Η ΛΗΓΜΕΝΗ ΠΑΤΕΝΤΑ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΉΝ

 

Post2Post

Η ΛΗΓΜΕΝΗ ΠΑΤΕΝΤΑ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΉΝ

Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, ο νεοφιλελευθερισμός κυριάρχησε ως παγκόσμιο οικονομικό και ιδεολογικό μοντέλο: ελεύθερες αγορές, ιδιωτικοποιήσεις και παγκοσμιοποίηση. Παρουσιάστηκε όχι ως ιδεολογία, αλλά ως «τέλος της Ιστορίας» και ως φυσικός νόμος.

Βασίστηκε σε δύο κεντρικά δόγματα:

Το πρώτο υποστήριζε ότι οι ελεύθερες αγορές οδηγούν αυτόματα σε βέλτιστες ισορροπίες και ευημερία. Πράγματι, συνέβαλαν στη μείωση της παγκόσμιας φτώχειας και σε τεχνολογική πρόοδο. Ωστόσο, οι εργασίες των Δασκαλάκη και Παπαδημητρίου κατέδειξαν ότι οι ισορροπίες Nash, που επικαλεστηκαν ως "θεωρία" τους οι θεμελιωτές του νεοφιλελέ δόγματος, είναι υπολογιστικά εξαιρετικά δύσκολες στην πράξη, αφού προϋποθέτουν επαναλήψεις στα ίδια ανταγωνιστικά παίγνια, που υπερβαίνουν κατά πολύ τον βιολογικό ορίζοντα των "παικτών".

Το δεύτερο δόγμα αφορούσε το δημόσιο χρέος, με το μαγικό όριο του 60-90% να γίνεται δόγμα λιτότητας. Μετέπειτα μελέτες έδειξαν ότι η σχέση χρέους-ανάπτυξης είναι πολύ πιο σύνθετη και δεν δικαιολογεί τις αυστηρές συνταγές του Μάαστριχτ, της Λισσαβόνας ή τις αξιολογήσεις των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης με αυτά τα νούμερα ή με κάποια άλλα αντίστοιχα.

Τα όρια του μοντέλου

Παρότι παρήγαγε ανάπτυξη και καινοτομία για δεκαετίες, το εφαρμοσμένο μοντέλο της "πατέντας" νεοφιλελευθερισμός οδήγησε σε έντονες ανισότητες, υπερβολική χρηματοπιστωτικοποίηση, επαναλαμβανόμενες φούσκες και την κυριαρχία του κερδοσκοπικού χρήματος έναντι της πραγματικής οικονομίας. Η κρίση του 2008, η πανδημία και οι γεωπολιτικές διαταραχές ανέδειξαν την ευθραυστότητα της υπερβολικής παγκοσμιοποίησης, μέχρι που αυτή και κατέρρευσε το 2021, λίγο πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Σήμερα βλέπουμε μια μεγάλη στροφή. Οι ΗΠΑ επέστρεψαν επί του Μπάιντεν σε κρατικές επενδύσεις και κρατική βιομηχανική πολιτική, ενώ ο Τραμπισμός προωθεί και τον οικονομικό εθνικισμό και δασμούς, που υπόσχονται να κάνουν πάλι το κράτος των ΗΠΑ πάλι μεγάλο διογκώνοντας και άλλο τα χρέη του. Η Ευρώπη προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην δημοσιονομική πειθαρχία και την στρατηγική αυτονομία, χωρίς οι ηγεσίες της να έχουν συνειδητοποιήσει τιποτα από όλα τα πιο πάνω.

Το νέο δίλημμα

Ο νεοφιλελευθερισμός δεν έχει καταρρεύσει ακόμη πλήρως, αλλά έχει εξαντληθεί ως μοναδική συνταγή. Εμφανίζονται μάλιστα και δύο εκδοχές του: η ver 1.0 συνεχίζει στο μπλοκ Κίνας-BRICS, ενώ στη Δύση χτίζεται με αυταρχισμό μια πιο άγρια (ως προς τις ανισότητες που παράγει) ver 2.0 ως γεωπολιτική σανίδα σωτηρίας, με το σκιώδες παρατραπεζικό σύστημα των funds να παίρνει τη θέση των παραδοσιακών τραπεζών.

Και οι δύο εκδοχές του νεοφιλελευθερισμού αδυνατούν να δώσουν πειστική απάντηση ή να λύσουν τα σύγχρονα προβλήματα αυτού του αιώνα. Ό,τι και να κάνουν, τελικά καταλήγουν να φουσκώνουν ένα τρύπιο λάστιχο — τις φούσκες χρήματος που ξεκίνησαν από το 1971 και στήριξαν την επιτυχία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου μέχρι το 2008, όταν η μεγάλη φούσκα έσκασε για πρώτη φορά. Ακολούθησε το φουσκωμα μιας ακόμα μεγαλύτερης φούσκας, στηριγμένη πάνω στα κρατικά χρέη που, σε πολλές κρίσιμες χώρες, όπως οι ΗΠΑ, διογκωνονται πλέον ανεξέλεγκτα...

Ισχυρίζομαι ότι το πραγματικό ερώτημα σήμερα δεν είναι «κράτος ή αγορά», αλλά κεντρικοποίηση ή αποκέντρωση

Η συγκέντρωση εξουσίας σε τεχνολογικούς κολοσσούς, mega-funds και αλγορίθμους ΤΝ δημιουργεί νέους, πρωτοφανείς κινδύνους και ανισορροπίες και για αυτή την ήδη τρύπια φούσκα.

Αντίθετα, τεχνολογίες όπως το blockchain ανοίγουν τη δυνατότητα μεγαλύτερης διαφάνειας και κατανεμημένης εμπιστοσύνης μέσω οριζόντιων δικτύων ομότιμων κόμβων, που οδηγούν σε προϋποθέσεις για την εξάλειψη της! Δεν αποτελούν πανάκεια, αλλά προσφέρουν μια ενδιαφέρουσα εναλλακτική στα ιεραρχικά μοντέλα, που έχουν αποτύχει ιστορικά — είτε στον «σοσιαλιστικό πειραματισμό» του 20ού αιώνα, είτε στον νεοφιλελευθερισμό του 21ου.

Το μέλλον πιθανότατα ανήκει στα υβριδικά μοντέλα: ανταγωνιστικές αγορές, έξυπνο και περιορισμένο κράτος, αλλά και με νέους θεσμούς που θα περιορίζουν τόσο την κρατική όσο και την ιδιωτική υπερσυγκέντρωση εξουσίας, μέσα από την οριζόντια δικτύωση των πραγματικών παραγωγών «από τα κάτω» και με κοινωνική σύγκληση. Ότι έκανε δηλαδή και η Κίνα με το υβριδικό οικονομικό μοντέλο της ανάπτυξης της. Αλλά χωρίς τα λάθη της αυταρχικής ιεραρχίας της.

Η πρόκληση είναι να συνδυάσουμε αποδοτικότητα, ανθεκτικότητα και κοινωνική συνοχή, χωρίς ομως να κολλήσουμε στην απραξία από εύκολες ταμπέλες, όπως «σοσιαλισμός ver 2.0» ή «καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο». Για καπιταλισμό θα μιλάμε πάλι και για ταξικές διαφορές. Αλλά χωρίς η οικονομία να εξουσιάζει όλους τους θεσμούς της δημοκρατίας. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε κάποτε να αποφασίσουμε και ποιό θα είναι το επόμενο μας πείραμα.

Όπως κάθε πραγματική υπόθεση, το αληθές ή το ψευδές της θα κριθεί μόνο στην πράξη.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Τραμπ – Σι: Η συνάντηση που θα δείξει ποιος κρατά πια τα χαρτιά

 

Το μεγάλο παζάρι των δύο υπερδυνάμεων

Η επικείμενη συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ με τον Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο δεν θυμίζει τις ιστορικές στιγμές προσέγγισης του παρελθόντος.

Δεν είναι το 1972 του Νίξον και του Μάο. Δεν είναι καν η εποχή όπου η Ουάσιγκτον πίστευε ότι η οικονομική αλληλεξάρτηση θα μεταμόρφωνε σταδιακά την Κίνα σε έναν πιο προβλέψιμο εταίρο του δυτικού συστήματος.

Αντιθέτως, η συνάντηση γίνεται σε μια περίοδο όπου και οι δύο πλευρές έχουν πλέον αποδεχθεί ότι η στρατηγική αντιπαλότητα ήρθε για να μείνει. Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι αν ΗΠΑ και Κίνα θα λύσουν τις διαφορές τους. Είναι αν μπορούν να αποτρέψουν την ανεξέλεγκτη κλιμάκωση — εμπορική, τεχνολογική ή ακόμη και στρατιωτική.

Γι’ αυτό και η λέξη-κλειδί στην Ουάσιγκτον δεν είναι πλέον «μετασχηματισμός» της Κίνας, αλλά «σταθερότητα» ή όπως το περιγράφουν Αμερικανοί αξιωματούχοι, μια «decent peace» — μια ανεκτή ειρήνη ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες δυνάμεις του πλανήτη.

Το τέλος της εποχής που η Αμερική «κρατούσε όλα τα χαρτιά»

Για δεκαετίες, οι ΗΠΑ λειτουργούσαν με την πεποίθηση ότι η οικονομική και τεχνολογική υπεροχή τους θα τους επέτρεπε να καθορίζουν τους όρους της σχέσης με το Πεκίνο.Σήμερα αυτή η βεβαιότητα έχει ραγίσει.Η Κίνα απέδειξε τα τελευταία χρόνια ότι διαθέτει ισχυρά αντίμετρα απέναντι στην αμερικανική πίεση: από τις σπάνιες γαίες και τα κρίσιμα ορυκτά μέχρι τη βιομηχανική της ισχύ, τις αλυσίδες εφοδιασμού και την κυριαρχία της σε στρατηγικούς τομείς όπως οι μπαταρίες, τα φωτοβολταϊκά και τα ηλεκτρικά οχήματα.

Το σοκ για την Ουάσιγκτον ήρθε όταν το Πεκίνο έδειξε ότι μπορεί να απαντήσει συμμετρικά στον εμπορικό πόλεμο και στους περιορισμούς εξαγωγών τεχνολογίας. Το μήνυμα ήταν σαφές: η εποχή που οι ΗΠΑ «κρατούσαν όλα τα χαρτιά» έχει περάσει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Κίνα έχει ξεπεράσει την Αμερική. Σημαίνει όμως ότι η αλληλεξάρτηση μετατράπηκε σε αμοιβαίο όπλο.

Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να κυριαρχούν στα προηγμένα chips και στην τεχνητή νοημοσύνη αιχμής. Η Κίνα όμως παραμένει κρίσιμη για την παγκόσμια μεταποίηση και για πρώτες ύλες χωρίς τις οποίες η δυτική βιομηχανία δυσκολεύεται να λειτουργήσει.

Οι νίκες που θέλει να φέρει πίσω ο Τραμπ

Ο Τραμπ πηγαίνει στο Πεκίνο με έναν σαφή πολιτικό στόχο: να επιστρέψει στην Ουάσιγκτον με απτά αποτελέσματα που μπορούν να παρουσιαστούν ως αμερικανικές νίκες.

Στο τραπέζι βρίσκονται μεγάλες κινεζικές αγορές αμερικανικών αγροτικών προϊόντων, νέες συμφωνίες για Boeing, πιθανή χαλάρωση εντάσεων στους δασμούς και ένα πιο μόνιμο πλαίσιο διαχείρισης των εμπορικών διαφορών μέσω ενός «Board of Trade» — ενός μηχανισμού που θα επιχειρεί να αποτρέπει τις εκρήξεις εμπορικού πολέμου πριν αυτές ξεφύγουν.

Η λογική είναι βαθιά τραμπική: λιγότερη ιδεολογία, περισσότερη συναλλαγή. Ο Αμερικανός πρόεδρος φαίνεται να πιστεύει ότι μπορεί να διαχειριστεί τη σχέση προσωπικά, μέσα από απευθείας συνεννοήσεις με τον Σι. Άλλωστε έχει επανειλημμένα μιλήσει για τη «χημεία» τους, ενώ δεν κρύβει ότι θεωρεί τις προσωπικές σχέσεις μεταξύ ηγετών κεντρικό εργαλείο εξωτερικής πολιτικής.

Όμως πίσω από τη βιτρίνα των πιθανών εμπορικών συμφωνιών, ο Λευκός Οίκος επιδιώκει και κάτι βαθύτερο: χρόνο.

Χρόνο για να μειώσει την εξάρτηση των ΗΠΑ από τις κινεζικές αλυσίδες εφοδιασμού. Χρόνο για να οργανώσει συμμαχίες σε κρίσιμα ορυκτά και τεχνολογία. Χρόνο για να ενισχύσει την αμερικανική βιομηχανική βάση στον ανταγωνισμό για την AI και τους ημιαγωγούς.

Το Πεκίνο παίζει άμυνα — αλλά από θέση ισχύος

Το ενδιαφέρον είναι ότι και η Κίνα επιθυμεί τη σταθεροποίηση της σχέσης. Παρά τη ρητορική αυτοπεποίθησης, το Πεκίνο γνωρίζει ότι η κινεζική οικονομία παραμένει ευάλωτη: κρίση ακινήτων, ασθενική κατανάλωση, δημογραφική πίεση και επιβράδυνση της ανάπτυξης.

Γι’ αυτό ο Σι δεν θέλει ανεξέλεγκτη σύγκρουση με τις ΗΠΑ. Θέλει προβλεψιμότητα. Ταυτόχρονα, όμως, η Κίνα αισθάνεται ότι ο συσχετισμός ισχύος έχει μεταβληθεί υπέρ της σε σύγκριση με το πρώτο σοκ των δασμών του 2018.

Έχει διαφοροποιήσει τις εξαγωγές της, έχει ενισχύσει τη θέση της στον Παγκόσμιο Νότο και εμφανίζεται σε πολλές αναπτυσσόμενες οικονομίες ως πιο σταθερός εταίρος από μια Αμερική που αλλάζει στρατηγική ανάλογα με τον εκάστοτε πρόεδρο.

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή ενίσχυσε περαιτέρω αυτή την εικόνα. Στο Πεκίνο εκτιμούν ότι η εμπλοκή των ΗΠΑ στο Ιράν αποδυνάμωσε τη διαπραγματευτική θέση της Ουάσιγκτον και ανέδειξε την Κίνα ως δύναμη σταθερότητας.

Δεν είναι τυχαίο ότι Κινέζοι αξιωματούχοι και αναλυτές μιλούν πλέον ανοιχτά για μια Αμερική που «πολεμά χωρίς να κερδίζει», ενώ η Κίνα «κερδίζει χωρίς να πολεμά».

Τα πραγματικά αγκάθια

Παρά τις πιθανές εμπορικές συμφωνίες, τα βαθύτερα προβλήματα της σινοαμερικανικής σχέσης όχι μόνο παραμένουν, αλλά γίνονται ολοένα πιο εκρηκτικά.

Πρώτο και κυριότερο: η Ταϊβάν

Για το Πεκίνο είναι το σημαντικότερο ζήτημα στις σχέσεις με τις ΗΠΑ. Η κινεζική ηγεσία επιδιώκει όχι μόνο περιορισμό των αμερικανικών εξοπλισμών προς την Ταϊπέι, αλλά ακόμη και αλλαγή στη διατύπωση της αμερικανικής πολιτικής — από το «δεν υποστηρίζουμε την ανεξαρτησία της Ταϊβάν» στο πιο σκληρό «αντιτιθέμεθα στην ανεξαρτησία της Ταϊβάν».

Για συμμάχους των ΗΠΑ στην Ασία, από την Ιαπωνία έως τη Νότια Κορέα, αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό ενδεχόμενο της συνάντησης.

Το δεύτερο μεγάλο μέτωπο είναι η τεχνολογία

Η μάχη για ημιαγωγούς, AI και προηγμένα συστήματα δεν είναι πλέον απλώς οικονομική. Είναι γεωπολιτική και στρατηγική. Οι ΗΠΑ προσπαθούν να περιορίσουν την πρόσβαση της Κίνας σε προηγμένη τεχνολογία, ενώ το Πεκίνο επενδύει μαζικά στην αυτάρκεια.

Την ίδια στιγμή, δεν υπάρχει ακόμη πραγματικό πλαίσιο συνεννόησης για τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης ή για τον τρόπο αποφυγής κρίσεων σε έναν κόσμο όπου AI, κυβερνοπόλεμος και στρατιωτικά συστήματα αλληλοσυνδέονται όλο και περισσότερο.

Τρίτο μέτωποι οι κρίσιμες ύλες

Και βέβαια υπάρχει το ζήτημα των σπάνιων γαιών και των κρίσιμων ορυκτών — ένα από τα πιο ισχυρά γεωοικονομικά όπλα της Κίνας.

Η σκιά του Ιράν και ο πειρασμός του μεγάλου παζαριού

Η χρονική συγκυρία της συνάντησης δίνει στη Μέση Ανατολή πρωταγωνιστικό ρόλο.

Η Ουάσιγκτον γνωρίζει ότι το Πεκίνο διαθέτει επιρροή στην Τεχεράνη, ως ο μεγαλύτερος αγοραστής ιρανικού πετρελαίου. Η Κίνα, από την πλευρά της, θέλει πάση θυσία να αποφευχθεί μια μακρά αποσταθεροποίηση που θα κρατήσει κλειστό ή επισφαλές το Στενό του Ορμούζ, απ’ όπου περνά τεράστιο μέρος των ενεργειακών της εισαγωγών.

Κάπου εδώ εμφανίζεται ο πειρασμός ενός ευρύτερου «μεγάλου παζαριού». Θα μπορούσε ο Τραμπ να αναζητήσει κινεζική βοήθεια στο Ιράν με αντάλλαγμα ηπιότερη στάση σε άλλα μέτωπα; Θα μπορούσε η Κίνα να πιέσει για παραχωρήσεις στην Ταϊβάν ή στην τεχνολογία αξιοποιώντας την ανάγκη της Ουάσιγκτον για αποκλιμάκωση στη Μέση Ανατολή;

Αυτό είναι το ερώτημα που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία σε συμμάχους των ΗΠΑ στην Ασία.

Τι να περιμένουμε

Η επικείμενη συνάντηση πιθανότατα θα παράξει χαμόγελα, μεγάλες δηλώσεις, εμπορικές συμφωνίες και μια προσπάθεια αποκλιμάκωσης. Δεν θα αλλάξει όμως τη βαθιά δομή της αντιπαράθεσης.

Οι ΗΠΑ και η Κίνα δεν κινούνται προς συμφιλίωση. Κινούνται προς μια πιο οργανωμένη, πιο ψυχρή και πιο ρεαλιστική διαχείριση του ανταγωνισμού τους.

Ο Τραμπ φαίνεται να πιστεύει ότι μπορεί να πετύχει μια προσωπική «μεγάλη συμφωνία» με τον Σι. Ο Σι, αντίθετα, μοιάζει να βλέπει τη σχέση ως παιχνίδι μακράς διάρκειας: αγορά χρόνου, ενίσχυση της κινεζικής αυτάρκειας και σταδιακή μετατόπιση της παγκόσμιας ισορροπίας ισχύος.

Και ίσως αυτή να είναι η ουσία της συνάντησης στο Πεκίνο: όχι το τέλος της σινοαμερικανικής σύγκρουσης, αλλά η αρχή μιας νέας φάσης, όπου οι δύο υπερδυνάμεις θα προσπαθούν ταυτόχρονα να συνεργάζονται, να ανταγωνίζονται και να προετοιμάζονται για έναν κόσμο όπου καμία από τις δύο δεν μπορεί πλέον να επιβάλει μόνη της τους κανόνες  https://www.naftemporiki.gr/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Η Γραμματική του Κόσμου!!!

 

Λεόν ντε Σαϊγί

Κάθε άνθρωπος φέρει ολόκληρη τη μορφή της ανθρώπινης κατάστασης μέσα του».

— Montaigne, Δοκίμια

Εκεί που η μεταφυσική συναντά την ποίηση και ο νους συναντά τον κόσμο, ίσως και τον δημιουργό του.

1. Η αυτοπροσωπογραφία του μυαλού

Υπάρχει κάτι συναρπαστικό στην τέχνη των σπηλαίων. Το κυνήγι ανθρώπων-βίσωνας ή το αποτύπωμα του χεριού στον τοίχο δεν είναι ακριβώς η Καπέλα Σιξτίνα ή ο Έκπτωτος Άγγελος, ωστόσο αρκετοί άνθρωποι θέλουν να τα δουν ώστε η παλαιότερη ανθρώπινη τέχνη πρέπει να διατηρηθεί από τις περίεργες ορδές, που κοιτάζουν αντ' αυτού αναπαραγωγές του Lascaux και του Chauvet.

Το δέος του σπηλαίου δεν είναι αισθητικό. Είναι το τεράστιο βάρος του χρόνου, ο κόσμος που μας χωρίζει από αυτούς τους μακρινούς προγόνους που έριχναν χρωστικές ουσίες στα τοιχώματα των σπηλαίων. Κατά κάποιο τρόπο, δεν είναι ο ίδιος κόσμος που κατοικούμε. Το έχουμε αλλάξει τόσο πολύ και τον τρόπο που το κατοικούμε.

Ωστόσο, η τέχνη των σπηλαίων μας μιλάει ανά τους αιώνες. Και ενώ μπορεί να χάσουμε κάποια από την αφηγηματική του δύναμη ή σημασία, μπορούμε να το καταλάβουμε. Ένας ανθρώπινος εγκέφαλος το 40.000 π.Χ. και το 2026 δεν είναι θεμελιωδώς διαφορετικοί. Αν ακούσουμε τους ανθρωπολόγους, είναι στην πραγματικότητα αρκετά παρόμοιοι: μοιράζονται μια σύνταξη, ένα είδος γεωμετρίας.

Μια τοπολογία.

Σε έκσταση, παράγουν τα ίδια σχήματα και μορφές. Τα ίδια πλέγματα, σπείρες, κουκκίδες, ένθετα τόξα, σήραγγες, πλέγματα εμφανίζονται σε κάθε ήπειρο, κάθε εποχή, κάθε πολιτισμό που έχει βιώσει ποτέ αλλοιωμένες καταστάσεις και έχει ωθήσει την ανθρώπινη συνείδηση στα άκρα της μέσω νηστείας, σκοταδιού, τελετουργίας ή φυτικής ιατρικής.

Οι ανθρωπολόγοι προσδιόρισαν ποιες είναι αυτές: ενοπτικές μορφές, που δημιουργούνται ενδογενώς από το ίδιο το ανθρώπινο νευρικό σύστημα όταν οδηγείται σε αλλοιωμένες καταστάσεις. Δεν είναι αναπαραστάσεις του εξωτερικού κόσμου, είναι αυτό που βλέπει ο εγκέφαλος όταν στρέφεται προς τα μέσα. Οι σπηλαιογραφίες είναι ο ανθρώπινος εγκέφαλος που απεικονίζει τον εαυτό του.1

Οι πιο βασικές «ενοπτικές» μορφές2 είναι στην πραγματικότητα φυσικά γεγονότα, φωτεινά μοτίβα που δημιουργούνται από το ίδιο το οπτικό σύστημα όταν στερείται εξωτερικού φωτός ή διεγείρεται από εσωτερικούς παράγοντες: κόπωση, ρυθμική κίνηση, νηστεία ή ψυχοτρόπα. Μερικά από αυτά τα μοτίβα προέρχονται από τον αμφιβληστροειδή ή το οπτικό νεύρο. Τα πιο πολύπλοκα δημιουργούνται στον οπτικό φλοιό. Επειδή κάθε Homo sapiens έχει σχεδόν πανομοιότυπο οπτικό φλοιό, όλοι βλέπουμε το ίδιο γεωμετρικό υπόβαθρο όταν ο εξωτερικός κόσμος είναι απενεργοποιημένος.

Ο τρόπος με τον οποίο ερμηνεύουμε αυτό το υπόβαθρο είναι διαφορετικός. Στο μοντέλο των Clottes και Lewis-Williams, αυτά τα δομικά στοιχεία του οπτικού συστήματος εμφανίζονται στο πρώτο στάδιο μιας έκστασης. Αλλά τότε ο εγκέφαλος, αυτός ο ψυχαναγκαστικός ταίριασμα μοτίβων, προσπαθεί να κατανοήσει αυτά τα γεωμετρικά σχήματα. αλληθωρίζει και ερμηνεύει το νόημα. Ένα ζιγκ-ζαγκ γίνεται φίδι, κεραυνός ή κάτι άλλο, ανάλογα με τον πολιτισμό. Ο εγκέφαλος αρχίζει να συν-δημιουργεί νόημα από τα οράματα. Στη συνέχεια, στο τρίτο στάδιο, το υποκείμενο αισθάνεται να παρασύρεται σε μια δίνη ή σήραγγα, μια αίσθηση που δημιουργείται από τη δομή της περιφερειακής όρασης του οπτικού συστήματος. Στο τέλος του τούνελ, οι ενοπτικές μορφές μεταμορφώνονται σε πλήρεις εικονικές παραισθήσεις - ζώα, τέρατα ή πνεύματα.

Οι ζωγραφιές των σπηλαίων είναι η αυτοπροσωπογραφία του εγκεφάλου, σαράντα χιλιάδων ετών. Και το πορτρέτο είναι το ίδιο παντού.

Οι Clottes και Lewis-Williams δείχνουν κάτι που άλλοι έχουν δείξει με συνέπεια σε όλους τους κλάδους: οι μεταβλητές του πολιτισμού, της γεωγραφίας, της γλώσσας, της κοσμολογίας είναι όλες διαφορετικές, αλλά οι εμπειρίες και τα αποτελέσματα μοιράζονται κοινά χαρακτηριστικά. Αμετάβλητα.

Ένα φυσικό πείραμα που κανείς δεν σχεδίασε και δείχνει ότι υπάρχει ένα σχήμα στη συνείδηση, και όχι μόνο μεταφορικά: στην πραγματικότητα. Ο τρόπος που έχει σχήμα ένα ποτάμι, όχι επειδή κάποιος το σχεδίασε, αλλά επειδή το νερό και η βαρύτητα και η αντίσταση του βράχου παράγουν ορισμένες μορφές και όχι άλλες. Η συνείδηση κινείται μέσα στον κόσμο με τον ίδιο τρόπο: όχι ελεύθερα, όχι τυχαία, αλλά κατά μήκος αυλακώσεων που είναι πριν από τον πολιτισμό, πριν από την ατομική προσωπικότητα, ίσως πριν από το ίδιο το ανθρώπινο είδος.

Που σημαίνει ότι ό,τι δημιουργεί αυτές τις μορφές είναι πριν από όλα αυτά. Είναι δομικό. Παγκόσμιος.

2. Ο Ναυτίλος δεν διαλέγει τη σπείρα του

Το 1952, ο Άλαν Τούρινγκ, ο ίδιος άνθρωπος που εφηύρε τον σύγχρονο υπολογιστή, εργαζόταν σε ένα εντελώς άσχετο πρόβλημα: πώς οι ζωντανοί οργανισμοί αναπτύσσουν τα μοτίβα τους. Πώς αποκτά μια λεοπάρδαλη τις κηλίδες της; Πώς ξέρει ένας ναυτίλος να σπειροειδώς;

Περιέγραψε αυτό που ονόμασε συστήματα αντίδρασης-διάχυσης: δύο χημικές ουσίες, έναν ενεργοποιητή και έναν αναστολέα, που διαχέονται μέσω ενός μέσου και αντιδρούν μεταξύ τους. Χωρίς σχέδιο ή οδηγίες, όταν οι παράμετροι είναι σωστές, το σύστημα σπάει αυθόρμητα τη δική του συμμετρία και εγκαθίσταται σε... σπείρες, κουκκίδες, ρίγες, εξαγωνικά πλέγματα.

Αυτές οι μορφές δεν επιβάλλονται στο σύστημα από έξω. Είναι εκεί που πηγαίνει το σύστημα όταν αφήνεται μόνο του. Στη γλώσσα της δυναμικής, είναι ελκυστές: λεκάνες στο τοπίο των πιθανών καταστάσεων στις οποίες εμπίπτει ένα σύστημα όχι επειδή ωθήθηκε εκεί αλλά επειδή εκεί ζει η σταθερότητα. Το νερό βρίσκει την κοιλάδα, το εκκρεμές βρίσκει ανάπαυση, το χημικό μέσο βρίσκει τη σπείρα. Τίποτα δεν είναι σχεδιασμένο. Αυτά είναι απλώς τα σχήματα που αναδύονται όταν παίζουν οι περιορισμοί του ίδιου του συστήματος.

Ο ναυτίλος δεν επιλέγει τη σπείρα του. Η σπείρα είναι όπου εγκαθίσταται η διαδικασία ανάπτυξης.

Μοτίβα Turing

Πίσω στον οπτικό φλοιό: οδηγείται σε μια κατάσταση μακριά από την ισορροπία από έκσταση ή σκοτάδι ή φυτικό φάρμακο, δημιουργεί σπείρες, πλέγματα, ένθετα τόξα. Οι ίδιες μορφές. Όχι παρόμοιο - το ίδιο. Η ίδια μαθηματική δομή που εμφανίζεται σε ένα χημικό μέσο, στο κέλυφος ενός μαλακίου, στις στήλες του τροχού του οπτικού φλοιού, στους βραχίονες ενός γαλαξία που διαμορφώνεται από τη βαρύτητα και την περιστροφή δισεκατομμυρίων ετών, εμφανίζεται επίσης στο ανθρώπινο μυαλό όταν αφήνεται στην τύχη του.

3. Παράξενοι ελκυστές και αρχέτυπα

Ο ίδιος ελκυστής, που δημιουργείται σε διαφορετικά υποστρώματα. Όχι ομοιότητα - ταυτότητα. Που σημαίνει ότι κάτι βρίσκεται αντί να προβάλλεται. Η πραγματικότητα έχει αυλακώσεις και αυτά τα συστήματα εγκαθίστανται σε αυτά, το καθένα με το δικό του μέσο.

Η διάκριση έχει σημασία. Μια αναλογία είναι μια ομοιότητα στο μάτι του παρατηρητή. Αυτό που δείχνει η θεωρία δυναμικών συστημάτων είναι κάτι ισχυρότερο: ένας ελκυστής δεν είναι ένα μοτίβο που επιβάλλεται σε ένα σύστημα, αλλά η υπογραφή της δικής του δομής περιορισμού που γίνεται ορατή. Όταν ένα σύστημα Turing παράγει μια σπείρα, η σπείρα είναι αυτό που τα μαθηματικά της δυναμικής ενεργοποιητή-αναστολέα καθιστούν αναπόφευκτο - είναι ο περιορισμός, που εκφράζεται. Όταν ο οπτικός φλοιός υπό έκσταση παράγει την ίδια σπείρα, ο ισχυρισμός δεν είναι ότι τα δύο συστήματα μοιάζουν. Είναι ότι μοιράζονται την ίδια υποκείμενη δομή περιορισμών: η σπείρα είναι χαρακτηριστικό όχι της χημείας ή των νευρώνων συγκεκριμένα, αλλά των αυτο-οργανωμένων διαδικασιών ως τέτοιες. Διαφορετικό υπόστρωμα, ίδια αυλάκωση.

Ο Ilya Prigogine έδειξε πόσο μακριά εκτείνεται αυτή η λογική. Κέρδισε το βραβείο Νόμπελ για την απόδειξη ότι τα συστήματα που απέχουν πολύ από την ισορροπία - ένα ζωντανό κύτταρο, ένα καιρικό σύστημα, ένας σκεπτόμενος εγκέφαλος - δεν αποσυντίθενται σε χάος. Αυτοοργανώνονται, πέφτοντας σε περίεργους ελκυστές: σταθερά μοτίβα στα οποία επιστρέφει το σύστημα ακόμα και όταν διαταράσσεται, λεκάνες που το τραβούν πίσω κάθε φορά που περιπλανιέται. Και κυρίως: δεν είναι όλες οι διαμορφώσεις σταθερές. Το μεγαλύτερο μέρος του πιθανού χώρου καταρρέει ή δεν παράγει τίποτα. Αυτό που απομένει είναι ένα εκπληκτικά μικρό σύνολο βιώσιμων μορφών. Τα αυλάκια είναι λίγα. Είναι βαθιά. Δεν επιλέγονται από το σύστημα - είναι εκεί που αναπόφευκτα οδηγούν οι δικοί του περιορισμοί.

Τύποι ελκυστών που απαντώνται συνήθως σε μη γραμμικά συστήματα: (Α) ελκυστής σταθερού σημείου (ή σημείου), (Β) ελκυστής οριακού κύκλου (ή κυκλικός ή περιοδικός ή ταλαντευόμενος), (Γ) δακτυλιοειδής (ή οιονεί περιοδικός) ελκυστής και (Δ) χαοτικός (ή παράξενος) ελκυστής.

Οι συνέπειες για τη συνείδηση είναι σημαντικές: εάν ο εγκέφαλος είναι μια δομή διάχυσης - και είναι, καταναλώνει το ένα πέμπτο της ενέργειας του σώματος για να διατηρήσει την περίπλοκη τάξη του - τότε τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα της ανθρώπινης φαντασίας δεν είναι αυθαίρετα. Είναι τα σχήματα στα οποία πέφτει η συνείδηση όταν επεξεργάζεται την πραγματικότητα σε βάθος. Δεν επιλέχθηκε. βρέθηκε. Δεν επιλέγεις να σκέφτεσαι ένα αρχέτυπο. Πέφτεις σε ένα, όπως ένα ποτάμι βρίσκει την κοιλάδα του όχι με απόφαση αλλά ακολουθώντας τον κόκκο του τοπίου.

Ο Ήρωας δεν είναι ένας χαρακτήρας που επινόησε κάποιος. Είναι εκεί που πηγαίνει η φαντασία όταν επεξεργάζεται την αυτενέργεια ενάντια στην αντίσταση. Η κάθοδος στο σκοτάδι δεν είναι αφηγηματικό τέχνασμα. Είναι εκεί που πηγαίνει η φαντασία όταν επεξεργάζεται την απώλεια, τη μύηση, την αναγκαιότητα της κατάρρευσης πριν περάσει. Αυτά είναι τα σχήματα που παίρνει η ψυχή όταν αφήνεται στους δικούς της βαθύτερους περιορισμούς.

Πόσο μακριά όμως εκτείνονται οι αυλακώσεις; Πόση από την ανθρώπινη εμπειρία – όχι μόνο οπτική, όχι μόνο ψυχολογική, αλλά ευφάνταστη, συμβολική, θρησκευτική, μεταφυσική – εμπίπτει στον ίδιο οριοθετημένο χώρο; Αυτό είναι το ερώτημα που ο Durand και ο Couliano πέρασαν τη ζωή τους απαντώντας. Και η απάντηση είναι πιο περίεργη και πιο ριζοσπαστική από ό,τι υποδηλώνουν μόνο τα μαθηματικά.

4. Η πεπερασμένη τοπολογία του πραγματικού

Ο Gilbert Durand πέρασε τη ζωή του χαρτογραφώντας τη συνάντηση από μέσα, από την ανθρώπινη πλευρά της συνάντησης. Σε όλο το αρχείο του μύθου, της τελετουργίας, των συμβόλων και της τέχνης, διαπίστωσε ότι η φαντασία δεν λειτουργεί ελεύθερα. Λειτουργεί μέσω αυτού που ονόμασε trajet anthropologique: μια συνεχή διαπραγμάτευση μεταξύ των βιολογικών επιταγών του νευρικού συστήματος και των πολιτιστικών υλικών του κόσμου. Οι ράγες χαράσσονται από το ίδιο το σώμα.

Επειδή είμαστε δίποδοι και πολεμάμε τη βαρύτητα, επειδή έχουμε ένα αιθουσαίο σύστημα που καταγράφει πάνω-κάτω ως πρωταρχικούς προσανατολισμούς της ύπαρξης, ο κάθετος άξονας είναι προ-εγγεγραμμένος στο βαθύτερο στρώμα της ανθρώπινης φαντασίας. Φως, ύψος, άνοδος, ηρωισμός, το ηλιακό σμήνος μαζί όχι επειδή κάποιος αρχαίος ποιητής αποφάσισε ότι πρέπει, αλλά επειδή όλα ζουν στην ίδια πλευρά μιας διάκρισης που το σώμα γνωρίζει πριν από τον πολιτισμό. Σκοτάδι, βάθος, κάθοδος, περίφραξη, σεληνιακό, κυκλικό σύμπλεγμα από την άλλη πλευρά. Ο πολιτισμός δεν εφευρίσκει αυτούς τους αστερισμούς. Τα κληρονομεί, τα επεξεργάζεται, τα αντιστρέφει, τα παρωδεί. Αλλά δεν μπορεί να τους ξεφύγει. Μπορείς να σκεφτείς ενάντια σε ένα αρχέτυπο, αλλά δεν μπορείς να σκεφτείς έξω από ένα. Η ειρωνεία, η ανατροπή, η αποδόμηση είναι όλα σχέσεις με τη δομή. Η δομή δείχνει ακριβώς τη δύναμή της στο πόσο δύσκολο είναι να βγεις πραγματικά.

Αυτό που αποκάλυψε ο Durand είναι ότι αυτές δεν είναι μόνο ποιητικές τάσεις. Είναι καθεστώτα: συστηματικά συμπλέγματα εικόνας, συμβόλων, χειρονομιών και αφήγησης που συγκρατούνται με αξιοσημείωτη συνέπεια μεταξύ των παραδόσεων χωρίς ιστορική επαφή. Ο πολεμιστής και ο ήλιος και το σπαθί και η ευθεία γραμμή και η κάθετη άνοδος ανήκουν όλα μαζί σε όλους τους πολιτισμούς, επειδή είναι όλα εκφράσεις της ίδιας υποκείμενης δομικής τάσης. Η σπηλιά και το αγγείο και η σπείρα και η κυκλική επιστροφή και η μεγάλη μητέρα ανήκουν όλα μαζί για τον ίδιο λόγο. Οι δομές είναι εκπληκτικά λίγες. Δεν είναι χαρακτηριστικά κάποιας συγκεκριμένης κουλτούρας, αλλά χαρακτηριστικά του τι σημαίνει να είσαι ένα συνειδητό ενσαρκωμένο πλάσμα που κινείται μέσα σε έναν κόσμο με μια συγκεκριμένη δομή.

Αυτή είναι η τοπολογία που χαρτογραφείται από την ανθρώπινη πλευρά. Ο Ioan Couliano το πλησίασε από την άλλη άκρη.

Στο Δέντρο της Γνώσης, ο Couliano ρώτησε όχι πώς δομεί η συνείδηση τη συνάντησή της με την πραγματικότητα, αλλά πώς μοιάζει ο λογικός χώρος των πιθανών απαντήσεων όταν η συνείδηση αντιμετωπίζει τα θεμελιώδη ερωτήματα. Αντιμετώπισε τους μύθους της δημιουργίας και τα συστήματα σωτηρίας σχεδόν σαν λογισμικό και διαπίστωσε ότι ολόκληρο το φάσμα της ανθρώπινης θρησκευτικής φαντασίας, κάθε απάντηση στα ερωτήματα της προέλευσης, του κακού και της λύτρωσης, παράγεται από ένα μικρό σύνολο δυαδικών τελεστών που εφαρμόζονται σε μια χούφτα θεμελιωδών ερωτημάτων. Είναι ο υλικός κόσμος καλός ή κακός; Είναι ο δημιουργός του καλός ή κακός; Είναι δυνατή η διαφυγή, και αν ναι πώς;

Το δέντρο των πιθανών απαντήσεων είναι συγκλονιστικά μικρό. Όλο το φάσμα της ανθρώπινης θρησκευτικής φαντασίας, κάθε μύθος δημιουργίας, κάθε σύστημα σωτηρίας, κάθε θεοδικία σε κάθε πολιτισμό και κάθε αιώνα — και χωράει σε μια σελίδα.

Το δέντρο της γνώσης

Αλλά ο λόγος που ταιριάζει σε μια σελίδα δεν είναι απλώς ότι τα ανθρώπινα μυαλά περιορίζονται στον τρόπο σκέψης τους. Είναι ότι οι ίδιες οι ερωτήσεις περιορίζουν τις απαντήσεις με κάτι κοντά στη λογική αναγκαιότητα. Όταν ρωτάτε αν ο υλικός κόσμος είναι καλός ή κακός, έχετε ανοίξει ένα δυαδικό σύστημα που καθορίζει δομικά τις κατάντη δυνατότητες. Οι περισσότεροι συνδυασμοί απαντήσεων παράγουν εσωτερικές αντιφάσεις ή καταρρέουν ο ένας μέσα στον άλλο. Οι θεολογικές διαμορφώσεις που επιβιώνουν και διαδίδονται είναι αυτές που επιτυγχάνουν ένα είδος εσωτερικής σταθερότητας - οι ελκυστές του χώρου πιθανοτήτων. Το δέντρο είναι μικρό για τον ίδιο λόγο που ο αριθμός των σταθερών μοτίβων Τούρινγκ είναι μικρός: το μεγαλύτερο μέρος του πιθανού χώρου είναι ασταθές και αυτό που απομένει μετά την κατάρρευση των ασταθών διαμορφώσεων είναι ένα εκπληκτικά μικρό σύνολο βιώσιμων μορφών.

Αυτή είναι η βαθύτερη αντιστοιχία του Κουλιάνο με τα μαθηματικά της ενότητας 2. Ο Prigogine έδειξε ότι τα συστήματα που απέχουν πολύ από την ισορροπία δεν εξερευνούν ελεύθερα τον χώρο πιθανοτήτων τους. εμπίπτουν στο μικρό υποσύνολο των διαμορφώσεων που είναι δυναμικά σταθερές. Ο Couliano δείχνει την ίδια λογική που λειτουργεί στο χώρο των τελικών ερωτήσεων: δεν είναι όλες οι απαντήσεις σταθερές και αυτές που είναι σχηματίζουν ένα περιορισμένο, πεπερασμένο σύνολο. Η οριοθέτηση δεν είναι χαρακτηριστικό της περιορισμένης ανθρώπινης φαντασίας. Είναι χαρακτηριστικό της δομής των περιορισμών των ίδιων των ερωτήσεων.

Ο Lévi-Strauss είδε τις ίδιες δομικές αναλλοίωτες στο μύθο και στη συνέχεια σταμάτησε σκόπιμα. Οι δομές είναι ο τρόπος με τον οποίο οργανώνεται το μυαλό, είπε. χαρακτηριστικά του γνωστικού συστήματος αρχειοθέτησης, τίποτα περισσότερο. Αλλά ο Durand και ο Couliano μαζί κάνουν το σημείο στάσης πιο δύσκολο να κρατηθεί. Ο Durand δείχνει τα όρια από μέσα: πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η ενσώματη συνείδηση, περιορισμένη από το σώμα που τη φέρει. Ο Κουλιάνο δείχνει τα όρια από έξω: πόσες σταθερές διαμορφώσεις επιτρέπουν οι θεμελιώδεις ερωτήσεις, που περιορίζονται από τη δική τους λογική δομή. Και οι δύο φτάνουν σε έναν πεπερασμένο, περιορισμένο χώρο.

Το ότι συγκλίνουν από αντίθετες κατευθύνσεις είναι ακριβώς αυτό που θα περίμενε κανείς αν η τοπολογία δεν ανήκει αποκλειστικά ούτε στο μυαλό ούτε στον κόσμο — αλλά στη διεπαφή μεταξύ τους.

Η οριοθέτηση δεν υπάρχει στον χάρτη. Δεν είναι ούτε στην επικράτεια. Είναι στη συνάντηση.

5. Το άπειρο του πεπερασμένου

Παραδόξως, μια πεπερασμένη τοπολογία είναι η προϋπόθεση για άπειρη δημιουργικότητα. Αυτό που μοιάζει με περιορισμό αποκαλύπτεται ως το αντίθετο.

Υπάρχουν δώδεκα νότες στη χρωματική κλίμακα: μια προεγγεγραμμένη τοπολογία ήχου, πεπερασμένη, αναπόφευκτη. Και ακριβώς επειδή είναι πεπερασμένο και αναπόφευκτο, έχουμε τον Μπαχ και τα μπλουζ και όλα τα ενδιάμεσα. Ένας άπειρος ηχητικός χώρος θα παρήγαγε θόρυβο. Οι τοίχοι του δωματίου είναι αυτοί που του δίνουν ακουστική.

Ο περιορισμός δεν είναι ο εχθρός της δημιουργικότητας. Είναι η κατάστασή του. Χωρίς τη γραμματική, δεν υπάρχει ομιλία. Χωρίς το φάσμα, δεν υπάρχει χρώμα. Χωρίς την τοπολογία, δεν υπάρχει πολιτισμός, μόνο αδιαφοροποίητη δυνατότητα. Το οποίο είναι ένα άλλο όνομα για το τίποτα.

Με ένα μικρό σύνολο δομικών ελκυστών, η συνείδηση μπορεί να περάσει την αιωνιότητα εξερευνώντας τους συνδυασμούς, τις αντιστροφές, τις επεξεργασίες, τις νέες διαφάνειές τους υπό διαφορετικό φως. Η ποικιλία του ανθρώπινου πολιτισμού και της θρησκείας δεν είναι άπειρη παραλλαγή άπειρων δυνατοτήτων. Είναι άπειρη παραλλαγή σε ένα πολύ μικρό σύνολο μορφών. Ο Ήρωας, η Κάθοδος, το Πλέγμα, το Κέντρο: κάθε παράδοση, κάθε μυθολογία, κάθε μυστικιστικό σύστημα είναι ένας διαφορετικός χρωματισμός της ίδιας υποκείμενης γεωμετρίας. Και αυτό δεν είναι αναγωγικό. Αυτό είναι που κάνει τον χρωματισμό να έχει νόημα.

Η μουσική αναλογία, όσο χρήσιμη κι αν είναι, κάτι χάνει. Μια φούγκα του Μπαχ και ένα μπλουζ τραγούδι του Δέλτα δεν είναι απλώς διαφορετικές διασκευές των ίδιων δώδεκα νότων. Είναι επίσης συναντήσεις, στιγμές όπου ένας συγκεκριμένος άνθρωπος που κουβαλούσε μια συγκεκριμένη ζωή συνάντησε την τονική τοπολογία και έφερε πίσω κάτι που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να φέρει. Η δομή δεν επιτρέπει απλώς την παραλλαγή: συναντά αυτόν που εισέρχεται σε αυτήν, και αυτό που προκύπτει από τη συνάντηση φέρει το σημάδι και των δύο.

Αυτό δείχνει στην πραγματικότητα η πολλαπλότητα της θρησκευτικής και μυστικιστικής εμπειρίας. Ένας Πέρσης Σούφι και ένας Σιβηριανός σαμάνος και ένας οραματιστής του Αμαζονίου που περιγράφουν δομικά παρόμοιες εμπειρίες δεν επιβεβαιώνουν ότι όλες οι θρησκείες είναι το ίδιο πράγμα. Επιβεβαιώνουν ότι βρήκαν το ίδιο δωμάτιο μέσα από διαφορετικές πόρτες και αυτό που έφερε ο καθένας πίσω από το δωμάτιο είναι τόσο ιδιαίτερο όσο ένα δακτυλικό αποτύπωμα. Η τοπολογία σας δίνει τη μορφολογία: στρόβιλοι, βρόχοι, καμάρες. Το άτομο σας δίνει την εκτύπωση.

Το τζάγκουαρ του σαμάνου και ο άγγελος του Σούφι και ο δαίμονας του πατέρα της ερήμου δεν είναι η ίδια εμπειρία στη φορεσιά. Είναι η καθεμία μοναδική συνάντηση με κάτι που δεν είναι μοναδικό, όπως κάθε κύμα είναι ένα μοναδικό γεγονός που ωστόσο αποκαλύπτει το σχήμα του ωκεανού. Η μοναδικότητα κάθε συνάντησης δεν βρίσκεται σε ένταση με την καθολικότητα της τοπολογίας. Εξαρτάται από αυτό.

Ταξινόμηση δομών του φανταστικού από τον Durand, πηγή

6. The Unus Mundus: Ο κόσμος συναντά το μυαλό

Ο Carl Jung και ο Wolfgang Pauli πέρασαν χρόνια προσπαθώντας να κατανοήσουν τη φύση αυτού του δωματίου.

Ήταν μια απίθανη συνεργασία: ο Pauli είχε κάνει όσα κανείς για να καθιερώσει την κβαντική μηχανική. Ο Γιουνγκ είχε περάσει δεκαετίες χαρτογραφώντας τις βαθιές δομές της ψυχής. Αλλά μοιράζονταν την υποψία ότι η σύγκλιση μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού δεν ήταν σύμπτωση, ότι η μάνταλα που εμφανίζεται στο όνειρο ενός ασθενούς και η ομάδα συμμετρίας που εμφανίζεται στην εξίσωση ενός φυσικού δεν ήταν απλώς ανάλογες αλλά εκφράσεις της ίδιας υποκείμενης τάξης που προσεγγίζονταν από διαφορετικές πλευρές.

Το ονόμασαν Unus Mundus, ο Ένας Κόσμος: μια ενιαία υποκείμενη πραγματικότητα από την οποία τόσο οι φυσικοί νόμοι όσο και οι ψυχολογικές δομές αναδύονται ως δύο όψεις του ίδιου πράγματος.

Ο Pauli πίστευε ότι τα στοιχεία υπήρχαν ήδη στην ιστορία της επιστήμης. Ο Κέπλερ είχε φτάσει στους νόμους του για την κίνηση των πλανητών όχι μόνο μέσω της λογικής, αλλά επειδή έφερε μια εσωτερική εικόνα, μια προ-εγγεγραμμένη γεωμετρία που αντηχούσε με τη δομή που προσπαθούσε να περιγράψει. Τα μαθηματικά δεν ικανοποίησαν απλώς τα δεδομένα. Ένιωθε σαν αναγνώριση, το ιστορικό του επιστήμονα, όχι να μαθαίνει αλλά να θυμάται.

Ονόμασαν τη σύγκλιση και έδειξαν προς αυτήν από δύο κατευθύνσεις ταυτόχρονα. Αλλά δεν μπορούσαν να το γειώσουν, δεν μπορούσαν να πουν τι ήταν στην πραγματικότητα το Unus Mundus, τι είδους πραγματικότητα είχε ή πώς η συνείδηση σχετιζόταν με αυτό. Ο Γιουνγκ συγκεκριμένα συνέχισε να υποχωρεί, επιμένοντας ότι τα αρχέτυπα ήταν ψυχικές πραγματικότητες και όχι οντολογικές, χαρακτηριστικά του μυαλού και όχι του κόσμου. Η εσωτερική και η εξωτερική τοπολογία ομοιοκαταληκτούν. Το γιατί έκαναν ομοιοκαταληξία παρέμεινε άλυτο.

Μέχρι που εμφανίστηκε ένας άλλος Mundus.

7. Η πληγή και η θεραπεία

Και εμφανίστηκε μέσα από ένα απίθανο μονοπάτι. Ο Χένρι Κόρμπιν πέρασε τα πρώτα του χρόνια ως μελετητής του Χάιντεγκερ και ο πρώτος μεταφραστής του στα γαλλικά, απορροφώντας τη διάγνωση της νεωτερικότητας εκ των έσω: ότι η δυτική σκέψη είχε προοδευτικά μειώσει τον κόσμο σε αντικείμενο υπολογισμού και ελέγχου, αποστραγγίζοντάς τον από παρουσία, βάθος και Είναι.

Ο Χάιντεγκερ είδε την πληγή με καταστροφική διαύγεια. Αλλά ο Κόρμπιν πίστευε ότι ο Χάιντεγκερ δεν θα έβρισκε τη θεραπεία, ότι η αναζήτηση της ανάκτησης του Είναι στους προσωκρατικούς Έλληνες κοιτούσε προς τη λάθος κατεύθυνση.

Έτσι στράφηκε προς την Ανατολή, προς μια φιλοσοφική γενεαλογία που δεν είχε κάνει ποτέ τον καταστροφικό διαχωρισμό που διέγνωσε ο Χάιντεγκερ. Μια παράδοση που είχε διατηρήσει, σε ζωντανή μορφή, έναν τρόπο γνώσης στον οποίο η διάνοια και η φαντασία δεν ήταν αντίπαλοι αλλά συνεργάτες, και στον οποίο ο κόσμος δεν είχε ποτέ αποστραγγιστεί από την παρουσία του επειδή δεν είχε ποτέ υποβαθμιστεί σε αντικείμενο. Η περσική παράδοση των Σούφι σκεφτόταν προσεκτικά αυτά τα ερωτήματα για οκτώ αιώνες.

Χειρόγραφο του Hikmat al-Ishraq του Suhrawardi. Αντίγραφο που δημιουργήθηκε στο μετα-Σελτζουκικό Ιράν, με ημερομηνία 13 Οκτωβρίου 1220

Ο φιλόσοφος Suhrawardi, που εκτελέστηκε το 1191 για τις ιδέες του, είχε προτείνει ότι η πραγματικότητα δομείται από βαθμούς φωτεινότητας, ότι μεταξύ της καθαρής διάνοιας και της καθαρής ύλης υπάρχει ένας ενδιάμεσος κόσμος, το alam al-mithal, όπου οι άυλες πραγματικότητες παίρνουν μορφή και όπου οι μορφές φέρουν γνήσιο οντολογικό βάρος.

Ο Κόρμπιν αναγνώρισε αμέσως αυτό που έβλεπε: όχι μια εξωτική θρησκευτική περιέργεια, αλλά μια λύση σε ένα ειδικά σύγχρονο φιλοσοφικό πρόβλημα, χαρτογραφώντας έναν τομέα εμπειρίας που η δυτική φιλοσοφία είχε συστηματικά αρνηθεί να πάρει στα σοβαρά από τότε που ο Ντεκάρτ χάραξε τη γραμμή του μεταξύ νου και κόσμου. Την επανέφερε στην Ευρώπη όχι ως οριενταλιστική έκθεση αλλά ως φιλοσοφική παρέμβαση. Το alam al-mithal έγινε, στη μετάφρασή του, το mundus imaginalis. Του έδωσε λατινικό όνομα αντί να κρατήσει το πρωτότυπο αραβικό επειδή ο ισχυρισμός ήταν καθολικός: αυτό δεν ήταν έδαφος κάποιου άλλου. Ήταν έδαφος που όλοι είχαν κάποτε κατοικήσει και η Δύση είχε ξεχάσει πώς να βρει.

8. Το Mundus Imaginalis

Ο Κόρμπιν γνώριζε καλά τον Γιουνγκ και μάλωνε μαζί του για3 χρόνια, διαφωνώντας στο σημείο που είχε μεγαλύτερη σημασία. Ο Γιουνγκ είχε χαρτογραφήσει τις βαθιές δομές της ψυχής με εξαιρετική προσοχή και στη συνέχεια, υπό φιλοσοφική πίεση, σταμάτησε στην άκρη των δικών του στοιχείων.

Τα αρχέτυπα ήταν πραγματικά, επέμενε, αλλά ως ψυχικά περιεχόμενα, χαρακτηριστικά του εσωτερικού κόσμου. Ωστόσο, η δική του πρακτική έλεγε μια διαφορετική ιστορία. Η Ενεργή Φαντασία, η σκόπιμη, πειθαρχημένη ενασχόληση με φιγούρες που συναντώνται στο φανταστικό, παράγει φιγούρες που αντιστέκονται. Εκπλήσσουν. Αρνούνται να κάνουν αυτό που θέλει ή περιμένει το άτομο που τους συναντά. Απωθούν. Δεν παίρνεις αυτή την ποιότητα αντίστασης από την καθαρή αυτοπροβολή. Αν τα σχήματα ήταν απλώς εσωτερικά περιεχόμενα, θα ήταν εύκαμπτα, προεκτάσεις της διαθήκης. Το πλαίσιο του ψυχολόγου δεν μπορεί να απορροφήσει το γεγονός ότι δεν είναι, και ασκεί βία στην εμπειρία που προσπαθεί να εξηγήσει.

Κάτι πληρούται.

Αυτό στο οποίο επέμεινε ο Corbin, ενάντια σε ολόκληρη την παρέκκλιση της σύγχρονης πνευματικής κουλτούρας, είναι η πραγματικότητα του mundus imaginalis: ο Κόσμος των Εικόνων, το Φανταστικό. Όχι η φανταστική, όχι η υποκειμενική φαντασία. Ένα τρίτο μητρώο του πραγματικού, μεταξύ του καθαρά υλικού και του καθαρά διανοητικού, με τη δική του γεωγραφία, τη δική του συνέπεια, τους δικούς του κατοίκους. Το βασίλειο όπου οι δομικοί ελκυστές που ανιχνεύουμε παίρνουν πρόσωπα, αποκτούν παρουσία, γίνονται κάτι που μπορεί να αντιμετωπιστεί.

9. Τα σχήματα της συνοχής

Αλλά τι είδους πράγμα συναντάται στο φανταστικό; Το φαινομενολογικό επιχείρημα του Corbin αποδεικνύει ότι κάτι πληρούται. Δεν εξηγεί, από μόνο του, τι είναι αυτό το κάτι ή γιατί είναι δυνατή η συνάντηση. Για αυτό, χρειαζόμαστε φιλοσοφικό έδαφος.

Ο Άλφρεντ Νορθ Γουάιτχεντ το παρέχει.

Η πρότασή του ξεκινά με μια απατηλά απλή παρατήρηση: δεν έχουμε καμία απολύτως απόδειξη για την ύπαρξη νεκρής ύλης. Καμία. Αυτό για το οποίο έχουμε αποδείξεις είναι η διαδικασία: γεγονότα που συμβαίνουν, πράγματα που γίνονται, περιστάσεις εμπειρίας που εκτυλίσσονται. Η έννοια του αδρανούς πράγματος, που κάθεται εκεί χωρίς να κάνει τίποτα μέχρι να έρθει ένας νους να το παρατηρήσει, δεν είναι εύρημα της επιστήμης. Είναι μια αφαίρεση που η επιστήμη κληρονόμησε από μια συγκεκριμένη φιλοσοφική παράδοση και δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να εξετάσει. Ο Γουάιτχεντ το εξέτασε και το βρήκε άδειο.

Αυτό που ονομάζουμε ύλη δεν είναι μια συλλογή νεκρών αντικειμένων που επιμένουν στο χρόνο. Είναι ένας ιστός γεγονότων - αυτό που ο Γουάιτχεντ ονόμασε πραγματικές περιστάσεις - καθένα από τα οποία προμηνύει το υπόλοιπο σύμπαν. Το συλλαμβάνει, το αισθάνεται, ανταποκρίνεται στη δομή του. Όχι με τον τρόπο που αισθάνεται ένας άνθρωπος, με πλήρη συνειδητή επεξεργασία. Αλλά με την ελάχιστη έννοια ότι κάθε γεγονός στο σύμπαν διαμορφώνεται από αυτό που το περιβάλλει, προσανατολισμένο σε ορισμένες δυνατότητες και όχι σε άλλες, συμμετέχοντας στη συνεχή συνοχή του συνόλου. Αυτός δεν είναι ο ισχυρισμός ότι οι βράχοι έχουν συνείδηση. Είναι ο πιο ακριβής και πιο ριζοσπαστικός ισχυρισμός ότι η κατηγορία των εντελώς μη εμπειρικών πραγμάτων είναι μια φιλοσοφική εφεύρεση, όχι μια εμπειρική ανακάλυψη. Αυτό που πραγματικά υπάρχει, σε κάθε κλίμακα, είναι διαδικασίες του γίγνεσθαι, και το γίγνεσθαι περιλαμβάνει πάντα κληρονομικότητα, επιλογή, συνεισφορά. Αυτό το νήμα εκτείνεται από το απλούστερο φυσικό γεγονός στην πιο περίτεχνη ανθρώπινη εμπειρία, όχι με μαγική ανάδυση σε κάποιο αυθαίρετο σημείο, αλλά με προοδευτική εμβάθυνση αυτού που ήταν πάντα ήδη εκεί.

Αυτό είναι που κάνει τη φανταστική συνάντηση φιλοσοφικά σοβαρή και όχι απλώς αναφερόμενη. Αν η εμπειρία πάει μέχρι κάτω, αν το σύμπαν είναι πάντα ήδη απασχολημένο με κάτι σαν αντίληψη, τότε όταν η συνείδηση εισέρχεται στο φανταστικό και συναντά μια δομή που αντιστέκεται και εκπλήσσει, δεν είναι παραίσθηση. Αγγίζει τα σχήματα συνοχής που συγκρατούν τα πάντα. Η τοπολογία δεν προβάλλεται στην πραγματικότητα από τα μυαλά. Είναι αυτό που είναι η πραγματικότητα, ιδωμένη από το εσωτερικό ενός ιδιαίτερα εκλεπτυσμένου οργάνου.

Ο Γουάιτχεντ ονόμασε αυτά τα σχήματα αιώνια αντικείμενα - καθαρές δυνατότητες, τις δομικές δυνατότητες που περιορίζουν τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να ξεδιπλωθούν οι πραγματικές περιστάσεις. Δεν είναι πραγματικές μέχρι να εισχωρήσουν σε μια στιγμή εμπειρίας. Είναι η τοπολογία στην πιο θεμελιώδη μορφή της: όχι ένα πράγμα αλλά ένας χώρος δυνατότητας, που περιμένει να εισέλθει.

Αυτό ακριβώς θα πει ο Ιμπν Αραμπί, που έφτασε από μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση, οκτώ αιώνες νωρίτερα, μέσω στοχαστικής πρακτικής και όχι μαθηματικής λογικής. Όταν δύο παραδόσεις που δεν μοιράζονται σχεδόν τίποτα βρίσκονται να περιγράφουν την ίδια δομή, αυτή η σύγκλιση δεν είναι περιέργεια. Είναι ακριβώς αυτό που θα περίμενε κανείς αν και οι δύο περιέγραφαν κάτι πραγματικό.

10. Τα ονόματα του Θεού

Η τοπολογία έχει ένα πάτωμα, το νευρολογικό. μια αρχιτεκτονική, η δομική. και ένας χώρος συνάντησης, το φανταστικό. Τώρα, με τον Γουάιτχεντ, έχει ένα φιλοσοφικό έδαφος: τα σχήματα συνοχής που παίρνει η πραγματικότητα σε κάθε κλίμακα.

Αυτό που προσθέτει ο Ιμπν Αραμπί αλλάζει τον χαρακτήρα όλων όσων προηγήθηκαν. Ο Ιμπν Αράμπι, ο μυστικιστής της Ανδαλουσίας του δέκατου τρίτου αιώνα και ο πιο συστηματικός μεταφυσικός στην ισλαμική παράδοση, διατύπωσε την έννοια του tajdid al-khalq: τη συνεχή ανανέωση της δημιουργίας σε κάθε στιγμή. Το σύμπαν δεν είναι ένα τελειωμένο αντικείμενο. Εκμηδενίζεται και αναδημιουργείται στιγμή προς στιγμή, τόσο γρήγορα που η συνέχεια είναι μια εμφάνιση με τον ίδιο τρόπο που τα μεμονωμένα καρέ μιας ταινίας δημιουργούν την ψευδαίσθηση της κίνησης.

Αλλά περισσότερο από αυτό: η ανανέωση απαιτεί μάρτυρα.

Οι άπειρες δυνατότητες της τοπολογίας, αυτό που ο Ιμπν Αραμπί αποκαλεί Θεία Ονόματα, οι δομικοί ελκυστές στην αρχέγονη μορφή τους, παραμένουν λανθάνουσες, απόκοσμες, χωρίς τη συνειδητή ύπαρξη που τις καθρεφτίζει στην πραγματικότητα. Το δυναμικό είναι πραγματικό αλλά ελλιπές. Χρειάζεται τον καθρέφτη. Ο άνθρωπος είναι ο γυαλισμένος καθρέφτης χωρίς τον οποίο το φως δεν έχει πού να προσγειωθεί.

Ibn al-'Arabi's Cosmology of the Letters, ένας κοσμολογικός χάρτης που δημιουργήθηκε από τον Titus Burckhardt για να περιγράψει τη μυστικιστική ερμηνεία των αραβικών γραμμάτων από τον Ibn al-'Arabi ως αντίστοιχη με τα κορανικά ονόματα του Θείου

Αυτό αντιστρέφει εντελώς την τυπική εικόνα. Η συνείδηση δεν παρατηρεί απλώς μια προϋπάρχουσα τοπολογία. Συμμετέχει στην πραγματοποίηση της τοπολογίας. Η σχέση είναι συμβιωτική, αμοιβαία αναγκαία: η τοπολογία χρειάζεται τον παρατηρητή όσο ο παρατηρητής χρειάζεται την τοπολογία. Χωρίς τον καθρέφτη, η δομή είναι ένα φάντασμα. Χωρίς τη δομή, ο παρατηρητής είναι θόρυβος. Συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον.

Και ο τόπος όπου συναντιούνται είναι ακριβώς το φαντασιακό, το mundus imaginalis, που δεν είναι ένας στατικός προορισμός αλλά μια ζωντανή διαδικασία, μια διαρκής συνδημιουργία. Αυτό εννοούσε στην πραγματικότητα ο Corbin. Το φανταστικό δεν είναι ένα μουσείο αρχετύπων που περιμένουν να το επισκεφτείτε. Είναι ο τόπος της συνεχούς συμμετοχής, ο τόπος όπου η ανανέωση συμβαίνει μέσω της εμπλοκής ενός συνειδητού μάρτυρα με τις δομικές δυνατότητες του πραγματικού.4

Δίνονται τα έντυπα. Αυτό που κάνεις με αυτά – πόσο βαθιά τα κατοικείς, πόσο ειλικρινά ασχολείσαι με αυτό που φαίνεται – αυτό είναι η συνδημιουργία. Και αυτός είναι ο λόγος που κάθε συνάντηση είναι αμείωτη. Τα Θεία Ονόματα έχουν άπειρες δυνατότητες. Αλλά κάθε καθρέφτης, κάθε συνειδητό ον, έχει ένα συγκεκριμένο σχήμα, ένα ιδιαίτερο βερνίκι, μια συγκεκριμένη γωνία κλίσης. Το φως που προσγειώνεται σε αυτόν τον καθρέφτη παράγει μια αντανάκλαση που κανένας άλλος καθρέφτης στην ιστορία της δημιουργίας δεν έχει παράγει ή δεν θα παράγει ποτέ. Το τζάγκουαρ του σαμάνου δεν είναι ο άγγελος του Σούφι ντυμένος. Είναι πώς μοιάζει η τοπολογία όταν αυτή η συγκεκριμένη συνείδηση, με αυτή τη συγκεκριμένη ζωή πίσω της, μπαίνει στο δωμάτιο.

Το δωμάτιο είναι το ίδιο. Αυτό που σου δείχνει είναι μόνο δικό σου.

Ο Ιμπν Αραμπί διαλύει το ερώτημα που αιωρείται πάνω από ολόκληρο το επιχείρημα. Η τοπολογία είναι μέσα ή έξω; Δημιουργήθηκε ή συναντήθηκε; Γνωστική ή οντολογική; Η απάντησή του είναι ότι η ερώτηση είναι λανθασμένα διατυπωμένη. Η τοπολογία δεν είναι ούτε μέσα ούτε έξω γιατί το μέσα και το έξω δεν είναι η θεμελιώδης διάκριση. Η θεμελιώδης διάκριση είναι μεταξύ δυνητικού και πραγματικού, και η συνείδηση είναι αυτή που μετακινεί την τοπολογία από το ένα στο άλλο. Όχι εφευρίσκοντάς το. Απαντώντας του, μπαίνοντας μέσα του, συναντώντας το στην ύπαρξη.

Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η καθολικότητα της τοπολογίας και η μη αναγώγιμη κάθε συνάντηση δεν βρίσκονται σε ένταση. Απαιτούν το ένα το άλλο με τον τρόπο που μια γλώσσα χρειάζεται τόσο τη γραμματική όσο και την ομιλία, με τον τρόπο που το φως χρειάζεται τόσο το φάσμα όσο και αυτή τη συγκεκριμένη γωνία πρόσπτωσης στη συγκεκριμένη επιφάνεια τη συγκεκριμένη στιγμή.

11. Αναγνώριση

Υπάρχει ένα συναίσθημα που έρχεται όταν συναντάς κάτι αληθινό. Δεν έμαθε, δεν συλλογίστηκε, αλλά συνάντησε. Αχα!, μια αίσθηση φυσικά!, του να επιστρέφεις κάπου αντί να φτάνεις κάπου καινούργιο. Ο Πλάτωνας το ονόμασε αναμνησία, όχι μάθηση αλλά ανάμνηση. Και αυτό που είναι αξιοσημείωτο σε αυτό δεν είναι η ευχαρίστησή του αλλά η συνέπειά του: ο Πέρσης μυστικιστής, ο σαμάνος του Αμαζονίου, ο μεσαιωνικός Ευρωπαίος αλχημιστής και ο σύγχρονος αναλυόμενος σε μια γιουνγκιανή συνεδρία αναφέρουν την ίδια φαινομενολογική υπογραφή σε όλες τις αποστάσεις του πολιτισμού και του αιώνα, όχι έφτιαξα κάτι αλλά βρήκα κάτι που ήταν ήδη εκεί.

Αυτό το αίσθημα αναγνώρισης δεν είναι γνωστικό πρόβλημα. Είναι η βιωματική υπογραφή της τοπολογίας που γίνεται γνωστή μέσα από εσάς.

Υπάρχει ένα σχήμα κοινό στο μυαλό και το σύμπαν. Όχι μεταφορικά αλλά στην πραγματικότητα, η ίδια μαθηματική δομή που εμφανίζεται σε ένα χημικό μέσο, στο κέλυφος ενός μαλακίου, στον οπτικό φλοιό, στους βραχίονες ενός γαλαξία, στη βαθύτερη γραμματική του ανθρώπινου μύθου και της θρησκευτικής φαντασίας. Είναι το ίδιο το σχήμα της συνοχής: πώς μοιάζει η εμπειρία όταν εγκαθίσταται στους δικούς της βαθύτερους περιορισμούς, σε κάθε κλίμακα, σε κάθε υπόστρωμα. Οι μορφές είναι πεπερασμένες. Συγκλονιστικά, σχεδόν σκανδαλωδώς λίγα. Και ακριβώς επειδή είναι πεπερασμένες, καθιστούν δυνατή την άπειρη παραλλαγή, με τον τρόπο που δώδεκα νότες κάνουν δυνατή όλη τη μουσική, με τον τρόπο που μια γραμματική κάνει δυνατή όλη την ομιλία. Και κάθε συνάντηση με αυτές τις μορφές είναι αμείωτη. Η τοπολογία σας δίνει τη μορφολογία. Αυτό που φέρνεις στη συνάντηση, οι πληγές σου, η γλώσσα σου, η ποιότητα της προσοχής σου, σου δίνει την εκτύπωση.

Αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι πόσοι άνθρωποι το έχουν βρει. Ένας νευρολόγος που μελετά καταστάσεις έκστασης και ένας μαθηματικός που μελετά τη μορφογένεση και ένας Ρουμάνος ιστορικός των θρησκειών και ένας Γάλλος φιλόσοφος του φανταστικού και ένας Άγγλος μαθηματικός που έγινε μεταφυσικός και ένας Ανδαλουσιανός μυστικιστής του δέκατου τρίτου αιώνα μπαίνουν σε ένα δωμάτιο...

Και μπαίνουν σε αυτό από πόρτες που δεν θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικές. Το εργαστήριο, το αρχείο, ο θάλαμος προσευχής, η αίθουσα σεμιναρίων. Χρησιμοποίησαν όργανα που δεν μοιράζονται σχεδόν τίποτα - σαρώσεις εγκεφάλου, διαφορικές εξισώσεις, μυθολογικά σώματα κειμένων, φαινομενολογική περιγραφή, κερδοσκοπική φιλοσοφία, στοχαστική πρακτική. Και επέστρεψαν αναφέροντας τα ίδια δομικά χαρακτηριστικά.

Η σύγκλιση είναι το επιχείρημα. Όχι απόδειξη. Η απόδειξη ανήκει σε έναν διαφορετικό τρόπο γνώσης. Αλλά στοιχεία του πιο συναρπαστικού είδους. Το είδος όπου η εναλλακτική εξήγηση, ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι σε όλους αυτούς τους αιώνες απλώς προέβαλλαν την ίδια γνωστική προκατάληψη, απαιτεί περισσότερη πίστη από την απλή ανάγνωση: ότι βρήκαν το ίδιο δωμάτιο επειδή υπάρχει ένα δωμάτιο.

Η ισχυρότερη αντίρρηση του σκεπτικιστή αξίζει την τιμητική της: ίσως η σύγκλιση δεν αντανακλά τη δομή της πραγματικότητας αλλά τη δομή του οργάνου που κοιτάζει την πραγματικότητα. Εάν η συνείδηση έχει μια πεπερασμένη τοπολογία, τότε η σκέψη για τη συνείδηση έχει επίσης μια πεπερασμένη τοπολογία, και όλοι αυτοί οι στοχαστές μπορεί να βρίσκουν τις ίδιες μορφές επειδή ο νους μπορεί να σκεφτεί μόνο σε τόσα πολλά σχήματα, με τον τρόπο που κάθε καλειδοσκόπιο παράγει συμμετρία ανεξάρτητα από το τι το δείχνεις. Αλλά αυτή ακριβώς είναι η αντίρρηση που το πλαίσιο του Ibn Arabi καθιστά όχι λανθασμένη αλλά ελλιπή.

Εάν η τοπολογία ανήκει στη συνάντηση, στη διεπαφή μεταξύ νου και κόσμου και όχι σε οποιαδήποτε πλευρά, τότε «είναι απλώς οι περιορισμοί του μυαλού» και «είναι η δομή της πραγματικότητας» είναι και οι δύο μερικές περιγραφές του ίδιου πράγματος. Το καλειδοσκόπιο παράγει συμμετρία επειδή η συμμετρία βρίσκεται στο όργανο, ναι. Αλλά ο λόγος που υπάρχει συμμετρία στο όργανο είναι ότι το όργανο δημιουργήθηκε, μέχρι κάτω, από τις ίδιες διαδικασίες που έφτιαξαν αυτό που κοιτάζει. Ο καθρέφτης και το φως δεν είναι ξένα. Διαμορφώθηκαν από την ίδια τοπολογία, γι' αυτό και η αντανάκλαση είναι καθόλου δυνατή.

Αρχαία σύμβολα στην τέχνη των βράχων

Πριν από σαράντα χιλιάδες χρόνια, κάποιος πίεσε ένα χέρι σε έναν τοίχο σπηλιάς και φύσηξε χρωστική ουσία γύρω του. Την ονομάζουμε τέχνη, και ίσως αυτό κάνει πάντα η τέχνη στα βαθύτερα της: η τοπολογία αναγνωρίζει τον εαυτό της μέσα από μια συγκεκριμένη συνείδηση, σε μια συγκεκριμένη στιγμή, αφήνοντας ένα σημάδι που δεν έχει σταματήσει να αντηχεί. Κάθε γνήσια συνάντηση με το πραγματικό – ένα όνειρο, μια απόδειξη, ένας μύθος, μια στιγμή ανεξήγητης αναγνώρισης – είναι η ίδια χειρονομία. Το χέρι πίεσε τον τοίχο. Το φως που βρίσκει τον καθρέφτη. Η δυνατότητα γίνεται πραγματική, μέσα από εσάς, τώρα, όπως πάντα.

Το δωμάτιο ήταν πάντα εκεί. Ήσουν πάντα μέσα σε αυτό. Και είσαι σε καλή παρέα.    Έλα μέσα!

1

Βλέπε Jean Clottes και David Lewis-Williams, Les chamanes de la préhistoire.

2

Από τα ελληνικά entos, που σημαίνει «μέσα» και optikos, «όραμα»

3

Ο Corbin βρήκε τους συνομιλητές του στο Eranos, μια ετήσια συγκέντρωση όπου ο Jung, ο Eliade και άλλοι διανοούμενοι βαρέων βαρών συναντιόντουσαν για δεκαετίες και κυκλώνουν τα ίδια ερωτήματα από διαφορετικές παραδόσεις, προσπαθώντας να συνδυάσουν και να συγκρατήσουν αυτό που ο ακαδημαϊκός καταμερισμός εργασίας και γνώσης χώριζε.

4

Ο Πλάτωνας έφτανε προς το ίδιο πράγμα. Οι Μορφές συνήθως διδάσκονται ως στατικές τελειότητες σε έναν κρύο διανοητικό παράδεισο, αλλά στον Φαίδρο οι Μορφές είναι τροφή, αυτό που κάνει τα φτερά της ψυχής να μεγαλώνουν. Στον Τίμαιο ο κόσμος είναι μια πράξη συμμετοχικών μαθηματικών, ένας ζωντανός κόσμος-ψυχή του οποίου οι αναλογίες και οι αναλογίες είναι δομικοί ελκυστές νοήματος και όχι νεκροί αριθμοί. Διαβάζοντας με αυτόν τον τρόπο, το ιστορικό δεν είναι η ανάκτηση μιας αποθηκευμένης μνήμης αλλά η επανευθυγράμμιση της εσωτερικής δομής της ψυχής με μια ζωντανή κοσμική δομή. Το κλικ της αναγνώρισης είναι η στιγμή που η εσωτερική τοπολογία συντονίζεται με κάτι που δεν παρήγαγε αλλά ήταν πάντα προσανατολισμένη προς αυτό. Ο Γουάιτχεντ είπε ότι όλη η δυτική φιλοσοφία είναι μια σειρά από υποσημειώσεις στον Πλάτωνα. Εδώ, για μια φορά, η υποσημείωση είναι κυριολεκτική.

 

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων