Οι οικονομικές εξελίξεις σε τρία σενάρια για το Ιράν---ΤΡΑΜΠ εναντίον Πάπα

 

Ατσαλάκης Γιώργος [Οικονομολόγος, Αναπληρωτής Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης, Εργαστήριο Επιστημονικών Δεδομένων]

Ο πραγματικός πλούτος δεν είναι απλώς αυτό που κατέχει κανείς σε περιόδους σταθερότητας και κανονικότητας. Είναι, κυρίως, αυτό που συνεχίζει να λειτουργεί όταν οι εφοδιαστικές αλυσίδες διαταράσσονται, οι τιμές εκτοξεύονται και ο δημόσιος λόγος αποκτά έναν σχεδόν αποπροσανατολιστικό χαρακτήρα. Με αυτή την έννοια, η οικονομική ελευθερία δεν ταυτίζεται με τη συσσώρευση πόρων, αλλά με την ικανότητα ανθεκτικότητας απέναντι σε συστήματα που ο πολίτης δεν μπορεί να ελέγξει.

Η ιστορία των αυτοκρατοριών επιβεβαιώνει αυτό το συμπέρασμα με τρόπο συστηματικό. Η ενεργειακή εξάρτηση και ειδικότερα το πετρέλαιο,  δεν υπήρξε απλώς ένας οικονομικός πόρος, αλλά ένας μηχανισμός ισχύος, ελέγχου και γεωπολιτικής επιβολής. Όταν οι ροές ενέργειας διαταράσσονται, η ισχύς μετατοπίζεται, οι ισορροπίες αναδιατάσσονται και οι οικονομίες αποκαλύπτουν τις πραγματικές τους αντοχές.

Για τον μέσο πολίτη, ωστόσο, αυτή η δυναμική δεν γίνεται αντιληπτή μέσα από στρατηγικά δόγματα ή διεθνείς αναλύσεις. Γίνεται αισθητή μέσα από την καθημερινότητα: τον πληθωρισμό που διαβρώνει το εισόδημα, τις ελλείψεις που περιορίζουν την κατανάλωση, τα ενεργειακά σοκ που αυξάνουν το κόστος ζωής. Μέσα από αυτές τις εμπειρίες αναδύεται σταδιακά μια βαθύτερη συνειδητοποίηση: ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν είναι ουδέτερο ή τεχνικό, αλλά βαθιά πολιτικό και διαμορφωμένο από αποφάσεις ισχύος, συμφερόντων και στρατηγικών επιλογών.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο συναντάται η καθημερινή εμπειρία των πολιτών με τη μεγάλη γεωπολιτική σκηνή. Διότι οι εξελίξεις που εκτυλίσσονται σήμερα στη Μέση Ανατολή και ειδικότερα γύρω από το Ιράν και τα Στενά του Ορμούζ δεν αποτελούν ένα απομονωμένο περιφερειακό επεισόδιο. Αποτελούν έναν μηχανισμό μετάδοσης κρίσεων που επηρεάζει άμεσα την παγκόσμια οικονομία, τις αγορές ενέργειας και τελικά το επίπεδο ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων.

Η πρόσφατη ανακοίνωση για εκεχειρία μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, με βασικό όρο την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ, συνιστά μια κρίσιμη καμπή. Τα Στενά αυτά, από τα οποία διέρχεται περίπου το 20% της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου, αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους γεωοικονομικούς κόμβους του πλανήτη. Όταν λειτουργούν, στηρίζουν τη σταθερότητα   αλλά όταν διαταράσσονται, ενεργοποιούν αλυσιδωτές αντιδράσεις στις αγορές, στην παραγωγή και στο διεθνές εμπόριο.

Ωστόσο, η εκεχειρία αυτή δεν επιλύει τη σύγκρουση. Αντιθέτως, λειτουργεί ως προθάλαμος για τρία διακριτά στρατηγικά σενάρια που θα καθορίσουν την επόμενη ημέρα: την κλιμάκωση, τη διαπραγμάτευση και την αποτροπή. Κάθε ένα από αυτά δεν αποτελεί απλώς μια στρατιωτική ή διπλωματική επιλογή, αλλά μια διαφορετική εκδοχή της παγκόσμιας οικονομικής τάξης που ενδέχεται να αναδυθεί.

Η πρόσφατη ανακοίνωση για εκεχειρία δυο εβδομάδων μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, με βασικό όρο την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ, συνιστά μια κρίσιμη καμπή στη σύγχρονη γεωπολιτική ιστορία. Δεν πρόκειται απλώς για μια προσωρινή αποκλιμάκωση, αλλά για μια στιγμή που ενδέχεται να αποκαλύψει τη μελλοντική τροχιά της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή. Τα Στενά του Ορμούζ, μέσω των οποίων διέρχεται περίπου το 20% της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου, αποτελούν τον απόλυτο γεωοικονομικό κόμβο: όταν λειτουργούν, διασφαλίζουν τη σταθερότητα αλλά όταν κλείνουν, διαταράσσουν το σύνολο της διεθνούς οικονομίας.

Η εκεχειρία αυτή, ωστόσο, δεν αποτελεί λύση. Αντιθέτως, λειτουργεί ως προθάλαμος για τρία διακριτά στρατηγικά σενάρια, τα οποία διαμορφώνουν όχι μόνο το μέλλον του Ιράν, αλλά και την ισορροπία ισχύος σε παγκόσμιο επίπεδο. Τα σενάρια αυτά με κλιμάκωση, διαπραγμάτευση και αποτροπή, συνθέτουν ένα πλήρες φάσμα επιλογών που αντανακλούν διαφορετικές λογικές ισχύος και διαφορετικές προσεγγίσεις στη διεθνή πολιτική οικονομία.

Το γεωοικονομικό υπόβαθρο της κρίσης: Είναι κρίσιμο να κατανοηθεί ότι η σημασία των Στενών του Ορμούζ δεν είναι ομοιόμορφη για όλα τα κράτη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, μετά την ενεργειακή τους ζημιά από την πετρελαϊκή κρίση του 1973, ακολουθήσαν στρατηγική μειωμένης εξάρτηση από το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής (μόνο 2,5% των ημερησίων εξερχομένων βαρελιών από τα Στενά του Ορμούζ προορίζονται για τις ΗΠΑ). Αντίθετα, οικονομίες όπως η Ιαπωνία (12%), η Νότια Κορέα (10%) και η Ινδία (15%) εξαρτώνται σχεδόν υπαρξιακά από τη ροή ενέργειας μέσω του συγκεκριμένου διαδρόμου.

Η Ευρώπη (3,8%), από την πλευρά της, βρίσκεται σε μια ενδιάμεση αλλά εξίσου ευάλωτη θέση. Η ενεργειακή της ασφάλεια παραμένει εύθραυστη, ιδιαίτερα μετά τις ανακατατάξεις που προκάλεσε ο πόλεμος στην Ουκρανία. Έτσι, η επαναλειτουργία των Στενών δεν αποτελεί απλώς διπλωματικό ζήτημα, αλλά προϋπόθεση για τη σταθερότητα των παγκόσμιων αγορών.

Σε αυτό το πλαίσιο, η εκεχειρία αποκτά διπλή σημασία: αφενός περιορίζει την άμεση σύγκρουση, αφετέρου επαναφέρει προσωρινά τη ροή της παγκόσμιας ενέργειας. Όμως το ερώτημα παραμένει πιο σενάριο θα επικράτηση.

Σενάριο 1: Κλιμάκωση και στρατηγική πίεση: Το πρώτο σενάριο είναι εκείνο της στρατιωτικής κλιμάκωσης. Σε περίπτωση που η ιρανική ηγεσία απορρίψει τη διαπραγμάτευση και συνεχίσει την ανάπτυξη πυρηνικών δυνατοτήτων και περιφερειακής επιρροής, οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν τη δυνατότητα να εντείνουν την πίεση μέσω στοχευμένων επιχειρήσεων.

Μέχρι σήμερα, οι στρατιωτικές ενέργειες έχουν επικεντρωθεί σε κρίσιμες υποδομές: πυραυλικά συστήματα, εγκαταστάσεις drones και πυρηνικές υποδομές. Ωστόσο, μια επόμενη φάση θα μπορούσε να περιλαμβάνει ευρύτερους στόχους, όπως ενεργειακά δίκτυα, μεταφορικές υποδομές και βιομηχανικά συστήματα.

Η λογική αυτού του σεναρίου δεν είναι η καταστροφή καθαυτή, αλλά η «έξυπνη πίεση». Πρόκειται για μια στρατηγική που στοχεύει στην εσωτερική αποσταθεροποίηση του καθεστώτος. Η ιστορία έχει δείξει ότι οι κρίσεις υποδομών και οικονομίας μπορούν να οδηγήσουν σε κοινωνική έκρηξη, μετατρέποντας τον εσωτερικό πληθυσμό σε καταλύτη πολιτικών αλλαγών. Ωστόσο, το σενάριο αυτό ενέχει σημαντικούς κινδύνους. Μια ευρύτερη σύγκρουση θα μπορούσε να οδηγήσει σε:

• εκτίναξη των τιμών πετρελαίου,
• διαταραχή παγκόσμιων εφοδιαστικών αλυσίδων,
• πιθανή εμπλοκή περιφερειακών δυνάμεων.

Από οικονομική σκοπιά, η κλιμάκωση θα ενίσχυε τις πληθωριστικές πιέσεις διεθνώς, επιβαρύνοντας ιδιαίτερα τις ευρωπαϊκές οικονομίες.

Σενάριο 2: Διαπραγμάτευση και σταδιακός μετασχηματισμός: Το σενάριο βασίζεται στη διπλωματία και στην ανάδειξη πραγματιστικών δυνάμεων εντός του ιρανικού συστήματος. Ακόμη και σε ιδεολογικά καθεστώτα, υπάρχουν ομάδες που αντιλαμβάνονται την ανάγκη προσαρμογής εάν θέλουν να κρατήσουν το καθεστώς τους. Σε αυτή την περίπτωση, οι διαπραγματεύσεις θα μπορούσαν να εστιάσουν σε τρεις βασικούς άξονες:

1. Τερματισμός του πυρηνικού προγράμματος
2. Περιορισμός της πυραυλικής ικανότητας
3. Διάλυση των δικτύων πληρεξούσιων οργανώσεων (proxy networks)

Τα δίκτυα αυτά, η Χεζμπολάχ, η Χαμάς, οι πολιτοφυλακές στο Ιράκ, οι Χούθι και οι συμμαχίες στη Συρία, αποτελούν τον πυρήνα της περιφερειακής στρατηγικής του Ιράν. Η αποδυνάμωσή τους θα άλλαζε ριζικά την αρχιτεκτονική ασφάλειας της Μέσης Ανατολής. Σε αντάλλαγμα, θα μπορούσε να προκύψει ένα μεταβατικό πολιτικό σύστημα στο εσωτερικό της χώρας. Όχι απαραίτητα πλήρης δημοκρατία, αλλά ένα υβριδικό μοντέλο σταθεροποίησης.

Το σενάριο αυτό είναι το πιο συμβατό με την ιστορική εμπειρία των μετασχηματισμών: πολλές χώρες δεν άλλαξαν μέσω κατάρρευσης, αλλά μέσω σταδιακής εξέλιξης.

Από οικονομική άποψη, η επιτυχία του σεναρίου θα είχε σημαντικά οφέλη:

• σταθεροποίηση των αγορών ενέργειας
• επανένταξη του Ιράν στη διεθνή οικονομία
• μείωση του γεωπολιτικού ρίσκου

Ωστόσο, το βασικό μειονέκτημα είναι η αβεβαιότητα: τέτοιες διαδικασίες είναι αργές, εύθραυστες και συχνά αναστρέψιμες μετά από λίγο καιρό.

Σενάριο 3: Στρατηγική αποτροπή και ελεγχόμενη αποχώρηση: Το τρίτο σενάριο είναι το πιο «ψυχρό» στρατηγικά, αλλά και το πιο ρεαλιστικό υπό ορισμένες συνθήκες. Σε αυτό το μοντέλο, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτυγχάνουν συγκεκριμένους στόχους:

• εξουδετέρωση πυρηνικών δυνατοτήτων
• περιορισμός στρατιωτικής ισχύος
• αποκατάσταση αποτροπής

Στη συνέχεια αποσύρονται, αφήνοντας πίσω ένα σαφές μήνυμα: οποιαδήποτε επανάληψη επιθετικών ενεργειών θα αντιμετωπιστεί άμεσα. Η στρατηγική αυτή μετατρέπει τη σύγκρουση από ενεργό πόλεμο σε σύστημα αποτροπής. Πρόκειται για μια προσέγγιση που θυμίζει τη λογική του Ψυχρού Πολέμου: σταθερότητα μέσω ισορροπίας ισχύος. Τα πλεονεκτήματα είναι σαφή:

• αποφυγή μακροχρόνιας στρατιωτικής εμπλοκής
• μείωση κόστους για τις ΗΠΑ
• διατήρηση γεωπολιτικού ελέγχου

Ωστόσο, το μειονέκτημα είναι ότι δεν επιλύει το βασικό πρόβλημα. Το Ιράν παραμένει δυνητικός αντίπαλος, απλώς περιορισμένος.

Η διεθνής διάσταση Ρωσία, Κίνα και Ευρώπη: Τα τρία σενάρια δεν εξελίσσονται σε κενό. Η Ρωσία, απορροφημένη από τον πόλεμο στην Ουκρανία, διαθέτει περιορισμένη δυνατότητα παρέμβασης.

Η Ευρώπη βρίσκεται σε στρατηγικό δίλημμα: εξάρτηση από τις ΗΠΑ για ασφάλεια, αλλά και ανάγκη για ενεργειακή σταθερότητα. Η κρίση λειτουργεί ως καταλύτης, επιβάλλοντας σαφέστερες επιλογές.

Η Κίνα, σε αντίθεση με άλλους δρώντες, παρακολουθεί τις εξελίξεις με ιδιαίτερη προσοχή, καθώς η αδιάλειπτη ροή ενέργειας αποτελεί θεμέλιο της οικονομικής της σταθερότητας, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί διακριτική επιρροή στις κινήσεις του Ιράν. Το κινεζικό οικονομικό μοντέλο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την απρόσκοπτη διοχέτευση εμπορευμάτων προς τον Παγκόσμιο Νότο και την Ευρώπη, που λειτουργούν ως βασικοί αποδέκτες της βιομηχανικής της παραγωγής. Ένα διεθνές εμπορικό σύστημα χαμηλών τριβών δεν είναι απλώς επιθυμητό, αλλά απολύτως αναγκαίο για τη διατήρηση της δυναμικής των εξαγωγών της.

Ωστόσο, η διατάραξη κρίσιμων θαλάσσιων διαύλων, όπως τα Στενά του Ορμούζ, εισάγει ένα σοβαρό κόστος στην παγκόσμια οικονομία, λειτουργώντας ως ένας de facto «ενεργειακός φόρος» για την Ευρώπη και τις αναδυόμενες οικονομίες. Όταν οι βασικοί εμπορικοί εταίροι της Κίνας αναγκάζονται να κατευθύνουν σημαντικούς πόρους στην κάλυψη αυξημένων ενεργειακών δαπανών, περιορίζεται αντίστοιχα η δυνατότητά τους να εισάγουν βιομηχανικά προϊόντα. Υπό αυτές τις συνθήκες, το ενδεχόμενο παρατεταμένης διακοπής της ναυσιπλοΐας στα Στενά συνιστά άμεση απειλή για το εμπορικό πλεόνασμα του Πεκίνου, το οποίο προσεγγίζει τα 1,2 τρισ. δολάρια και αποτελεί κρίσιμο πυλώνα για την επίτευξη των αναπτυξιακών του στόχων. Με το να διατηρούν αποστασιοποιημένη στάση και να επιτρέπουν στις τριβές στη ναυσιπλοΐα να επιβαρύνουν τη λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποδυναμώνουν την κινεζική εξαγωγική δυναμική, στερώντας της το κρίσιμο υπόβαθρο ενός σταθερού διεθνούς περιβάλλοντος με επαρκή αγοραστική ισχύ. 

Η αρχή του τέλους ή αναδιάταξη ισχύος; Η πρόσφατη εκεχειρία δεν είναι το τέλος της κρίσης. Είναι η αρχή μιας νέας φάσης. Τα τρία σενάρια που διαγράφονται αποτυπώνουν διαφορετικές εκδοχές του μέλλοντος:

• μια Μέση Ανατολή σε σύγκρουση,
• μια Μέση Ανατολή σε μετάβαση,
• ή μια Μέση Ανατολή σε ισορροπία αποτροπής.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν το Ιράν θα επιλέξει προσαρμογή ή αντιπαράθεση. Διότι, τελικά, οι εξωτερικές πιέσεις μπορούν να διαμορφώσουν το πλαίσιο, αλλά οι εσωτερικές αποφάσεις καθορίζουν την έκβαση. Αυτό που είναι ήδη σαφές είναι ότι το στρατηγικό περιβάλλον έχει αλλάξει. Η εποχή της ανεξέλεγκτης περιφερειακής επέκτασης χωρίς συνέπειες φαίνεται να πλησιάζει στο τέλος της για όσες χώρες σκέπτονται να ξαναγίνουν αυτοκρατορίες. Η αντίδραση θα αυξάνεται όταν αυταρχικά καθεστώτα ηγούνται μια πολιτισμικής διαμάχης εναντίον των δημοκρατικών συστημάτων διακυβέρνησης.

Είτε πρόκειται για την αρχή του τέλους του υφιστάμενου καθεστώτος είτε για μια νέα ισορροπία ισχύος, η συγκεκριμένη στιγμή θα καταγραφεί ως ένα από τα καθοριστικά σημεία καμπής της σύγχρονης οικονομικής και γεωπολιτικής ιστορίας. Είτε οι πόροι είναι πετρέλαιο, είτε φυσικό αέριο, σπάνιες γαίες, ημιαγωγοί ή η ηλεκτρική υποδομή πίσω από την τεχνητή νοημοσύνη, η βασική αρχή δεν αλλάζει. Μόλις οι οικονομίες εξαρτηθούν από κάτι, αργά ή γρήγορα θα χρησιμοποιηθεί ισχύ για να εξασφαλιστεί η ενεργειακή και οικονομική σταθερότητα κατά αυτών που δημιουργούν την διαταραχή. Όταν οι ηγέτες κατανοούν πώς συνδέονται η ενέργεια, τα χρηματοοικονομικά και η γεωπολιτική, μπορούν να διακρίνουν την καταιγίδα πολύ πριν φτάσει στην ακτή. Και οι ηγέτες που βλέπουν την καταιγίδα να έρχεται είναι εκείνοι που τοποθετούν τη χώρα τους έτσι ώστε να βγει ισχυρότερη όταν αυτή τελικά ξεσπάσει. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο να αντιδρά κανείς στην Ιστορία και στο να τη διαμορφώνει.

*****

Τραμπ για Πάπα: «Nα συνέλθει και να πάψει να εξυπηρετεί τη ριζοσπαστική Αριστερά» 

Σε ανάρτηση του στο Truth Social, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ κάλεσε τον Πάπα Λέοντα «να συνέλθει», κατηγορώντας τον για «κακή εξωτερική πολιτική», με αφορμή τις δηλώσεις του Ποντίφικα υπέρ του τερματισμού του πολέμου στο Ιράν και την κριτική του σε όσα χαρακτήρισε «αυταπάτη παντοδυναμίας».

Αν και ο Πάπας δεν αναφέρθηκε ονομαστικά στον Τραμπ, το μήνυμά του θεωρήθηκε ότι απευθυνόταν και σε Αμερικανούς αξιωματούχους που έχουν επικαλεστεί τη στρατιωτική ισχύ των ΗΠΑ και έχουν συνδέσει τον πόλεμο με θρησκευτικά επιχειρήματα.

«Ο Λέων πρέπει να συνέλθει ως Πάπας»

«Δεν θέλω έναν Πάπα που θεωρεί εντάξει το Ιράν να έχει πυρηνικό όπλο. Ο Λέων πρέπει να συνέλθει ως Πάπας, να χρησιμοποιήσει κοινή λογική, να σταματήσει να εξυπηρετεί τη ριζοσπαστική Αριστερά και να επικεντρωθεί στο να είναι ένας σπουδαίος Πάπας, όχι πολιτικός».

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ υποστήριξε επίσης ότι ο Πάπας Λέων ΙΔ΄, ο πρώτος Ποντίφικας που γεννήθηκε στις ΗΠΑ, εξελέγη επειδή η Καθολική Εκκλησία θεώρησε πως ένας Αμερικανός Πάπας θα μπορούσε να διαχειριστεί καλύτερα τη σχέση με τον ίδιο.

«Τοποθετήθηκε εκεί επειδή είναι Αμερικανός και πίστεψαν ότι αυτός θα ήταν ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπιστεί ο πρόεδρος Ντόναλντ Τζ. Τραμπ. Αν δεν ήμουν στον Λευκό Οίκο, ο Λέων δεν θα ήταν στο Βατικανό», ανέφερε.

 https://www.epikaira.gr/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Οι ηλίθιοι Ούγγροι μόλις κατέστρεψαν την χώρα τους. Πανηγυρίζει η σιχαμερή μάγισσα Φον ντε λάιαν για την ήττα του Όρμπαν

 

Ο Βίκτορ Όρμπαν και το κόμμα του «Φιντές» έχασαν τις εκλογές στην Ουγγαρία. Χωρίς να περιμένει την τελική καταμέτρηση των ψήφων, ο πρωθυπουργός Όρμπαν σε συγκέντρωση συνεχάρη για τη νίκη τον αντίπαλό του, του κόμματος «Τίσα» Πέτερ Μαντγιάρ. Με βάση την επεξεργασία του 72% των ψηφοδελτίων, το «Φιντές» έπαιρνε 54 έδρες στο κοινοβούλιο, ενώ η «Τίσα» 138. Το χάσμα ήταν τόσο μεγάλο που το αποτέλεσμα της εκλογικής αναμέτρησης έγινε σαφές ακόμα πριν τα μεσάνυχτα από την Κυριακή προς τη Δευτέρα.

Ο ΒΙΚΤΟΡ ΟΡΜΠΑΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΠΕΤΕΡ ΜΑΝΤΓΙΑΡ

Ο Όρμπαν αρχικά συνεχάρη τον Μαντγιάρ τηλεφωνικά και στη συνέχεια μίλησε σε συγκέντρωση στη Βουδαπέστη μπροστά στους υποστηρικτές του. Χαρακτήρισε τα αποτελέσματα των εκλογών «επώδυνα» για το κόμμα του και διαβεβαίωσε ότι θα «συνεχίσει να υπηρετεί την πατρίδα και το έθνος»: «Η ευθύνη και η δυνατότητα να κυβερνήσουμε τη χώρα δεν μας δόθηκε. Συνεχάρη το νικηφόρο κόμμα».

Στον Πέτερ Μαντγιάρ άρχισαν να τηλεφωνούν το ένα μετά τον άλλο τα Ευρωπαϊκά τσουτσέκια, με πρώτο τον πρόεδρο της Γαλλίας Μακρόν.

Οι εκλογές στην Ουγγαρία ήταν καθοριστικές για την σατανική Ευρωπαϊκή Ένωση. Η «τελευταία σταγόνα» για τις Βρυξέλλες ήταν το μπλοκάρισμα από τον Ούγγρο πρωθυπουργό της πίστωσης 90 δισεκατομμυρίων ευρώ προς την Ουκρανία.

ΓΙΑΤΙ Ο ΒΙΚΤΟΡ ΟΡΜΠΑΝ ΕΧΑΣΕ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Τα τελευταία χρόνια ο Βίκτορ Όρμπαν σχεδόν μόνος του αντιστεκόταν στην διαστροφική πορεία της ευρωπαϊκής ηγεσίας για τη μετατροπή της ΕΕ σε κάποιες «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», όπου ο καθοριστικός λόγος θα ανήκει στις Βρυξέλλες. Ο Όρμπαν επαναλάμβανε ότι η ιδανική Ενωμένη Ευρώπη είναι, όπως ακριβώς είχε σχεδιαστεί κάποτε, μια κοινότητα κυρίαρχων και ίσων χωρών που αποφάσισαν να επιδιώξουν μαζί την οικονομική ευημερία και την κοινωνική ευεξία.

Οι διαφωνίες του Όρμπαν με τις Βρυξέλλες δεν αφορούσαν μόνο την Ουκρανία, στην οποία από την αρχή αρνήθηκε να βοηθήσει στον πόλεμό της με τη Ρωσία με όπλα και χρήματα.

Ο Ούγγρος πρωθυπουργός, βασιζόμενος στο γεγονός ότι ηγείται μιας κυρίαρχης χώρας, αποφάσιζε μόνος του με ποιον θα έχει σχέσεις η Ουγγαρία, κυρίως οικονομικές. Γι’ αυτό το κράτος, που στερείται πρόσβασης στη θάλασσα, συνέχιζε να λαμβάνει σταθερές προμήθειες πετρελαίου από τη Ρωσία, ενώ στην Ευρώπη είχε κηρυχθεί πλήρες μποϊκοτάζ εναντίον της.

Εξίσου, βασιζόμενος στο ότι η Ουγγαρία είναι κυρίαρχη χώρα, ο Όρμπαν αρνιόταν να δεχτεί τις «νόρμες της κοινής ευρωπαϊκής ηθικής», που αρνούνταν τις παραδοσιακές αξίες και έθεταν στο επίκεντρο την «προστασία των  των γκέι και άλλων σεξουαλικών διαστροφών». Και αυτό επίσης δυσαρεστούσε πολύ τις Βρυξέλλες.

Έτσι ήταν σαφές πολύ πριν από την ψηφοφορία ότι η ΕΕ θα έκανε τα πάντα για να χάσει ο Όρμπαν. Όλες οι δυνάμεις και τα μέσα ρίχτηκαν στην υποστήριξη του αντιπάλου του Όρμπαν, του Πέτερ Μαντγιάρ.

Οι σατανικοί υπάνθρωποι τον Βρυξελλών χαρακτήρισαν τον Όρμπαν «πράκτορα του Κρεμλίνου» και προσπάθησαν με κάθε τρόπο να τον δυσφημίσουν. Ακόμα και σύμφωνα με την εκτίμηση ορισμένων δυτικών μέσων, τέτοια αναιδής παρέμβαση των Βρυξελλών στις ουγγρικές εκλογές υπέρ της αντιπολίτευσης ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς. Δεν είναι τυχαίο ότι ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς, που είχε φτάσει στη Βουδαπέστη παραμονές των εκλογών, εξέφρασε δημόσια την έκπληξή του γι’ αυτό.

Επηρέασε επίσης η κόπωση των Ούγγρων ψηφοφόρων. Ο Όρμπαν βρισκόταν αμετακίνητα στην εξουσία τα τελευταία 16 χρόνια.

ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΟΥΓΓΑΡΙΑ ΕΠΑΙΞΕ ΡΟΛΟ Ο ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΤΡΑΜΠ

Παρεμπιπτόντως, υπήρχαν υποθέσεις ότι η ανοιχτή υποστήριξη του Τραμπ προς τον «φίλο» του Όρμπαν έπαιξε εναντίον του: λένε ότι ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ είναι τόσο αντιπαθής στην Ευρώπη, που η φιλία μαζί του μπορεί μόνο να χειροτερέψει τη θέση ενός πολιτικού. Όμως μεταξύ των υποστηρικτών του «Φιντές», όπως έδειχναν οι δημοσκοπήσεις, η πλειοψηφία είχε θετική στάση απέναντι στον Τραμπ. Αντίθετα, αυτοί που τάσσονταν υπέρ του Μαντγιάρ, προφανώς δεν τον συμπαθούν ιδιαίτερα τον Τραμπ.

Η ήττα του Όρμπαν χτυπάει προφανώς και τη φήμη του Τραμπ. Και εδώ για την Ευρώπη διαμορφώνεται μια πολύ δύσκολη κατάσταση. Σε συνθήκες όπου σχεδόν όλοι οι ηγέτες της ΕΕ έχουν τσακωθεί εξαιτίας του πολέμου στο Ιράν με τον «μπαμπά» της Δύσης, η ήττα στις εκλογές του «ανθρώπου» του μπορεί μόνο να εξοργίσει τον ιδιοκτήτη του Λευκού Οίκου. Και σε αυτή την κατάσταση, ενισχυμένη από την αποτυχία στη Μέση Ανατολή, ο Τραμπ μπορεί και πάλι να ξεσπάσει την οργή του στους συμμάχους.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΕΤΕΡ ΜΑΝΤΓΙΑΡ: ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Ο Πέτερ Μαντγιάρ είναι 45 ετών. Γεννήθηκε σε οικογένεια δικηγόρων – η μητέρα του ήταν γενική γραμματέας του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Αποφοίτησε από τη νομική σχολή του Καθολικού Πανεπιστημίου στη Βουδαπέστη, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου.

Στα νιάτα του – θα εκπλαγείτε – ο Μαντγιάρ θαύμαζε τον Βίκτορ Όρμπαν, ο οποίος αγωνιζόταν ενεργά κατά της σοβιετικής επιρροής στα τέλη της δεκαετίας του ’80.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 ο Πέτερ Μαντγιάρ εντάχθηκε στο κόμμα του Όρμπαν «Φιντές», ενώ η σύζυγός του Γιούντιτ Βάργκα σύντομα έγινε υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνησή του. Το ζευγάρι μεγάλωνε τρία παιδιά.

Ο Μαντγιάρ έχει στενούς δεσμούς με τις Βρυξέλλες – εργάστηκε στην ουγγρική μόνιμη αντιπροσωπεία στην ΕΕ, ως ειδικός στο ευρωπαϊκό δίκαιο.

Όμως το 2024 οι δρόμοι του Μαντγιάρ και του Όρμπαν χώρισαν απότομα. Αιτία ήταν οικογενειακό σκάνδαλο: η σύζυγος του Πέτερ, λόγω ενδοοικογενειακής βίας, αποφάσισε να χωρίσει μαζί του, ενώ εκείνος δημοσιοποίησε ηχογράφηση των υπηρεσιακών συνομιλιών της: επρόκειτο για τη χάρη που είχε δώσει η τότε πρόεδρος Καταλίν Νόβακ σε καταδικασμένο που είχε εμπλακεί στην απόκρυψη των ανομιών που συνέβαιναν σε παιδικό ίδρυμα. Η Γιούντιτ αναγκάστηκε να παραιτηθεί.

Ο Μαντγιάρ άρχισε να επικρίνει δημόσια τη διαφθορά, την κατάληψη του κράτους και την έλλειψη κράτους δικαίου. Τον Μάρτιο του 2024 ενεργοποίησε το ελάχιστα γνωστό κόμμα «Τίσα» και με την υποστήριξη των Βρυξελλών το μετέτρεψε γρήγορα σε ισχυρό αντιπολιτευτικό κίνημα.

Στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πριν από δύο χρόνια η «Τίσα» συγκέντρωσε περίπου 30% των ψήφων, ενώ ο Μαντγιάρ έγινε ευρωβουλευτής και ανέλαβε την ηγεσία της «Τίσα».

Αποκαλεί τον εαυτό του «προευρωπαίο συντηρητικό πολιτικό», ο οποίος θέλει να καταπολεμήσει τη διαφθορά στην Ουγγαρία και να βελτιώσει τις σχέσεις με τις Βρυξέλλες.

Ο Μαντγιάρ προσπαθούσε να αποσπάσει από τον Όρμπαν το κεντρώο εκλογικό σώμα, γι’ αυτό δεν έκανε ιδιαίτερα ριζοσπαστικές δηλώσεις για τη Ρωσία.

Κατηγορούσε τον πρωθυπουργό Όρμπαν για υπερβολικά στενές σχέσεις με τη Μόσχα, αλλά ταυτόχρονα απέφευγε να πάρει ξεκάθαρη θέση υπέρ της Ουκρανίας, γνωρίζοντας ότι ένα μεγάλο μέρος των Ούγγρων δεν θέλει νέες περιπέτειες.

Ωστόσο, η νίκη του Πέτερ Μαντγιάρ και της «Τίσα» μπορεί να αποδειχθεί πικρή για την ίδια την Ουγγαρία. Η απόφαση των Ούγγρων ψηφοφόρων να γυρίσουν την πλάτη στον Όρμπαν, που υπερασπιζόταν με νύχια και δόντια την κυριαρχία της χώρας, απειλεί να καταστρέψει την Ουγγαρία σε τρία μέτωπα: οικονομικά, οικογενειακά και ηθικά.

Οικονομικά: Με την επιστροφή στην πλήρη υποταγή στις Βρυξέλλες, η Ουγγαρία κινδυνεύει να χάσει την ενεργειακή της ανεξαρτησία. Το φθηνό ρωσικό πετρέλαιο και αέριο, που εξασφάλιζε ο Όρμπαν παρά τις κυρώσεις, θα αντικατασταθεί από ακριβές «πράσινες» εναλλακτικές και εισαγωγές από αβέβαιες πηγές. Τα ευρωπαϊκά κονδύλια που θα ξεπαγώσουν, θα έρθουν με αυστηρούς όρους: αύξηση φόρων, περικοπές σε κοινωνικές δαπάνες και άνοιγμα της αγοράς σε μεγάλους δυτικούς ομίλους που θα στραγγαλίσουν τις ουγγρικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Η οικονομική στασιμότητα που ήδη παρατηρείται τα τελευταία χρόνια μπορεί να μετατραπεί σε βαθιά ύφεση, με μαζική ανεργία και φυγή νέων στο εξωτερικό.

Οικογενειακά: Ο Μαντγιάρ και οι φίλοι του στις Βρυξέλλες υπόσχονται «ευρωπαϊκές αξίες», αλλά στην πράξη αυτό σημαίνει την επιβολή πολιτικών που υπονομεύουν την παραδοσιακή οικογένεια. Οι επιδοτήσεις για πολύτεκνες οικογένειες που εισήγαγε ο Όρμπαν θα περικοπούν ή θα εξαφανιστούν, ενώ θα προωθηθούν νόμοι για «δικαιώματα» σεξουαλικών μειονοτήτων, συμπεριλαμβανομένης της υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια και της «εκπαίδευσης» στα σχολεία για θέματα φύλου. Η ουγγρική οικογένεια, που μέχρι σήμερα αποτελούσε το θεμέλιο της κοινωνίας, κινδυνεύει να διαλυθεί κάτω από την πίεση της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας.

Ηθικά: Η Ουγγαρία, που υπό τον Όρμπαν υπερασπιζόταν την χριστιανική της ταυτότητα και την εθνική της αξιοπρέπεια, θα μετατραπεί σε ένα ακόμα προτεκτοράτο των Βρυξελλών, όπου η εθνική κυριαρχία θα θυσιαστεί στο βωμό της «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης». Οι Ούγγροι θα δουν τη χώρα τους να εμπλέκεται βαθύτερα σε ξένους πολέμους, να χάνει τον έλεγχο των συνόρων της και να υποκύπτει σε μια ηθική σχετικοκρατία που απαξιώνει την παράδοση, την πίστη και την οικογένεια.

Η ιστορία έχει δείξει ότι όταν ένας λαός εγκαταλείπει τον ηγέτη που τον προστάτευε από την παγκοσμιοποίηση, πληρώνει ακριβά το τίμημα. Το ερώτημα είναι αν οι Ούγγροι θα συνειδητοποιήσουν εγκαίρως το λάθος τους, ή αν η «νίκη» του Μαντγιάρ θα σηματοδοτήσει την αρχή του τέλους της Ουγγαρίας ως κυρίαρχου και παραδοσιακού έθνους. https://romioitispolis.gr/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Νίκη Magyar με 138 από τις 199 έδρες, 55 o Orban-Η Ρωσία σπεύδει να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου,

 

Η πτώση του Orban δεν πλήττει μόνο την Ουγγαρία, αλλά ακρωτηριάζει τη δεξιά πτέρυγα της Ευρώπης

Η ιστορική πολιτική ανατροπή στη Βουδαπέστη, με την πτώση του Viktor Orban έπειτα από 16 χρόνια αδιατάρακτης εξουσίας, δεν προκάλεσε κύματα αντιδράσεων μόνο στις Βρυξέλλες, αλλά και στο Κρεμλίνο. Ενώ η Ευρώπη πανηγυρίζει την επιστροφή της Ουγγαρίας σε μια πιο «συμβατική» τροχιά, η Ρωσία σπεύδει να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου, δίνοντας μια εντελώς διαφορετική ερμηνεία στο αποτέλεσμα της κάλπης.
Ο Kirill Dmitriev, υψηλόβαθμος αξιωματούχος του  προέδρου  Vladimir Putin και επικεφαλής του Ρωσικού Ταμείου Άμεσων Επενδύσεων (RFPI), με μια λακωνική αλλά γεμάτη νόημα παρέμβασή του, υποστήριξε ότι η επικράτηση του Péter Magyar δεν αποτελεί νίκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά το «καύσιμο» που θα επιταχύνει την οριστική της διάλυση. Με την αινιγματική φράση «ελέγξτε αν έχω δίκιο σε 4 μήνες», η ρωσική πλευρά θέτει ένα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα στην κατάρρευση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, θεωρώντας πως η απώλεια ενός «σταθεροποιητικού» παράγοντα όπως ο Orban θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις που οι Βρυξέλλες αδυνατούν να προβλέψουν.
Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα των εκλογών στην Ουγγαρία, βασισμένα στην καταμέτρηση άνω του 98% των ψήφων, θέτουν το κόμμα του, Tisza, σε τροχιά για την εξασφάλιση 138 εδρών με το Fidesz του Orban να περιορίζεται στις 55 και το ακροδεξιό κόμμα «Η πατρίδα μας» (Our Homeland) να λαμβάνει έξι.Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα των εκλογών στην Ουγγαρία, βασισμένα στην καταμέτρηση άνω του 98% των ψήφων, θέτουν το κόμμα του, Tisza, σε τροχιά για την εξασφάλιση 138 εδρών με το Fidesz του Orban να περιορίζεται στις 55 και το ακροδεξιό κόμμα «Η πατρίδα μας» (Our Homeland) να λαμβάνει έξι.

Η… προφητεία της Ρωσίας

Τα αποτελέσματα των εκλογών στην Ουγγαρία θα επιταχύνουν τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δήλωσε ο Kirill Dmitriev. «Αυτό θα επιταχύνει μόνο τη διάλυση της ΕΕ. Ελέγξτε αν έχω δίκιο σε 4 μήνες», έγραψε στην πλατφόρμα Χ.

Οι εκλογές στην Ουγγαρία

Ενώ η πρόεδρος της Κομισιόν, Ursula von der Leyen, και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου,  Antonio Costa, η πραγματικότητα στο εσωτερικό της χώρας προμηνύει θύελλα. Η εξασφάλιση 138 εδρών από το κόμμα «Tisza» του Péter Magyar μπορεί να μοιάζει στα χαρτιά ως ισχυρή εντολή, όμως για τη Μόσχα αποτελεί την αρχή ενός εμφυλίου διχασμού. Η αποπομπή του Orban, του μοναδικού ηγέτη που τολμούσε να υψώσει ανάστημα στον συγκεντρωτισμό των Βρυξελλών, αφήνει ένα κενό ισχύος που απειλεί να καταπιεί το εσωτερικό της χώρας.
Η Ρωσία παρατηρεί με νόημα τις αντιφάσεις του νέου ισχυρού άνδρα της Βουδαπέστης. Παρά τις φιλοευρωπαϊκές του ιαχές, ο Magyar γνωρίζει καλά πως η ουγγρική κοινωνία παραμένει βαθιά επιφυλακτική απέναντι στην εμπλοκή με το Κίεβο. Η υπόσχεσή του να θέσει το ζήτημα της ένταξης της Ουκρανίας σε δημοψήφισμα δεν εκλαμβάνεται από τη Μόσχα ως δημοκρατική ευαισθησία, αλλά ως μια στρατηγική «παγίδα» που θα οδηγήσει σε αδιέξοδο. Αν ο Magyar επιχειρήσει να αγνοήσει το λαϊκό αίσθημα για να ικανοποιήσει τα αφεντικά του στις Βρυξέλλες, η κοινωνική έκρηξη θα είναι το επόμενο βήμα.

Η κατάρρευση του «Συντηρητικού Μετώπου»

Η πτώση του Orban δεν πλήττει μόνο τη Βουδαπέστη, αλλά ακρωτηριάζει τη δεξιά πτέρυγα της Ευρώπης. Η αποδυνάμωση των «Πατριωτών για την Ευρώπη» και η απομόνωση ηγετών όπως η Giorgia Meloni στερούν από την ΕΕ τις τελευταίες φωνές λογικής που αντιτάσσονταν στην ομοσπονδιοποίηση. Χωρίς την εξισορροπητική παρέμβαση του Orban, οι Βρυξέλλες είναι πλέον ελεύθερες να οδηγήσουν την Ένωση σε μια πορεία χωρίς επιστροφή, επιβάλλοντας πολιτικές που θα διογκώσουν τον ευρωσκεπτικισμό σε κάθε γωνιά της ηπείρου.
Για το Κρεμλίνο, η «πτώση» της Ουγγαρίας, όπως τη χαρακτήρισε ο Tommy Robinson, είναι το τελευταίο ντόμινο πριν την κατάρρευση. Οι επιχειρηματικοί κύκλοι που στήριζαν την εθνική κυριαρχία της χώρας βρίσκονται πλέον υπό διωγμό από το νέο «γραφείο ανάκτησης πλούτου» του Magyar, μια κίνηση που στη Μόσχα ερμηνεύεται ως πολιτική ρεβάνς καθοδηγούμενη από ξένα κέντρα.

Magyar (Tisza): Θα πρέπει να μιλήσουμε με Ρωσία, δεν θα γίνουμε φιλοουκρανοί 

Η νέα ουγγρική κυβέρνηση αναπόφευκτα θα πρέπει να συναντηθεί με τον Ρώσο πρόεδρο Putin, δήλωσε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Népszava ο Magyar ηγέτης της Tisza, ο οποίος κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές.
Τόνισε ότι η γεωγραφική θέση και η ενεργειακή εξάρτηση της Ουγγαρίας από τη Ρωσία δεν θα εξαφανιστούν.
«Θα πρέπει να καθίσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τον Ρώσο πρόεδρο.
Ούτε η γεωγραφική θέση της Ρωσίας ούτε της Ουγγαρίας θα αλλάξει.
Η ενεργειακή μας εξάρτηση θα παραμείνει επίσης.
Θα διαπραγματευτούμε»
O Magyar σημείωσε επίσης ότι δεν σκοπεύει να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα της Ουκρανίας στον διάλογο με τη ρωσική πλευρά.
Διαβεβαίωσε ότι κανείς δεν θέλει να δει την Ουγγαρία να γίνεται μια φιλοουκρανική κυβέρνηση.
O Magyar είχε προηγουμένως δηλώσει ότι η Ουγγαρία θα ακολουθούσε μια πορεία προς την αποκατάσταση της πλήρους ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ.
Σε μια συγκέντρωση στη Βουδαπέστη, επεσήμανε ότι οι συμμαχικές σχέσεις είχαν αποδυναμωθεί τα τελευταία χρόνια λόγω των πολιτικών του πρωθυπουργού Orban.
Μιλώντας σε υποστηρικτές του o Orban, χαρακτήρισε τα αποτελέσματα «οδυνηρά».

Elon Musk: Η οργάνωση του Soros κατέλαβε την εξουσία στην Ουγγαρία 

Ο Elon Musk, σχολιάζοντας τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές στην Ουγγαρία, δήλωσε ότι η οργάνωση του Soros έχει καταλάβει την εξουσία στη χώρα.
«Η οργάνωση του Soros έχει καταλάβει την εξουσία στην Ουγγαρία», έγραψε στο X απαντώντας στους ισχυρισμούς του γιου του Soros, του Alex Soros, ότι ο ουγγρικός λαός έχει ανακτήσει τη χώρα του.
Το αντιπολιτευόμενο κόμμα Tisza κέρδισε τις εκλογές της 12ης Απριλίου στην Ουγγαρία, κερδίζοντας 138 από τις 199 έδρες στην Εθνοσυνέλευση.

Alexey Pushkov (Ρωσία): Ο Trump έχασε τις εκλογές στην Ουγγαρία

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Trump έχασε τις εκλογές στην Ουγγαρία.
Αυτό είναι το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το μέλος της Συνταγματικής Επιτροπής του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας, Alexey Pushkov, σχολιάζοντας τα αποτελέσματα.
Σημείωσε ότι ενώ ο Αμερικανός ηγέτης επιχειρούσε ανεπιτυχώς αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν, η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) πέτυχε αλλαγή καθεστώτος στην Ουγγαρία. Επιπλέον, ο γερουσιαστής πιστεύει ότι η επίσκεψη του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ J. D. Vance στην Ουγγαρία μπορεί να συνέβαλε σε αυτό, καθώς ο Trump είναι εξαιρετικά αντιδημοφιλής στην Ευρώπη.
«Η νίκη των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων στην Ουγγαρία απομακρύνει περαιτέρω την Ευρώπη από τις σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες.
Από εδώ και στο εξής, η Δύση έχει χωριστεί σε δύο μέρη - τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση - και δεν υπάρχει πλέον ως πολιτική οντότητα», κατέληξε.

O Obama χαιρετίζει τη νίκη Magyar

Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, Barack Obama, χαιρέτισε τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών της Ουγγαρίας, γιορτάζοντας τη νίκη του Magyar επί του μακροχρόνιου ηγέτη Orban.
«Η νίκη της αντιπολίτευσης στην Ουγγαρία χθες, όπως και οι πολωνικές εκλογές το 2023, είναι μια νίκη για τη Δημοκρατία, όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και σε όλο τον κόσμο», έγραψε ο Obama στο X νωρίς τη Δευτέρα, λίγο μετά την επιβεβαίωση του αποτελέσματος.
«Πάνω απ' όλα, αποτελεί απόδειξη της ανθεκτικότητας και της αποφασιστικότητας του ουγγρικού λαού - και μια υπενθύμιση σε όλους μας να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για δικαιοσύνη, ισότητα και κράτος δικαίου».

Η Ευρώπη θα πάει σε κλιμάκωση με Ρωσία 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα ενισχύσει την υποστήριξή της προς την Ουκρανία και θα κλιμακώσει την αντιπαράθεσή της με τη Ρωσία μετά τη νίκη του  κόμματος Tisza του Péter Magyar στις βουλευτικές εκλογές της Ουγγαρίας.
Έτσι αξιολόγησε ο Γερμανός πολιτικός επιστήμονας Alexander Rahr τις συνέπειες της ήττας του κυβερνώντος κόμματος του Ούγγρου πρωθυπουργού Viktor Orbán.
«Η Ευρώπη βλέπει τον εαυτό της να επιστρέφει στην κορυφή.
Αυτό που είναι ανησυχητικό είναι ότι οι Ευρωπαίοι θα μπορούσαν τώρα να επιλέξουν να ενισχύσουν την Ουκρανία και να αντιμετωπίσουν περαιτέρω τη Ρωσία.
Η επιλογή μιας ειρηνικής και διπλωματικής λύσης στην ουκρανική κρίση, την οποία τόσο υποστηρίζει ο Orban, γίνεται πλέον παρελθόν».
Σύμφωνα με τον Alexander Rahr, η Ουγγαρία θα μπορούσε να υποστηρίξει πλήρως την εξωτερική πολιτική της ΕΕ παύοντας να μπλοκάρει τις αποφάσεις για βοήθεια προς την Ουκρανία.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Σλοβάκος πρωθυπουργός Fico παραμένει ο μόνος αντίπαλος των Βρυξελλών, αλλά η θέση του σύντομα θα αλλάξει, πιστεύει ο Alexander Rahr.


Η Ουγγαρία θα υποστηρίξει την Ουκρανία με τη νίκη Magyar

Η νέα κυβέρνηση με επικεφαλής τον Peter Magyar θα υιοθετήσει αντιρωσική στάση και θα αρχίσει να υποστηρίζει την Ουκρανία.
Ο πολιτικός αντίπαλος του Orban, o Peter Magyar ήταν κάποτε συναδέλφος του στο κόμμα Fidesz.
Ωστόσο, άλλαξε εντελώς τις απόψεις του και μεταμορφώθηκε από συντηρητικός σε φιλοευρωπαίο φιλελεύθερο.
Επίσης το Tisza, θα απαρνηθεί το ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο υπέρ των ευρωπαϊκών χρημάτων.
Αυτή είναι μια πλήρης στροφή 180 μοιρών υπέρ του Κιέβου.

Νοθεία καταγγέλλει το Fidesz

Το Fidesz, κατηγόρησε το κόμμα της αντιπολίτευσης Tisza ότι προσπάθησε να δωροδοκήσει ψηφοφόρους Ρομά, σύμφωνα με το Telex.
Συγκεκριμένα, το Fidesz ανέφερε ότι εντοπίστηκε ηχογράφηση στην οποία ο ηγέτης του Tisza Stefan Atilla και ένας συνεργάτης του συζητούν τη διανομή επιδοτήσεων που παρουσιάζονται ως δωρεές σε άπορους Ρομά.
Το κόμμα δήλωσε ότι θα καταθέσει καταγγελία για εξαγορά ψήφων, η οποία αποτελεί ποινικό αδίκημα για παραβίαση των εκλογικών κανονισμών.
Τον Μάρτιο, ο Orbán είχε κατηγορήσει την Ουκρανία για παρέμβαση στις ουγγρικές εκλογές, ισχυριζόμενος ότι πράκτορες βοηθούσαν το κόμμα Tisza.
Ο υπουργός Εξωτερικών της Ουγγαρίας Péter Szijjártó είχε επίσης υποστηρίξει ότι ο Ουκρανός πρόεδρος Volodymyr Zelensky παρεμβαίνει στις εκλογές για να φέρει την αντιπολίτευση στην εξουσία.

www.bankingnews.gr

 **Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Το κίνημα που δεν μπορούσαν να αγοράσουν, να εξαγοράσουν ή να θάψουν MAGA, Εξουσία και Σύνταγμα

 

 Vivify Μαριπόζα

Δεν είμαι MAGA.

Είμαι ανεξάρτητος ψηφοφόρος. Ψηφίζω τον πολιτικό που υπερασπίζεται το Σύνταγμα των ΗΠΑ και τους ανθρώπους που γράφτηκε για να προστατεύσει. Αυτό είναι το πρότυπό μου. Όχι το κόμμα. Όχι η προσωπικότητα. Το έγγραφο.

Το λέω αυτό γιατί αυτό που πρόκειται να εξηγήσω θα κάνει μερικούς ανθρώπους να υποθέσουν ότι είμαι πιστός. Δεν είμαι. Είμαι κάποιος που διαβάζει ιστορία, ακολουθεί το χρήμα και αρνείται να αφήσει μια εταιρεία να σκεφτεί για μένα.

Και από αυτή τη θέση, να τι βλέπω στην πραγματικότητα.

Πρώτον: Η λέξη που συνεχίζουν να ουρλιάζουν

«Υπερασπιστείτε τη δημοκρατία».

Το ακούς παντού. Στις ειδήσεις. Στις ομιλίες. Στις πινακίδες διαμαρτυρίας. Στα email συγκέντρωσης χρημάτων. Υπερασπιστείτε τη δημοκρατία. Σώστε τη δημοκρατία. Η δημοκρατία δέχεται επίθεση. Η δημοκρατία πεθαίνει.

Να τι δεν λέει κανείς δυνατά.

Η λέξη «δημοκρατία» δεν εμφανίζεται στο Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ούτε μια φορά. Το κάλυψα πλήρως στο nofilterjustfacts.substack.com/p/america-republic-not-democracy αλλά η σύντομη έκδοση είναι αυτή.

Οι Ιδρυτές δεν έχτισαν δημοκρατία. Έχτισαν μια συνταγματική δημοκρατία. Ήταν σαφείς για το γιατί. Είχαν μελετήσει τι συνέβη στις δημοκρατίες σε όλη την ιστορία. Η δημοκρατία, κατά την ανάλυσή τους, ήταν η κυριαρχία του όχλου με χρονική καθυστέρηση. Το πενήντα ένα τοις εκατό θα μπορούσε να ψηφίσει τα δικαιώματα του σαράντα εννέα τοις εκατό. Η πλειοψηφία θα μπορούσε να χειραγωγηθεί, να πυροδοτηθεί και να στραφεί εναντίον ατόμων και μειονοτήτων.

Θα σταματήσω εδώ και θα αναφέρω κάτι που συνέβη ενώ έγραφα αυτό το κομμάτι. Κατά τη διόρθωση με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης, η τεχνητή νοημοσύνη εισήγαγε τη φράση «καθαρή δημοκρατία» στο επιχείρημα. Το έπιασα και το αφαίρεσα. Αυτός ο χαρακτηρισμός δεν είναι ουδέτερος. Υπονοεί ότι η δημοκρατία γίνεται αποδεκτή με τις κατάλληλες συνθήκες. Οι Ιδρυτές δεν απέρριψαν μια εκδοχή του. Απέρριψαν το μοντέλο. Η λέξη «καθαρό» είναι ένα μαλακτικό, ένας τρόπος να κάνει την κριτική να φαίνεται ακραία, ώστε ο αναγνώστης να υπερασπίζεται την έννοια αντί να την εξετάζει. Τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης εκπαιδεύονται στα ίδια θεσμικά μέσα που παράγουν το πλαίσιο που αμφισβητείται εδώ. Η προκατάληψη δεν είναι πάντα ορατή. Μερικές φορές γλιστράει ως μία λέξη. Τόσο βαθιά τρέχει η αφήγηση, αρκετά βαθιά ώστε να αναδυθεί σε ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται για να την εκθέσει.

Έτσι έχτισαν ένα σύστημα με όρια. Μια Διακήρυξη Δικαιωμάτων που καμία πλειοψηφία δεν θα μπορούσε να παρακάμψει. Διαχωρισμός των εξουσιών, ώστε κανένας κλάδος να μην μπορεί να εδραιώσει τον έλεγχο. Ένα Εκλεκτορικό Κολλέγιο, έτσι ώστε τα πληθυσμιακά κέντρα να μην μπορούν απλώς να υπερψηφίζουν τις αγροτικές πολιτείες σε ασχετοσύνη. Μια Γερουσία όπου κάθε πολιτεία, ανεξαρτήτως μεγέθους, είχε δύο ψήφους.

Αυτά δεν ήταν ατυχήματα. Ήταν αρχιτεκτονική σχεδιασμένη ειδικά για να αποτρέψει την τυραννία της πλειοψηφίας.

Όταν κάποιος λέει «υπερασπιστείτε τη δημοκρατία», δεν υπερασπίζεται το Σύνταγμα των ΗΠΑ. Υπερασπίζονται μια λέξη που δεν ζει σε αυτήν. Και στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτό που στην πραγματικότητα υπερασπίζονται είναι η ικανότητα των ισχυρών θεσμών να παρακάμπτουν τις συνταγματικές προστασίες που στέκονται εμπόδιο στο δρόμο τους.

Οι άνθρωποι που το ουρλιάζουν πιο δυνατά είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ήθελαν να γεμίσουν το Ανώτατο Δικαστήριο όταν αποφάνθηκε εναντίον τους. Που ήθελαν να εξαλείψουν το Εκλεκτορικό Κολλέγιο όταν σταμάτησε τον υποψήφιό τους. Που θέλουν να παρακάμψουν το filibuster της Γερουσίας όταν μπλοκάρει τη νομοθεσία τους. Κάθε μία από αυτές τις κινήσεις θα συγκέντρωνε την εξουσία και θα εξάλειφε τα συνταγματικά προστατευτικά κιγκλιδώματα που έχτισαν σκόπιμα οι Ιδρυτές. Τεκμηρίωσα πώς το ίδιο το Σύνταγμα έγινε στόχος σε:Αυτό δεν είναι υπεράσπιση του Συντάγματος. Αυτό είναι η αποσυναρμολόγηση του ενώ λέτε τη λέξη «δημοκρατία» αρκετά δυνατά για να καλύψετε τον ήχο.

Πώς μοιάζει το MAGA από έξω

Δεν έχτισα εγώ αυτό το κίνημα. Το παρακολουθώ.

Αυτό που βλέπω δεν είναι λατρεία. Αυτό που βλέπω είναι πατριωτισμός. Το MAGA δεν γεννήθηκε ως πίστη σε έναν άνθρωπο. Ήταν η εξέγερση των ανθρώπων που δεν πίστευαν πλέον τους θεσμούς που μιλούσαν πάνω τους. Και το λέω αυτό ως κάποιος που έχει παρακολουθήσει τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης να περνούν εννέα χρόνια λέγοντας στους Αμερικανούς ότι ο ίδιος ο πατριωτισμός είναι ύποπτος, ότι το να αγαπάς τη χώρα σου είναι κάλυψη για τον ρατσισμό, ότι το να θέλεις οι Αμερικανοί εργαζόμενοι να έχουν δουλειά είναι εθνικισμός και ότι ο εθνικισμός είναι το πρώτο βήμα προς τον φασισμό.

Αυτή η εκστρατεία είχε έναν σκοπό. Ο πατριωτισμός είναι η μόνη δύναμη που διαπερνά τη φυλή, την τάξη, το εισόδημα και το κόμμα. Όταν οι άνθρωποι αγαπούν τη χώρα τους περισσότερο από ό,τι φοβούνται ο ένας τον άλλον, οι διαιρέσεις που τους κρατούν ελεγχόμενους σταματούν να λειτουργούν. Έτσι, οι θεσμοί που επωφελούνται από τη διαίρεση πέρασαν χρόνια κάνοντας τον πατριωτισμό ντροπιαστικό. Κάνοντας το να κυματίζει η σημαία κάτι για το οποίο έπρεπε να ζητήσεις συγγνώμη. Κάνοντας το «Πρώτα η Αμερική» να ακούγεται σαν απειλή αντί για μια βασική περιγραφή του τι υποτίθεται ότι πρέπει να κάνει μια κυβέρνηση.

Λειτούργησε σε ανθρώπους που κατανόησαν τη χώρα από την τηλεόραση.

Δεν λειτούργησε σε ανθρώπους που είχαν δει τα εργοστάσιά τους να κλείνουν, τις πόλεις τους να αδειάζουν, τα παιδιά τους να φεύγουν επειδή δεν είχε μείνει τίποτα για να μείνουν. Αυτοί οι άνθρωποι δεν χρειάζονταν ένα ίδρυμα μέσων ενημέρωσης για να τους πει εάν η χώρα τους λειτουργούσε. Ήξεραν ήδη.

Το 2016 ψήφισαν.

Η ιστορία πίσω από τη στιγμή

Το 1854, ακτιβιστές κατά της δουλείας έχτισαν το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα από την αρχή, επειδή κανένα από τα υπάρχοντα κόμματα δεν τους αντιπροσώπευε.

Εκατόν εβδομήντα χρόνια αργότερα, ένας επιχειρηματίας από το Κουίνς μπήκε στις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικανών, ξόδεψε λιγότερα χρήματα από οποιονδήποτε σημαντικό υποψήφιο στη σύγχρονη ιστορία, κέρδισε δεκαεπτά ανταγωνιστές εγκεκριμένους από το κατεστημένο και κέρδισε χωρίς την ευλογία ούτε ενός μεγάλου δικτύου δωρητών.

Το έκανε επειδή 74 εκατομμύρια άνθρωποι περίμεναν κάποιον να πει αυτό που είπε.

Το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων ιδρύθηκε το 1921 από το ίδιο διεθνές τραπεζικό δίκτυο που είχε δημιουργήσει την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ οκτώ χρόνια νωρίτερα. Για έναν αιώνα λειτούργησε ως η κουζίνα πολιτικής όπου συντάχθηκε η αμερικανική εξωτερική και οικονομική στρατηγική πριν εφαρμοστεί. Το περιοδικό της, Foreign Affairs, ήταν το μέρος όπου δημοσιεύτηκε η συναίνεση. Τα μέλη του συμπλήρωναν τις θέσεις του υπουργικού συμβουλίου που έλεγχαν το εμπόριο, την άμυνα και τη νομισματική πολιτική, ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα κέρδιζε τις εκλογές.

Το CFR προώθησε το ελεύθερο εμπόριο, τις ανοιχτές ροές κεφαλαίων, τους διεθνείς θεσμούς που έθεσαν την εξουσία τους πάνω από το αμερικανικό δίκαιο και την ίδια οικονομική αρχιτεκτονική που βασίζεται στην υποδομή του City του Λονδίνου που έχω τεκμηριώσει σε αυτή τη σειρά. Η NAFTA πέρασε υπό τον Κλίντον. Η συμφωνία του ΠΟΕ με την Κίνα πέρασε με δικομματική υποστήριξη. Η Εταιρική Σχέση του Ειρηνικού ήταν το έργο του Ομπάμα.

Μεταξύ 1994 και 2016, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχασαν περίπου 5 εκατομμύρια θέσεις εργασίας στον τομέα της μεταποίησης. Οι ίδιες κοινότητες, εκλογικός κύκλος μετά από εκλογικό κύκλο, παρακολουθούσαν και τα δύο κόμματα να τους λένε ότι έρχονταν προγράμματα επανεκπαίδευσης. Ότι η οικονομία άλλαζε. Αυτή η παγκοσμιοποίηση ήταν αναπόφευκτη.

Αυτό που ήταν πραγματικά αναπόφευκτο ήταν ότι τελικά αυτές οι κοινότητες θα έβρισκαν έναν υποψήφιο που δεν έλεγε αυτά τα πράγματα.

Το σύνθημα, το σήμα κατατεθέν και το κίνημα

Ο Ρόναλντ Ρίγκαν χρησιμοποίησε το «Let's Make America Great Again» το 1980. Ο Μπιλ Κλίντον χρησιμοποίησε την ίδια φράση στην ανακοίνωση της εκστρατείας του το 1991. Η εκστρατεία της Χίλαρι Κλίντον το 2008 έτρεξε ραδιοφωνικές διαφημίσεις με αυτό. Η φράση δεν ανήκε σε κανέναν.

Τον Δεκέμβριο του 2011, ο Τραμπ δημοσίευσε μια δημόσια δήλωση λέγοντας ότι πρέπει να αφήσει όλες τις επιλογές του ανοιχτές «γιατί, πάνω απ' όλα, πρέπει να κάνουμε την Αμερική μεγάλη ξανά». Δεν ήταν ακόμη υποψήφιος. Παρακολουθούσε τι είχε γίνει το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Παρακολουθούσε τι είχε γίνει η χώρα.

Στις 7 Νοεμβρίου 2012, την επομένη της επανεκλογής του Μπαράκ Ομπάμα έναντι του Μιτ Ρόμνεϊ, ο Τραμπ άρχισε να χρησιμοποιεί το σύνθημα επίσημα. Πέντε ημέρες αργότερα, στις 12 Νοεμβρίου 2012, υπέγραψε αίτηση εμπορικού σήματος στο Γραφείο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και Εμπορικών Σημάτων των Ηνωμένων Πολιτειών ζητώντας αποκλειστικά δικαιώματα χρήσης της φράσης για πολιτικούς σκοπούς.

Αργότερα είπε ότι αρχικά σκέφτηκε το «We Will Make America Great», αλλά ένιωθε ότι του έλειπε το σωστό δαχτυλίδι. Σκέφτηκε το «Make America Great» στη συνέχεια, αλλά αποφάσισε ότι υπονοούσε ότι η Αμερική δεν ήταν ποτέ μεγάλη. Συμβιβάστηκε με το «Make America Great Again». Είπε επίσης ότι δεν γνώριζε ότι ο Ρίγκαν το είχε χρησιμοποιήσει το 1980 μέχρι το 2015 και σημείωσε ότι ο Ρίγκαν «δεν το κατοχύρωσε ως εμπορικό σήμα».

Το εμπορικό σήμα καταχωρήθηκε ως σήμα υπηρεσίας στις 14 Ιουλίου 2015, αφού ο Τραμπ ανακοίνωσε επίσημα την εκστρατεία του για το 2016.

Αυτό το πλήρες χρονοδιάγραμμα είναι τέσσερα χρόνια πριν από τις εκλογές του 2016. Αυτό δεν ήταν ένα σύνθημα που εφευρέθηκε σε μια κυλιόμενη σκάλα. Ήταν μια απόφαση που ελήφθη συστηματικά, τεκμηριωμένη σε ομοσπονδιακά αρχεία, ενώ το Ρεπουμπλικανικό κατεστημένο ήταν απασχολημένο με το να εξηγεί γιατί έχασε ο Ρόμνεϊ και πώς να απευθυνθεί στους δωρητές.

Το κίνημα που έγινε MAGA είχε ήδη συγκεντρωθεί την ίδια περίοδο. Μέχρι τη στιγμή που ο Τραμπ κατοχύρωσε το εμπορικό σήμα και ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του, ένας συνασπισμός ψηφοφόρων της εργατικής τάξης, βετεράνων, ιδιοκτητών μικρών επιχειρήσεων και ανθρώπων που είχαν σταματήσει να εμπιστεύονται τα θεσμικά μέσα ενημέρωσης ήταν ήδη οργανωμένος και έψαχνε για όχημα. Δεν δημιούργησε το κίνημα. Μπήκε σε κάτι που είχε ήδη συναρμολογηθεί και του έδωσε ένα όνομα.

Η παγίδα του τρίτου μέρους

Η πίεση τρίτων δεν ξεκίνησε το 2021. Ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 2012.

Τότε ήταν που μια ομάδα υποστηρικτών του Τραμπ κατέθεσε έγγραφα στο γραφείο του υπουργού Εξωτερικών του Τέξας για να δημιουργήσει το «Make America Great Again Party», μια δομή που θα επέτρεπε στον Τραμπ να εμφανιστεί στο προεδρικό ψηφοδέλτιο ως υποψήφιος τρίτου κόμματος. Ο Τραμπ δεν το εξουσιοδότησε. Δεν προσχώρησε σε αυτό. Το παρακολούθησε και έβγαλε ένα συμπέρασμα.

Το συμπέρασμα ήταν ο Ross Perot.

Ο Περό κατέβηκε το 1992 ως ανεξάρτητος, συγκέντρωσε σχεδόν το ένα πέμπτο της λαϊκής ψήφου και παρέδωσε τις εκλογές στον Μπιλ Κλίντον. Το αμερικανικό εκλογικό σύστημα, οι νόμοι για την πρόσβαση στα ψηφοδέλτια, οι κανόνες της επιτροπής συζήτησης και η αρχιτεκτονική χρηματοδότησης της εκστρατείας χτίστηκαν για να εξασφαλίσουν αυτό το αποτέλεσμα. Ένα τρίτο κόμμα χωρίζει την ψήφο. Μια χωριστή ψήφος εκλέγει τον υποψήφιο του κατεστημένου. Το κατεστημένο κερδίζει είτε έτσι είτε αλλιώς.

Ο Τραμπ το κατάλαβε αυτό το 2012. Αντ' αυτού, κατέθεσε το εμπορικό σήμα και άρχισε να χτίζει μέσα στην υπάρχουσα δομή.

Εννέα χρόνια αργότερα η ίδια παγίδα άνοιξε ξανά. Μετά τις 6 Ιανουαρίου 2021, το Ρεπουμπλικανικό κατεστημένο έκανε την κίνησή του. Ο ηγέτης της πλειοψηφίας της Γερουσίας Μιτς ΜακΚόνελ καταδίκασε τον Τραμπ. Δέκα Ρεπουμπλικάνοι της Βουλής ψήφισαν υπέρ της παραπομπής. Οι εταιρικοί δωρητές διέκοψαν τις συνεισφορές. Η αφήγηση σχηματίστηκε: το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα είχε τελειώσει μαζί του.

Στις 25 Ιανουαρίου 2021, ένας πρώην πεζοναύτης ονόματι Τζέιμς Ντέιβις κατέθεσε έγγραφα στην Ομοσπονδιακή Εκλογική Επιτροπή στο Σαν Αντόνιο του Τέξας για την «Εθνική Επιτροπή του Πατριωτικού Κόμματος MAGA». Διεκδίκησε ομάδες και στις πενήντα πολιτείες, δώδεκα χιλιάδες μέλη σε εθνικό επίπεδο, τετρακόσια πενήντα μόνο στο Τέξας. Η κατάθεση ανέφερε ψευδώς μια κοινή συμφωνία συγκέντρωσης κεφαλαίων με την επιτροπή εκστρατείας του Τραμπ.

Ο εκπρόσωπος του Τραμπ, Τζέισον Μίλερ, απάντησε την ίδια μέρα: δεν συνδέεται, δεν υποστηρίζεται, το άκουσε για πρώτη φορά μέσω δημόσιας αναφοράς.

Ο Τραμπ είχε και πάλι την ιδέα ιδιωτικά. Συζήτησε το «Patriot Party» και το «Make America Great Again Party» με βοηθούς. Μετά σταμάτησε. Για τον ίδιο λόγο είχε σταματήσει το 2012.

Ένα τρίτο κόμμα θα είχε παραδώσει στο Ρεπουμπλικανικό κατεστημένο ακριβώς αυτό που ήθελε: τον Τραμπ έξω από το κόμμα, τους ψηφοφόρους του χωρισμένους από την κομματική υποδομή και την παγκοσμιοποιητική πτέρυγα να έχει ξανά τον έλεγχο.

Έμεινε. Ξεκίνησε την προκριματική εκστρατεία. Έστειλε ένα μήνυμα σε κάθε Ρεπουμπλικανό που είχε ψηφίσει υπέρ της παραπομπής: έρχεται ένας αμφισβητίας.

Το κατεστημένο περίμενε ότι θα έφευγε. Αντ' αυτού, ανακαίνισε το κτίριο.

Δύο πτέρυγες του ίδιου κόμματος

Ο Τζορτζ Μπους ψήφισε τη Χίλαρι Κλίντον το 2016. Ένας πρώην Ρεπουμπλικανός πρόεδρος επέλεξε τον Δημοκρατικό υποψήφιο έναντι του Ρεπουμπλικανού. Ο γιος του, Τζορτζ Μπους, δημοσιοποίησε την περιφρόνησή του για την υποψηφιότητα του Τραμπ και άφησε κενή την προεδρική γραμμή του ψηφοδελτίου του αντί να ψηφίσει τον υποψήφιο των Ρεπουμπλικανών.

Δύο άνδρες που είχαν την προεδρία των Ρεπουμπλικανών. Κανένας από τους δύο δεν μπορούσε να υποστηρίξει τον έναν υποψήφιο που απείλησε τη ρύθμιση που είχαν διατηρήσει οι διοικήσεις τους.

Η συντακτική επιτροπή της Wall Street Journal, η πιο αξιόπιστη συντακτική φωνή του CFR, πέρασε χρόνια επιτιθέμενη στη δασμολογική πολιτική, τον εμπορικό εθνικισμό και τη θέση της Αμερικής πρώτα. Ο Τραμπ το κατονόμασε ευθέως: η Journal αγωνίζεται «για παγκοσμιοποιημένες πολιτικές όπως κακές εμπορικές συμφωνίες, ανοιχτά σύνορα και ατελείωτους πολέμους που ευνοούν άλλες χώρες και ξεπουλάνε τους σπουδαίους Αμερικανούς εργάτες μας».

Αυτό δεν είναι σύνθημα. Είναι μια περιγραφή της λειτουργίας που είχε υπηρετήσει ο καθεστωτικός Τύπος για δεκαετίες.

Οι άνθρωποι που αυτοαποκαλούνταν Ρεπουμπλικάνοι ενώ ψήφιζαν αυτές τις πολιτικές, χρηματοδοτούσαν την αντιπολίτευση στον έναν υποψήφιο που τους απειλούσε και γιόρταζαν τις προσπάθειες απομάκρυνσής του δεν ήταν συντηρητικοί. Ήταν διαχειριστές της συμφωνίας. Φορούσαν την ετικέτα των Ρεπουμπλικανών για να συλλέγουν ψήφους από ανθρώπους των οποίων τα συμφέροντα εργάζονταν ενεργά.

Ποιος πραγματικά μετακόμισε

Η προπαγάνδα λέει ότι το MAGA είναι αγροτικοί, αμόρφωτοι λευκοί ψηφοφόροι που χειραγωγήθηκαν για να ψηφίσουν ενάντια στα συμφέροντά τους.

Το τεκμηριωμένο αρχείο λέει κάτι άλλο.

Μεταξύ 2016 και 2020, ο Τραμπ αύξησε το μερίδιό του στην ψήφο των Μαύρων, την ψήφο των Λατίνων και την ψήφο των Ασιατοαμερικανών. Κέρδισε περισσότερο από το ένα τρίτο των ψήφων των νοικοκυριών των συνδικάτων σε βασικές πολιτείες. Το 2024 αυτοί οι αριθμοί συνέχισαν να κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση.

Η αλλαγή δεν ήταν φυλετική. Ήταν οικονομική τάξη.

Οι άνθρωποι που μετακόμισαν ήταν εργάτες. Άνθρωποι των οποίων οι μισθοί είχαν μείνει στάσιμοι για είκοσι χρόνια, ενώ οι τιμές των περιουσιακών στοιχείων ανέβηκαν απρόσιτα. Οι άνθρωποι που είχαν δει την κυβέρνηση να ξοδεύει τρισεκατομμύρια για τη διάσωση των τραπεζών που κατέστρεψαν την οικονομία, ενώ οι εργαζόμενοι που έχασαν τα σπίτια τους έλαβαν φυλλάδια επανεκπαίδευσης. Οι άνθρωποι που τους είχαν πει ότι οι εμπορικές συμφωνίες θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας, είδαν τις θέσεις εργασίας να φεύγουν και τους είπαν να περιμένουν την επόμενη εμπορική συμφωνία.

Ψήφισαν κάποιον που είπε ότι οι συμφωνίες ήταν λάθος. Ποιος είπε ότι οι πόλεμοι ήταν άσκοποι. Ποιος είπε ότι τα σύνορα καταστέλλουν τους μισθούς. Ποιος είπε ότι τα μέσα ενημέρωσης τους έλεγαν ψέματα.

Το κατεστημένο είχε περάσει σαράντα χρόνια διδάσκοντας τους Αμερικανούς να ταξινομούν τους εαυτούς τους ανά φυλή. Όταν ένα διαφυλετικό κίνημα της εργατικής τάξης άρχισε να σχηματίζεται γύρω από οικονομικά συμφέροντα, δεν το αναγνώρισε. Ή το αναγνώρισε και το αποκάλεσε αμέσως λατρεία.

Τι κάνει στην πραγματικότητα η Cult Label

Τέσσερα ομοσπονδιακά κατηγορητήρια. Δύο παραπομπές. Δύο απόπειρες δολοφονίας. Μια ποινική καταδίκη σε δικαστήριο της Νέας Υόρκης για μια νομική θεωρία που κανένας εισαγγελέας δεν είχε χρησιμοποιήσει πριν στην αμερικανική ιστορία. Μια διαρκής εκστρατεία στα μέσα ενημέρωσης που διήρκεσε χωρίς διακοπή για εννέα χρόνια. Μια ανταλλαγή υποψηφίων στο τελευταίο στάδιο το 2024 που παρέκαμψε κάθε ψηφοφόρο των προκριματικών εκλογών των Δημοκρατικών.

Μετά από όλα αυτά, οι ψήφοι αυξάνονταν σε κάθε κύκλο.

Το κατεστημένο το ονόμασε λατρεία.

Αυτό που στην πραγματικότητα ήταν ένας πληθυσμός που είχε αποδειχθεί ότι είχε δίκιο για τους θεσμούς. Είπαν ότι τα μέσα ενημέρωσης είπαν ψέματα. Τα μέσα ενημέρωσης πιάστηκαν να συντονίζουν αφηγήσεις. Είπαν ότι το FBI είχε οπλιστεί. Οι αιτήσεις εντάλματος FISA που στόχευαν την εκστρατεία του 2016 διαπιστώθηκε αργότερα ότι περιείχαν κατασκευασμένα στοιχεία. Είπαν ότι οι φαρμακευτικές εταιρείες δεν μπορούσαν να εμπιστευτούν. Οι εξαιρέσεις ευθύνης για τον COVID και η καταστολή της συζήτησης για την έγκαιρη θεραπεία επιβεβαίωσαν την ανησυχία.

Κάθε θεσμός που τους αποκαλούσε εξτρεμιστές επειδή δεν το εμπιστεύονταν προχώρησε στο να τους δώσει λόγους να μην το εμπιστεύονται.

Μια αίρεση είναι μια ομάδα που ακολουθεί έναν ηγέτη παρά τα στοιχεία εναντίον του. Αυτό που περιγράφει το κατεστημένο είναι μια ομάδα που σταμάτησε να εμπιστεύεται θεσμούς που τους είχαν ήδη απογοητεύσει επανειλημμένα, στη συνέχεια σταμάτησε να εμπιστεύεται τα μέσα ενημέρωσης που είχαν προστατεύσει αυτούς τους θεσμούς και ψήφισε ανάλογα.

Αυτά δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Τι έκανε η πανδημία

Εάν το 2016 αποκάλυψε το κάταγμα, το 2020 αφαίρεσε κάθε εναπομείνασα μεταμφίεση. Εκατομμύρια άνθρωποι σταμάτησαν να κινούνται.

Όχι επειδή πίστευαν στους θεσμούς. Γιατί τα ιδρύματα έκλεισαν τα πάντα.

Τα lockdown έκλεισαν τις μικρές επιχειρήσεις που κατείχε και διηύθυνε η εργατική τάξη. Το κλείσιμο των σχολείων φέρνει τους εργαζόμενους γονείς σε αδύνατη θέση. Οι εντολές έλεγαν στους ανθρώπους τι έπρεπε να βάλουν στο σώμα τους ή να χάσουν τη δουλειά τους. Οι άνθρωποι που ήταν πιο δύσπιστοι για τη θεσμική εξουσία ήταν αυτοί με τη λιγότερη προστασία όταν αυτή η εξουσία ασκούνταν με τη μέγιστη δύναμη.

Και τότε έγινε ορατή η λογοκρισία. Οι γιατροί που αμφισβήτησαν τα εγκεκριμένα πρωτόκολλα απομακρύνθηκαν. Οι μελέτες αποσύρθηκαν. Οι διαφωνούντες επιδημιολόγοι έχασαν τις θέσεις τους. Το YouTube, κατά τη δική του παραδοχή χρόνια αργότερα, αφαίρεσε περιεχόμενο κατόπιν αιτήματος της κυβέρνησης. Ο όρος «παραπληροφόρηση» έγινε ο μηχανισμός για τον τερματισμό κάθε συζήτησης που δεν ήθελαν να κάνουν οι θεσμοί.

Οι άνθρωποι που τους είχαν πει ότι ήταν παρανοϊκοί επειδή δεν εμπιστεύονταν τους θεσμούς έβλεπαν τους θεσμούς να αποδεικνύουν ακριβώς αυτό που υποψιάζονταν.

Όταν τελείωσαν τα lockdown και άρθηκαν οι περιορισμοί, πολλοί που είχαν παρασυρθεί πίσω προς το mainstream κατά τη διάρκεια της σχετικής σταθερότητας του 2019 είχαν μετακομίσει μόνιμα. Η πανδημία δεν τους ριζοσπαστικοποίησε. Επιβεβαίωσε αυτό που είχαν ήδη συμπεράνει.

Το κίνημα που προέκυψε από το 2020 ήταν μεγαλύτερο, πιο θυμωμένο και πιο δύσκολο να προσεγγιστεί από αυτό που είχε εισέλθει σε αυτό. Και οι θεσμοί που είχαν διαχειριστεί την κρίση, συμπεριλαμβανομένων των μέσων ενημέρωσης που είχαν ενισχύσει κάθε εντολή χωρίς αμφιβολία, είχαν κάψει όποια αξιοπιστία τους είχε απομείνει.

Η τεκμηριωμένη αναμόρφωση

Μέχρι το 2022, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα που υπήρχε πριν από το 2016 είχε εξαφανιστεί σε όλα εκτός από το όνομα.

Η Λιζ Τσένι, κόρη του αρχιτέκτονα του πολέμου στο Ιράκ και των εκατομμυρίων εκτοπισμένων και χιλιάδων νεκρών Αμερικανών στρατιωτών, έχασε τις προκριματικές εκλογές στο Ουαϊόμινγκ με 37 μονάδες. Ο Άνταμ Κίνζινγκερ δεν έθεσε ξανά υποψηφιότητα. Ο Τζεφ Φλέικ είχε ήδη φύγει. Ο Μπομπ Κόρκερ είχε ήδη φύγει.

Η πλατφόρμα των Ρεπουμπλικανών του 2012 ζητούσε την επέκταση των συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου. Η πλατφόρμα του 2024 ζήτησε αμοιβαίους δασμούς, αναβίωση της εγχώριας παραγωγής και τερματισμό των ρυθμίσεων που είχαν στείλει αμερικανικές θέσεις εργασίας στο εξωτερικό.

Αυτό δεν είναι μια διακοσμητική αλλαγή. Αυτή είναι μια θεμελιώδης αντιστροφή της οικονομικής πολιτικής που είχε το κόμμα για τριάντα χρόνια.

Συνέβη επειδή εκατομμύρια άνθρωποι που τους είχαν πει ότι ο οικονομικός τους πόνος ήταν φανταστικός, ή δικό τους λάθος, ή αναπόφευκτη συνέπεια της προόδου, βρήκαν ένα όχημα που έλεγε κάτι διαφορετικό.

Δεν έχτισε το κίνημα. Το κίνημα χτίστηκε από σαράντα χρόνια αθετημένων υποσχέσεων, κούφιων κοινοτήτων και θεσμών που είχαν σταματήσει να υπηρετούν τους ανθρώπους που ισχυρίζονταν ότι εκπροσωπούσαν.

Το βρήκε. Ονόμασε αυτό που ήδη ήξερε. Και έκανε κάτι που το κατεστημένο δεν είχε δει εδώ και εκατό χρόνια.

Αρνήθηκε να τον αγοράσουν.

---

Τι βλέπω στην πραγματικότητα

Δεν είμαι Ρεπουμπλικανός. Δεν είμαι MAGA. Ψηφίζω όποιον υπερασπίζεται το Σύνταγμα και τους ανθρώπους που καλύπτει.

Αυτό που βλέπω είναι μια εργατική τάξη που βρήκε επιτέλους ένα όχημα. Αυτό που βλέπω είναι ένα κατεστημένο που αποκάλεσε αυτή την εργατική τάξη αίρεση επειδή τα μέλη της αίρεσης δεν μπορούν να απαιτήσουν λογοδοσία.

Αυτό που βλέπω είναι μια χώρα όπου οι άνθρωποι ουρλιάζουν «υπερασπιστείτε τη δημοκρατία» χωρίς να μπορούν να εξηγήσουν από ποιο άρθρο του Συντάγματος προέρχεται αυτή η φράση. Γιατί δεν προέρχεται από κανέναν από αυτούς.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν χτίστηκαν ως δημοκρατία. Χτίστηκε ως συνταγματική δημοκρατία με σαφή όρια στο τι θα μπορούσε να κάνει οποιαδήποτε πλειοψηφία, οποιοσδήποτε θεσμός και οποιαδήποτε κυβέρνηση στο άτομο.

Οι άνθρωποι που θέλουν να εξαλείψουν το Εκλεκτορικό Κολλέγιο, να γεμίσουν το Ανώτατο Δικαστήριο και να αφαιρέσουν το filibuster της Γερουσίας δεν υπερασπίζονται το Σύνταγμα.

Οι άνθρωποι που θέλουν δασμούς για να φέρουν την παραγωγή στην πατρίδα τους, μια ελεγχόμενη Federal Reserve, ένα σύνορο που λειτουργεί και μια εξωτερική πολιτική που δεν ξοδεύει αμερικανικά χρήματα και αμερικανικές ζωές σε πολέμους για τους οποίους ο αμερικανικός λαός δεν ψήφισε ποτέ δεν είναι λατρεία.

Είναι άνθρωποι που διάβασαν τα ιδρυτικά έγγραφα και παρατήρησαν ότι αυτό που περιγράφουν και αυτό που προσφέρουν οι θεσμοί δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Παρατήρησα το ίδιο πράγμα. Και έγραψα για το τι συμβαίνει όταν το μίσος για έναν άνθρωπο γίνεται πιο σημαντικό από το να διαβάζεις πώς χτίστηκε στην πραγματικότητα η χώρα:Αυτό δεν είναι MAGA. Αυτό σημαίνει προσοχή.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων