Ο Τόπος του Ιερού

 

Υπάρχει σε κάθε ανθρώπινη κοινωνία, σε κάθε πολιτισμό, ένα όριο κάτω ή πέρα Ποια είναι τα όρια της κοινωνίας μας; Υπάρχουν ακόμα; Αν ο σημερινός ατμοσφαιρικός αέρας αποτελείται από αδικία, εξαθλίωση, κοινωνικές και εθνοτικές εντάσεις, αναμειγνύεται όλο και περισσότερο με την κολλώδη μυρωδιά του πολέμου που κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας. Ανάμεσα στις πολλές αιτίες που οδηγούν μια κοινωνία σε κρίση, η απουσία του ιερού, επειδή είναι το αόρατο, είναι και η πιο σιωπηλή και η πιο σημαντική.

Η αίσθηση του ιερού

Ο όρος ιερό προέρχεται από το λατινικό sacer που δηλώνει τι είναι απαραβίαστο, τι απαγορεύεται. Η ίδια βασίζεται στη ρίζα «sak», κοινή στις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες. Το ιερό εγγράφεται στο χώρο επειδή καθιερώνει ένα όριο πέρα ​​​​από το οποίο οι άνθρωποι δεν μπορούν να ενεργήσουν με έναν συνηθισμένο, βέβηλο τρόπο. Στον μύθο της ίδρυσης της Ρώμης, ο Ρωμύλος χαράσσει ένα όριο γύρω από την πόλη που θέλει να ιδρύσει και η διέλευση αυτού του ορίου από τον αδελφό του Ρέμο του κοστίζει τη ζωή. Οι Ρωμαίοι ονόμασαν αυτό το όριο pomœrium. Το ρωμαϊκό δίκαιο ονόμαζε res κάθε κατηγορία αντικειμένων που δεν ήταν ούτε πρόσωπο ούτε ενέργεια. Το res extra εμπορικό μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο κανενός εμπορίου. Έτσι, η res publicae προσδιόριζε τα αγαθά που ανήκαν στο κράτος και τα οποία άφησε στην ελεύθερη χρήση των κατοίκων της Δημοκρατίας και αργότερα της αυτοκρατορίας (δημόσιοι δρόμοι, λιμάνια, ποτάμια...). Με τον ίδιο τρόπο, το res communis συγκέντρωσε ό,Τι η φύση έχει δώσει σε όλους τους ανθρώπους: τον αέρα, το νερό των ποταμών, τη θάλασσα και τις όχθες της. Τέλος, πράγματα ελέω Θεού (res divini iuris). Για παράδειγμα, ένας ναός ήταν ταυτόχρονα ιερό (στο βαθμό που ανήκε στο θείο), ιερό (απαραβίαστο) και θρησκευτικό (αφαιρέθηκε από ανθρώπινες χρήσεις). Η ιδέα ότι το ιερό ξεχωρίζει από τη συνηθισμένη χρήση, ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να αναζητήσουν κανένα υλικό από αυτό, βρίσκεται επίσης στις σημιτικές γλώσσες. Η εβραϊκή λέξη qādôš (קדש) σημαίνει «αυτό που ξεχωρίζει». Αυτή η έννοια βρίσκεται στο αραμαϊκό qaddīš (קדיש) και στο αραβικό quds (ق دس). Ο αραβικός όρος για την Ιερουσαλήμ είναι al-Quds (ال ق دس) που συχνά μεταφράζεται ως «η ιερή πόλη». Ωστόσο, η γλώσσα του Κορανίου χρησιμοποιεί τον όρο χαράμ (حَرام), ο οποίος είναι πιο κοντά σε μια από τις πτυχές του λατινικού sacer καθώς αναφέρεται στον απαραβίαστο χαρακτήρα, δηλαδή από την άποψη του νόμου. Αυτή η λέξη μπορεί να δηλώσει έναν ιερό τόπο, αλλά και οτιδήποτε είναι εκτός συνηθισμένης χρήσης και, κατά συνέπεια, επηρεάζεται από την απαγόρευση.

Ό,τι ξεφεύγει από την εμπορευματοποίηση

Επομένως, αυτό που είναι ιερό δεν μπορεί να έχει αγοραία αξία, καθώς αφαιρείται από τις οικονομικές δραστηριότητες. Μπορεί να υπάρχει μόνο το δώρο ως υλική δέσμευση. Τώρα, ένα από τα πιο κραυγαλέα χαρακτηριστικά των σύγχρονων κοινωνιών είναι η μόνιμη και ολοκληρωτική επέκταση της επιρροής της αγοράς. Δεν δίνουν πλέον θέση στο ιερό, ή, με άλλα λόγια, δίνουν τα πάντα στον Καίσαρα χωρίς να αφήνουν τίποτα στον Θεό. Όλα είναι κρυπτογραφημένα και σταδιακά ενσωματώνονται στην αγορά, η οποία πλέον έχει παγκοσμιοποιηθεί. Αν η μήτρα της μητέρας είναι ιερή, ας είναι· θα αποτιμάται ως δοχείο ικανό να παράγει κέρδος. Έως και 200.000 δολάρια ΗΠΑ για μια παρένθετη μητέρα (στις Ηνωμένες Πολιτείες). Η «παρένθετη μητέρα» -αλλά γιατί να μην την αποκαλέσουμε «δέκτη παιδιού»;- θα λάβει δεκάδες χιλιάδες δολάρια, με πολύ έντονες διακυμάνσεις ανάλογα με τη χώρα. Η ανδρική και γυναικεία υπογονιμότητα αυξάνεται συνεχώς [1] και ανοίγει τον δρόμο για μια ταχέως αναπτυσσόμενη αγορά.

Η γη αποσβένει τα έξοδά της, φυσικά, και αυτό συμβαίνει εδώ και πολύ καιρό. Το νερό αποσβένει τα έξοδά του, και μάλιστα ολοένα και περισσότερο δεδομένου ότι το κόστος καθαρισμού του νερού και του εδάφους αυξάνεται, και ανέρχεται σε δισεκατομμύρια ευρώ στη Γαλλία [2]. Ο ίδιος ο αέρας φορολογείται, έμμεσα, μέσω μηχανισμών όπως ο φόρος άνθρακα, ο οικολογικός φόρος στα θερμικά οχήματα, οι ενεργειακοί φόροι... Μπορεί να εκτιμηθεί ότι ένας Γάλλος πληρώνει κατά μέσο όρο 450 ευρώ ετησίως για να πληρώσει για το δικαίωμα να υποβαθμίζει τον αέρα που αναπνέει.

Όλα συμβαίνουν σαν ο άνθρωπος να πλήρωσε ένα δικαίωμα στη ζωή όταν ήρθε σε αυτόν τον κόσμο, και στη συνέχεια, αφού πλήρωσε για ολόκληρη τη ζωή του, εξακολουθεί να πληρώνει για να μπορέσει να τον εγκαταλείψει. Στην Ελβετία, για παράδειγμα, η οικογένεια ενός ατόμου που επιθυμεί να πεθάνει θα πρέπει να πληρώσει έως και 11.000 ευρώ για να καλύψει όλα τα έξοδα του υποβοηθούμενου θανάτου [3]. Όλα αυτά επειδή το όριο έχει ξεπεραστεί και η επιδίωξη του κέρδους έχει εισέλθει σε κάθε διαθέσιμο χώρο σαν ένα γιγάντιο κύμα.

Τώρα, το ιερό, με την ευρύτερη έννοιά του - δηλαδή, η παρουσία του Θείου στη Γη - περιλαμβάνει την ιδέα της καθαρής φιλανθρωπίας. Όχι η ανθρώπινη φιλανθρωπία, με τη μη εμπορική της έννοια, αλλά η φιλανθρωπία της θεϊκής ουσίας, πέρα ​​από κάθε υπολογισμό. Το ιερό είναι απαλλαγμένο από δικαιώματα. Μια εκδήλωση αυτού βρίσκεται στη φύση: η αφθονία των καρπών, η ανάβλυση μιας πηγής, η ολότητα του αέρα. Το ιερό, αν οριστεί ως όριο, είναι στην πραγματικότητα μια εκδήλωση της απουσίας ορίου στην ποιοτική ανύψωση. Εξ ου και η ανάγκη, να εισέλθει κανείς στο ιερό, να απογυμνωθεί από τα ποσοτικά όρια. Αυτό ζητά ο Ιησούς όταν εκδιώκει βίαια τους εμπόρους από τον Ναό, ώστε ένας «οίκος προσευχής» να μην γίνει «φωλιά ληστών».

Η ιερή φύση του ανθρώπου τον οδηγεί στην αδιάκοπη αναζήτηση. Αυτό το ακόρεστο της καρδιάς είναι η συνέπεια του απείρου του Θείου. Αλλά αν ο άνθρωπος απομακρυνθεί από την αναζήτηση του Θεού και τείνει μόνο σα ακρόρεστο της καρδιάς της μεταμορφώνεται και χύνεται στον χώρο που αφήνει ελεύθερος από κάτω, δηλαδή στη μόνιμη δυσαρέσκεια, την αχαριστία. Το ιερό είναι το κατώφλι που διακρίνει την αχαριστία από την πνευματική αχόρταγη.

Η ιερή γεωγραφία

Στο παρελθόν, οι άνδρες περνούσαν μεγάλο μέρος της υπαρξής τους έξω. Από το ίδιο το γεγονός ότι ο γεωγραφικός ορίζοντας ήταν πολύ στενότερος από ό,τι είναι σήμερα (περίπου είκοσι χιλιόμετρα γύρω από το οι ένα κάτοικοι μιας περιοχής την ταξιδεύουν από πάνω προς τα κάτω και διέθεταν | Κάθε βράχος, κάθε υδάτινο ρεύμα, λόφος, οροπέδιο, δάσος ονομαζόταν και εγγράφεται σε μια ιερή γεωγραφία όπου βρίσκονταν ευνοϊκά και περιζήτητα μέρη, καταραμένα ή απαγορευμένα, επικίνδυνα ή συναρπαστικά. Μια απλή ματιά στον χάρτη του Cassini του δέκατου όγδου αιώνα μας επιτρέπει να αντιληφθούμε το κουβάρι των ονομάτων που προέρχονται από τα λατινικά, από τα γαλλικά για τα βορειοανατολικά της χώρας, από τα κελτικά, ονόματα αγίων, ονόματα που υποδηλώνουν τη γονιμότητα του εδάφους ή, αντίθετα, τα ακαλλιέργητα εδάφη... όνομα. Είναι ένα από τα σημάδια του ριζώματος του πληθυσμού και της σύνδεσής του με τη γη που ταξιδεύει και ασκούνταν καθημερινά.

Η κοινωνία μας, αν δεν επιτρέπεται να ονομαστεί η υποβάθμιση των δεσμών μεταξύ των ανθρώπων φαίνεται κάτι περισσότερο από συνέπεια αλλά μάλλον μοιάζει με σχέδιο, παράγει μια τέλεια απόσπαση μεταξύ του κατοίκου και της επικράτειάς του. Το αστικό μοντέλο επιβάλλεται της υπέρ της μητρόπολης και οι πλοκαμικές πόλεις χτυπούν αυτό που ο Γάλλος ανθρωπολόγος Marc Augé «μη-τόπους» [5]: σταθμούς, αεροδρόμια, εμπορικά κέντρα... Χώροι όπου κυριαρχεί η λειτουργικότητα στην υπηρεσία των παγκοσμιοποιημένων ανταλλαγών και οι οποίοι, λόγω της ακραίας τυποποίησής τους, προκαλεί απανθρωποποίηση. Το βασίλειο της ποσότητας απαιτεί επανάληψη, ενώ το ιερό γεννά την ποιότητα και τη μοναδικότητα. Είναι όλη η απόσταση που μπορεί να δει κανείς μεταξύ του τουρίστα και του ταξιδιώτη και αυτό συμμετέχει στο ψυχικό, ψυχικό και σωματικό ξερίζωμα στις σύγχρονες κοινωνίες. Αυτόν τον ίδιο μηχανισμό προσπαθούμε να αναδείξουμε την ιδέα της «διααποικιοκρατίας», η οποία στερείται αποικιακού σχεδίου με την κλασική έννοια του όρου, αφού ο στόχος δεν είναι η ριζοβολία ενός αλλογενούς πληθυσμού σε μια ήδη κατοικημένη περιοχή, αλλά η παράθεση ενός σωματικού ξεριζωμένου στρώματος πληθυσμού σε ένα άλλο, ψυχικά και πνευματικά ξεριζωμένο. Η δημιουργία ενός νομαδικού, ασταθούς και ανήσυχου έθνους αντιστοιχεί σε έναν νομαδικό καπιταλισμό που ευδοκιμεί στην ανησυχία των λαών.

Οι αυτόχθονες ευρωπαίοι λαοί βρίσκονται, στην πραγματικότητα, αντιμέτωποι με το ζήτημα της ταυτότητας. Στη Γαλλία, αυτό το ερώτημα κρυσταλλώνεται γύρω από μια νοσταλγική δεξιά πτέρυγα. Αυτή η νοσταλγία συχνά αναφέρεται σε μια φαντασιωμένη εικόνα της χώρας που βασίζεται στα δημογραφικά χαρακτηριστικά της δεκαετίας του 1950, πριν από την αναταραχή του Μάη του '68. Τώρα, η γαλλική κοινωνία της δεκαετίας του 1950 ήταν διαποτισμένη με απαγορεύσεις και πλαίσια που προέρχονταν από τον Καθολικισμό και δεν θα ήταν πλέον ανεκτά σήμερα. Έτσι, αποκτούμε μια ανακατασκευασμένη εικόνα μιας Γαλλίας πριν από το '68 που παρόλα αυτά διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά που απέκτησε στη συνέχεια. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την ιδέα που έχει αυτή η νοσταλγική δεξιά πτέρυγα για τις Γαλλίδες. Αυτό φέρνει κοντά, στην πραγματικότητα, την ίδια φαντασίωση που διατηρούν οι απόγονοι των μεταναστών που αφιερώνουν μια λατρεία στη χώρα καταγωγής τους (απλώς κοιτάξτε τις σημαίες που επιδεικνύονται κατά τη διάρκεια ποδοσφαιρικών αγώνων στη Γαλλία) χωρίς να έχουν πατήσει το πόδι τους εκεί εκτός από σπάνιες περιπτώσεις, μερικές φορές ποτέ. Τι κοινό έδαφος μπορεί να υπάρχει ανάμεσα σε έναν νεαρό, λεγόμενο ιθαγενή Γάλλο, που δελεάζεται από την προσανατολισμένη στην ταυτότητα και νοσταλγική δεξιά, και έναν νεαρό Γάλλο που κατάγεται, από κοντά ή μακριά, από μια χώρα της Βόρειας Αφρικής ή της υποσαχάριας Αφρικής, αλλά ζει στη Γαλλία, περιφρονεί τη δεύτερη ενώ εκτιμά υπερβολικά την πρώτη; Είναι ο ξεριζωμός. Και η επακόλουθη ανησυχία για την ταυτότητα.

Μεταξύ των κύριων οδών της δεξιάς πολιτικής που βασίζεται στην ταυτότητα στη Γαλλία, ορισμένες προέρχονται ακριβώς από τις ίδιες γεωγραφικές περιοχές που φαντάζονται οι περιθωριοποιημένες ομάδες τις οποίες αμφισβητούν.

Αλλά ακόμη περισσότερο: όλα αυτά τα ξεριζωμένα άτομα με συνείδηση ​​της ταυτότητάς τους υποστηρίζουν τον ισραηλινό υπερεθνικισμό στις πιο αιμοδιψείς πτυχές του, επειδή στα μάτια τους αποτελεί ένα μοντέλο για την υπεράσπιση μιας ταυτότητας στην οποία αισθάνονται ότι ανήκουν. Ένα μοντέλο που βασίζεται ακριβώς σε μια ιερή γεωγραφία που επιβεβαιώνεται και επιβεβαιώνεται από τον Ιουδαϊσμό, τον Χριστιανισμό και το Ισλάμ. Η Ιερουσαλήμ είναι η μπάλα της διχόνοιας σε ένα παιχνίδι μπιλιάρδου με τρεις πίνακες.

Είναι πράγματι η αναγνώριση αυτής της ιερής γεωγραφίας που επέτρεψε τη δημιουργία του Κράτους του Ισραήλ το 1948 με την έγκριση των Ηνωμένων Εθνών. Χωρίς να επιστρέψουμε στους πολυάριθμους λόγους που κατέστησαν δυνατή αυτή τη γένεση, ας δούμε έναν από αυτούς από την οπτική γωνία που μας ενδιαφέρει τώρα. Αυτή η αναγνώριση βασίζεται σε έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο θεώρησης της θρησκείας: αυτόν του κάτι που κληρονομείται και όχι ως μια πορεία που κάποιος ακολουθεί. Είναι αυτή η ίδια πατρογονική αντίληψη του θρησκεύματος που βρίσκεται στην πηγή του σιωνιστικού φανατισμού και, ευρύτερα, του εβραϊκού φανατισμού, αφού ο Ιουδαϊσμός είναι πρώτα και κύρια μια γενετική κληρονομιά πολύ πριν - και μάλιστα αντί - να είναι η λατρεία του Θεού. Τώρα, αυτό που βρίσκεται στην ανησυχία ταυτότητας των ιθαγενών Γάλλων ή των ξένων Γάλλων, είναι η επανενεργοποιημένη προσκόλληση σε μια θρησκεία πολιτισμού ή πολιτισμού ως την πιο έντονη μορφή εθνικής ένταξης. Αυτή η πατρογονική αντίληψη της θρησκείας είναι δυνατή μόνο όταν ο ιερός χαρακτήρας της δεν γίνεται πλέον κατανοητός. Επομένως, πώς μπορεί κανείς να εκπλαγεί που ένας χαρακτήρας όπως ο Éric Zemmour απευθύνει έκκληση στους ιθαγενείς Γάλλους να επανασυνδεθούν με τον Καθολικό Χριστιανισμό χωρίς να ασχοληθούν με το ζήτημα του Θεού, και επομένως του ιερού, αφού αυτό στο οποίο πρέπει να βασιστούμε είναι ακριβώς ο χαρακτήρας που διαμορφώνει την ταυτότητα και ο γενετικός χαρακτήρας της θρησκείας;

: είναι άχρηστο να πιστεύουμε στον Θεό, αυτό που μετράει είναι ότι μας έδωσε τη Γη. Έτσι χρησιμοποιήστε το ιερό. Αλλά οι Χριστιανοί δεν περίμεναν το νεύμα του Ζεμούρ, γιατί αυτό που για τον κλήρο Το να επανασυνδεθεί με τον Χριστιανισμό σαν να καταλάμβανε το μαγαζί του παππού του, σημαίνει να βάζεις με τους εμπόρους του Ναού, με τους «αργυραμοιβούς» και τους «περιστεριών» [6]. Αλλά πολλοί Γάλλοι μουσουλμάνοι έχουν υιοθετήσει αυτή την πατρογονική θρησκεία και είναι στην πραγματικότητα αυτό το «γενετικό» Ισλάμ που τονίζεται στη Δύση, τροφοδοτώντας έτσι το ανθυγιεινό παιχνίδι του μπιλιάρδου με τρία τραπέζια.

Τελικά, υπάρχει μια ιλιγγιώδης απόσταση μεταξύ της υπηρεσίας προς τον Θεό και της υπηρεσίας προς τον Θεό. Μια απλή αυτοπαθής αντωνυμία είναι αρκετή για να σηματοδοτήσει το όριο που χωρίζει το ιερό από το βέβηλο. Όταν η θρησκεία χάνει τον ιερό της χαρακτήρα και εμπίπτει στον τομέα αυτού που κληρονομείται, αγοράζεται και πωλείται, ένα τείχος προστασίας καταρρέει. Μπορεί κανείς να προσπαθήσει να το αντικαταστήσει με νόμο, με τον κανόνα. Η χώρα μας είναι, επιπλέον, πρωταθλήτρια στην παραγωγή νόμων: στις αρχές του 2025, η Γαλλία είχε 359.851 νομικά κείμενα σε ισχύ στην επικράτειά της, ένα ιστορικό ρεκόρ που επιτεύχθηκε χάρη στη συνεχή ανάπτυξη, ιδιαίτερα τα τελευταία είκοσι χρόνια [7]. Όλο και περισσότεροι νόμοι, προς όλες τις κατευθύνσεις και, κατά συνέπεια, όλο και λιγότερο άξιοι σεβασμού. Νόμοι υγειονομικής φύσεως με πρωταρχικό σκοπό την ταπείνωση (δήλωση εξουσιοδότησης εξόδου από το σπίτι, δυνατότητα αγοράς καλτσών αλλά όχι παντόφλες, κατανάλωση καφέ όρθιου...), νόμοι που αφορούν την κυκλοφορία (ζώνες 30 χλμ./ώρα που ούτε η αστυνομία δεν σέβεται, ψευδή κόκκινα φώτα...), εντελώς άδικοι νόμοι [8]... Ένα σαφές σημάδι της διαστρέβλωσης του κανόνα με τη λατινική έννοια του όρου: δεν υπάρχει πλέον ένα τυποποιημένο μέτρο δικαιοσύνης στο οποίο να μπορεί κανείς να βασιστεί. Αυτή η τάση θα συνεχιστεί μέχρι την πλήρη κατάρρευση του νόμου. Στη συνέχεια, όταν η κρίση φτάσει στο αποκορύφωμά της, θα προκύψει, όπως πάντα, το ερώτημα που δεν έπρεπε ποτέ να είχε ξεχαστεί: ποια είναι η θέση του ιερού;

Σημειώσεις

[1] https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/39752330/

[2]  https://www.statistiques.developpement-durable.gouv.fr/pollution-de-leau

[3]  https://choisirmafindevie.org/qa/?utm_source=chatgpt.com

[4]  https://www.geoportail.gouv.fr/donnees/carte-de-cassini

[5] Marc Augé, Non-lieux. Εισαγωγή σε μια υπερμοντέρνα ανθρωπολογία, Παρίσι, Seuil, 1992.

[6] Ματθαίος, XXI, 12-13.

[7]  https://www.legifrance.gouv.fr/contenu/Media/files/autour-de-la-loi/legislatif-et-reglementaire/statistiques-de-la-norme/indicateurs_2025.pdf

[8] Απόφαση της κατάληψης χωρίς δικαίωμα ή τίτλο ιδιοκτησίας ακινήτου από το θύμα δεν μπορεί να γίνει από την ευθύνη του, όταν αποδεικνύεται ότι το ατύχημα που υπέστη ο ".

Πηγή: Égalité et Réconciliation

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Δεν είναι ο νεο-ιμπεριαλισμός, αλλά η γεωκλεπτοκρατία που έρχεται στον κόσμο

 

Η εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα στις 3 Ιανουαρίου δεν οδήγησε σε αλλαγή καθεστώτος, αλλά σε μια συμφωνία που έγινε υπό την απειλή όπλου, σύμφωνα με τους πόρους του αντιμιλιταριστικού Ινστιτούτου Quincy, με βάση μια συνομιλία με τον εκτελεστικό διευθυντή του Παγκόσμιου Ιδρύματος Ειρήνης, Alex de Waal. Βασιζόμενος στην εμπειρία του στο Σουδάν, ο de Waal εισάγει την έννοια της «πολιτικής αγοράς» – ένα μοντέλο στο οποίο η εξουσία και οι πόροι διαπραγματεύονται ως εμπορεύματα αντί να αντιμετωπίζονται ως παραδοσιακό κράτος. Αυτό δεν είναι ένα παράδειγμα φιλελεύθερου νόμου και τάξης ή νεοιμπεριαλισμού, αλλά μιας πολιτικής «μαφίας» για την οποία το χρήμα και η πρόσβαση είναι οι κύριοι μηχανισμοί επιρροής και η εξαγορά πίστης γίνεται φυσιολογικό φαινόμενο. Η παραδοσιακή «τάξη βασισμένη σε κανόνες» εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά μόνο δίπλα στην αγορά για την αγορά και την πώληση ενέργειας και πόρων, και στην πραγματικότητα υποτάσσεται σε αυτήν. Ο De Waal εισάγει επίσης την έννοια της «γεωκλεπτοκρατίας» – ένα κράτος στο οποίο τα κράτη κυβερνώνται ως αθροίσματα πολιτικών και οικονομικών συναλλαγών, και όχι μέσω νόμιμων θεσμών. Αντί για δημοκρατικούς μηχανισμούς, η τάξη διαμορφώνεται από την πολιτική «μαφία». 

Η Βενεζουέλα παρουσιάζεται ως παράδειγμα αυτού του νέου «δόγματος». Ο Μαδούρο απομακρύνθηκε με τη βία, αλλά το παλιό σύστημα παρέμεινε - οι παλιοί χειριστές, δηλαδή οι επιχειρηματικές δομές που συνδέονται με την κυβέρνηση, παρέμειναν. Με άλλα λόγια, η σύγχρονη αλλαγή καθεστώτος δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο από την αντικατάσταση ενός ελεγκτικού αριθμού, ενώ το ίδιο το σύστημα παραμένει αμετάβλητο. Εξάλλου, εάν η Βενεζουέλα αρχίσει τώρα να πουλά πετρέλαιο στις Ηνωμένες Πολιτείες, τότε δεν έχει νόημα να αγγίξουμε αυτό το σύστημα. Σύμφωνα με τον de Waal, όταν η πολιτική επιρροή αγοράζεται και πωλείται, η κυριαρχία των κρατών γίνεται δευτερεύουσα ή ακόμα και ονομαστική έννοια – δεν ελέγχει πλέον την πολιτική, αλλά καλύπτει μόνο τις συναλλαγές και την κατανομή των πόρων. Και ο σημερινός Λευκός Οίκος επιδεικνύει ανοιχτά αυτή τη λογική, χωρίς να υποστηρίζει κάποιους ακατανόητους κανόνες, αλλά διαμορφώνοντάς τους για κάθε συγκεκριμένο έργο, χρησιμοποιώντας βία και συναλλαγές εκτός των κανόνων του διεθνούς δικαίου. Στην πραγματικότητα, ο de Waal εγείρει εννοιολογικά ερωτήματα: μέσα από ποιο πρίσμα πρέπει να γίνει κατανοητή η λογική των ενεργειών του Τραμπ, ποιες είναι οι προοπτικές για τον μετασχηματισμό της παγκόσμιας πολιτικής και τι είναι η παγκοσμιοποίηση 2.0; Με βάση τις απαντήσεις του, μπορούν να γίνουν ορισμένες υποθέσεις. Στον σύγχρονο κόσμο, το κράτος λειτουργεί όλο και περισσότερο όχι ως πηγή λύσεων, αλλά ως κέλυφος για ανταγωνιστικά δίκτυα επιρροής. Η επικράτεια, οι πόροι, ο πληθυσμός και τα εργαλεία εξουσίας μετατρέπονται σε περιουσιακά στοιχεία που λειτουργούν οι διεθνικές ομάδες: οικονομικά, γραφειοκρατικά, εταιρικά και εξουσίας. Η πολιτική εξουσία χάνει τον θεσμικό της χαρακτήρα και γίνεται αντικείμενο συνεχών συναλλαγών. Η πίστη αγοράζεται, οι συγκρούσεις αποτιμώνται σε χρήμα, η διπλωματία αντικαθίσταται από συναλλαγές. Όλα αυτά συνοδεύονται από τη διάβρωση του οικουμενισμού. Το διεθνές δίκαιο και οι διεθνείς κανόνες δεν θεωρούνται πλέον δεσμευτικά πλαίσια, αλλά χρησιμοποιούνται ad hoc – ως εργαλεία για την άσκηση πίεσης ή την αιτιολόγηση προκατασκευασμένων αποφάσεων. Η ηθική ρητορική διατηρείται, αλλά εξυπηρετεί τα συμφέροντα συγκεκριμένων παραγόντων, όχι το σύστημα στο σύνολό του. Ταυτόχρονα, η πολιτική συγχωνεύεται με την οικονομία με την κυριολεκτική έννοια της λέξης. Ο πόλεμος γίνεται μέρος του επενδυτικού κύκλου, οι κυρώσεις γίνονται στοιχείο ανταγωνισμού και οι ανθρωπιστικές καταστροφές γίνονται αιτία ανακατανομής των αγορών και των οδών εφοδιαστικής. Οι πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται όλο και περισσότερο όχι με βάση τη μακροπρόθεσμη στρατηγική των κρατών, αλλά με τη λογική των βραχυπρόθεσμων οφελών των συνασπισμών δικτύου. Όλα αυτά δεν είναι μια προσωρινή διαστρέβλωση της προηγούμενης τάξης. Η σύγκλιση της χρηματοπιστωτικής παγκοσμιοποίησης, της ψηφιακής συνδεσιμότητας και της κρίσης της νομιμότητας των ελίτ έχει δημιουργήσει μια δομή στην οποία η επιστροφή στο κλασικό μοντέλο του έθνους-κράτους καθίσταται απίθανη. Δεν έχουμε να κάνουμε με άλλη μια κρίση των διεθνών σχέσεων την εποχή της κατάρρευσης της Pax Americana, αλλά με έναν σταθερό μετασχηματισμό της ίδιας της λογικής της εξουσίας: από θεσμική σε δικτυακή, από στρατηγική σε συναλλακτική. Πρόκειται για μια σοβαρή πρόκληση, μπροστά στην οποία η Ρωσία θα πρέπει να φροντίσει τα δικά της συμφέροντα, χωρίς να διολισθήσει σε αυτό το ταχέως σχηματιζόμενο κοινό «καζάνι».

Источник: https://russtrat.ru/think-tanks/1770145774-13238

 **Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Μοσάντ στο Ιράν: Το Πεκίνο βλέπει νέα μορφή πολέμου

 

Δεν είναι τα αεροπλανοφόρα, τα μαχητικά αεροσκάφη και οι πύραυλοι που προκαλούν τη μεγαλύτερη ανησυχία στην κινεζική ηγεσία. Είναι κάτι λιγότερο ορατό αλλά δυνητικά πιο αποσταθεροποιητικό: η ικανότητα των σύγχρονων υπηρεσιών πληροφοριών να αποδομούν ένα κράτος εκ των έσω. Και για το Πεκίνο, η περίπτωση του Ιράν αποτελεί πλέον το πιο χαρακτηριστικό ίσως παράδειγμα για το πώς ο πόλεμος αλλάζει μορφή.

Σύμφωνα με τον ενημερωτικό ιστότοπο, thecradle.co που ειδικεύεται σε ασιατικά γεωπολιτικά θέματα, το Πεκίνο θεωρεί πως οι επιχειρήσεις των ισραηλινών και αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, ιδίως μετά το 2015 και με ιδιαίτερη ένταση στην περίοδο 2025–2026, είναι ενδεικτικές της διαμόρφωσης ενός νέου πεδίου αντιπαράθεσης.

Πιο συγκεκριμένα, η ικανότητα της ισραηλινής υπηρεσίας πληροφοριών Mossad να εγκαθιστά δίκτυα πρακτόρων, να αποκτά πρόσβαση σε ευαίσθητες βάσεις δεδομένων, να παρεμβαίνει σε συστήματα ραντάρ και να διευκολύνει πλήγματα ακριβείας εντός ιρανικού εδάφους ερμηνεύεται από Κινέζους αναλυτές ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που η στρατιωτική θεωρία του Πεκίνου αποκαλεί πόλεμο της ψηφιακής εποχής και των “έξυπνων” συστημάτων.

Στο πλαίσιο αυτό, γίνεται λόγος για μια σύγκλιση μεθόδων: κυβερνοεπιθέσεις, στρατολόγηση εκ των έσω, τεχνολογική διείσδυση και επιχειρησιακός συντονισμός. Πρόκειται, σύμφωνα με τις ίδιες αναλύσεις, για ένα υβριδικό μοντέλο στο οποίο οι επιχειρήσεις πληροφοριών αποδομούν κρίσιμες αμυντικές υποδομές πριν ακόμη ξεκινήσει η συμβατική στρατιωτική δράση.

Πόλεμος πληροφοριών πριν από τη στρατιωτική σύγκρουση

Ο στρατιωτικός αναλυτής Φου Τσιανσάο, πρώην αξιωματικός και σχολιαστής θεμάτων αεροπορικής ισχύος, έχει χαρακτηρίσει τη διείσδυση και τη φερόμενη αποδυνάμωση ιρανικών συστημάτων αεράμυνας ως «νέο πρότυπο πολέμου πληροφοριών». Τα ισραηλινά πλήγματα του 2025, τα οποία – σύμφωνα με διεθνείς εκτιμήσεις – συνάντησαν περιορισμένη αντίσταση, ενίσχυσαν αυτή την ερμηνεία.

Κατά τον ίδιο, η στρατηγική αυτή σηματοδοτεί μια ουσιαστική μετατόπιση: αντί για άμεση αντιπαράθεση με τα αμυντικά συστήματα ενός κράτους, επιδιώκεται η εσωτερική τους αποδόμηση. Με άλλα λόγια, η αποτροπή εξουδετερώνεται πριν ακόμη εμφανιστούν τα αεροσκάφη στον εναέριο χώρο επιχειρήσεων.

Παρόμοιες ανησυχίες έχει εκφράσει και ο στρατιωτικός σχολιαστής Γιαν Γουέι, ο οποίος εστιάζει περισσότερο στη θεσμική διάσταση. Κατά την άποψή του, η διείσδυση σε ευαίσθητες ιρανικές εγκαταστάσεις ανέδειξε όχι απλώς τεχνολογικά κενά, αλλά βαθύτερες δομικές αδυναμίες. Νομικές δικλείδες ασφαλείας και τυπικά πρωτόκολλα, υποστηρίζει, δύσκολα μπορούν να αποτρέψουν επιχειρήσεις πληροφοριών που εκμεταλλεύονται γραφειοκρατικά κενά και εσωτερικά σημεία πρόσβασης.

Η καθηγήτρια Λι Λι, ειδική σε θέματα Δυτικής Ασίας, έχει επισημάνει ότι οι κυβερνοεπιχειρήσεις και οι στοχευμένες παρεμβάσεις σε ερευνητικά κέντρα και υποδομές λειτουργούν ως πολλαπλασιαστής ισχύος. Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές επιθέσεις, τέτοιου είδους ενέργειες θολώνουν τα όρια μεταξύ κατασκοπείας και δολιοφθοράς, καθιστώντας την αντίδραση πιο περίπλοκη.

Ο Τιαν Γουενλίν, επικεφαλής ερευνητικού ινστιτούτου για τη Μέση Ανατολή στο Πανεπιστήμιο Ρενμίν, προειδοποιεί ότι η διαρκής πίεση μέσω τέτοιου είδους υβριδικών επιχειρήσεων θα μπορούσε να ωθήσει  το Ιράν σε ταχύτερη ανάπτυξη στρατηγικών δυνατοτήτων, ακόμη και στο πυρηνικό πεδίο, επιδιώκοντας να θωρακίσει τη θέση του απέναντι σε ένα περιβάλλον αυξανόμενων απειλών.

Κινέζοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι οι πρόσφατες εξελίξεις στο Ιράν ανέδειξαν ευρύτερες δομικές αδυναμίες στα συστήματα ασφάλειας και διοίκησης. Σχόλια σε κινεζικές στρατιωτικές και πολιτικές πλατφόρμες αναφέρονται σε κενά στην εσωτερική αξιολόγηση προσωπικού, στην ψηφιακή ασφάλεια και στον συντονισμό μεταξύ υπηρεσιών. Στο Πεκίνο, η υπόθεση ερμηνεύεται ως προειδοποιητικό σήμα: ο πόλεμος πληροφοριών μπορεί να εκμεταλλευτεί διοικητικές ρωγμές με την ίδια ευκολία που εκμεταλλεύεται στρατιωτικές αδυναμίες.

Η βασική ανάγνωση στους κινεζικούς κύκλους πολιτικής είναι προληπτική. Σε μια εποχή ψηφιακής διασύνδεσης, η κυριαρχία δεν εξαρτάται μόνο από τη στρατιωτική ισχύ, αλλά και από την ανθεκτικότητα των συστημάτων. Εάν ένα κράτος με εκτεταμένους μηχανισμούς ασφαλείας μπορεί να αντιμετωπίσει τέτοιας κλίμακας διείσδυση, παρόμοιες μέθοδοι – σημειώνουν Κινέζοι σχολιαστές – θα μπορούσαν να στοχεύσουν κρίσιμες υποδομές και αλλού, συμπεριλαμβανομένων εμπορικών και ενεργειακών διαδρόμων που συνδέονται με την κινεζική πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος».

Ο κρίσιμος ρόλος του Ιράν στην κινεζική “ζώνη”

Η σχέση Κίνας – Ιράν εντάσσεται σε μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό. Το Ιράν κατέχει κομβική γεωγραφική θέση, συνδέοντας την Ανατολική Ασία με τη Δυτική Ασία και, μέσω αυτής, με την Ευρώπη. Θαλάσσιοι διάδρομοι όπως τα Στενά του Ορμούζ και το Μπαμπ αλ Μαντάμπ έχουν κρίσιμη σημασία για την κινεζική ενεργειακή ασφάλεια και τις εμπορικές ροές.

Για το Πεκίνο, η αποσταθεροποίηση του Ιράν δεν θα είχε μόνο περιφερειακές συνέπειες. Θα επηρέαζε άμεσα αλυσίδες εφοδιασμού και επενδύσεις υποδομών που εντάσσονται στο ευρύτερο κινεζικό δίκτυο διασυνδέσεων.

Στο πλαίσιο αυτό, η κινεζική διπλωματία επαναλαμβάνει σταθερά τη στήριξη στην ιρανική κυριαρχία, αντιτασσόμενη σε μονομερείς πιέσεις. Καθώς οι αναφορές περί διείσδυσης ξένων υπηρεσιών πληροφοριών εντάθηκαν την περίοδο 2025–2026, η Κίνα εμβάθυνε τη συνεργασία της με την Τεχεράνη.

Σύμφωνα με δημοσιογραφικές και αναλυτικές αναφορές, η συνεργασία επεκτάθηκε σε κοινές αξιολογήσεις ψηφιακών ευπαθειών, διαδρομών διείσδυσης και διοικητικών αδυναμιών. Η κινεζική προσέγγιση δεν περιορίστηκε στη διαχείριση μεμονωμένων περιστατικών, αλλά εστίασε στη συστημική ανθεκτικότητα.

Η Κίνα προώθησε παράλληλα την υιοθέτηση κινεζικών ψηφιακών και κρυπτογραφικών συστημάτων, υποστηρίζοντας ότι η «ψηφιακή κυριαρχία» αποτελεί κρίσιμο στοιχείο εθνικής ασφάλειας. Στην ίδια κατεύθυνση εντάσσεται και η ενίσχυση εναλλακτικών τεχνολογικών υποδομών, όπως η αξιοποίηση του κινεζικού δορυφορικού συστήματος πλοήγησης Μπέιντου.

Δημοσιεύματα κάνουν επίσης λόγο για αναβαθμίσεις ραντάρ και συστημάτων αεράμυνας, καθώς και για ενίσχυση διαστημικών δυνατοτήτων επιτήρησης μέσω κινεζικών δορυφορικών δικτύων.

Το Ιράν στην κινεζική αρχιτεκτονική ασφάλειας

Πέρα από τη διμερή διάσταση, το Πεκίνο επιδιώκει να εντάξει το Ιράν σε πολυμερείς μηχανισμούς. Η πλήρης ένταξη του Ιράν στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης ενίσχυσε, σύμφωνα με κινεζικές αναλύσεις, τη θεσμική του διασύνδεση με ένα ευρύτερο ευρασιατικό δίκτυο ασφάλειας. Αν και ο οργανισμός δεν έχει επισήμως ρόλο απέναντι σε συγκεκριμένες υπηρεσίες πληροφοριών, λειτουργεί ως δίαυλος ανταλλαγής δεδομένων και συντονισμού μεταξύ των κρατών-μελών.

Η ενσωμάτωση αυτή έχει τόσο επιχειρησιακή όσο και πολιτική σημασία, καθώς υποδηλώνει ότι οι πιέσεις προς την Τεχεράνη αποκτούν ευρύτερη γεωπολιτική διάσταση. Η ασφάλεια αποτελεί μόνο μία πτυχή της κινεζικής στρατηγικής. Η Κίνα παραμένει ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του Ιράν, με τις ενεργειακές ροές να κατέχουν κεντρικό ρόλο. Η μακροπρόθεσμη συμφωνία συνεργασίας των δύο χωρών προβλέπει εκτεταμένες επενδύσεις σε ενέργεια, υποδομές και βιομηχανία.

Παράλληλα, εναλλακτικοί μηχανισμοί συναλλαγών, συμπεριλαμβανομένων ανταλλακτικών ρυθμίσεων, επιτρέπουν τη συνέχιση της οικονομικής συνεργασίας παρά τις διεθνείς πιέσεις. Για το Πεκίνο, η οικονομική συνέχεια λειτουργεί ως παράγοντας στρατηγικής σταθερότητας. Οι εμπορικές και επενδυτικές διασυνδέσεις δημιουργούν, όπως εκτιμούν Κινέζοι αναλυτές, μηχανισμούς απορρόφησης κραδασμών σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης γεωπολιτικής ρευστότητας.  https://neostrategy.gr/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Σκάνδαλο υποκλοπών: Θα λογοδοτήσουν οι πολιτικοί «εγκέφαλοι»;

 

Τελικώς, «υπάρχουν δικασταί εις τας Αθήνας». Παρά την χειραγώγηση της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από το μέγαρο Μαξίμου, η σημαίνουσα απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου της Αθήνας για τις υποκλοπές, αφενός αποτελεί κόλαφο για το «καθεστώς Μητσοτάκη», αφετέρου δείχνει ότι υπάρχουν λειτουργοί της Δικαιοσύνης που αγωνίζονται για να διασώσουν το κύρος του θεσμού.

Το Δικαστήριο επέβαλε στους τέσσερις κατηγορουμένους που κρίθηκαν ένοχοι για την υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών, ποινή 126 ετών και 8 μηνών με εκτιτέα τα 8 που είναι και το «ταβάνι» με βάση τον Ποινικό Κώδικα, χωρίς κανένα ελαφρυντικό. Καθ’ όλη τη διάρκεια της δίκης, οι δικαστές στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, διερευνώντας αυτή τη δυσώδη υπόθεση. Κι’ αυτό σε αντίθεση με την ηγεσία του Αρείου Πάγου, ο οποίος, προφανώς κατόπιν συνεννοήσεων με την κυβέρνηση Μητσοτάκη και την ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης, με επικεφαλής τον – άλλοτε ΠΑΣΟΚο – Γιώργο Φλωρίδη, προσπαθεί να βάλει το μείζον πολιτικό σκάνδαλο στην … κατάψυξη.

Θα στηθούν δικαστήρια για Μητσοτάκη και … Σια;

Το πρόβλημα είναι ότι η έως τώρα διερεύνηση του σκανδάλου των υποκλοπών περιορίστηκε σε «ιδιώτες». Σε αυτούς, δηλαδή, που καταδικάστηκαν. Βέβαια, σημαντική στιγμή είναι ότι το Δικαστήριο αποφάσισε να «ανοιχτεί» περαιτέρω η υπόθεση και να διερευνηθεί το αδίκημα της κατασκοπείας.

Κάτι άκρως σημαντικό, αφού υπάρχουν έντονες υποψίες ότι τα προϊόντα υποκλοπών έχουν γίνει κτήμα ξένων δυνάμεων. Ως γνωστόν, πρόσωπα – κλειδιά που ενεπλάκησαν στο σκάνδαλο ήταν Ισραηλινοί, όπως και «εταιρείες» ισραηλινών συμφερόντων. Εξίσου μεγάλες υποψίες υπάρχουν και για κύκλους της ΕΥΠ, η οποία, όπως κατά καιρούς έχει καταγγελθεί, φέρεται διαβρωμένη από ξένες δυνάμεις και εγχώριους κύκλους πολιτικο-οικονομικών συμφερόντων.

Μετά την απόφαση του Δικαστηρίου, αντικειμενικά επιβάλλεται να ανοίξει το θέμα των ευθυνών των «εγκεφάλων» του σκανδάλου. Να σημειωθεί ότι την αρμοδιότητα της ΕΥΠ έχει το μέγαρο Μαξίμου, ενώ, όταν αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο των υποκλοπών (από το 2022 και μετά), «παραιτήθηκε» ο γραμματέας της κυβέρνησης και «δεξί χέρι» του Κυριάκου Μητσοτάκη, ανιψιός του, Γρηγόρης Δημητριάδης.

Σε αυτό το σκηνικό που δημιουργεί η απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου, ενδιαφέρον παρουσιάζει η τοποθέτηση του πρώην πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος φέρεται να σχεδιάζει νέο κόμμα, ο οποίος σε ανάρτησή του στα social media που συνοδεύεται από τη φωτογραφία Μητσοτάκη – Δημητριάδη, αναφέρει ότι «δύο τη γλίτωσαν, γιατί απουσίαζαν από το κατηγορητήριο. Ο ηθικός και ο εκτελεστικός αυτουργός. Αυτός που σκέφτηκε και αυτός που οργάνωσε τον βιασμό του κράτους Δικαίου στη χώρα μας. Ο ένας λέγεται Κυριάκος Μητσοτάκης και ο άλλος Γρηγόρης Δημητριάδης. Μετά τη σημερινή εξέλιξη όμως, δύσκολα θα αποφύγουν να λογοδοτήσουν και οι πραγματικοί υπαίτιοι. Και στο λαό και στη δικαιοσύνη».

Κατόπιν τούτου, ο Γ. Δημητριάδης φέρεται να προέβη στην – ανεκδοτολογικού τύπου – κίνηση να στείλει εξώδικο στον Α. Τσίπρα, όπως καταγγέλλει ο δεύτερος. «Πληροφορήθηκα – αναφέρει ο Α. Τσίπρας, σε νεώτερη ανάρτησή του – ότι ο πρωθυπουργικός ανιψιός μου απέστειλε εξώδικο για τις δηλώσεις μου σχετικά με την απόφαση του δικαστηρίου για τις υποκλοπές. Ουσιαστικά, επιχειρεί να εκβιάσει και εμένα με αγωγές και μηνύσεις, όπως έχει πράξει και με σειρά δημοσιογράφων, προκειμένου να σωπάσουν για το διπλό έγκλημα σε βάρος της δημοκρατίας: Τις παράνομες υποκλοπές που οργανώθηκαν στο Μαξίμου από τον κύριο Μητσοτάκη και τον ίδιο, καθώς και τη συγκάλυψή τους, που ωστόσο σκόνταψε σήμερα στην απόφαση του μονομελούς πλημμελειοδοκείου».

Μαζί με την ανάρτησή του, ο Α. Τσίπρας θα μπορούσε να στείλει στον Γ. Δημητριάδη και μια ανθοδέσμη. Καλύτερη διαφήμισή του από το εξώδικο του «ανιψιού του Κ. Μητσοτάκη» δεν υπάρχει.

Βόθρος σκανδάλων

Η τοποθέτηση Τσίπρα έρχεται σε μια περίοδο, κατά την οποία ο ίδιος φέρεται να έκανε «άνοιγμα» προς τον Γ. Δημητριάδη για να μετριαστεί η μεταξύ τους αντιπαράθεση. Με την τελευταία δήλωσή του, ωστόσο, δείχνει να ανεβάζει τους τόνους. Οπως και να’ χει, η συγκεκριμένη αναφορά Τσίπρα ότι οι δύο πρέπει να λογοδοτήσουν και στη Δικαιοσύνη, ανοίγει τη συζήτηση για ενδεχόμενη δικαστική διερεύνηση σε βάρος τους. Ιδιαίτερα, εφόσον αλλάξει η κυβέρνηση. Εξάλλου, παρόμοιες απόψεις συμμερίζονται αρκετοί πολιτικοί και οικονομικοί κύκλοι, που εθίγησαν από τις υποκλοπές.

Αλλά και στο μέγαρο Μαξίμου, διάχυτος είναι ο εκνευρισμός που προκαλεί το ενδεχόμενο, άπαξ και πέσει ο Μητσοτάκης, να ανοίξει δικαστική φάμπρικα διερεύνησης των σκανδάλων. Από την διαχείριση της τραγωδίας των Τεμπών και τις υποκλοπές, μέχρι τη σωρεία σκανδάλων διαφθοράς.

Αυτός ο φόβος αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα κίνητρα του καθεστώτος Μητσοτάκη να δώσει μάχη μέχρις εσχάτων για να κρατηθεί στην εξουσία, με μια τρίτη τετραετία, υπό τις ευνοϊκές γι’ αυτό συγκυρίες της πολυδιασπασμένης αντιπολίτευσης. Μένει να φανεί, βέβαια, εάν στην περίπτωση πτώσης του Κ. Μητσοτάκη, οι όποιες κυβερνήσεις ακολουθήσουν, σύμφωνα με τα διάφορα σενάρια, είτε αυτή της «εθνικής ενότητας», είτε της ΝΔ (χωρίς Μητσοτάκη) – ΠΑΣΟΚ, θα παράσχουν «ασυλία» στα πρόσωπα του καθεστώτος Μητσοτάκη, για μια «βελούδινη» πολιτική αλλαγή. Ενδεχόμενη εμφάνιση, πάντως, κόμματος Καρυστιανού, ιδίως σαν αξιωματική αντιπολίτευση που την φέρουν σήμερα τα γκάλοπ, θα δυσκολέψει τέτοιες παρασκηνιακές συνεννοήσεις.

Οι Νεοδημοκράτες χειροκροτούν τον Δημητριάδη

Πάντως, παρά την δήθεν «απομάκρυνσή» του, ο Γρηγόρης Δημητριάδης κινείται στον χώρο της Νέας Δημοκρατίας σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Περιδιαβαίνει από τη μια εκδήλωση στην άλλη, τυγχάνοντας μάλιστα της ένθερμης (!) αποδοχής των στελεχών της ΝΔ. Πρόσφατα, φωτογραφιζόταν με τον Αδωνι Γεωργιάδη, στην εκδήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου, Παυλου Μαρινάκη, ο οποίος εγκαινίασε την «προεκλογική» καμπάνια του ως υποψηφίου βουλευτή στον Βόρειο Τομέα Αθηνών, μαζί με Χατζηδάκη, Κεραμέως, Πιερρακάκη και στρατιά άλλων στελεχών του κυβερνώντος κόμματος.

Ο Γ. Δημητριάδης (τρίτος από αριστερά) με την Ομάδα «Αλήθειας» της ΝΔ και τον Αδωνι Γεωργιάδη, σε εκδήλωση το καλοκαίρι του 2025

Οι υπουργοί και βουλευτές της ΝΔ φέρουν καταλυτική ευθύνη για τη συγκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών. Σκάνδαλο κατάλυσης του – ήδη καχεκτικού – Πολιτεύματος της Δημοκρατίας στην Ελλάδα της κρίσης, της φτωχοποίησης και της αλαζονείας του τυρρανικού καθεστώτος Μητσοτάκη. Είναι, άλλωστε, χαρακτηριστικό πως, παρ’ ότι υποκλέπτονταν οι συνομιλίες σχεδόν ολόκληρου του Υπουργικού Συμβουλίου, αλλά και της στρατιωτικής ηγεσίας, ούτε ένας εξ’ αυτών διαμαρτυρήθηκε. Πόσο μάλλον, υπέβαλε μήνυση.

Τουναντίον, υπάρχουν υπουργοί, οι οποίοι σε επιδείξεις οσφυοκαμψίας προς το μέγαρο Μαξίμου, έλεγαν … «ε, τι να κάνουμε, τη σήμερον ημέρα όλοι παρακολουθούνται» (!). Και αυτή την άποψη ήθελαν να την περάσουν στην κοινή γνώμη. Μπορεί, άραγε, να εμπιστευθεί κανείς σε αυτούς τους ανθρώπους τις τύχες της Δημοκρατίας στη χώρα;

Οι μόνοι, οι οποίοι αντέδρασαν στο σκάνδαλο των υποκλοπών, είναι οι Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς. Ο πρώτος, πάντως, αν και και έχει κάθε δικαίωμα δια να ομιλεί, όταν ήταν πρωθυπουργός φρόντισε να «θάψει» το μέγα σκάνδαλο των υποκλοπών, που αποκαλύφθηκε το 2006, με εγκεφάλους τις ΗΠΑ και εκτελεστικά όργανά τους στην διαβρωμένη ΕΥΠ. Και οι δυό τους, πάντως, έχουν τεράστιες ευθύνες, διότι εκτός των λόγων τίποτα δεν έκαναν στην πράξη για να σταματήσουν τον κατήφορο της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Σενάρια ΝΔ – ΠΑΣΟΚ

Το θύμα των υποκλοπών, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, αν και σαφέστατα ηπιότερος σε σχέση με τον Α. Τσίπρα, ανέφερε ότι η απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου «είναι μια μεγάλη ήττα του παρακράτους, που οργάνωσε το σύστημα Μαξίμου και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης», ενώ ανάφερε ότι «ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρις ότου λογοδοτήσουν όλοι οι πρωταγωνιστές αυτής της σκοτεινής υπόθεσης».

Ο ίδιος, επίσης, επέκρινε «τους χειρισμούς της ηγεσίας της δικαιοσύνης που αρχειοθέτησε σοβαρές πτυχές της δυσώδους αυτής υπόθεσης, η οποία όχι μόνο παραβίασε κατάφωρα τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου αλλά διακυβεύτηκε και η ασφάλεια της χώρας όταν ανενδοίαστα τέθηκε υπό παρακολούθηση η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων επιτρέποντας να κατέχουν αυτό το υλικό άγνωστοι τρίτοι».

Εξίσου επικριτικός ήταν και προς τους υπουργούς της ΝΔ, σημειώνοντας ότι «επέλεξαν συνειδητά να λείπουν, τα δεκάδες θύματα των παράνομων παρακολουθήσεων -υπουργοί της κυβέρνησης, αξιωματούχοι- που αν και είχαν πολιτικό και θεσμικό καθήκον να είναι μηνυτές, μάρτυρες και διώκτες, προτίμησαν τη σιωπή και συνέργησαν στη συγκάλυψη».

Η τοποθέτηση Ανδρουλάκη έρχεται σε μια περίοδο, κατά την οποία δέχεται συντροφικά βέλη για το ενδεχόμενο συγκυβέρνησης με τη ΝΔ (χωρίς Μητσοτάκη), αλλά με προέδρους της ενδεχομένως τον υπουργό Αμυνας, Νίκο Δένδια, ή τον υπουργό Οικονομικών, Κυριάκο Πιερρακάκη. Φημολογείται, μάλιστα, ότι δεύτερος φαίνεται να παίρνει το δαχτυλίδι από τον Κ. Μητσοτάκη και να έχει ως σύνθημά του … «από τον Κυριάκο στον Κυριάκο» (!).

Γενικότερα, ο Ν. Ανδρουλάκης επικρίνεται ότι δεν ασκεί δυναμική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι «η “φαμίλια Μητσοτάκη” από κάπου τον “κρατάει”».

Απόφαση – κόλαφος

Οπως αναφέρει η δημοσιογράφος, Μίνα Μουστάκα, στην εφημερίδα, τα Νέα, το Μονομελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας απέρριψε τη χορήγηση ελαφρυντικών στους 4 κατηγορουμένους, στους οποίους επέβαλε κατά συγχώνευση ποινή φυλάκισης 126 ετών και 8 μηνών (έκτιτεα τα 8 έτη).

Mε μια ιστορική απόφασή του, ο πρόεδρος του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Νίκος Ασκιανάκης – όπως είχε ζητήσει ο εισαγγελέας της έδρας Δημήτρης Παυλίδης – διαβιβάζει στην εισαγγελία τη δικογραφία για να ερευνηθεί αν έχει τελεστεί το αδίκημα τουλάχιστον της απόπειρας κατασκοπείας και της ψευδούς κατάθεσης για μάρτυρες που εξετάστηκαν στο δικαστήριο και την εξεταστική επιτροπή.

Υπενθυμίζεται ότι ένοχοι κρίθηκαν οι ιδιώτες επιχειρηματίες Ταλ Ντίλιαν (Ισραήλ), Φέλιξ Μπίτζιος, Γιάννης Λαβράνος και Σάρα Αλεξάνδρα Χάμου. Ειδικότερα, ο πρόεδρος του Β’ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου της Αθήνας Νίκος Ασκιανάκης ανακοίνωσε την ετυμηγορία του, κρίνοντά τους ενόχους για τις πλημμεληματικές πράξεις της επέμβασης σε σύστημα αρχειοθέτησης δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, από κοινού, κατ’ εξακολούθηση, τετελεσμένη και σε απόπειρα, της παραβίασης του απορρήτου τηλεφωνικής επικοινωνίας και προφορικής συνομιλίας, από κοινού, κατ’ εξακολούθηση, τετελεσμένη και σε απόπειρα, αλλά και της παράνομης πρόσβασης σε σύστημα πληροφοριών ή δεδομένα, από κοινού, κατ’ εξακολούθηση, τετελεσμένη και σε απόπειρα.

«Λαμβάνοντας υπόψη τον χαρακτήρα των πράξεων θα προτείνω ολική έκτιση της ποινής», πρότεινε ο εισαγγελέας της έδρας. Το δικαστήριο διέταξε την ολική έκτιση της ποινής, δίνοντας όμως αναστολή μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό.

Στη συνέχεια, ο εισαγγελέας πρότεινε να ανοίξει ξανά η δικογραφία για νέα αδικήματα, τους ήδη υπάρχοντες κατηγορουμένους και νέα πρόσωπα. «Από τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στη διαδικασία προτείνω τη διαβίβαση αντιγράφων της δικογραφίας για διερεύνηση ποινικών ευθυνών των παρόντων κατηγορούμενων και άλλων προσώπων», είπε ο εισαγγελέας της έδρας.

-Διαβίβαση για Αιμίλιο Κοσμίδη για συνέργια στις πράξεις του κατηγορητηρίου. «Δεν έδωσε πειστικές εξηγήσεις για χρήση κάρτας και έπεσε σε αντιφάσεις. Ισως πρέπει να συσχετίσουν μηνύσεις Ανδρουλάκη και Κουκάκη».

-Να ερευνηθεί το αδίκημα της ψευδούς κατάθεσης στο ακροατήριο για τους Κοσμίδη και Ντάλα.

-Αξιολόγηση ποινικών ευθυνών προσώπων που είχαν πλήρη εικόνα όσων συνέβαιναν για επτά πρόσωπα. Από την έκταση και την ποικιλία των παρακολουθούμενων προσώπων, αλλά και του γεγονότος ότι δεν κλήθηκαν να καταθέσουν, λόγω της οργάνωσης, της εκπαίδευσης και το ενδεχόμενο συνεργίας ξένων δυνάμεων και δη Ισραηλινών προκύπτουν επαρκείς ενδείξεις για τους κατηγορούμενους και τα παραπάνω πρόσωπα για το 148 ΠΚ και την πλημμεληματική μορφή του αδικήματος της κατασκοπείας.

-Διαβίβαση για διεύρυνση σχετικά με όσα κατέθεσε ο Σταμάτης Τρίμπαλης για τη διαδικασία στην εξεταστική της Βουλής για ψευδή κατάθεση και ηθική αυτουργία για τους Λαβράνο και Ντάλα.

-Για το αδίκημα του ΠΚ 370 ΣΤ (απαγόρευση διακίνησης λογισμικών). Όπως προκύπτει από την κατάθεση του Π. Κούτσιου στο ακροατήριο συνεχιζόταν η λειτουργία της Ιντελλέξα στη χώρα 2023-2024. Πρέπει να ερευνηθεί εάν η λειτουργία της εμπίπτει στην αντικειμενική υπόσταση του συγκεκριμένου άρθρου.

Να διερευνηθεί το αδίκημα της κατασκοπείας

Το δικαστήριο έκανε δεκτή την πρόταση του εισαγγελέα και αποφάσισε τη διαβίβαση των πρακτικών.

Ο δικηγόρος για την υποστήριξη της κατηγορίας, Σωκράτης Χαραλάμπους, χαρακτήρισε την απόφαση δίκαιη, αναμενόμενη και γενναία για την ελληνική δικαιοσύνη, η οποία στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Ο κ. Χαραλάμπους υπογράμμισε ότι αποδόθηκε δίκαιο, όχι μόνο μέσω της καταδίκης στον μέγιστο βαθμό —καθώς τα οκτώ χρόνια είναι το ανώτατο όριο έκτισης για πλημμελήματα—, αλλά κυρίως για τη διαβίβαση της υπόθεσης για αδικήματα που στην προδικασία δεν ερευνήθηκαν.

Σύμφωνα με τον κ. Χαραλάμπους, η δικαιοσύνη διέταξε τη διερεύνηση ποινικών ευθυνών για αδικήματα όπως η ψευδορκία και η ηθική αυτουργία σε αυτήν, καθώς και για το αδίκημα της κατασκοπείας. Ο ίδιος επισήμανε πως πρόκειται για το σοβαρότερο αδίκημα που τελέστηκε και μπορεί να διερευνηθεί πλέον και σε κακουργηματική μορφή, σημειώνοντας ότι ενώ ο εισαγγελέας πρότεινε την κακουργηματική μορφή, το δικαστήριο την αναγνώρισε τουλάχιστον σε πλημμεληματική βάση στο παρόν στάδιο.

«Ένα ταπεινό δικαστήριο προστάτευσε τα θύματα»

Ο δημοσιογράφος Θανάσης Κουκάκης, εκ των πρώτων θυμάτων που στοχοποιήθηκαν από το παράνομο λογισμικό, προχώρησε σε δηλώσεις μετά την έκδοση της καταδικαστικής απόφασης, σημειώνοντας πως «ένα ταπεινό μονομελές πλημμελειοδικείο έκανε ουσιαστικά τη δουλειά του». Υπογράμμισε ότι «δυστυχώς, ο Άρειος Πάγος πριν δύο χρόνια δεν έπραξε το ίδιο».

Αυτή η στάση είχε ως αποτέλεσμα, σύμφωνα με τον ίδιο, να χαθεί πολύτιμος χρόνος για τη διερεύνηση της υπόθεσης, ωστόσο χαρακτήρισε τη σημερινή ημέρα «καλή», καθώς δείχνει πως ο Έλληνας πολίτης δεν θα είναι «ανυπεράσπιστος μπροστά στην αυθαιρεσία του καθενός ο οποίος έχει την τεχνογνωσία και τη δυνατότητα να τον παρακολουθεί, χωρίς ουσιαστικά να υπάρχει λόγος για να γίνεται αυτό».

Αφού ευχαρίστησε τους δικηγόρους του, Ζαχαρία Κεσσέ και Πέτρο Λιανό, για τη συμπόρευση όλο αυτό το διάστημα, ο δημοσιογράφος έδωσε το στίγμα της συνέχεια: «Eίμαστε ακόμα στην αρχή, έχουμε πάρα πολύ ακόμα και χρόνο μπροστά μας και νέες διαδικασίες δικαστικές, προκειμένου να αποκαλυφθεί η δυσώδης υπόθεση των υποκλοπών σε όλο της το εύρος». https://neostrategy.gr/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

«Woke Πανικός: Η “Μελέτη” που Θέλει να Φιμώσει τον Musk επειδή οι Πολίτες Σταμάτησαν να Πιστεύουν τα Ψέματά τους!»

 

Η μελέτη (“The political effects of X’s feed algorithm”) δημοσιεύτηκε μόλις πριν λίγες ημέρες (Φεβρουάριος 2026) στο περιοδικό Nature και αποτελεί το νέο “ιερό δισκοπότηρο” όσων θέλουν να φιμώσουν τον Musk.

Ο Αλγόριθμος της «Ελευθερίας» στο Στόχαστρο: Γιατί οι Ελίτ Φοβούνται το Χ και τον Elon Musk

Όταν το κατεστημένο χάνει το παιχνίδι των ιδεών, πάντα αναζητά έναν ένοχο. Αυτή τη φορά, η «έρευνα» που αναπαράγει η El Mundo και ο διεθνής Τύπος, ισχυρίζεται ότι ο Musk σε κάνει δεξιό «χωρίς να το καταλαβαίνεις». Στην πραγματικότητα, αυτό που τους πανικοβάλλει είναι ότι για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, ο πολίτης έχει πρόσβαση σε πληροφορίες που δεν έχουν περάσει από το «φίλτρο» της woke ατζέντας.

Το «Έγκλημα» του Musk: Η Κατάρρευση της Μονόπλευρης Ενημέρωσης

Η έρευνα υποστηρίζει ότι ο αλγόριθμος του Χ προωθεί συντηρητικές απόψεις. Τι σημαίνει όμως αυτό στην πράξη;

• Αποδυνάμωση των “Mainstream” Μέσων: Η μελέτη παραδέχεται ότι ο αλγόριθμος «υποβαθμίζει» τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης. Με άλλα λόγια, ο πολίτης δεν αναγκάζεται πια να καταναλώνει μόνο ό,τι σερβίρουν οι μεγάλοι όμιλοι.

• Η Άνοδος των Πατριωτικών Φωνών: Επειδή το Χ επιτρέπει τον λόγο σε όσους ήταν «εξόριστοι» (λόγω woke λογοκρισίας), οι ελίτ το βαφτίζουν «αλγοριθμική χειραγώγηση».

• Επιμονή στην Άποψη: Το πιο «τρομακτικό» συμπέρασμα της έρευνας για τους επικριτές είναι ότι οι χρήστες, ακόμα κι αν κλείσουν τον αλγόριθμο, συνεχίζουν να ακολουθούν τις ίδιες φωνές. Αυτό αποδεικνύει ότι δεν φταίει ο αλγόριθμος, αλλά ότι οι πολίτες επιλέγουν συνειδητά την πατριωτική και ελεύθερη ενημέρωση.

Γιατί τώρα; Ο Πανικός των Ευρωεκλογών και των Εθνικών Καλπών

Η στοχοποίηση του Musk δεν είναι τυχαία. Το 2026 είναι χρονιά πολιτικών ανατροπών στην Ευρώπη.

1. Η Αποτυχία της Λογοκρισίας: Παρά τους νόμους της Ε.Ε. (DSA), τα πατριωτικά κόμματα στην Ισπανία, τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ελλάδα καλπάζουν.

2. Η “Αστεία” Έρευνα ως Όπλο: Χρησιμοποιούν τέτοιες μελέτες για να προετοιμάσουν το έδαφος για τεράστια πρόστιμα ή ακόμα και πλήρη αποκλεισμό του Χ στην Ευρώπη, με το επιχείρημα της «προστασίας της δημοκρατίας».

3. Άρνηση της Ελεύθερης Βούλησης: Όπως πολύ σωστά επισήμανες, το κατεστημένο θεωρεί τον πολίτη “θύμα” ενός αλγορίθμου, αρνούμενο να αποδεχθεί ότι ο κόσμος απλά σιχάθηκε την woke προπαγάνδα.

Η Σύγκρουση των Δύο Κόσμων

Το Αφήγημα των Ελίτ	Η Πραγματικότητα στο Χ
“Ο αλγόριθμος σε κάνει δεξιό.”	Οι άνθρωποι αναζητούν την αλήθεια που κρύβουν τα ΜΜΕ.
“Το Χ διαδίδει fake news.”	Τα Community Notes (Σημειώσεις Κοινότητας) ξεμπροστιάζουν τα ψέματα των κυβερνήσεων.
“Χρειάζεται περισσότερη ρύθμιση.”	Χρειάζονται λιγότερο έλεγχο και περισσότερη ελευθερία λόγου.

η επίθεση στον Musk είναι η τελευταία γραμμή άμυνας ενός συστήματος που καταρρέει. Όταν σε αποκαλούν «θύμα αλγορίθμου» επειδή αγαπάς την πατρίδα σου ή επειδή αμφισβητείς το woke αφήγημα, ουσιαστικά σε προσβάλλουν ως σκεπτόμενο ον. Το Χ είναι απλώς ο καθρέφτης της κοινωνίας – και αυτό που βλέπουν οι ελίτ στον καθρέφτη, τις τρομάζει.

«Στο Γεωπολιτικό Μικροσκόπιο, ο Elon Musk δεν είναι ο “χειραγωγός”, αλλά ο άνθρωπος που άνοιξε το παράθυρο σε ένα δωμάτιο που είχε μείνει χωρίς οξυγόνο για χρόνια. Ο πανικός τους είναι η καλύτερη απόδειξη της επιτυχίας του.»

Η Αθήνα θα Χρησιμοποιήσει τον «Αλγόριθμο» ως Δούρειο Ίππο;

Η ελληνική κυβέρνηση, παρακολουθώντας τη ραγδαία πτώση των ποσοστών της και την άνοδο των πατριωτικών δυνάμεων, βρίσκει σε αυτή την έρευνα το τέλειο «πάτημα» για να επιβάλει τη δική της ατζέντα ελέγχου.

1. Από τη «Ρητορική Μίσους» στην «Αλγοριθμική Χειραγώγηση»

Μέχρι τώρα, η προσπάθεια φίμωσης γινόταν με την κατηγορία των “fake news”. Όμως αυτό απέτυχε, γιατί οι πολίτες έμαθαν να διασταυρώνουν τις ειδήσεις.

• Η Νέα Τακτική: Τώρα θα ισχυριστούν ότι «δεν φταίνε οι ειδήσεις, αλλά ο αλγόριθμος που σας τις δείχνει». Έτσι, μπορούν να δικαιολογήσουν οριζόντιους περιορισμούς στην πλατφόρμα Χ στην Ελλάδα, ισχυριζόμενοι ότι προστατεύουν την «ψυχική υγεία» και την «πολιτική σταθερότητα» των Ελλήνων από την «τεχνητή δεξιά στροφή».

2. Νομιμοποίηση της «Ψηφιακής Αστυνομίας»

Πατώντας πάνω στα ευρήματα της έρευνας, η Αθήνα μπορεί να πιέσει για τη δημιουργία μιας εθνικής «Αρχής Εποπτείας Αλγορίθμων».

• Στόχος: Να απαιτήσει από τον Musk (και κάθε άλλη πλατφόρμα) να δώσει πρόσβαση στον κώδικα, ώστε η κυβέρνηση να μπορεί να «ισορροπήσει» το περιεχόμενο. Στην πραγματικότητα, αυτό σημαίνει επιβολή κυβερνητικού φίλτρου ώστε να εξαφανίζονται οι πατριωτικές φωνές και να εμφανίζονται μόνο τα κυβερνητικά non-papers.

3. Η Δαιμονοποίηση της Αντίθετης Άποψης

Χρησιμοποιώντας τη λέξη «χειραγώγηση», η κυβέρνηση επιχειρεί να ακυρώσει την προσωπικότητα του Έλληνα πολίτη.

• Το Μήνυμα: «Αν διαφωνείς με την κυβέρνηση, δεν είναι επειδή έχεις δική σου κρίση, αλλά επειδή σε παραπλάνησε ο Musk». Με αυτόν τον τρόπο, κάθε πατριωτική αντίδραση βαφτίζεται «τεχνητό προϊόν» και έτσι γίνεται ευκολότερη η καταστολή της, χωρίς πολιτικό κόστος.

Η ελληνική κυβέρνηση δεν φοβάται τον αλγόριθμο του Musk· φοβάται την αφύπνιση των Ελλήνων. Η έρευνα αυτή είναι απλώς το “κλειδί” που προσπαθούν να βάλουν στην κλειδαριά της ελευθερίας του λόγου στη χώρα μας. Αν επιτρέψουμε να βαφτιστεί η ελεύθερη βούληση ως «αλγοριθμικό σφάλμα», τότε παραδίδουμε τα κλειδιά της δημοκρατίας μας στους τεχνοκράτες των Βρυξελλών και της Αθήνας.

«Στην Ελλάδα του 2026, η μάχη για τον αλγόριθμο είναι η μάχη για την ίδια μας τη σκέψη. Οι ελίτ θέλουν να πιστέψουμε ότι είμαστε ρομπότ, για να μπορέσουν να μας προγραμματίσουν όπως εκείνες θέλουν.»
.

www.triklopodia .gr

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων