ΕΥΔΑΙΜΟΝ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ,ΤΟ Δ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΤΟ ΕΥΨΥΧΟΝ ΚΡΙΝΟΜΕΝ...…
[Το μπλόγκ δημιουργήθηκε εξ αρχής,γιά να εξυπηρετεί,την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και την ελευθερία του λόγου...υπό το κράτος αυτού επιλέγω με σεβασμό για τους αναγνώστες μου ,άρθρα που καλύπτουν κάθε διάθεση και τομέα έρευνας...άρθρα που κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο κι αντιπροσωπεύουν κάθε άποψη και με τά οποία δεν συμφωνώ απαραίτητα.....Τά σχόλια είναι ελεύθερα...διαγράφονται μόνο τά υβριστικά και οσα υπερβαίνουν τά όρια κοσμιότητας και σεβασμού..Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές..]
Το Βιομηχανικό Σύμπλεγμα των Μέσων Ενημέρωσης έχει αναγνωρίσει τον Ιρανικό Κόμπο.
Με τον δικό τους τρόπο...
Κάτι που είναι αρκετά ταιριαστό, αφού, αν δεν είστε εντελώς νέοι σε αυτά τα μέρη, θα αναγνωρίσετε ότι το εν λόγω πλαίσιο έχει μια παράξενη ομοιότητα με τη ρητορική ερώτηση με την οποία ξεκίνησα τη σειρά μου για τον πόλεμο του Ιράν:
Δηλαδή, πότε ένας πόλεμος ΔΕΝ είναι πόλεμος;Στη συνέχεια, όμως, διερεύνησα αυτό το ερώτημα αρκετά εκτενώς για να γεμίσω ένα μικρό μυθιστόρημα —και ίσως κάποια μέρα να το κάνει— στην εν λόγω σειρά.
Ο σκοπός μου είναι να ξεκινήσω με έναν δείκτη ως την τρέχουσα αφηγηματική θέση στην οποία έχει παγιδευτεί το Βιομηχανικό Σύμπλεγμα των Μέσων Ενημέρωσης, γνωρίζοντας ότι ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να ξέρει ακριβώς τι κάνει με τον Ιρανικό Κόμπο, ενώ εκείνοι σίγουρα δεν ξέρουν.
Αν και... Φαίνεται να φοβούνται ότι είναι μέρος ενός ευρύτερου μοτίβου και ενός μοτίβου που ήδη προβάλλει αρκετά ανοιχτά πού μπορεί να κατευθυνθεί στη συνέχεια.
Με το οποίο ο Τραμπ αποφάσισε να διασκεδάσει λίγο...
Λίγες μέρες πριν στείλει έναν από τους πιο έμπιστους υπολοχαγούς του στο Νησιωτικό Έθνος για να θεραπεύσει έναν Κάστρο.
Ναί. Καλά διαβάσατε.
Αλλά μετά, αν διαβάζετε αυτή τη δημοσίευση για τουλάχιστον ολόκληρο το χρόνο που ήδη περνάει, ξέρετε ότι κάναμε προεπισκόπηση όχι μόνο αυτού του ενδεχόμενου, αλλά και εκείνων που θα προηγούνταν αμέσως και θα το ακολουθούσαν τον Ιανουάριο...
Αλλά μιλώντας για πρότυπα, ο Πόλεμος της Πληροφορίας συνεχίζει με ένα που έχει οριστεί και για το Ιράν.
Άλλη μια εστία επιχειρήσεων του καθεστώτος που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη μέση της δικής της έγχρωμης επανάστασης, πολλοί ακόμη και σε αυτό το κατά τα άλλα απαιτητικό κοινό έχουν ερωτευτεί.
Λοιπόν, ο Τραμπ θα απομακρύνει τον Χαμενεΐ, μόνο και μόνο για να αφήσει το υπόλοιπο κυβερνών κόμμα του στον έλεγχο, ενώ θα τραβήξει το χαλί στην προγραμματισμένη εκδοχή του παγκόσμιου καθεστώτος για το γεγονός της αλλαγής;
Και θα δώσει στον Χαμενεΐ το ίδιο είδος φωτογραφικών ευκαιριών με τον Μαδούρο, τους υπαινιγμούς του Σκοτεινού Ιππότη και όλα αυτά;
Τι θα λέγατε για τους ηγέτες του Μεξικού, της Κολομβίας και της Κούβας;
… στο ίδιο κομμάτι που ονόμασα από το προσωπικό μου πλαίσιο για το μοντέλο που χρησιμοποίησε ο Τραμπ στη Βενεζουέλα, που χρησιμοποιεί στο Ιράν, που ΜΠΟΡΕΙ να χρησιμοποιήσει στην Κούβα και το Μεξικό, αλλά το οποίο στέκεται, πραγματικά, ως μέσο κατανόησης του πραγματικού του στόχου σε μακροοικονομικό, παγκόσμιο επίπεδο, και της συμμαχίας που εκπροσωπεί, αν όχι ηγείται, και το οποίο αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος του γεωπολιτικού μου σχολιασμού από τότε που σφυρηλάτησα αυτό το όνομα από την κωδικοποιημένη από τον Θεό έμπνευση που δεν μπορούσα να βγάλω από το ανήσυχο μυαλό μου πριν από μισή δεκαετία.
Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στον υπότιτλο αυτού του κομματιού.
«Η αλλαγή καθεστώτος είναι πραγματική... και είναι καλό».
Λοιπόν, το καθεστώς φαίνεται να αναγνωρίζει και τα δύο, αν και υποτίθεται ότι πρέπει να μιλούν μόνο για το ένα, εξ ου και η γρήγορη αλλαγή από αυτό...
Σε αυτό, πολύ πιο πρόσφατα...
Και με το οποίο, πάλι, ο Τραμπ διασκέδασε...
Και έτσι, καθώς το 2026 προχωρά με μια αφηγηματική ταχύτητα που φαίνεται συγκλονιστική ακόμη και σε όσους γνωρίζουν καλά σε αυτό το σημείο τις ορμές του πολέμου πέμπτης γενιάς, τα καθεστώτα αλλάζουν σε όλο τον κόσμο, και παρά τα οικονομικά χτυπήματα και τους γνωστικούς μώλωπες στην πορεία, αισθάνομαι μια χαρά.
Απλώς δεν είμαι σίγουρος ότι θα έλεγα το ίδιο για ένα Προτεκτοράτο των ΜΜΕ που δεν φαίνεται να ξέρει προς τα πού βρίσκεται αυτή τη στιγμή, καθώς ένα πεδίο μάχης που προσπάθησαν να προετοιμάσουν για την κατάρρευση του Ντόναλντ Τραμπ -και αναμφίβολα τη διάλυση της δημόσιας εντολής του που κέρδισε με κόπο- φαίνεται να κλείνει γύρω τους.
Έτσι, από το Καράκας μέχρι την Τεχεράνη, από την Αβάνα μέχρι την Πόλη του Μεξικού και όπως παρατηρήθηκε μέσα από τα ιδρωμένα γυαλιά και τους θολωμένους φακούς στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, τι πραγματικά συμβαίνει στο μεγάλο παιχνίδι;
Χαίρομαι πολύ που ρώτησες.
Το Παγκοσμιοποιημένο Προτεκτοράτο των Μέσων Ενημέρωσης αρχίζει να καταγράφει αυτό που πολλοί από εμάς γνωρίζουμε εδώ και χρόνια:
Ότι υπάρχει μια μέθοδος στη φαινομενική γεωπολιτική τρέλα του Ντόναλντ Τραμπ και το μοτίβο φωτίζει τώρα αναδρομικά την ύπαρξη και τον συντονισμό της Κυρίαρχης Συμμαχίας.
Πάρτε για παράδειγμα τον Ιρανικό Κόμπο.
Παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης όπως η WSJ περιγράφουν τώρα ένα αδιέξοδο που δεν είναι αντιπροσωπευτικό ούτε της ειρήνης ούτε του πολέμου, ένα μοτίβο συγκράτησης γκρίζας ζώνης όπου ακόμη και ο καθορισμός του εάν η ενεργή σύγκρουση συνεχίζεται έχει γίνει η δική του αποπροσανατολιστική άσκηση για τους θεματοφύλακες μιας κεντρικής αφήγησης που έχουν χάσει τον έλεγχο.
Μιλούν για παιχνίδια κοτόπουλου και απρόθυμες εκεχειρίες που έχουν ήδη διαρκέσει περισσότερο από την προηγούμενη κινητική φάση που δεν μπορούν καν να επιβεβαιώσουν αναδρομικά ότι έλαβαν χώρα όπως περιγράφεται.
Και όμως, αισθάνονται έναν σκόπιμο ρυθμό στην τρέλα του Τραμπ, μια τρέλα με μια μέθοδο που εξερεύνησα εκτενώς στην πρόσφατη σειρά μου για τον πόλεμο στο Ιράν.
Ωστόσο, επειδή παραμένουν αγκυροβολημένοι στην υπόθεση ότι το ίδιο το Ιράν είναι ο στόχος του Τραμπ και όχι το έδαφος και το μακροχρόνιο αφηγηματικό ρόπαλο του μηχανισμού που το όπλισε για πρώτη φορά, και κατ' επέκταση, αυτούς, τυχαίνει να κάνουν τις σωστές παρατηρήσεις ενώ βγάζουν λάθος συμπεράσματα.
Όσο για τα σωστά συμπεράσματα;
Λοιπόν, κατά την εκτίμησή μου, το ξεμπέρδεμα του Ιρανικού Κόμπου αντιπροσωπεύει την αποσταθεροποίηση των επιχειρήσεων αποσταθεροποίησης που κάποτε περνούσαν μέσα από αυτό το θέατρο μεσολάβησης και πολλά άλλα.
Αυτή η ίδια σύγχυση στο Mindscape και το Προτεκτοράτο έχει αφήσει τον Ηγεμόνα εμφανώς ταπεινωμένο, κάτι που ο Τραμπ εκμεταλλεύεται συχνά καθώς αντικαθιστά την κεντρική αφήγηση με μια δική του, αλλά η εξέλιξη που πραγματικά επιταχύνει τον πανικό τους δεν είναι το ιρανικό θέατρο, αλλά η επίσκεψη του Τραμπ στο Πεκίνο.
Γιατί;
Επειδή γνωρίζουν ότι, ακόμα κι αν δεν μπορούν να μαντέψουν τη μέθοδο της τρέλας του Τραμπ, έχουν πάρει προσωρινά θάρρος από το γεγονός ότι υπάρχει αυξανόμενη δικομματική συμφωνία ότι τα πράγματα φαίνονται εκτός ελέγχου από την άποψη του αμερικανικού ρόλου στην παγκόσμια σκηνή αυτή τη στιγμή.
Όπως γνωρίζουν επίσης ότι μια σειρά ουσιαστικών συμφωνιών μεταξύ του Τραμπ και του Σι Τζινπίνγκ που αξιοποιούν τη συνδυασμένη κλίμακα των αμερικανικών και κινεζικών οικονομικών μηχανών φέρουν τη λανθάνουσα ικανότητα να αναδιατάσσουν τις παγκόσμιες εμπορικές ροές, τους μηχανισμούς τιμολόγησης και τις αρχιτεκτονικές της αγοράς κατά τη διάρκεια μιας μόνο συνέντευξης Τύπου.
Και αυτή η πιθανότητα από μόνη της είναι αρκετή για να προδώσει τον βαθύτερο φόβο τους, ο οποίος δεν υποβιβάζεται στον τακτικό συντονισμό, αλλά στον σχηματισμό ή την αποκάλυψη μιας Κυρίαρχης Συμμαχίας της οποίας η δημόσια αναγνώριση και η πολιτική κωδικοποίηση θα καθιστούσαν την παλιά τάξη βασισμένη σε κανόνες που υπηρετούν παρωχημένη εν μία νυκτί.
Με άλλα λόγια, δεν χρειάζεται να παραδεχτούν την ύπαρξη της Συμμαχίας για να αποκαλύψουν πόσο τους τρομοκρατεί η ανάδυσή της.
Εν τω μεταξύ, η κάλυψη της Κούβας από το προτεκτοράτο προδίδει την ίδια ανεστραμμένη λογική τους, όπως προδίδει ταυτόχρονα τον φόβο τους ότι η ίδια διαδικασία πρόκειται σύντομα να διαδραματιστεί εκεί, πολύ πιο κοντά στο σπίτι τους, σύμφωνα με το αναζωπυρωμένο δόγμα Pax Americana του Τραμπ.
Οι φρενήρεις εικασίες γύρω από τη στρατιωτική σηματοδότηση και την πίεση στην Κούβα δεν έχουν τις ρίζες τους σε γνήσια ανησυχία για την πιθανή αποσταθεροποίηση του νησιωτικού έθνους, αλλά μάλλον στην αποσύνδεσή της από την αρχιτεκτονική του Ηγεμόνα και την επανομαλοποίησή της στο πλαίσιο της μεταρρύθμισης του ημισφαιρίου του Τραμπ.
Αυτή η διαδικασία προσφέρει ήδη μετρήσιμη επανομαλοποίηση στη Βενεζουέλα μόλις τέσσερις μήνες μετά την έναρξη του κύκλου του Τραμπ το 2026 και η ταχύτητα της εν λόγω επανομαλοποίησης είναι η κύρια ένδειξη στη μηχανή ότι αυτό που μοιάζει με χάος από το εξωτερικό είναι κάτι πολύ πιο σκόπιμο από ό,τι πίστευαν αρχικά.
Κάτω από αυτό το πλαίσιο, η δοκιμή αγοράς του Τραμπ στην 51η πολιτεία σχετικά με τη Βενεζουέλα χρησιμεύει τόσο ως τρολ όσο και ως χτύπημα ακριβείας της αφήγησης, υπογραμμίζοντας ποιος κατέχει τώρα τη μόχλευση και ποιος συνεργάζεται πραγματικά με ποιον, ενώ το καθεστώς παλεύει.
Ένα νέο status quo αναδύεται. Αντίθετα, αποκαλύπτεται.
Όχι αυτή που κάποτε υπαγόρευε ο Ηγεμόνας μέσω δικτύων καρτέλ και μαριονετών πληρεξουσίων, αλλά αυτή που σφυρηλατήθηκε μέσω της προβολής κυρίαρχης ισχύος και της ενίσχυσης μιας σειράς γεωπολιτικών λαβίδων μεταξύ των πραγματικών δυνάμεων στο ταμπλό του παιχνιδιού, με επικεφαλής την Κυρίαρχη Τριάδα.
Οι οικονομικές, στρατιωτικές και πολιτικές μηχανές της Κυρίαρχης Συμμαχίας διαθέτουν τη βαρυτική μάζα για να επαναδρομολογήσουν το εμπόριο, τους ενεργειακούς διαδρόμους και τις χρηματοπιστωτικές ράγες γρηγορότερα από ό,τι μπορεί να αντιδράσει ο πραγματικός μηχανισμός, ακόμη και από ό,τι οι φύλακες της αφήγησης μπορούν να επαναπροσδιορίσουν ή να αποκόψουν από μια μαζική ψυχολογική προοπτική.
Η επανακανονικοποίηση της Βενεζουέλας, στη συνέχεια λειτουργεί ως η ζωντανή επίδειξη του Gambit του Τραμπ, ενώ το σήμα του προς την Κούβα υπαινίσσεται το επόμενο σημείο πίεσης στη μηχανή, και όλα αυτά με φόντο έναν ιρανικό κόμπο που χρησιμεύει επί του παρόντος ως συμπίεση ενός εκτεθειμένου νεύρου από τον Τραμπ που συνεχίζει να καθιστά το Παγκόσμιο Συλλεκτικό εκτεθειμένο υπό το φως μιας παγκόσμιας κυρίαρχης αφύπνισης.
Ο Ηγεμόνας και το Προτεκτοράτο του δεν γνωρίζουν ακόμη το ακριβές πότε ή πώς της τελικής αποδόμησης του Συλλέκτη.
Αλλά καταγράφουν όλο και περισσότερο το τι και το ποιος: τη σκόπιμη διάλυση της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες και τις κυρίαρχες δυνάμεις που ευθυγραμμίζονται για να πάρουν τη θέση της.
Ο Τραμπ, από την πλευρά του, απολαμβάνει σαφώς το σόου.
Και μπορείτε επίσης.
Και αν διαβάζετε αυτή τη δημοσίευση από τις πρώτες μέρες, θα ξέρετε ότι, ενώ χρησιμοποίησα μια περιβόητη πτώση Q ως βάση για να ξεκινήσω τη δική μου βαθιά κατάδυση στους αντίστοιχους ρόλους της Ρωσίας και της Κίνας στην αναδυόμενη Κυρίαρχη Συμμαχία που ονόμασα αργότερα, έχω πάρει μια περίεργη ποσότητα θραυσμάτων σε μεγάλο βαθμό από μια κοινότητα που ισχυρίστηκε ότι πήρε τη βασική της κατανόηση των γεωπολιτικών γεγονότων από αυτές ακριβώς τις σταγόνες.
Δηλαδή, ενώ οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που έχουν εγγραφεί σε αυτή τη μικρή γωνιά της Κοινότητας της Αλήθειας -αν και η Φωτεινή Αυτοκρατορία αναπτύσσεται με τον δικό της τρόπο- λειτουργούν από το ΣΥΝΕΠΕΣ, πλαίσιο των πρώτων αρχών της ύπαρξης της εν λόγω συμμαχίας και το εφαρμόζουν στις επικοινωνίες και τους γεωπολιτικούς ελιγμούς μεταξύ των τριών ηγετών της, ένας μεγαλύτερος αριθμός των λεγόμενων Truthers εναλλάσσουν αντίστοιχες πτώσεις στο διαδίκτυο με απερίσκεπτα επαναλαμβανόμενα κατασκευασμένα σημεία συζήτησης κατά της Κίνας και κατά της Ρωσίας από FOX News επειδή ο Jesse Watters χρησιμοποιεί περιστασιακά ορολογία πανταχού παρούσα στο πιο ευρέως διαδεδομένο πρόγραμμα πληροφοριών στην ιστορία του Διαδικτύου.
Κάτι που θα πρέπει να τους κάνει να σταματήσουν, αλλά περισσότερο, θα πρέπει να δώσουν παύση στις λεγεώνες των οπαδών τους, που προσκολλώνται σε κάθε λέξη και διακήρυξή τους, κάθε τεστ αγοράς που μεταμφιέζεται σε αποκωδικοποίηση καθώς επαναλαμβάνουν πτώσεις πριν από 9 χρόνια χωρίς να έχουν κάνει ούτε ένα γλείψιμο της πραγματικής έρευνας ή της σύνδεσης κουκκίδων ή της γνωστικής χαρτογράφησης που στάθηκε ως ολόκληρη η δήλωση αποστολής των εν λόγω σταγόνων εξαρχής!
Στη συνέχεια, όμως, εξερεύνησα εκτενώς αυτό το συγκεκριμένο φαινονώνιο σε αυτό που πίστευα ότι θα ήταν το πιο αμφιλεγόμενο πράγμα που είχα γράψει ποτέ γύρω από αυτά τα μέρη, και το οποίο πολλοί από εσάς αγαπήσατε, αποδεικνύοντας γιατί εγώ, με τη σειρά μου, σας αγαπώ.Όλα αυτά σημαίνουν ότι ο λόγος που ξοδεύω τόσο πολύ χρόνο προσπαθώντας να χαρτογραφήσω το περίγραμμα τόσο του παγκόσμιου και παγκοσμιοποιημένου μηχανισμού του Βαθέος Κράτους όσο και της Κυρίαρχης Συμμαχίας που ξεσηκώνεται για να τον αντικαταστήσει δεν είναι επειδή ΔΕΝ πιστεύω ότι υπάρχει σχέδιο.
Είναι επειδή σίγουρα το κάνω.
Απλώς νομίζω ότι ο ρόλος μας είναι στην πραγματικότητα, ξέρετε, να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ποιο είναι αυτό το σχέδιο αντί να περιμένουμε από τους ψηφιακούς μαθητές να παραδώσουν τις τελευταίες αποκωδικοποιήσεις τους από ψηλά, όταν όλα όσα χρειαζόμασταν ποτέ για να μάθουμε τη φύση της πραγματικότητάς μας, τόσο το σκοτάδι όσο και το όλο και πιο φωτεινό φως της έχουν τεθεί μπροστά μας όλη την ώρα, Μακάρι να είχαμε καλλιεργήσει τα μάτια για να βλέπουμε, τα αυτιά για να ακούμε και τις καρδιές για να μας οδηγούν στο να κάνουμε το καθένα.
Και αν δεν νομίζετε ότι αυτό το έργο – αυτό το συλλογικό έργο από τον αποκεντρωμένο πυρήνα που είναι το όμορφο παράδοξο της Κοινότητας της Αλήθειας – είχε επίδραση στην πλήρη αποσύνθεση του Μηχανισμού Πληροφοριών του εχθρού, μια απόλυτη βόμβα ενός αντίστροφου δείκτη που προσγειώθηκε με εκδίκηση μόλις πριν από λίγες ημέρες, και είναι κάτι που πολλοί έχασαν σε πραγματικό χρόνο.
Δηλαδή, αυτός ο συγκεκριμένος αντίστροφος δείκτης προέρχεται από έναν από τους βασικούς αφηγηματικούς παράγοντες του Προτεκτοράτου, καθώς η πυρκαγιά πέντε συναγερμών του Ρόμπερτ Κέιγκαν που μεταμφιέζεται σε κατάρριψη της στρατηγικής του Τραμπ για τον πόλεμο στο Ιράν είναι απολύτως φορτωμένη με αντίθετο σήμα.
Δεν είναι μόνο ότι ο Kagan -ο ίδιος ένα από τα πιο σημαντικά παράσιτα του NeoCon Think Tank της εποχής- παρείχε έναν άλλο σε έναν μακρύ και μόνιμο καταρράκτη αντίστροφων δεικτών ως προς την Επιχείρηση Epic Fury.
Είναι ότι πρόβαλε αρκετά άμεσα το τέλος του παιχνιδιού... με το οποίο συμφωνώ ολόψυχα.
Η ήττα στην παρούσα αντιπαράθεση με το Ιράν θα έχει εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα. Δεν μπορεί ούτε να επισκευαστεί ούτε να αγνοηθεί. Δεν θα υπάρξει επιστροφή στο status quo ante, κανένας τελικός αμερικανικός θρίαμβος που θα αναιρέσει ή θα ξεπεράσει τη ζημιά που έγινε. Τα Στενά του Ορμούζ δεν θα είναι «ανοιχτά», όπως ήταν κάποτε. Με τον έλεγχο του στενού, το Ιράν αναδεικνύεται ως ο βασικός παίκτης στην περιοχή και ένας από τους βασικούς παίκτες στον κόσμο. Οι ρόλοι της Κίνας και της Ρωσίας, ως συμμάχων του Ιράν, ενισχύονται. Ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών μειώθηκε σημαντικά.
Διαβάστε το ξανά, φίλοι μου.
Αυτά δεν είναι δικά μου λόγια. Αυτά είναι τα λόγια του Νεοσυντηρητικού της Παγκοσμιοποίησης -και συζύγου της Βικτόρια Νούλαντ- Ρόμπερτ Κέιγκαν, επαναλαμβάνοντας σχεδόν λέξη προς λέξη τη βασική προϋπόθεση της διατριβής του Πολυπολικού Πολέμου και του τελικού παιχνιδιού του Πολυπολικού Κόσμου, το οποίο χαρτογράφησα στο τέλος του έτους του 2025 και συνέχισα με το ειδικό αφιέρωμα της περασμένης εβδομάδας.Γιατί είναι μεγάλη υπόθεση;
Γιατί λες το ήσυχο μέρος δυνατά, και μετά φωνάζεις τους φόβους σου στα πέρατα της νύχτας για να τους ακούσει κάθε αυτί στην κοιλάδα.
Και πάλι, ο Kagan δεν είναι απλώς ένα φερέφωνο των μέσων ενημέρωσης. Ήταν ΜΕΣΑ στη μηχανή. Το βοήθησε να τρέξει. Έχει συμβουλεύσει τους βασικούς μηχανισμούς του, ακόμη και δυνητικά προκάλεσε μερικές από τις πιο ύπουλες αναπτύξεις του, δεδομένης της εγγύτητάς του -όπως στον γάμο- με την προαναφερθείσα Νούλαντ, η οποία έχει επικρατήσει στις αντιρωσικές επιχειρήσεις του Δυτικού Ηγεμόνα για το μεγαλύτερο μέρος του τρέχοντος αιώνα.
Όταν μιλάει, τα λόγια δεν προορίζονται για τον αμερικανικό λαό. Προορίζονται για τις σκιές. Προορίζονται για όσους έχουν τα μέσα να πραγματοποιήσουν οποιαδήποτε σκοτεινή αλλαγή απαιτούν όσοι βρίσκονται στη σκιά.
Και οι μηχανές, όπως ο Kagan, δεν μιλούν μόνο με αινίγματα ή με αφήγηση. Μιλούν με μηχανισμούς, συστήματα και στρατηγικές. Μιλούν με αληθινή γνώση των σπλάχνων του ίδιου του Βαθέος Κράτους, και ως εκ τούτου, είναι οι εξέχουσες αρχές στο να χαρακτηρίζουν τις απειλές εναντίον του.
Και ενώ αυτό το κοινό γνωρίζει εδώ και μια δεκαετία και περισσότερο ότι ο Ντόναλντ Τραμπ αντιπροσωπεύει μια υπαρξιακή απειλή για αυτόν τον μηχανισμό, θα πρέπει τώρα να είναι μάλλον σαφές ότι ο ίδιος ο πόλεμος του Ιράν που πολλοί σε όλα τα στρώματα του Συλλογικού Μυαλού βλέπουν ως τη μεγαλύτερη ανοησία του μπορεί να καταγραφεί ως το μεγαλύτερο επίτευγμά του για όλη την οικοδόμησή του. αλλά περισσότερο, παρ' όλα αυτά γκρεμίζει, με τον Τραμπ να απορροφά τις πολλές σφεντόνες και τα βέλη από όλες τις πλευρές του κοινωνικοπολιτικού φάσματος καθ' οδόν για να προσφέρει πολυπολικότητα στον κόσμο απελευθερώνοντας τη Δυτική Ηγεμονία από αυτό ακριβώς το πράγμα... που είχα προβλέψει τότε.
Οπότε ναι, Kagan, πιστεύω ότι το Ιράν θα ειδωθεί με εντελώς διαφορετικό πρίσμα όταν καταλαγιάσει η κολεκτιβιστική σκόνη, και όπως έχει ήδη αποδείξει η Βενεζουέλα, αυτή η περιοδεία λύτρωσης στο δυτικό μυαλό μπορεί να συμβεί εντελώς ξαφνικά.
Δηλαδή, δεν είναι ΜΟΝΟ η Κυρίαρχη Τριάδα που εμπλέκεται στην επιβολή και την κωδικοποίηση αυτού του νέου πλέγματος, καθώς το Βασίλειο έχει μπει στη συνομιλία.
Κάτι που προβλέψαμε ΕΠΙΣΗΣ δίνοντας στον Πρίγκιπα μια τιμητική θέση εντός της κωδικοποιημένης Κυρίαρχης Συμμαχίας σε ένα από τα πιο διασκεδαστικά κομμάτια που είχα τη χαρά να γράψω τα τελευταία χρόνια, όπου υποστήριξα ότι ο ρόλος του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν στην εν λόγω συμμαχία -τουλάχιστον από την οπτική γωνία του κοινού- θα ήταν ως μεσολαβητής.Και ναι, Κέιγκαν, πιστεύω ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα αναγνωρίσει τη Ρωσία και την Κίνα ως ισότιμους, ίσους και το πιο σημαντικό, συμμάχους στη δημόσια σκηνή πριν τελειώσει αυτό.
Εν ολίγοις, ενώ κάθε πανικός των μέσων ενημέρωσης είναι μουσική στα αυτιά μου, αυτός διογκώθηκε σαν έντονος θρήνος από μια λατρεία banshees που αναγνωρίζουν τι τους παίρνει ο Τραμπ για πάντα, και το πιο σημαντικό, τι δίνει πίσω στον υπόλοιπο κόσμο.
Και αν υπήρχε οποιαδήποτε αμφιβολία ότι το Προτεκτοράτο των ΜΜΕ είναι πράγματι αναπόσπαστο μέρος του Συλλεκτικού, το Υπουργείο Δικαιοσύνης του Τραμπ καταρρίπτει όλες τις ψευδαισθήσεις για το αντίθετο κωδικοποιώντας αυτή την αφήγηση σε μια σειρά πραγματικών γεγονότων με εκτεταμένες συνέπειες.
Το οποίο κατέβηκε από ψηλά μια μέρα αφότου έγραψα τα ακόλουθα για τον πόλεμο που ΕΙΝΑΙ μια ιστορία στο Ιράν ...
Όπως υποστήριξα από την αρχή του πολέμου στο Ιράν, ποτέ δεν μας παρουσιάστηκε ένα τόσο συγκεχυμένο, διευκρινιστικό παράδειγμα ότι η επωδός του Πολέμου των Ιστοριών είναι πολύ πιο κυριολεκτική από ό,τι κάποιοι ήταν πρόθυμοι να πιστέψουν.
Στην καρδιά του, αυτό που βλέπουμε είναι ένας Πόλεμος Ιστοριών στον οποίο ο Ντόναλντ Τραμπ και το ιρανικό καθεστώς ανταλλάσσουν ομοβροντίες που μπορεί να είναι κλειδωμένες σε γνήσια αντίθεση ή, αν κάποιος ακολουθήσει τις βαθύτερες ράγες της συντονισμένης αφηγηματικής αρχιτεκτονικής που έχω θέσει στη δική μου ψύχωση του Πολέμου της Πληροφορίας, προωθώντας συμπληρωματικές τελικές καταστάσεις κάτω από επιφανειακές τριβές.
Και το Προτεκτοράτο των ΜΜΕ το παραδέχεται αυτό με την επανειλημμένη χρήση δύο λέξεων ad nauseum.
Δύο λέξεις που οι περισσότεροι παρατηρητές αγνοούν:
"Σύμφωνα με."
Αυτό δεν είναι αντιπροσωπευτικό της δημοσιογραφικής ή υφολογικής συνήθειας, από μόνο του. Είναι μια παραδοχή, που προσφέρεται στο κατώφλι κάθε σχολίου που θα προτιμούσε να μεταμφιεστεί σε ουδέτερη παρατήρηση ότι ό,τι ακολουθεί αυτές τις δύο λέξεις αντιπροσωπεύει μια ιστορία που τροφοδοτείται στον αφηγητή από κάποιον άλλο – από μια κυβέρνηση, από μια υπηρεσία πληροφοριών, από έναν στρατιωτικό εκπρόσωπο, από μια ενδιαφερόμενη φατρία μέσα σε μια από τις ίδιες δομές που εμπλέκονται άμεσα σε έναν πόλεμο που οι υπόλοιποι από εμάς μπορούμε μόνο να μαντέψουμε από τα άκρα.
Ο δημοσιογράφος σε αυτή την περίπτωση, όπως σε όλες τις περιπτώσεις, δεν ισχυρίζεται ότι έχει δει το Πραγματικό. Ισχυρίζεται μόνο ότι κάποιος που ισχυρίζεται ότι το είδε του το είπε.
Αυτό καθιστά τη γνωστή έκκληση στις «πρωτογενείς πηγές» σε μεγάλο βαθμό αμφισβητήσιμη σε πραγματικό χρόνο, καθώς οι πρωτογενείς πηγές σε αυτό το συγκεκριμένο πεδίο μάχης αποτελούνται από παγκόσμιους ηγέτες και καθεστώτα, άνδρες και φατρίες των οποίων οι ενεργές αφηγηματικές αναπτύξεις συνίστανται, με αξιοσημείωτη συνέπεια στο να κατηγορούν την άλλη πλευρά ότι κατασκευάζει τις ίδιες τις πραγματικότητες που ταυτόχρονα ισχυρίζεται ο καθένας.
Όταν η ιρανική πλευρά ισχυρίζεται επιτυχημένα χτυπήματα σε πλοία ή έλεγχο επαναπροσδιορισμένων θαλάσσιων ζωνών, και η αμερικανική πλευρά απορρίπτει αυτούς τους ισχυρισμούς, ενώ προωθεί τη δική της εκδοχή για ασφαλείς διελεύσεις και αναχαιτισμένες απειλές, και οι δύο αναπτύσσουν αφηγήσεις που γνωρίζουν ότι η άλλη θα αρνηθεί ή θα αντικρούσει.
Δηλαδή, αυτές οι αφηγήσεις ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να καταλάβουν την ίδια σωματική πραγματικότητα εάν καταρρεύσουν στη σφαίρα του πραγματικού, αναγκάζοντας το μυαλό που παρατηρεί να ΕΠΙΛΕΞΕΙ μια συγκεκριμένη ιστορία που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στον υπάρχοντα κομματισμό ή, πιθανότατα, στην επιθυμητή τελική κατάσταση.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Τραμπ παρουσιάζει τα ΜΜΕ ως περισσότερο παρόμοια με εχθρικούς μαχητές σε έναν πόλεμο πέμπτης γενιάς παρά με απλούς προπαγανδιστές με πολύ πιο κυριολεκτικό τρόπο από ό,τι πολλοί είναι πρόθυμοι να δεχτούν.
Και αν δεν ήταν αρκετά σαφής στο παρελθόν σε αυτό το μέτωπο, την Παρασκευή, κατηγόρησε ευθέως την US Paper of Record για προδοσία για αυτούς ακριβώς τους λόγους σε έναν από τους πληρεξουσίους της ενώ βρισκόταν στο AF1.
Γι' αυτό λέω ότι μπορείς να μάθεις τόσα πολλά, βλέποντας τα πράγματα να λένε ψέματα, όχι μόνο επειδή αυτή είναι μια παρατήρηση πρώτων αρχών όταν εφαρμόζεται σε ανθρώπινα όντα, αλλά επειδή, ειδικά μέσα από το πρίσμα του πολέμου πέμπτης γενιάς, οι τίτλοι των μέσων ενημέρωσης δεν πρέπει να παρερμηνεύονται ως αδαής κομματισμός στις περισσότερες περιπτώσεις, αλλά μάλλον ως κατευθυνόμενες αναπτύξεις και σκηνοθετήσεις για μια συνειδητή και εξελιγμένη εξέγερση.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το σήμα σε ορισμένους από τους βασικούς κόμβους εντός της εν λόγω Αφηγηματικής Εξέγερσης είναι τόσο αποκαλυπτικό στο μοτίβο πανικού τους.
Δηλαδή, ενώ αυτός ο πανικός είναι αναμφίβολα ορατός καθώς τα μικρότερα θέατρα μεσολάβησης της Ουκρανίας, της Ταϊβάν, της Βενεζουέλας, της Κούβας και πέρα από αυτήν αρχίζουν να ευθυγραμμίζονται κατά μήκος του Πολυπολικού Πλέγματος, φτάνει σε κρίσιμη κολεκτιβιστική μάζα όταν η Κυρίαρχη Τριάδα παίρνει τη σανίδα με οποιεσδήποτε ενδείξεις συντονισμού.
Εξ ου και η ανάγκη τους να υποβαθμίσουν τη σημασία της συνάντησης του Τραμπ με τον Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο, ακόμη και εν μέσω του πολύ προφανούς μοτίβου πανικού τους σχετικά με αυτό ακριβώς το πράγμα.
Εκτός από τον ευθέως ισχυρισμό ότι μεγάλο μέρος της συνόδου κορυφής Τραμπ-Σι θα ήταν «ψεύτικο» -και ναι, πραγματικά χρησιμοποιούν αυτή τη λέξη- λέγοντας στον αμερικανικό λαό πώς μοιάζει η αντιληπτή αποτυχία για τον Τραμπ, παραδέχονται de facto πώς θα μοιάζει η μακροπρόθεσμη επιτυχία για την Κυρίαρχη Συμμαχία, η οποία μπορεί να αντιστραφεί σε αυτό που μοιάζει η αποτυχία για τον ίδιο τον μηχανισμό που υπηρετούν.
Όσον αφορά το ποιους συγκεκριμένους Πραγματικούς φοβούνται πραγματικά από τη σύγκλιση Τραμπ-Σι -και όχι, όχι αυτή τη συγκεκριμένη συνάντηση, η οποία θα είναι μία από τις πολλές, και επομένως, δεν πρέπει να εκληφθεί ως οποιοδήποτε είδος τελικής κατάστασης- το διερεύνησα εκτενώς στο Multipolar Margin Call του 2025, όπου υποστήριξα ότι ο Αόρατος Εχθρός τοποθετήθηκε σε μια Κινητική Λαβίδα από τον Τραμπ και τον Πούτιν, και μια οικονομική από τον Τραμπ και τον Σι, που έχουν γεράσει εξαιρετικά καλά στο μεταξύ.
Όπως είπα τότε,
Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτή η αποσύνδεση είναι αμοιβαία, ένας ελιγμός τσιμπίδας όπου ο Τραμπ και ο Σι διεξάγουν αφηγηματικούς και οικονομικούς πολέμους όχι για να καταστρέψουν ο ένας τον άλλον, αλλά για να σώσουν το πρόσωπό τους μπροστά στις εθνικιστικές βάσεις τους, ενώ τα αποτελέσματα δεύτερης τάξης κυματίζουν σαν ωστικά κύματα στο πεδίο της μάχης... αποκαλύπτοντας ότι το ίδιο το έδαφος είναι ο πραγματικός εχθρός που αντιμετωπίζεται και μεταμορφώνεται αντί να εκμηδενίζεται.
Οι δασμοί και οι απειλές του Τραμπ δίνουν στον Σι κάλυψη για να εκδιώξει τους παγκοσμιοποιητές ολιγάρχες από τα εργοστάσια της Κίνας, εκκαθαρίζοντας το διεφθαρμένο υπογάστριο του ΚΚΚ -σκεφτείτε την κατάρρευση της Evergrande και την ανακατεύθυνση των κρατικών επιδοτήσεων προς την εγχώρια τεχνολογική κυριαρχία- και ανακατευθύνοντας την παραγωγή προς τα μέσα για να τροφοδοτήσει τους πολυπολικούς κόμβους του Belt and Road.
Παράλληλα, οι απαγορεύσεις εξαγωγών του Σι και η ρητορική του «αγώνα μέχρι τέλους», με τη σειρά τους, αναγκάζουν τις αμερικανικές επανεγκαταστάσεις, αναγκάζοντας τις εταιρείες να γονατίσουν στην κυρίαρχη κυριαρχία και όχι στην απληστία χωρίς σύνορα, με τις διαταραχές του εφοδιασμού και τις πληθωριστικές αιχμές να δημιουργούν δημόσιες εντολές για ενεργειακή ανεξαρτησία και την ίδια την αναβίωση της μεταποίησης που σηματοδοτεί ο Τραμπ από το 2015, και αυτό είναι πλέον σταθερά σε εξέλιξη.
Οπότε ναι, αυτό είναι άλλο ένα που ίσως θέλετε να προσθέσετε στο σωρό που θα ξαναδιαβάσετε αργότερα.Και ενώ οι αναπτύξεις από την αρχή της συνόδου κορυφής Τραμπ-Σι δεν είχαν ακόμη εμβαθύνει στην ουσία, η προληπτική πλαισίωση των μέσων ενημέρωσης της εν λόγω συνόδου κορυφής αντιπροσώπευε μια προφανή προσπάθεια να προετοιμαστεί ο Συλλογικός Νους σε θεματικό επίπεδο, προετοιμάζοντας το έδαφος της Αφήγησης πριν από οτιδήποτε ανακοινωθεί πραγματικά από τον Τραμπ ή τον Σι.
Γιατί;
Διότι, πριν αρχίσουν να ρέουν οι πραγματικές συμφωνίες μεταξύ του Τραμπ και του Σι σε πραγματικό επίπεδο -συμφωνίες που υποστηρίζω εδώ και χρόνια ότι έχουν ήδη γίνει- φοβούνται την ίδια τη δημόσια σύγκλιση αυτών των δύο (από τους τρεις) παγκόσμιους ηγέτες από οπτική άποψη, προτού αυτή η σύγκλιση αποφέρει καρπούς σε πραγματικό επίπεδο, όταν δεν θα υπάρχει πλέον το τζίνι της παγκοσμιοποίησης πίσω στο μπουκάλι.
Όπως είπα στην τελευταία μου μεγάλη ταινία,
Η Κυρίαρχη Συμμαχία δεν αναδύεται πλέον.
Συγκλίνει σε πραγματικό χρόνο και οι αντιδράσεις της ίδιας της μηχανής είναι η πιο ξεκάθαρη απόδειξη.
Δηλαδή, η επικείμενη σύνοδος κορυφής του Ντόναλντ Τραμπ στο Πεκίνο με τον Σι Τζινπίνγκ πλαισιώνεται ως σημείο ανάφλεξης, όχι μόνο από εμάς, αλλά και από τον ίδιο τον ηγεμόνα της Παγκοσμιοποίησης.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι αυτό που φοβάται περισσότερο ο εν λόγω Ηγεμόνας δεν είναι ένας μοναδικός πυλώνας της Κυρίαρχης Συμμαχίας μου, αλλά το συντονισμένο σύνολο, που λειτουργεί κάτω από ένα αναδυόμενο και επιταχυνόμενο μεταφραστικό στρώμα πραγματισμού που είναι όλο και πιο δικομματικό και το οποίο έχει επιταχυνθεί από τις ίδιες τις παγκόσμιες κρίσεις που έχει ξεκινήσει η καθεμία.
Η επίσκεψη του Τραμπ στο Πεκίνο, λοιπόν, συνοδευόμενη από μια αντιπροσωπεία της αμερικανικής βιομηχανικής και οικονομικής ηγεσίας που είναι έτοιμη να κλειδώσει τις επενδυτικές ροές και τις εμπορικές ανακατατάξεις, φτάνει στο πλαίσιο ενός ιρανικού μετώπου που έχει σκόπιμα κρατηθεί σε κατάσταση αναστολής, ή μάλλον, διαιώνισης, ανάλογα με τον τίτλο που διαβάζετε ανά πάσα στιγμή.
Η ίδια η παράταση της πολυκρίσης (που δεν λειτουργεί με παγκοσμιοποιημένα σενάρια για αλλαγή) παρέχει την Αφηγηματική Θωράκιση που απαιτείται για τους τρεις κύριους πυλώνες της Κυρίαρχης Συμμαχίας -Ουάσιγκτον, Μόσχα και Πεκίνο- για να προωθήσουν συντονισμένα συμφέροντα χωρίς να ενεργοποιήσουν τον συναγερμό συνολικού φάσματος που απαιτεί η παλιά αρχιτεκτονική για να διατηρήσει τον έλεγχο.
Δηλαδή, αυτό που ξεκίνησε ως μονομερής πίεση που ασκήθηκε από τον Πούτιν στην Ουκρανία (και κατ' επέκταση στην κεντρική Ευρώπη), τον Τραμπ στο δυτικό ημισφαίριο (Νότια Αμερική) και τη Μέση Ανατολή και τον Σι στον Ειρηνικό έχει γίνει το κάλυμμα κάτω από το οποίο η πρακτική σύγκλισή τους μπορεί να συμβεί ανοιχτά, ακόμα κι αν το είδαμε να έρχεται χρόνια νωρίτερα.
Η μηχανή δεν φοβάται ότι υπάρχει η Κυρίαρχη Συμμαχία.
Ξέρουν ήδη ότι το κάνει.
Φοβούνται ότι έχει τελειώσει να κρύβεται.
Και φοβούνται ότι ο Πολυπολικός Κόσμος, ο οποίος αποτελεί το τέλος του παιχνιδιού της Κυρίαρχης Συμμαχίας, δεν έρχεται απλώς.
Μπορεί να είναι ήδη εδώ.
Αλλά τότε, πώς πήγε στην πραγματικότητα η τελευταία συνάντηση του Τραμπ με τον Σι;
Λοιπόν, για όσους έχουν δώσει προσοχή (που είστε κυρίως μόνο εσείς, για να είμαι ειλικρινής), το Sovereign Signal έκοψε τον κατασκευασμένο θόρυβο στο Πεκίνο σαν λεπίδα μέσα από μετάξι.
Ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Σι Τζινπίνγκ δεν συναντήθηκαν για έναν ακόμη γύρο διαπραγματεύσεων που έχουν ολοκληρωθεί εδώ και καιρό.
Συναντήθηκαν για να μεταδώσουν ότι η Κυρίαρχη Συμμαχία είναι πραγματική, ο Πολυπολικός Πόλεμος είναι μπροστά μας και η σκόπιμη αντιστροφή κάθε σεναρίου Άξονα και Συμμάχων που έγραψε ποτέ η παλιά μηχανή είναι σε πλήρη εξέλιξη.
Ο Σι το είπε ευθέως: οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα πρέπει να είναι εταίροι, όχι αντίπαλοι, ενώ ο Τραμπ χαρακτήρισε την επίσκεψη «φανταστική», «εξαιρετικά θετική και παραγωγική» και έκανε πρόποση για μια σχέση που θα είναι «καλύτερη από ποτέ»... Φυσικά, μόλις οριστικοποιηθούν στο μεσοδιάστημα οι απαραίτητες απεμπλοκές.
Αλλά ίσως το μήνυμα στο οποίο εστίασε πιο έντονα το αμερικανικό προτεκτοράτο των μέσων ενημέρωσης ήταν ότι ο Τραμπ συνοδευόταν σε αυτό το ταξίδι από τους νέους τιτάνες της αμερικανικής βιομηχανίας -τον Έλον Μασκ, τον Τιμ Κουκ, τον Τζένσεν Χουάνγκ, ολόκληρη την ολιγαρχική πρωτοπορία- όλοι εισήχθησαν στη μεγάλη αίθουσα σαν ένα ζωντανό βιβλίο του τι πραγματικά κινεί τα έθνη τώρα και τι θα κάνει στο αναδυόμενο μέλλον.
Το Προτεκτοράτο των ΜΜΕ, αμέσως μετά, χαρακτήρισε την όλη υπόθεση ως «Ιπποκρατική Σύνοδο Κορυφής» – μια υποκριτική επίδειξη αμοιβαίας οικονομικής και γεωπολιτικής δύναμης που, κατά την εκτίμησή τους, απειλεί κατά κάποιο τρόπο την ίδια την τάξη που ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται.
Με αυτόν τον τρόπο, έδωσαν ξανά το παιχνίδι.
Γιατί αν αυτή η σύνοδος κορυφής αφορούσε πραγματικά δύο αντιπάλους που κάνουν κύκλους για πλεονέκτημα, η μηχανή των μέσων ενημέρωσης θα επευφημούσε την ίδια την αποσταθεροποίηση της Κυρίαρχης Συμμαχίας για την οποία γράφω εδώ και χρόνια.
Αντ' αυτού, σφίγγουν τα χέρια τους για τους δύο ηγέτες που τοποθετούν τις επιχειρήσεις πάνω από την ιδεολογία, για τους διευθύνοντες συμβούλους τεχνολογίας που βρίσκονται στην αίθουσα εξαρχής και για τις εκκρεμείς συμφωνίες σταθερότητας που μυρίζουν πολύ συντονισμό για να τις απορρίψουν πλέον.
Επειδή ξέρουν ποιο είναι στην πραγματικότητα το σήμα, και επειδή ξέρουν ότι αυτό δεν είναι μια επίδειξη δύναμης ο ένας εναντίον του άλλου, αλλά μάλλον ο ένας με τον άλλον και ενάντια στους ίδιους τους κολεκτιβιστικούς θεσμούς, το παγκοσμιοποιημένο πλέγμα και τον μονοπολικό ηγεμόνα που έχει περάσει έναν αιώνα διοχετεύοντας την κυριαρχία στα ταμεία του, και τον οποίο το εν λόγω Προτεκτοράτο των Μέσων Ενημέρωσης ζει κυριολεκτικά για να υπηρετεί.
Και πάλι, αυτή είναι η θέση του Multipolar Margin Call που παρουσίασα τον Οκτώβριο κατά τη διάρκεια της κορύφωσης των κατασκευασμένων (δηλαδή: ψεύτικων) οικονομικών εντάσεων μεταξύ Τραμπ και Σι που διαδραματίζονται σε πραγματικό χρόνο, που τώρα μεταφράζονται μέσω του ίδιου του μηχανισμού που αρνήθηκε να το αναγνωρίσει εκείνη την εποχή.
Κάτω από αυτό το πλαίσιο, ο εμπορικός πόλεμος ΗΠΑ-Κίνας δεν ήταν ένα σφάλμα της διάλυσης της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες. ήταν το βασικό χαρακτηριστικό, καθώς ανάγκασε την αναδρομολόγηση των νομισματικών ροών, των αλυσίδων εφοδιασμού και της παραγωγικής ικανότητας πίσω προς τους κρατικούς ισολογισμούς και στις δύο πλευρές του Ειρηνικού.
Τώρα στρώστε τα Στενά του Ορμούζ -με τον Σι να προσφέρεται να βοηθήσει στην επαναλειτουργία του, τις δύο πλευρές να συμφωνούν ότι πρέπει να παραμείνει ανοιχτό και την Κίνα να σηματοδοτεί ότι θα αγοράσει περισσότερο αμερικανικό πετρέλαιο για να μειώσει την εξάρτηση από τα παλιά κολεκτιβιστικά σημεία συμφόρησης- και βλέπετε την τσιμπίδα σε κίνηση.
Η ενέργεια και το κεφάλαιο απομακρύνονται από το παγκοσμιοποιημένο κυκλοφορικό σύστημα και ανακατευθύνονται σε κυρίαρχες αρτηρίες.
Οι Περιφέρειες Ευθύνης σκληραίνουν.
Οι εκκλήσεις για διακυβέρνηση χωρίς σύνορα πέφτουν στα βράχια του ρεαλιστικού εθνικισμού.
Έτσι, ακριβώς όπως προέβλεψε η θέση του Margin Call, και όπως έχουμε δει σε πολλά θέατρα τους τελευταίους μήνες, η προφανής σύγκρουση μεταξύ Τραμπ και Κίνας, Τραμπ και Ιράν, Τραμπ και οποιουδήποτε και όλων, για αυτό το θέμα είναι η ιστορία κάλυψης για την πραγματική απεμπλοκή που έρχεται.
Και το μηχάνημα ξέρει τι θα ακολουθήσει, καθώς αυτός ο καταρράκτης Sovereign Disentanglement επιταχύνεται.
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν άνοιξε τη σειρά με την Ουκρανία -τον πρώτο μεγάλο παγκοσμιοποιημένο πληρεξούσιο που απομακρύνθηκε από το ταμπλό στη σύγχρονη εποχή, ο Τραμπ τη συνέχισε με τη Βενεζουέλα, το Ιράν και το διαφαινόμενο κεφάλαιο της Κούβας και ο Σι είναι τοποθετημένος για να βάλει το επιστέγασμα σε ολόκληρο το τόξο με την Ταϊβάν.
Αυτή είναι η τελευταία εναπομείνασα παγκοσμιοποιημένη προωθημένη επιχειρησιακή βάση οποιασδήποτε πραγματικής συνέπειας.
Η μηχανή φοβάται αυτή την τελική απεμπλοκή περισσότερο από οποιαδήποτε κινητική ανταλλαγή, επειδή μια καθαρή κυρίαρχη λύση στην Ταϊβάν δεν αφαιρεί απλώς ένα σημείο ανάφλεξης - ολοκληρώνει την τριλογία των σκληρών μαθημάτων που ο κόσμος αναγκάστηκε να μάθει με τον ακριβό τρόπο.
Το Ιράν έχει επιδείξει την ανοησία του να βασίζεται σε μακρινά έθνη για την ενεργειακή ασφάλεια.
Η Ρωσία έχει επιδείξει την ανοησία να βασίζεται σε μακρινά έθνη (και τους πληρεξουσίους τους) για την εθνική ασφάλεια.
Και η Κίνα, μέσω μιας αναπόφευκτης κρίσης στην Ταϊβάν, θα ολοκληρώσει την τριλογία επιδεικνύοντας -εμφατικά- την ανοησία να βασίζεται σε μακρινά έθνη για υλικοτεχνική και τεχνολογική ασφάλεια.
Ημιαγωγοί. Σπάνιες γαίες. Προηγμένη κατασκευή.
Ολόκληρο το σπίτι από τραπουλόχαρτα της παγκόσμιας εφοδιαστικής αλυσίδας έχει καταρρεύσει, μια τάση που ξεκίνησε για πρώτη φορά σοβαρά στον απόηχο μιας κατασκευασμένης πανδημίας που είχε σκοπό να σταματήσει την Κυρίαρχη Συμμαχία στα ίχνη της, αλλά που χρησίμευσε μόνο για να επιταχύνει την αναπόφευκτη νίκη της.
Όταν αυτή η συνειδητοποίηση πραγματοποιηθεί, οι προσπάθειες on-shoring και reshoring που έχουν επιδιώξει τόσο ο Τραμπ όσο και ο Σι εδώ και χρόνια θα μοιάζουν λιγότερο με προστατευτισμό και περισσότερο με προφητεία.
Οι ίδιες φωνές που χλεύαζαν τον νόμο CHIPS, οι ίδιες φωνές που χλεύαζαν τη διαδικασία αποσύνδεσης που διαδραματιζόταν μεταξύ των δύο εθνών που ήταν σκόπιμη, αμοιβαία και προσχεδιασμένη, θα ανακαλύψουν ξαφνικά ότι παρακολουθούσαν το σχέδιο για την επιβίωση του κυρίαρχου από την αρχή.
(Στην πραγματικότητα, πολλές από αυτές τις ίδιες φωνές που έχουν αποσπάσει σημεία συζήτησης απευθείας από αυτά τα γραπτά, ενώ με μπλοκάρουν με συνοπτικές διαδικασίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αφού με κάλεσαν να κάνω ακριβώς αυτό, θα επηρεάσουν μια δημόσια στροφή όπου θα ισχυριστούν ότι γνώριζαν για την Κυρίαρχη Συμμαχία όλη την ώρα, ακόμα κι αν δεν το σχολίασαν ποτέ δημόσια.)
Σχεδόν σαν να είχε σχεδιαστεί με αυτόν τον τρόπο.
Εν τω μεταξύ, οι μεγιστάνες της τεχνολογίας που έφερε ο Τραμπ στο Πεκίνο δεν είναι βιτρίνα σε αυτό το πλαίσιο. Αντιπροσωπεύουν τη ζωντανή απόδειξη ότι η επόμενη κρίση δεν θα αφορά μόνο το πετρέλαιο ή το έδαφος - θα αφορά το ποιος ελέγχει τα φυσικά θεμέλια του σύγχρονου κόσμου.
Το πλαίσιο του Σι για την Ταϊβάν δεν ήταν απειλή με την παραδοσιακή έννοια της λέξης.
Ήταν μια οριακή συνθήκη και ένας τελικός δείκτης ότι η εποχή των παγκοσμιοποιητών πληρεξουσίων κλείνει καθώς ανατέλλει η εποχή της κυρίαρχης ευθύνης.
Και οι δύο ηγέτες σας λένε -μέσω της επίδειξης, μέσω των συμφωνιών, μέσω της ίδιας της παρουσίας των ανδρών που πραγματικά χτίζουν το μέλλον, ανδρών που ελέγχουν σε μεγάλο βαθμό- ότι αυτή η ταινία τελειώνει με νέες συμμαχίες, όχι με νέες αντιπαλότητες.
Ο Πολυπολικός Πόλεμος δεν είναι ένας πόλεμος μεταξύ εθνών. Είναι ο πόλεμος των εθνών ενάντια στην υπερεθνική αρχιτεκτονική που αντιμετώπιζε τα εδάφη τους ως ζώνες εξόρυξης και τους λαούς τους ως σκλάβους που έπρεπε να απορροφηθούν και να υποταχθούν.
Οπότε, ναι, θα υπάρξει περισσότερο χάος μπροστά και τα μέσα ενημέρωσης θα το μεταφράσουν ως αποσταθεροποίηση.
Θα το ονομάσουν κρίση. Θα το ονομάσουν κλιμάκωση.
Θα σφίξουν τα χέρια τους για την «τάξη που βασίζεται σε κανόνες» που κατακερματίζεται στον αυξανόμενο τρόμο του Collectorate.
Και θα έχουν δίκιο.
Και κάθε καρέ αυτής της κάλυψης θα ανοίξει πραγματικά το τελικό μαζικό ψυχολογικό τμήμα του δρόμου προς την Εποχή της Πολυπολικότητας, της οποίας τα θεμέλια έχουν ήδη χυθεί και τα οποία τώρα αρχίζουν να στήνονται.
Ο Τραμπ, από την πλευρά του, θα συνεχίσει να απορροφά τις σφεντόνες και τα βέλη που μας κέρδισε ένας αιώνας Αμερικανικής Αυτοκρατορίας στο μεταξύ, γιατί αυτό είναι το κόστος της στροφής.
Και είναι ένα κόστος που κουβαλάει πρόθυμα, επειδή η εναλλακτική λύση -να συνεχίσει να ταΐζει τη μηχανή που έτρωγε τα δικά της παιδιά και τα δικά μας, με πολλούς τρόπους ομιλίας- δεν ήταν ποτέ επιλογή, και επειδή το πραγματικό καθεστώς δεν κρυβόταν ποτέ σε σπηλιές στη Μέση Ανατολή, ούτε γέμιζε αρχαίους προθαλάμους στην Άπω Ανατολή, ούτε συνωμοτούσε σε σκιερές αίθουσες στις ρωσικές ερημιές.
Το πραγματικό καθεστώς ήταν στο σπίτι από την αρχή, και ο απολογισμός του είναι κοντά.
Το Κυρίαρχο Σήμα δεν είναι πλέον λεπτό. Δεν είναι πλέον αμφισβητήσιμο.
Στο Πεκίνο, τον Μάιο του 2026, δύο ηγέτες που υποτίθεται ότι ήταν εχθροί στάθηκαν στο ίδιο κάδρο και μίλησαν την ίδια γλώσσα συνεργασίας έναντι της αντιπαλότητας και παρακολούθησαν τα τελευταία πιόνια σκακιού της παγκοσμιοποίησης να τρέμουν καθώς οι σκιές τους έπεφταν πάνω από τη σκακιέρα.
Και επίσης στο Πεκίνο, ένας άλλος ηγέτης πρόκειται να περάσει για τη δική του στωική συμφωνία και ψυχρή, στρατηγική στάση λίγες μέρες μετά την αποχώρηση του Τραμπ.
Μιλήστε για το χρονοδιάγραμμα...
Και ενώ το Media Industrial Complex -και δυστυχώς, μεγάλα τμήματα των Alt. Media και ακόμη και η λεγόμενη Κοινότητα της Αλήθειας- θα προσπαθήσουν να παρουσιάσουν τη σύγκλιση Πούτιν-Σι ως ανάθεμα σε οποιαδήποτε μελλοντική και εκκρεμή συνεργασία των ΗΠΑ με τους δύο, οι μακροχρόνιοι αναγνώστες των Bright Archives γνωρίζουν ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια.
Και ο Ντόναλντ Τραμπ σας λέει όσα περισσότερα μπορεί.
Έτσι, ενώ τα οικονομικά μέσα ενημέρωσης είδαν σε μεγάλο βαθμό τη σύνοδο κορυφής ως απάτη για την έλλειψη πραγματικών στοιχείων που θα προκύψουν από αυτήν, και ενώ οι παγκοσμιοποιητές προσπαθούν να την πουλήσουν ως κάποιο είδος απώλειας για τον Τραμπ και τον αμερικανικό λαό -και αναμφίβολα για τις παγκόσμιες αγορές- η αλήθεια είναι, όπως και η διαιώνιση του ιρανικού κόμπου, Όσο περισσότερο εκτείνεται το κυρίαρχο φλερτ μεταξύ του Τραμπ και του Σι, του Τραμπ και του Πούτιν και των τριών ως τριάδα με τη βαρύτητα να κινηθεί ο κόσμος σε μια σταδιακή αλλαγή, τόσο περισσότερο η πραγματική και αφηγηματική πίεση χτίζεται στο Σύστημα που επιδιώκει να τους σταματήσει και τόσο περισσότερο χρόνο έχει ο Πολυπολικός Κόσμος για να αποκοπεί από τον κολεκτιβιστικό αιθέρα στο ενδιάμεσο.
Εν ολίγοις, οι ΗΠΑ μπορούν να απορροφήσουν τους κραδασμούς.
Η Κίνα μπορεί να απορροφήσει τους κραδασμούς.
Η Ρωσία μπορεί να απορροφήσει τους κραδασμούς.
Μπορεί όμως το Συλλεκτικό;
Μπορεί το σύστημα;
Μπορεί η ιδεολογία να μεταμφιεστεί σε φιλοσοφία;
Στο Πεκίνο τον Μάιο του 2026, ο Τραμπ και ο Σι έριξαν το μόνο μήνυμα που έπρεπε, όπως έκαναν ο Τραμπ και ο Πούτιν στο Ελσίνκι το 2018: ότι έχουν τη δύναμη, ο καθένας για τον εαυτό του ο ένας πριν από τον άλλο, ναι, αλλά και ο καθένας για τον εαυτό του ΚΑΙ ο ένας για τον άλλον.
Βλέπετε, ο Πολυπολικός Κόσμος δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξει συνεργασία. Αυτό σημαίνει ότι η μόνη συνεργασία που θα προκύψει θα είναι αυτή που έχει νόημα, αυτή που είναι διαισθητική και ρεαλιστική.
Το είδος που είναι ηθικό και σωστό και ναι, δίκαιο.
Εν ολίγοις, το είδος του ανταγωνισμού στο οποίο οι κυρίαρχοι στο μικροοικονομικό και στο μακροοικονομικό έχουν πάντα εμπλακεί για αμοιβαίο όφελος.
Αυτό ακριβώς επανέλαβαν και οι δύο άνδρες αμέσως μετά.
Και εδώ βρίσκεται ένα από τα μεγάλα παράδοξα της παγκοσμιοποιημένης κατάστασης, καθώς, ακριβώς όπως ο πόλεμος του Ιράν έχει εκθέσει εντελώς τον Δυτικό Παγκοσμιοποιημένο Ηγεμόνα σε πραγματικό επίπεδο ως Χάρτινο Τίγρη, το ίδιο το μοτίβο πανικού που φτάνει σε κρίσιμη μάζα κάθε φορά που δύο από τα τρία μέλη της θεωρητικής Κυρίαρχης Συμμαχίας βρίσκονται στο επίκεντρο της κεντρικής αφήγησης σε συνεννόηση καταδεικνύει σε ένα δικομματικό ακροατήριο τη σιδερένια υπόσχεση που βρίσκεται στην καρδιά της υπόθεσης Power Paradigm.
Η εξουσία γεννά δύναμη.
Η Δύναμη αναγνωρίζει την Εξουσία.
Η δύναμη είναι δύναμη.
Και τρεις άνδρες —που σημαίνει τρία έθνη, που σημαίνει τρεις λαοί— το χειρίζονται σε αφθονία σε σχέση με τον υπόλοιπο χάρτη μαζί.
Πράγμα που σημαίνει, de facto, ότι κάθε άμεσο ζεύγος δύο από τα τρία αντιπροσωπεύει έναν πολλαπλασιαστή ισχύος σε αυτήν την ισχύ και μια εκθετική απειλή σε επίπεδο εξαφάνισης σε οποιονδήποτε μηχανισμό αντιτίθεται.
Κάτι που σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσο αποπληκτικό γίνεται το εν λόγω Collectorate όταν και τα τρία βρίσκονται στο επίκεντρο ταυτόχρονα, και όταν οι μεγάλες συμφωνίες - συμφωνίες που συνεχίζουν να σηματοδοτούνται με τη μορφή συζητήσεων για κοινά οικονομικά έργα και αμοιβαίο επιταχυντισμό, που θα είναι ο πυρήνας ενός επερχόμενου χαρακτηριστικού όταν επιστρέψουμε στη σειρά Timeline War - αποκαλύπτονται τελικά για τις δημόσιες αγορές και τα μυαλά με τρόπο που το καθιστά αδύνατο για να μην αναγνωρίσει ο καθένας.
Όπως είπα την περασμένη εβδομάδα,
Ο φόβος τους δεν αφορά κανέναν άνθρωπο.
Πρόκειται για τη δημόσια ευθυγράμμιση τριών συγκεκριμένα, ταυτόχρονα.
Μέσω της αυξανόμενης ευθυγράμμισης σε οικονομικούς, ακόμη και στρατιωτικούς λόγους του Πούτιν και του Σι, ο Δυτικός Ηγεμόνας αποκαλύφθηκε ως ο ίδιος ο Χάρτινος Τίγρης που ισχυρίστηκε ο Τραμπ, παρέχοντάς του έτσι την Αφηγηματική Θωράκιση που απαιτείται τόσο για να αντιμετωπίσει όσο και για να ευθυγραμμιστεί με τον καθένα.
Μέσω του Τραμπ και του Πούτιν, μια πιθανή κωδικοποιημένη συμμαχία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας διατηρεί τη μοναδική ικανότητα να επιβάλλει την ειρήνη σε πραγματικούς και κινητικούς λόγους και να επιβάλλει τους όρους της μέσω του συνδυασμού στρατιωτικής εμβέλειας και μόχλευσης πόρων που κανένα άλλο ζεύγος δεν διατάζει.
Εν τω μεταξύ, μέσω του Τραμπ και του Σι, ένα ζεύγος μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας έχει την αντίστοιχη ικανότητα να σταματήσει την αμοιβαία εξασφαλισμένη οικονομική κατάρρευση, ευθυγραμμιζόμενο στα τεχνολογικά σύνορα που θα καθορίσουν την παραγωγική ικανότητα για δεκαετίες, αφαιρώντας ουσιαστικά όλα τα εμπόδια προς την αμοιβαία επιτάχυνση κατά μήκος της ίδιας της ενεργειακής και τεχνολογικής διαδρομής που θα δημιουργήσει και θα μας φέρει ταυτόχρονα σε μια Παγκόσμια Χρυσή Εποχή που ο καθένας έχει υποσχεθεί ανεξάρτητα.
Στην πραγματικότητα, ο Πούτιν και ο Σι αμφισβήτησαν την κεντρική αφήγηση του ίδιου του Ηγεμόνα, ο Τραμπ και ο Πούτιν πάγωσαν και εξέθεσαν τους βραχίονες προβολής ισχύος του Ηγεμόνα, ενώ ο Τραμπ και ο Σι μπορούν να μετατρέψουν αυτό που η μηχανή παρουσιάζει ως υπαρξιακό κίνδυνο σε επιταχυντή για μια παγκόσμια Εποχή της Αφθονίας, ενώ αμβλύνουν την εγελιανή παγίδα της κατασκευασμένης έλλειψης μεταμφιεσμένης σε ασφάλεια.
Στο τέλος, η εξουσία αναγνωρίζει τη δύναμη.
Όταν αυτή η αναγνώριση διασχίζει τις παλιές ιδεολογικές και αφηγηματικές διαφορές, οι αφηρημένες έννοιες που κάποτε διατηρούσαν τον μονοπολικό έλεγχο -η αέναη σύγκρουση ως η οικονομική μηχανή της ίδιας της μηχανικής σπανιότητας που ξεκίνησε τον κύκλο εξαρχής- αρχίζουν να χάνουν την επαφή τους με την κεντρική αφήγηση που ενημερώνει την ίδια την πραγματικότητα.
Η Πολυκρίση (από την Ουκρανία και τη Βενεζουέλα μέχρι το Ιράν και την Ταϊβάν) λειτουργεί τώρα ως ο ίδιος ο μακροοικονομικός μηχανισμός που παρέχει αφηγηματική θωράκιση στους πυλώνες για να ευθυγραμμιστούν και να κλειδώσουν για το επόμενο στάδιο, καθώς το Πολυπολικό Πλέγμα συνεχίζει να υφαίνεται, νήμα με κυρίαρχο νήμα σε όλο και πιο δημόσια θέα.
Η σήψη του Παγκοσμιοποιημένου Συστήματος δεν κρύβεται πλέον πίσω από θεσμικές προσόψεις. Μεταδίδεται στον αέρα για να το δουν όλοι. Και οι παλιές δομές εξουσίας μπορούν μόνο να παρακολουθούν με αυξανόμενο φόβο και δυσπιστία καθώς η εποχή της αφαίρεσης υποχωρεί στην εποχή της αναδυόμενης πολυπολικότητας και της αφιλτράριστης πραγματικότητας.
Η Κυρίαρχη Συμμαχία δεν ζήτησε ποτέ την άδεια της μηχανής για να υπάρξει.
Απαιτούσε μόνο την αναγνώριση, από εκείνους που κατέχουν την πραγματική εξουσία, ότι τα παλιά πρότυπα δεν εξυπηρετούν πλέον τα συμφέροντα των κυρίαρχων λαών ή το μέλλον που τους δίνεται τώρα η δυνατότητα να οικοδομήσουν ανεμπόδιστα.
Μάλλον, ότι ποτέ δεν το έκαναν.
Μας είπαν ότι θα μας έδειχναν έναν νέο κόσμο.
Ποτέ δεν μας είπαν ότι θα ήταν μόνο ο Τραμπ που μας το έδειξε.
Ένα ζευγάρι.
Δύο ζευγάρια.
Τρία ζευγάρια.
Παιχνίδι.
Πες, τι θα λέγατε για αυτόν τον ηγέτη του τρίτου κόσμου;
Τι θα λέγατε για τον άλλο βασικό πυλώνα της Κυρίαρχης Συμμαχίας;
Πότε θα πάει ο Ντόναλντ Τραμπ στη Μόσχα;
Λοιπόν, ο ίδιος ο άνθρωπος είχε κάτι να πει γι' αυτό πριν απογειωθεί για το Πεκίνο.
«Θα κάνω ό,τι είναι απαραίτητο».
Γι' αυτό δεν έχω καμία αμφιβολία, κύριε Πρόεδρε.
Γι' αυτό, δεν έχω καμία αμφιβολία.
Μέχρι την επόμενη φορά, μείνετε θετικοί, μείνετε βασισμένοι και το πιο σημαντικό... μείνε φωτεινός.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
