Η επόμενη μέρα στη Μέση Ανατολή

 

Αμερικανοί πεζοναύτες της 31ης Εκστρατευτικής Μονάδας Πεζοναυτών επιβιβάζονται στο M/V Blue Star III, ένα εμπορικό πλοίο που θεωρήθηκε ύποπτο ότι επιχειρούσε να κατευθυνθεί προς το Ιράν κατά παράβαση του αμερικανικού αποκλεισμού των ιρανικών λιμανιών, στις 28 Απριλίου 2026. Οι αμερικανικές δυνάμεις απελευθέρωσαν το πλοίο αφού πραγματοποίησαν έρευνα και επιβεβαίωσαν ότι το ταξίδι του δεν θα περιλάμβανε προσέγγιση σε ιρανικό λιμάνι. Φωτογραφία: U.S. Marine Corps / U.S. Central Command Public Affairs.

Του Winfield Myers ●

Ο Jonathan Spyer γράφει ότι η πολυμέτωπη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, η οποία πυροδοτήθηκε από τις επιθέσεις της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου, βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, παρά τις ονομαστικές και πολύ εύθραυστες εκεχειρίες που ισχύουν στα μέτωπα ΗΠΑ–Ιράν, Λιβάνου και Γάζας. Η ισλαμιστική, φιλοϊρανική πλευρά λειτουργεί με βάση ένα δόγμα «αιώνιου πολέμου», μέσα στο οποίο αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως εμπλεκόμενο σε έναν ανοιχτό, ισλαμικό επαναστατικό αγώνα, που προορίζεται να ολοκληρωθεί μόνο με την πλήρη ήττα και καταστροφή των εχθρών της. Επομένως, ο μακρύς και εξαντλητικός αγώνας για το μέλλον της Μέσης Ανατολής φαίνεται πως θα συνεχιστεί.

Ο Gregg Roman υποστηρίζει ότι η εποχή της αμερικανικής επιχορήγησης προς το Ισραήλ πλησιάζει στο τέλος της, όχι επειδή η συμμαχία απέτυχε, αλλά επειδή το Ισραήλ επιτυγχάνει σε πολλά μέτωπα. Το ΑΕΠ και η κατά κεφαλήν παραγωγή του Ισραήλ συγκαταλέγονται μεταξύ των υψηλότερων στον κόσμο, θέτοντας τα θεμέλια για τη σημερινή του θέση ως αμυντικής δύναμης πρώτης γραμμής, από την τεχνολογία της οποίας εξαρτώνται πλέον οι Αμερικανοί στρατιωτικοί. Σε αντίθεση με ορισμένα δημοσιεύματα, η νέα θέση του Ισραήλ δεν αποτελεί πρόβλημα για την φιλοϊσραηλινή κοινότητα της Αμερικής, αλλά μια στρατηγική ευκαιρία, την οποία η American Israel Public Affairs Committee είναι μοναδικά τοποθετημένη να καθοδηγήσει.

Η επόμενη μέρα στη Μέση Ανατολή
Παρά τις εκεχειρίες σε τρία μέτωπα, όλες οι πλευρές προετοιμάζονται για νέα σύγκρουση

Ηπολυμέτωπη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, η οποία πυροδοτήθηκε από τις επιθέσεις της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου, βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, παρά τις ονομαστικές και εξαιρετικά εύθραυστες εκεχειρίες που ισχύουν στα μέτωπα ΗΠΑ–Ιράν, Λιβάνου και Γάζας. Σε καθεμία από αυτές τις αρένες, οι πλευρές επιχειρούν να αξιοποιήσουν τα συγκριτικά τους πλεονεκτήματα, προετοιμαζόμενες για νέους γύρους ενεργού σύγκρουσης στο μέλλον.

Η ισλαμιστική, φιλοϊρανική πλευρά λειτουργεί βάσει ενός σαφώς διατυπωμένου δόγματος «αιώνιου πολέμου», μέσα στο οποίο αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως εμπλεκόμενο σε έναν ανοιχτό ισλαμικό επαναστατικό αγώνα, ο οποίος προορίζεται να ολοκληρωθεί μόνο με την πλήρη ήττα και καταστροφή των εχθρών της. Σε αυτόν τον αγώνα, δεν κάνει διάκριση ανάμεσα στο πολιτικό και το στρατιωτικό πεδίο, ούτε ανάμεσα σε αμάχους και μαχητές. Δεν διαχωρίζει την εκπαίδευση, τη λατρεία ή την κοινωνική κινητοποίηση από τις πιο δυναμικές και στρατιωτικές μορφές αγώνα. Επίσης, δεν διακρίνει ανάμεσα σε περιόδους ενεργού μάχης και περιόδους ανάπαυλας ή μειωμένης έντασης. Όλα νοούνται ως στοιχεία μιας ενιαίας προσπάθειας, που οδηγεί προς μία και μόνη κατεύθυνση. Ο αραβικός όρος muqawama —αντίσταση— χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει αυτή την αντίληψη. Συναφής είναι επίσης η έννοια της τζιχάντ, στην ευρύτερη σημασία της.

Η ισλαμιστική, φιλοϊρανική πλευρά λειτουργεί βάσει ενός σαφώς διατυπωμένου δόγματος «αιώνιου πολέμου», μέσα στο οποίο αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως εμπλεκόμενο σε έναν ανοιχτό ισλαμικό επαναστατικό αγώνα.

Αντίστοιχο, καθολικό δόγμα δεν υπάρχει από την ισραηλινή, αμερικανική ή δυτική πλευρά. Πράγματι, στον αγγλόφωνο κόσμο, ο συχνά χρησιμοποιούμενος όρος «αιώνιος πόλεμος» έχει τρομακτική και αρνητική χροιά. Μετά τους μακρούς και αποτυχημένους πολέμους εναντίον μουσουλμάνων αντιπάλων στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, αυτό είναι ακριβώς που οι δυτικές κοινωνίες δεν θέλουν και αυτό που, ως γνωστόν, καταψηφίζουν. Στο Ισραήλ, ωστόσο, υπάρχει μια αυξανόμενη, αν και ακόμη κάθε άλλο παρά πλήρως αποκρυσταλλωμένη, συνειδητοποίηση ότι, όταν πρόκειται για αιώνιους πολέμους, ο εχθρός έχει λόγο. Δηλαδή, μπορεί εσύ να μη θέλεις να βρίσκεσαι σε έναν μακρύ, ανοιχτό αγώνα επιβίωσης· όμως, αν ένας ισχυρός εχθρός έχει δεσμευθεί σε ένα τέτοιο σχέδιο, το οποίο προορίζεται να καταλήξει στην καταστροφή σου, τότε καλό θα ήταν να το αντιληφθείς και να σχεδιάσεις αναλόγως.

Από αυτή την άποψη, το Ισραήλ ίσως μπορεί να προσφέρει ένα χρήσιμο παράδειγμα στις δυτικές κοινωνίες. Όχι επειδή τα κάνει πάντα σωστά —ασφαλώς δεν τα κάνει— αλλά επειδή η φύση όσων έχει αναγκαστεί να επιχειρήσει τα τελευταία χρόνια πιθανόν μοιάζει με τις αναγκαιότητες και τις επιταγές που αντιμετωπίζουν οι ανοιχτές κοινωνίες της Δύσης στην περίοδο στην οποία εισερχόμαστε τώρα.

Σε κάθε περίπτωση, στα ανώτατα επίπεδα, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στο Ισραήλ, φαίνεται ότι και στον τρέχοντα πόλεμο υπήρξε, για ακόμη μία φορά, αποτυχία να ληφθεί σωστά υπόψη η φύση του εχθρού και του σχεδίου στο οποίο αυτός είναι εμπλεκόμενος. Οι υπερβολικές προσδοκίες για μια γρήγορη νίκη δεν επιβεβαιώθηκαν. Ένας μακρύς και εξαντλητικός αγώνας βουλήσεων βρίσκεται τώρα σε εξέλιξη, ανάμεσα σε μια αμερικανική και ισραηλινή πλευρά που διαθέτει συντριπτική τεχνολογική υπεροχή και σε μια ιρανική/ισλαμιστική πλευρά με κάπως πιο καθαρό στρατηγικό δόγμα και αίσθηση κατεύθυνσης. Ποια είναι, λοιπόν, η τρέχουσα κατάσταση στα διάφορα μέτωπα;

ΗΠΑ–Ιράν

Ο πρώτος γύρος διαπραγματεύσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν στο Ισλαμαμπάντ δημιούργησε υπερβολικές ελπίδες για μια γρήγορη διευθέτηση. Αναμενόμενα, αυτές δεν επαληθεύτηκαν. Οι ΗΠΑ δεν φαίνεται να βιάζονται να αναζωπυρώσουν μια ολοκληρωτική σύγκρουση. Αντίθετα, βρίσκεται πλέον σε εξέλιξη ένας πόλεμος φθοράς. Η κατάσχεση από τις ΗΠΑ του υπό ιρανική σημαία φορτηγού πλοίου Touska στον Κόλπο του Ομάν στις 19 Απριλίου, και η επακόλουθη εξαπόλυση από το Ιράν επιθέσεων με drones εναντίον αμερικανικών σκαφών, προσφέρουν μια εικόνα του τι ενδέχεται να ακολουθήσει, καθώς κάθε πλευρά επιχειρεί να επιβάλει τη βούλησή της σε αμφισβητούμενους χώρους.

Η κινητική δράση στις θαλάσσιες οδούς συνοδεύεται από έναν συνεχιζόμενο πόλεμο δηλώσεων. Μεγάλο μέρος της κάλυψης από τα μέσα ενημέρωσης τις τελευταίες ημέρες επικεντρώθηκε στα έντονα διαφορετικά μηνύματα που προέρχονται από τις ΗΠΑ και από το Ιράν, με τον λογαριασμό του προέδρου Τραμπ στο Truth Social και τον λογαριασμό του προέδρου του ιρανικού Κοινοβουλίου και ανώτερου διαπραγματευτή Μοχάμεντ Γκαλιμπάφ να φαίνεται ότι αντιφάσκουν άμεσα μεταξύ τους ως προς τη φύση όσων υποτίθεται ότι έχουν συμφωνηθεί. Ο Τραμπ, για παράδειγμα, ισχυρίστηκε ότι το Ιράν είχε συμφωνήσει πως οι ΗΠΑ θα ανακτούσαν τα 440 κιλά εμπλουτισμένου ουρανίου που κατέχει η Τεχεράνη. Ο Γκαλιμπάφ το απέρριψε.

Στην πράξη, και οι δύο πλευρές συνεχίζουν τις προσπάθειές τους να ασκήσουν έλεγχο στα Στενά του Ορμούζ. Καθεμία, προφανώς, περιμένει από την άλλη να υποχωρήσει πρώτη. Η τελευταία «προσφορά» του Ιράν, που διαβιβάστηκε τη Δευτέρα και σύμφωνα με την οποία τα Στενά θα άνοιγαν με αντάλλαγμα τον τερματισμό του πολέμου και την άρση του αμερικανικού αποκλεισμού, σαφώς δεν κατατέθηκε με την προσδοκία ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να την αποδεχθούν. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα συνιστούσε καθαρή νίκη για την Τεχεράνη. Θα αποκαθιστούσε ουσιαστικά το status quo ante bellum, δείχνοντας ότι η ιρανική επιθετικότητα με την κατάληψη των Στενών είχε πετύχει τον στόχο της. Η Τεχεράνη, όμως, φαίνεται ότι θέλει να παρατείνει τη διαπραγματευτική διαδικασία και, με αυτόν τον τρόπο, να αποθαρρύνει μια πλήρη επιστροφή των ΗΠΑ στον πόλεμο.

Πέρα, λοιπόν, από την «εκεχειρία», δεν υπάρχει σήμερα κοινό έδαφος στα βασικά ζητήματα. Η προοπτική είναι περισσότερη πολιτική ακροβασία στα όρια της σύγκρουσης, πιθανότατα περισσότεροι διαλείποντες γύροι διαπραγματεύσεων, συνοδευόμενοι από μερικές επιστροφές στη στρατιωτική δράση και στον εξαναγκασμό και από τις δύο πλευρές.

Λίβανος

Πέρα από τον τρέχοντα θόρυβο και το θέαμα της δυσαρέσκειας στο Ισραήλ για το γεγονός ότι ο πόλεμος δεν έλυσε το πρόβλημα της Χεζμπολάχ, η σημαντικότερη εξέλιξη επί του πεδίου είναι η διευρυμένη ισραηλινή ζώνη ασφαλείας που προέκυψε από τη σύγκρουση των τελευταίων δύο μηνών. Το Ισραήλ έχει καταστήσει σαφές ότι θα παραμείνει σε αυτή την περιοχή, σε βάθος 10 χιλιομέτρων κατά μήκος της συνοριακής γραμμής. Η Χεζμπολάχ αρχίζει τώρα μια προσπάθεια να αναγκάσει το Ισραήλ να εγκαταλείψει την περιοχή αυτή, μέσω μιας εκστρατείας φθοράς στην οποία τα drones αποκτούν κεντρικό ρόλο.

Τη Δευτέρα 20 Απριλίου, συμμετείχα σε επίσκεψη Ισραηλινών στρατιωτικών ανταποκριτών στην περιοχή αυτή. Ήταν η πρώτη φορά που επετράπη σε δημοσιογράφους να εισέλθουν στην ισραηλινή ζώνη ελέγχου πέρα από τα σύνορα με τον Λίβανο. Μπήκαμε στην πόλη Άιτα αλ-Σαάμπ, κάποτε γνωστό προπύργιο της οργάνωσης Χεζμπολάχ. Η περιοχή είναι πλέον ερείπια· ο πληθυσμός έχει μετακινηθεί προς τα βόρεια. Η στρατηγική των IDF φαίνεται να είναι η διατήρηση αυτών των περιοχών υπό έλεγχο και η αποτροπή της επανεγκατάστασης πληθυσμού, ώστε η Χεζμπολάχ ή κάποια νέα οργάνωση να μην μπορέσει να αξιοποιήσει τους σιίτες κατοίκους ως βάση για μια νέα εξέγερση. Από αυτή την άποψη, φαίνεται να βρίσκεται σε εξέλιξη μια σκόπιμη διαφοροποίηση του πληθυσμού με βάση θρησκευτικές-κοινοτικές γραμμές. Η Άιτα αλ-Σαάμπ και το Μπέιτ Λιφ, αμφότερα μέχρι πρότινος σιιτικά προπύργια που υποστήριζαν τη Χεζμπολάχ, έχουν εκκενωθεί και σε μεγάλο βαθμό κατεδαφιστεί. Αντιθέτως, το γειτονικό Ντεμπέλ, ένα χριστιανικό χωριό, παραμένει άθικτο και οι τοπικοί αξιωματούχοι βρίσκονται σε επαφή με το Ισραήλ σχετικά με βασικές υπηρεσίες.

Η σημερινή πολιτική στον νότιο Λίβανο συμβαδίζει με την αναδυόμενη ισραηλινή πρακτική δημιουργίας ζωνών ασφαλείας γύρω από περιοχές de facto ισλαμιστικού ελέγχου, ώστε να καταστούν αδύνατες επιδρομές τύπου 7ης Οκτωβρίου και να τεθούν οι αντιαρματικοί πύραυλοι εκτός εμβέλειας από τις κατοικημένες περιοχές.

Το Ισραήλ προτίθεται να αποφύγει την αναδημιουργία του εκτεταμένου δικτύου επανδρωμένων φυλακίων που διατηρούσε κάποτε στον νότιο Λίβανο και τα οποία αποδείχθηκαν ευάλωτα στις επιθέσεις της Χεζμπολάχ την περίοδο 1985–2000. Αυτή τη φορά, η πρόθεση είναι να αξιοποιηθούν κυρίως μη επανδρωμένα τεχνικά συστήματα για τον εντοπισμό και την εξουδετέρωση κάθε προσπάθειας εισόδου στη ζώνη ασφαλείας από τον βορρά. Πρόκειται για μερικές και ατελείς λύσεις. Δεν αντιμετωπίζουν το ζήτημα των δυνατοτήτων της Χεζμπολάχ σε drones και πυραύλους, οι οποίοι μπορούν βεβαίως να εκτοξευθούν εναντίον ισραηλινών κοινοτήτων από βορειότερα, πάνω από τη ζώνη ασφαλείας.

Παραμένει επίσης ανοιχτό αν το Ισραήλ θα καταφέρει να διασφαλίσει την περιοχή αυτή σύμφωνα με τις διακηρυγμένες γραμμές του. Προς το παρόν, η χρήση μικρών εκρηκτικών drones από τη Χεζμπολάχ, καθοδηγούμενων μέσω καλωδίου οπτικών ινών, αποδεικνύεται πρόκληση για τις ισραηλινές δυνάμεις στην περιοχή, με στρατιωτικό προσωπικό τόσο νεκρό όσο και τραυματισμένο αυτή την εβδομάδα από πλήγματα FPV drones της Χεζμπολάχ.

Ωστόσο, η σημερινή πολιτική στον νότιο Λίβανο συμβαδίζει με την αναδυόμενη ισραηλινή πρακτική δημιουργίας ζωνών ασφαλείας γύρω από περιοχές de facto ισλαμιστικού ελέγχου, ώστε να καταστούν αδύνατες επιδρομές τύπου 7ης Οκτωβρίου και να τεθούν οι αντιαρματικοί πύραυλοι εκτός εμβέλειας από τις κατοικημένες περιοχές. Παρά την τρέχουσα έμφαση στις πολιτικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου, αυτή είναι η σημαντικότερη εξέλιξη. Δεδομένου ότι δεν υπάρχει προοπτική το Ισραήλ να κινηθεί βόρεια του ποταμού Λιτάνι για να επιχειρήσει να καταστρέψει ολοκληρωτικά τη Χεζμπολάχ, το γεγονός ότι ο Τραμπ φαίνεται να επέβαλε την τρέχουσα εκεχειρία στο Ισραήλ είναι δευτερεύουσας σημασίας. Τα σημερινά όρια, λίγο-πολύ, αποτελούν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα. Ένα μελλοντικό ερώτημα είναι αν οι ΗΠΑ θα ασκήσουν πίεση στο Ισραήλ να αποσυρθεί από τη ζώνη ασφαλείας. Προς το παρόν, αυτό φαίνεται απίθανο, επειδή δεν διαφαίνεται άμεση πολιτική τομή μεταξύ του Ισραήλ και της κυβέρνησης της Βηρυτού, παρά τις άμεσες επαφές. Η κυβέρνηση του Λιβάνου δεν διαθέτει καταναγκαστική ισχύ έναντι της Χεζμπολάχ. Ελλείψει βίαιου αφοπλισμού του κινήματος, η λογική των ζωνών διαχωρισμού φαίνεται ότι θα επικρατήσει. Θα συνοδευτεί από μια προσπάθεια της Χεζμπολάχ να εξαναγκάσει το Ισραήλ σε υποχώρηση.

Γάζα

Η ίδια λογική ισχύει και στη Γάζα, το λίκνο του σημερινού πολέμου. Και εκεί, με την πιθανή απουσία διπλωματικής προόδου, οι σημερινές de facto διαιρέσεις επί του πεδίου είναι πιθανό να παραμείνουν. Σε αντίθεση με τον Λίβανο, ωστόσο, στη Γάζα παραμένει πιθανό ένα νέο ισραηλινό στρατιωτικό πλήγμα με στόχο την καταστροφή της εναπομένουσας περιοχής ελέγχου της Χαμάς. Στις 21 Μαρτίου, το υπό αμερικανική ηγεσία Συμβούλιο Ειρήνης υπέβαλε στη Χαμάς το λεπτομερές σχέδιό του για την αποστρατιωτικοποίηση της Λωρίδας. Σύμφωνα με το σχέδιο, η Χαμάς θα συμφωνούσε να αφοπλιστεί και το Ισραήλ θα αποσυρόταν τότε από το μεγαλύτερο μέρος του 53% της Λωρίδας της Γάζας που ελέγχει σήμερα, διατηρώντας μόνο μια στενή ζώνη ασφαλείας κατά μήκος των συνόρων. Η συμφωνία θα τερμάτιζε όλους τους περιορισμούς στην είσοδο βασικών αγαθών, θα προέβλεπε αμνηστία για τους μαχητές της Χαμάς και θα διευκόλυνε την είσοδο τροχοβιλών για προσωρινή στέγαση στη θέση των σκηνών.

Αυτό που σημαίνουν όλα αυτά για τους λαούς της περιοχής και στις δύο πλευρές των γραμμών είναι ότι η κανονικότητα, η ανάπτυξη και η δυνατότητα για γαλήνη και ειρηνική ζωή φαίνεται πως θα παραμείνουν μόνο προσδοκίες ή άπιαστα όνειρα την επόμενη περίοδο.

Η προτεινόμενη συμφωνία προέβλεπε την είσοδο στη Γάζα μιας παλαιστινιακής επιτροπής τεχνοκρατών, η οποία θα διαχειριζόταν τις καθημερινές υποθέσεις στη Γάζα ως μεταβατικό κυβερνητικό σώμα. Μια «Διεθνής Δύναμη Σταθεροποίησης» θα αναλάμβανε την ευθύνη για την ασφάλεια. Το τελευταίο αυτό σώμα δεν έχει ακόμη συγκροτηθεί. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η Χαμάς απέρριψε την πρόταση στις 14 Απριλίου. Η παλαιστινιακή ισλαμιστική οργάνωση, η οποία εξακολουθεί να ελέγχει το 47% της Γάζας και τη μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού της, κατηγόρησε το Ισραήλ ότι δεν τήρησε δεσμεύσεις που σχετίζονταν με την πρώτη φάση της συμφωνίας εκεχειρίας.

Η απόρριψη της προτεινόμενης από τις ΗΠΑ συμφωνίας από τη Χαμάς απειλεί το μέλλον της εκεχειρίας. Αυτό καθιστά πιθανή, αλλά όχι αναπόφευκτη, μια νέα ισραηλινή επίθεση. Θα απαιτούνταν η συναίνεση των ΗΠΑ για μια τέτοια επίθεση. Οι ΗΠΑ, ωστόσο, φαίνεται ότι θέλουν να αποκλιμακώσουν τη σύγκρουση. Δεδομένης αυτής της προτίμησης, της σημερινής σχετικής αδυναμίας της Χαμάς και της αποτυχίας της να συμμετάσχει στον πρόσφατο πόλεμο, το ζήτημα δεν βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο επίκεντρο της ισραηλινής συζήτησης.

Αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι το status quo θα διατηρηθεί επ’ αόριστον ή ακόμη και για πολύ. Από αυτή την άποψη, αξίζει να θυμόμαστε ότι το βασικό εμπόδιο για την ολοκλήρωση από το Ισραήλ της καταστροφής της κυβερνητικής εξουσίας της Χαμάς κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα ήταν η παρουσία Ισραηλινών ομήρων στα χέρια της Χαμάς. Πλέον δεν παραμένουν όμηροι, γεγονός που θα άνοιγε νέες δυνατότητες σε περίπτωση κατάρρευσης της εκεχειρίας και επανέναρξης των μαχών.

Η επόμενη μέρα

Και στα τρία μέτωπα μπορεί κανείς να δει να αποτυπώνονται τα σχετικά πλεονεκτήματα και οι αδυναμίες και των δύο πλευρών. Το ισραηλινό και αμερικανικό πλεονέκτημα βρίσκεται στις συμβατικές στρατιωτικές δυνατότητες. Οι Ιρανοί και οι σύμμαχοί τους δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον εχθρό τους κατά μέτωπο σε συμβατική μάχη. Όταν η σύγκρουση διεξάγεται με συμβατικούς όρους, γρήγορα βρίσκονται σε δυσμενή θέση.

Το πλεονέκτημα που διαθέτουν είναι η στρατηγική συνέπεια και η υπομονή. Το αποτέλεσμα είναι ότι και στα τρία μέτωπα, ως συνέπεια των γεγονότων των τελευταίων δυόμισι ετών, η ιρανική/ισλαμιστική πλευρά έχει αποδυναμωθεί υλικά, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει και έχει αποφύγει οποιονδήποτε συμβιβασμό σε οποιοδήποτε κεντρικό στοιχείο της αντίληψης και του σχεδίου της. Μπορεί να επικαλείται τη διχόνοια και την έλλειψη στρατηγικής σαφήνειας μεταξύ των εχθρών της ως απόδειξη ότι το μακροπρόθεσμο σχέδιό της, παρά τα πλήγματα, εξακολουθεί να κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Μια τέτοια άποψη μπορεί να είναι αυταπατηλή. Όμως, αν οι Ιρανοί και οι σύμμαχοί τους την πιστεύουν οι ίδιοι —όπως φαίνεται ότι συμβαίνει— τότε δεν είναι πιθανό τα γεγονότα των τελευταίων μηνών να επιφέρουν κάποια σημαντική αλλαγή στη βασική μορφή της αντιπαράθεσης. Αντιθέτως, ο μακρύς και εξαντλητικός αγώνας για το μέλλον της Μέσης Ανατολής φαίνεται πως θα συνεχιστεί, με περιόδους ανάπαυλας και ξαφνικές αναζωπυρώσεις σύγκρουσης υψηλής έντασης στα διάφορα μέτωπα.

Αυτό σημαίνει για τους λαούς της περιοχής, και στις δύο πλευρές των γραμμών, ότι η κανονικότητα, η ανάπτυξη και η δυνατότητα για ηρεμία και ειρηνική ζωή φαίνεται πως θα παραμείνουν μόνο προσδοκίες ή άπιαστα όνειρα την επόμενη περίοδο.

Δημοσιεύθηκε αρχικά την 1η Μαΐου 2026, με τίτλο:
«Μακρύς και εξαντλητικός αγώνας βουλήσεων για το μέλλον της Μέσης Ανατολής».

Middle East Forum   https://www.anixneuseis.gr/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

«Η Ασπίδα του Αχιλλέα» εναντίον της «Γαλάζιας Πατρίδας»: Η ελληνοτουρκική αντιπαράθεση εντείνεται

Dmitri Nefiedov

Στην Κύπρο θα δημιουργηθούν στρατιωτικές εγκαταστάσεις της Γαλλίας

Η πρόσφατη απότομη όξυνση της στρατιωτικοπολιτικής κατάστασης στην ανατολική Μεσόγειο, λόγω των αντιπαραθέσεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, ενέχει τον κίνδυνο εμπλοκής άλλων δυνάμεων και, κατά συνέπεια, την επιδείνωση της διάσπασης του ευρωπαϊκού σκέλους του ΝΑΤΟ.

Στις 24 Απριλίου στην Αθήνα, ο Πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, απαντώντας σε ερώτηση ξένων μέσων ενημέρωσης σχετικά με τη στάση που θα κρατήσει η Γαλλία σε περίπτωση που η Τουρκία απειλήσει την Ελλάδα, διαβεβαίωσε τον Έλληνα πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη για την «αμετάβλητη» υποστήριξη του Παρισιού, διευκρινίζοντας ότι «αν η Τουρκία απειλήσει την Ελλάδα, η Γαλλία δεν θα το επιτρέψει και θα είναι εδώ». Το Υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας απέρριψε την παρέμβαση των Παριζιάνων, δηλώνοντας ότι «οι πρόσφατες δηλώσεις ορισμένων ευρωπαίων αξιωματούχων που στρέφονται κατά της χώρας μας βρίσκονται υπό στενή παρακολούθηση», πόσο μάλλον που «οι δηλώσεις που αφορούν τον περιφερειακό ρόλο της Τουρκίας και τη θέση της στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας είναι ασυμβίβαστες με τις αρχές του δικαίου των συμμάχων και της αλληλεγγύης».

Συνεπώς, «...οποιαδήποτε απόπειρα δημιουργίας στρατιωτικής συμμαχίας στην περιοχή μας δεν έχει καμία πιθανότητα επιτυχίας έναντι της Τουρκίας. Σε κάθε περίπτωση, θα νικήσουν όσοι υποστηρίζουν την Τουρκία, και όχι όσοι της αντιτίθενται». Η συγκεκριμένη θέση συνδέεται και με το γεγονός ότι ορισμένες τουρκικές πηγές ανέφεραν σχέδια των Αθηνών και του Παρισιού για την εγκατάσταση εγκαταστάσεων της Γαλλικής Πολεμικής Αεροπορίας σε ορισμένα νησιά του Αιγαίου και/ή στην Κρήτη κατά τα έτη 2026-27.

Υπενθυμίζουμε ότι η Ελλάδα, εδώ και αρκετά χρόνια, διεκδικεί το δικαίωμά της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο Πέλαγος από 6 σε 12 ναυτικά μίλια, σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982). Η Τουρκία, το 1995, κατά τη διάρκεια της επικύρωσης της εν λόγω σύμβασης από την Ελλάδα, δήλωσε ότι εάν οι γείτονες, σύμφωνα με το συγκεκριμένο έγγραφο, διπλασιάσουν τα χωρικά τους ύδατα, τότε «αυτό θα αποτελεί παραβίαση της κυριαρχίας της Τουρκίας και θα αποτελέσει αφορμή για κήρυξη πολέμου – casus belli». Στην Άγκυρα θεωρούν ότι με την επέκταση των χωρικών υδάτων της, η Ελλάδα θα αποκλείσει πρακτικά την Τουρκία από την πρόσβαση στα διεθνή ύδατα, και η Τουρκία θα βρεθεί εγκλωβισμένη στα περιορισμένα, δηλαδή τα παράκτια χωρικά της ύδατα, κάτι που είναι κατηγορηματικά απαράδεκτο στο πλαίσιο της δογματικής Mavi Vatan. Στην Αθήνα, από την άλλη πλευρά, υπενθυμίζουν ότι σε ορισμένα τμήματα των χωρικών υδάτων της Ελλάδας κοντά στις ακτές της Μικράς Ασίας υπάρχουν από παλιά διάδρομοι για την τουρκική πλευρά (είναι επίσης δυνατή η διέλευση έναντι αμοιβής μέσω αυτών των υδάτων).

Επιπλέον, στην Άγκυρα συνεχίζουν να υποστηρίζουν ότι όλα τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, συμπεριλαμβανομένου του πρώην ιταλικού αρχιπελάγους των Δωδεκανήσων με τα απομακρυσμένα νησιά του στη γειτονική (ανατολική) περιοχή της Μεσογείου (ομάδα του Καστελόριζου), διατηρούν τον αποστρατιωτικοποιημένο χαρακτήρα τους στο πλαίσιο της Ειρηνευτικής Συνθήκης της Λωζάνης (με την Τουρκία) του 1923 και της Ειρηνευτικής Συνθήκης του Παρισιού (με την Ιταλία) του 1947. Στις 5 Μαρτίου του τρέχοντος έτους, ο επίσημος εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας, Οντζού Κετσέλι, υπογράμμισε ότι το καθεστώς των νησιών «δεν υπόκειται σε συζήτηση», ενώ η Τουρκία «δεν θα δεχτεί» προσπάθειες να τεθούν τα μέρη ενώπιον τετελεσμένου γεγονότος . Στην Αθήνα απορρίπτουν αυτή τη θέση, δηλώνοντας ότι τα ζητήματα άμυνας και εδαφικής ενότητας της χώρας δεν μπορούν να καθορίζονται από «κάποιες οδηγίες» εκ μέρους της Τουρκίας, ενώ οι αναφορές της Άγκυρας σε διεθνείς συνθήκες δεν αναιρούν το δικαίωμα των Ελλήνων στην αυτοάμυνα. Επιπλέον, η Τουρκία δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος της Συνθήκης του 1947 και, ως εκ τούτου, δεν έχει το δικαίωμα να προβάλλει οποιεσδήποτε απαιτήσεις βάσει της εν λόγω συνθήκης, συμπεριλαμβανομένων των νησιών του Δωδεκανήσου, επισημαίνει η ελληνική πλευρά, η οποία βρίσκει υποστήριξη στο Παρίσι. Τον Μάρτιο, οι Έλληνες εγκατέστησαν στο Καρπάθο (στο αρχιπέλαγος των Δωδεκανήσων) το σύστημα Patriot, σχεδιάζοντας, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, να εγκαταστήσουν στα νησιά του Αιγαίου εγκαταστάσεις της Γαλλικής Πολεμικής Αεροπορίας στο πλαίσιο του αμυντικού προγράμματος «Ασπίδα του Αχιλλέα». Επιπλέον, η Αθήνα εντείνει τις διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση στην Τρίπολη με στόχο την επίτευξη συμφωνίας για την οριοθέτηση των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών (ΑΟΖ) στη Μεσόγειο. Αυτό το βήμα θεωρείται ως απάντηση στη θαλάσσια συμφωνία που υπογράφηκε το 2019 μεταξύ της Λιβύης και της Τουρκίας. Αν και το κοινοβούλιο της βορειοαφρικανικής χώρας, που είναι διχασμένο από μακροχρόνιες αντιπαραθέσεις, δεν έχει επικυρώσει τη συγκεκριμένη συμφωνία, η Άγκυρα την θεωρεί έγκυρη και αντιμετωπίζει την τρέχουσα πρωτοβουλία της Ελλάδας ως απόπειρα υπονόμευσής της. Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό Μητσοτάκη, οποιαδήποτε συμφωνία με τη Λιβύη θα είναι πλήρως σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο, «όπως και οι συμφωνίες με άλλες χώρες της περιοχής», παρόμοια με τις ισχύουσες θαλάσσιες συμφωνίες της Ελλάδας με την Ιταλία και την Αίγυπτο.

Η τρέχουσα κλιμάκωση οφείλεται στον συνδυασμό της μακροχρόνιας ελληνοτουρκικής διαμάχης με τις νέες στρατιωτικοπολιτικές αναταραχές στην Ανατολική Μεσόγειο. Η απόπειρα επίθεσης με UAV στις αρχές Μαρτίου εναντίον της βρετανικής αεροπορικής βάσης Ακρωτήρι στο νότιο τμήμα της Κύπρου αναγκάζει την Άγκυρα να ενισχύσει την περιφερειακή αεροπορική άμυνα, μεταξύ άλλων και στα Δωδεκάνησα. Η Τουρκία μετέφερε μαχητικά αεροσκάφη και συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας στη βόρεια Κύπρο, την οποία ελέγχει, ενώ ο ηγέτης της ελληνικής Κύπρου Νίκος Χριστοδουλίδης δήλωσε στις 26 Απριλίου ότι η χώρα του και η Γαλλία ολοκλήρωσαν τις διαπραγματεύσεις για τη Συμφωνία περί του καθεστώτος των ενόπλων δυνάμεων, η οποία θα επιτρέψει στο Παρίσι να τοποθετήσει στρατεύματα στο διαιρεμένο νησί. Αναμένεται ότι τον Ιούνιο το Παρίσι και η Λευκωσία θα υπογράψουν συμφωνία που θα αποτελεί τη νομική βάση για την προσωρινή στάθμευση γαλλικών στρατευμάτων στο νησί, τη διεξαγωγή κοινών ασκήσεων και εκπαιδεύσεων, καθώς και την πρόσβαση σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις για υλικοτεχνική υποστήριξη και διέλευση. Η έντονη αντίδραση από το Υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας δεν άργησε να έρθει: «Τέτοιες ενέργειες ενδέχεται να διαταράξουν την υπάρχουσα εύθραυστη ισορροπία και να εντείνουν τις εντάσεις στο νησί». Αν και στο παρελθόν τα γαλλικά αεροσκάφη χρησιμοποιούσαν περιοδικά τις βρετανικές βάσεις στην Κύπρο για περιφερειακή εφοδιαστική, η «σταδιακή» ανάπτυξη δυνάμεων μετά τις 2 Μαρτίου αποτέλεσε το πρώτο βήμα του Παρισιού προς μια επίσημη στρατιωτική παρουσία στο νησί, προς το παρόν υπό τη μορφή ειδικών μονάδων για την καταπολέμηση των μη επανδρωμένων αεροσκαφών και των πυραύλων. Αμέσως μετά την επίθεση με drones στις 2 Μαρτίου, το Παρίσι έστειλε στην Ανατολική Μεσόγειο την αεροπλανοφόρο ομάδα κρούσης «Σαρλ ντε Γκολ».

Ήδη από τον Φεβρουάριο του 2021, η εφημερίδα Kathimerini, που βρίσκεται κοντά στους κυβερνητικούς κύκλους της Ελλάδας, εξήγησε τον περιφερειακό ρόλο της Ελλάδας: «...για να κατανοήσουμε σωστά τη γεωπολιτική εξίσωση της Ανατολικής Μεσογείου, είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ένα γεγονός. Το κατανοούν ορισμένοι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί ηγέτες: χωρίς μια ισχυρή Ελλάδα, η Ευρώπη και η Δύση συνολικά θα είναι ευάλωτες στο νότιο πλευρό τους. Δεν θα είναι προστατευμένες από μια σειρά απειλών, που ξεκινούν από την τρομοκρατία και καταλήγουν στην ηγεμονία των αντιδυτικών δυνάμεων. Για να το καταλάβουν αυτό, πρέπει να αρχίσουν να σκέφτονται γεωπολιτικά και όχι «λογιστικά». Θα διαπράξουν τεράστιο λάθος αν αφήσουν την Ελλάδα μόνη της απέναντι σε έναν γεωπολιτικά ακόρεστο εχθρό».

Έτσι, όλες οι προσπάθειες «γεφύρωσης των διαφορών» μεταξύ Αθηνών και Άγκυρας προσκρούουν στην αμείλικτη λογική της αντιπαράθεσης των περιφερειακών στρατιωτικοπολιτικών συμμαχιών, οι οποίες είναι ικανές να «θάψουν» οριστικά το ΝΑΤΟ στο νότιο φλάγκο αυτής της συμμαχίας που βρίσκεται στα τελευταία της.

https://fondsk.ru/

 **Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

ΤΟ ΣΎΜΒΟΛΟ "V".

 Ένα από τα πιο διαδεδομένα αλλά ταυτόχρονα κρυμμένα σύμβολα σε όλο τον πολιτισμό μας είναι το γράμμα "V". Εμφανίζεται παντού, από ταινίες, αρχιτεκτονική, αποκρυφιστικά βιβλία και πολλά άλλα, και συνήθως κρύβεται σκόπιμα, γεγονός που προσθέτει στη μυστηριώδη αύρα του. Εσωτερικά, το V εμφανίζεται σε αποκρυφιστικό συμβολισμό ως μέρος του ανεστραμμένου πενταγράμμου στο Baphomet Sigil του 1987. Οι κάρτες Ταρώ του Διαβόλου δείχνουν τον Διάβολο να κάνει ένα σύμβολο V. Το γράμμα "V" αντιπροσωπεύει τον ρωμαϊκό αριθμό 5 και το αστρικό σμήνος των Υάδων στον αστερισμό του Ταύρου σχηματίζει ένα ξεχωριστό σχήμα V που αποτελείται από πέντε κύρια αστέρια. Το όνομα «Υάδες» είναι τόσο φωνητικά όσο και ορθογραφικά παρόμοιο με τον «Άδη», τον Έλληνα θεό του κάτω κόσμου του οποίου το όνομα ήρθε επίσης να δηλώσει την Κόλαση, που σχετίζεται με θεούς όπως ο Βεελζεβούλ. Το λαμπρότερο αστέρι στον Ταύρο, το Aldebaran, αναφέρεται ως το «κόκκινο μάτι του ταύρου» λόγω της θέσης του που σηματοδοτεί το μάτι του Ταύρου. Οι μετρήσεις παράλλαξης από τον δορυφόρο Hipparcos δείχνουν ότι το Aldebaran βρίσκεται περίπου 66,6 έτη φωτός από τη Γη. Ένα σύμβολο V εμφανίζεται σε μια απεικόνιση του Μαρντούκ του 9ου αιώνα π.Χ. — στην οποία ο θεός απεικονίζεται μαζί με το φίδι-δράκο του, Mušḫuššu (όπως απεικονίζεται στη σελίδα "Marduk" της Wikipedia). Ομοίως, ο Όσιρις απεικονίζεται σε ορισμένες καλλιτεχνικές αποδόσεις να κρατά την γκλίτσα του με τρόπο συγκρίσιμο με μια χειρονομία σε σχήμα V.

ΚΆΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΏ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΙΚΉ ΕΙΚΌΝΑ

Το Ba'al Zabub ή Beelzebub, που γράφεται επίσης Beelzebul ή Belzebuth, και περιστασιακά γνωστό ως ο Κύριος των Μυγών, είναι ένα όνομα που προέρχεται από έναν Φιλισταίο θεό που λατρευόταν παλαιότερα στην Ακκαρών. Αργότερα υιοθετήθηκε από ορισμένες Αβρααμικές θρησκείες ως κύριος δαίμονας. Η Wikipedia λέει ότι το όνομα Βεελζεβούλ συνδέεται στενά με τον θεό των Χαναναίων Βάαλ. Στη δαιμονολογία, ο Βεελζεβούλ είναι γνωστός ως ένας από τους επτά θανατηφόρους δαίμονες (ή πρίγκιπες) της Κόλασης. Το Dictionnaire Infernal τον περιγράφει ως ένα ον ικανό να πετάει, γνωστό ως «Άρχοντας των Μυγών», «Άρχοντας των Ιπτάμενων» ή «Άρχοντας των Ιπτάμενων Δαιμόνων». Οι εικόνες του Βεελζεβούλ (που απεικονίζονται σε μορφή μύγας) τον δείχνουν με κεραίες σε σχήμα V και ένα σύμβολο κρανίου και οστών στα φτερά του. Το τελευταίο είναι ένα πολύ γνωστό έμβλημα της μυστικής κοινωνίας Skull and Bones. Ο Βάαλ συνδέεται επίσης έντονα με το ελάφι, ένα πλάσμα ιερό στην αρχαιότητα ως σύμβολο θεών γονιμότητας όπως ο Ταμμούζ, ο Όσιρις, ο Άδωνις και ο Άττις. Στο επιστημονικό του άρθρο «Mahmoud Darwish and Tanure Ojaide: Poets of Exileic Consciousness and Representatives of Oppressed Nations», ο Ghada Mohammad εξηγεί: «Το ελάφι ήταν ιερό στην αρχαιότητα, όταν έγινε σύμβολο των θεών της γονιμότητας όπως ο Tammuz, ο Ba'al, ο Adonis και ο Attis (Sawah, 1996, 276)». Αυτή η σύνδεση είναι σχετική επειδή τα κέρατα ενός ελαφιού σχηματίζουν ένα χαρακτηριστικό σχήμα V, που απηχεί το ίδιο γωνιακό μοτίβο.

ΚΕΡΑΊΕΣ ΣΧΉΜΑΤΟΣ V

Η περιθωριακή συγκριτική μυθολογία συνδέει τη μορφή φιδιού του Quetzalcoatl με σύμβολα V σε μη μεσοαμερικανικές τοποθεσίες όπως το Göbekli Tepe. Μπορούν να γίνουν συνδέσεις μεταξύ του Quetzalcoatl, του Ιησού και του Όσιρι. Όπως ο Ιησούς και ο Όσιρις, ο Quetzalcoatl λέγεται ότι ήταν το Πρωινό Αστέρι στον Κώδικα του Βατικανού. Στο άρθρο της «The Plumed Serpent», η συγκριτική μυθολόγος Freda Hankins λέει: «Είναι δυνατό να δούμε τον εκδικητικό, ματωμένο Quetzalcoatl ως ένα με τον Όσιρι, τον Ταμμούζ και τον Άττη — θεούς που πεθαίνουν και αναβιώνουν». Ο Quetzalcoatl μοιράζεται ομοιότητες με τον Ιησού (τουλάχιστον όπως περιγράφεται ο Ιησούς από την κυρίαρχη Χριστολογία) και μερικοί πιστεύουν ότι είναι το ίδιο (δείτε το άρθρο «Quetzalcoatl Without Jesus Christ», του Steven Hartman). Το ίδιο το όνομα Αμερική (μια χώρα που ελέγχεται από Ελευθεροτέκτονες) είναι εμπνευσμένο από τον Quetzalcoatl. Σύμφωνα με τον Ελευθεροτέκτονα 33 μοιρών, Manly Palmer Hall, η Αμερική έχει το όνομά της εμπνευσμένο από τον Quetzalcoatl. Στο βιβλίο του «Οι Μυστικές Διδασκαλίες Όλων των Εποχών», εξηγεί: «Αυτά τα Παιδιά του Ήλιου λατρεύουν το Πλουμιστό Φίδι, που είναι ο αγγελιοφόρος του Ήλιου. Ήταν ο Θεός Quetzalcoatl στο Μεξικό, ο Gucumatz στο Quiché. και στο Περού τον έλεγαν Amaru. Από το τελευταίο όνομα προέρχεται η λέξη μας Αμερική, Amaruca μεταφράζεται, «Γη του Πλουμιστού Φιδιού». Οι ιερείς αυτού του Θεού της Ειρήνης, από το κύριο κέντρο τους στις Κορδιλιέρες — κάποτε κυβέρνησαν και τις δύο Αμερικές».

ΚΕΤΖΑΛΚΟΆΤΛ

Ο Wayne Herschel, συγγραφέας του «The Hidden Records», εξηγεί ότι το φοινικικό γράμμα ālep (𐤀) λέγεται από τους κύριους μελετητές ότι προέρχεται από τον αστερισμό του Ταύρου. Ο αστερισμός διαθέτει ένα παρόμοιο σύμβολο που μοιάζει με 𐤀 ή στυλιζαρισμένο V. Σε ένα από τα βίντεό του, ο Χέρσελ τοποθετεί το σύμβολο 𐤀 πάνω από το πεντάγραμμο που δείχνει προς τα κάτω που σχηματίζει το κεφάλι του Μπαφομέτ και βρίσκει μια ακριβή αντιστοιχία. Προτείνει ότι το κεφάλι του Βαφομέτ αντιστοιχεί στο 𐤀 όταν το σύμβολο περιστρέφεται. Το ανεστραμμένο πεντάγραμμο (προς τα κάτω) δημιουργεί ένα προεξέχον σχήμα V στην κορυφή του: Τα δύο ανώτερα σημεία του αστεριού σχηματίζουν αποκλίνουσες γραμμές που μοιάζουν με ανοιχτό V ή κέρατα όταν το κεφάλι μιας κατσίκας επικαλύπτεται μέσα του, με τα κέρατα της κατσίκας να ταιριάζουν τακτοποιημένα σε αυτά τα δύο ανοδικά σημεία, τα αυτιά της να γεμίζουν τα πλαϊνά σημεία και το γενειοφόρο πηγούνι της να ευθυγραμμίζεται με το μοναδικό προς τα κάτω σημείο. Αυτό το οπτικό ταίριασμα είναι κεντρικό στο Sigil του Baphomet, όπου το κεφάλι της κατσίκας πλαισιώνεται μέσα στο ανεστραμμένο πεντάγραμμο, μετατρέποντας τη συνολική φιγούρα σε μια καθαρή σιλουέτα με κέρατα ή σχήμα V. Στην αρχική έκδοση του 1897 του σιγίλ, τα ονόματα Samael (στην κορυφή) και Lilith (στο κάτω μέρος) πλαισιώνουν το σχέδιο και η ίδια η Lilith είναι δεμένη με την κουκουβάγια. Το κρανιακό σχήμα (κρανίο) σε ορισμένες κουκουβάγιες, ιδιαίτερα στην κουκουβάγια, διαθέτει ένα πεπλατυσμένο κεφάλι που μοιάζει με καρδιά ή V που μπορεί να προκαλέσει οπτικά μια σιλουέτα V ή κέρατο.  

ΚΡΌΝΟΣ, CERN ΚΑΙ Ο ΚΎΒΟΣ ΤΗΣ ΨΕΥΔΑΊΣΘΗΣΗΣ – ΣΚΆΒΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΠΥΡΉΝΑ

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Εσχατολογικές σκιές

 Τα πεπρωμένα του ανθρώπου και του κόσμου εκπληρώνονται στη διασταύρωση του οριζόντιου άξονα (του «άξονα») με τον κάθετο, της είδησης και του γίγνεσθαι με την επιρροή, αποφασιστική και καθοριστική, του αιώνιου και του αμετάβλητου. Επομένως, για να έχουμε μια σαφή και πλήρη εικόνα των γεγονότων που επηρεάζουν την εποχή μας, δεν μπορούμε να σταματήσουμε στις ειδήσεις και τις δημοσιογραφικές ειδήσεις, παραποιημένες και παραποιημένες, με σκοπό να παρέχουμε μια προκατειλημμένη εκδοχή, χρήσιμη περισσότερο από πληροφορίες για την προπαγάνδα: το κύριο όπλο των σύγχρονων συγκρούσεων, και ακόμη πιο επιβλαβές από τις ίδιες τις βόμβες.

Για να κάνουμε ένα βήμα μπροστά και να αναζητήσουμε μια πληρέστερη εξήγηση του τι συμβαίνει στη Μέση Ανατολή, μπορεί επομένως να είναι χρήσιμο να δούμε αυτά τα γεγονότα από διαφορετική οπτική γωνία, προσπαθώντας να αποσπαστούμε από την απλή οριζοντιότητα για να αποκτήσουμε πρόσβαση σε μια υψηλότερη και βαθύτερη προοπτική, στην οποία δεν μετράνε οι μηχανορραφίες, οι πλοκές και οι ίντριγκες των homunculi, φαινομενικά πρωταγωνιστές, αλλά, μάλλον, οι επιρροές και τα σχέδια του Above, στα οποία όλοι, αργά ή γρήγορα, πρέπει να λογοδοτήσουν.

Για μια ολόκληρη σειρά λόγων, στη χριστιανική Δύση, αλλά όχι μόνο, το όνομα των «Αγίων Τόπων» έχει αποδοθεί στην περιοχή που συμπίπτει με την Παλαιστίνη και, κατά συνέπεια, στην κατ' εξοχήν ιερή πόλη: την Ιερουσαλήμ ή Ελ Κουντς. Του οποίου η γεωγραφική και πνευματική κεντρική θέση μεταξύ του Γάγγη και των Ηράκλειων Στηλών μαρτυρείται καθ' όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα. σαν να το τοποθετούσε μεταξύ της ινδουιστικής παράδοσης, που αντιπροσωπεύει την πιο άμεση κληρονομιά της αρχέγονης παράδοσης, και της ισλαμικής παράδοσης, της απόλυτης μορφής της παραδοσιακής ορθοδοξίας. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάθε Άγιος Τόπος υποδεικνύει και παίζει τον ρόλο, κυριολεκτικά και συμβολικά, του Κέντρου του Κόσμου για μια συγκεκριμένη εποχή κατά την οποία πιστοποιείται μια πραγματική και αποτελεσματική παρουσία του θείου, άρα και της Παράδοσης. Στους φύλακες του οποίου ανατίθενται καθήκοντα και βαθμοί, υλικοί και πνευματικοί, που υπερβαίνουν τις ατομικές ατομικότητες και τις προδιαθέτουν στην πορεία προς τον Θεό και την πληρότητα της πραγμάτωσης.

Για τον λαό του Ισραήλ, το πνευματικό κέντρο, στην αρχή, δεν ήταν ένας σταθερός τόπος, αφού ήταν ένας νομαδικός λαός (του οποίου θα ήταν ενδιαφέρον να αναλυθούν οι ανατρεπτικές επιπτώσεις που μπορεί να συνεπάγεται αυτή η κατάσταση νομαδισμού, αν ληφθεί στην αρνητική συμβολική της πτυχή, παρόμοια με αυτή των τσιγγάνων). μέχρι την κατασκευή του Ναού που έχτισε ο Σολομών. στην καρδιά του οποίου τα Άγια των Αγίων βρήκαν τη θέση τους, ως εγγύηση της εξάρτησής του από την αρχέγονη Παράδοση. παρέχοντας τα διάφορα πνευματικά κέντρα κάθε ατόμου σχηματίζουν μια παρόμοια σύσταση, όντας τόσες πολλές εικόνες του αληθινού και μοναδικού Κέντρου του Κόσμου, από το οποίο προσλαμβάνουν, όπως μας υπενθυμίζει ο Guénon, «τις ιδιότητες συμμετέχοντας στη φύση του μέσω της άμεσης επικοινωνίας, στην οποία κατοικεί η παραδοσιακή ορθοδοξία».

Πρέπει να ειπωθεί, ωστόσο, ότι ο συμβολισμός των «Αγίων Τόπων» έχει άλλη σημασία αν αναφέρεται στο Υπέρτατο Κέντρο και άλλη αν αναφέρεται σε ένα υποδεέστερο κέντρο, στην αρχέγονη Παράδοση ή σε μια συγκεκριμένη παραδοσιακή μορφή. Από τη μία πλευρά υπάρχουν οι κάτοχοι της Γνώσης, των οποίων το καθήκον είναι να τη διατηρήσουν και να τη μεταδώσουν, από την άλλη εκείνοι που συμμετέχουν σε αυτήν, στο δικό τους επίπεδο και, επίσης, με τους δικούς τους περιορισμούς και εκφυλιστικές δυνατότητες. Τώρα, αφού ο Ναός του Σολομώντα έχει πάψει προ πολλού να υπάρχει υλικά (ο Δάντης θυμάται στο Καθαρτήριο τη ρωμαϊκή πολιορκία του 70 μ.Χ. με αυτούς τους στίχους: «Ιδού/ο λαός που χάνει την Ιερουσαλήμ,/όταν η Μαρία στον γιο της έδωσε το ράμφος της!», η πείνα είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο που μια γυναίκα ονόματι Μαρία καταβρόχθισε τον μικρό της γιο. σχεδόν μια ανεστραμμένη εικόνα μιας άλλης Μαρίας και ενός άλλου Υιού!), Μεταξύ του εβραϊκού λαού φαίνεται να έχει κυριαρχήσει ένα είδος «θρησκευτικού στραβισμού», έτσι ώστε συνέχισαν να κοιτάζουν τα ερείπια και τη μορφή της αναπαράστασης (την ορατή εικόνα της), παραμελώντας την αναπαριστώμενη (την αμετάβλητη και κρυμμένη πραγματικότητα του Υπέρτατου Κέντρου). Ο Ναός καταστράφηκε και όχι αυτός που ξαναχτίστηκε σε τρεις ημέρες από τον Χριστό.

Αυτό φαίνεται να οδήγησε σε μια προοδευτική ολίσθηση της εβραϊκής παράδοσης σε μια πραγματική δεισιδαιμονία, κωδικοποιημένη στο Ταλμούδ, στην οποία όλα τα στοιχεία ανάγονται στον φαρισαϊκό φορμαλισμό, στην αποκλειστική ανθρώπινη διάσταση και στην ατομικιστική αλαζονεία. Έχοντας απορρίψει τον Χριστό ως Μεσσία – στον οποίο τόσο οι ανώτατες ουράνιες ιεραρχίες (οι Άγγελοι) όσο και οι εκπρόσωποι του Υπέρτατου Κέντρου (οι Μάγοι) απέτισαν φόρο τιμής και αναγνώριση τη στιγμή της γέννησής του – οι Εβραίοι είδαν την παραδοσιακή τους συνέχεια να διακόπτεται. επιτρέποντάς μας να υποθέσουμε, πολλά στοιχεία, σε μια πραγματική αντιστροφή του ίδιου, σε σημείο να πάψουμε να αποτελούμε μια ζωντανή και αποτελεσματική αναπαράσταση της αρχέγονης Παράδοσης.

Αν και η επιβίωσή τους «μέσα από όλες τις αντιξοότητες της ιστορίας δείχνει ξεκάθαρα ότι είχαν ακόμα έναν ρόλο να παίξουν (όποιος κι αν είναι ο χαρακτήρας τους) στον κόσμο μετά την έλευση του Χριστιανισμού», όπως μας υπενθυμίζει ο Guénon. ο οποίος στη συνέχεια προσθέτει: «Εδώ [στην Αίγυπτο] ακόμη και ο ελάχιστος από τους αδαείς γνωρίζει ότι [ο Μαχντί] πρέπει να είναι από την αραβική φυλή και απόγονος του Προφήτη. και τότε ο Μαχντί δεν πρέπει να είναι καθόλου «νέος προφήτης» και το να τον θεωρείς ως τέτοιο είναι μια τεράστια αίρεση». Και είναι γνωστό ότι ο Αντίχριστος («Ο άνθρωπος της ανομίας, ο γιος της απώλειας, αυτός που υψώνει τον εαυτό του πάνω από όλα όσα ονομάζονται Θεός ή που είναι αντικείμενο λατρείας, σε σημείο να κάθεται ο ίδιος στο Ναό του Θεού, δηλώνοντας τον εαυτό του Θεό») θα πρέπει να αναλάβει, με ανεστραμμένο τρόπο, τα χαρακτηριστικά Εκείνου που θα πιθηκίσει, ξεκινώντας από τον τόπο γέννησης και τον λαό στον οποίο ανήκει. εναντίον του οποίου ο ίδιος ο Μαχντί θα υποστηρίξει την τελική μάχη, ως έκφραση της «σφραγίδας της προφητείας».

Και ο Pico della Mirandola μας είχε ήδη καλέσει να αντιδράσουμε και να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας «ενάντια σε εκείνη την πέτρα που έχουν οι Εβραίοι για την καρδιά τους». προσθέτοντας ότι «Ο Μεσσίας έφερε ειρήνη στους ανθρώπους, αλλά όχι σε όλους... Και δικαίως συμβαίνει αυτός που είναι σωτηρία για τους καλούς να είναι καταστροφή για τους κακούς». Το αποτέλεσμα αυτού του «κλεισίματος» ήταν – όχι μόνο για τους Εβραίους αλλά και για τη Δύση που έχει διαμορφωθεί από αυτούς – η απώλεια μιας «Αγίας Γης» για να κοιτάξει, το μονοπάτι που οδηγεί σε αυτήν έχει χαθεί και όλες οι επικοινωνίες έχουν διακοπεί.

Εξάλλου, ο χειρισμός του παρελθόντος σύμφωνα με το δικό του όφελος και ο σχεδιασμός του μέλλοντος σύμφωνα με τις δικές του επιθυμίες, ασταθείς και ευμετάβλητοι, είναι ένα σαφές σημάδι απόρριψης της θείας παρουσίας και του προνοητικού σχεδίου, του αιώνιου παρόντος ως υπέρβασης κάθε δυαδικότητας. συνεπής με την απόρριψη του Χριστού που, ως άλφα και ωμέγα, τους ξεσκέπασε στην αρχή και θα επιστρέψει για να τους κρίνει στο τέλος. Αυτή η «έλλειψη», φυσικά, σημαίνει ότι ακόμη και σήμερα όπως και τότε συντάσσονται και συνδέονται με τους Βαραββά της στιγμής, συνοδεύοντας και συμπονώντας δολοφόνους και ληστές μεταμφιεσμένους σε πολιτικούς και ηγεμόνες.

Το σιωνιστικό καθεστώς που έχει καταλάβει την Παλαιστίνη έχει συνεχίσει από την αρχή τον αποικιοκρατικό του σχεδιασμό, ο οποίος, αφού έχει σαρώσει κάθε «ξένη» παρουσία μέσω του αφανισμού και της καταστροφής των δυσκίνητων γειτόνων του (που δεν έχουν ακόμη υποδουλωθεί), στοχεύει στην ιερόσυλη ανοικοδόμηση (επειδή υπαγορεύεται από απλές ανθρώπινες ανάγκες) του Ναού της Ιερουσαλήμ – τελική βεβήλωση και ριζοσπαστικό έγκλημα – αυταπατώμενο έτσι ότι μπορεί να λυγίσει τον Θεό στην επιθυμία του για κυριαρχία. Και μετά περάστε – είναι μόνο θέμα χρόνου! – στην επίθεση εκείνων που θεωρεί τους χειρότερους εχθρούς του ως αρνητές της ηγεμονικής του αξίωσης και της υποτιθέμενης εκλογής του: της Ρώμης και του Χριστιανισμού, ξεκινώντας από την Καθολική Εκκλησία.

Για την επίτευξη του στόχου, το Ισραήλ, λόγω της δύναμης του χρήματος που κατέχουν κυρίως οι εξ αίματος συγγενείς του, βασίζεται στην τυφλή και αυτοκαταστροφική υποστήριξη του αμερικανικού Γκόλεμ, σκόπιμα «ζυμωμένου». Και δεδομένου ότι κάθε κυβέρνηση των ΗΠΑ θεωρεί ότι τα βραχυπρόθεσμα γεγονότα, τι θα συμβεί αύριο και τα άμεσα προβλήματα είναι προτεραιότητες, είναι φυσικό να αναρωτηθούμε ποιος ή τι εγγυάται τη βασική ομοιομορφία που αποτελεί τη βάση της αμερικανικής πολιτικής; Ποιος τον κάνει να παίξει τον σημερινό ρόλο του υποστηρικτή ενός μακροπρόθεσμου εγκληματικού σχεδίου; Ποιος υπαγορεύει τη γραμμή και διατυπώνει τις κατευθυντήριες γραμμές μιας σαφούς, σταθερής και εμφανούς συνέχειας και ομοιομορφίας του αντιπαραδοσιακού οράματος και δράσης;

Εάν οι φονταμενταλισμοί αντιπροσωπεύουν ένα από τα χειρότερα κακά της σημερινής εποχής, όντας εγγενώς αντιπαραδοσιακοί ως ασθένεια και εκφυλισμός των ορθόδοξων θρησκειών, μεταξύ αυτών πρέπει να συμπεριληφθεί πλήρως ο ίδιος ο Σιωνισμός, ο οποίος είναι αλληλέγγυος με τον Ισλαμικό Ουαχαμπισμό και τον Προτεσταντισμό ή τον Χριστιανικό Πουριτανισμό: όλες οι σεχταριστικές ομολογίες που ισχυρίζονται ότι οδηγούν τον Θεό πίσω στις επιθυμίες των ανθρώπων. Του οποίου η βία και οι σφαγές είναι το χαρακτηριστικό σημάδι, το κακό αποτύπωμα που δείχνει ξεκάθαρα την απόσταση από το ιερό και το θείο. ανοίγοντας, όπως ήταν αναμενόμενο, σε ακραίες μορφές ηθικισμού και δεισιδαιμονίας.

Και οι ίδιες αλλαγές που έχουν συμβεί στον τρόπο διεξαγωγής των πολέμων είναι η επιβεβαίωση αυτού, έχοντας περάσει από την κατεύθυνση του Ουρανού, από τη συγκατάθεση και την υποστήριξη των θεών στους αγώνες των ανθρώπων, στις δειλές αεροπορικές επιθέσεις, στην κακή μανία των όντων χωρίς τιμή στους ανυπεράσπιστους της Γης, σε μια εμφανή αντιστροφή του κάθετου με το οριζόντιο. Άλλωστε, όπως μας υπενθυμίζει ο Guénon, «στην παρακμή ενός πολιτισμού, είναι η κατώτερη πλευρά της παράδοσής του που επιμένει περισσότερο, ιδιαίτερα η «μαγική» πλευρά, η οποία συμβάλλει, επιπλέον, με τις αποκλίσεις που προκαλεί, στην ολοκλήρωση της καταστροφής του».

Επομένως, δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι σε εποχές παρακμής όπως η σημερινή, οι άνθρωποι βρίσκουν ικανοποίηση σε πρακτικές που τους οδηγούν να αναπτύξουν και να εκδηλώσουν, με ανεξέλεγκτο και διάχυτο τρόπο, τις λιγότερο εξυψωμένες και σκοτεινότερες πτυχές και δυνατότητες της ύπαρξής τους. Και είναι ακριβώς από τέτοιες συμπεριφορές που είναι δυνατό να αντληθούν τα στοιχεία του σατανισμού και της αντιστροφής που χαρακτηρίζουν την τρέχουσα κυκλική φάση, όπου γίνονται αποδεκτά ακόμη και η χειρότερη βία και η πιο αποκρουστική κακοποίηση παιδιών, πληρωμένα σαφάρι σε εμπόλεμες ζώνες με ανθρώπινους στόχους, άνδρες που πετούν τις προσωπικές εικόνες των συζύγων τους σε αγνώστους, ή τα νεαρά κορίτσια που πουλάνε τον εαυτό τους στο διαδίκτυο: σε μια απαίσια σπείρα κακών και διαστροφών, μόνο και αποκλειστικά μοντέρνα. Σαν να προετοιμάζει την ατμόσφαιρα και το περιβάλλον στο οποίο το πιο παραπλανημένο από όλα τα όντα θα κάνει τα (ελαττωματικά) βήματά του.    https://www.heliodromos.it/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων