Πολλά έχουν γραφτεί για τον Peter Thiel: τα εγχειρήματά του, οι ιδέες του, τα αστεία του, η πολιτική του. Κανένας δεν αξίζει τόσο πολύ μελάνι, και το μεγαλύτερο μέρος του έχει σπαταληθεί σε δημοσιογραφική έκθεση και πολιτικό σχολιασμό από το κατεστημένο ή σε συμπαθητική συζήτηση των πεποιθήσεών του. Ωστόσο, το πιο διαφωτιστικό πράγμα γι' αυτόν δεν έχει ειπωθεί: είναι η τελευταία ενσάρκωση ενός επικίνδυνου μοτίβου στην ιστορία των θρησκειών. Και αυτό το μοτίβο, το οποίο αποκαλώ ενσαρκωμένο, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από τον άνθρωπο.
Αυτό διαρκεί πολύ, Slick, επειδή το μοτίβο είναι βαθιά (μη) ριζωμένο στον πολιτισμό μας και έχει γίνει δύσκολο να αναγνωριστεί. Τους βαθύτερους λόγους θα τους κρατήσω για επόμενες επιστολές. Ο Peter Thiel, «ένας από τους πιο εκλεπτυσμένους άνδρες στην Αμερική, λαμπρός, αστός, ένας εξαιρετικά επιτυχημένος επιχειρηματίας»,1 είναι αρκετός για σήμερα. Και όλα ξεκινούν με ένα μπλουζάκι
I. Το μπλουζάκι
Για έναν άνθρωπο που διαμαρτύρεται για την πτώση της Δύσης, τα φυλλάδια του Peter Thiel είναι εξαιρετικά κοινότοπα. μπλουζάκια? σκέτο, εκτός από μία μόνο γραμμή στο στήθος:
ΜΗΝ ΕΜΜΕΝΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΕΧΟΝ
Είναι ένα αστείο. Είναι επίσης, αν μπορείτε να το διαβάσετε, ολόκληρος ο άνθρωπος: η θεολογία του, η πολιτική του και το τυφλό σημείο του, τυπωμένα σε φτηνό βαμβάκι (και πιθανώς πολυεστέρα). Και δεν είναι αρκετά προφανές πόσοι άνθρωποι στο δωμάτιο το καταλαβαίνουν, οπότε ας αποκωδικοποιήσουμε το σλόγκαν, ξεκινώντας με το αρχικό μεταλλαγμένο Thiel: Μην ενσαρκώνετε το eschaton2.
Έχω γράψει αλλού για το πώς ο Buckley μετέτρεψε την αρχική προειδοποίηση του Voegelin σε προπύργιο κατά της κοινωνικής δικαιοσύνης και πώς αυτό κατέληξε να μετατρέψει την Επί του Όρους Ομιλία σε «φιλελεύθερα σημεία συζήτησης». Αλλά πριν ο αμερικανικός συντηρητισμός πάρει το καλύτερο από αυτό, η ιδέα του Voegelin ήταν ότι το να σύρεις το Τέλος στην ιστορία και να προσπαθήσεις να χτίσεις τον επίγειο παράδεισο με τη βία ήταν ο δρόμος προς τα γκουλάγκ και τα στρατόπεδα θανάτου. Έδωσε στο λάθος ένα όνομα, γνωστικισμός, που χρησιμοποίησε με μια συγκεκριμένη, δομική έννοια: οι σύγχρονοι γνωστικοί αντιμετωπίζουν την ιστορία ως το έργο ενός εκλεκτού με σωτήρια γνώση, που πιστεύει ότι η σωσμένη κατάσταση μπορεί να κατασκευαστεί με επαρκώς καθορισμένη δράση.3
Η εκδοχή του Thiel το αντιστρέφει: μην ενσαρκώνεις το κατέχον, μην προσπαθείς να συγκρατήσεις το Τέλος. Η λέξη κατέχων εμφανίζεται για πρώτη φορά στη Β ́ Θεσσαλονικείς 2:6-7, ως η ανασταλτική δύναμη που ο Παύλος δεν ονομάζει ποτέ4, αλλά ο Thiel προτιμά την εκδοχή του Carl Schmitt, όπου το μυστήριο είναι μια νομιμοποιητική αρχή της αυταρχικής κυριαρχίας: το ιστορικό φρένο στο χάος, που ταυτίζεται με την αυτοκρατορία, τον κυρίαρχο και με τον καιρό κάθε εξουσία αρκετά ισχυρή για να κρατήσει τη γραμμή. Έχω επίσης γράψει εκτενώς για το πώς η σύγχρονη αναβίωσή του ,έκανε τον δεσποτισμό σπουδαίο ξανά.
Αυτό είναι το μπλουζάκι: μια προειδοποίηση ενάντια τόσο στη γνωστική υπερβολή όσο και στη γνωστική αυτοσυγκράτηση, που αναπτύσσεται από τους γνωστικούς εναντίον των ανθρώπων που κατηγορούν για γνωστικισμό — και είναι τυφλοί στο δικό τους, το είδος της ενσάρκωσης. Αυτή είναι η λέξη που θα κυνηγήσουμε για το υπόλοιπο της διαδρομής.
Αλλά ένα κατέχον ορίζεται από αυτό που συγκρατεί. Τι ακριβώς συγκρατεί λοιπόν;
II. Το προσαρμοσμένο κοστούμι
Το μπλουζάκι είναι αυτό που μοιράζει ο Peter Thiel. Για έναν άντρα με τέτοιο πλούτο και γούστο, ταιριάζει μόνο ένα προσαρμοσμένο κοστούμι. Και κοιτάξτε όλο αυτόν τον πλούτο!
Τέτοια τύχη σε κάνει άνθρωπο του κόσμου. Σας αγοράζει την υπηκοότητα της Νέας Ζηλανδίας, για παράδειγμα, που χορηγήθηκε το 2011 βάσει ρήτρας εξαιρετικών περιστάσεων, καθώς ο Thiel είχε περάσει συνολικά δώδεκα ημέρες στη Νέα Ζηλανδία, λίγο κάτω από την τυπική απαίτηση διαμονής άνω των χιλίων τριακοσίων.
Πολλά φρούρια. Ο άντρας έχει πρόσφατα κατασκηνώσει, προς το παρόν, σε μια έπαυλη στο Μπουένος Άιρες. Κατέχει επίσης ένα συγκρότημα στη λίμνη Wanaka5 και χρηματοδοτεί έργα θαλάσσιων εθνών και πόλεων τσάρτερ, με βάση την κατασκευή φυσικών και νομικών περιβαλλόντων εκτός της εμβέλειας οποιουδήποτε υπάρχοντος κράτους.
Μια πέτρα που βλέπει, από τον μάγο που ξεκίνησε ως φύλακας και τελείωσε ως τύραννος επειδή δεν μπορούσε να σταματήσει να κοιτάζει στο σκοτάδι. Η Palantir, η συσκευή λογισμικού που συνίδρυσε ο Thiel και σε μεγάλο βαθμό αυτοχρηματοδότησε - με τον επιχειρηματικό βραχίονα της CIA In-Q-Tel έναν πρώιμο επενδυτή και την ίδια την υπηρεσία έναν πρώιμο πελάτη - είναι τώρα γραμμένη στα συστήματα προμηθειών των αστυνομικών τμημάτων, των υπηρεσιών πληροφοριών, των στρατιωτικών διοικήσεων και της επιβολής της μετανάστευσης σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες και πέρα από αυτήν. Από το σχεδιασμό, λειτουργεί σε κλίμακα και ταχύτητα που η δημοκρατική εποπτεία δεν μπορεί να φτάσει ουσιαστικά.
Επιρροή; Ο Thiel έχει περάσει χρόνια χρηματοδοτώντας θεολόγους της αυλής που αναφέρουν τον Ακινάτη, τον Schmitt, τον Strauss και τον Girard, καθώς και έναν στάβλο συγγραφέων, περιοδικών και πολιτικών παραγόντων των οποίων το έργο διαμορφώνει όλο και περισσότερο τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν πραγματικά οι Αμερικανοί. Επίσης μερικοί γελωτοποιοί για καλό μέτρο, όπως ο Curtis Yarvin και ο διανοούμενος ομόλογός του Clavicular.
Και μαγεία. Οι Thiel et al αντιμετωπίζουν τη μακρά τεχνολογική φιλοδοξία για παράταση της ζωής, μεταφορτώσεις μυαλού και την επιμονή του κατασκευασμένου εαυτού πέρα από τις συνθήκες που περιορίζουν τις ζωές των άλλων ως σοβαρό βραχυπρόθεσμο στόχο, παρά ως την εμβέλεια επιστημονικής φαντασίας που θα ήταν πριν από μια γενιά.
Κάθε κομμάτι είναι ένας περιορισμός χτισμένος με το χέρι: το καταφύγιο ένα ιδιωτικό κατέχον, το seastead και η charter city η ίδια κίνηση που αποδίδεται ως νομική μηχανική, το Palantir μια συσκευή που ταξινομεί τον πληθυσμό σε εκλεκτούς και στόχους. Και οι φιλοδοξίες παράτασης ζωής και ανεξαρτησίας υποστρώματος είναι η πιο κυριολεκτική εμμένεια που υπάρχει.
Η φράση στο μπλουζάκι είναι ένα αστείο, αλλά καθώς το έσχατο και το κατέχον αρχίζουν να μοιάζουν περισσότερο με τους οδικούς χάρτες προϊόντων του Thiel παρά με μεταφορά, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να πει κανείς ποιος είναι ο πισινός του.
Αλλά μέσα από το κάδρο του, η αντίφαση δεν είναι καθόλου αντίφαση. Συμφωνεί με το μπλουζάκι. Απλώς πιστεύει ότι η προειδοποίηση ισχύει για άλλους ανθρώπους.
III. Το σκάνδαλο που αρνείται
Υπάρχει ένα όνομα στη Δύση για αυτό που αρνείται το πουκάμισο: ενσάρκωση. Και αυτή είναι επίσης η ιστορία που λέει ο Χριστιανισμός, όταν απογυμνώνεται από τα μακρά, ασαφή σχόλια.
Ο Χριστιανισμός κάνει έναν σκανδαλώδη, παράλογο, προσβλητικό ισχυρισμό για ένα σώμα όπου το άπειρο εισήλθε στο πεπερασμένο, όπου ο Θεός λέρωσε τα χέρια του, άγγιξε λεπρούς, έφαγε με αμαρτωλούς, παραβίασε το νόμο και πέθανε ανάμεσα σε δύο εγκληματίες σε έναν σωρό σκουπιδιών έξω από τα τείχη της πόλης με τρόπο ρητά σχεδιασμένο για να κάνει αδύνατες οποιεσδήποτε ψευδαισθήσεις για την αξιοπρέπειά του.
Αυτό είναι το σκάνδαλο στο κέντρο της πίστης: το θείο έγινε άνθρωπος, όχι με κάποια αφηρημένη ή τιμητική έννοια. Ανέλαβε αυτό το συγκεκριμένο σώμα, σε αυτό το συγκεκριμένο μέρος, έκανε αυτό το συγκεκριμένο έργο και δέχτηκε αυτόν τον συγκεκριμένο θάνατο.
Η ενσάρκωση δεν είναι ένα ζεστό συναίσθημα. Είναι μια θεολογική δέσμευση για τη μη αναγωγή του συγκεκριμένου, σε αυτό το σώμα, σε αυτόν τον τόπο, σε αυτό το άτομο, σε αυτό το χάος. Δεν μπορείς να αγαπάς την ανθρωπότητα αφηρημένα και να την αποκαλείς Χριστιανισμό. Το Ευαγγέλιο είναι συγκεκριμένο: Πεινούσα. Ήμουν ξένος. Ήμουν άρρωστος. Ήμουν στη φυλακή.
Ό,τι κάνει ο Peter Thiel είναι δομημένο ενάντια σε αυτό το σκάνδαλο — μέχρι τα χρήματα. Όταν ο Έλον Μασκ αμφιταλαντεύτηκε σχετικά με το Giving Pledge, ο Thiel φέρεται να του είπε να κρατήσει τα δισεκατομμύρια (Fortune, Οκτώβριος 2025)6: η πιο απλή οικονομική εντολή στο Ευαγγέλιο — πουλήστε ό,τι έχετε και δώστε στους φτωχούς — απορρίφθηκε κατηγορηματικά, από έναν άνθρωπο που αυτοαποκαλείται Χριστιανός. Αργότερα σε αυτό το γράμμα θα ακολουθήσουμε τα χρήματα και θα δούμε σε τι ακριβώς χρησιμεύουν.
Μόλις είδαμε τι είναι κάθε κομμάτι του μηχανισμού στο λεξιλόγιο του χειριστή, την πολιτική θεολογία του. Ενδιαφέρον από μόνο του, αλλά κατάντη της μεταφυσικής — γιατί αυτό που χρωστάς σε ένα άτομο εξαρτάται από το τι θεωρείς ότι είναι ένα άτομο. Διαλύστε το συγκεκριμένο, στο αναλώσιμο φλοιό μιας ψυχής ή σε μια σειρά δεδομένων, και η υποχρέωση προς αυτό διαλύεται μαζί του: η ηθική ακολουθεί την ανθρωπολογία. Τώρα δείτε τι αρνείται κάθε κομμάτι.
Το καταφύγιο αρνείται το συγκεκριμένο έδαφος στο οποίο πρέπει να σταθεί ένα σώμα. Οι θαλάσσιες και ναυλωμένες πόλεις διαλύουν την υπηκοότητα, με τις άβολες υποχρεώσεις της προς τους ανθρώπους που δεν επιλέξατε, σε διεθνή ύδατα. Το Palantir καθιστά δυνατή την άρνηση του συγκεκριμένου προσώπου: την ταξινόμηση των ανθρώπων μέσω μιας διεπαφής που δεν χρειάζεται ποτέ να κοιτάξει στα μάτια των ανθρώπων των οποίων τις ζωές θα αλλάξει η ταξινόμηση. Παράταση ζωής, επειδή ο θάνατος, προφανώς αρκετά καλός για τον Θεό και τον ιδρυτή της πίστης, δεν είναι αρκετά καλός για τον Peter Thiel.
Και η φιλοδοξία της ανεξαρτησίας του υποστρώματος, όταν διατυπώνεται ξεκάθαρα, είναι η άρνηση του ίδιου του σώματος: η κατασκευασμένη έξοδος από την ενσάρκωση ως η απόλυτη ελευθερία, η τελική υπέρβαση της ίδιας της κατάστασης που οι συγγραφείς των Ευαγγελίων νόμιζαν ότι ο Θεός τους ήρθε ειδικά να αναλάβει.
Μην λερωθείτε από αυτόν τον πεπτωκότα κόσμο. Σχεδιάστε την έξοδό σας από αυτό. Η παλιά ψυχή που ήθελε τουλάχιστον θυμήθηκε ότι είχε έναν Γήινο γονέα να αφήσει πίσω και θρήνησε. Αυτός πίνει από την πηγή της Λήθης και φεύγει χαρούμενος, χωρίς να γνωρίζει πια ότι υπήρχε ποτέ τίποτα να θρηνήσει.
Αλλά είσαι παιδί της Γης και του έναστρου Ουρανού... όπως εσύ ο ίδιος έχεις ξεχάσει.
Όπως κι αν αποκαλεί τον εαυτό του ο Thiel, και αυτό είναι «λίγο ορθόδοξος Χριστιανός» την τελευταία φορά που το έλεγξα, το έργο του είναι ακριβώς το αντίστροφο της δομικής δέσμευσης στην οποία διακυβεύεται ο Χριστιανισμός. Η κρυογονική είναι εμβληματική: αντικαθιστά τη χριστιανική Ανάσταση με την ιδιοκτησιακή σωτηρία και προϋποθέτει ένα είδος ταυτότητας που η χριστιανική ορθοδοξία δεν μπορεί να υποστηρίξει. Ο Χριστιανισμός μπορεί να είναι πραγματικός ως πολιτιστική κληρονομιά, αλλά το τεχνολογικό backstop είναι αυτό που αντιμετωπίζει ως πραγματικά απαραίτητο, όχι το Σκάνδαλο της Ενσάρκωσης. Ο Θεός που λερώθηκε έχει αντικατασταθεί με τον Θεό που μπορούσε να κωδικοποιήσει. Οι ουρανοί που χτίζονται δεν έχουν είσοδο στο επίπεδο του δρόμου και οι φτωχοί δεν τους κληρονομούν. Μπορεί να υποβληθούν σε επεξεργασία νωρίτερα.
Η κατηγορία δεν είναι ότι χτίζει, ή ονειρεύεται, ή φοβάται τον θάνατο. Ούτε καν ότι χτίζει μια έξοδο. Είναι ότι η έξοδος που χτίζει δεν έχει χώρο σχεδόν για κανέναν. Αφήστε την πόρτα ανοιχτή σε όλους και η κατηγορία διαλύεται.
Το χριστιανικό πλαίσιο είναι ο πιο ευανάγνωστος φακός για αυτό, για τους αναγνώστες που διαμορφώθηκαν στη μακρά χριστιανική κληρονομιά της Δύσης — οι περισσότεροι από εμάς, είτε το γνωρίζουμε είτε όχι. Αλλά ο φακός έχει σιωπήσει: Η ενσάρκωση δεν είναι σχεδόν μια κατηγορία με την οποία σκέφτεται κανείς πια, οπότε η κίνηση που φτιάχτηκε για να πιάσει ξεφεύγει από το ανώνυμο. Και αυτό που είναι νέο δεν είναι η κατεύθυνση – η έξοδος της ψυχής από το σώμα είναι παλιά – αλλά ότι η έξοδος πρέπει τώρα να οικοδομηθεί, η σωτηρία να παραχθεί και όχι να ληφθεί.
IV. Μια καλή κρίση
Το καταφύγιο και η έξοδος είναι τόσο σαγηνευτικά όσο η πλημμύρα φαίνεται αληθινή. Εκεί λοιπόν ξεκινά η επιχείρηση: με μια κρίση. Και είναι πραγματική, μια πολυκρίση, ακόμη και, όχι μία έκτακτη ανάγκη, αλλά πολλές ταυτόχρονα, καθεμία από τις οποίες τροφοδοτεί τις άλλες: οικονομική ευθραυστότητα, οικολογική υπέρβαση, γεωπολιτική αταξία και οι θεσμοί που προορίζονταν για τη διαχείρισή τους εμφανώς αποτυγχάνουν. Ονόμασε το.
Και μόνο η ονομασία χωρίζει. Στα δεξιά, η πολιτισμική παρακμή, το δημογραφικό άγχος και ένα κράτος που αιχμαλωτίζεται από μια ασύδοτη διευθυντική τάξη που εξυπηρετεί τον εαυτό της. Στα αριστερά, το κλίμα, η ανισότητα, η εγκατάλειψη των φτωχών και ένα κράτος που αιχμαλωτίζεται από το συγκεντρωμένο κεφάλαιο που αντιμετωπίζει το κοινό καλό ως γενικά έξοδα. Διαφορετική καταστροφή, διαφορετικός απαγωγέας, αλλά η ίδια ετυμηγορία: κατευθυνόμαστε προς έναν γκρεμό και τα χέρια στο τιμόνι δεν οδηγούν για εμάς.
Κάτω από τις δύο εκδοχές υπάρχει η ίδια διάλυση. Η δυτική θεσμική τάξη έχει, εδώ και μερικές δεκαετίες, μιλήσει εκτενώς για την αξιοπρέπεια κάθε ατόμου, ενώ προεδρεύει στη συστηματική εξαθλίωση των περισσότερων από αυτούς. Ο λόγος για τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν έχει, με κανέναν παρατηρήσιμο τρόπο, επιβραδύνει τις ροές κεφαλαίων που αντιμετωπίζουν τους πληθυσμούς σαν λογιστικές εγγραφές ή τις γενοκτονίες και τις σφαγές που πραγματοποιούνται σε κοινή θέα. Η δημοκρατία υποτίθεται ότι άφηνε έναν λαό να διορθώσει την πορεία του χωρίς αιματοχυσία. Διατήρησε την ειρήνη (τουλάχιστον στο σπίτι) και έχασε τη διόρθωση. Και η γλώσσα της ένταξης έχει περιοριστεί στην αναγνώριση ορισμένων ταυτοτήτων, ενώ οι πολύ παλαιότερες συμπεριλήψεις και όλες οι μη εκχρηματισμένες ανθρώπινες σχέσεις που αποτελούν τα περισσότερα από αυτά που κάνουν μια ζωή έχουν διαλυθεί πλήρως.
Η διάγνωση είναι σε μεγάλο βαθμό σωστή, και ό,τι άλλο κι αν είναι, ο Peter Thiel δεν υπερασπίζεται το status quo ή αντιμετωπίζει την κρίση με περισσότερο συντονισμό και διαχείριση, περισσότερα από τα ίδια χέρια που πιάνουν πιο δυνατά. Αλλά υπάρχει ένα άλμα από τους θεσμούς που δεν μπορούν να δράσουν στους ικανούς λίγους πρέπει να δράσουν έξω από αυτούς, δεν λογοδοτούν σε κανέναν.
Η αληθινή διάγνωση είναι το εξώφυλλο: συμφωνείτε με αυτό και το συμπέρασμα ξεφεύγει. Το άλμα δεν ήταν ποτέ ο μόνος δρόμος εξόδου από την κρίση. Και το υπόλοιπο αυτής της επιστολής θα δείξει γιατί προδίδει τη δική του λογική, τις αρχές που επικαλείται και τη Δύση που ισχυρίζεται ότι σώζει.
Β. Σκύλλα, Χάρυβδη και Κατέχων, Α.Ε.
Το 2012, με ένα από τα υψηλότερα ποσοστά δολοφονιών στη χώρα, η Νέα Ορλεάνη δέχτηκε ένα δώρο: η Palantir θα λειτουργούσε δωρεάν την πλατφόρμα Gotham, το σύστημα πρόβλεψης που δημιουργήθηκε για στρατιωτικές εργασίες και εργασίες πληροφοριών, μέσα στο αστυνομικό τμήμα. Επειδή ήταν φιλανθρωπία και όχι αγορά, παρέκαμψε εντελώς τις προμήθειες. Το δημοτικό συμβούλιο δεν ενημερώθηκε ποτέ και για έξι χρόνια το σύστημα έξυσε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συγχώνευσε ποινικά μητρώα και ταξινόμησε περίπου το ένα τοις εκατό του πληθυσμού σε μια βαθμολογία κινδύνου, τους ανθρώπους που έκρινε πιο πιθανό να πυροβολήσουν ή να πυροβοληθούν. Οι πολίτες και οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί τους δεν είχαν ιδέα ότι υπήρχε.7
Όταν εμφανίστηκε, οι συνήγοροι υπεράσπισης έθεσαν το προφανές ερώτημα: είχε χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία υποθέσεων εναντίον των πελατών τους; Και το έμαθαν... που δεν μπορούσαν να μάθουν. Καμία παραγωγή Palantir δεν είχε ανακαλυφθεί ποτέ.8 Το πρόγραμμα δεν άφησε κανένα αρχείο στις προμήθειες ή στο δικαστικό σύστημα, τίποτα για να αμφισβητηθεί ή να κλείσει. Δρομολογήθηκε μέσω της «φιλανθρωπίας» και έτρεξε στο σκοτάδι, διαμόρφωσε τα αποτελέσματα, με τρόπο που δεν θα μπορούσε ποτέ να καθιερωθεί νομικά.
Αυτό μοιάζει πολύ με την ασύδοτη δύναμη για την οποία ο Thiel μας προειδοποιεί όλους: ένας μηχανισμός που δρα σε έναν πληθυσμό που ποτέ δεν συμφώνησε σε αυτό και δεν μπορεί να απαντήσει. Μόνο που δεν είναι του κράτους. Είναι δικό του.
Το άλμα, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, δεν είναι καθόλου άλμα, αλλά ένα στενό μονοπάτι. «Δεν θέλω τον Αντίχριστο, δεν θέλω τον Αρμαγεδδώνα», είπε σε ένα ακροατήριο. «Θα ήθελα να βρω κάποιο στενό μονοπάτι μεταξύ αυτών των δύο».9
Από τη μία πλευρά, ο Αρμαγεδδών, η καταστροφή που προκαλείται από την αχαλίνωτη τεχνολογία: ανεξέλεγκτη τεχνητή νοημοσύνη, βιολογικά όπλα, πυρηνικός πόλεμος, ο ολοκληρωτικός πόλεμος όλων εναντίον όλων. Από την άλλη, ο Αντίχριστος, η διευθυντική τάξη που έχει φτάσει στα πλανητικά της όρια, μια κατάσταση που υπόσχεται ειρήνη και ασφάλεια (αυτό, σημειώνει, είναι το διαφημιστικό αντίγραφο του Αντίχριστου στη χριστιανική εσχατολογία) αλλά παρέχει πλήρη επιτήρηση, το τέλος της κυριαρχίας και αυτό που αποκαλεί Μεγάλη Στασιμότητα, έναν κόσμο στον οποίο τίποτα πραγματικά νέο δεν συμβαίνει ποτέ ξανά. Αποδεχτείτε την πλαισίωση των υποστηρικτών ασφαλείας και μπείτε στην αγκαλιά του Αντίχριστου. Αρνηθείτε το και κινδυνεύετε με Αρμαγεδδώνα.
Αυτές είναι η Χάρυβδη και η Σκύλλα του, και στην ανάγνωσή του ο δρόμος που αποφεύγει και τις δύο είναι στενός: επιταχύνετε την τεχνολογία πιο γρήγορα από ό,τι μπορεί να τη ρυθμίσει ο διαχειριστικός μηχανισμός, στα σωστά χέρια, αυτά που είναι ικανά να αντέξουν το βάρος της στιγμής και να κρατήσουν και τους δύο δαίμονες μακριά — τα δεξιά χέρια είναι, κατά μια αξιοσημείωτη σύμπτωση, δικά του. Ο Thiel παίζει και τους δύο ρόλους: προφήτης των δύο θανάτων και ο συγκρατητής που μπορεί να περάσει το στενό, ο διαχειριστής της Δύσης.
Η ηχώ πιθανότατα δεν είναι τυχαία:
Στενός είναι ο δρόμος... Και λίγοι είναι αυτοί που το βρίσκουν. — Ματθαίος 7:14
Στη Βίβλο, ο δρόμος είναι στενός γιατί είναι δύσκολος: ανοιχτός σε όλους, περπατιέται μόνο από τους λίγους που υπομένουν. Το Thiel είναι στενό επειδή είναι αποκλειστικό, περπατιέται από τους λίγους που αφήνονται, και στενεύει καθώς το περπατάει μέχρι να μην χωρέσει κανέναν εκτός από αυτόν. Και δεν είναι ακριβώς νήμα μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης. τρέχει και στα δύο.
Το να επιταχύνει πιο γρήγορα από ό,τι μπορεί να ρυθμίσει οτιδήποτε είναι σαν να φλερτάρει με τον Αρμαγεδδώνα, και θα το διακινδύνευε νωρίτερα παρά να κυβερνηθεί από οποιονδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό του. Το σχέδιό του να αντιμετωπίσει τον Αντίχριστο; Χτίστε τον μηχανισμό του, και με τις δύο μορφές που ονομάζει: διακυβέρνηση από μια ασύδοτη ελίτ και πλήρη επιτήρηση. Ο μόνος τρόπος για να μην είναι «μια από τα ίδια» είναι ότι τα χέρια στο τιμόνι είναι διαφορετικά. Διαφορετικά είναι το ίδιο στενό, όπως φαίνεται από την απέναντι ακτή, τόσο το ίδιο πράγμα που προειδοποιεί ότι θα χτίσουν οι ασφαλίτες όσο και αυτό ενάντια στο οποίο το χτίζουν.
Και δεν απαντά σε κανέναν, που είναι η παγίδα. Η Μεγάλη Στασιμότητα που φοβάται, ένας κόσμος όπου τίποτα νέο δεν μπορεί να συμβεί, είναι ακριβώς αυτό που παράγει μια δύναμη απρόσβλητη στη διόρθωση: συσσωρεύει τα λάθη της αντί να τα πιάνει, δεν παραδέχεται καμία διαφωνία και έτσι τίποτα νέο δεν μπαίνει, τίποτα δεν αλλάζει. Αυτή ακριβώς είναι η αιρετική ανάγνωση της Silicon Valley για τα Ξωτικά στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και η μηχανή για έναν παγωμένο κόσμο που χτίζει ο Peter Thiel.
Η δική του λογική, εφαρμοσμένη στο δικό του έργο, δείχνει ότι έχει κάνει ακριβώς αυτό που απαγορεύει το μπλουζάκι: έχει ενσωματώσει το κατέχον. Αυτό που αρνήθηκε να κάνει ο Παύλος, το ισχυρίστηκε ο Πέτρος για τον εαυτό του.
VI. Η Νέα Εποχή της Νέας Εποχής
Διαβάστε τα είδωλά του μέχρι το τέλος, και το απαγορεύουν επίσης. Ο Thiel και η αντιδραστική δεξιά παρουσιάζονται να λειτουργούν σε μια σοβαρή φιλοσοφική παράδοση, παίρνοντας την κληρονομιά της Δύσης και εφαρμόζοντάς την στη σύγχρονη καταστροφή με τη σοβαρότητα που απαιτεί η στιγμή. Παραθέτουν τον Schmitt, τον Girard, τον Strauss και τη μακρά χριστιανική παράδοση, και η παραπομπή είναι η νομιμοποίηση. αφαιρέστε το, και αυτό που μένει είναι στην καλύτερη περίπτωση ένας επιχειρηματίας με περίεργη ακίνητη περιουσία.
Αλλά η παραπομπή δεν είναι κληρονομικότητα. Το να κληρονομείς μια παράδοση σημαίνει να περιορίζεσαι από αυτήν. Διαπιστώνεις ότι σου λέει τι δεν μπορείς να κάνεις, τι πρέπει να κάνεις, ποιους ισχυρισμούς πρέπει να επιβεβαιώσεις ακόμα και όταν είναι άβολο. Αυτό απαιτούσαν πάντα οι σοβαρές παραδόσεις από τους κληρονόμους τους, και αυτό θα απαιτούσαν από αυτόν οι δηλωμένες εξουσίες του Thiel, αν ληφθούν σοβαρά υπόψη.
Α. Πού είναι ο Γουέστ;
Ο Carl Schmitt επικαλείται συχνά τη σύγχρονη δεξιά, για δύο ιδέες συγκεκριμένα, και οι δύο από την πρώιμη εποχή των Ναζί Schmitt: τη διάκριση φίλου-εχθρού (The Concept of the Political, 1932), που σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε τον εχθρό, και την κυρίαρχη εξαίρεση (Political Theology, 1922), που σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να ισχύουν οι κανονικοί κανόνες.
Αυτή είναι μια μερική ανάγνωση10 που σταματά στον Schmitt-the-πολεμιστή ενάντια στον φιλελευθερισμό της Βαϊμάρης, που καταφέρεται ενάντια στον παραλυτικό πλουραλισμό του. Βολικά. Επειδή ο Thiel δεν ξάφνιασε τον πρώιμο Schmitt και έχασε τους υπόλοιπους. Έφτασε στο τελευταίο έργο, έβγαλε τη χαρακτηριστική λέξη του Schmitt, το Katechon, για τα μπλουζάκια του και άφησε πίσω την ουσία της μεταπολεμικής φιλοσοφίας της ιστορίας του Schmitt. Το οποίο διαγιγνώσκει, ακριβώς, την πολιτισμική διαφθορά που θεσπίζει το έργο του.
Στο The Nomos of the Earth (1950), ο Schmitt υποστηρίζει σε πεντακόσιες σελίδες ότι η πραγματική Ευρώπη, η συγκεκριμένη πραγματικότητα των οριοθετημένων κυρίαρχων κρατών, των συγκεκριμένων παραδόσεων, των συγκεκριμένων μορφών ζωής, του jus publicum Europaeum που είχε οργανώσει τις διακρατικές σχέσεις από τη Βεστφαλία έως τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε καταστραφεί τον εικοστό αιώνα — και μόνο από τον αμερικανικό οικουμενισμό.
Σύμφωνα με την ανάγνωση του Schmitt, το αμερικανικό σχέδιο απορρόφησε την ευρωπαϊκή τάξη σε ένα παγκόσμιο νομικό-διοικητικό πλαίσιο, ένα αφηρημένο καθολικό που ονομάζεται «Δύση» χωρίς καμία απαραίτητη σχέση με την πραγματική ευρωπαϊκή κληρονομιά που κάποτε είχε ονομάσει η λέξη.
Αυτό ακριβώς κάνουν ο Thiel και η Νέα Δεξιά με τη «Δύση»: τη χρησιμοποιούν για να υπερασπιστούν το σχέδιό τους ως διαχειριστές του δυτικού πολιτισμού, κληρονόμοι του ελληνικού, του ρωμαϊκού, του χριστιανικού, της αναγέννησης και των καλύτερων του Διαφωτισμού και του μοντέρνου, όλοι συγκεντρωμένοι σε ένα ενιαίο πράγμα που ονομάζεται «δυτικός πολιτισμός» που το έργο τους παρουσιάζεται να διατηρεί και να συνεχίζει. Κάθε σοβαρός αναγνώστης του Schmitt θα αναγνώριζε την αμερικανική αντικατάσταση που πέρασε την ώριμη ζωή του θρηνώντας.
Στο Glossarium ο Schmitt ομολόγησε ότι το κατέχον ήταν το μόνο πράγμα που του επέτρεπε να διαβάζει ιστορία ως Χριστιανός. Ο Παύλος δεν θα κατονόμαζε καν τον αναστολέα. Ο Schmitt δεν θα μπορούσε να ζήσει χωρίς να το ονομάσει. Ο Thiel θέλει το όνομα για τον εαυτό του, για να κρατήσει την πόρτα ανοιχτή για το ίδιο πράγμα που ονομάστηκε για να κρατήσει έξω.
Σημειωτέον, η απάντηση του Schmitt στην αφαίρεση ήταν το αντίθετο μιας εξόδου: η συγκεκριμένη οριοθετημένη τάξη πραγματικών, περιορισμένων κυριαρχιών που αναγνωρίζουν η μία την άλλη, όχι ένας πλανητικός οικουμενισμός — και σίγουρα ούτε ιδιωτικός. Το "West" του Thiel είναι ένα εμπορικό σήμα, μια πολιτισμική ετικέτα που εκτείνεται σε ένα έργο που στην πράξη αντιμετωπίζει τις πραγματικές ευρωπαϊκές κυριαρχίες ως εμπόδια που πρέπει να αντιμετωπιστούν. Ο JD Vance, ο οποίος οφείλει ολόκληρη την πολιτική του καριέρα στον Peter Thiel, έδωσε διάλεξη στο Μόναχο πέρυσι ότι οι δημοκρατίες της Ευρώπης είναι η απειλή, μια ομιλία που οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι έλαβαν ως κήρυξη ιδεολογικού πολέμου. Ο Thiel αναφέρει τον Schmitt ως τον φιλόσοφο της πραγματικής Δύσης ενάντια στην οικουμενική διάλυση, ενώ χρηματοδοτεί ο ίδιος τη διάλυση της πραγματικής.
Β. Η μίμηση και το άλλο της μισό
Ο René Girard, ο Γάλλος ανθρωπολόγος που ο Thiel έχει επανειλημμένα ονομάσει ως διαμορφωτική επιρροή και μέντορα στο Στάνφορντ, παρουσιάζει ένα σχετικό πρόβλημα.11 Ο Girard που αναφέρεται είναι ο Girard της μιμητικής θεωρίας: η ανάλυση της επιθυμίας ως μίμησης, του ανταγωνισμού ως κανιβαλισμού της αξίας μέσω του αμοιβαίου φθόνου.
Αυτός ο Girard παρέχει στον Thiel μια εκλεπτυσμένη υπεράσπιση του μονοπωλίου (του): ο μονοπώλιος είναι μια ανώτερη φιγούρα που έχει ξεφύγει από τη μιμητική σπείρα βγαίνοντας εντελώς εκτός ανταγωνισμού. Ο μιμητικός ανταγωνισμός είναι εκφυλιστικός και ο επιχειρηματίας που πηγαίνει από το μηδέν στο ένα είναι αυτός που έχει αρνηθεί τον εκφυλισμό, αυτός που έχει κάνει κάτι πραγματικά νέο αντί να ανταγωνίζεται για τα ίδια πεπερασμένα αγαθά για τα οποία ανταγωνίζονται όλοι οι άλλοι. Το μονοπώλιο, σε αυτή την ανάγνωση, είναι η υγιεινή.
Αλλά αυτό είναι το μισό του Girard, και το άλλο μισό, το μισό που ο ίδιος ο Girard θεωρούσε το πιο σημαντικό, είναι η ανάλυση του μηχανισμού του αποδιοπομπαίου τράγου: η ανακάλυψη ότι οι ανθρώπινες κοινωνίες, όταν η μιμητική βία φτάνει σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο, επιτυγχάνουν μια προσωρινή ειρήνη στρέφοντας συλλογικά εναντίον ενός μόνο θύματος.
Ο Girard πέρασε το δεύτερο μισό της καριέρας του υποστηρίζοντας ότι το κεντρικό γεγονός του χριστιανικού Ευαγγελίου είναι η ρητή αποκάλυψη αυτού του μηχανισμού: η σταύρωση ως ο αποδιοπομπαίος τράγος στον οποίο οι συγγραφείς των Ευαγγελίων αρνήθηκαν να συμμετάσχουν, η δολοφονία ονομάστηκε ως δολοφονία και όχι ως κοσμική αναγκαιότητα. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο μηχανισμός του αποδιοπομπαίου τράγου γίνεται, με την πάροδο των αιώνων, δομικά πιο δύσκολο να εκτελεστεί με ίσιο πρόσωπο.
Ο Thiel ήταν ο πρώτος εξωτερικός επενδυτής του Facebook και έχει πει δημόσια ότι η μιμητική θεωρία ήταν ο φακός μέσα από τον οποίο είδε την πλατφόρμα. Μελέτησε έναν από τους μεγάλους στοχαστές του εικοστού αιώνα, πιο κοντά από τους περισσότερους, και μετέτρεψε αυτό που ο Girard είδε ως παθολογία που έπρεπε να ξεσκεπαστεί σε επενδυτική διατριβή.
Το Facebook είναι μιμητική επιθυμία σε κλίμακα και λειτουργεί με μιμητική βία: ο αλγόριθμος επιλέγει για το σωρό, επειδή τίποτα δεν κρατά την προσοχή όπως ένα πλήθος με στόχο.12 Παίρνει την αρχαιότερη ανθρώπινη μηχανή, τον όχλο, και τη μετακινεί στο διαδίκτυο με το dox και το pile-on.
Αυτός είναι ο κατήγορος του Ζιράρ, η δύναμη που συγκεντρώνει το πλήθος γύρω από έναν αποδιοπομπαίο τράγο και τον αποκαλεί δικαιοσύνη. Και δεν μένει online. Η 6η Ιανουαρίου δεν ξεκίνησε στις 6 Ιανουαρίου. Η βία που δημιουργεί ψάχνει για ένα σώμα που μπορεί να φτάσει. Και βρίσκει έναν όχι μέσω ενός όχλου που γνωρίζει το όνομα του θύματός του, αλλά μέσω ενός μηχανισμού που δεν χρειάζεται κανέναν. Ο Ζιράρ τα είδε όλα να έρχονται.13
Ο Thiel αναφέρει τον Girard και τον Schmitt σαν να ήταν συμβατοί. Δεν είναι. Ο Wolfgang Palaver, ένας από τους κορυφαίους μελετητές της μιμητικής θεωρίας του Girard, ο οποίος έχει ασχοληθεί άμεσα και δημόσια με τον αποκαλυπτισμό του Thiel, θέτει την επιλογή ως ένα ερώτημα που ο Thiel δεν μπορεί να συνεχίσει να αποφεύγει.
«Στο τέλος, πρέπει να αποφασίσεις: Θα γίνεις πραγματικά Χριστιανός με τη σωστή έννοια; Ή είσαι Σμιτιανός;»— Wolfgang Palaver, απαντώντας στις διαλέξεις του Thiel για τον Αντίχριστο, στο Laura Bullard, WIRED, Οκτώβριος 2025.
Ο αναστολέας του Ζιράρ δεν ήταν ποτέ μια κατεχόνη-ως-πολιτική-δύναμη ή ένας μηχανισμός παρακολούθησης. Ήταν πίστη και πρακτική. Η απάντησή του ήταν απλή: πηγαίνετε στην εκκλησία. Εμφανιστείτε, με πραγματικούς ανθρώπους, και κάντε το έργο της μη μίμησης, την πρακτική της αναγνώρισης και της μαρτυρίας ενάντια στον αποδιοπομπαίο τράγο. Δεν είναι αρκετά καλό για τον Thiel.
Υπάρχει κάτι κοντά στην πατροκτονία στην άρνηση. Ο Ζιράρ πέρασε το δεύτερο μισό της ζωής του υποστηρίζοντας ότι ο μόνος δρόμος έξω από το μιμητικό καμίνι περνά πίσω από την πόρτα που είχε σφραγίσει η Δύση: στο θύμα, στο συγκεκριμένο, στο σώμα στο σταυρό και, στο τέλος, σε ένα στασίδι το πρωί της Κυριακής. Ο Thiel κάθισε μαζί του και χρησιμοποίησε ό,τι έμαθε για να τοιχοποιήσει την πόρτα πιο γρήγορα. Κράτησε τη διάγνωση, απέρριψε τη θεραπεία.
Γ. Εσωτερικός Δισεκατομμυριούχος
Στον Thiel αρέσει επίσης ο Leo Strauss, ο οποίος παρουσιάζει το ίδιο μοτίβο σε διαφορετικό μητρώο. Ο Στράους που συνηθίζεται είναι ο Στράους της εσωτερικής ανάγνωσης και του ευγενούς ψέματος, που πίστευε ότι οι μεγάλοι στοχαστές έγραφαν σε κωδικοποιημένο λόγο, ότι η φιλοσοφία ήταν επικίνδυνη και πρέπει να προστατεύεται από τους πολλούς και ότι ο φιλόσοφος οφείλει στο κοινό μια σταθερή τάξη και όχι την αλήθεια.14
Χρησιμοποιείται για την υπεράσπιση του χάσματος που έχουμε εντοπίσει, μεταξύ της δημόσιας θεολογίας του Thiel (χριστιανική, παραδοσιακή, που υπερασπίζεται τον πολιτισμό) και της ιδιωτικής του λειτουργίας (τεχνολογική έξοδος, επιτήρηση, συγκέντρωση κεφαλαίου). Δεν είναι υποκρισία. Είναι ο εσωτερισμός του ✨ Στράους. ✨
Αλλά ο Στράους δεν σκόπευε ποτέ να προστατεύσει τους δισεκατομμυριούχους από τη δημοκρατική λογοδοσία. Και για τον κίνδυνο που ο Thiel ισχυρίζεται ότι φοβάται περισσότερο, ο Strauss έφτασε εκεί πρώτος.
Στο On Tyranny, τη συζήτησή του με τον Kojève, προειδοποίησε ενάντια στο παγκόσμιο ομοιογενές κράτος: την πλανητική τάξη του τέλους της ιστορίας που διοικεί τους πάντες και δεν αφήνει πουθενά έξω από αυτήν να σταθεί. Αυτός είναι ο μάνατζερ Αντίχριστος του Thiel, που ονομάστηκε και φοβόταν μισό αιώνα νωρίτερα. Αλλά η απάντηση του Στράους δεν ήταν μια αντι-αυτοκρατορία. Ήταν μετριοπάθεια: η εξεταζόμενη ζωή υπό περιορισμό και η άρνηση οποιασδήποτε τελικής, τεχνικής «λύσης» στο πολιτικό πρόβλημα.
Ο Thiel διατηρεί τον εσωτερισμό, την άδεια να λειτουργεί πάνω από τους πολλούς, και απορρίπτει τη μετριοπάθεια — που ήταν το σύνολο. Ίδια λέξη, αντεστραμμένος σκοπός: Ο Στράους έγραψε για να προστατεύσει τη φιλοσοφική ζωή από την τυραννία. Στα χέρια του Thiel το εσωτερικό προστατεύει τη συσκευή από το κοινό στο οποίο δρα.
Δ. Τριάδα της Νέας Εποχής
Παρατηρήστε τι απορρίπτεται σε κάθε περίπτωση: από τον Schmitt, την προειδοποίηση ενάντια στο κούφωμα της τσιμεντένιας Δύσης σε μια αφαίρεση. Από τον Ζιράρ, η προειδοποίηση κατά της νομισματοποίησης του αποδιοπομπαίου τράγου που είχε αποκαλύψει το Ευαγγέλιο. Από τον Στράους, η προειδοποίηση ενάντια στο κράτος που διοικεί τα πάντα χωρίς έξω. Σε κάθε περίπτωση, το μέρος που μένει έξω είναι το μέρος που τον διαγιγνώσκει. Οι ίδιοι οι άνθρωποι που αναφέρει ο Thiel, διαβάζουν μέχρι το τέλος, τον καταδικάζουν, και τους αναφέρει ακριβώς μέχρι το σημείο που θα ήθελαν. Η διόρθωση είναι ήδη στον δικό του κανόνα. Το να πάρει στα σοβαρά τον Schmitt, τον Girard και τον Strauss, όπως υποδηλώνει η επίκληση των ονομάτων τους, σημαίνει ότι πρέπει να δοθεί από τον καθένα μια περιγραφή του Peter Thiel και η οδηγία να κάνει το αντίθετο. Διατηρεί την εξουσία και αποσύρει την ετυμηγορία. Αυτό σημαίνει να παραθέτεις μια παράδοση αντί να την κληρονομείς.
Υπάρχει μια πιο οικεία εκδοχή της ίδιας κίνησης. Ονομάζεται New Age. Παραθέτει παραδόσεις, στοχαστές και προσωπικότητες των οποίων τα ονόματα φέρουν σοβαρότητα, τα συγκεντρώνει σε μια προσωπική κοσμολογία που εξυπηρετεί τους δικούς της σκοπούς και τα αντιμετωπίζει ως πηγές απήχησης και όχι περιορισμού. Απορρίπτει ό,τι θα απαγόρευε, κρατά ό,τι εξουσιοδοτεί και παίρνει άδεια για σχεδόν οτιδήποτε, τυλιγμένο ως δώρο σε μια παράδοση που θα το απαγόρευε.
Οι κρύσταλλοι και τα μπλοκ γιόγκα και τα εμπνευσμένα αποσπάσματα που προέρχονται από τις συγκεντρωμένες πνευματικότητες της αστικής τάξης της Δυτικής Ακτής είναι μόνο ένα κοστούμι. Το καθοριστικό χαρακτηριστικό είναι η σύγχρονη άρνηση του περιορισμού. Ο μικρός ή ο μεγάλος ορθόδοξος Χριστιανός, ο ασκούμενος Βουδιστής, ο μαθητής ενός Σούφι δασκάλου θα περιορίζονταν ο καθένας από την παράδοσή του. ο τελεστής της Νέας Εποχής δεν είναι.
Ο Thiel και το αντιδραστικό διανοητικό έργο κάνουν το ίδιο πράγμα με διαφορετική ενδυμασία: Καθολικός αντί για βουδιστής, Schmitt αντί για Eckhart Tolle, το σαλόνι αντί για το καταφύγιο διαλογισμού. Αυτή είναι η Νέα Εποχή της Νέας Δεξιάς, η πιο συγκριτική και αυτοεξουσιοδοτημένη επιχείρηση στην ύστερη νεωτερική πνευματικότητα, που εκτελείται με το κοστούμι της απαιτητικής παραδοσιακής κληρονομιάς της Δύσης — και μάλιστα ημιτελής.
Τα αντιδραστικά ρούχα κάνουν το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς για να το κρύψουν αυτό. Η αντιδραστική αισθητική παρουσιάζεται ως η εναλλακτική λύση στον συγκρητισμό, το μέρος όπου κάποιος τελικά υποτάσσεται σε μια πραγματική παράδοση αντί να διαλέγει και να επιλέγει. Το να φοράς το κοστούμι του περιορισμού επιτρέπει στη λειτουργία του απεριόριστου να προχωρήσει με τη νομιμότητα που παρέχει ο περιορισμός. Ο κρύσταλλός μου είναι καλύτερος από τον κρύσταλλό σας, αλλά εξακολουθεί να είναι απλώς ένας κρύσταλλος.
Η ίδια επιχείρηση διατρέχει τον άξονα Yarvin, τις περίεργες για το Ντάρμα γωνιές του περιβάλλοντος του Claremont και τους άλλους συγγραφείς στα περιοδικά και τις δεξαμενές σκέψης που χρηματοδοτεί ο Thiel, μια σκηνή που χαρτογράφησα στο Palimpsest and the Sword. Αυτό που προσφέρουν στον αναγνώστη που αισθάνεται την απώλεια είναι, δομικά, η αιτία αυτής της απώλειας που πωλείται ως θεραπεία της.
Το ότι αυτό είναι δυνατό είναι το μεγαλύτερο πολιτισμικό σύμπτωμα: οι παραδόσεις επιβιώνουν ως ελεύθερα αιωρούμενες παραπομπές, αδειάζουσες στον πολιτιστικό αέρα επειδή η ουσία που κάποτε τις έκανε δαπανηρή η λήψη τους έχει φύγει (πιθανώς για τον ίδιο λόγο που η λέξη έκσταση ήταν διαθέσιμη).
Το κακό είναι πιο λεπτό από τη διαφυγή. Οι ίδιοι οι στοχαστές και οι παραδόσεις που παραθέτει ο Thiel θα μπορούσαν να προσφέρουν μια διέξοδο από την κρίση. Αλλά αναφέρονται ως συνθήματα, το βάθος τους παραμένει κρυμμένο και ο δρόμος σκοτεινιάζει επειδή τα ορόσημά του έχουν διεκδικηθεί αλλά δεν φωτίζονται15. Αυτό που φοράει το βλέμμα του σεβασμού για τη Δύση είναι η ήρεμη εξάντλησή της: τα ονόματα που διατηρούνται, οι δρόμοι που διαγράφονται.
VII. Η Παλαιότερη Κίνηση
Όσο ορθογώνια κι αν είναι με τους δικούς του στόχους και επιρροές, η κίνηση που κάνει ο Thiel δεν είναι δική του εφεύρεση. Δεν είναι καν μοντέρνο. Είναι παλιά, παλαιότερα από τη «Δύση» που επικαλείται, και έχει όνομα και μακρά ιστορία.
A. Το Γνωστικό Πρόβλημα-Χώρος
Ο Γνωστικισμός είναι δύσκολο να εντοπιστεί. Έχουμε μόνο θραύσματα, γλωσσικές παρεκκλίσεις, και υπήρξαν πολλοί τύποι γνωστικών, μερικοί σφαγιάστηκαν νωρίς και άλλοι σφαγιάστηκαν αργότερα. Ωστόσο, μπορεί να γίνει κατανοητό μόλις η ιστορία της θρησκείας απλοποιηθεί ως ένα σύνολο απαντήσεων σε δυαδικές ερωτήσεις16:
Είναι ο κόσμος καλός ή πεσμένος; Είναι ο δημιουργός ο υψηλότερος θεός ή μια κατώτερη φιγούρα; Είναι ο κόσμος φυλακή ή σχολείο; Η ύλη πρέπει να υπερβεί ή να μετασχηματιστεί;
Οι ιστορικοί γνωστικισμοί (Βαλεντινιανός, Σεθιανός, Μανιχαϊκός, Ερμητικός...) είναι ιδιαίτερες διαδρομές μέσα σε αυτόν τον χώρο, ο καθένας ένα διαφορετικό σύνολο απαντήσεων, ένα διαφορετικό κλαδί του δέντρου. Κάθε σύστημα που οργανώνεται γύρω από τη διαφυγή της ψυχής από τις συνθήκες της πεπερασμένης ενσάρκωσης καταλήγει κάπου στον χάρτη, κάπου στο δέντρο της γνώσης.
Ας περπατήσουμε τα δυαδικά. Πού είναι ο Peter Thiel; Σε έναν πεπτωκότα κόσμο. Η πολυκρίση το επιβεβαιώνει. Ο δημιουργός είναι ονομαστικά ο υψηλότερος, αλλά λειτουργικά απών. εξ ου και η ανάγκη για κάποιον ικανό να ενεργήσει. Ο κόσμος είναι μια φυλακή, εξ ου και το καταφύγιο, η θάλασσα, το ανέβασμα του μυαλού και το υπόστρωμα-ανεξαρτησία. Η ύλη πρέπει να ξεπεραστεί, με την τεχνολογία και όχι με τη γνωστική άνοδο (αν και με κάθε ειλικρίνεια, δεν θα τον άφηνα να μιλήσει για demiurge και pleroma γύρω από τσάι και κρούστες).
Η γενεαλογία της ανόδου διατρέχει ως ένα συνεχές ευφάνταστο σχήμα από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη επιστημονική φαντασία, διατρέχει τη Λειτουργία του Μίθρα και τις Ερμητικές Ποιμάνδρες μέχρι τον μετανθρωπισμό17. Τα υλικά αλλάζουν, η παρόρμηση επιμένει: να γίνει με πεπερασμένες ενσώματες συνθήκες, να φτάσει κάπου αλλού από εκεί που βρίσκεται το σώμα. Η μεταβιολογική αλληλουχία του Thiel's bunker-seastead-orbit-Mars-post-biological είναι μόνο η σύγχρονη ενσάρκωσή της. Η τεχνολογία είναι νέα, αλλά το όνειρο είναι τουλάχιστον τεσσάρων χιλιάδων ετών.
Σε όλο αυτό το διάστημα, η ανάβαση παρέμεινε άπιαστη. Αλλά ίσως με κέντρα δεδομένων στο διάστημα;
Β. Φεντόροφ για τους λίγους
Στη μεταθανάτια δημοσιευμένη Φιλοσοφία του Κοινού Έργου (1906), ο Νικολάι Φεντόροφ, ο Ρώσος Ορθόδοξος, πρότεινε την κυριολεκτική τεχνολογική ανάσταση κάθε ανθρώπου που έζησε ποτέ. Όχι μεταφορικά, όχι πνευματικά: η πραγματική μοριακή ανασύσταση κάθε νεκρού ανθρώπου, που επιτυγχάνεται μέσω της μηχανικής, ως η δεσμευτική ηθική υποχρέωση των ζωντανών προς τους νεκρούς.
Το σκεπτικό του Φεντόροφ ήταν ότι ο Χριστιανισμός είχε δίκιο για την ανάσταση, αλλά έκανε λάθος να την περιμένει. Η αναμονή ήταν ένα είδος τεμπελιάς, μια άρνηση της υποχρέωσης που στην πραγματικότητα επέβαλε το δόγμα. Εάν η ανάσταση είναι πραγματική και οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι κατ' εικόνα ενός δημιουργού Θεού, το πλάσμα κληρονομεί το έργο του δημιουργού και το έργο περιλαμβάνει το έργο της επαναφοράς των νεκρών. Η Ορθόδοξη λειτουργία λέει ότι ο Χριστός αναστήθηκε, ποδοπατώντας τον θάνατο με θάνατο. Ο Fedorov το διάβασε ως περιγραφή μιας ημιτελούς εργασίας.
Αλλά όλοι αυτοί οι αναστημένοι νεκροί θα χρειάζονταν κάπου να μείνουν. Τι καλύτερο μέρος από... άλλους πλανήτες; Ο ρωσικός κοσμισμός γεννήθηκε: αποικισμός του διαστήματος επειδή οι αναστημένοι νεκροί χρειάζονται κάπου να ζήσουν, έλεγχος του καιρού και γήινη διαμόρφωση επειδή θα χρειάζονταν έναν βιώσιμο πλανήτη. Το πλήρες τεχνολογικό πρόγραμμα αυτού που αργότερα θα ονομαζόταν πολιτισμός της διαστημικής εποχής γεννήθηκε18 ως η λειτουργική αποσυσκευασία των πραγματικών απαιτήσεων της ανάστασης.
Ωστόσο, υπήρξαν μερικές αλλαγές στο πρόγραμμα. Ο Fedorov ήθελε να ολοκληρώσει τον Χριστιανισμό με τη μηχανική, να δημιουργήσει τη σωτήρια στιγμή. Αλλά το σχέδιό του περιελάμβανε κάθε νεκρό άνθρωπο, χωρίς εξαίρεση, και η ισότητα δεν ήταν τυχαία. Ήταν ολόκληρο το ηθικό περιεχόμενο του έργου, αυτό που χώριζε τον Φεντόροφ από έναν Φάουστ ή έναν Φρανκενστάιν. Ο Fedorov ήταν η μηχανική όλων, όχι λίγων ή ανώτερων όντων. Ο τεχνολογικός προμηθεανισμός ήταν το μέσο. Ο οικουμενισμός ήταν η ουσία. Οχι πια.
Ούτε τα σώματα φτάνουν στην άλλη πλευρά· ο νέος κοσμισμός επιβάλλει μια διχοτόμηση μεταξύ νου και ύλης. Εκεί που ο παλιός κοσμισμός ήθελε να επεκτείνει την ποσότητα της συνείδησης στο σύμπαν φέρνοντας πίσω τους νεκρούς, ο νέος νοιάζεται μόνο να ανεβάσει τα μυαλά τους19, και ούτε καν. Γιατί να ασχοληθούμε, όταν μπορούμε να φτιάξουμε νέες; Μπορούμε ακόμα να χρησιμοποιήσουμε χώρο, μόνο για τα κέντρα δεδομένων20. Όλοι μπορούν να εγγραφούν στην IPO. Δεν είναι όλοι ευπρόσδεκτοι στην κιβωτό.
Η τεχνολογική-γνωστική διαμόρφωση δεν είναι ένα νέο κλαδί στο δέντρο της γνώσης. Είναι η ίδια εκκεντρική μετατόπιση που έχει κάνει η Δύση εδώ και αιώνες. Αλλά έχει μετακινήσει την έξοδο. Ο Γνωστικισμός λειτούργησε στον εαυτό, μέσω του φανταστικού εσωτερικού. Ο τεχνολογικός γνωστικισμός λειτουργεί στον κόσμο, μέσω του κατασκευασμένου εξωτερικού.
Γιατί το οφείλουμε αυτό στην αθηναϊκή φιλοσοφία, που καταγράφηκε για πρώτη φορά από τον Αριστοτέλη, ο οποίος έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει λανθασμένα τον Εμπεδοκλή τέσσερα στοιχεία, και ο Πλάτωνας, που θα έπρεπε να είχε περάσει περισσότερο χρόνο σε μια σπηλιά, θα περιμένει άλλη επιστολή. Πρώτον, πρέπει να μιλήσουμε για τον αντινομισμό.
Γ. Η άδεια της Αντινομίας
Ο αντινομισμός είναι μια επαναλαμβανόμενη μετάθεση στον χώρο των θρησκευτικών προβλημάτων και αξίζει την προσοχή μας. Ο ισχυρισμός πηγαίνει πιο πέρα από τον τυπικό, συνηθισμένο γνωστικισμό σας: όσοι έχουν λάβει τη σωτήρια γνώση απελευθερώνονται από τον ηθικό νόμο που δεσμεύει το συνηθισμένο.
Η δομή αποτελείται από τρία μέρη. Το πρώτο είναι η αξίωση για ανύψωση: όσοι έχουν καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει είναι διαφορετικοί στο είδος από εκείνους που δεν το έχουν καταλάβει. Το δεύτερο είναι η αξίωση για άδεια: οι ηθικοί περιορισμοί που έχουν σχεδιαστεί για τους συνηθισμένους δεν ισχύουν για εκείνους που τους έχουν υπερβεί. Ο τρίτος είναι ο ισχυρισμός ότι η φαινομενική παράβαση είναι στην πραγματικότητα μια ανώτερη μορφή υπακοής: οι εκλεκτοί, όταν παραβιάζουν τους κανόνες της κατώτερης τάξης, συμμετέχουν σε μια κοσμική λειτουργία που η κατώτερη τάξη δεν μπορεί να κατανοήσει.
Ο αντινομισμός επανέρχεται σε όλη τη θρησκευτική φαντασία της Δύσης. Από τους Καρποκράτες, που κατηγορήθηκαν για τελετουργική παράβαση ως απόδειξη απελευθέρωσης από το νόμο, στους μεσαιωνικούς Αδελφούς του Ελεύθερου Πνεύματος, στην πιο συστηματική του μορφή: τα Σαββατικά και Φράγκικα κινήματα του πρώιμου σύγχρονου Ιουδαϊσμού, όπου ο Ιάκωβος Φρανκ έκανε την παράβαση καθήκον. Ο μεσσίας υποτίθεται ότι θα κατέβαινε στο βασίλειο της ακαθαρσίας για να το λυτρώσει, πράγμα που σήμαινε ότι οι οπαδοί του ήταν υποχρεωμένοι να εκτελούν τις απαγορευμένες πράξεις ως μέρος της κοσμικής λύτρωσης. Το εφάρμοσαν αυτό με ειλικρίνεια για δεκαετίες και τα συντρίμμια που άφησαν οι εβραϊκές κοινότητες της κεντρικής Ευρώπης είναι ένα από τα πιο διεξοδικά μελετημένα αντινομικά επεισόδια που έχουν καταγραφεί.
Ο πειρασμός είναι αρχαίος γιατί απαντά σε κάτι πραγματικό: όταν η ηθική τάξη δεν μπορεί να συμβαδίσει με την καταστροφή που οι εκλεκτοί μπορούν να δουν να έρχεται, οι κανόνες αρχίζουν να μοιάζουν με μέρος του προβλήματος και να τους παραμερίζουν σαν τη μόνη ειλικρινή απάντηση — που λαμβάνεται, φυσικά, από τους μόνους ανθρώπους που μπορούν. Αυτό είναι το βάρος του, σε χιλιετίες και ηπείρους: οι άνθρωποι που κάνουν την κίνηση δεν κάνουν, σύμφωνα με τη δική τους εμπειρία, κακό. Αντιμετωπίζουν μια πραγματική έκτακτη ανάγκη με τη μόνη απάντηση που φαίνεται ίση με αυτήν.
Η αντιδραστική Νέα Εποχή έχει κληρονομήσει αυτή τη δομή δικαιωμάτων, συχνά χωρίς να γνωρίζει ότι την έχει κληρονομήσει. Η δομή βρίσκεται στον αέρα που αναπνέει: οι συνήθεις κανόνες της δημοκρατικής λογοδοσίας δεν ισχύουν για τον χειριστή επειδή, στην σιωπηρή θεολογία του, είναι μεταξύ εκείνων που μπορούν να δουν αυτό που οι άλλοι δεν μπορούν. Οι τυπικοί ηθικοί περιορισμοί στη συγκέντρωση κεφαλαίου δεν ισχύουν επειδή η λειτουργία του εξυπηρετεί μια τάξη που ο μη ανυψωμένος δεν μπορεί να αντιληφθεί. Η υποχρέωση να μοιραζόμαστε ένα μέλλον με την υπόλοιπη ανθρωπότητα δεν ισχύει επειδή η υπόλοιπη ανθρωπότητα δεν έχει τη δυνατότητα να το απαιτήσει. Η αντινομική άδεια είναι αυτό που κάνει ολόκληρο τον μηχανισμό να αισθάνεται ότι έχει άδεια στους ανθρώπους που τον κατασκευάζουν: το καταφύγιο δεν είναι, γι' αυτούς, μια προδοσία της κοινότητας, αλλά η απαραίτητη πράξη εκείνων που μπορούν να δουν τι έρχεται.
Αλλά δεν είναι βιώσιμο κάθε κλαδί στο δέντρο της γνώσης. Ο αντινομισμός δεν μπορεί να διορθωθεί και ο λόγος δεν είναι μόνο δομικός αλλά και ηθικός: το μοναδικό όργανο που θα μπορούσε να πιάσει το λάθος, η ηθική τάξη που συνδέει τους εκλεκτούς με όλους τους άλλους, είναι το ίδιο πράγμα που η άδεια παραμερίζει. Το να παραδεχτούν ότι μπορεί να κάνουν λάθος σημαίνει ότι χάνουν τη θέση στην οποία λειτουργεί ολόκληρο το έργο. Κάθε ενσάρκωση στη μνήμη τελείωνε καταστροφικά, ανάλογα με τη δύναμη που είχαν συγκεντρώσει οι εκλεκτοί. Ήταν κοσμικό για τον Frank, είναι πολιτισμικό για τον Thiel.
VIII. Τι βλέπει το Palantir
A. Η Μηχανή
Ο Alex Karp, ο άνθρωπος που διευθύνει την Palantir, μιλάει πολύ για τη δολοφονία. Η εταιρεία είναι εδώ «για να τρομάξει τους εχθρούς και περιστασιακά να τους σκοτώσει», φέρεται να είπε στους επενδυτές χαμογελώντας.21
Και η δολοφονία είναι εύκολη όταν γίνεται με drone, με εντολή απέλασης, από άνδρες χωρίς διακριτικά. Μέχρι να τελειώσει η συσκευή τη δουλειά της, ο εχθρός δεν έχει πρόσωπο και σώμα, μόνο ένα σύνολο (δυσμενών) σημείων δεδομένων. Ποτέ δεν βομβαρδίζεις ένα άτομο ή απελαύνεις έναν γείτονα. Εφαρμόζετε τη σύσταση από τον αλγόριθμο22. Το Ευαγγέλιο λέει ότι ήμουν ξένος, και με φιλοξενήσατε, αλλά η ανάπτυξη είναι να βρεις τον ξένο και να τον βγάλεις έξω.
Και όταν το χτύπημα προσγειώνεται στους αθώους, σε ένα σχολείο, σε έναν πολίτη, σε μια εκκλησία, ο απολογισμός είναι έτοιμος πριν καθαρίσει η σκόνη: ο χάρτης ήταν ξεπερασμένος, ο στόχος είχε μετακινηθεί, ο εχθρός δεν έπρεπε ποτέ να βάλει σχολείο εκεί και να ξεχάσει να μας πει. Κανένα χέρι δεν είναι πάνω του. Τα δεδομένα ήταν απλά λάθος.
Ο εχθρός του Karp είναι ο (πρώιμος) Schmitt: δεν είναι κάποιος που πρέπει να απαντηθεί ή να γίνει κατανοητός, μόνο να νικηθεί. Η διάκριση φίλου-εχθρού, ενσωματωμένη, με ένα ticker. Αυτό που προσθέτει η μηχανή είναι ότι ο εχθρός δεν χρειάζεται πλέον να έχει καν όνομα και πρόσωπο.
B. Τι χρηματοδοτεί το Fortune
Η αντιστροφή είναι το κύριο κλειδί για την όλη λειτουργία και διατρέχει όλα όσα έχουμε παρακολουθήσει. Το κατέχον που συγκρατεί γίνεται ο μηχανισμός που κυβερνά. Η αρχή που προειδοποιεί γίνεται το είδωλο που αδειοδοτεί. Η ανάσταση του Φεντόροφ για όλους γίνεται παράταση ζωής για τους λίγους. Η πέτρα που βλέπει υψώνεται για να παρακολουθεί το σκοτάδι γίνεται ο πύργος από τον οποίο τρέχει το σκοτάδι.
Και αυτή η αντιστροφή δεν είναι τυχαία. Το παρακολουθούμε από τη Νέα Ορλεάνη: προειδοποιεί για τη δύναμη που δεν λογοδοτεί σε κανέναν και μετά την χτίζει. Και ο Girard είχε το ακριβές όνομα για αυτό: les doubles, τα διπλά.23 Στη μιμητική αντιπαλότητα οι ανταγωνιστές συγκλίνουν: όσο πιο σκληρά και περισσότερο πολεμάς έναν εχθρό, τόσο περισσότερο εξομοιώνεσαι μαζί του, μέχρι που ο αντίπαλος και το πρότυπο δεν διακρίνονται πλέον. Ο Thiel ξεκίνησε να περιορίσει μια ανεξέλεγκτη πλανητική δύναμη που δεν λογοδοτεί σε κανέναν και χτίζει μια ανεξέλεγκτη ιδιωτική δύναμη που δεν λογοδοτεί σε κανέναν. έχει γίνει αντίπαλός του.
Η παγκόσμια κυβέρνηση που φοβάται και η ιδιωτική έξοδος που χτίζει μοιράζονται το μόνο χαρακτηριστικό που έχει σημασία, το πλαίσιο της ενσάρκωσης. Και οι δύο καταργούν το εξωτερικό. Το τέρας και η απόδραση είναι ο ίδιος βράχος. Είναι η μόνη κίνηση που ο άνθρωπος που μελέτησε τον Ζιράρ πιο προσεκτικά δεν είδε ποτέ να έρχεται — γιατί, όπως θα έπρεπε να γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα, η μίμηση κάνει τη δουλειά της κάτω από το επίπεδο όπου μπορείς να τη δεις.
Η εντολή του Ευαγγελίου δεν είναι τόσο περίπλοκη. Πουλήστε ό,τι έχετε και δώστε στους φτωχούς — σήμερα, στους φτωχούς που ζουν τώρα, όχι σε ένα ταμείο που συνδυάζεται σε ένα μεγαλύτερο μεγαλύτερο καλό σε έναν αιώνα από τώρα.
Είναι τόσο απλό όσο γίνεται το Ευαγγέλιο, αλλά δεν ακούγεται πλέον ως εντολή. Είναι πλέον μια στρατηγική, και μάλιστα αδύναμη: Ο Ιησούς Χριστός μπορεί να έπλυνε τα πόδια των μαθητών του, αλλά απλά ποτέ δεν κατάλαβε τη διαχείριση χαρτοφυλακίου. Δεν μπορούσε να ξέρει ότι ένας άνθρωπος σαν τον Thiel πολλαπλασιάζει όχι το ψωμί αλλά τα χρήματα, μετατρέπει ένα δισεκατομμύριο σήμερα σε ένα τρισεκατομμύριο αύριο. Οι φτωχοί θα μείνουν μέχρι τότε. Η εντολή να δίνεις γίνεται καθήκον να τηρείς και, συμπτωματικά, ο άνθρωπος που προβάλλει το επιχείρημα είναι αυτός που εμπλουτίζει.
Κάθε προειδοποίηση διαβάζεται ως οδικός χάρτης, κάθε «δεν θα το κάνεις» ως τρόπος, κάθε κάθοδος ως έξοδος. Ακολουθήστε την αντιστροφή και τα χρήματα, και το σκάφος εμφανίζεται: η περιουσία δεν ήταν ποτέ ένα πολεμικό σεντούκι ενάντια σε κάποιον μελλοντικό δαίμονα. Είναι το αποθεματικό κεφάλαιο για την κιβωτό: το καταφύγιο, το θαλάσσιο λιβάδι, το πρωτόκολλο παράτασης ζωής, ο εαυτός που διαρκεί. Ο Νώε με το διάδρομο σταμάτησε. Είναι αυτό που συγκεντρώνει μια τάξη όταν έχει αποφασίσει να μην μοιραστεί το μέλλον, αλλά με τα δικά της λόγια, το υπερασπίζεται.
Γ. Η κάθοδος που αρνείται
Το όλο θέμα του Girard ήταν ότι το Ευαγγέλιο έκανε τον μηχανισμό του αποδιοπομπαίου τράγου ορατό ως αποδιοπομπαίο τράγο, μετά τον οποίο δεν μπορούσε πλέον να κρυφτεί: οι άνθρωποι συνέχισαν να το κάνουν, αλλά δεν μπορούσαν πλέον να προσποιούνται ότι δεν ήξεραν τι έκαναν.
Η συσκευή αποκαθιστά το κάλυμμα. Η βία επεξεργάζεται σιωπηλά, μέσω μιας διεπαφής χωρίς μηχανισμό παρατήρησης ότι η διαλογή είναι ο παλαιότερος μηχανισμός που υπάρχει. Σήμερα οι πράκτορες εξακολουθούν να φορούν μάσκες. Αύριο μπορεί απλώς να στείλουν ένα drone για να συλλάβει μια στατιστική πιθανότητα, χωρίς κανένα πρόσωπο που χρειάζεται να εξετάσει το σύστημα.
Πείνασα, και μου δώσατε κρέας. Δίψασα και μου δώσατε να πιω. Ήμουν ξένος και με φιλοξενήσατε. Γυμνός, και με ντύσατε. Ήμουν άρρωστος, και με επισκεφθήκατε. Ήμην εν φυλακή και ήλθετε προς εμέ.
Το Ευαγγέλιο είναι μια από τις πιο άμεσες δηλώσεις σε οποιαδήποτε παράδοση για το τι απαιτεί η λογοδοσία στο συγκεκριμένο: να κατέβει στο κατονομαζόμενο πρόσωπο, στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται στην πραγματικότητα. Η συσκευή δεν μπορεί να κάνει αυτή την κάθοδο. Είναι χτισμένο ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Και εδώ τα δύο μισά της κληρονομιάς του χωρίζονται οριστικά. Η πολιτική του Schmitt ξεκινά με τον εχθρό. το Ευαγγέλιο τελειώνει μαζί του. Αγαπήστε τους εχθρούς σας... Προσευχηθείτε γι' αυτούς που σας βλάπτουν. Ο Σαμαρείτης σταματά για τον άντρα στο χαντάκι που δεν είναι του είδους του. Από τον σταυρό: Πατέρα, συγχώρεσέ τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν. Όλο το ηθικό περιεχόμενο αυτού που ο Thiel λέει ότι υπερασπίζεται είναι η μιζεριορδία, το έλεος που εκτείνεται πέρα από τη γραμμή όπου ο νόμος ή το σκορ απειλής θα το συγκρατούσε. Η Palantir πουλάει το αντίθετο ως υπηρεσία. Η ερώτηση του Palaver, «Χριστιανός ή Σμιτιανός;», δεν ήταν ποτέ γρίφος.
Υπάρχει ένα West Thiel στο οποίο είναι πιστό. Η Δύση της αυτοκρατορίας και του λογιστικού βιβλίου, η εξουσία που αρχειοθετεί τους εχθρούς της και εκτελεί την ποινή. Αλλά δεν είναι η Δύση του σταυρού, η οποία ξεκινά με ένα παιδί που γεννιέται από μια οικογένεια στο δρόμο χωρίς πού να το πάρει, μεταφέρεται στην Αίγυπτο ένα βήμα πριν από τη διαταγή δολοφονίας ενός βασιλιά και τελειώνει με έναν άνδρα που το κράτος καταδίκασε με μαρτυρία. Η παράδοση που επιτίθεται ο Thiel για νομιμότητα είναι, στην πηγή της, η ίδια ιστορία, που λέγεται μέσα από το πλέγμα στόχευσης. Κρατάει τον σταυρό στον τοίχο και τα καρφιά δεν είναι για να τον κρεμάς.
Μια τελευταία ματιά στο κοστούμι
Δεν με νοιάζει αν το κοστούμι είναι ειλικρινές. Ένας άνθρωπος που πιστεύει πραγματικά ότι υπερασπίζεται τη Δύση είναι καλύτερη κάλυψη από ό,τι θα μπορούσε να προσλάβει οποιοσδήποτε κυνικός, και ο μηχανισμός λειτουργεί το ίδιο με την πίστη όσο και με τον υπολογισμό. Και δεν με νοιάζει πόσα δωμάτια ή ρομποτικοί πυργίσκοι υπάρχουν στο καταφύγιο.
Αυτό που με νοιάζει είναι ότι για να χτίσουν καταφύγια, διαλύουν τον κόσμο που τα δημιούργησε: τους δημόσιους θεσμούς, τα πανεπιστήμια, τις αστικές υποδομές, την κοινωνική εμπιστοσύνη, τις πρακτικές που κρατούσαν τους ανθρώπους υπόλογους ο ένας στον άλλο, ξεκοιλιάζοντας ό,τι ήταν κοινό μέχρι η ιδιωτική τους έξοδος να είναι η μόνη επιλογή που προσφέρεται.
Και με νοιάζει η απώλεια από κάτω. Τα σώματα είναι αρκετά αληθινά, αλλά υπάρχει ένα άλλο θύμα σε όλους μας, ένας ολόκληρος τρόπος να είσαι άνθρωπος στον οποίο η γνώση είναι κάτι που κάνεις στη ζωή σου και όχι στον κόσμο, που είναι κούφιο σε παραπομπές που ένας άνθρωπος σαν αυτόν είναι ελεύθερος να κάνει κατάχρηση. Αυτή η ήττα είναι ο λόγος που μπορεί να πασάρει, σε κοινή θέα, για υπερασπιστή του ίδιου του πράγματος που διαλύει.
Τέλος, το πουκάμισο διαβάζεται μόνο του. Ένα κατέχον κρατά το τέλος μακριά, έτσι ώστε αυτό που έρχεται να έχει χρόνο να φτάσει. Στην παλιά ελπίδα, η καθυστέρηση ήταν από μόνη της ένα έλεος, το δωμάτιο που έμεινε για τη σωτηρία να βρει την πόρτα. Ο Thiel κράτησε τον λόγο, αντέστρεψε τη δουλειά. Αυτό που συγκρατεί δεν είναι το τέλος αλλά η θεραπεία, η επιστροφή στο σπίτι, η επιστροφή, η κάθοδος που κάθε παράδοση που έκανε επιδρομή προσπαθούσε να θυμηθεί. Ο δικός του δάσκαλος στάθηκε σε εκείνη την πόρτα και έδειξε μέσα από αυτήν. Ο Thiel είναι αυτός που ακουμπάει πάνω του από την άλλη πλευρά: το κατέχον της σωτηρίας, ενάντια στην ίδια την επιστροφή στο σπίτι για την οποία προοριζόταν να κάνει χώρο.
Και τη Δύση που ισχυρίζεται ότι σώζει; Ιδωμένη ολόκληρη, δεν ήταν ποτέ δύο Δυτικές αλλά μία: όχι η Δύση που κατονομάζει, αλλά ο αιχμαλώτης της, η αυτοκρατορία που έμαθε να φοράει τον σταυρό που σκότωσε. Μία Δύση, και ο τρόπος που λειτουργεί είναι προς τα πάνω: η ψυχή που υψώνεται πάνω από το σώμα, η αυτοκρατορία που στέκεται πάνω από το συγκεκριμένο, ο μεταρρυθμιστής που καθαρίζει τη φαντασία. Αντίθετα, η ενσαρκωτική απάντηση, ότι ο δρόμος είναι προς τα κάτω, μέσα στο σώμα, το συγκεκριμένο, το άτομο μπροστά σου, έχει εμφανιστεί παντού όπου μπορούσε, τουλάχιστον στον Χριστιανισμό. Το υγιές κλαδί προσπάθησε να αναπτυχθεί σε κάθε ρωγμή — και κλαδεύεται κάθε φορά. Αυτή τη φορά ο κηπουρός είναι ο Thiel. Αλλά το ψαλίδι δεν ήταν ποτέ δικό του για να σφυρηλατηθεί. Τα κληρονόμησε, όπως κληρονόμησε τα πάντα. Αυτό που αποκαλεί «Δύση» και εννοεί να σώσει, είναι η λεπίδα.
Αυτό είναι ένα μακρύ γράμμα για να ξεπακετάρετε ένα σύνθημα τεσσάρων λέξεων σε ένα μπλουζάκι. Και δεν είμαι σίγουρος πώς θα γίνει δεκτό. Ο Κουλιάνο δεν επέζησε για πολύ από το Δέντρο της Γνώσης. Για την ιστορία, και για ό,τι αξίζει: Είμαι ικανοποιημένος, καλά στην υγεία μου και (νομίζω) υγιής.
Είτε έτσι είτε αλλιώς. Όταν το νόημα ταξιδεύει με απλά ρούχα, μπορείτε να δείτε ότι το μπλουζάκι και το προσαρμοσμένο κοστούμι είναι και τα δύο άδεια. Το άδειο είναι μια διάγνωση, ωστόσο, όχι το τέλος της ιστορίας. Το πλαίσιο της ενσάρκωσης και η προδοσία της Δύσης είναι ενδιαφέροντα, αλλά πιο ενδιαφέρουσα είναι η αναζήτηση της μίας αληθινής Δύσης, αυτής στην οποία ο Χάιντεγκερ έφτασε πίσω πριν η Αθήνα αλλάξει φιλοσοφία για πάντα, αυτή που βρήκε ο Κόρμπιν ανατολικά όπου το κλαδί ήταν ακόμα ζωντανό και είχε επιβιώσει από τα χειρότερα.
Αυτό το ταξίδι δεν είναι προς τα έξω, αλλά προς τα μέσα, στον προσανατολισμό που η Δύση δεν τοποθέτησε σωστά. Ο άντρας με το κοστούμι πήρε την έξοδο. Οι υπόλοιποι από εμάς έχουμε ακόμα την κατάβαση.
Έτσι εισήχθη στην Ασυνήθιστη Γνώση του Ιδρύματος Χούβερ Ίδρυμα Χούβερ
Η φράση προέρχεται από την κριτική του Eric Voegelin στα μέσα του αιώνα για τις σύγχρονες πολιτικές θρησκείες — The New Science of Politics (1952) και το πολύτομο Order and History (1956–1987), του οποίου η διάγνωση της γνωστικής δομής εκτείνεται μέχρι τον τόμο IV, The Ecumenic Age (1974). Ο William F. Buckley Jr. και οι Νέοι Αμερικανοί για την Ελευθερία το έκαναν δημοφιλές στους συντηρητικούς κύκλους τη δεκαετία του 1960.
Έχουν γραφτεί τόμοι για τον γνωστικισμό. Το Couliano's και το Jonas είναι εκεί που θα ξεκινούσα.
Η ερμηνευτική βιβλιογραφία για το απόσπασμα είναι μεγάλη και η ταύτιση του κατέχοντος αμφισβητείται σε όλη τη χριστιανική ιστορία. Η ανάγνωση που αναπτύσσεται εδώ, ότι η σιωπή για το τι είναι είναι μέρος του θεολογικού της περιεχομένου, ακολουθεί γραμμές που αναπτύχθηκαν από τον Hans Urs von Balthasar και, σε διαφορετικό επίπεδο, τον Giorgio Agamben.
Το ακίνητο Damper Bay, που αποκτήθηκε το 2015 μέσω της Second Star Ltd. το συγκρότημα καταφυγίου-καταφυγίου απορρίφθηκε από το τοπικό συμβούλιο το 2022 αλλά δεν αποσύρθηκε. Τα θαλάσσια έργα και οι φιλοδοξίες ανεξαρτησίας του υποστρώματος τεκμηριώνονται στους New York Times, τον Guardian, το Verge και την ProPublica.
Η συμβουλή αναφέρεται επίσης στο Elon Musk (2023) του Walter Isaacson . η υποκείμενη θέση βρίσκεται στο Zero to One (2014) του Thiel.
Όταν το The Verge αποκάλυψε την ιστορία το 2018 - το ρεπορτάζ ήταν του Ali Winston - τα μέλη του συμβουλίου είπαν στο αρχείο ότι δεν το είχαν ακούσει ποτέ. Ο Τζέιμς Κάρβιλ, ο οποίος βοήθησε στη διαμεσολάβηση της συμφωνίας, επιβεβαίωσε ότι εξ όσων γνωρίζει κανείς στη Νέα Ορλεάνη δεν γνώριζε. Σχετικά με την υποκείμενη λογική της διοικητικής αναγνωσιμότητας, το Seeing Like a State (1998) του James C. Scott.
Δείτε για παράδειγμα την περίπτωση του Kentrell Hickerson, ο οποίος αμφισβήτησε την καταδίκη του για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Το δικαστήριο δεν βρήκε άμεσες αποδείξεις ότι το σύστημα χρησιμοποιήθηκε εναντίον του, ο αναλυτής είπε ότι δεν θα το έτρεχε ποτέ στην υπόθεση και τα αρχεία που θα μπορούσαν να δείξουν το αντίθετο δεν κρατήθηκαν ποτέ, παρόλο που ο εισαγγελέας αναγνώρισε ότι ήταν «τελικός χρήστης» του Gotham. Το αν ο αλγόριθμος είχε αγγίξει την υπόθεσή του ήταν, με τη νομική έννοια, απλώς αναπάντητο.
Από τη σειρά διαλέξεων για τον Αντίχριστο Thiel που παραδόθηκαν μέχρι το 2025 (Σαν Φρανσίσκο), στη συνέχεια συνέδρια από την Οξφόρδη μέχρι το κατώφλι του Βατικανού (αν και πολλά καθολικά ιδρύματα, μεταξύ αυτών και το Angelicum, αποστασιοποιήθηκαν δημόσια), διέρρευσαν εν μέρει και αναφέρθηκαν ευρέως.
Μερική η μείωση του Jünger στο Storm of Steel και στο The Worker είναι, ένα λάθος που έχω αντικρούσει αλλού: Hierophanies in the Machine: The Lighthouse. Το κατέχον διατρέχει τον Νόμο της Γης (1950) και το μεταπολεμικό Γλωσσάριο (1991).
Η άρθρωση του μηχανισμού του αποδιοπομπαίου τράγου από τον Girard και η αποκάλυψη του Ευαγγελίου είναι πιο προσιτή στο I See Satan Fall Like Lightning (1999), η τεχνική ανάπτυξη είναι στο Things Hidden Since the Foundation of the World (1978), το αείμνηστο, αποκαλυπτικό Girard is Battling to the End (Achever Clausewitz, 2007).
Από το 2017, η κατάταξη του Facebook έδωσε «θυμωμένες» αντιδράσεις έως και πέντε φορές το βάρος ενός «like», υποχώρησε μόνο αργότερα. Η πληρέστερη εικόνα βασίζεται στις αποκαλύψεις της Frances Haugen το 2021 (συμπεριλαμβανομένης της έρευνας για τη βλάβη των θαμμένων εφήβων) και στη δικαστική διαμάχη του 2025–26 στο Νέο Μεξικό κατά της Meta (ασφράγιστα έγγραφα).
Ο ύστερος, αποκαλυπτικός Girard of Battling to the End (Achever Clausewitz, 2007): μόλις το Ευαγγέλιο απογυμνώσει τον μηχανισμό του αποδιοπομπαίου τράγου από το κάλυμμά του, η βία χάνει τα παλιά μέσα εκφόρτισής της και τείνει να κλιμακωθεί στα άκρα — η φράση του Clausewitz, για έναν κόσμο που δεν μπορεί πλέον να θυσιάσει τον δρόμο του πίσω στην ειρήνη.
Η αφήγηση του Στράους για την εσωτερική γραφή βρίσκεται στο Persecution and the Art of Writing (1952). Η προειδοποίησή του ενάντια στην καθολική ομοιογενή κατάσταση βρίσκεται στο On Tyranny (1948, επεκτάθηκε το 1963), τον τόμο που περιέχει τη συνομιλία του με τον Alexandre Kojève.
Το ίδιο συνέβη και με τη φαντασία: μια κοσμολογική δύναμη στην Αναγέννηση, το όργανο της ψυχής για τον οποίο δεν μπορούσε να φτάσει, φθαρμένο σε άσκοπη ονειροπόληση. Βλέπε Κουλιάνο, Έρως και Μαγεία στην Αναγέννηση.
Μια διορατικότητα που οφείλουμε στον Couliano στο Les Gnoses Dualistes d'Occident (1991), που μεταφράστηκε και επεκτάθηκε στα αγγλικά ως The Tree of Gnosis (1992). Ένα ακόμη εξαντλημένο διαμάντι και το τελευταίο του βιβλίο πριν εξαφανιστεί υπό μυστηριώδεις συνθήκες - δολοφονήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο τον Μάιο του 1991.
Ο Couliano ανιχνεύει αυτή την ανοδική-αφηγηματική γενεαλογία στο Out of This World (1991).
Κυρίως μέσα από το έργο του μαθητή του Fedorov, Konstantin Tsiolkovsky. Ο Fedorov καθοδήγησε τον έφηβο Tsiolkovsky στη βιβλιοθήκη Rumyantsev. Το πόσο από τη φιλοσοφία της ανάστασης κουβαλούσε αμφισβητείται.
Το σύγχρονο νόμισμα του φανταστικού που ανεβάζει το μυαλό είναι του Hans Moravec, στο Mind Children (1988), με ευχαριστίες στον Malcolm Dean που μου το υπέδειξε.
Η εξαγορά της xAI από τη SpaceX και η κατάθεσή της για έως και ένα εκατομμύριο δορυφόρους «τροχιακών κέντρων δεδομένων».
Κλήση κερδών 4ου τριμήνου 2024 της Palantir, Φεβρουάριος 2025.
Η συσκευή, για την ιστορία, και εκείνοι που ζουν ευτυχισμένοι κάτω από μια πέτρα. Στο σπίτι, μεταξύ άλλων, το ImmigrationOS — το σύστημα ICE των 30 εκατομμυρίων δολαρίων, ανώτατο όριο 159 εκατομμυρίων δολαρίων, για εύρεση, παρακολούθηση και αφαίρεση, συγχωνεύοντας φορολογικά, Medicaid και αρχεία μεσιτών δεδομένων με διακόσια εκατομμύρια πρόσωπα που ταιριάζουν με το τηλέφωνο και κατασκευάστηκε για να σαρώσει τους πολίτες και τους νόμιμους κατοίκους. Στο εξωτερικό, η «στρατηγική εταιρική σχέση» του Ιανουαρίου 2024 με το ισραηλινό Υπουργείο Άμυνας και την πλατφόρμα τεχνητής νοημοσύνης στο πεδίο της μάχης, την οποία μια Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ (Francesca Albanese, 2025) συνδέει — για «εύλογους λόγους», που αμφισβητούνται από την Palantir — με τα συστήματα βαθμολόγησης στόχων «Lavender» και «Gospel». Περαιτέρω πηγές: Κατάσταση επιτήρησης; η ACLU· Αξιός.
Βλέπε Wolfgang Palaver, René Girard's Mimetic Theory (2013).
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
