και δίκιο στον αγώνα. Μου φαίνεται ανώφελο να σας ζητήσω να σκεφτείτε την Ισπανία». Ή οι ΗΠΑ και ο κόσμος στο σημερινό πλαίσιο.https://propagandainfocus.com/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
