Το Εβραϊκό Χέρι: Αρχιτέκτονας Ιστορικών Σημείων Καμπής
Εικόνα: Περίληψη του άρθρου απο το Gemini. (Αυτή η υποστοίβα αποστάζει κάθε άρθρο σε συλλογιστικά infographics που εξοικονομούν χρόνο]
Σημείωση: Παραδόξως, ο Δίδυμος ήταν πρόθυμος να δημιουργήσει το παραπάνω συνοπτικό infographic, αν και παρέλειψε ορισμένα σημεία που σχετίζονται με το Ταλμούδ και την εβραϊκή δημιουργία της οικονομίας των μονοπωλίων-καρτέλ. Ευτυχώς το Gab AI που εστιάζει στην ελευθερία, η Arya δημιούργησε μια πιο λεπτομερή αν και γραφικά λιγότερο ευχάριστη περίληψη του άρθρου στο infographic. Δες παρακάτω.
Εικόνα: Περίληψη του άρθρου από την Arya.
Εισαγωγή
Ο εβραϊκός λαός αντιπροσωπεύει μια μοναδικά ξεχωριστή ομάδα. Είναι το μόνο μικρό έθνος που κατάφερε να επιβιώσει και ακόμη και να ευημερήσει κατά τη διάρκεια δύο χιλιετιών της Διασποράς. Πώς το πέτυχαν αυτό όταν όλοι οι άλλοι μικροί πληθυσμοί της διασποράς έχουν αφομοιωθεί στις κοινωνίες υποδοχής τους και έχουν εξαφανιστεί; Για να το καταλάβουμε αυτό, πρέπει πρώτα να εξετάσουμε τη φύση της ίδιας της εβραϊκής ομάδας.
Από πραξεολογική άποψη, οι ομάδες είναι συλλογές ανεξάρτητων ατόμων των οποίων οι ενέργειες οργανώνονται για την επιδίωξη κοινών στόχων. Αυτοί οι στόχοι εμπίπτουν σε τέσσερις κατηγορίες κινήτρων: γενετικά, πολιτιστικά, οικονομικά και πολιτικά. Είναι όλα ενσωματωμένα στην ψυχολογία μας.Τέσσερις ομάδες
Η πρώτη και πιο φυσική ομάδα είναι η οικογένεια, που συγκρατείται κυρίως από γενετικά αλλά και από πολιτιστικά και οικονομικά συμφέροντα. Το δεύτερο είναι μια εθελοντική ένωση —όπως ένας σύλλογος ή μια εκκλησία— που δεσμεύεται κυρίως από πολιτιστικά ενδιαφέροντα, συμπεριλαμβανομένων των θρησκευτικών δογμάτων. Η τρίτη είναι μια εταιρεία, που συγκρατείται από οικονομικά κίνητρα. Τα μέλη πρέπει να πληρώνονται για να συμμετέχουν στον οργανισμό. Το τέταρτο κίνητρο είναι ένα κράτος, που διατηρείται μέσω ενός μονοπωλίου στη βία που υποχρεώνει τα μέλη να πληρώνουν φόρους και να τηρούν διάφορους κανονισμούς και καταστατικούς νόμους σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή.
Φυσικά, η πιο ισχυρή από αυτές τις ομάδες είναι το κράτος, καθώς διαθέτει την ικανότητα να συγκεντρώνει τεράστιους πόρους, συμπεριλαμβανομένης της χρηματοδότησης στρατών και υπηρεσιών πληροφοριών. Αυτή η ικανότητα επιτρέπει στα κράτη να κατακτούν άμεσα εδάφη ή να επιδιώκουν την ηγεμονία σε άλλα εδάφη. Λίγοι θα αρνούνταν ότι τα κράτη, σε όλη την ιστορία, χρησιμοποίησαν όχι μόνο στρατιωτική δύναμη αλλά και διάφορες μηχανορραφίες -από εξαπάτηση και συνωμοσία έως γενοκτονία- για να επεκτείνουν τη δύναμή τους. Πράγματι, όλα τα κράτη στοχεύουν στην ηγεμονία, χρησιμοποιώντας συχνά την τυπική στρατηγική των δέκα βημάτων της πολιτικής.Η Εβραϊκή Ομάδα
Αλλά τι θα πούμε για τους Ιουδαίους; Η επίσημη αφήγηση υποδηλώνει ότι μετά τη ρωμαϊκή καταστολή της εβραϊκής εξέγερσης, οι Εβραίοι υπήρχαν ως ανοργάνωτη, διωκόμενη διασπορά για σχεδόν 2.000 χρόνια μέχρι τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ πριν από 78 χρόνια. Ωστόσο, τι γίνεται αν η πραγματικότητα είναι ακριβώς το αντίθετο; Τι θα γινόταν αν, για δύο χιλιετίες, ο εβραϊκός λαός ήταν επαρκώς οργανωμένος για να ασχοληθεί ενεργά με την πολιτική και τη γεωπολιτική; Αυτό δεν θα ήταν περίεργο, δεδομένου ότι πληρούν τα απαιτούμενα κριτήρια και για τις τέσσερις κατηγορίες αποτελεσματικού σχηματισμού ομάδων.
Πρώτον, οι Εβραίοι είναι το μόνο μικρό έθνος της διασποράς που έχει διατηρήσει σημαντική γενετική ομοιογένεια. Από πολλές απόψεις, το έθνος λειτουργεί σαν μια ενδογαμική εκτεταμένη οικογένεια που διασφαλίζει ότι οι περισσότεροι Εβραίοι παντρεύονται άλλους Εβραίους. Αυτό διασφαλίζει ότι οι Εβραίοι δεν θα αφομοιωθούν με τους πληθυσμούς υποδοχής, αλλά θα παραμείνουν ένα ξεχωριστό έθνος μέσα σε άλλα έθνη. Επιπλέον, για πάνω από δύο χιλιετίες, αυτό το εβραϊκό έθνος καθοδηγείται από ένα αριστοκρατικό ιεραρχικό δίκτυο δυναστικών οικογενειών. Κάτω από την πίεση των εθνικών εθνών υποδοχής, αυτό το εβραϊκό δυναστικό δίκτυο συνδύαζε εξαιρετικά αποτελεσματικά χαρακτηριστικά της αριστοκρατίας, της αξιοκρατίας και των ευγονικών πρακτικών.
Δεύτερον, το εβραϊκό έθνος δεσμεύεται από έναν κοινό πολιτισμό και θρησκεία, με το σύστημα των συναγωγών να ενσωματώνει αποτελεσματικά τους εβραϊκούς πληθυσμούς σε ένα ενιαίο, τεράστιο δίκτυο υπό την ηγεσία ραβινικών δυναστειών. Τρίτον, το εβραϊκό έθνος λειτούργησε ως εικονική εταιρεία, όπου κορυφαίες οικογένειες χρηματοδοτών χρησίμευσαν ως δίκτυο εργολάβων για τα κράτη των Εθνικών και τις άρχουσες ελίτ τους, απασχολώντας τον ευρύτερο εβραϊκό πληθυσμό. Οι Εβραίοι παρείχαν δάνεια σε μονάρχες και εξασφάλισαν άδειες για φορολογική γεωργία, δουλεμπόριο και πολεμικές συμβάσεις, ενώ λειτουργούσαν επίσης μονοπωλιακές τραπεζικές και επιχειρηματικές δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένου του ιστορικά διαβόητου συστήματος arenda και τώρα του συστήματος πετροδολαρίων. Ο απλός εβραϊκός πληθυσμός έχει φυσικά διευκολύνει αυτές τις επιχειρήσεις. Τέταρτον, ως ανταμοιβή για την ιδιότητά τους ως χρηματοδότες και εργολάβοι, τα κράτη των Εθνικών παραχώρησαν στην εβραϊκή ελίτ το προνόμιο να οργανώσει τους τοπικούς εβραϊκούς πληθυσμούς σε αυτόνομες, αυστηρά ρυθμιζόμενες κοινότητες. Ακόμη και σήμερα, η εβραϊκή κοινότητα διατηρεί το δικαίωμα της μη αφομοίωσης στη διασπορά, ένα προνόμιο που έρχεται σε έντονη αντίθεση με τον υπερεθνικισμό που ασκείται στην πατρίδα τους.
Το εβραϊκό υπερκράτος
Αυτοί οι τέσσερις πυλώνες δεν είναι πρωτοφανείς. Πράγματι, η Καθολική Εκκλησία προσπάθησε να δημιουργήσει μια παρόμοια δομή. Ωστόσο, η εβραϊκή ελίτ ήταν αποδεδειγμένα πιο επιτυχημένη σε κάθε έναν από αυτούς τους πυλώνες και τα βήματα, δημιουργώντας ουσιαστικά ένα εβραϊκό υπερκράτος - ή τουλάχιστον μια συνομοσπονδία μικρών υπερκρατών - που η κορυφαία χρηματιστική-ραβινική ελίτ θα μπορούσε να κυβερνήσει με σιδερένια γροθιά. Είναι καλά τεκμηριωμένο ότι οι εβραϊκές κοινότητες διέπονταν από τον νόμο του Ταλμούδ, με ραβίνους και κορυφαίους χρηματοδότες - συχνά την ίδια εκτεταμένη οικογένεια - να ασκούν τυραννική εξουσία στους απλούς Εβραίους. Ορισμένοι μελετητές έχουν περιγράψει αυτές τις κοινότητες ως από τις πιο αυστηρά μικροδιαχειριζόμενες κοινωνίες που έχουν καταγραφεί ποτέ.
Αυτός ο έλεγχος της ελίτ στον εβραϊκό πληθυσμό παρείχε δύο ξεχωριστά πλεονεκτήματα για την εβραϊκή ελίτ. Πρώτον, επέτρεψε στις εβραϊκές ομάδες να ενεργούν ως συνεκτικές οικονομικές μονάδες ικανές να προσφέρουν χρηματοδότηση, είσπραξη φόρων, πολεμικές προμήθειες και άλλες μονοπωλιακές υπηρεσίες καρτέλ στους εθνικούς ηγεμόνες. Οι εβραϊκές ελίτ ήταν ιδιαίτερα ειδικές στο να βοηθούν τους κυβερνώντες να δημιουργήσουν διογκωτικές «μηχανές χρήματος», δηλαδή νομισματικά μονοπώλια, από κρατικά νομισματοκοπεία μέχρι κεντρικές τράπεζες κλασματικών αποθεματικών και το σύστημα πετροδολαρίων.
Αυτή η συστημική μονοπώληση της οικονομίας παρήγαγε μεγάλα κέρδη τόσο για τις εθνικές όσο και για τις εβραϊκές ελίτ, ενώ παράλληλα εξασφάλιζε ένα σχετικά υψηλό βιοτικό επίπεδο για τις εβραϊκές μάζες, οι οποίες ήταν έτσι σε θέση να ξεφύγουν σε μεγάλο βαθμό από τη μαλθουσιανή παγίδα που, για χιλιετίες, προκαλούσε βαθιά φτώχεια, περιοδική πείνα και χαμηλή αύξηση του πληθυσμού μεταξύ των εθνικών μαζών. Αυτό εξηγεί την ιστορικά υψηλή αύξηση του πληθυσμού των Εβραίων και πώς μια ενδογαμική ομάδα περίπου χιλίων μεσαιωνικών Ασκενάζι Εβραίων επεκτάθηκε σε πληθυσμό εκατομμυρίων μέσα σε λίγους αιώνες. Αυτό διευκόλυνε επίσης την εβραϊκή ελίτ να διατηρήσει ευγονικές πρακτικές, αυξάνοντας έτσι το μέσο IQ των Ασκενάζι, αλλά και συμβάλλοντας σε σημαντικά φυσιολογικά και ψυχολογικά προβλήματα που εξηγούν σε μεγάλο βαθμό τη σχετικά έντονη επιθετική φύση των Ασκενάζι Εβραίων.
Ο σύνδεσμος προς το άρθρο.
Δεύτερον, το εβραϊκό υπερκράτος επέτρεψε στην εβραϊκή ελίτ να εμπλακεί σε πολιτική πολιτική με εθνικά κράτη και ακόμη και να συμμετάσχει στο γεωπολιτικό «Μεγάλο Παιχνίδι», συχνά στρέφοντας τα εθνικά κράτη το ένα εναντίον του άλλου. Επιπλέον, η εβραϊκή ελίτ βοήθησε επίσης στη δημιουργία, ανάπτυξη και χειραγώγηση εθνικών κρατών και πολιτικών συστημάτων.
Αυτός ο συνδυασμός οικονομικής, πολιτικής και γεωπολιτικής ισχύος επέτρεψε στην εβραϊκή ελίτ να αποκτήσει σταδιακά πολιτικά δικαιώματα και προνόμια για τις μάζες της, παρά την άρνησή της να αφομοιωθεί. Ενώ οι συγκρούσεις με τα κράτη των Εθνικών οδηγούσαν περιστασιακά σε απελάσεις και σφαγές εναντίον απλών Εβραίων, η εβραϊκή ελίτ μπορούσε απλώς να μετεγκατασταθεί με την πρωτεύουσά της. Αυτό δημιούργησε τον επαναλαμβανόμενο Εβραιο-Εθνικό Κύκλο που έχει κατευθύνει σε μεγάλο βαθμό την πορεία της παγκόσμιας ιστορίας τις τελευταίες δύο χιλιετίες.Η Εβραϊκή Δύναμη
Εάν η εβραϊκή ελίτ ήταν πράγματι σε θέση να διατηρήσει ένα δυναστικό δίκτυο, να δημιουργήσει μεγάλα μονοπωλιακά τραπεζικά και επιχειρηματικά δίκτυα καρτέλ, να δημιουργήσει μηχανές χρήματος, να εμπλακεί στην κρατική τέχνη, να αναδείξει τους Εβραίους σε κυρίαρχη μειονότητα στη Δύση και να χειραγωγήσει τη γεωπολιτική σε μια προσπάθεια να επιτύχει την ηγεμονία, θα περίμενε κανείς να βρει ένα ιστορικό ίχνος. Αυτό ακριβώς παρατηρούμε. Κανείς δεν αρνείται την τεράστια επιρροή που είχε η οικογένεια Rothschild - που συχνά αποκαλείται «οι βασιλιάδες των Εβραίων» - στο εβραϊκό δίκτυο, τις οικονομίες των Εθνικών και τη γεωπολιτική το 1800. Ακόμη και οι ιστορικοί του κυρίαρχου ρεύματος το παραδέχονται σε μεγάλο βαθμό, αν και το παρουσιάζουν ως απαραίτητη αμυντική στρατηγική κατά του αντισημιτισμού.
Αν και η κυρίαρχη ιστοριογραφία υποστηρίζει ότι το εβραϊκό δίκτυο υπό την ηγεσία των Rothschild διαλύθηκε σχεδόν εντελώς το 1900, τα στοιχεία δείχνουν το αντίθετο, ιδιαίτερα δεδομένου του θεμελιώδους ρόλου του στην εγκαθίδρυση τόσο του σύγχρονου συστήματος κλασματικών αποθεματικών κεντρικών τραπεζών πετροδολαρίων όσο και του κράτους του Ισραήλ. Είναι απίθανο μια τέτοια ελίτ να παραιτηθεί οικειοθελώς από την επιρροή της. Αντίθετα, η εμβέλειά της έχει αναμφισβήτητα επεκταθεί τώρα που αυτοί οι Εβραίοι λειτουργούν ως η κυρίαρχη μειονότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες, ασκώντας τη δύναμη να κατευθύνουν την αμερικανική εξωτερική πολιτική προς τη διεξαγωγή πολέμων για λογαριασμό του Ισραήλ και τη διοχέτευση προνομιακής πίστωσης σε εβραϊκές και φιλοσημιτικές επιχειρήσεις. Αυτή η θεσμική μόχλευση ευθύνεται για την εξαιρετικά δυσανάλογη συγκέντρωση Εβραίων ατόμων στην πολιτική ελίτ, την τάξη των δισεκατομμυριούχων και την ηγεσία μεγάλων εταιρειών - κυρίως στους στρατηγικά ζωτικούς τομείς των μέσων ενημέρωσης και της τεχνολογίας.
Επιπλέον, το εβραϊκό δίκτυο υπό την ηγεσία των Rothschild φαίνεται να έχει εδραιώσει τη δύναμή του με τη λειτουργία ενός παγκόσμιου δικτύου εκβιασμού της ελίτ με τη βοήθεια της υπηρεσίας πληροφοριών του Ισραήλ, της Μοσάντ. Εξάλλου, ο Jeffrey Epstein και η Ghislaine Maxwell δούλευαν κυριολεκτικά για τους Rothchilds, όπως αποκαλύφθηκε από τα τελευταία αρχεία Epstein. Είναι αξιοσημείωτο ότι αυτό το γεγονός αγνοείται πλέον και από όλους τους σχολιαστές των εναλλακτικών μέσων ενημέρωσης.
Ο σύνδεσμος προς το άρθρο.
Εβραϊκές Ελίτ Δυναστείες
Εάν η εβραϊκή ελίτ υπό την ηγεσία των Rothschild ασκεί τέτοια τεράστια δύναμη, πότε προήλθε αυτή η κυριαρχία; Ενώ οι Ρότσιλντ απέκτησαν τον θρυλικό πλούτο τους μόλις στις αρχές του 1800, είναι απλώς ένας κλάδος μέσα σε ένα πολύ παλαιότερο, επίμονο δίκτυο δυναστικών οικογενειών. Τα ιστορικά προηγούμενα για αυτή τη δομή εξουσίας εκτείνονται σε αρκετούς αιώνες, όπως αποδεικνύεται από την εξέχουσα θέση των Φράγκων το 1700, των Ντα Κώστα το 1600 και των Μέντες το 1500.
Αν και η τεκμηρίωση σχετικά με τις κορυφαίες μεσαιωνικές εβραϊκές δυναστείες είναι πιο κατακερματισμένη, η ύπαρξή τους είναι καλά τεκμηριωμένη. έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη χρηματοδότηση και την ανάπτυξη των εκκολαπτόμενων γερμανικών κρατών που προέκυψαν μετά την κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι Ραδανίτες Εβραίοι, για παράδειγμα, διατήρησαν μια σημαντική και ισχυρή παρουσία στην αυλή του Καρλομάγνου.
Το εβραϊκό παράθυρο του Όβερτον
Πολλοί ιστορικοί παραδέχονται τη μεγάλη δύναμη των εβραϊκών δυναστειών στο παρελθόν, αλλά υποστηρίζουν ότι επειδή η δύναμη των ελίτ δυναστειών πάνω στον απλό εβραϊκό πληθυσμό έχει εξασθενίσει, η ιδέα ενός οργανωμένου σύγχρονου εβραϊκού δικτύου -ιδιαίτερα στην Αμερική- πρέπει να είναι παρωχημένη. Αυτό το συμπέρασμα είναι πιθανώς λανθασμένο. Ο παραδοσιακός έλεγχος του Ταλμούδ έχει απλώς αντικατασταθεί από τους μηχανισμούς της κρατικιστικής και σιωνιστικής κατήχησης. Το ιστορικό δίκτυο συναγωγών έχει ενισχυθεί και έχει ενδυναμωθεί αποτελεσματικά από έναν κρατικά ευθυγραμμισμένο μηχανισμό που περιλαμβάνει τον εβραϊκό ακαδημαϊκό κόσμο, τη δημόσια εκπαίδευση και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Στην πραγματικότητα, η αμερικανική κοινωνία έχει μετατραπεί σε ένα μοναδικό, τεράστιο ίδρυμα αφιερωμένο στη λατρεία των εβραϊκών συμφερόντων και του κράτους του Ισραήλ. Ο φιλοσημιτισμός έχει γίνει η νέα πολιτική θρησκεία, ενώ ο «αντισημιτισμός» χρησιμεύει ως η υπέρτατη αίρεση. Όσοι επικρίνουν την εβραϊκή επιρροή -ή ακόμα και τη γενοκτονία στη Γάζα- δαιμονοποιούνται συστηματικά, περιθωριοποιούνται και υπόκεινται σε κοινωνική και οικονομική τιμωρία.
Στην πραγματικότητα, η εβραϊκή ελίτ έχει αποκτήσει τόσο σημαντική δύναμη που ο δυτικός πολιτισμός και ο επιστημονικός λόγος έχουν αντιστραφεί θεμελιωδώς για να αντικατοπτρίζουν μια εντελώς κρατικιστική και φιλοσημιτική κοσμοθεωρία. Αυτή η ιδεολογική αιχμαλωσία τους επιτρέπει να ελέγχουν το Παράθυρο του Όβερτον, κατηχώντας αποτελεσματικά τόσο τις εβραϊκές όσο και τις λευκές μάζες ώστε να γίνουν πιστά κρατικιστικά υποκείμενα ενός μονοπωλιακού-ιμπεριαλιστικού κράτους αστυνομικού πολέμου που κυριαρχείται από Εβραίους. Από μια συνομοσπονδία μικρών εβραϊκών υπερκρατών έχουμε μετακινηθεί σε ένα μοναδικό, ολοκληρωμένο παγκοσμιοποιημένο υπερκράτος υπό την ηγεσία σιωνιστικών εβραϊκών δυναστειών μαζί με το Μεγάλο Ισραήλ.Εβραϊκό χέρι
Ο στόχος του ιστορικού θα πρέπει να είναι να σκιαγραφήσει πώς τις τελευταίες δύο χιλιετίες αυτό το εβραϊκό δίκτυο έχει μοχλεύσει, χειραγωγήσει και διαφθείρει τα πολιτικά και οικονομικά συστήματα των Εθνικών, ενώ πλοηγείται στο γεωπολιτικό «Μεγάλο Παιχνίδι» για να προωθήσει τα δικά του συμφέροντα και αυτά του εβραϊκού έθνους. Αν και οι κορυφαίες εβραϊκές δυναστείες προσπάθησαν να κρύψουν και να συσκοτίσουν με συνέπεια τις δραστηριότητές τους μέσω της καλλιέργειας της κρατικιστικής και πολιτικά ορθής ιστοριογραφίας, μπορεί κανείς να διακρίνει το «εβραϊκό χέρι» αναλύοντας σημεία καμπής της παγκόσμιας ιστορίας.
Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει τον καταλύτη που απαιτείται για να αφυπνιστεί το αμερικανικό κοινό σχετικά με την πραγματικότητα του «Εβραϊκού Χεριού» και τον θεμελιώδη ρόλο του στην αμερικανική οικονομική και πολιτική τάξη. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τη γένεση της Αμερικανικής Επανάστασης και τον επακόλουθο σχηματισμό των ΗΠΑ και του κεντρικού τραπεζικού τους συστήματος. τέσσερις από τους πέντε κύριους αρχιτέκτονες ήταν είτε Εβραίοι είτε λειτουργούσαν ως άμεσοι πληρεξούσιοί τους. Οι ιστορικοί έχουν συστηματικά παραλείψει αυτό το γεγονός και συνεχίζουν να αποκρύπτουν το «εβραϊκό χέρι» από την εποχή της αποικιοκρατίας μέχρι σήμερα, ακριβώς λόγω της αποκαλυπτικής φύσης του.
Ο σύνδεσμος προς το άρθρο.
Διακυβέρνηση με πληρεξούσιο
Μακριά από το να είναι μια ανοργάνωτη, διωκόμενη μειονότητα που υπέφερε από τη διασπορά, οι Εβραίοι λειτουργούσαν ως ένα εξαιρετικά οργανωμένο υπερκρατικό δίκτυο υπό την ηγεσία των δυναστειών της εβραϊκής ελίτ και ικανό να χειραγωγήσει ή ακόμη και να καταλάβει άλλα κράτη επιδιώκοντας την ηγεμονία. Αυτή η διαδικασία κλιμακώθηκε μόνο όταν η εβραϊκή ελίτ εξασφάλισε το δικό της κράτος στην Παλαιστίνη, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως αρχηγείο της Διασποράς, επιτρέποντας εξαιρετικά αποτελεσματικό παγκόσμιο συντονισμό στον ευρύτερο φυσικό πολιτικό στόχο του Μεγάλου Ισραήλ και της παγκόσμιας ηγεμονίας.
Σε αυτό συμπεριφέρονται όπως και άλλα κράτη, εκτός από το ότι ασκούν τη δύναμή τους πίσω από την κουρτίνα, χειραγωγώντας τα λευκά έθνη τόσο για να χρηματοδοτήσουν εβραϊκές επιχειρήσεις όσο και για να διεξάγουν ατελείωτους πολέμους για αυτές. Η εβραϊκή ελίτ έχει τελειοποιήσει μια διπλή στρατηγική: να εξαπατά το θύμα για κέρδος και να διεξάγει πόλεμο δι' αντιπροσώπων. Γι' αυτούς, η συγχώνευση αυτών των δύο μορφών δραστηριότητας σε ένα μονοπωλιακό-καρτελιστικό σιωνιστικό κράτος αστυνομικού πολέμου -ένα κράτος που χρωστάει και ελέγχεται από αυτούς- αποτελεί την πιο αποτελεσματική μέθοδο κρατικής τέχνης.
Ο πρωταρχικός κίνδυνος της διακυβέρνησης μέσω πληρεξουσίου είναι ότι δίνει κίνητρα τόσο για ακραίες κρατικές κλοπές όσο και για ανεξέλεγκτη πολεμοκαπηλεία. Στο κάτω-κάτω, αν μπορούσατε να λεηλατήσετε τον πλούτο των άλλων και να διεξάγετε πόλεμο εναντίον των εχθρών σας μέσω πληρεξουσίων —ενώ το θυματοποιημένο κοινό είναι τόσο εξαρτημένο που προσποιείται ότι δεν το παρατηρεί— δεν θα είχατε κίνητρο να επεκτείνετε συνεχώς τόσο την κλίμακα της λεηλασίας σας όσο και τη συχνότητα των πολέμων σας;Συμπέρασμα
Δυστυχώς, ένα καταστροφικό συμπέρασμα είναι εγγενές στη σύγχρονη παγκόσμια τάξη: η εβραϊκή ελίτ θα συνεχίσει να κλιμακώνει την επιρροή της μέχρι να επιτύχει την απόλυτη ηγεμονία, εκτός εάν ελεγχθεί με απέλαση ή χειρότερα. Η ιστορία, επομένως, επαναλαμβάνεται όσο το Εβραϊκό Χέρι παραμένει αόρατο.
Το διαδίκτυο και η τεχνητή νοημοσύνη προσφέρουν τα εργαλεία για να εκτεθεί το εβραϊκό χέρι στην παγκόσμια ιστορία και τη σημερινή πυρηνική κλιμάκωση. Ωστόσο, δεδομένης της αυστηρότερης λαβής της λογοκρισίας και των αυξανόμενων πολέμων για το Ισραήλ και τους Εβραίους, μπορεί να επιταχύνουμε προς μια παγκόσμια σφαγή - ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων








