Φον ντερ Λάιεν: H «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» της ΕΕ

 Τις προηγούμενες ημέρες, όπως αναφέρει το gr.euronews.com, οι Γερμανία, Ιταλία και Ελλάδα μπλόκαραν το σχέδιο της Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν, για μια ειδικού τύπου σχέση «σύνδεσης» της ΕΕ με τον Καναδά. «Συνεργαζόμενη συμμετοχή», την έχει χαρακτηρίσει η επικεφαλής της Κομισιόν. Ορος που μάλλον παραπέμπει σε … δημιουργική ασάφεια. Η μεθόδευσή της γίνεται χωρίς να έχει δοθεί ουσιαστική ενημέρωση στα κράτη – μέλη της ΕΕ, και θεωρείται ότι παραβιάζει τους ιδρυτικούς κανόνες λειτουργίας της ΕΕ.

Η Αθήνα, σύμφωνα με πληροφορίες, είναι επιφυλακτική για τη «σύνδεση» του Καναδά με την ΕΕ, μέσω της φόρμουλας «συνεργαζόμενης συμμετοχής» με την Ενωση ενός τρίτου κράτους εκτός της ΕΕ, διότι έτσι μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για μια «ειδικού τύπου σχέση» της Τουρκίας με την ΕΕ. Εξάλλου, στους κόλπους της ΕΕ αρκετοί είναι οι θιασώτες μιας τέτοιας σχέσης με την Αγκυρα.

Να σημειωθεί πως, τελευταία, Καναδάς και Τουρκία αναπτύσσουν σημαντικές πολιτικές - οικονομικές σχέσεις (εκτός των άλλων και στην πολεμική βιομηχανία), όπως φάνηκε από την πρόσφατη επίσκεψη του Καναδού πρωθυπουργού, Μαρκ Κάρνεϊ, στην Τουρκία, και τη συνάντησή του με τον Τ. Ερντογάν. 

Οι Γερμανία και Ιταλία διαφωνούν για άλλους λόγους. Πιθανώς, επειδή δεν θέλουν να χάσουν τις ισχυρές θέσεις τους έναντι άλλων μεγάλων χωρών της ΕΕ που διατηρούν με τον Καναδά, αλλά και επειδή φοβούνται ότι η «είσοδος» μιας μεγάλης χώρας όπως ο Καναδάς στην ΕΕ δεν είναι προς το συμφέρον τους.

Οπως και να’ χει, πρόκειται για μια ακόμη πραξικοπηματική ενέργεια της φον ντερ Λάϊεν, με την οποία διαφήμιζε τα προηγούμενα χρόνια τη στενή σχέση του ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Αυτή η κίνηση της επικεφαλής της Κομισιόν έρχεται λίγο πριν από τη σύνοδο ΕΕ – Καναδά στο Μόντρεαλ. Η σύσφιγξη της σχέσης έρχεται ως απάντηση στη ρήξη μεταξύ της πολιτικής ηγεσίας του Καναδά με τον Τραμπ. Τον περασμένο μήνα, η πρόεδρος της Επιτροπής απηύθυνε στον Καναδά μια πρόταση-βόμβα: να γίνει το πρώτο «συνδεδεμένο μέλος» της ΕΕ.

Ωστόσο, οι όροι «συνδεδεμένο μέλος» ή «συνεργαζόμενη συμμετοχή», κατά τους επικριτές τους, είναι «θολοί» και πάσχουν από ασάφεια. Οπως δήλωσαν πέντε διπλωμάτες της ΕΕ στο Euronews, «η κύρια ανησυχία είναι ότι πρόκειται για άγνωστη ορολογία, μπορεί να προκαλέσει νομική αβεβαιότητα και προσδοκίες από άλλες τρίτες χώρες. Η Επιτροπή δεν είχε ενημερώσει εκ των προτέρων. Δεν ξέρουμε για τι μιλάμε».

Το κείμενο, αναφέρει ο ιστότοπος, επρόκειτο να εγκριθεί την Τρίτη μέσω της λεγόμενης σιωπηρής διαδικασίας, στο πλαίσιο της οποίας ένα έγγραφο θεωρείται ότι εγκρίνεται, εκτός αν κάποιο κράτος-μέλος εγείρει αντίρρηση. Η Γερμανία, η Ιταλία και η Ελλάδα υπέβαλαν όλες ενστάσεις πριν από τη λήξη της προθεσμίας. Πάντως, και ο Γερμανός καγκελάριος, Φρίντριχ Μερτς, παρά τις διαφωνίες του Βερολίνου στη συμφωνία ΕΕ – Καναδά, είχε προτείνει για την Ουκρανία τη «συνδεδεμένη ιδιότητα» μέλους, αλλά σε μια ιδιότυπη των εγγυήσεων ασφαλείας.

Βέβαια, σημειώνει το Euronews, δεν είναι η πρώτη φορά που η φον ντερ Λάιεν κάνει κινήσεις, χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με τα κράτη – μέλη. Το 2023 ανακοίνωσε μια συμφωνία για το Μεταναστευτικό με την Τυνησία και επικρίθηκε ότι δεν διέθετε επίσημη εντολή για κάτι τέτοιο.

Χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση

Για τις μεθοδεύσεις της επικεφαλής της Κομισιόν, αλλά και τον – όχι και τόσο δημοκρατικό – τρόπο που λειτουργούν πλέον οι Βρυξέλλες, ενδιαφέρον έχει το παρακάτω κείμενο της εφημερίδας το Βήμα:

Υπάρχει μια ερώτηση στην οποία η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δεν έχει ποτέ μπορέσει να απαντήσει πειστικά: Ποιοι σας εξέλεξαν; Δεν υπήρξε υποψήφια σε κανένα ψηφοδέλτιο. Δεν έκανε προεκλογική εκστρατεία για τη θέση της.

Το 2019, οι ηγέτες της ΕΕ παρέκαμψαν τη διαδικασία των Spitzenkandidaten -το σύστημα που είχε σχεδιαστεί για να προσδώσει δημοκρατική νομιμοποίηση στην προεδρία της Επιτροπής- και την εξέλεξαν με αδιαφανείς διαδικασίες. Το 2024 επανεξελέγη από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με 401 ψήφους υπέρ και 284 κατά. Κοινοβουλευτική ψηφοφορία, ναι. Όχι όμως λαϊκή εντολή.

Το τελευταίο διάστημα, όλο και πιο συχνά, η φον ντερ Λάιεν λαμβάνει αποφάσεις που κανονικά θα απαιτούσαν τη συναίνεση εκλεγμένων αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων. Μιλά για εξωτερική πολιτική, εμπόριο και το μέλλον της Ένωσης σαν να ήταν κυρίαρχος ηγέτης. Και οι ηγέτες που έχουν λαϊκή εντολή παρακολουθούν τη δική τους νομιμοποίηση να καταρρέει.

Πρόσφατα τρεις περιπτώσεις -Ιράν, Καναδάς και Mercosur- ήρθαν να ρίξουν φως σε ένα δομικό πρόβλημα στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης: η Πρόεδρος της Επιτροπής συσσωρεύει εξουσίες που κανένα κείμενο Συνθήκης δεν της χορηγεί, ενώ η δημοκρατική νομιμοποίηση ολόκληρου του συστήματος διαβρώνεται.

Το ζήτημα της εντολής

Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν εκλέγεται απευθείας από τους Ευρωπαίους πολίτες. Σύμφωνα με τη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η Πρόεδρος της Επιτροπής προτείνεται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο — τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων των 27 κρατών μελών — και στη συνέχεια εκλέγεται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Το σύστημα των Spitzenkandidaten, που μπήκε σε εφαρμογή το 2014, υποτίθεται ότι συνέδεε την προεδρία της Επιτροπής με τις ευρωεκλογές. Εγκαταλείφθηκε όμως το 2019, όταν προτάθηκε η φον ντερ Λάιεν.

Όπως έγραψε ένας αναλυτής εκείνη την εποχή: «Η φον ντερ Λάιεν δεν έχει λαϊκή εντολή. Δεν είναι εκλεγμένη. Προτάθηκε στην τωρινή της θέση σε κλειστές συσκέψεις γραφειοκρατών. Δεν εκπροσωπεί τους πολίτες καμίας ευρωπαϊκής χώρας». Με λίγα λόγια όταν η φον ντερ Λάιεν ενεργεί μονομερώς, δεν υπερβαίνει απλώς τον ρόλο της — το κάνει χωρίς τη δημοκρατική νομιμοποίηση που θα δικαιολογούσε αυτή την ενέργεια.

Ιράν

Ο πόλεμος στο Ιράν, που ξεκίνησε στα τέλη Φεβρουαρίου του 2026, αποκάλυψε το πρόβλημα σε πραγματικό χρόνο. Μέσα σε λίγες ημέρες από την έναρξη του πολέμου η φον ντερ Λάιεν πλασαρίστηκε ως η κύρια διπλωματική φωνή της ΕΕ. Έστειλε σήμα στήριξης στην αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη — θέση που ξεπερνούσε κατά πολύ τη συναίνεση των κρατών μελών. Πραγματοποίησε τουλάχιστον μια ντουζίνα κλήσεις με ηγέτες της ΕΕ και του Κόλπου. Μιλούσε σαν να ήταν αρχηγός κράτους της ΕΕ.

Η αντίδραση πολλών Ευρωπαίων διπλωματών ήταν άμεση και σκληρή. Εννέα διπλωμάτες, αξιωματούχοι της ΕΕ και βουλευτές από μικρές και μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες δήλωσαν στο Politico ότι η φον ντερ Λάιεν είχε υπερβεί την εντολή της. Ένας ανώτερος διπλωμάτης της ΕΕ το έθεσε ωμά: «Λέει πράγματα που δεν είναι στην εντολή της».

Καναδάς

Στις 16 Σεπτεμβρίου 2026, κατά την ομιλία της για την Κατάσταση της Ένωσης, η φον ντερ Λάιεν ανακοίνωσε ότι η ΕΕ θα εξετάσει τη δυνατότητα να γίνει ο Καναδάς «συνδεδεμένο μέλος» της.

Το άρθρο 49 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση ορίζει ότι μόνο «ευρωπαϊκό κράτος» μπορεί να υποβάλει αίτηση ένταξης. Ο Καναδάς δεν είναι ευρωπαϊκό κράτος. Η αντίδραση των κρατών μελών ήταν έκπληξη και ανησυχία.

Η χορήγηση ιδιότητας μέλους στην ΕΕ είναι ευθύνη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, όχι της Προέδρου της Επιτροπής. Η φον ντερ Λάιεν ανακοίνωσε την πρωτοβουλία χωρίς να συμβουλευτεί ούτε το Συμβούλιο, ούτε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Επινόησε μια νέα κατηγορία ιδιότητας μέλους σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση, προτού οι 27 κυβερνήσεις, τις οποίες υποτίθεται ότι υπηρετεί, είχαν την ευκαιρία να τη συζητήσουν.

Mercosur

Τον Φεβρουάριο του 2026, η φον ντερ Λάιεν ανακοίνωσε ότι η ΕΕ θα εφαρμόσει προσωρινά τη συμφωνία εμπορίου με το νοτιοαμερικανικό μπλοκ Mercosur — προτού το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψηφίσει επ’ αυτής.

Η αποδοχή

Δημοσκοπικά δεδομένα αποκαλύπτουν ότι πολλοί Ευρωπαίοι δεν ξέρουν καν ποια είναι. Δημοσκόπηση του Politico που διενήργησε η Public First σε Γερμανία, Γαλλία και Ισπανία τον Σεπτέμβριο του 2026 έδειξε:

Γερμανία: Το 20% λέει ότι κάνει καλή δουλειά. Το 45% λέει ότι κάνει κακή δουλειά

Γαλλία: Μόνο το 12% λέει ότι κάνει καλή δουλειά. Σχεδόν το 1/3 λέει ότι κάνει κακή δουλειά

Ισπανία: Το 20% λέει ότι κάνει καλή δουλειά. Σχεδόν το 1/3 λέει ότι κάνει κακή δουλειά

Γαλλία: Περισσότεροι από ένας στους πέντε ερωτηθέντες δεν ήξεραν ποια είναι η φον ντερ Λάιεν

Ισπανία: Το 10% δεν ήξερε ποια είναι

Γερμανία: Το 5% δεν ήξερε ποια είναι

Αυτά είναι τα νούμερα μιας ηγέτιδας χωρίς εντολή. Δεν είναι αντιδημοφιλής με τον τρόπο που είναι αντιδημοφιλείς ο Μερτς και ο Μακρόν. Είναι άγνωστη. Και μια άγνωστη ηγέτιδα με ανεξέλεγκτη εξουσία δεν αποτελεί συνταγή δημοκρατικής λογοδοσίας.

Ακόμα και σήμερα και παρά τις αντιδράσεις που είχε προκαλέσει το Pfizergate, όταν η φον ντερ Λάιεν διαπραγματεύονταν συμβόλαια δισεκατομμυρίων ευρώ με τον CEO της Pfizer για την αγορά εμβολίων για τον Covid μέσω μηνυμάτων στο WhatsApp τα οποία ουδέποτε αποκάλυψε, συνεχίζει να κάνει διαπραγματεύσεις μέσω μηνυμάτων σε εφαρμογές που διαγράφουν αυτόματα τα μηνύματα αυτά.

Κρίση νομιμοποίησης

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει δομική κρίση νομιμοποίησης. Και η αρπαγή εξουσίας από την φον ντερ Λάιεν είναι ταυτόχρονα σύμπτωμα και αιτία. Το σύμπτωμα είναι ότι ηγέτες που εκλέχθηκαν από τους ψηφοφόρους, όπως ο Μακρόν και ο Μερτς είναι βαθιά αντιδημοφιλείς. Οι εντολές τους διαβρώνονται. Το κέντρο δεν αντέχει. Σε αυτό το κενό παρεμβαίνει η Πρόεδρος της Επιτροπής.

Η αιτία είναι ότι η φον ντερ Λάιεν συσσωρεύει εξουσίες που κανένα κείμενο Συνθήκης δεν της χορηγεί. Μιλά για εξωτερική πολιτική χωρίς εντολή. Επινοεί νέες κατηγορίες ιδιότητας μέλους χωρίς να συμβουλεύεται τα κράτη μέλη. Εφαρμόζει εμπορικές συμφωνίες πριν ψηφίσουν τα κοινοβούλια. Και τα κάνει όλα αυτά χωρίς να έχει αντιμετωπίσει ποτέ έναν Ευρωπαίο ψηφοφόρο.

Το ερώτημα δεν είναι αν η φον ντερ Λάιεν είναι προσωπικά δημοφιλής — δεν είναι. Το ερώτημα είναι αν η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να λειτουργήσει όταν ο πιο ισχυρός αξιωματούχος της δεν έχει δημοκρατική εντολή και οι αξιωματούχοι που έχουν εντολές είναι πολύ αδύναμοι για να την σταματήσουν.

Όταν η ευρωβουλευτής Μανόν Ομπρί ρώτησε την φον ντερ Λάιεν «Ποιος σου έδωσε δημοκρατική και λαϊκή εντολή γι’ αυτό;» — η Πρόεδρος της Επιτροπής δεν απάντησε. Δεν μπορούσε. Διότι η απάντηση είναι: κανείς. Και αυτό είναι το πρόβλημα. https://neostrategy.gr/

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.

Ο Zelensky έτοιμος να εγκαταλείψει ΝΑΤΟ και Donbass: «Μεγάλος συμβιβασμός» - Η Ρωσία σοκάρει: Στήνουν παγίδα

Tο Κίεβο προτείνει τη δημιουργία μιας αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης στο Donbass - Έτοιμοι να παραχωρήσουν εγγυήσεις στη Μόσχα - Τι απαντούν οι Ρώσοι αξιωματούχοι

Κατιαγιστικές εξελίξεις προκύπτουν στο διπλωματικό μέτωπο για την επίλυση του Ουκρανικού, με το δεξί χέρι του Zelensky, Serhiy Leshchenko να διατυπώνει για πρώτη φορά την ετοιμότητα του Κιέβου να προβεί σε παραχώρηση θεμελιωδών εγγυήσεων ασφαλείας προς τη Ρωσία, κατά τις επικείμενες τριμερείς διαπραγματεύσεις στο Abu Dhabi, όπως αποκαλύπτει στις 29/10 το Gazeta.ru.
Συγκεκριμένα, το Κίεβο, μέσω του Leshchenko, προτείνει τη δημιουργία μιας αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης στο Donbass και το σε ό,τι χαρακτηρίζει εν γένει ως «αμφισβητούμενα εδάφη» εν συνόλω.
Παράλληλα, ο απονομιμοποιημένος πρόεδρος Volodymyr Zelensky, έχει προηγουμένως δηλώσει ότι διατίθεται να συζητήσει την παραχώρηση εγγυήσεων ασφαλείας στη Μόσχα, προκειμένου να αποκομίσει, ως αντιστάθμισμα, κέρδη στο ζήτημα των εδαφικών παραχωρήσεων.
Πάντως, η συγκεκριμένη «παραχώρηση» από το επιτελείο της Bankova αντιμετωπίζεται από το Κρεμλίνο με πρόδηλο σκεπτικισμό, εξαιτίας της παντελούς έλλειψης φερεγγυότητας από την πλευρά του Κιέβου...
Παράλληλα, η Μόσχα νοηματοδοτεί τις «εγγυήσεις ασφαλείας» ως ένα σύνολο πολιτικών μέτρων, που περιλαμβάνουν την ρητή δέσμευση για μη ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, την πλήρη αποστρατιωτικοποίηση και αποναζιστικοποίηση των ουκρανικών δομών εξουσίας και την αδιαπραγμάτευτη απόρριψη κάθε ιδέας για ανάπτυξη ευρωνατοϊκών στρατευμάτων σε ουκρανικά -πολλώ δε μάλλον σε αμφισβητούμενα- εδάφη.
Όπως, όμως, γίνεται αντιληπτό η υιοθέτηση αυτών των μέτρων θα σήμαινε και το ακαριαίο πολιτικό τέλος του Volodymyr Zelensky...

Βόμβα από σύμβουλο του Zelensky: Είμαστε έτοιμοι για μεγάλο συμβιβασμό στο Donbass

Συγκεκριμένα, ο Serhiy Leshchenko, σύμβουλος του Γραφείου του Ουκρανού Προέδρου, αποκάλυψε ότι το Κίεβο θα ήταν έτοιμο να προβεί σε σειρά συμβιβασμών κατά τις συνομιλίες στο Abu Dhabi, οι οποίες αναμένεται να εκκινήσουν στις 10 Νοεμβρίου.
Μεταξύ άλλων, η ουκρανική πλευρά πρότεινε να εξεταστεί η δημιουργία μιας αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης στο Donbass και το «εδαφικό ζήτημα» γενικότερα...
Ωστόσο, η Μόσχα αντέδρασε σε τέτοιες δηλώσεις με εμφανή σκεπτικισμό...

Τι προβλέπει ο «μεγάλος ουκρανικός συμβιβασμός»

Η Ουκρανία είναι έτοιμη να συζητήσει τη δημιουργία μιας αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης στο Donbass, δήλωσε ο Serhiy Leshchenko, σύμβουλος του γραφείου του Προέδρου Volodymyr Zelensky.
«Η Ουκρανία είναι προετοιμασμένη για συμβιβασμό. Για παράδειγμα, μια αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη στην περιοχή του Donetsk—όχι σε ολόκληρη την περιοχή, αλλά στο τμήμα που βρίσκεται γύρω από τη γραμμή επαφής και στις δύο πλευρές—θα μπορούσε να συζητηθεί κατά τις συνομιλίες των ηγετών.
Η Ουκρανία το προετοίμαζε αυτό ως μία από τις προτάσεις», δήλωσε ο πρώην σύμβουλος της ουκρανικής προεδρίας.

Ο παράγοντας εκεχειρία και ο αστερίσκος του εδαφικού

Σύμφωνα με τον ίδιο, το Κίεβο προτείνει τη διεξαγωγή συνομιλιών για την ταχεία λήξη των εχθροπραξιών και επίσης υποστηρίζει τον τερματισμό των επιθέσεων στις ενεργειακές προμήθειες και στη θάλασσα.
Τόνισε επίσης ότι τα εδαφικά ζητήματα θα πρέπει να επιλυθούν από τους ηγέτες των δύο κρατών σε διμερείς συνομιλίες.
Αυτή δεν είναι η πρώτη τέτοιου είδους πρόταση από την ουκρανική πλευρά.
Ωστόσο, η Μόσχα δεν βιάζεται ακόμη να ανακοινώσει τα θέματα προς συζήτηση.

Το Κρεμλίνο βλέπει «διαπραγματεύσεις - τεστ»

Από την πλευρά του, ο βοηθός του Ρώσου Προέδρου Yuri Ushakov δήλωσε ότι οι επικείμενες διαπραγματεύσεις θα είναι μια «δοκιμαστική φάση», καθώς υπήρξε μια μεγάλη παύση στη διαπραγματευτική διαδικασία.
Ο ίδιος είπε επίσης ότι η συγκεκριμένη ημερομηνία της συνάντησης θα εξαρτηθεί από την κατάσταση στο πεδίο της μάχης και τη συνολική κατάσταση, καθώς και ότι η διάθεση της Ρωσίας θα επηρεαστεί, μεταξύ άλλων, από τις ενέργειες των Ουκρανικών Ένοπλων Δυνάμεων στις 4 Νοεμβρίου.
«Είπαμε ότι θα ανακοινώσουμε την επανέναρξη των τριμερών συνομιλιών μετά τη γιορτή μας. Θα δούμε πώς θα συμπεριφερθούν οι Ουκρανοί αντίπαλοί μας αυτές τις ημέρες· αυτό είναι επίσης σημαντικό. Εάν υπάρξουν εκτεταμένοι βομβαρδισμοί κατά τη διάρκεια δημόσιων εκδηλώσεων, αυτό πιθανότατα θα έχει κάποιο αντίκτυπο στη διάθεσή μας», δήλωσε ο Ushakov στον δημοσιογράφο των Vesti, Pavel Zarubin.

Η Ρωσία προχωρά σε συμφωνία μόνο με αμοιβαίες εγγυήσεις ασφαλείας

Ο Ουκρανός πρόεδρος ανέφερε προηγουμένως ότι οι διαπραγματεύσεις αναμένεται να πραγματοποιηθούν στις 10 Νοεμβρίου.
Με τη σειρά του, ο εκπρόσωπος Τύπου του Ρώσου Προέδρου Dmitry Peskov σημείωσε ότι ζητήματα αμοιβαίων εγγυήσεων ασφαλείας θα μπορούσαν να τεθούν στη συνάντηση Ρωσίας-ΗΠΑ-Ουκρανίας.
«Οι εγγυήσεις ασφαλείας μπορούν και πρέπει να είναι αμοιβαίες. Και αυτό προβλέπεται να συζητηθεί στην τριμερή συνάντηση στο Abu Dhabi τον Νοέμβριο», δήλωσε ο Peskov στην Izvestia.

«Δεν θα τεθούν μόνο τα εδάφη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων»...

Εκτός από την προαναφερθείσα αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη, στις συνομιλίες στο Abu Dhabi θα συζητηθούν επίσης ανταλλαγές αιχμαλώτων και εκεχειρία στις ενεργειακές υποδομές και στη θάλασσα, ανέφερε ο Zelensky.
«Πρέπει επίσης να επιλύσουμε το ζήτημα των παιδιών, πώς να επιστρέψουν, και πολλά ανθρωπιστικά ζητήματα, όχι μόνο εδάφη, τα οποία αποτελούν κρίσιμο ζήτημα τόσο για τη ρωσική όσο και για την αμερικανική πλευρά, αυτό είναι αλήθεια. Είμαστε επίσης έτοιμοι να συζητήσουμε για εδάφη, αλλά σε επίπεδο ηγεσιών», δήλωσε.
Ο Zelenskyy εξήγησε ότι οι εταίροι της Ουκρανίας δεν μπορούν να εμβαθύνουν στο εδαφικό ζήτημα, καθώς γνωρίζουν ότι αποτελεί «κόκκινη γραμμή» για το Κίεβο.
Επομένως, το ζήτημα θα πρέπει να αφορά μόνο τους ηγέτες των εμπόλεμων κρατών, θεωρεί ο Ουκρανός πρόεδρος.

Η παραδοχή Zelensky για τις εγγυήσεις ασφαλείας και η ευρωπαϊκή εμπλοκή

Παράλληλα, αναγνώρισε ότι η Ρωσία θα μπορούσε να λάβει εγγυήσεις ασφαλείας στο πλαίσιο μιας ειρηνευτικής συμφωνίας για την επίλυση της σύγκρουσης.
Δήλωσε ότι οι δυτικές δυνάμεις θα μπορούσαν να συζητήσουν τις απαιτήσεις της Μόσχας για εγγυήσεις ασφαλείας.
Ωστόσο, πιστεύει ότι πρέπει πρώτα να συμφωνηθούν αυτές για την Ουκρανία.
Επιπλέον, σύμφωνα με τον Zelensky, η Ευρώπη θα πρέπει να συμμετάσχει στις συζητήσεις.
Η «Ukrainska Pravda» έγραψε ότι το Κίεβο θα προσπαθήσει να εμπλέξει τους Ευρωπαίους στις διαπραγματεύσεις, ώστε η Ουκρανία, η ΕΕ, η Μεγάλη Βρετανία και η Ρωσία να μπορέσουν να συμφωνήσουν σε ένα σύστημα ασφαλείας στην Ευρώπη μετά τη λήξη της σύγκρουσης.

«Προσχερχόμαστε στις τριμερείς με πρόδηλο σκεπτικισμό...»

Στη Ρωσία εκτιμούν, ότι προτάσεις της ουκρανικής πλευράς πρέπει να αντιμετωπιστούν με κάποιο βαθμό σκεπτικισμού.
«Το να συζητάς δεν σημαίνει ότι συμφωνείς. Και δεδομένου ότι η ατζέντα των ρωσοαμερικανικών διαπραγματεύσεων περιέχει ορισμένες αρκετά δυσάρεστες διατυπώσεις για την Ουκρανία, θα προσπαθήσουν να επινοήσουν αντεπιχειρήματα, όπως κάνουν πάντα, με κάποια κομψή ή μάλλον άκομψη μορφή», δήλωσε ο βουλευτής της Κρατικής Δούμας και πολιτικός επιστήμονας Alexander Asafov σε σχόλιό του για την Gazeta.Ru.
Ο ίδιος σημείωσε ότι η ουκρανική πλευρά θα μπορούσε να δημιουργήσει συνθήκες που καθιστούν τις συμφωνίες ανεφάρμοστες.

Πώς θα εμφιλοχωρήσουν οι «Πρόθυμοι» στις διαπραγματεύσεις Ρωσίας - Ουκρανίας - ΗΠΑ

«Το Κίεβο μπορεί να προσπαθήσει να εμπλέξει έναν συνασπισμό προθύμων στη διαπραγματευτική διαδικασία προκειμένου να επιβραδύνει τον διάλογο. Πιστεύω ότι οι Ουκρανοί είναι γενικά εστιασμένοι στη διατύπωση αυτή τη στιγμή, προσπαθώντας να συσκευάσουν τις εντελώς διαφορετικές προτάσεις τους στο λεξιλόγιο κάποιου άλλου», δήλωσε ο Asafov.
Ο βουλευτής σημείωσε την επιθυμία της ουκρανικής πλευράς να επιτύχει τουλάχιστον μια προσωρινή παύση των εχθροπραξιών μέσω μιας ενεργειακής, θαλάσσιας, σιτηρών ή οποιασδήποτε άλλης εκεχειρίας.
«Η πραγματική θέση του Κιέβου έχει εκφραστεί πολλές φορές σε διάφορες διατυπώσεις και γνωρίζουμε ήδη χονδρικά τι να περιμένουμε. Όλες οι άλλες προτάσεις αποτελούν απλώς προκάλυμμα για τις πραγματικές τους επιδιώξεις», κατέληξε.

Τι συνεπάγεται ότι η Ουκρανία αναγνωρίζει το δικαίωμα των Ρώσων σε εγγυήσεις ασφαλείας

Το ζήτημα των εγγυήσεων ασφαλείας για τη Ρωσία και την Ουκρανία προγραμματίζεται να συζητηθεί στο Abu Dhabi τον Νοέμβριο.
Πιστεύεται ότι οι εγγυήσεις για τη Μόσχα και το Κίεβο κατά την επίλυση της σύγκρουσης θα πρέπει να είναι αμοιβαίες.
Σύμφωνα με τους Financial Times, ο Zelensky αναγνώρισε ότι η Ρωσία χρειάζεται επίσης εγγυήσεις ασφαλείας κατά την επίλυση της σύγκρουσης.
Ο στρατιωτικός παρατηρητής της Gazeta.Ru και συνταγματάρχης εν αποστρατεία Mikhail Khodarenok εξέτασε τι θα μπορούσαν να συνεπάγονται αυτές οι εγγυήσεις και αν η Δύση θα συμφωνούσε σε αυτές.


Εφεύρεση του Zelensky ή διαπραγματευτικό ατού;

Eπισημαίνεται, ότι ο Ουκρανός Πρόεδρος Volodymyr Zelensky αναγνώρισε ότι η Ρωσία θα μπορούσε να λάβει εγγυήσεις ασφαλείας στο πλαίσιο μιας ειρηνευτικής συμφωνίας για την επίλυση της σύγκρουσης, αναφέρουν οι Financial Times.
«Ο Ουκρανός πρόεδρος δήλωσε ότι οι δυτικές δυνάμεις θα μπορούσαν εν τέλει να συζητήσουν τις απαιτήσεις της Μόσχας για εγγυήσεις ασφαλείας, αλλά τόνισε ότι πρέπει πρώτα να ικανοποιηθούν οι ανάγκες της ίδιας της Ουκρανίας», αναφέρει το δημοσίευμα.
Σε γενικές γραμμές, οι λεγόμενες «εγγυήσεις ασφαλείας» αποτελούν εφεύρεση του Volodymyr Zelensky και προηγουμένως δεν είχαν χρησιμοποιηθεί σχεδόν ποτέ στη διπλωματική πρακτική.
Και ο ίδιος ο Ουκρανός πρόεδρος φαίνεται να μην έχει ιδέα πώς θα μπορούσαν να μοιάζουν λεπτομερώς τέτοιες εγγυήσεις, και το σημαντικότερο, πού βρίσκεται το «συνεργείο εγγυήσεων» που θα εξέδιδε το αντίστοιχο κουπόνι στο Κίεβο.
Στις προηγούμενες ομιλίες του, ο Ουκρανός πρόεδρος περιέγραψε τέτοιες εγγυήσεις ως έναν ισχυρό στρατό, καθώς και ως συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ.

«Κανείς δεν μας εγγυάται τον αφοπλισμό της Ουκρανίας»

Αλλά ακόμη και αν αυτό υλοποιούνταν (και το τελευταίο σημείο είναι εξαιρετικά προβληματικό), δεν θα αποτελούσε θεραπεία για τους πιθανούς πολέμους στους οποίους η Ουκρανία θα μπορούσε να εμπλακεί, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, στο εγγύς μέλλον.
Η ιδέα ενός ισχυρού ουκρανικού στρατού είναι επίσης άκρως αμφισβητήσιμη.
Δεν υπάρχει σαφής απάντηση στο ερώτημα ποιος θα συντηρεί αυτές τις ένοπλες δυνάμεις στο μέλλον, καθώς το Κίεβο είναι ήδη ένα αφερέγγυο κράτος.
Και στη σημερινή ειρήνη, προηγμένα όπλα και στρατιωτικός εξοπλισμός είναι αμφίβολο να παρέχονται στην Ουκρανία δωρεάν.

Δεσμεύσεις G7 για χρηματοδότηση του Κιέβου και σκληρή γραμμή στις κυρώσεις

Σειρά πηγών ερμήνευσαν τις εγγυήσεις ασφαλείας με αυτόν τον τρόπο: οι χώρες της G7 δεσμεύονται να προμηθεύουν το Κίεβο με σύγχρονο στρατιωτικό εξοπλισμό, να παρέχουν πληροφορίες, να εκπαιδεύουν ουκρανικά στρατεύματα, να βοηθούν στην κυβερνοάμυνα, να υποστηρίζουν την ανάπτυξη της αμυντικής βιομηχανίας, να ενισχύουν την οικονομική σταθερότητα, να διευκολύνουν τις μεταρρυθμίσεις, να ενισχύουν τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και να διατηρούν το πάγωμα των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων.
Αλλά ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, το ερώτημα παραμένει ουσιαστικά το ίδιο: ποιος θα χρηματοδοτήσει τις ορέξεις του Κιέβου;
Το πιο σημαντικό είναι ότι σε κάθε περίπτωση, είναι ασαφές ποιο έγγραφο θα επισημοποιήσει όλες αυτές τις εγγυήσεις και ποια χώρα θα βάλει τη νομικά δεσμευτική υπογραφή στην «κάρτα εγγύησης».

Σαν το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ, αλλά... χειρότερο

Επισημαίνεται, ότι μετά τις συνομιλίες στο Όσλο στις 20 Οκτωβρίου, ο Zelensky ανακοίνωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβεβαίωσαν την ετοιμότητά τους να παράσχουν στην Ουκρανία «ισχυρές» εγγυήσεις.
Δήλωσε ότι οι σχετικές διατάξεις είχαν ήδη τεκμηριωθεί επίσημα και θα πρέπει να διαβιβαστούν στη ρωσική πλευρά από Αμερικανούς διαπραγματευτές.
Το Κίεβο υπολογίζει σε έναν μηχανισμό παρόμοιο σε νόημα με το Άρθρο 5 της Συνθήκης Συλλογικής Άμυνας του ΝΑΤΟ.
Ωστόσο, το Άρθρο 5 της συνθήκης του ΝΑΤΟ είναι τόσο ασαφές και μη συγκεκριμένο που ακόμη και μετά από τρεις αναγνώσεις, δεν υπάρχει σαφής κατανόηση για το τι βοήθεια, πόσο χρόνο θα πάρει και σε τι όγκο θα λάβει το θύμα της επίθεσης.
Επομένως, η επιθυμία του Κιέβου να κρυφτεί πίσω από τη διατύπωση του Άρθρου 5 και έτσι να διασφαλίσει την ασφάλειά του είναι κάτι παραπάνω από πλασματική.
Και κανείς στο ΝΑΤΟ δεν θα κάνει καν μια προφορική προσπάθεια να συζητήσει την ικανότητα του Κιέβου να επικαλεστεί αυτό το άρθρο.

Εγγυήσεις ασφαλείας - Στρίβειν δια... της διμερούς συμφωνίας ΗΠΑ - Ουκρανίας

Ανεπιφύλακτες εγγυήσεις ασφαλείας (αν και η λέξη «εγγυήσεις» δεν είναι εντελώς σωστή σε αυτή την περίπτωση) θα μπορούσαν (θεωρητικά, υποθετικά) να λάβουν μόνο την εξής μορφή: οι Ηνωμένες Πολιτείες υπογράφουν συνθήκη συμμαχίας με την Ουκρανία.
Το κείμενο αυτού του εγγράφου, μεταξύ άλλων, αναφέρει σαφώς ότι σε περίπτωση επίθεσης στην Ουκρανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παράσχουν στο Κίεβο, εντός συγκεκριμένου χρονικού πλαισίου, όλη την απαραίτητη στρατιωτική (με τη μορφή στρατευμάτων, όπλων, στρατιωτικού εξοπλισμού και άμεσης συμμετοχής στη μάχη) και οικονομική βοήθεια.
Πραγματικές εγγυήσεις ασφαλείας για τη Ρωσία θα μπορούσαν να είναι το ουδέτερο και μη δεσμευμένο καθεστώς για την Ουκρανία, η μη ανάπτυξη ξένων στρατευμάτων και βάσεων στο έδαφό της, το έδαφος της Ουκρανίας να μην χρησιμοποιείται για την ανάπτυξη εξοπλισμού πληροφοριών ξένων κρατών, ο αριθμός των Ουκρανικών Ένοπλων Δυνάμεων να μειωθεί και να καθοριστεί τελικά με βάση τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων.

Η απροθυμία των ΗΠΑ θα φέρει αδιέξοδο(;)

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ουάσινγκτον δεν θα υπογράψει ποτέ μια τέτοια συνθήκη.
Όπως ακριβώς οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ δεν θα παράσχουν ποτέ νομικά δεσμευτικές εγγυήσεις ασφαλείας στη Ρωσία.
Έτσι, οι συζητήσεις για εγγυήσεις για την Ουκρανία και τη Ρωσία πιθανότατα δεν θα προχωρήσουν ποτέ πέρα από ψυχαγωγικές συζητήσεις.
Αυτό είναι το ίδιο με το να συζητάμε αυτή τη στιγμή το ζήτημα της επιστροφής της στρατιωτικής παρουσίας της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας στην Ευρώπη στο επίπεδο του 1997.
Φυσικά, θα ήταν καλό και επιθυμητό για τη ρωσική στρατηγική, αλλά και πάλι όχι εντελώς ρεαλιστικό.

www.bankingnews.gr

 **Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.

Πέρα από το ΝΑΤΟ; Οι νέες αμυντικές συνεργασίες της Τουρκίας αναδιαμορφώνουν την ευρασιατική γεωπολιτική

 

Η τελευταία αμυντική συμφωνία της Τουρκίας με το Κατάρ, το Πακιστάν και την Ινδονησία θα μπορούσε να αναδιαμορφώσει τη στρατιωτική συνεργασία σε ολόκληρη την Ευρασία.

Οι επιπτώσεις του εκτείνονται πέρα από το ΝΑΤΟ, επηρεάζοντας δυνητικά την περιφερειακή επιρροή της Ρωσίας, τα στρατηγικά συμφέροντα της Κίνας – και τη μόχλευση της Ουάσιγκτον.

***

Στις 21 Οκτωβρίου 2026, η Τουρκία, το Κατάρ, το Πακιστάν και η Ινδονησία υπέγραψαν το Μνημόνιο Κατανόησης Badr στη Ντόχα.

Η συμφωνία επικεντρώνεται στην κοινή παραγωγή όπλων, τη μεταφορά τεχνολογίας, την εκπαίδευση, την έρευνα και ανάπτυξη, καθώς και την αμυντική-βιομηχανική ολοκλήρωση.

Έχει σημειωθεί ότι δεν είναι μια συνθήκη συλλογικής άμυνας – και δεν επιβάλλει καμία υποχρέωση τύπου ΝΑΤΟ να βοηθήσει άλλο υπογράφοντα σε περίπτωση επίθεσης.

Οι εταίροι φέρνουν συμπληρωματικά πλεονεκτήματα: Η Τουρκία προσφέρει προηγμένη κατασκευή, drones, ναυτικά συστήματα και, κυρίως, διαλειτουργικότητα του ΝΑΤΟ.

Το Πακιστάν φέρνει μια μεγάλη στρατιωτική, πυρηνική αποτροπή, παραγωγική βάση και τους κινεζικούς δεσμούς του – που συμπληρώνουν την πρωτεύουσα του Κατάρ και τη θέση του στον Κόλπο.

Η Ινδονησία (η μεγαλύτερη οικονομία της Νοτιοανατολικής Ασίας), με τη σειρά της, προσφέρει την εμβέλειά της στη Νοτιοανατολική Ασία, καθώς και τη βιομηχανία και την αγορά της.

Ως εκ τούτου, μπορούν να δημιουργήσουν από κοινού εξελιγμένα συστήματα με λιγότερη αποκλειστική εξάρτηση από Αμερικανούς ή Ευρωπαίους προμηθευτές. Η υπάρχουσα συνεργασία δείχνει ήδη προς αυτή την κατεύθυνση, από τουρκο-πακιστανικά ναυτικά έργα έως τουρκο-ινδονησιακά τεθωρακισμένα οχήματα.

Η συμφωνία πρέπει να εξεταστεί παράλληλα με τη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας του Αυγούστου 2026 μεταξύ Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν, η οποία περιλαμβάνει δέσμευση αμοιβαίας άμυνας. Έχω περιγράψει το τελευταίο ότι έχει ένα στρώμα στρατηγικής ασάφειας αντί να είναι ένα άκαμπτο μπλοκ.

Το μνημόνιο Μπαντρ διαφέρει, αλλά συμπληρώνει, την Κοινή Συμφωνία της Μέκκας σε κάποιο βαθμό. Οι δύο συμφωνίες περιγράφουν ένα γεωγραφικά διασκορπισμένο δίκτυο ασφαλείας που συνδέει τη Μέση Ανατολή, τη Νότια Ασία και τη Νοτιοανατολική Ασία – με την Τουρκία ως τον κύριο στρατιωτικό-βιομηχανικό κόμβο.

Για να είμαστε σαφείς, δεν πρόκειται για αντιδυτική συμμαχία. Σηματοδοτεί μάλλον την άνοδο ενός νέου δικτύου ασφαλείας που λειτουργεί εν μέρει ανεξάρτητα από την τάξη υπό την ηγεσία της Δύσης.

Η Τουρκία παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ με τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του μπλοκ.

Το Κατάρ με τη σειρά του φιλοξενεί μια σημαντική αμερικανική παρουσία – ενώ το Πακιστάν διατηρεί δεσμούς τόσο με την Ουάσιγκτον όσο και με το Πεκίνο.

Η Ινδονησία, εν τω μεταξύ, ακολουθεί παραδοσιακά μια ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, αποφεύγοντας την αποκλειστική ευθυγράμμιση με τις μεγάλες δυνάμεις – όπως φαίνεται με τη δική της έννοια της «Περιοχής Ινδο-Ειρηνικού» (IPR).

Αντί να επιλέγουν πλευρά, αυτές οι χώρες διατηρούν τις επιλογές τους ανοιχτές, αντισταθμίζοντας και ευθυγραμμίζοντας πολλαπλά.

Για την Ατλαντική Συμμαχία οι επιπτώσεις είναι σε κάθε περίπτωση αρκετά πραγματικές: η Τουρκία κοιτάζει όλο και περισσότερο πέρα από την Ατλαντική Συμμαχία για στρατιωτικούς εταίρους. Η Άγκυρα μπορεί στην πραγματικότητα να επιδιώξει περιφερειακές ρυθμίσεις εκτός των διατλαντικών δομών, αποκτώντας έτσι επιρροή και μειώνοντας την εξάρτηση από την ευρωπαϊκή και αμερικανική βιομηχανία.

Οι Τούρκοι κατασκευαστές, διαμορφωμένοι από τη δυτική συνεργασία, θα μπορούσαν να φέρουν κάποια στρατιωτική τεχνογνωσία δυτικής προέλευσης σε χώρες εκτός ΝΑΤΟ. Σε αυτό το σενάριο, οι δυτικοί εταίροι μπορεί να γίνουν ισχυρότεροι, ενώ θα εξαρτώνται λιγότερο από την καθημερινή έγκριση της Ουάσιγκτον. Αυτό είναι που οι παρατηρητές αποκαλούν διαφοροποίηση εκ των έσω.

Σε όλη την Ευρασία η εικόνα είναι αρκετά πολυεπίπεδη. Το αναδυόμενο δίκτυο δεν στοχεύει τη Ρωσία – ωστόσο ενισχύει την τουρκική επιρροή από τον Καύκασο έως την Κεντρική Ασία και θα μπορούσε έτσι να ανταγωνιστεί τις ρωσικές εξαγωγές όπλων στην Αφρική, τη Μέση Ανατολή και την Ασία.

Η ολοένα και πιο επιθετική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, που μερικές φορές περιγράφεται ως νεο-οθωμανισμός, έχει επίσης προκαλέσει ανησυχίες στους γείτονές της. Επομένως, η διευρυνόμενη στρατιωτική εμβέλεια της Άγκυρας δεν είναι απαραίτητα ευπρόσδεκτη από όλους σε όλη την περιοχή.

Όπως και να έχει, μια λιγότερο αμερικανοκεντρική αρχιτεκτονική ευθυγραμμίζεται επίσης με την πιο πολυπολική τάξη που υποστηρίζει η Μόσχα. Η αυτονομία από την Ουάσιγκτον δεν χρειάζεται να σημαίνει ευθυγράμμιση αλλού – το πιθανό αποτέλεσμα είναι ένας πιο πολυκεντρικός κόσμος στον οποίο καμία δύναμη δεν κυριαρχεί απαραίτητα.

Η στάση της Κίνας είναι διαφοροποιημένη: οι αμυντικοί δεσμοί του Πακιστάν με το Πεκίνο και οι οικονομικοί δεσμοί της Ινδονησίας παραμένουν άθικτοι. Ένα δίκτυο υπό την ηγεσία της Τουρκίας μπορεί επομένως να επιτρέψει στα κράτη να αναμειγνύουν προμηθευτές ή να δημιουργήσουν εμπορικό ανταγωνισμό. Είτε έτσι είτε αλλιώς, η λιγότερη αποκλειστική εξάρτηση από την Ουάσιγκτον ταιριάζει στην προτίμηση του ίδιου του Πεκίνου για μια λιγότερο αμερικανοκεντρική τάξη.

Το Ιράν με τη σειρά του αντιμετωπίζει πιο έντονα ερωτήματα. Το σύμφωνο της Μέκκας και ο περιφερειακός πόλεμος έχουν ήδη οδηγήσει τα κράτη του Κόλπου να αναζητήσουν επιπλέον προστασία. Ένα δίκτυο που περιλαμβάνει τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Πακιστάν θα μπορούσε σίγουρα να περιορίσει τα περιθώρια ελιγμών της Τεχεράνης, έστω και ακούσια.

Το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει ακόμη τέτοιο πράγμα όπως η εμφάνιση ενός «ισλαμικού ΝΑΤΟ». Οι προτεραιότητες αποκλίνουν, το Ιράν και η Αίγυπτος βρίσκονται εκτός και τα βιομηχανικά, οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα υπερτερούν της θρησκευτικής αλληλεγγύης. Αυτά για απλές πολιτισμικές αφηγήσεις.

Αυτό αναμφισβήτητα ταιριάζει σε αυτό που οι μελετητές αποκαλούν «παν-εμπλοκή»: οι περιφερειακές δυνάμεις καλλιεργούν αλληλεπικαλυπτόμενες συνεργασίες για να μεγιστοποιήσουν την αυτονομία – αντί να εξισορροπούν ή να «παραπλανούν». Ο διπλός ρόλος της Άγκυρας στο ΝΑΤΟ και οι εναλλακτικές διευθετήσεις δείχνει το σημείο.

Με τις υπερφορτωμένες Ηνωμένες Πολιτείες, έναν διχασμένο Ατλαντικό Οργανισμό και την αυξανόμενη πολυπολικότητα, οι περιφερειακές δυνάμεις επιδιώκουν όλο και περισσότερο τις δικές τους ατζέντες.

Η σημασία του μνημονίου Badr έγκειται στην εφαρμογή. Οι συμβάσεις κοινής παραγωγής, οι κοινές εγκαταστάσεις και οι συνεχείς προμήθειες θα έχουν μεγαλύτερη σημασία από την υπογραφή.

Τελικά, οι βιομηχανικές εξελίξεις, μεταξύ άλλων παραγόντων, θα καθορίσουν εάν αυτό θα γίνει ένα διαπεριφερειακό αμυντικό δίκτυο που μπορεί να προχωρήσει πέρα από τις ευθυγραμμίσεις τύπου Ψυχρού Πολέμου – ακόμη και χωρίς ρήξη με το ΝΑΤΟ.

*

Κάντε κλικ στο κουμπί κοινής χρήσης παρακάτω για να στείλετε email/προώθηση αυτού του άρθρου. Ακολουθήστε μας στο Instagram και στο X και εγγραφείτε στο κανάλι μας στο Telegram. Μη διστάσετε να αναδημοσιεύσετε άρθρα της Παγκόσμιας Έρευνας με την κατάλληλη απόδοση.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο InfoBrics.

Ουριέλ Αραούχο, Ο PhD, Ανθρωπολόγος, είναι κοινωνικός επιστήμονας που ειδικεύεται στις εθνοτικές και θρησκευτικές συγκρούσεις, με εκτεταμένη έρευνα για τη γεωπολιτική δυναμική και τις πολιτιστικές αλληλεπιδράσεις. Είναι τακτικός συνεργάτης της Global Research.

Η επιλεγμένη εικόνα είναι από τον συγγραφέα/InfoBrics

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.