ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 40[ΓΙΑ "οργανωμένη ΔΙΑΔΉΛΩΣΗ ΤΙΜΗΣ προς εκείνους που πολέμησαν για τη Συλλογική Εστία" ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΠΑΝΗΤΥΡΑΚΙ ΩΣ ΔΙΑΤΕΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΓΝΩΣΤΑ ΚΝΩΔΑΛΑ]ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ....

Νίκος Σταθόπουλος

ΑΝΤΕ ΠΆΛΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΕΛΆΣΕΙΣ, τα τεχνητά "διλήμματα" που έχει φυτέψει στανικά στη σκέψη μας η Εκσυγχρονιστική Αποικιοποίηση, ο "Προοδευτικός-Φιλελέ"Οργουελισμός που θέλει να ξεχάσουμε το πολιτισμικό μας πρόσωπο!.................

ο γνωστός "εθνικός διχασμός" με θέμα την περιοδική Συντονισμένη Ομαδική Τελετουργία για συντήρηση της δοξαστικής εθνικής μνήμης(δεν "φυτρώνουμε" στο νεροχύτη, αλλά γεννιόμαστε σε ένα Πολιτισμικό Κέλυφος με όνομα και ιστορία, δλδ είμαστε εξαρχής Ομαδικοί Ορισμένης Ταυτότητας, και αυτό είναι οντολογική μας παρακαταθήκη, εκτός αν δεν πιστεύουμε σε πολιτισμό, ο οποίος είναι Ομαδική Έννοια κ Ενέργεια )...διότι αυτό είναι η μαθητική παρέλαση σε μια εθνική γιορτή: η οργανωμένη ΔΙΑΔΉΛΩΣΗ ΤΙΜΗΣ προς εκείνους που πολέμησαν για τη Συλλογική Εστία και όσα ιδανικά συμπυκνώνει αυτή στο είναι της...η άρνηση αυτής της τιμής, είναι αισχρή προσβολή και δείχνει ανήθικο εγωπαθή και απολίτιστο βάνδαλο!.................

και, βέβαια, σημασία έχει το όλον Πνευματικό Κλίμα, και όχι βολικά αποσπασμένη η παρέλαση....η "Πρόοδος" κάνοντας αυτή τη βολική απόσπαση, δημιουργεί μια νεολαία όλο και πιο αντιπνευματική κ μηδενιστική, αποξενωμένη, ξεριζωμένη, τίγκα στην βία και τη ματαιωση.......

πού το κακό κ βλαβερό να Τιμάς Τελετουργικά τη Μνήμη και την Παράδοση;....η Τελετή είναι πολυδύναμη Πολιτιστική Λειτουργία συσπείρωσης κ επικοινωνίας, και η κατάργησή της επιβάλλει ολοκληρωτίστικα έναν ατομικιστικό κατακερματισμό ζούγκλας..."πειθαρχία κ συντονισμός": Ε ναι, φωνακλά κρετίνε, όπως στη χορωδία, στην αθλητική ομάδα, στην ορχήστρα ..Ε να τα καταργήσουμε κι αυτά, να γίνουμε Μεμονωμένη Ασυναρτησία κι όποιον πάρει ο Χάρος!... ............

πού το απαξιωτικό να εκφράζεις συντεταγμένα και όχι "χύμα" τον Πολύτιμο Σεβασμό στις ενσαρκωμενες αξίες των αγώνων για ελευθερία;....απαξιωτικό είναι να μην ξέρεις τι έγινε στις 28 Οκτωβρίου, και ατιμωτικό για καθηγητή είναι να μην "επιβάλλει" τη σωτήρια εθνική μνήμη!...τι θέλετε;...αξεστα ανδράποδα χωρίς τίποτα το σύλλογικό στη χέρσα ψυχή τους;...ωωωω, η "προοδός" σας βρομάει "Πολιτική Κτηνοτροφία"!..........

το να αρνείσαι τη μαθητική παρέλαση τον Οκτώβριο και τον Μάρτιο μαρτυρά το μπάζωμα του Πατριωτικού Χρέους από την ψευδοελευθερία της "Αυτοπραγμάτωσης":

διότι οι Συλλογικότητες μόνο με Δομές Συλλογικής Αυτοπροστασίας μπορούν να επιβιώσουν, και αυτές είναι ανέφικτες χωρίς μια συντονισμένη "εκπαίδευση" στον ομαδικό αγώνα ...και οι παρελάσεις είναι πτυχή αυτής της διαρκούς Εκπαίδευσης στα Κοινά Ιδανικά....χωρίς αυτά τα ιδανικά, θα υπήρχε 21 και ΟΧΙ;...αλλά πλέον είναι φανερό ότι πολλοί "πΧιοτικοί της ΜΠροοδου" μισούν το 21 σαν γνήσιοι δυτικόδουλοι φτηνιάρηδες που ψοφάνε για σουλτάνο, και απεχθάνονται το ΟΧΙ σαν αποικιοποιημένα γουρούνια που πάνε όπου μυρίζουν Συμμαχική "σωστή πλευρά"!................

μιλάμε για μια Πατρίδα, που όπως κάθε Πατρίδα κάθε Λαού, έχει μια ταυτότητα, μια παράδοση, μια ιστορία: τι θέση έχει εδώ η (στο γενικό κοινωνικό πεδίο αξιοσέβαστη) "διαφορετικότητα", η "ποικιλομορφία", όλα αυτά τα "αποδομητικά" που ακυρώνουν τη σωστική ενότητα;. .Ιδιωτικό, Διαπροσωπικά, Κοινωνία, Πατρίδα, είναι διαφορετικές "τάξεις", και η εξομοίωσή τους μόνο τις αποστασιοποιημένες ελεγκτικές Ελίτ ευνοει.................

οι Παρελάσεις είναι παλαιότατη συνήθεια των δημοκρατικών εθνών, από τον 19ο αιώνα, σκάστε πια Αμόρφωτοι Τραμπούκοι, και η όποια χρήση τους από ολοκληρωτισμούς δεν αναιρεί την αξία τους σε επίπεδο λειτουργικό κ συμβολικό.....τα πάντα, και τα πιο ωραία, μπορούν να αλλοιωθούν από μια κτηνώδη σκέψη κ συνείδηση..............

"ντύνονται ομοιόμορφα, διατάσσονται διακρισιακά"...ναι, ομοιόμορφα, αφού η Παρέλαση "σημειολογεί" την οργανωμένη συλλογική δράση ενάντια σε μια απειλή, δεν είναι καρναβάλι και "χύμα στο κύμα"...................

Ω άθλιοι ψεύτες τάχα υμνητές του αντιστεκόμενου Ιράν και παλιότερα του ηρωικού Βιετνάμ,, πιστεύετε ότι με την κοινωνική σας παιδεία δεν θα είχε κάνει περίπατο ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός;............

"οι ψηλοί μπροστά οι κοντοί πίσω": Ε ναι, ένα πνεύμα αρμονικής κατανομής σε ένα κινούμενο Συλλογικό Σώμα, που το εγκληματικό;...καταντάτε κωμικά παρανοϊκοί, και διασπείρετε διαλυτικές ιδεοληψίες...είστε νέου τύπου "παπάδες" που κινητοποιουν νεοβλαμμένους δεισιδαίμονες!................

"οι άριστοι μπροστά, στην εξάδα": Ε ναι, γιατί όχι;...μια συμβατική επιβράβευση που θα ήταν ωραίο κίνητρο αν δε διάβρωνε τις συνειδήσεις η Μηδενιστική Κουλτούρα του "Στ' αρ@ίδια μου όλα"!...τι θέλετε;...ισότητα στο "flat" και ομοιομορφία στη ματαιότητα, ή οικονομίστικη καπιταλιστική λογική bonus;..........

η ιστορία και η ζωή έχουν δείξει ότι χωρίς οργάνωση, πειθαρχία, συντονισμό, τίποτα δεν επιτυγχάνεται...χωρίς προσαρμογή της ατομικής βούλησης στο συλλογικό πρόταγμα, μόνο το χαοτικό μπουρ@έλο του Αστικού Χύμα προάγεται....................

η ουσία δε βρίσκεται στην Παρέλαση και την αρχιτεκτονική της, αλλά στο Πνεύμα με το οποίο αυτή επενδύεται..............

εσεις απλά κάνετε λυσσαλέα Εθνοαποδόμηση, εμείς, πάλι, αναζητάμε αδιάκοπα τις καλύτερες βελτιώσεις σε μια σταθερή Συνέχεια Πατριωτικής Αξιοπρέπειας....ΖΗΤΩ Ο ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΌΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ 1940!...

====

 Στυλιανός Καβάζης

"Μην επιτρέψετε να γίνετε δούλοι της Ρώμης και της Σόφιας,μην επιτρέψετε να πέσει η τιμή της γυναίκας και των παιδιών σας στα χέρια του κάθε Ναπολιτανου αλήτη που έρχεται για να μας εκπολιτίσει.Αγώνας υπέρ βωμών και εστιών"

Ξημέρωμα 28ης Οκτωβρίου 1940

~Στρατηγός Αλέξανδρος Παπάγος~

Ο στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος σε επίσκεψη του στο μέτωπο στην Βόρειο Ήπειρο το 1940

«Υπέρ βωμών και εστιών»

Ξημέρωμα 28ης Οκτωβρίου 1940.

Ένα μικρό έθνος, περιτριγυρισμένο από αυτοκρατορίες, σηκώνει το βλέμμα του προς τον ουρανό και λέει ένα περήφανο, ασυμβίβαστο “ΟΧΙ”. Δεν είναι απλώς μια λέξη, είναι κραυγή ψυχής, είναι συνέχεια αιώνων ελευθερίας, είναι η φωνή της ιστορίας που αρνείται να σιγήσει.

Η Ελλάδα εκείνης της νύχτας δεν είχε στόλους και στρατούς αμέτρητους. Είχε όμως κάτι ανυπέρβλητο την τιμή, την πίστη και την αγάπη για την πατρίδα. Ο στρατηγός Παπάγος, οι αξιωματικοί, οι στρατιώτες της Πίνδου και της Ηπείρου, γνώριζαν καλά πως πολεμούσαν όχι για εδάφη, αλλά για την ψυχή του Έθνους. Πολεμούσαν για να μη γίνουν οι γυναίκες και τα παιδιά τους δούλοι, για να μη σκύψει ποτέ ο Έλληνας το κεφάλι μπροστά σε κανέναν «πολιτισμένο κατακτητή».

Απέναντί τους στέκονταν η Ρώμη του φασισμού, η αλαζονεία της δύναμης, τα τανκς και τα αεροπλάνα του Μουσολίνι.Όμως η ψυχή νίκησε τη μηχανή,τα χιονισμένα βουνά της Πίνδου έγιναν σύμβολο θάρρους και ελευθερίας,ο κόσμος ολόκληρος σιωπά, θαυμάζοντας.

Ακόμη και ο ίδιος ο εχθρός, ο αρχιτέκτονας της εισβολής,ο τότε πιο ισχυρός άνθρωπος του πλανήτη Αδόλφος Χίτλερ αναγκάζεται να ομολογήσει μέσα στο Ράιχσταγκ(γερμανικό κοινοβούλιο), στις 4 Μαΐου 1941:

«Η ιστορική δικαιοσύνη με δεσμεύει να πω ότι, εξ όλων των αντιπάλων οι οποίοι μας αντιμετώπισαν,ο Έλληνας στρατιώτης πολέμησε με το υψηλότερο θάρρος και ύψιστη περιφρόνηση προς τον θάνατο.»

Τέτοια ήταν η δύναμη της Ελλάδας

να κάνει ακόμη και τον εχθρό να σεβαστεί το μεγαλείο της ψυχής της και αυτή ακριβώς είναι η μεγαλύτερη νίκη ενός λαού όχι μόνο να νικήσει στο πεδίο της μάχης,αλλά να μείνει αλώβητος στο πεδίο της ιστορίας.

Στις μέρες που διανύουμε, καθώς η Ελλάδα στέκει ξανά σε έναν κόσμο γεμάτο προκλήσεις, το μήνυμα του 1940 παραμένει ζωντανό και επίκαιρο

να μη γίνουμε δούλοι κανενός ούτε της ύλης, ούτε του φόβου, ούτε της αδιαφορίας.

Να λέμε το δικό μας “Όχι” σε κάθε μορφή υποταγής που προσβάλλει τον άνθρωπο και την πατρίδα.

Σήμερα, 28 Οκτωβρίου, δεν τιμούμε απλώς μια ημερομηνία.Τιμούμε μια στάση ζωής.

Το “Όχι” του 1940 είναι το ίδιο “Όχι” που κάθε Έλληνας οφείλει να λέει σε ό,τι απειλεί την ελευθερία, την αλήθεια, την ανθρωπιά.

Γιατί η Ελλάδα δεν είναι απλώς τόπος. Είναι τρόπος ψυχής και όσο υπάρχει ένας Έλληνας που σηκώνει το βλέμμα του με περηφάνια,

η φωνή της 28ης Οκτωβρίου θα αντηχεί στους αιώνες:

Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων.

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940.

Ζήτω η Ελευθερία!

Στυλ. Καβάζης

 

ΟΤΑΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟ «ΟΧΙ» ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΛΕΙ…

«Είμαστε το μοναδικό έθνος όπου οι εθνικές επέτειοι δεν είναι αποτέλεσμα νικών αλλά είναι έναρξη αγώνα.

Και η 28η Οκτωβρίου και η 25η Μαρτίου, δεν είναι αποτέλεσμα αγώνα. Είναι έναρξη αγώνα.

Δηλαδή λέμε: “Δε με ενδιαφέρει το αποτέλεσμα. Με ενδιαφέρει το ότι ξεκινώ αγώνα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος…”

~ Μανώλης Γλέζος ~

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, οι γνωστοί αποδομητές της εθνικής μας μνήμης επιστρέφουν με την ίδια κασέτα: «Γιατί γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου και όχι το τέλος του;».

Τόση δυσκολία να καταλάβουν τι ακριβώς τιμούμε; Ή μήπως το πρόβλημα είναι πως, όταν μιλάμε για το ελληνικό «ΟΧΙ», αναγκαζόμαστε να θυμηθούμε έννοιες που χαλούν τη βολή κάθε επίδοξου αποδομητή πατρίδα, τιμή, αντίσταση, θυσία;

Βέβαια η ειρωνεία είναι απολαυστική τα λόγια που παραθέτω ανήκουν στον μακαρίτη Μανώλη Γλέζο, ένα εμβληματικό πρόσωπο της Αριστεράς και της Εθνικής Αντίστασης. Τι θα κάνουν τώρα; Θα τα απορρίψουν κι αυτά επειδή δεν χωρούν στα σημερινά τους ιδεολογικά καλούπια; Ή Θα ανακαλύψουν ξαφνικά ότι η εθνική μνήμη είναι αποδεκτή μόνο όταν δεν ενοχλεί τις βεβαιότητές τους;Ας το καταλάβουν επιτέλους στις 28 Οκτωβρίου δεν γιορτάζουμε την έναρξη ενός πολέμου. Γιορτάζουμε την άρνηση ενός λαού να παραδοθεί!

Το 1940 οι Έλληνες δεν είχαν προφητείες για τη νίκη, ούτε εγγυήσεις ότι θα επιστρέψουν ζωντανοί. Είχαν απέναντί τους μια πολεμική μηχανή και μπροστά τους μια επιλογή υποταγή ή αντίσταση. Επέλεξαν την αντίσταση, γνωρίζοντας ότι μπορεί να πληρώσουν την απόφασή τους με το ίδιο τους το αίμα.Στην Πίνδο, στα βουνά της Αλβανίας, στα οχυρά της Γραμμής Μεταξά, γράφτηκε μια ιστορία που δεν χωρά σε φτηνές εξυπνάδες και επετειακές ειρωνείες. Άνθρωποι άφησαν πίσω τις οικογένειές τους, πάλεψαν μέσα στο κρύο, τραυματίστηκαν, σκοτώθηκαν. Κάποιοι δεν επέστρεψαν ποτέ.Κι όμως, υπάρχουν ακόμη εκείνοι που αντιμετωπίζουν την επέτειο σαν να πρόκειται για ένα ημερολογιακό λάθος που πρέπει να διορθωθεί!

Το ίδιο, βεβαίως, θα έπρεπε να τους προβληματίζει και για την 25η Μαρτίου 1821. Οι Έλληνες δεν περίμεναν να τους εγγυηθεί κανείς την επιτυχία για να επαναστατήσουν απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Δεν είχαν εξασφαλισμένη νίκη, ούτε κάποιον ισχυρό προστάτη να τους υποσχεθεί ότι όλα θα πάνε καλά. Είχαν την απόφαση να διεκδικήσουν την ελευθερία τους, ακόμη κι αν το τίμημα ήταν η ζωή τους.Αυτό είναι που τιμούμε το θάρρος να αρχίζεις έναν αγώνα χωρίς να γνωρίζεις αν θα τον τελειώσεις νικητής.Η νίκη είναι η δικαίωση. Η απόφαση, όμως, είναι η αρχή των πάντων. Αν οι πρόγονοί μας περίμεναν πρώτα να εξασφαλίσουν το αποτέλεσμα, ούτε το 1821 θα είχε ξεσπάσει ούτε το 1940 θα είχε γραφτεί ως Έπος.

Για όσους εξακολουθούν να αναρωτιούνται και δεν πείθονται από όλα τα παραπάνω γιατί τιμούμε την αρχή του αγώνα, ας κοιτάξουν τη φωτογραφία του νεκρού Έλληνα στρατιώτη στη Γραμμή Μεταξά, τον Απρίλιο του 1941. Η λεζάντα που τη συνοδεύει αποδίδει τη φράση: «Οι Έλληνες πεθαίνουν με το όπλο στο χέρι τους».

«Ἀνδρῶν ἐπιφανῶν πᾶσα γῆ τάφος».

Αυτός είναι ο πόλεμος πίσω από τις επετείους. Αυτό είναι το τίμημα πίσω από τις λέξεις και αυτή είναι η ιστορική παρακαταθήκη που οφείλουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας ότι η ελευθερία δεν είναι αυτονόητη και η αξιοπρέπεια δεν χαρίζεται.

Δεν χρειάζεται να συμφωνούν όλοι με όλα. Αλλά όποιος αδυνατεί να καταλάβει γιατί τιμούμε το ελληνικό «ΟΧΙ», ας αναρωτηθεί πρώτα τι ακριβώς θα ήθελε να γιορτάζουμε την απόφαση της αντίστασης ή την ασφάλεια της υποταγής;

Γιατί η ουσία είναι μία,το τέλος το γράφει η ιστορία. Την αρχή, όμως, την αποφασίζουν εκείνοι που έχουν το θάρρος να αντισταθούν και το ελληνικό «ΟΧΙ» δεν χρειάζεται την άδεια κανενός για να παραμείνει σύμβολο εθνικής αξιοπρέπειας.

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940! Τιμή και δόξα στους ήρωες του ’40! Τιμή σε όλους εκείνους που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για την Ελλάδα!

=

Τραγούδια που γράφτηκαν για το έπος του ’40

Με τις φωνές τους έδιναν κουράγιο και δύναμη στους Έλληνες που αγωνίζονταν στον πόλεμο του ‘40. Ήταν οι φωνές και τα τραγούδια τους, που ταξίδευαν σε πάρα πολλά μέτωπα ανά την Ελλάδα, εμψυχώνοντας το ηθικό των Ελλήνων που πολεμούσαν για την πατρίδα τους. Σοφία Βέμπο, Δανάη Στρατηγοπούλου, Ρόζα Εσκενάζυ, Ρίτα Δημητρίου, Κούλα Νικολαΐδου, Ρένα Βλαχοπούλου, Νίκος Γούναρης είναι μερικά από τα ονόματα των τραγουδιστών της εποχής που επισκέπτονταν ραδιοφωνικούς σταθμούς, ακόμη και νοσοκομεία και από εκεί πήγαιναν σε κάποιο χωριό ή μέτωπο, για να τραγουδήσουν αυτά τα θρυλικά πλέον πολεμικά τραγούδια.

«Σ’ αυτά τα χρόνια άλλαξε του τραγουδιού η μορφή. Ο έρωτας ξεχάστηκε, μπήκε ξανά στην μπάντα. Και μες σε πόλεις και χωριά και σε κάθε κορφή νέα τραγούδια ακούστηκαν: τραγούδια του σαράντα». Αυτό είναι το τετράστιχο με το οποίο η Σοφία Βέμπο προλόγιζε τα πολεμικά της τραγούδια στις παραστάσεις και τις εκδηλώσεις εκείνου του σκληρού χειμώνα, του 1940- 41.

Εξάλλου, από τα πρώτα χρόνια του πολέμου, που ξεκίνησε με την εισβολή των Ιταλών το 1940, το τραγούδι ήταν αυτό που συντρόφευε όχι μόνο όσους έμεναν πίσω, στις πόλεις και περίμεναν τους δικούς τους με αγωνία, αλλά έφτανε ως τα μέτωπα, στους ηρωικούς στρατιώτες.

Αναμφισβήτητα ένα τραγούδι που έχει συνδεθεί με το έπος του ’40 είναι το «Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά», από τη φωνή της Σοφίας Βέμπο, σε στίχους του Μίμη Τραϊφόρου και σε μουσική του Μιχάλη Σουγιούλ. Το τραγούδι αυτό στάθηκε η αφορμή για τη μακροχρόνια συνεργασία της Βέμπο με τον Τραϊφόρο που ξεκίνησε από τα πολεμικά τραγούδια εκείνου του χειμώνα και συνεχίστηκε με μερικά από τα ωραιότερα ερωτικά τραγούδια.

Τραγούδια επίσης όπως το «Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του», «Κορόιδο Μουσολίνι», «Στον πόλεμο βγαίνει ο Ιταλός», «Μας χωρίζει ο πόλεμος», είναι μερικά από τα τραγούδια που ερμήνευσε η μεγάλη τραγουδίστρια «της Νίκης». Η Σοφία Βέμπο, άλλωστε από τα μέσα του ’30, είχε καταξιωθεί ως η πρώτη τραγουδίστρια του ελληνικού ελαφρού τραγουδιού, ενώ ήταν η ερμηνεύτρια που η φωνή της έγινε ένα με τον ελληνο-ιταλικό πόλεμο, και μέχρι σήμερα είναι ταυτισμένη με τον ηρωισμό των Ελλήνων στρατιωτών.

Αυτό ίσως που δεν γνωρίζει ο περισσότερος κόσμος, είναι πως το πασίγνωστο τραγούδι «Κορόιδο Μουσολίνι», δεν είναι ελληνικό, αλλά ιταλικό. Τους στίχους «πείραξε» αριστοτεχνικά ο στιχουργός του Γιώργος Οικονομίδης, ο οποίος πήρε ένα πολύ γνωστό ιταλικό τραγούδι, το «Reginella-campagnolla» και πάνω στη μουσική του (που είχε γράψει ο Eldo Di Lazzaro) προσάρμοσε ελληνικούς στίχους με σατιρικό για τους Ιταλούς μήνυμα.

Τραγούδια επίσης που προέρχονταν από την ίδια την παράδοση από άγνωστους όμως δημιουργούς είναι το πολύ γνωστό «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει», οι «Γυναίκες Ηπειρώτισσες», το «Ακορντεόν» και άλλα που αναφέρονται όλα στον πόλεμο του 40.

Και επειδή το τραγούδι του πολέμου διακρινόταν κυρίως στο ρεμπέτικο, χαρακτηριστικό είναι ότι πολλά ρεμπέτικα της περιόδου 1940- 1949, κυρίως αντιπολεμικά και ηρωικά, γραμμοφωνήθηκαν για να διασωθούν με αλληγορικούς – συμβολικούς στίχους κι όχι τους πραγματικούς, για να αποφύγουν τη λογοκρισία, ενώ κάποια κυκλοφόρησαν πολλά χρόνια αργότερα.

Ο Μάρκος Βαμβακάρης είναι από τους πιο γνωστούς εκφραστές του ρεμπέτικου τραγουδιού στον πόλεμο, ερμηνεύοντας δικά του τραγούδια όπως το «Μουσολίνι άλλαξε γνώμη», «Ο Αγύμναστος» αλλά και ο Σπύρος Περιστέρης που έγραφε με στίχους προσαρμοσμένους στο δοξασμένο ελληνοϊταλικό έπος («Γεια σας φανταράκια μας», «Το όνειρο του Μπενίτο» κ.α.), ο Απόστολος Χατζηχρήστος, ο Γιώργος Παπασιδέρης («Μέρα και νύχτα με το ντουφέκι», «Με δόξα να γυρίσετε» κ.α.), ο Στελλάκης Περπινιάδης («Άκου Ντούτσε μου τα νέα», «Δε με φοβίζει ο πόλεμος») ο Δημήτρης Γκόγκος ή αλλιώς Μαγιαντέρας («Τους Κενταύρους δε φοβάμαι», καθώς Κενταύρους αποκαλούσαν τους στρατιώτες της 131ης μεραρχίας αρμάτων του ιταλικού στρατού) και πολλοί άλλοι των οποίων τα ονόματα δεν μπόρεσαν να διασωθούν εξαιτίας της λογοκρισίας των ρεμπέτικων τραγουδιών.

Τα δύσκολα εκείνα χρόνια, η ανάγκη για ακόμα μεγαλύτερη παραγωγή αυτού του είδους τραγουδιών ήταν τόσο μεγάλη, που η τάση έφερνε τα περισσότερα πολεμικά τραγούδια να γράφονται πάνω σε ήδη γνωστές μελωδίες. [e-typos.com] https://ellas2.wordpress.com/

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 40

28η Οκτωβρίου στη ρημαγμένη Ελλάδα του 2026. Την Ελλάδα που ο Εθνικός Κυβερνήτης της αρνήθηκε να παραδώσει στον Ιταλό φασίστα και ο λαός της, οι  ήρωες του ΄40 υπεράσπισαν με το αίμα τους.

Την Ελλάδα που σήμερα ξεπουλάνε στα παζάρια Δύσης και Ανατολής, οι προδότες ηγέτες της.

Την Ελλάδα που ορδές ξαναμμένων μουσουλμάνων εποικίζουν τις  πόλεις, τα χωριά και τα νησιά της.

Την Ελλάδα που ο λαός της ξέχασε το ένδοξο παρελθόν και κλαψουρίζει για το τρισάθλιο παρόν του.

Την Ελλάδα που ο Τούρκος απειλεί και ταπεινώνει, ενώ οι ηγέτες της κλαψουρίζουν για προστασία προσκυνώντας τα σκύβαλα της Αμερικής και της Ευρώπης.

Έλληνες, ξυπνήστε επιτέλους από τον λήθαργο που έχετε βυθιστεί και σηκώστε ψηλά το κεφάλι.

Μια μέρα την σημερινή οι πατεράδες, οι παππούδες κι οι μανάδες μας, άρχισαν να γράφουν το έπος του ’40 με το αίμα τους! Καιρός να φανούμε αντάξιοι απόγονοί τους!

Εμπρός λοιπόν! Πάρτε το μέλλον της Πατρίδας και των παιδιών σας στα χέρια σας.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ!

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ!

Άννα Χατζηδήμα  https://ellas2.wordpress.com/

ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΣΕ ΡΥΘΜΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΞΑΡΣΗΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 40...ΠΟΛΙΤΙΚΗ,ΓΚΡΙΝΙΑ,ΣΥΝΟΜΩΣΙΕΣ ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ]....ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 40!!!ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ

 

ΜΕΤΑΞΑΣ..

Ο «μικρός Μόλτκε» της Ελλάδας και το Έπος του ’40

γράφει ο Γιάννος Χαραλαμπίδης*

Η 28η Οκτωβρίου του 1940 σηματοδοτεί ένα ακόμη Έπος των Ελλήνων, το οποίο είναι διδακτικό και πάντα επίκαιρο για λόγους αρχών, στρατηγικής, διπλωματίας και ηγεσίας. Η 28η Οκτωβρίου θα ήταν δυνατό να ίσχυε και σήμερα. Υπάρχουν, μάλιστα, παραλληλισμοί. Και τότε και σήμερα το έθνος ήταν κάτω από απειλή. Τότε, κάτω από την απειλή της φασιστικής Ιταλίας και σήμερα, κάτω από την κατοχή και την απειλή της φασιστικής Τουρκίας.

Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου

Ερώτημα: Ήταν το Έπος του ’40 τυχαίο; Όχι, βέβαια. Και εξηγούμε. Η Ελλάς διέθετε μεν έναν δικτάτορα, τον Ιωάννη Μεταξά, οποίος, όμως, ήταν ευφυής ηγέτης και άριστος στρατιωτικός. Ενδεχομένως, να ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη ιστορική στιγμή. Αποδείχθηκε, δε, πατριώτης. Ο Μεταξάς ανήλθε στην εξουσία όταν αυτή τού εδόθη αρχικώς από τον Βασιλιά Γεώργιο Β΄ με τη σύμφωνο γνώμη των Βενιζελικών και των Βασιλικών, στις 27 Απριλίου του 1936, μετά τον θάνατο του Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Δεμερτζή στις 13 Απριλίου του ίδιου έτους. Στις 4 Αυγούστου, με τη σύμφωνο γνώμη του Βασιλιά και με πρόσχημα την επιβολή της τάξεως, κατήργησε σημαντικά άρθρα του Συντάγματος και εφάρμοσε δικτατορία. Για χάρη της ιστορίας, θα πρέπει να επισημανθούν τα εξής:

Πρώτον, μόνο οι κομμουνιστές και ο Γ. Παπανδρέου διαφώνησαν εντός της Βουλής για την παραχώρηση της Πρωθυπουργίας στον Ι. Μεταξά (241ψήφοι υπέρ, 16 εναντίον και 4 αποχές). Η ίδια η Βουλή στις 17 Απριλίου διέκοψε τις εργασίες της και εξουσιοδότησε τον Μεταξά να κυβερνά με νομοθετικά διατάγματα. Ο γράφων είναι αντίθετος με οποιαδήποτε μορφή ολοκληρωτισμού. Πρέπει, συνεπώς, να τονίσουμε τα ακόλουθα για προβληματισμό: Πρώτον, η 4η Αυγούστου δεν ήρθε από το πουθενά. Ήταν αποτέλεσμα της κακής λειτουργίας της δημοκρατίας, η οποία απειλείτο την εποχή εκείνη με δυο ολοκληρωτικά μοντέλα. Αυτό του κομμουνισμού και εκείνο του Εθνικοσοσιαλισμού (Ναζισμού). Διαφθορά, σκάνδαλα, ανικανότητα, ανευθυνότητα και άλλα, καθώς και η αδυναμία να εξευρεθούν αποτελεσματικές λύσεις στα προβλήματα του λαού, οδηγούσαν, όπως και σήμερα, κακώς λέμε εμείς, στην αμφισβήτηση της δημοκρατίας και σε ακραία ρεύματα. Για ό,τι συνέβαινε και για ό,τι συμβαίνει, δεν ευθύνεται η δημοκρατία, αλλά αυτοί που αναλαμβάνουν να την υπηρετήσουν και τελικά την στρεβλώνουν και την ευτελίζουν.

Δεύτερον, η 4η Αυγούστου επιδίωξε να δώσει όραμα που αποτυπωνόταν στον Τρίτο Ελληνικό Πολιτισμό. Είναι γενικώς παραδεκτό ότι, η δικτατορία του Μεταξά, ήταν διαφορετική από εκείνην του Χίτλερ και του Μουσολίνι. Στεκόμαστε, μεταξύ άλλων, στο εξής: Είχε μεν αντικομμουνιστικό και εθνικιστικό χαρακτήρα, αλλά δεν έπασχε από αντισημιτισμό. Το αντίθετο, σε όλες τις πολιτισμικές εκδηλώσεις οι Εβραίοι συμμετείχαν ελεύθερα. Είχε όμως υιοθετήσει την πλύση εγκεφάλου, από τα σχολεία και δη μέσω της ΕΟΝ, κάτι ανάλογο με εκείνο που γινόταν στα εθνικοσοσιαλιστικά και στα κομμουνιστικά καθεστώτα. Τον δε κομμουνισμό τον είχε κτυπήσει σε τρία επίπεδα:

Α. Με τη φιλολαϊκή, φιλεργατική και φιλαγροτική πολιτική του. Μεταξύ άλλων, είχε εφαρμόσει τις συλλογικές συμβάσεις εργασίες, είχε ρυθμίσει τα εργατικά χρέη το 1937 και είχε προχωρήσει στην αγροτική ανάπτυξη, ενώ άνοιξαν επί ημερών του 576 εργοστάσια.

Β. Δεν συμμάχησε ποτέ με καμιά εθνικοσοσιαλιστική χώρα και τόσο η ρητορική όσο κι η πολιτική του δεν διαπνέονταν από ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα.

Γ. Με τις εξορίες, των οποίων, κατά τραγική σύμπτωση, ήταν και αυτός θύμα των Βενιζελικών, όταν είχε σταλεί στην Κορσική.

Δ. Με τις Μυστικές του Υπηρεσίες, τις οποίες χρησιμοποιούσε στη βάση του κομμουνιστικού μοντέλου. Ενεργούσε κατά τρόπο προβοκατόρικο. Δεν γνωρίζουμε ποιανού είναι η πατρότητα μιας τέτοιας μορφής δράσης. Ξέρουμε, όμως, ότι το ΚΚΕ κατήγγειλε τον Άρη Βελουχιώτη για προδοσία και ότι ο Ζαχαριάδης πέθανε αβοήθητος και τιμωρημένος στον «κομμουνιστικό παράδεισο της Σιβηρίας». Ο πρώτος αντικομμουνιστής ήταν ο Ε. Βενιζέλος, ο οποίος εισηγήθηκε και ψήφισε τον νόμο 4229 του 1929 «Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών». Ο νόμος αυτός έμεινε γνωστός ως ιδιώνυμο, που σημαίνει ιδιαίτερες ποινές επί του συγκεκριμένου εγκλήματος σε σχέση με τα γενικά εγκλήματα στα οποία αυτό υπήγετο.

Εθνικοσοσιαλισμός Vs Ελληνισμός

Πάμε λοιπόν στο στρατιωτικό, διπλωματικό και προπαρασκευαστικό σκέλος του έπους. Και επί τούτου τονίζουμε τα εξής:

1. Ο Μεταξάς ήταν άριστος αξιωματικός. Λέγεται ότι ήταν ο καλύτερος ξένος φοιτητής που πέρασε από την Πολεμική Ακαδημία του Βερολίνου, όπου οι συμφοιτητές του τον αποκαλούσαν «μικρό Μόλτκε». Κάτι ήξεραν και τον αποκαλούσαν έτσι. Διότι, ο Μόλτκε ήταν ο πλέον γνωστός Γερμανός στρατάρχης στα τέλη του 19ου αιώνα, δάσκαλος της στρατιωτικής τέχνης, καινοτόμος, μορφή για την εποχή του, ηγέτης και αρχιτέκτονας της νίκης του Γαλλοπρωσικού Πολέμου (1870-71) σε ηλικία 70 ετών. Όπως και ο Μεταξάς στα 69 με 70 του χρόνια νίκησε τους Ιταλούς. Ήταν Βασιλόφρων και μαζί με τον Βίκτωρα Δούσμανη διετέλεσε επιτελής του Βασιλέως Κωνσταντίνου, όταν ο Ελληνικός Στρατός κατήγαγε τις μεγάλες νίκες των Βαλκανικών Πολέμων. Ήταν, μάλιστα, εξ αυτών που είχαν υποστηρίξει προς τον τότε διάδοχο και αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο ότι είχε δίκαιο ο Βενιζέλος και ότι θα έπρεπε να κινηθούν ταχέως προς Θεσσαλονίκη και όχι προς Μοναστήρι, λόγω της βουλγαρικής προέλασης. Μαζί με τον Δούσμανη είχαν διαπραγματευτεί την άνευ όρων παράδοση της Θεσσαλονίκης, ενώ θα πρέπει να τονιστεί ότι είχε προβλέψει το μάταιο της εκστρατείας στη Μικρά Ασία και, ως εκ τούτου, είχε αρνηθεί να αναλάβει την αρχιστρατηγία της Στρατιάς Μικράς Ασίας στις 25 Μαρτίου του 1921, όταν του το είχαν προτείνει οι Νικόλαος Θεοτόκης, Υπουργός των Στρατιωτικών, και Δημήτρης Γούναρης, Πρωθυπουργός.
2. Ο Μεταξάς είχε οπλίσει την κοινωνία με ηθικό και ελληνικές αξίες πηγάζουσες από την ιστορία και τον πολιτισμό. Τα στοιχεία αυτά, ακόμη και αν, κατά κάποιους, που ενδεχομένως έχουν δίκαιο, καλλιεργούνταν κατά τρόπο ακραίο, ήταν στην ουσία χρήσιμα για την αντίσταση και την πολεμική αναμέτρηση που θα επέρχετο. Εδώ είναι που οι αξίες του Ελληνισμού και δη η αγάπη προς την ελευθερία και την αξιοπρέπεια, καθώς και η τιμή, υπερίσχυσαν κάθε άλλης πολιτικής ιδεολογίας. Υπέταξαν τη δικτατορία. Στη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, ο Μεταξάς, όταν κλήθηκε από την ιστορία να πάρει θέση, είπε όχι στην ατίμωση και στην υποταγή, εκφράζοντας τη γνήσια βούληση του ελληνικού λαού. Δηλαδή, μπροστά στον εθνικοσοσιαλισμό ως ιδεολογία υπερίσχυσε η ιδεολογία του Ελληνισμού.
3. Μεταξύ εθνικοσοσιαλισμού και Ελληνισμού ο Μεταξάς επέλεξε τον Ελληνισμό. Δεν γνωρίζουμε τι θα έπρατταν εκείνη την εποχή οι κομμουνιστές, εάν στη θέση του Μουσολίνι ήταν ο Στάλιν. Ο λαός, δεν αμφιβάλλουμε. Η ηγεσία όμως… Γι’ αυτήν (της τότε εποχής) άλλα έχει δείξει η ιστορία. Άλλωστε, στο ημερολόγιό του, ο Μεταξάς, αναφέρει μωρούς όσους πιστεύουν στον εθνικοσοσιαλισμό του Μουσολίνι και στον Ναζισμό του Χίτλερ. Ο ίδιος πίστευε στο δικό του εθνικιστικό όραμα.

Ο Μεταξάς ήθελε την ουδετερότητα και την αποφυγή εμπλοκής της Ελλάδας στον πόλεμο, διότι γνώριζε τις καταστροφικές συνέπειες. Και είχε δείξει φοβερή διπλωματική ικανότητα. Δεν έδωσε ποτέ αφορμή στην Ιταλία να εισβάλει στην Ελλάδα. Ακόμη και στον τορπιλισμό της Έλλης προσποιήθηκε ότι δεν γνώριζε τον ένοχο. Προφανώς, ήθελε να κερδίσει ακόμη λίγο χρόνο. Είχε, μάλιστα, μυστική συνάντηση με τον Γερμανό πρέσβη στην Αθήνα, για να εξετάσει κατά πόσον ο Χίτλερ θα μπορούσε να παρέμβει. Η απάντηση από το Βερολίνο ήταν ότι η Ελλάδα στη νέα τάξη πραγμάτων θα έπρεπε να αποδεχθεί την απώλεια της Θεσπρωτίας, την οποία οι Αλβανοί ως σήμερα ονομάζουν Τσαμουριά, καθώς και κομμάτι της Μακεδονίας, για να έχουν πρόσβαση οι Βούλγαροι στη θάλασσα.

(Ερώτημα: Ανάλογα δεν μας λένε σήμερα στο Κυπριακό οι Τούρκοι φασίστες;). Πάντως, ο Βασιλιάς Γεώργιος Β΄ ήταν φίλαγγλος. Συνεπώς, η στροφή προς τον Άξονα, ακόμη και αν την ήθελε ο Μεταξάς, δεν θα ήταν εύκολη υπόθεση. Βεβαίως, ο Μεταξάς, ως στρατηγιστής, γνώριζε καλά ότι η θάλασσα ήταν ένα από τα κύρια κλειδιά της νίκης. Και εκεί υπερείχε η Βρετανία. Άρα, ήξερε να διαβάζει ορθά το γεωπολιτικό παιγνίδι. Ακόμη και στην εποχή μας, οι ΗΠΑ παραμένουν κυρίαρχες στο παγκόσμιο σύστημα όχι μόνο λόγω της συμβατικής και της πυρηνικής τους υπεροχής, αλλά γιατί με τους 12 στόλους τους και τους συμμάχους τους ελέγχουν όλες τις θαλάσσιες οδούς και έχουν περικυκλωμένη τη λεγόμενη «καρδιά της Γης» και δη τη Ρωσία.

Προπαρασκευή πολέμου

Ο Μεταξάς όχι μόνο είχε ορθή γεωπολιτική αντίληψη περί του ρόλου της ναυτικής βρετανικής δύναμης στον πόλεμο, αλλά είχε προετοιμάσει την Ελλάδα για τον πόλεμο. Αναφέρουμε ενδεικτικά τα εξής: Πρώτον, από το 1938 προχωρούσε σε μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές ασκήσεις στην Ήπειρο και στη Μακεδονία. Είχε οργανώσει την περιοχή για αντιμετώπιση εισβολής από το βουλγαρικό έδαφος φτιάχνοντας τη γραμμή Μεταξά, με τα γνωστά οχηρά, όπου τα βρήκαν μπαστούνια οι Γερμανοί κατά την επίθεσή τους σε βάρος της Ελλάδας τον Απρίλιο του ’41. Δεύτερον, είχε ενισχύσει με οχυρώσεις την Ήπειρο και όλες τις πιθανές διαβάσεις.

Για τον σκοπό αυτό και για την κατασκευή των έργων είχε εμπλέξει τον τοπικό πληθυσμό, ο οποίος ήταν έτοιμος για τον πόλεμο, όπως και ολόκληρη η ελληνική κοινωνία. Τρίτον, είχε επιλέξει εξαιρετικούς αξιωματικούς, όπως π.χ. τον στρατηγικό Χαράλαμπο Κατσιμήτρο, ο οποίος ήταν εμπειροπόλεμος και διοικητής της 8ης Μεραρχίας, η οποία είχε δεχθεί τον κύριο όγκο της ιταλικής επίθεσης. Η 8η Μεραρχία, όπως και άλλες δυνάμεις στην Ήπειρο, είχαν τις εξής αποστολές:

Α) Να αμυνθούν μέχρις εσχάτων.

Β) Να καθυστερήσουν τον εχθρό.

Γ). Να συμπτυχθούν έπειτα από 48 ώρες στην κύρια γραμμή άμυνας, να αποτρέψουν κατάληψη της Ηπείρου και προέλαση του εχθρού προς τη Μακεδονία, διότι, εάν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα απεκόπτετο η Ελλάδα στα δύο. Το επόμενο στάδιο της επιτυχούς άμυνας ήταν η αντεπίθεση, για να εκδιωχθεί ο εχθρός από το ελληνικό έδαφος. Τέταρτον, είχε προχωρήσει σε μερική μυστική επιστράτευση, που αφορούσε κυρίως την 8η Μεραρχία. Δόθηκαν, δηλαδή, φύλλα πορείας διά χειρός προτού ξεσπάει ο πόλεμος. Οι πληροφορίες του Μεταξά από την ελληνική πρεσβεία στη Ρώμη ήταν ότι η επίθεση θα πραγματοποιείτο μεταξύ 25ης και 28ης Οκτωβρίου. Πέμπτον, παρά τα πενιχρά οικονομικά μέσα, ο Μεταξάς είχε εξοπλίσει την Ελλάδα με 128 νέα πολεμικά αεροσκάφη και με δύο νέα πολεμικά πλοία, το «Βασιλιάς Γεώργιος» και το «Βασίλισσα Όλγα». Ατυχώς, μια αγορά τελευταίας γενιάς πολυβόλων και πυρομαχικών, που είχε παραγγελθεί στη Βελγική FN, κατασχέθηκε από τους Γερμανούς, μέσα στα τρένα, όταν έρχονταν στην Ελλάδα. Έκτον, είχε προετοιμάσει την κοινωνία για τον πόλεμο και η κοινωνία ήταν έτοιμη να θυσιάσει τα παιδιά της για την πατρίδα και την ελευθερία ως το υπέρτατο αγαθό και αξία του δυτικού πολιτισμού, που γεννήθηκε στην Ελλάδα. Η θυσία ήταν επιβεβλημένη, διότι η αναλογία ήταν 1 προς 5. Όμως οι Έλληνες ήταν ενωμένοι και πίστευαν στη νίκη. Και πέτυχαν. Μάλιστα, όταν ο Μουσολίνι τα έκανε θάλασσα ή καλύτερα όταν οι Έλληνες τον κέρδισαν, ο Χίτλερ έγινε έξαλλος, διότι θεωρούσε αχρείαστο τον πόλεμο κατά της Ελλάδας, αφού οι προτεραιότητές του ήταν αλλού. Τον είχε χαρακτηρίσει «ανόητο πόλεμο». Ήταν, πάντως, η πρώτη ήττα του Άξονα που έσπευσε να ξεπλύνει ο Χίτλερ, ο οποίος καθυστέρησε ως προς τα σχέδιά του με τη Σοβιετική Ένωση. Τη θέληση των λαών να πολεμήσουν εναντίον των εισβολέων που ήταν στρατιωτικά υπέρτεροι την είδαμε και στο Βιετνάμ, και το 2006 στον Λίβανο και αλλού. Η ετοιμότητα ενός έθνους να υπερασπιστεί την πατρίδα του με κάθε κόστος είναι βασικός συντελεστής ισχύος. Το έζησαν οι πατεράδες και οι παππούδες μας με την ΕΟΚΑ. Οι απαγχονισμοί και η αφαίρεση της ζωής ως τιμωρητικό κατασταλτικό μέτρο επιβληθέν από τους Βρετανούς, απέτυχε. Διότι, για τους Έλληνες, για την εθνική ιδεολογία του Ελληνισμού και της δημοκρατίας, το ανώτατο αγαθό είναι η ελευθερία.

Το πολιτικό μπόι και ο… Κανελλόπουλος

Οι σημερινές ηγεσίες τίποτε δεν έχουν πράξει από αυτά τα οποία έχει πράξει ο δικτάτορας Ι. Μεταξάς, για να αντιμετωπιστεί ο τουρκικός φασισμός. Εμείς δεν λέμε να εφαρμόσουν δικτατορία. Για όνομα του Θεού! Εμείς λέμε να υιοθετήσουν τους κανόνες της αποτροπής και να σταματήσουν να υποσκάπτουν τη δημοκρατία με τη διαφθορά, τις κλεψιές, τα ρουσφέτια, τους τυφλούς κομματικούς στρατούς και τις ανοχύρωτες πολιτείες με την ψευδαίσθηση ότι θα γλιτώσουμε, έτσι, από την τουρκική απειλή. Στο τέλος, βέβαια, βλέπουμε καθημερινά σε τι αδιέξοδα μάς οδηγούν.

Στον αυξημένο κίνδυνο θερμού επεισοδίου και σε έγγραφα, όπως αυτά που δόθηκαν την περασμένη Τρίτη στο Εθνικό, τα οποία δημιουργούν συνθήκες νομιμοποίησης των τετελεσμένων της εισβολής μέσα από τον διοικητικό, γεωγραφικό και πληθυσμιακό διαχωρισμό της Κύπρου, που έχει πηγή του την εισβολή και την κατοχή. Τι τιμούμε, λοιπόν, σήμερα; Το Όχι στον φασισμό αλλά και το Έπος της Αλβανίας, που δεν ήταν τυχαίο. Είχε και λαό και ιδεολογία και ηγέτη.

Πόσο πολιτικό και ιστορικό μπόι έχουν οι σημερινοί ηγέτες για να αρνούνται, κάποιοι, τιμή στον βραχύσωμο μεν, αλλά υψηλής στρατηγικής αντίληψης και αξιοπρέπειας, Ι. Μεταξά; Πώς να τιμήσουν το Έπος του ’40 αυτοί, οι οποίοι υπέστειλαν τη σημαία από τα Ίμια, αυτοί που εγκαταλείπουν την Κύπρο, που παραδίδουν τη Μακεδονία και υποχωρούν ασύντακτα στις συνομιλίες για το Κυπριακό προσφέροντας εδάφη, εξουσίες, κυριαρχίες και, φυσικά, αέρα;

Πώς να τιμήσουν το Όχι αυτοί που χλευάζουν τις αξίες, που εμφανίζονται δήθεν ρεαλιστές ξερόλες, αλλά δεν έχουν διαβάσει Θουκυδίδη, και ονοματίζουν την υποταγή ως εθνικό συμφέρον, το οποίο, όμως, για να περάσει από την ουτοπία στον ρεαλισμό, πρέπει να προσκυνήσουν τον τουρκικό φασισμό και ρατσισμό;

Με τι θράσος θα τιμήσουν σήμερα το Έπος του ’40 και την αξιοπρέπεια που έδωσε ο Μεταξάς με το Όχι και την οποία υπέγραψε με το αίμα του το έθνος των Ελλήνων στο όνομα μιας και μόνο ιδεολογίας, που έχει ως λάβαρά της τις αρχές της δημοκρατίας, της αξιοπρέπειας, της τιμής, της φιλοπατρίας, του φιλότιμου, της αυταπάρνησης, της λεβεντιάς και της θυσίας;

Αυτή η ιδεολογία είναι η ιδεολογία του Ελληνισμού. Την οποία ο Μεταξάς, παρότι δικτάτορας, σεβάστηκε και τίμησε. Και δεν εξευτελίστηκε όπως ο στρατάρχης Πετέν με την Κυβέρνηση του Βισύ. Δεν προχώρησε σε κανένα συμβιβασμό. Όταν διάβασε το ιταλικό τελεσίγραφο, είπε κοφτά: «Λοιπόν, έχουμε πόλεμο»! Και ο Εμανουέλε Κράτσι ψέλλισε: «Μα, εξοχότατε… Είναι απαραίτητο;».

Επειδή ο Μεταξάς διάβασε Θουκυδίδη, δεν είχε τα διλήμματα των Μηλίων, και, ως εκ τούτου, απάντησε: «Είναι απαραίτητο!». Όπως είπε ο πολιτικός και φιλόσοφος, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, τον οποίο είχε εξορίσει ο Μεταξάς και είχε συλλάβει η Χούντα, καθότι Πρωθυπουργός την 21η Απριλίου του ’67: Κανείς δεν μπορεί να αφαιρέσει από τον Μεταξά το Όχι. Και αν, πρόσθεσε, έλεγε ναι και περνούσαν οι Ιταλοί, ο λαός θα άρχιζε αντίσταση.

Όμως, τόνισε, εάν δεν έλεγε ο Μεταξάς το Όχι, δεν θα είχαμε το Έπος του ’40…

*Δρ Διεθνών Σχέσεων

ΠΗΓΗ:https://simerini.sigmalive.com/article/2023/10/28/o-mikros-moltke-tes-elladas-kai-to-epos-tou-40eadb1845-06d7-40b5-abdb-3a9175aeb661/

====

Η ώρα που γέννησε ήρωες: Το διαχρονικό μεγαλείο του «Όχι»

Υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία που ο χρόνος μοιάζει να σταματά. Στιγμές που ένας λαός καλείται να αποφασίσει αν θα σκύψει το κεφάλι ή θα σταθεί όρθιος, αν θα διαλέξει την ασφάλεια της υποταγής ή τον δύσκολο δρόμο της αξιοπρέπειας. Η 28η Οκτωβρίου 1940 υπήρξε μία από αυτές. Και το «Όχι» που ακούστηκε τότε δεν ήταν μόνο η άρνηση μιας κυβέρνησης στις απαιτήσεις μιας φασιστικής δύναμης. Ήταν η απόφαση χιλιάδων ανθρώπων να υπερασπιστούν την πατρίδα τους, ακόμη κι όταν γνώριζαν ότι το τίμημα θα μπορούσε να είναι η ίδια τους η ζωή.

Σήμερα, στην εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, η σκέψη επιστρέφει στους στρατιώτες που πέρασαν τα σύνορα, ανέβηκαν στις παγωμένες πλαγιές της Πίνδου και πολέμησαν στην Αλβανία. Άφησαν πίσω τους σπίτια, γονείς, γυναίκες και παιδιά. Πολλοί δεν γνώριζαν αν θα ξαναδούν τους ανθρώπους τους. Είχαν, όμως, μαζί τους κάτι που δεν μετριέται με στρατιωτικούς συσχετισμούς και αριθμούς: την αίσθηση του χρέους, την τιμή και την πεποίθηση ότι ορισμένα πράγματα αξίζουν περισσότερο από την προσωπική επιβίωση.

Η θυσιαστική διάθεση εκείνων των ανθρώπων δεν γεννήθηκε από την απουσία φόβου. Ο ήρωας δεν είναι εκείνος που δεν φοβάται, αλλά εκείνος που προχωρά παρά τον φόβο του. Είναι ο νέος που σφίγγει το όπλο με παγωμένα χέρια, ο τραυματίας που αρνείται να εγκαταλείψει τον συμπολεμιστή του, ο στρατιώτης που μοιράζεται την τελευταία μπουκιά ψωμί. Είναι εκείνος που, μέσα στην αγριότητα του πολέμου, διατηρεί την ανθρωπιά του και ανακαλύπτει πως η προσωπική του μοίρα έχει δεθεί με τη μοίρα των άλλων.

Κι εδώ γεννιέται ένας ενδιαφέρων γλωσσικός και συμβολικός συνειρμός: ήρωας και ώρα. Ετυμολογικά, οι δύο λέξεις δεν έχουν αποδεδειγμένη κοινή ρίζα. Ωστόσο, η ηχητική τους συγγένεια μάς προσφέρει μια δυνατή μεταφορά. Η ώρα είναι μια στιγμή που περνά, ενώ ο ήρωας είναι εκείνος που, με την πράξη του, κατορθώνει να ξεπεράσει τα όρια της στιγμής. Υπάρχει μια ώρα που μπορεί να αλλάξει την Ιστορία και ένας άνθρωπος που, χωρίς να το γνωρίζει, γίνεται το πρόσωπο αυτής της ώρας. Η δική του στιγμή περνά, αλλά η πράξη του παραμένει.

Οι περισσότεροι από τους ήρωες του 1940 δεν έγιναν γνωστοί. Δεν απέκτησαν αγάλματα ούτε είδαν τα ονόματά τους γραμμένα σε βιβλία. Έμειναν σε μια φωτογραφία κιτρινισμένη από τον χρόνο, σε ένα γράμμα που δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του, σε μια μάνα που περίμενε μάταια στην πόρτα. Η Ιστορία συχνά κρατά τα ονόματα των στρατηγών και των πολιτικών. Τη μοίρα της, όμως, την καθορίζουν και οι ανώνυμοι άνθρωποι, εκείνοι που σηκώνουν στους ώμους τους το βάρος των αποφάσεων χωρίς να ζητούν ανταλλάγματα.

Αυτή είναι η διαχρονική προσφορά τους. Από τα πεδία των μαχών του 1940 μέχρι κάθε δύσκολη καμπή της ελληνικής Ιστορίας, ο ανώνυμος ήρωας δεν περιμένει την αναγνώριση για να πράξει το καθήκον του. Μπορεί να είναι ένας στρατιώτης, ένας άνθρωπος της Αντίστασης, ένας πολίτης που προστατεύει τον συνάνθρωπό του σε μια στιγμή κινδύνου. Η ηρωική πράξη δεν ανήκει αποκλειστικά στο παρελθόν ούτε περιορίζεται στο πεδίο της μάχης. Κρίνεται κάθε φορά που κάποιος επιλέγει την ευθύνη αντί της αδιαφορίας και την αλληλεγγύη αντί του ατομικού συμφέροντος.

Η σημερινή επέτειος δεν είναι, λοιπόν, μόνο μια τελετή μνήμης. Είναι μια υπενθύμιση ευθύνης. Δεν τιμούμε τους ανθρώπους του 1940 απλώς επειδή πολέμησαν, αλλά επειδή μας κληροδότησαν το μέτρο με το οποίο οφείλουμε να κρίνουμε τη δική μας στάση απέναντι στην ελευθερία, την αξιοπρέπεια και τον συνάνθρωπο.

Η πατρίδα δεν είναι μόνο τα σύνορα, οι σημαίες και οι παρελάσεις. Είναι οι άνθρωποι που στάθηκαν όρθιοι όταν όλα γύρω τους απειλούσαν να τους γονατίσουν. Και οι ήρωες εκείνης της εποχής μάς αφήνουν ένα μάθημα που δεν γερνά: η ώρα του καθήκοντος μπορεί να κρατήσει λίγα δευτερόλεπτα, αλλά η αξία της πράξης μπορεί να διαρκέσει αιώνες.https://www.epikaira.gr/

====

28η Οκτωβρίου 1940: Η απόφαση του Μεταξά και η εθνική ισχύς που έκανε το ΟΧΙ πράξη

Η απόρριψη του ιταλικού τελεσιγράφου, η αμυντική προπαρασκευή και η κινητοποίηση της κοινωνίας εξηγούν το μέγεθος της ελληνικής αντίστασης. Η επέτειος θέτει στη σημερινή Ελλάδα το ερώτημα της αποτροπής απέναντι στον αναθεωρητισμό και στις υβριδικές πιέσεις.Η 28η Οκτωβρίου έχει έναν αδιαπραγμάτευτο ιστορικό πυρήνα: η Ελλάδα επέλεξε να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία της απέναντι σε μια μεγάλη δύναμη που απαιτούσε την υποταγή της.Το ξημέρωμα του 1940, ο Ιωάννης Μεταξάς απέρριψε το τελεσίγραφο που του επέδωσε ο Ιταλός πρέσβης Εμανουέλε Γκράτσι. Η απάντηση «Alors, c’est la guerre» αποτύπωνε την επίγνωση ότι η άρνηση οδηγούσε σε πόλεμο. Το ΟΧΙ απέκτησε στρατιωτικό περιεχόμενο όταν οι ελληνικές δυνάμεις αντιμετώπισαν την εισβολή.Ογδόντα έξι χρόνια αργότερα, η ουσιαστική ανάγνωση της επετείου περνά από τη σχέση ανάμεσα στην πολιτική βούληση και στην ισχύ που μπορεί να την υποστηρίξει.

Η επιθετικότητα είχε προηγηθεί του τελεσιγράφου

Ο τορπιλισμός της «Έλλης» στην Τήνο, στις 15 Αυγούστου 1940, από το ιταλικό υποβρύχιο «Ντελφίνο», είχε προηγηθεί της εισβολής. Η κυβέρνηση Μεταξά απέφυγε τότε τη δημόσια απόδοση ευθύνης στην Ιταλία, επιδιώκοντας να αποτρέψει την άμεση σύγκρουση.

Η χρονική ακολουθία έχει σημασία. Η προσπάθεια αποφυγής του πολέμου συνυπήρχε με την κλιμάκωση της επιθετικότητας του αντιπάλου. Στις 28 Οκτωβρίου, η απαίτηση για κατάληψη στρατηγικών σημείων κατέστησε σαφές το διακύβευμα.

Η ευθύνη του Μεταξά πρέπει να αναγνωρίζεται συγκεκριμένα: απέρριψε την απαίτηση και ανέλαβε το πολιτικό βάρος της αντίστασης. Ταυτόχρονα, η αποτίμησή του οφείλει να περιλαμβάνει τον δικτατορικό χαρακτήρα της διακυβέρνησής του. Η ιστορική ακρίβεια επιτρέπει και επιβάλλει να καταγράφονται και τα δύο.

Η προπαρασκευή ως κρατική συνέχεια

Η οχύρωση της βόρειας μεθορίου είχε ξεκινήσει ως σχεδιασμός πριν από την εγκαθίδρυση της δικτατορίας. Η Επιτροπή Μελετών Οχυρώσεων συγκροτήθηκε τον Αύγουστο του 1935. Κατά τη διακυβέρνηση Μεταξά, οι εργασίες εξελίχθηκαν σε εκτεταμένη κατασκευαστική προσπάθεια, με συμμετοχή στρατιωτικών και πολιτικών τεχνικών φορέων.

Η αναγνώριση αυτής της συνέχειας ενισχύει το πραγματικό δίδαγμα: η άμυνα χρειάζεται θεσμούς που σχεδιάζουν, κυβερνήσεις που διαθέτουν πόρους και μηχανισμούς που ολοκληρώνουν το έργο.

Τα 21 οχυρά της Γραμμής Μεταξά κατασκευάστηκαν απέναντι πρωτίστως στη βουλγαρική απειλή. Αποστολή τους ήταν η απόκρουση αιφνιδιαστικής προσβολής και η κάλυψη της επιστράτευσης και της συγκέντρωσης των δυνάμεων.

Η επιχειρησιακή λογική τους ήταν συγκεκριμένη: να εξασφαλίσουν χρόνο και συνθήκες αντίδρασης. Αυτό το στοιχείο παραμένει επίκαιρο για κάθε χώρα που πρέπει να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο αιφνιδιασμού.

Δύο μέτωπα στην ίδια ιστορία αντίστασης

Το Ρούπελ πολέμησε κατά τη γερμανική εισβολή τον Απρίλιο του 1941. Η μάχη του δεν ανήκει στην απόκρουση των Ιταλών τον Οκτώβριο του 1940.

Στην Ήπειρο και στην Πίνδο, η ελληνική άμυνα στηρίχθηκε σε διαφορετική επιχειρησιακή διάταξη. Η VIII Μεραρχία του Κατσιμήτρου στην τοποθεσία Ελαίας–Καλαμά και το απόσπασμα Δαβάκη στην Πίνδο βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή. Η ιταλική κατοχή της Αλβανίας από το 1939 είχε ήδη επιβάλει προσαρμογές στον ελληνικό σχεδιασμό.

Η αντεπίθεση από τις 14 Νοεμβρίου και η είσοδος στην Κορυτσά στις 22 Νοεμβρίου άλλαξαν τη δυναμική της σύγκρουσης. Η Ελλάδα είχε ανατρέψει τον αρχικό σχεδιασμό του εισβολέα.

Η διαδρομή από την άμυνα στην αντεπίθεση αναδεικνύει την αξία της τοπικής διοίκησης, της αντοχής των μονάδων και της δυνατότητας υποστήριξης του αγώνα.

Το κοινωνικό βάθος της αντίστασης

Κάθε στρατιωτική προσπάθεια στηρίζεται σε ανθρώπους που βρίσκονται και πίσω από το μέτωπο. Οι γυναίκες της Πίνδου, μεταφέροντας εφόδια και πυρομαχικά, συνέβαλαν ουσιαστικά στον ανεφοδιασμό των δυνάμεων. Οι προφορικές μαρτυρίες καταγράφουν την κοπιαστική και επαναλαμβανόμενη συμμετοχή τους.

Η κοινωνική αυτή διάσταση εξηγεί γιατί το ΟΧΙ υπερέβη την απόφαση της κυβέρνησης. Η υπεράσπιση της χώρας κινητοποίησε προσωπικές αντοχές, οικογενειακούς δεσμούς και την αίσθηση του κοινού χρέους.

Για τη σημερινή Ελλάδα, το συμπέρασμα είναι πρακτικό: η κοινωνική συνοχή αποτελεί όρο αντοχής σε μια παρατεταμένη κρίση. Χρειάζεται εμπιστοσύνη, δίκαιη κατανομή υποχρεώσεων και πολίτες που γνωρίζουν τι οφείλουν να πράξουν.

Το ΟΧΙ στην εποχή της υβριδικής πίεσης

Η σημερινή απειλή έχει διαφορετικά μέσα και διαφορετικούς ρυθμούς. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει την τουρκική απειλή πολέμου για την επέκταση των χωρικών υδάτων, αμφισβητήσεις κυριαρχίας νησιών και αναθεωρητικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο. Αυτά αποτελούν καταγεγραμμένα ζητήματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Παράλληλα, η πίεση μπορεί να ασκείται κάτω από το κατώφλι μιας συμβατικής σύγκρουσης. Το 2020, η ΕΕ απέρριψε τη χρήση της μεταναστευτικής πίεσης από την Τουρκία για πολιτικούς σκοπούς. Η κρίση στον Έβρο προσφέρει συγκεκριμένο παράδειγμα εξαναγκασμού χωρίς κήρυξη πολέμου.

Η ανάγνωση αυτών των ενεργειών ως στοιχείων υβριδικής αντιπαράθεσης αφορά τον συνδυασμό διαφορετικών εργαλείων πίεσης. Επιβάλλει διαρκή ετοιμότητα και τεκμηριωμένη αξιολόγηση κάθε απειλής.

Σήμερα, η αποτροπή χρειάζεται επιχειρησιακά διαθέσιμα οπλικά συστήματα, αποθέματα, εκπαιδευμένη εφεδρεία και αξιόπιστες πληροφορίες. Χρειάζεται προστασία ενεργειακών και τηλεπικοινωνιακών υποδομών, κυβερνοάμυνα και σχέδια πολιτικής προστασίας που μπορούν να εφαρμοστούν.

Πάνω απ’ όλα, χρειάζεται πολιτική βούληση να απορρίπτεται ο εξαναγκασμός και να αντιμετωπίζεται εγκαίρως η προσπάθεια επιβολής τετελεσμένων.

Το 1940 η Ελλάδα υπερασπίστηκε την ελευθερία της με απόφαση, προετοιμασία και θυσία. Η συνέπεια απέναντι σε εκείνη τη γενιά μετριέται στη σημερινή ικανότητα της χώρας να αποφασίζει κυρίαρχα και να στηρίζει τις αποφάσεις της. https://geopolitico.gr/