Ερευνώντας ένα από τα πιο συναρπαστικά μυστήρια της ιστορίας
«Τότε η αλήθεια θα κρυφτεί, και η ανάμνηση των προηγούμενων πραγμάτων θα σβήσει από το μυαλό των ανθρώπων».
- De divinis institutionibus 300 μ.Χ.
Για σχεδόν δύο χιλιετίες, τα λόγια που γράφτηκαν στην Αποκάλυψη 20 κρέμονται πάνω από τη χριστιανική σκέψη σαν ένα σκοτεινό σύννεφο.
«Και είδα θρόνους, και κάθισαν επάνω τους, και τους δόθηκε κρίση... και έζησαν και βασίλεψαν με τον Χριστό χίλια χρόνια».
- Αποκάλυψη 20:4-6
Είναι το όραμα μιας χιλιετούς βασιλείας, που συνδέεται με το δέσιμο του Σατανά, την ανάσταση των αγίων και την τελική σύγκρουση που ακολουθεί.
Όταν συμπληρωθούν τα χίλια χρόνια, ο Σατανάς θα λυθεί, και θα συγκεντρώσει τα έθνη σε πόλεμο. Αυτή είναι η τελική σύγκρουση μετά τη βασιλεία των αγίων».
- Μεθόδιος ο Ολύμπος, Περί Αναστάσεως 300 μ.Χ.
Από τους πρώτους Πατέρες της Εκκλησίας μέχρι τους μεσαιωνικούς σχολαστικούς, τη Μεταρρύθμιση και τη σύγχρονη εποχή, οι άνθρωποι έχουν διαφωνήσει έντονα για το τι πραγματικά σημαίνει αυτό το απόσπασμα, είτε μιλάει για ένα κυριολεκτικό μελλοντικό επίγειο βασίλειο, μια συμβολική περιγραφή της εποχής της Εκκλησίας ή κάτι εντελώς άλλο.
Στην καρδιά του σημερινού άρθρου βρίσκεται μια ριζοσπαστική πρόταση:
ότι η χιλιετής βασιλεία έχει ήδη συμβεί
«Τα χίλια χρόνια της Αποκάλυψης δεν είναι μια μελλοντική επίγεια βασιλεία, αλλά η παρούσα βασιλεία των ψυχών με τον Χριστό στην ουράνια κατάσταση».
- Ωριγένης, De Principiis 220 μ.Χ.
Αυτό είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται κάθε επόμενο στοιχείο, και πρέπει να ρωτήσουμε, αγαπητέ αναγνώστη, πώς διαφέρουν οι πρώτες αντιλήψεις αυτής της βασιλείας από εκείνες που θα γίνονταν αργότερα κυρίαρχες.
Θα ξεκινήσουμε με το ίδιο το βιβλικό κείμενο και πώς το ερμήνευσαν οι διαδοχικές γενιές.
Η μετατόπιση της ερμηνείας με την πάροδο του χρόνου είναι ένα αδιαμφισβήτητο ιστορικό γεγονός, και από αυτό το μεταβαλλόμενο τοπίο ξεκινά η ιδέα μιας πραγματικής Χιλιετούς Βασιλείας.
Αν οι πρώτοι συγγραφείς περίμεναν μια κυριολεκτική επίγεια βασιλεία, είμαστε αναγκασμένοι να αναρωτηθούμε, περίεργο μυαλό, αν αυτή η προσδοκία είχε τις ρίζες της μόνο σε μελλοντικές ελπίδες ή σε μια παράδοση που διατηρούσε τη μνήμη κάτι πολύ παλαιότερου.
Από εκεί, θα εντοπίσουμε έναν ιστό ξεχωριστών παρατηρήσεων:
⁃ Αναφορές κατακλυσμικής καταστροφής
- Ανώμαλη αρχιτεκτονική
- Φαινόμενα πλημμύρας λάσπης
- Τρυγικός
- Μετακινήσεις πληθυσμών του 19ου αιώνα
- Ορφανά τρένα
- Άσυλα
- Χρονολογημένη λιθοδομή
Καμία από αυτές τις έννοιες δεν στέκεται μόνη της ως μεμονωμένη περιέργεια. Αντίθετα, μπορούμε να τα πλέξουμε μαζί και να ρωτήσουμε:
τι θα γινόταν αν η Χιλιετής Βασιλεία δεν ήταν ένα πνευματικό σύμβολο, αλλά μια πραγματική περίοδος της οποίας τα ίχνη καλύφθηκαν σκόπιμα;
Η έννοια της Χιλιετούς Βασιλείας έχει τις ρίζες της στην Αποκάλυψη 20, όπου ο απόστολος Ιωάννης περιγράφει τον Σατανά να είναι δεμένος για χίλια χρόνια, τους αγίους να βασιλεύουν με τον Χριστό και την απελευθέρωση του Σατανά στο τέλος αυτής της περιόδου για να ηγηθεί μιας τελικής εξέγερσης.
Ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας, Διάλογος με τον Τρύφωνα (περ. 155 μ.Χ.), έγραψε για μια κυριολεκτική χιλιετή επίγεια βασιλεία των δικαίων μετά την ανάσταση.
«Και εγώ και όλοι όσοι είμαστε ορθόδοξοι Χριστιανοί γνωρίζουμε ότι θα γίνει ανάσταση νεκρών και χίλια χρόνια στην Ιερουσαλήμ, η οποία στη συνέχεια θα οικοδομηθεί, θα στολιστεί και θα πλατυνθεί, όπως δηλώνουν οι προφήτες Ιεζεκιήλ και Ησαΐας και άλλοι».
Ο Ειρηναίος, Κατά Αιρέσεων Βιβλίο V (περ. 180 μ.Χ.), επιβεβαίωσε επίσης μια κυριολεκτική χιλιετή βασιλεία στη γη
«Διότι οι δίκαιοι, που έχουν υποστεί διωγμό, θα αναπαυθούν χίλια χρόνια, και από εκεί θα προχωρήσουν στην ανάσταση των δικαίων».
Ο Αυγουστίνος, Πόλη του Θεού Βιβλίο XX (περ. 426 μ.Χ.), μετατόπισε την κυρίαρχη δυτική άποψη προς μια συμβολική κατανόηση της χιλιετίας ως της σημερινής εποχής της Εκκλησίας.
«Τώρα τα χίλια χρόνια πρέπει να κατανοηθούν ως η περίοδος του παρόντος αιώνα, όχι ως μια μελλοντική επίγεια βασιλεία».
Η ίδια η μετατόπιση γίνεται σημαντική για την έρευνά μας, περίεργο μυαλό, γιατί αν οι πρώτες αναγνώσεις έκλιναν προς μια κυριολεκτική γήινη βασιλεία, πρέπει να εξετάσουμε πότε και γιατί η κατανόηση απομακρύνθηκε από αυτό το πλαίσιο.
«Η χιλιετής βασιλεία είναι η παρούσα οικονομία της Εκκλησίας, ήδη ενεργή από τη στιγμή της ανάστασης».
- Ιερώνυμος 413 μ.Χ.
Μια αλλαγή που οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι δεν ήταν φυσική θεολογική ανάπτυξη, αλλά μέρος μιας ευρύτερης διαδικασίας με την οποία η μνήμη μιας πραγματικής επίγειας βασιλείας μετατράπηκε σιγά-σιγά σε πνευματική μεταφορά.
«Θα έρθει μια εποχή που οι άνθρωποι θα ξεχάσουν αυτό που ήταν κάποτε και η παλιά τάξη θα εξαφανιστεί κάτω από τη σκόνη».
- Σιβυλλικοί χρησμοί 2ος αιώνας μ.Χ.
Η θεωρία που θα διερευνήσουμε σήμερα υποδηλώνει ότι αυτή η περίοδος μπορεί να έχει ήδη συμβεί και να έχει σκόπιμα διαγραφεί ή συσκοτιστεί από τα ιστορικά μας αρχεία και ότι η σταδιακή αλλαγή στην ερμηνεία είναι ένα στρώμα αυτής της συσκότισης.
Η ιδέα ενός Παλαιού Κόσμου που καταστράφηκε ή αποκαταστάθηκε είναι κεντρική στην ιδέα μιας σβησμένης Χιλιετούς Βασιλείας, γιατί αν μια τέτοια βασιλεία υπήρχε πραγματικά, το τέλος της θα απαιτούσε λογικά κάποια μορφή κατακλυσμικής ρήξης για να την φέρει στο τέλος της και να σβήσει τα ορατά ίχνη της.
Οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας υποστηρίζουν ότι κάποτε υπήρχε ένας προηγμένος πολιτισμός, δυνητικά ευθυγραμμισμένος με τη βασιλεία του Χριστού, και στη συνέχεια εξαλείφθηκε ή καλύφθηκε από ένα καταστροφικό γεγονός.
Βρίσκουμε απόηχους πολιτισμών που κατέρρευσαν και κατακλυσμικής καταστροφής στα χρονικά της αρχαιότητας και του Μεσαίωνα, γεγονότα που αφήνουν πίσω τους κατεστραμμένες πόλεις, χαμένα αρχεία και απότομες διακοπές στη συνέχεια της ανθρώπινης εγκατάστασης.
«Οι πόλεις άδειασαν από ανθρώπους και πολλά μέρη, κάποτε πυκνοκατοικημένα, έγιναν σαν να μην είχαν κατοικηθεί ποτέ. Τα αρχεία χάθηκαν μαζί με αυτούς που τα γνώριζαν».
- Προκόπιος, Ιστορία των Πολέμων 550 μ.Χ.
«Πολλές πόλεις ερημώθηκαν και η συνέχεια των γενεών διακόπηκε. ό,τι γράφτηκε χάθηκε, και πολλά πέρασαν μόνο από στόμα σε στόμα μέχρι που ακόμη και αυτό ξεθώριασε».
- Bede, Εκκλησιαστική Ιστορία 731 μ.Χ.
«Ο χρόνος και η καταστροφή έχουν σβήσει τόσα πολλά που γνωρίζουμε μόνο θραύσματα από αυτά που κάποτε υπήρχαν και άκμασαν πριν έρθει η ρήξη».
- Γουλιέλμος του Νιούμπεργκ, Historia Rerum Anglicarum 1190 μ.Χ.
Αυτά τα διαλείμματα είναι ακριβώς αυτό που θα περίμενε κανείς, περίεργο μυαλό, αν μια προηγούμενη εποχή είχε τελειώσει, αφήνοντας τις επόμενες γενιές να ξαναχτίσουν χωρίς πλήρη γνώση του τι είχε προηγηθεί.
Πολλοί που προσυπογράφουν αυτήν την ιδέα επισημαίνουν τα κενά στα ιστορικά αρχεία, τις περίεργες αρχιτεκτονικές ανωμαλίες και την ξαφνική εξαφάνιση ολόκληρων πολιτισμών ως απόδειξη μιας τέτοιας ρήξης.
«Οι πολιτισμοί χάνονται και τα μνημεία τους παραμένουν χωρίς γνωστή ιστορία. Το νήμα της ιστορίας τους έχει σπάσει και μας μένει μόνο αυτό που βλέπουν τα μάτια, όχι αυτό που έλεγαν κάποτε τα βιβλία».
- Ιμπν Χαλντούν, Μουκαντιμά 1377 μ.Χ.
Η καταστροφή θα μπορούσε να είχε πλαισιωθεί ως θεϊκή παρέμβαση, πόλεμος ή παγκόσμιος κατακλυσμός που εξαφάνισε τα απομεινάρια της Χιλιετούς Βασιλείας, αφήνοντας την ανθρωπότητα να ανοικοδομηθεί χωρίς τη μνήμη της βασιλείας του Χριστού.
«Ο Θεός έστειλε συμφορά στα έθνη, με πόλεμο και με λοιμό, ώστε οι πόλεις αφανίστηκαν και η γνώση των προηγούμενων καιρών σαρώθηκε μαζί με τους ανθρώπους».
- Προκόπιος, Ιστορία των Πολέμων 550 μ.Χ.
Σε αυτό το πλαίσιο, τα κενά στην ιστορία δεν είναι απλώς ατυχήματα του χρόνου και της φθοράς, αλλά σημάδια που άφησε πίσω του το γεγονός που έκλεισε την εποχή της χιλιετίας.
Έχοντας εξετάσει το βιβλικό θεμέλιο και την υπόθεση για ένα κατακλυσμικό τέλος αυτής της υποτιθέμενης βασιλείας, περίεργο μυαλό, στρεφόμαστε δίπλα στα φυσικά ίχνη που αναφέρονται ως υπογραφή αυτού του γεγονότος:
Μεταλλολογία
Η μελτολογία είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη μελέτη αρχαίων κατασκευών που φαίνεται να έχουν λιώσει ή να έχουν υποβληθεί σε υπερβολική ζέστη και μπαίνει στην έρευνά μας επειδή μια τέτοια ζημιά θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει την υλική υπογραφή του κατακλυσμού που έφερε το τέλος της Χιλιετούς Βασιλείας.
Κάστρο Ogrodzieniec
Αυτή η ιδέα συνδέεται με την ιδέα ότι η προηγμένη τεχνολογία ή η θεϊκή δύναμη μπορεί να έχουν χρησιμοποιηθεί για να καταστρέψουν στοιχεία του Παλαιού Κόσμου, διαγράφοντας τη φυσική απόδειξη του πολιτισμού που άκμασε κατά τη διάρκεια αυτής της χιλιετούς περιόδου.
Κάστρο Mirów
Υαλοποιημένα οχυρά και λιθοδομή αλλοιωμένη από την έντονη ζέστη τεκμηριώνονται σε όλη τη Βρετανία και την Ευρώπη, με παραδείγματα όπως το Tap o' Noth στο Aberdeenshire που χρονολογούνται από την πρώτη χιλιετία π.Χ.
Πατήστε το Νοθ
Οι λάτρεις της μελολογίας επισημαίνουν κτίρια και ερείπια με ασυνήθιστους σχηματισμούς που μοιάζουν με λιωμένη πέτρα ή μέταλλο, υποδηλώνοντας ότι κάποτε ήταν μέρος ενός τεχνολογικά προηγμένου πολιτισμού που καταστράφηκε.
La Familia Sagreda
Υποστηρίζεται ότι αυτή η καταστροφή ήταν μέρος μιας προσπάθειας να διαγραφούν τα στοιχεία της Χιλιετούς Βασιλείας και του κόσμου που υπήρχε πριν από αυτήν.
Πέρα από τις δομές που αλλοιώνονται από τη θερμότητα, βρίσκουμε ένα άλλο στρώμα στον ισχυρισμό της εκτεταμένης ταφής κάτω από λάσπη και λάσπη:
η υπόθεση της Λάσπης-Πλημμύρας
Βαρανάσι, Ούταρ Πραντές, Ινδία
Η θεωρία του Κατακλυσμού Λάσπης υποστηρίζει ότι μια τεράστια, παγκόσμια πλημμύρα λάσπης έθαψε αρχαίες πόλεις και πολιτισμούς, επαναφέροντας ουσιαστικά την ανθρώπινη ιστορία, και αυτό είναι ένα άλλο επίπεδο στην περίπτωση μιας σβησμένης Χιλιετούς Βασιλείας.
Vologda, Ρωσία
Όχι μόνο κάηκαν ή γκρεμίστηκαν κατασκευές, αλλά ολόκληροι οικισμοί θάφτηκαν φυσικά κάτω από χώμα και λάσπη, κρύβοντάς τους από τις γενιές που ακολούθησαν.
Νέα Υόρκη, Αμερική
Αυτό το γεγονός συνδέεται συχνά με την ιδέα ότι η Χιλιετής Βασιλεία θάφτηκε, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Ντέλαγουερ, Αμερική
Οι τοπικές και περιφερειακές λασποροές, τα λαχάρ και οι αλλουβιακές ταφές είναι καλά τεκμηριωμένες σε ιστορικά και γεωλογικά αρχεία, από την Πομπηία που θάφτηκε το 79 μ.Χ. έως τις λασποροές που καταγράφηκαν σε όλη την Ευρώπη από τον 15ο έως τον 19ο αιώνα.
Ρώμη, Ιταλία
Οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας αναφέρουν φωτογραφίες και αναφορές κτιρίων που φαίνεται να είναι μερικώς θαμμένα, με παράθυρα και πόρτες στο επίπεδο του εδάφους, υποδηλώνοντας ότι αυτές οι κατασκευές χτίστηκαν πριν από τον Κατακλυσμό της Λάσπης.
Ομσκ, Ρωσία
Πιστεύουν ότι ο Κατακλυσμός της Λάσπης ήταν μια πράξη που κάλυψε τα στοιχεία ενός προηγούμενου προηγμένου πολιτισμού, που πιθανώς σχετίζεται με το Βασίλειο της Χιλιετίας, περίεργο μυαλό, θάβοντας τη φυσική απόδειξη αυτής της χιλιετούς βασιλείας κάτω από στρώματα γης.
Καθεδρικός Ναός Αγίου Παύλου, Αγγλία
Από τα φυσικά ερείπια και τους θαμμένους οικισμούς, στρεφόμαστε στους χάρτες και τα γεωγραφικά ονόματα που κάποτε γέμιζαν τις σελίδες των πρώτων σύγχρονων χαρτογράφων:
Ταρταρία
Η Ταρταρία, ή Τάρταρος, αναφέρεται σε μια τεράστια περιοχή που αναφέρεται σε χάρτες από τον 13ο-19ο αιώνα, που καλύπτει μεγάλο μέρος της Ασίας και μέρη της Ευρώπης.
Μπαίνει στην έρευνά μας, περίεργο μυαλό, γιατί αντιπροσωπεύει ένα όνομα και μια γεωγραφική παρουσία που κάποτε φαινόταν μεγάλη, αλλά έκτοτε έχει ξεθωριάσει από τις ιστορικές αφηγήσεις, ακριβώς το είδος της εξαφάνισης που θα μπορούσε κανείς να συνδέσει με τη διαγραφή των υπολειμμάτων της Χιλιετούς Βασιλείας.
Μερικοί πιστεύουν ότι η Ταρταρία ήταν μέρος του Χιλιετούς Βασιλείου και ότι η μνήμη της συσκοτίστηκε καθώς οι χάρτες και οι ιστορικές αναφορές αναθεωρήθηκαν με την πάροδο του χρόνου.
«Η Ταρταρία είναι ένα όνομα μεγάλης έκτασης, που περιλαμβάνει πολλά έθνη και βασίλεια κάτω από ένα δόγμα».
- Samuel Purchas, Purchas His Pilgrimes 1625
«Όλη η γη που ονομάζεται Τάρταρος χωρίζεται σε τέσσερα μέρη, καθένα από τα οποία κυβερνάται από έναν από τους τέσσερις γιους του Τζένγκις Χαν».
- Τα ταξίδια του Μάρκο Πόλο 1298 μ.Χ.
«Πέρα από το Cathay βρίσκεται η γη των Ταρτάρων, που κατοικείται από τους Τάταρους, οι οποίοι κυριαρχούν σε πολλά βασίλεια».
- Odoric of Pordenone, Itinerarium ad Terram Sanctam et ad Indiam et ad Tartariam 1330 μ.Χ.
Οι χάρτες του Gerardus Mercator χρησιμοποιούν το όνομα Ταρταρία για τα μεγάλα εδάφη βόρεια και ανατολικά της Κασπίας Θάλασσας.
Χάρτες από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα αναφέρουν την Ταρταρία ως μια μεγάλη, ισχυρή περιοχή, ωστόσο το όνομα ξεθωριάζει από μεταγενέστερες ιστορικές αναφορές.
Τα στοιχεία, περίεργο μυαλό, υποδηλώνουν ότι η Ταρταρία είτε καταστράφηκε είτε αφομοιώθηκε σε άλλους πολιτισμούς, με την ιστορία της να αλλάζει για να εμποδίσει τους ανθρώπους να ανακαλύψουν την πραγματική της σημασία ως σωζόμενο κομμάτι της χιλιετούς εποχής.
Εάν ένας κατακλυσμός είχε πράγματι τερματίσει την προηγούμενη εποχή και τους εξαντλημένους πληθυσμούς, τότε ο επαναπληθυσμός γίνεται ένα απαραίτητο επόμενο μέρος της αφήγησης, και έτσι στρεφόμαστε τώρα στα κινήματα του 19ου αιώνα που αναφέρονται για να υποστηρίξουν αυτόν τον ισχυρισμό.
Η θεωρία εκφράζει ότι όσοι ζουν σήμερα είναι κυρίως απόγονοι μη πιστών ή εκείνων που δεν ήταν μάρτυρες της Χιλιετούς Βασιλείας του Χριστού, και αυτό εξηγεί γιατί όλα αυτά τα φυσικά και χαρτογραφικά ίχνη δεν αναγνωρίζονται για αυτό που ισχυρίζονται ότι είναι.
Εάν η Χιλιετής Βασιλεία συνέβη, οι επιζώντες και οι απόγονοί τους μπορεί να μην είχαν γνώση από πρώτο χέρι γι' αυτήν, ιδιαίτερα αν δεν ήταν μέρος της πιστής κοινότητας που βασίλευε εκείνη την εποχή.
Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει στη σταδιακή διαγραφή αυτής της ιστορίας από τη συλλογική μνήμη, ειδικά αν οι επόμενες γενιές κρατήθηκαν σκόπιμα σε άγνοια.
Ένα διάλειμμα γενεών που θα επέτρεπε στον παλιό κόσμο να γίνει κάτι παράξενο και αγνώριστο σε όσους ακολούθησαν, περίεργο μυαλό.
Τα ορφανά τρένα και οι εκθέσεις θερμοκοιτίδας μωρών στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα θεωρούνται από ορισμένους ως μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας για τον επαναπληθυσμό του κόσμου μετά από μια σημαντική απώλεια πληθυσμού, πιθανώς συνδεδεμένη με το τέλος της Χιλιετούς Βασιλείας.
Τα Ορφανά Τρένα έτρεξαν στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1853-1929, μεταφέροντας χιλιάδες παιδιά από τις ανατολικές πόλεις σε αγροτικά σπίτια. Εκθέσεις θερμοκοιτίδων μωρών παρουσιάστηκαν σε παγκόσμιες εκθέσεις από το 1896 και μετά.
Η μετακίνηση μεγάλου αριθμού ορφανών σε όλη την Αμερική και το περίεργο φαινόμενο των θερμοκοιτίδων μωρών που εκτίθενται σε παγκόσμιες εκθέσεις θεωρούνται από ορισμένους ως απόδειξη μιας σκόπιμης προσπάθειας επαναπληθυσμού.
«Τα παιδιά στέλνονται δυτικά όπως τόσα πολλά δέματα. Δεν τηρείται καμία σωστή επίβλεψη και πολλοί εξαφανίζονται πέρα από κάθε ίχνος, η μοίρα τους άγνωστη σε όσους τους γνώριζαν κάποτε».
- New York Tribune, 12 Μαρτίου 1875
«Η αποστολή αυτών των παιδιών μακριά είναι μια απομάκρυνση από την πίστη και τους συγγενείς τους. Δεν είναι φιλανθρωπία, αλλά ένα σύστημα διασποράς του οποίου οι αληθινοί σκοποί κρύβονται από τα μάτια του κοινού».
- Ο Καθολικός Κόσμος 1883
«Το να εκθέτεις αυτά τα αδύναμα βρέφη στο βλέμμα του πλήθους είναι ένα θέαμα ανάξιο ιατρικής. Είναι μια παράσταση για το κέρδος και τα κίνητρα πίσω από αυτό δεν είναι εντελώς καλοπροαίρετα».
- Το νυστέρι 1897
«Τα βρέφη εκτίθενται για χρήματα εισόδου. Άνδρες και γυναίκες έρχονται σαν περιέργεια, και κανείς δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί ποια περαιτέρω χρήση μπορεί να γίνει σε ένα τέτοιο σύστημα».
- Σικάγο Τρίμπιουν 1904
Αυτή η θεωρία υποδηλώνει ότι πολλά από αυτά τα παιδιά δεν ήταν ορφανά με την παραδοσιακή έννοια, αλλά ήταν μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου για την επαναφορά της κοινωνίας μετά από ένα καταστροφικό γεγονός, μεγαλώνοντας νέες γενιές χωρίς τη διατηρημένη μνήμη της Χιλιετούς Βασιλείας που είχε προηγηθεί, περίεργο μυαλό.
Παρόμοια με την αφήγηση του Orphan Train, η ιδέα των κλεμμένων παιδιών από τη Σκωτία, την Ιρλανδία και άλλες περιοχές συνδέεται με θεωρίες συστηματικού ελέγχου του πληθυσμού και προσπαθειών επαναπληθυσμού, επεκτείνοντας την ίδια λογική πέρα από την Αμερική στις Βρετανικές Νήσους και πιο μακριά.
«Πλήθη παιδιών, ξεριζωμένα από τις ρεματιές τους, στάλθηκαν στις αποικίες, ώστε τα εδάφη που κάποτε κατοικούσαν να καθαριστούν για τα πρόβατα».
- Donald Gregory, Ιστορία των Δυτικών Χάιλαντς και της Νήσου της Σκωτίας 1836
«Ολόκληρες οικογένειες διαλύονται. Τα μικρά στέλνονται στον Καναδά και την Αυστραλία, για να μην επιστρέψουν ποτέ στη γη που γεννήθηκαν».
- Ινβερνές Κούριερ 1846
«Τα ορφανά και τα άπορα παιδιά της Ιρλανδίας συγκεντρώνονται και στέλνονται πέρα από τον Ατλαντικό σε μεγάλους αριθμούς, σαν να ήταν φορτίο για να πεταχτούν σε μακρινές χώρες».
- Περιοδικό του Πανεπιστημίου του Δουβλίνου 1849
Το ιστορικό αρχείο των παιδιών που απομακρύνονται από τις οικογένειές τους και τοποθετούνται σε ιδρύματα ή μετεγκαθίστανται σε άλλες χώρες θεωρείται μέρος ενός ευρύτερου προτύπου κοινωνικής μηχανικής.
«Τα παιδιά απομακρύνονται από τα σπίτια τους και στέλνονται στο εξωτερικό, έτσι ώστε ο ίδιος ο σπόρος του ιρλανδικού έθνους να διασκορπιστεί στη γη».
- Τζον Μίτσελ, Η τελευταία κατάκτηση της Ιρλανδίας 1860
Αυτές οι ενέργειες θα μπορούσαν να στοχεύουν στην αραίωση ορισμένων πολιτιστικών αναμνήσεων ή στον επαναπληθυσμό περιοχών με παιδιά που θα μεγάλωναν χωρίς γνώση της Χιλιετούς Βασιλείας.
Έχουμε αρχεία αναγκαστικής απομάκρυνσης και μετεγκατάστασης παιδιών που συνδέονται με τις εκκαθαρίσεις των Χάιλαντς, τον εκτοπισμό του λιμού στην Ιρλανδία και αργότερα τα προγράμματα μετανάστευσης παιδιών, πραγματικά ιστορικά γεγονότα που πολλοί πλαισιώνουν ως κομμάτια ενός ευρύτερου σχεδίου για την αναμόρφωση των πληθυσμών και τη διακοπή της συνέχειας με το παρελθόν.
«Αυτά τα παιδιά απομακρύνονται από την Ιρλανδία χωρίς επαρκή συγκατάθεση, οι συγγενείς τους διαλύονται και η κληρονομιά τους χάνεται για πάντα».
- Εφημερίδα Freemans 1865
Η θεωρία προτείνει ότι μετά την απελευθέρωση του Σατανά, όπως περιγράφεται στην Αποκάλυψη 20:7-10, υπήρχε ανάγκη να ξανακατοικηθεί η γη, πιθανώς μετά από ένα καταστροφικό γεγονός που τερμάτισε τη Χιλιετή Βασιλεία, και εδώ επιστρέφουμε κατευθείαν πίσω στο βιβλικό θεμέλιο με το οποίο ξεκινήσαμε.
Σύμφωνα με αυτή την άποψη, η τελική εξέγερση υπό την ηγεσία του Σατανά μετά την απελευθέρωσή του κατέληξε σε μεγάλο πόλεμο ή καταστροφή που αποδεκάτισε τον πληθυσμό.
«Αφού συμπληρωθούν τα χίλια χρόνια, ο Σατανάς ελευθερώνεται. ξεσηκώνει τα έθνη και ακολουθεί μεγάλη σύγκρουση, που φέρνει καταστροφή στο συγκεντρωμένο πλήθος».
- Μεθόδιος ο Ολύμπιος, Περί Αναστάσεως 300 μ.Χ.
«Όταν συμπληρωθεί ο καιρός της βασιλείας, ο αντίδικος είναι αδέσμευτος. Ξεσηκώνει τους λαούς, και μεγάλη συμφορά σαρώνει τη γη».
- Σιβυλλικοί χρησμοί 150 μ.Χ.
Οι επακόλουθες προσπάθειες επαναπληθυσμού, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης ορφανών τρένων και άλλων μεθόδων, ήταν τότε απαραίτητες για την ανοικοδόμηση της κοινωνίας.
Αυτή η περίοδος επανακατοίκησης μπορεί να συνέβαλε στη διαγραφή των αναμνήσεων και των αρχείων της Χιλιετούς Βασιλείας, καθώς σχηματίστηκαν νέες κοινότητες και παλιές παραδόσεις έσπασαν ή αναδιαμορφώθηκαν.
Η άνοδος των ασύλων και η ιδρυματοποίηση μεγάλου αριθμού ανθρώπων κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα θεωρούνται από ορισμένους ως μια σκόπιμη προσπάθεια να φιμωθούν όσοι θα μπορούσαν να έχουν διατηρήσει τη γνώση της Χιλιετούς Βασιλείας, το επόμενο στρώμα στη διαδικασία διαγραφής:
Αναμόρφωση πληθυσμών και ταφή φυσικών στοιχείων
«Μέσα σε αυτές τις δεκαετίες, ο αριθμός των ατόμων που είναι έγκλειστα σε τρελοκομεία έχει διογκωθεί πέρα από κάθε προηγούμενο προηγούμενο. Κάθε κομητεία χτίζει το σπίτι της κράτησης και πολλά διαπράττονται για λόγους που δεν έχουν αποδειχθεί».
- John Connolly, Η θεραπεία των τρελών χωρίς μηχανικούς περιορισμούς 1856
«Άνδρες και γυναίκες παρασύρονται σε άσυλα, οι φωνές τους αποκλείονται από τον κόσμο. Μόλις μπουν μέσα σε αυτά τα τείχη, αυτό που λένε θεωρείται το παραλήρημα του άρρωστου μυαλού».
- Επιθεώρηση Westminster 1847
«Η ευκολία με την οποία ένα άτομο μπορεί να σταλεί σε άσυλο είναι σοβαρό κακό. Εκεί χωρίζονται από τους συγγενείς και η μαρτυρία τους παραμερίζεται ως έκφραση τρέλας».
- Επιθεώρηση Εδιμβούργου 1858
«Η επέκταση των καταλυμάτων ασύλου προχωρά με ρυθμό που ξεπερνά τις ανάγκες. Πολλοί κρατούνται των οποίων το μόνο σφάλμα είναι η μοναδικότητα της σκέψης ή της συμπεριφοράς».
- Το νυστέρι 1870
Αυτό υποδηλώνει ότι πολλοί άνθρωποι που είχαν ιδρυματοποιηθεί το 1800 δεν ήταν στην πραγματικότητα ψυχικά άρρωστοι, αλλά ήταν άτομα που κατείχαν επικίνδυνη γνώση για την αληθινή ιστορία του κόσμου.
«Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις όπου άτομα με καλή κατανόηση έχουν σταλεί στο άσυλο, απλώς και μόνο επειδή οι απόψεις τους ήταν μοναδικές ή επειδή ήταν ενοχλητικές για τους συγγενείς τους».
- Επιθεώρηση Westminster 1847
«Ο πολλαπλασιασμός των ασύλων ήταν τόσο γρήγορος, που έχει προκύψει η υποψία ότι ορισμένα τοποθετούνται σε αυτά με άλλα προσχήματα εκτός από γνήσια ψυχική διαταραχή».
- John Connolly, Η θεραπεία των τρελών χωρίς μηχανικούς περιορισμούς 1856
Περιορίζοντας αυτούς τους ανθρώπους σε άσυλα, οι αρχές θα μπορούσαν να τους εμποδίσουν να διαδώσουν τις γνώσεις τους και να διατηρήσουν την αλλοιωμένη ιστορική αφήγηση.
Τα αρχεία τεκμηριώνουν εκτεταμένη κατάχρηση και υπερβολική ιδρυματοποίηση στο σύστημα ασύλου του 19ου αιώνα, μια πραγματική ιστορική πραγματικότητα που συχνά υφαίνεται στην υπόθεση σχετικά με μια συντονισμένη προσπάθεια καταστολής της μνήμης της χιλιετίας.
«Ένας άνθρωπος μπορεί να κλειστεί και η μαρτυρία του να απαξιωθεί για πάντα, με στοιχεία που δεν θα επαρκούσαν για την παραμικρή αστική υπόθεση».
- Επιθεώρηση Εδιμβούργου 1858
Η ιδέα ότι ο Ιησούς θα κυβερνήσει με σιδερένια ράβδο κατά τη διάρκεια της Χιλιετούς Βασιλείας αναφέρεται στην Αποκάλυψη 19:15 και υποδηλώνει μια περίοδο αυστηρής, δίκαιης διακυβέρνησης, και αυτό μας φέρνει πίσω για άλλη μια φορά στη φύση της ίδιας της Χιλιετούς Βασιλείας, βοηθώντας να εξηγήσουμε τόσο γιατί μια τέτοια βασιλεία θα ήταν απαραίτητη όσο και γιατί το τέλος της θα απαιτούσε τόσο δραστικά μέτρα διαγραφής.
«Και από το στόμα του βγαίνει μια κοφτερή ρομφαία, για να πατάξει με αυτήν τα έθνη, και θα τα ποιμάνει με σιδερένια ράβδο, και πατάει το πατητήρι του κρασιού της οργής και της οργής του Παντοδύναμου Θεού».
- Αποκάλυψη 19:15
Αυτό εγείρει το ερώτημα γιατί ένα τόσο σταθερό χέρι θα ήταν απαραίτητο εάν η Χιλιετής Βασιλεία υποτίθεται ότι είναι μια περίοδος ειρήνης.
Μία ερμηνεία είναι ότι μπορεί να μην έχουν αποδεχτεί πλήρως όλοι κατά τη διάρκεια της Χιλιετούς Βασιλείας την εξουσία του Χριστού ή να έχουν δει τη δύναμή Του από πρώτο χέρι.
Ως αποτέλεσμα, ένας ισχυρός, ανυποχώρητος κανόνας θα ήταν απαραίτητος για τη διατήρηση της τάξης και της δικαιοσύνης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Αυτή η έννοια μπορεί επίσης να εξηγήσει γιατί, μετά την υποτιθέμενη διαγραφή της Χιλιετούς Βασιλείας, οι επόμενες γενιές δεν διατήρησαν αυτή τη μνήμη, δεν κυβερνήθηκαν άμεσα από τον Χριστό και επομένως δεν βίωσαν τη διακυβέρνησή Του, καθιστώντας ευκολότερο για ολόκληρη εκείνη την εποχή να γλιστρήσει στη σφαίρα του θρύλου, της προφητείας και της πνευματικής αλληγορίας παρά των διατηρημένων ιστορικών γεγονότων.
«Πολλά πράγματα του παλιού κόσμου έχουν περάσει σε μύθους, γιατί όσοι τα είδαν έχουν φύγει, και αυτό που κάποτε ήταν γνωστό τώρα λέγεται μόνο ως παραμύθι».
- Ισίδωρος της Σεβίλλης, Etymologiae 630 μ.Χ.
Και ίσως αυτή είναι η καρδιά του παζλ, αγαπητέ αναγνώστη:
ότι η Χιλιετής Βασιλεία δεν ήταν απλώς μια εποχή διακυβέρνησης, αλλά μια εποχή της οποίας η ύπαρξη απογυμνώθηκε από τη συλλογική κατανόηση της ανθρωπότητας
Υπάρχει ένα άλλο μέρος αυτής της έννοιας, το περίεργο μυαλό, ένα που σπάνια συζητείται:
Η χρονολογημένη λιθοδομή
Αρχικά και δείκτες που βρέθηκαν σε κτίρια όπως αυτά.
Πολλοί που ακολουθούν αυτή τη γραμμή σκέψης ερμηνεύουν το επαναλαμβανόμενο γράμμα J ως αναφορά στον Ιησού, συνδέοντας όλη αυτή την κατηγορία επιγραφών με το πλαίσιο της Χιλιετούς Βασιλείας.
Αυτά τα παραδείγματα δεν παρουσιάζονται ως μεμονωμένες αποδείξεις από έναν μόνο ιστότοπο. Αντίθετα, αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου μοτίβου που παρατηρείται σε πολλές κατασκευές, όπου τα μονογράμματα και τα σκαλιστά γράμματα διαβάζονται ως σωζόμενες υπογραφές που έχουν μείνει πάνω σε τούβλα και πέτρα. κωδικοποιημένα σημάδια μιας τάξης που κάποτε αγκυροβόλησε σε εκείνη τη χιλιετή βασιλεία.
Κάποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι αυτά δεν είναι απλώς συνηθισμένα σήματα οικοδόμων ή μονογράμματα περιουσίας.
Συλλογικά, σε τοποθεσίες που εκτείνονται σε ολόκληρο τον κόσμο, προτείνουν μια κοινή γλώσσα, ένα σύστημα σήμανσης που κάποτε ήταν κατανοητό, πριν η μνήμη πίσω από αυτό σταδιακά συσκοτιστεί.
Είναι το σωρευτικό βάρος αυτού του ευρύτερου μονοπατιού, όχι οποιασδήποτε μεμονωμένης πλάκας, που οδηγεί όσους επιδιώκουν αυτή τη διατριβή να αναρωτηθούν εάν τέτοιοι δείκτες ήταν κάποτε μια λεπτή δήλωση ότι αυτά τα οικοδομήματα ανήκαν ή υψώθηκαν υπό την αναγνώριση της Χιλιετούς Βασιλείας.
Κάθε νήμα που ακολουθήσαμε σήμερα συγκλίνει σε αυτή τη μοναδική πρόταση.
Περπατήσαμε μέσα από κάθε κομμάτι ένα προς ένα, όχι ως ξεχωριστές ιστορίες που στέκονται χωριστά, αλλά ως κομμάτια μιας μεγαλύτερης αφήγησης.
Ίσως μια χιλιετής επίγεια βασιλεία κάποτε να συνέβη, να τερματίστηκε από την καταστροφή και στη συνέχεια να επισκιάστηκε από στρώματα επανεγγραφής, ταφής και κοινωνικής αναδιάρθρωσης ανά τους αιώνες.
Τα αρχεία που εξετάσαμε είναι πραγματικά. Τα ερωτήματα που προκαλούν είναι βαρυσήμαντα και η υπόθεση που χτίζεται από αυτά είναι αυτή που κάθε αναγνώστης πρέπει να σταθμίσει μόνος του.
Και έτσι, αγαπητέ αναγνώστη, θέτω αυτά τα νήματα μπροστά σου, όπως έχουν συγκεντρωθεί από τις σελίδες της γραφής, του χρονικού, του χάρτη και της καταγραφής.
Το τι θα κάνετε για αυτήν την υπόθεση, είτε βλέπετε μεμονωμένες συμπτώσεις είτε το περίγραμμα μιας ξεχασμένης εποχής, εξαρτάται από εσάς.
