Αναζητείται πυξίδα στην εξωτερική πολιτική.

Του Σωτήρη Σιδέρη 

Ιστορικής σημασίας γεγονότα εξελίσσονται στην περιοχή μας με την Ελλάδα να συνεχίζει να μην  έχει πυξίδα. Στα όσα προβλήματα διορατικότητας και επιλογών, όπως η απόλυτη πρόσδεση στις ΗΠΑ και το Ισραήλ, έρχεται να προστεθεί και η ανασφάλεια και η πλήρης αποδυνάμωση του Έλληνα πρωθυπουργού στο εσωτερικό σκηνικό, που επηρεάζει καθοριστικά και την διεθνή συμπεριφορά του. Μια σειρά από γεγονότα που καταγράφηκαν το τελευταίο διάστημα καταδεικνύουν την αδυναμία της κυβέρνησης να ανορθώσει το κύρος της χώρας, ενώ ο ίδιος ο πρωθυπουργός δείχνει και είναι,  χωρίς σχέδιο και αμήχανος.

Η επίσκεψη του Έντι Ράμα στην Αθήνα ήταν ένας κόλαφος για την Αθήνα, πέραν του ότι και το ελληνικό ΥΠΕΞ είπε περίεργα πράγματα για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, που σημειωτέον , ήταν όρος για την ευρωπαική προοπτική της Αλβανίας, αλλά η Αθήνα, όπως πάντα υποχώρησε.
Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις μπαίνουν σε νέα φάση που έχει και όξυνση, τόσο στο Αιγαίο, όσο και στην Κύπρο, ενώ η Άγκυρα επανέρχεται δριμύτερη και ως προς την στρατιωτικοποίηση των νησιών.

Το μέλλον των σχέσεων με τις ΗΠΑ άδηλο, το μέλλον του ΝΑΤΟ , της ΕΕ και οι διατλαντικές σχέσεις απρόβλεπτες, η οικονομική κρίση εξαπλώνεται και μέσα σε αυτό το σκηνικό, η ελληνική εξωτερική πολιτική συντηρείται ουσιαστικά μέσω γενναιόδωρων εξοπλιστικών προγραμμάτων και την υποταγή στις αποφάσεις των μεγάλων. Άρα η εθνική πυξίδα αναζητείται…

 

 Ο επιδειξίας Ράμα και η πρέσβειρα παντός καιρού

Ο Έντι Ράμα δεν θα τολμούσε,  να παραβιάσει το ενδυματολογικό πρωτόκολλο της καγκελαρίας στη Γερμανία ή του  Προεδρικού Μεγάρου στο Παρίσι γιατί εκεί διακυβεύονται πολλά. Το έκανε στο Μέγαρο Μαξίμου, γιατί αρέσκεται  σε επιδείξεις υπεροψίας , εδώ και χρόνια έναντι της Ελλάδας και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Λίγα κρύα αστεία για τον Πλάτωνα, περιφρόνηση για τα διμερή προβλήματα και τελικά στο αμιγώς πολιτικό πεδίο, απόλυτη υποβάθμιση της σημασίας που έχει για την Αλβανία η ελληνική εξωτερική πολιτική, ενώ ειπώθηκαν περίεργα πράγματα για την οριοθέτηση της ΑΟΖ.
Η Κίμπερλι Γκιλφόϊλ δεν παραβίασε  κανένα ενδυματολογικό  πρωτόκολλο, έκανε όμως κουρέλια το κύρος της κυβέρνησης όταν αποκάλυψε ότι συνομιλεί πολλές φορές την εβδομάδα με υπουργούς και τον πρωθυπουργό, οι οποίοι δεν της λένε ποτέ όχι. Όμως, προ ημερών, για πολλοστή φορά η πρέσβειρα των ΗΠΑ πήγε στο  Μεγάρου Μαξίμου για να συζητήσει με τον πρωθυπουργό,  διμερή και περιφερειακά προβλήματα , σαν να είναι ομόλογος του πρωθυπουργού.  Αλλά υπάρχουν και χειρότερα. Στην Κάσο η Τουρκία τέσταρε και πάλι τις αντιδράσεις της Αθήνας, ενώ ήδη έχουμε επισημάνει την νευρικότητα της Άγκυρας στις διμερείς σχέσεις, ενώ η Κύπρος ξαναμπαίνει στο κάδρο της έντασης. Οι ανατροπές στις διπλωματικές εξελίξεις, μπορεί να είναι αργόσυρτες, όμως χαράσσουν τον δρόμο μιας χώρας για πολλές δεκαετίες. Και η Ελλάδα δεν έχει πυξίδα για το -ασταθές- μέλλον. 

Η Τουρκία επιστρέφει

 Η Τουρκία αρχίζει να κινείται και πάλι σε διεθνές επίπεδο , μετά από ένα διάστημα καθήλωσης και ανησυχίας , εξαιτίας των πολέμων και την γενικευμένη κρίση στη Μέση Ανατολή. Φιλοξενεί διεθνείς διπλωματικές διασκέψεις, ετοιμάζεται για την σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο, συζητά με την Ευρώπη και ξέρει ότι η νέα φάση είναι πολύ δύσκολη , γιατί δεν πρωταγωνιστεί στο νέο σκηνικό. Γι αυτό και στρέφεται προς την Ελλάδα , για να θυμίσει σε όλους ότι θέλει ρόλο και  λόγο στην περιοχή.

Η σταδιακή όξυνση των διμερών σχέσεων με αφορμή την μετάβαση πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών στην Κύπρο και  την  ευρωπαική ομπρέλα προστασίας που αναπτύχθηκε εκεί με πρόφαση τις πυραυλικές επιθέσεις του Ιράν, φαίνεται ότι θα συνεχιστεί. Χώρες όπως η  Τουρκία, όπως και το Ισραήλ θέλουν να υπερισχύουν έναντι των αντιπάλων τους, μη αποδεχόμενες το δικαίωμα εξοπλισμού άλλων . Η Τουρκία θέλει να κάνει ό,τι θέλει στην Κύπρο και τώρα έχει αποδυθεί σε μεγάλη προσπάθεια αποχώρησης όλων των ξένων πλοίων και των ελληνικών αεροσκαφών από την Κύπρο για να υπερισχύει η ίδια. Αυτή την στιγμή το Κυπριακό εξελίσσεται αρνητικά για την Άγκυρα, καθώς αναδείχθηκε ο στρατηγικός ρόλος της Κυπριακής Δημοκρατίας για τη Δύση…


Δεν γνωρίζουμε ακόμη αν ο Τραμπ μεταβεί στην Τουρκία για τη σύνοδο του ΝΑΤΟ, το οποίο του προκαλεί οργή.  Μπορεί να μεταβεί και να τινάξει στον αέρα τη Σύνοδο, μπορεί και όχι και να αναθέσει τον ρόλο αυτό σε κάποιον απεσταλμένο του. Το ζήτημα είναι ότι η Τουρκία προσπαθεί να ισορροπήσει και μέσα στο ΝΑΤΟ και να έχει ρόλο στην άμυνα της Ευρώπης, καθώς η Βορειοατλαντική Συμμαχία πνέει τα λοίσθια. Αν όμως ο Τραμπ πάει στην Τουρκία και δεν περάσει από την Ελλάδα, ίσως αυτό δρομολογήσει μια νέα διπλωματική φάση.  Μια επαινετική δήλωση του Τραμπ για το πόσο η Ελλάδα και ο Μητσοτάκης έχουν βοηθήσει τις ΗΠΑ στους πολέμους δεν είναι και τόσο τιμητική για την Αθήνα. Πέραν του ότι μπορεί να κάνει άλλη δήλωση σε λίγες ώρες , δείχνει πόσο πειθήνια είναι η κυβέρνηση Μητσοτάκη, την στιγμή που όλες σχεδόν οι χώρες της ΕΕ έχουν αποστασιοποιηθεί. 

Ελλάδα -Αλβανία: κενό πολιτικής

Οι δηλώσεις του Έντι Ράμα , τόσο ενώπιον του πρωθυπουργού, όσο και στο πλαίσιο του φόρουμ των Δελφών, δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το γεγονός ότι οι διμερείς σχέσεις έχουν εγκαταλειφθεί στην τύχη τους ή για να το πούμε πιο ρεαλιστικά, ο Ράμα απλά συνεχίζει να χλευάζει την Ελλάδα, χωρίς καμία συνέπεια. Στην αρχή ο Αλβανός πρωθυπουργός άφησε να εννοηθεί ότι μέχρι το τέλος του 2026 θα έχει παραπεμφθεί στην Χάγη η οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών. Η είδηση όμως δεν είναι αυτή , γιατί ο Ράμα κοροϊδεύει εδώ και 15 χρόνια, όταν ακυρώθηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο με πολιτικό σκεπτικό, η συμφωνία του 2009. Η είδηση είναι ότι το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών απάντησε μέσω πηγών του ότι δεν υπάρχει καμία εξέλιξη και το κυριότερο: η Ελλάδα δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την οριοθέτηση με την Αλβανία γιατί έχει ήδη κάνει οριοθέτηση με την Ιταλία, οπότε, κατά κάποιο τρόπο δεν χρειάζεται…

Πρόκειται για μια τοποθέτηση που πετά στα σκουπίδια μια πάγια πολιτική της Ελλάδας , ότι είναι ανάγκη να οριοθετήσει ΑΟΖ με όλες τις χώρες ώστε να εκμεταλλευθεί φυσικούς πόρους, να λύσει εκκρεμότητες, να ανακηρύξει και άλλες ζώνες π.χ. πολιτιστική  και να δρομολογηθούν φυσιολογικές σχέσεις.
Η έκπληξη είναι ακόμη μεγαλύτερη γιατί μονίμως το ΥΠΕΞ συνδέει την επίλυση των διμερών προβλημάτων, περιουσιακό μειονότητας και αυτοπροσδιορισμός , όσο και την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την ευρωπαική πορεία της Αλβανίας.  Να θυμίσουμε ότι ο Μητσοτάκης είχε μάλιστα δηλώσει στη ΔΕΘ το 2019, ότι αν δεν υπάρξει συμφωνία στα θέματα αυτά, η Αλβανία δεν θα προχωρήσει στην ΕΕ. Φυσικά ουδέποτε ίσχυσε αυτή η πολιτική στην πράξη, η Ελλάδα υπογράφει την πορεία της Αλβανίας που βαδίζει προς την ολοκλήρωση και την ένταξη σε λίγα χρόνια στην ΕΕ. Αυτά τα “διαβάζει”, τόσο καλά ο Ράμα που αδιαφορεί πλέον εντελώς για το τι λέει η κυβέρνηση  στην Αθήνα.

Ο Αλβανός πρωθυπουργός έχει αναπτύξει πολύ αποτελεσματικά τις σχέσεις του με την Ιταλία, τη Γερμανία, την Αγγλία και άλλες χώρες, οπότε αδιαφορεί για την όποια στήριξη μπορεί να έχει από την Ελλάδα. Αλλά με μια άλλη κυβέρνηση και με μια άλλη πολιτική της Αθήνας, ο Ράμα θα είχε σοβαρό πρόβλημα και αυτό το ξέρει, γιατί η Ελλάδα είναι κομβική χώρα για την Αλβανία και αυτό το γνωρίζει ο Αλβανός πρωθυπουργός…

Εν κατακλείδι, μια σειρά προβλημάτων με την Αλβανία, την Τουρκία, το Κυπριακό, τις εξελίξεις στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαική Άμυνα, πέρα από την οικονομική κρίση και την κρίση των πολέμων, είναι ανέγγιχτα. Ο νέος κύκλος φαίνεται ότι θα έχει και ένταση και έντονες διεργασίες μεταξύ των μελών της ΕΕ, μεταξύ ΗΠΑ -ΕΕ, μεταξύ ΕΕ -Ρωσίας και περιφερειακή αναταραχή. Η εικόνα των τελευταίων ημερών είναι αποκαρδιωτική για τον τρόπο με τον οποίο τα χειρίζεται η Αθήνα. Για την ακρίβεια δεν τα χειρίζεται, ακολουθεί πολιτικές που χαράσσουν άλλα κέντρα. Αυτό , το έχουμε πει πολλές φορές, δεν είναι καλό σημάδι.
Οι αλλαγές ή και οι ανατροπές στις διπλωματικές εξελίξεις, μπορεί να είναι αργόσυρτες, όμως χαράσσουν τον δρόμο μιας χώρας για πολλές δεκαετίες. Και η Ελλάδα δεν έχει πυξίδα για το -ασταθές- μέλλον. https://www.omegapress.gr/

 **Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Τελετουργίες σε κοινή θέα Πώς η κρυμμένη ελίτ διαμορφώνει την πραγματικότητα μέσω του τόπου και της παράστασης

  Duke -ΜΑΙΚΛ ΧΟΦΜΑΝ

Μυστική Τοπονομία

Όταν αποκαλύπτονται εγκλήματα αλλά κανείς δεν αναλαμβάνει δράση εναντίον των υπευθύνων, λειτουργεί σαν μια ιδιότυπη διαφήμιση για τους μυστικούς κυβερνήτες (τους «κρυπτοκράτες»). Τους απεικονίζει ως εγκληματικούς εγκεφάλους που είναι τόσο έξυπνοι που δεν αντιμετωπίζουν ποτέ συνέπειες.

Όλη αυτή η κατάσταση μοιάζει με ένα κλασικό αποκρυφιστικό τέχνασμα, όπου το πραγματικό νόημα - όπως η ιδέα ότι η αποκάλυψη της αδικίας οδηγεί στη δικαιοσύνη - χλευάζεται γυρίζοντάς το ανάποδα. Το όνομα «Αλήθεια ή Συνέπειες» δόθηκε σε μια πόλη στο Νέο Μεξικό μέσω μιας διαδικασίας που περιελάμβανε μασονικές τελετουργίες, παιχνίδια λέξεων («ονοματολογική» — η μελέτη της προέλευσης και της σημασίας των ονομάτων) και «μυστικιστική τοπονομία» (η μυστικιστική ή μαγική μελέτη των τοπωνυμίων και της βαθύτερης σημασίας τους). Αυτός ο όρος, μυστικιστική τοπονομία, εντοπίστηκε για πρώτη φορά από τον ερευνητή James Shelby Downard. Η χρήση αυτών των ειδικών ονομάτων και τόπων λειτουργεί ως ένα είδος πνευματικής ή καρμικής πρόκλησης, ειδικά όταν οι μυστικοί κυβερνήτες προσπαθούν να αποκαλύψουν πράγματα που έχουν κρατήσει κρυμμένα.

Η «μυστικιστική τοπονομία» και η «αλχημική γλώσσα» (μυστική κωδικοποιημένη ομιλία που χρησιμοποιείται στις απόκρυφες παραδόσεις) αποτελούν μέρος ενός συστήματος που συνδέει ιστορικά γεγονότα («δράση στο χρόνο») με ορισμένες φυσικές τοποθεσίες που θεωρούνται «τόποι εξουσίας». Η κρυπτοκρατία βλέπει τον κόσμο ως μια γιγάντια σκακιέρα, με σημαντικές τοποθεσίες που χρησιμεύουν ως τετράγωνα, αντικατοπτρίζοντας το καρό (ψηφιδωτό) πάτωμα που βρίσκεται στο Ναό του Σολομώντα και στις μασονικές στοές, καθώς και το τοπίο της σκακιέρας στο Through the Looking-Glass του Lewis Carroll.

Το ψηφιδωτό πάτωμα της Prada στην κοιλάδα της μόδας του Σαν Ντιέγκο

Αν όλα αυτά ακούγονται τραβηγμένα, μπορούν να συγκριθούν με μια επιστημονική ιδέα από την ατομική θεωρία: τα γεγονότα συνδέονται με τη φυσική τους σχέση μεταξύ τους στο χρόνο και στο χώρο.

Αλήθεια ή Συνέπειες

Φωτογραφία από τον Michael Swigart

Υπάρχουν απόκρυφοι δεσμοί μεταξύ των μασονικών τελετών που πραγματοποιούνται στην πόλη Truth or Consequences, στο Νέο Μεξικό, και των μασονικών τελετουργιών που εμπλέκονται τόσο στην έκρηξη της πρώτης ατομικής βόμβας όσο και στη δολοφονία του Προέδρου Κένεντι.

Αυτή η πρακτική της χαρτογράφησης του κόσμου σύμφωνα με τη μαγικο-επιστημονική τοπονομία - χρησιμοποιώντας ένα μείγμα μαγικών και επιστημονικών αρχών για την ονομασία και την επιλογή σημαντικών τοποθεσιών - θυμίζει τους Ροδόσταυρους πρίγκιπες της Αναγέννησης. Αυτοί οι πρίγκιπες δημιούργησαν παλάτια και χώρους διαμορφωμένους ως περίτεχνα μοτίβα εικόνων και συμβόλων, σχεδιασμένα να λειτουργούν ως «θέατρα μνήμης». Ένα θέατρο μνήμης είναι ένας χώρος διαμορφωμένος έτσι ώστε όλη η γνώση, ακόμη και μια ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια, να μπορεί να αποθηκευτεί και να ανακληθεί μέσω των συμβόλων και των εικόνων της.

Η κρυπτοκρατία - μια μυστικοπαθής άρχουσα ελίτ - έριξε μια πρόκληση στο κοινό ενορχηστρώνοντας μια αλυσίδα τελετουργικών εγκληματικών γεγονότων και επιλέγοντας τοποθεσίες στενά συνδεδεμένες με την Αλήθεια ή τις Συνέπειες, το Νέο Μεξικό. Αυτά τα γεγονότα σχημάτισαν μια «υπαίθρια» τελετή, ορατή σε όποιον ήταν αρκετά οξυδερκής ή διαισθητικός για να παρατηρήσει. Μεγάλο μέρος αυτής της Διαδικασίας εκτυλίχθηκε δημόσια, κάνοντας την «αλήθεια» ορατή. Οι τζογαδόροι υψηλού πονταρίσματος της μασονικής κρυπτοκρατίας πήραν το ρίσκο - αυτές ήταν οι «συνέπειες».

Αν και ήταν ένα στοίχημα, ο κίνδυνος ήταν λιγότερο σημαντικός από ό,τι θα ήταν σε προηγούμενες εποχές. Στην αρχαιότητα, όταν οι άνθρωποι είχαν πλήρη επίγνωση και εγρήγορση, ένας τέτοιος συμβολισμός θα είχε αναγνωριστεί αμέσως και θα είχε αντιμετωπιστεί με γρήγορη αντίσταση. Εκείνοι που προσδιορίζονται ως οπαδοί της «λατρείας της Ανθρώπινης Εγκεφαλικής Δύναμης», της οποίας το εξωτερικό σύμβολο (εξωτερικό σιγίλ) είναι το πεντάγραμμο, θα είχαν τιμωρηθεί γρήγορα - προστιθέμενοι στον μακρύ κατάλογο των μαρτύρων - φιγούρες όπως αυτές που εξιστορούνται από τον Robert K.G. Temple - που καταστράφηκαν από τις φοβισμένες μάζες, τους δειλούς αιχμαλώτους των κλειστών συστημάτων πεποιθήσεων.

Ένα κλειστό σύστημα πεποιθήσεων1 αναφέρεται σε έναν τρόπο σκέψης - θρησκευτικό ή άλλο - που αποκλείει την αντίληψη και εμποδίζει τη δράση. Είναι ένα νοητικό κλουβί που παράγει παθητικά, αποσυνδεδεμένα άτομα που αποτυγχάνουν να αναγνωρίσουν ή να αντισταθούν σε αυτό που συμβαίνει γύρω τους.

Εάν οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να αντιδρούν γρήγορα και αποφασιστικά σε όσους παραποιούν αυτό που κατανοούσαν ως φυσική τάξη του Θεού, οι μέθοδοι της κρυπτοκρατίας θα αποτύγχαναν. Αλλά σήμερα, η κρυπτοκρατία - που δεν πιστεύει καν τη δική της προπαγάνδα - αναγνωρίζει ότι οι σύγχρονοι άνθρωποι, φυλακισμένοι σε κλειστά συστήματα πεποιθήσεων και μουδιασμένοι από την τεμπελιά και την αποσύνδεση από την πραγματικότητα, διασφαλίζουν ότι οι όποιες συνέπειες θα πέσουν στο κοινό και όχι στους κυβερνώντες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο μηχανισμός Αλήθεια ή Συνέπειες λειτούργησε: το τελετουργικό εκτελείται ανοιχτά, αλλά η παθητικότητα και η τύφλωση προστατεύουν τους δράστες.

Εάν οι άνθρωποι καταλάβαιναν πραγματικά και ενεργούσαν σύμφωνα με αυτό που είχε γίνει, οι συνωμότες θα αντιμετώπιζαν την καταστροφή. Αν όχι - εάν το κοινό παραμείνει αδιάφορο, ξεχασιάρης (αμνησία) ή χωρίς βούληση (abulia) - η σιωπή τους γίνεται ένα είδος συναίνεσης, καθιστώντας την κρυπτοκρατία ακόμη πιο ισχυρή και υποδουλώνοντας περαιτέρω την ανθρωπότητα.

Η κρυπτοκρατία είναι πρόθυμη να διακινδυνεύσει την έκθεση, επειδή τίποτα δεν ενισχύει τον έλεγχό της περισσότερο από τη συναίνεση —είτε ενεργητική είτε παθητική— του πληθυσμού.