Το Διεθνές Κτίριο του Κέντρου Ροκφέλερ και το εμβληματικό άγαλμα του Άτλαντα μπροστά - όπου βρίσκονται τα γραφεία της BSC και το δωμάτιο 3603.
ΜΕΡΟΣ Β΄
«Ο αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Άντολφ Μπερλ προειδοποίησε επίσημα ότι ορισμένοι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της GM και της Wall Street ήταν συμπαθείς προς τις ομάδες υπέρ του Άξονα, αποκαλώντας τους «πραγματική Πέμπτη Φάλαγγα» εντός των Ηνωμένων Πολιτειών».
- Μνημόνιο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Εθνικά Αρχεία (1941)
Την άνοιξη του 1940, μια δυσδιάκριτη σουίτα γραφείων άνοιξε ήσυχα στον τριακοστό έκτο όροφο του International Building στην 630 Fifth Avenue, στο Μανχάταν. Φαινομενικά λειτουργούσε υπό τον κοσμικό τίτλο «Βρετανικό Γραφείο Ελέγχου Διαβατηρίων», το Δωμάτιο 3603 ήταν, στην πραγματικότητα, το εξαιρετικά απόρρητο, εξαιρετικά ασφαλές αρχηγείο του Βρετανικού Συντονισμού Ασφαλείας (BSC).
Σκηνοθετημένο από έναν λαμπρό Καναδό βιομήχανο ονόματι Sir William Stephenson (με την κωδική ονομασία "Intrepid") με την κρυφή, παρασκηνιακή εξουσιοδότηση του Προέδρου Franklin D. Roosevelt, το Room 3603 χρησίμευσε ως το διοικητικό χωνευτήρι όπου σφυρηλατήθηκε η σύγχρονη αγγλοαμερικανική συμμαχία πληροφοριών (αθλητισμός, ταξίδια).
Το πιο σημαντικό, έγινε το υπέρτατο χωνευτήρι όπου οι Βρετανοί κατάσκοποι και η «γαλαζοαίματη» οικονομική ελίτ της Αμερικής ενώθηκαν για να εκτελέσουν μια βαθιά διαρθρωτική μετάβαση.
Έχοντας μάθει από τη δημόσια αποτυχία της Επιχειρηματικής Συνωμοσίας του 1933 ότι η δημοκρατία δεν μπορούσε να ανατραπεί από έξω με ωμή βία, η πλουτοκρατία χρησιμοποίησε το γεωπολιτικό χάος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για να εκτελέσει τη στρατηγική της στροφή.
I. Το «Oh So Social» Καρτέλ Κατασκοπείας
Όταν ο στρατηγός William "Wild Bill" Donovan ανατέθηκε από τον Roosevelt να δημιουργήσει την πρώτη κεντρική υπηρεσία εξωτερικών πληροφοριών του έθνους, τον Συντονιστή Πληροφοριών, η οποία εξελίχθηκε στο OSS το 1942, δεν κοίταξε τις τάξεις σταδιοδρομίας της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών ή της δημόσιας επιβολής του νόμου. Αντ 'αυτού, ο Ντόνοβαν συμπλήρωσε ρητά τα ανώτερα κλιμάκια της υπηρεσίας του με τους διάδοχους της Wall Street, την Ivy League και τις κυρίαρχες βιομηχανικές δυναστείες της Αμερικής.
Αυτή η υπερ-αριστοκρατική δεξαμενή στρατολόγησης έγινε τόσο κραυγαλέα που οι αντίπαλες στρατιωτικές υπηρεσίες και οι γνώστες της Ουάσιγκτον αστειεύονταν συνήθως ότι το OSS σήμαινε «Oh So Social». Αλλά η τοποθέτηση αυτών των ατόμων κάθε άλλο παρά διακοσμητική ήταν:
David Kirkpatrick Este Bruce (Επικεφαλής του OSS Europe): Παντρεμένος με την Ailsa Mellon, κόρη του δισεκατομμυριούχου χρηματοδότη Andrew Mellon, ο Bruce διορίστηκε από τον Donovan για να διευθύνει ολόκληρο το ευρωπαϊκό θέατρο επιχειρήσεων πληροφοριών από το Λονδίνο. Από αυτό το διοικητήριο, ο Μπρους κάθισε ως ο απόλυτος φύλακας όλων των δικτύων κατασκοπείας, δολιοφθοράς και αντίστασης στην κατεχόμενη από τους Ναζί Ευρώπη.
Paul Mellon (OSS Special Operations): Ο άμεσος κληρονόμος της βιομηχανικής τραπεζικής περιουσίας του Mellon, ο Paul υπηρέτησε ως ταγματάρχης OSS στην Ευρώπη, συνεργαζόμενος σε στενή υλικοτεχνική ευθυγράμμιση με τον David Bruce για τον συντονισμό ψυχολογικών επιχειρήσεων και διασύνδεσης πληροφοριών.
Allen Dulles (OSS Chief of Station, Βέρνη): Ανώτερος συνεργάτης της Sullivan & Cromwell, της πιο ισχυρής εταιρείας εταιρικού δικαίου στον κόσμο, ο Dulles είχε περάσει προσωπικά την εποχή του μεσοπολέμου διαχειριζόμενος τις νομικές και οικονομικές δομές των διεθνών καρτέλ που συνέδεαν αμερικανικά μονοπώλια όπως η Standard Oil και η DuPont με γερμανικά βιομηχανικά συνδικάτα. Από το ουδέτερο καταφύγιό του στην Ελβετία, ο Dulles λειτούργησε ως ο ανώτατος μεσίτης της εταιρικής κατασκοπείας εν καιρώ πολέμου.
Για αυτούς τους γαλαζοαίματους πράκτορες, ο πόλεμος δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική σύγκρουση ενάντια στον φασισμό. Ήταν μια απίστευτα περίπλοκη επιχείρηση χαρτογράφησης και προστασίας περιουσιακών στοιχείων.
Έφεραν στο OSS μια ξεχωριστή εταιρική κοσμοθεωρία που έχει τις ρίζες της στο κλασικό συναρχικό παράδειγμα: την πεποίθηση ότι τα εθνικά σύνορα, οι πολιτικές ιδεολογίες και τα δημόσια κοινοβούλια ήταν παροδικές ψευδαισθήσεις. Το πραγματικό θεμέλιο της παγκόσμιας τάξης βρισκόταν στη διατήρηση των διεθνικών βιομηχανικών και χρηματοπιστωτικών καρτέλ που διαχειρίζονταν τους πόρους της γης.
II. Η έκθεση Chavin και το Συναρχικό Σύμφωνο του Βισύ
Ενώ η αμερικανική εταιρική ελίτ θεσμοθετούνταν εντός του OSS, οι ιδεολογικοί ομόλογοί τους στην Ευρώπη εκτελούσαν μια παράλληλη συναρχική κατάληψη μέσα στην καταρρέουσα δομή της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας.
Μετά την ταχεία στρατιωτική ήττα της Γαλλίας από τις ναζιστικές δυνάμεις το 1940, το καθεστώς-μαριονέτα της Γαλλίας του Βισύ εγκαθιδρύθηκε υπό τον στρατάρχη Φιλίπ Πεταίν. Ενώ ο Πεταίν υπηρέτησε ως το δημόσιο, παππούς πρόσωπο της «Εθνικής Επανάστασης», οι πραγματικοί μοχλοί της γαλλικής οικονομίας καταλήφθηκαν αμέσως από μια εξαιρετικά οργανωμένη κλίκα δεξιών τραπεζιτών και βιομηχανικών τεχνοκρατών - πολλοί από τους οποίους συνδέονταν με την ισχυρή Banque Worms και την ελίτ της δεξαμενής σκέψης μηχανικών X-Crise.
Το 1941, μετά από μια σειρά μυστηριωδών εσωτερικών δολοφονιών μεταξύ αυτών των ελίτ τεχνοκρατών, ο Γάλλος αξιωματούχος των μυστικών υπηρεσιών Ανρί Σαβίν κυκλοφόρησε μια άκρως απόρρητη εσωτερική έρευνα γνωστή στους ιστορικούς ως Έκθεση Τσάβιν.
Το έγγραφο περιέγραφε ρητά την ύπαρξη μιας σκιώδους οργάνωσης που ονομάζεται Mouvement Synarchique d'Empire (MSE), που ιδρύθηκε το 1922. Η έκθεση προειδοποίησε ότι αυτή η μυστική κλίκα τραπεζιτών είχε σκόπιμα σαμποτάρει τη γαλλική στρατιωτική προσπάθεια να εξαναγκάσει την καταστροφή της λαϊκής δημοκρατίας, επιτρέποντάς τους να την αντικαταστήσουν με ένα αυταρχικό κράτος που διοικείται εξ ολοκλήρου από εταιρικούς εμπειρογνώμονες.
Κυρίως, η έκθεση Chavin τεκμηρίωσε ότι δεν επρόκειτο για μια τοπική γαλλική συνωμοσία, αλλά για ένα διεθνές δίκτυο:
«Οι δραστηριότητες του συναρχικού κινήματος χρηματοδοτούνται και κατευθύνονται από διεθνή οικονομικά συμφέροντα... συμπεριλαμβανομένων των αμερικανικών συμφερόντων du Pont και των βρετανικών βιομηχανικών συνδικάτων, που εργάζονται συντονισμένα για να αντικαταστήσουν την εθνική πολιτική κυριαρχία με ένα ενοποιημένο εταιρικό-τραπεζικό καρτέλ σε όλη την Ευρώπη».
Η συμπεριφορά αυτών των εταιρικών ελίτ υπό το Βισύ ήταν απολύτως πραγματική. Υπό το πρόσχημα του αυταρχικού κράτους του Πεταίν, απαγόρευσαν τις απεργίες, διέλυσαν τα συνδικάτα και σχημάτισαν Comités d'organisation (Οργανωτικές Επιτροπές) για κάθε βιομηχανία. Αυτές οι επιτροπές αφαίρεσαν την εξουσία από τις μικρότερες επιχειρήσεις και συγκέντρωσαν όλο τον οικονομικό έλεγχο στα χέρια των μεγαλύτερων εταιρειών και καρτέλ.
Δεν συνεργάστηκαν με τη ναζιστική Γερμανία από φανατική αφοσίωση στις φυλετικές θεωρίες του Αδόλφου Χίτλερ. Συνεργάστηκαν επειδή έβλεπαν τη ναζιστική πολεμική μηχανή ως τον αναπόφευκτο νικητή του πολέμου και έβλεπαν τον φασισμό ως την απόλυτη εταιρική ασπίδα για να συντρίψει μόνιμα τα αριστερά εργατικά κινήματα και να εξασφαλίσει μια ευρωπαϊκή αυτοκρατορία υπό την ηγεσία των ελίτ.
III. Allen Dulles, Operation Sunrise και το σαμποτάζ του σχεδίου Morgenthau
Αυτός ο διατλαντικός ιστός εταιρικής αλληλεγγύης έγινε εντελώς ορατός μέσα από τις πολεμικές επιχειρήσεις του Allen Dulles στη Βέρνη. Επειδή η προπολεμική δικηγορική εταιρεία του Dulles, Sullivan & Cromwell, αντιπροσώπευε τα ίδια γερμανικά χημικά και βιομηχανικά καρτέλ - όπως η IG Farben και το Schroder Banking Network - που χρηματοδότησαν την άνοδο του Χίτλερ, ο Dulles πέρασε τα χρόνια του πολέμου δουλεύοντας επιθετικά για να διασφαλίσει ότι αυτά τα εταιρικά περιουσιακά στοιχεία θα επιβιώσουν από την πτώση του Τρίτου Ράιχ.
Καθώς ο πόλεμος εισήλθε στην τελική του φάση το 1944, ο Henry Morgenthau Jr., ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, πρότεινε το σχέδιο Morgenthau για τη μεταπολεμική Γερμανία. Ο Morgenthau, ένας προοδευτικός New Dealer, αναγνώρισε ότι η γερμανική βαριά βιομηχανία και τα τραπεζικά καρτέλ ήταν η πραγματική μηχανή του πρωσικού μιλιταρισμού και φασισμού. Το σχέδιό του προέβλεπε:
Η πλήρης διάλυση και καταστροφή όλης της βαριάς βιομηχανίας, των ορυχείων και των εργοστασίων παραγωγής στη Γερμανία.
Η συστηματική διάσπαση όλων των αλληλένδετων εταιρικών διευθύνσεων και των διεθνών μονοπωλίων.
Η αναγκαστική μετατροπή της Γερμανίας σε ένα αυστηρά αγροτικό και ποιμενικό έθνος.
Για τον Allen Dulles, τον αδελφό του John Foster Dulles και τον μηχανισμό OSS στο Λονδίνο, το Σχέδιο Morgenthau ήταν μια απόλυτη καταστροφή. Η εκτέλεσή του σήμαινε την πλήρη εξάλειψη των αμερικανικών εταιρικών περιουσιακών στοιχείων, των επενδύσεων και των συμφωνιών κοινής χρήσης διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας πολλών εκατομμυρίων δολαρίων που συνδέονται με τη γερμανική βαριά βιομηχανία. Επιπλέον, υποστήριξαν ότι μια κατεστραμμένη, ποιμενική Γερμανία θα δημιουργούσε ένα οικονομικό κενό στην καρδιά της Ευρώπης που αναπόφευκτα θα καλυπτόταν από τον σοβιετικό κομμουνισμό.
Ο Dulles χρησιμοποίησε το δίκτυο πληροφοριών του για να σαμποτάρει συστηματικά το Σχέδιο Morgenthau από το πεδίο:
Επιχείρηση Sunrise (1945): Ο Dulles ενορχήστρωσε μια εξαιρετικά μυστική, παρασκηνιακή διαπραγμάτευση με υψηλόβαθμους αξιωματούχους των SS και των Ναζί για να κανονίσει την πρόωρη παράδοση των δυνάμεων του Άξονα στη Βόρεια Ιταλία. Αυτή η επιχείρηση, που εκτελέστηκε πίσω από την πλάτη της Σοβιετικής Ένωσης, παρέκαμψε τα τυπικά πρωτόκολλα παράδοσης των Συμμάχων και προστάτευσε αποτελεσματικά πολλούς υψηλόβαθμους Γερμανούς και Ιταλούς βιομηχανικούς συνεργάτες από μεταπολεμικές διώξεις, διασφαλίζοντας ότι οι εταιρικές τους δομές επιβίωσαν ανέπαφες.
Όταν τελείωσε ο πόλεμος και ο Dulles διορίστηκε επικεφαλής του OSS στη Γερμανία, οι ομάδες πληροφοριών του κατέλαβαν αμέσως τον έλεγχο των γερμανικών εταιρικών και τραπεζικών αρχείων. Οι προοδευτικοί ερευνητές του Υπουργείου Οικονομικών παραπονέθηκαν πικρά ότι το δίκτυο του Dulles τους εμπόδισε ενεργά να έχουν πρόσβαση σε οικονομικά αρχεία που θα αποδείκνυαν το βάθος της συνεργασίας μεταξύ της Wall Street και των ναζιστικών καρτέλ, προστατεύοντας με επιτυχία βασικά εταιρικά στελέχη και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού από το να κατηγορηθούν για συναλλαγές με τον εχθρό.
IV. Το Σχέδιο Μάρσαλ και το Σχέδιο για τη CIA
Μέχρι το 1945, ο Πρόεδρος Χάρι Σ. Τρούμαν αντικατέστησε τον αποθανόντα Ρούσβελτ και ο Χένρι Μοργκεντάου αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το υπουργικό συμβούλιο. Το τιμωρητικό Σχέδιο Μοργκεντάου θάφτηκε επίσημα και αντικαταστάθηκε το 1948 από το Σχέδιο Μάρσαλ, ένα πρόγραμμα πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων που διοχέτευε δολάρια από τους Αμερικανούς φορολογούμενους απευθείας στην ανοικοδόμηση της βιομηχανικής υποδομής της Δυτικής Ευρώπης σύμφωνα με αυστηρά καπιταλιστικές γραμμές.
Ο άνθρωπος που διορίστηκε ως επικεφαλής διοικητικός αρχιτέκτονας του Σχεδίου Μάρσαλ στη Γαλλία δεν ήταν άλλος από τον David Bruce - τον κληρονόμο του Mellon που μόλις είχε τελειώσει τη λειτουργία του ευρωπαϊκού θεάτρου OSS.
Ο θεσμικός βρόχος έκλεισε: οι ίδιοι τεχνοκράτες, βιομηχανικά καρτέλ και τραπεζίτες με τους οποίους το OSS είχε παρακολουθήσει και συνεργαστεί κατά τη διάρκεια του πολέμου έμειναν εντελώς στη θέση τους. Επανατοποθετήθηκαν για να διευθύνουν τη μεταπολεμική ευρωπαϊκή οικονομία, εξουδετερώνοντας αποτελεσματικά τα αριστερά κινήματα αντίστασης που είχαν πολεμήσει ενάντια στη ναζιστική κατοχή.
Όταν το OSS διαλύθηκε επίσημα και επανασυσκευάστηκε στην Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) μέσω του Νόμου Εθνικής Ασφάλειας του 1947, θεσμοθέτησε την ακριβή κοσμοθεωρία που σφυρηλατήθηκε στο δωμάτιο 3603 και στα σαλόνια της ελίτ του «Oh So Social».
Οι πληροφορίες δεν ήταν πλέον ένα ad-hoc στρατιωτικό εργαλείο για αναγνώριση εν καιρώ πολέμου. Ήταν μια μόνιμη, άκρως απόρρητη, μη εκλεγμένη εταιρική ασπίδα. Με επικεφαλής τον Allen Dulles ως διευθυντή της καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, η CIA καθιέρωσε μια διαρκή γεωπολιτική πραγματικότητα: ότι η εθνική ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την παγκόσμια σταθερότητα και την επέκταση των δυτικών εταιρικών συμφερόντων - ολοκληρώνοντας τη δεύτερη ιστορική φάση του συναρχικού πραξικοπήματος από μέσα προς τα έξω.
Αναφορές & Αρχειακές Πηγές
Εθνικές Ακαδημίες Επιστημών, Μηχανικής και Ιατρικής. Η Υπηρεσία Πληροφοριών εν καιρώ Πολέμου και η Έκθεση Chavin για τη Συναρχία. Φάκελος πληροφοριών Henri Chavin, Γαλλικά Εθνικά Αρχεία (F/7/14902). Παρίσι, Γαλλία.
Μοργκεντάου, Χένρι Τζούνιορ Τα ημερολόγια Morgenthau. Προεδρικές Βιβλιοθήκες και Ερευνητικό Υλικό, Προεδρική Βιβλιοθήκη Franklin D. Roosevelt. Χάιντ Παρκ, Νέα Υόρκη.
Stephenson, Sir William. Η Μυστική Ιστορία του Βρετανικού Συντονισμού Ασφαλείας (BSC) 1940–1945. Αποχαρακτηρισμένα μυστικά αρχεία, Εθνικά Αρχεία του Καναδά (RG 25). Οττάβα, Καναδάς.
Λόφτους, Τζον και Άαρονς, Μαρκ. Ο μυστικός πόλεμος κατά των Εβραίων: Πώς η δυτική κατασκοπεία πρόδωσε τον εβραϊκό λαό. (Περιέχει εκτεταμένη αποχαρακτηρισμένη αρχειακή παρακολούθηση των επιχειρήσεων καρτέλ των Sullivan & Cromwell εν καιρώ πολέμου). Νέα Υόρκη: St. Martin's Griffin, 1994.
Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών. Αρχεία προσωπικού OSS: David K.E. Bruce και Allen W. Dulles. Ηλεκτρονικό Αναγνωστήριο του Νόμου περί Ελευθερίας της Πληροφορίας της CIA (FOIA). Λάνγκλεϊ, Βιρτζίνια.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ....
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
