Ο Ρίτσαρντ Νίξον πιστώνεται συχνά με την επισημοποίηση της «Θεωρίας του Τρελού», μιας διπλωματικής στρατηγικής που έχει τις ρίζες της στον ψυχολογικό πόλεμο και όχι στην παραδοσιακή πολιτική. Η υπόθεση ήταν απατηλά απλή: να πειστούν τα αντίπαλα έθνη ότι ο Αμερικανός ηγέτης ήταν τόσο ασταθής, παράλογος και επιρρεπής σε συναισθηματικές εκρήξεις που θα μπορούσε να καταφύγει σε ακραία μέτρα, συμπεριλαμβανομένης της πυρηνικής βίας, για φαινομενικά μικρές προκλήσεις. Ο Νίξον κατάλαβε ότι αυτή ήταν σε μεγάλο βαθμό μια παράσταση, μια υπολογισμένη επίδειξη που σχεδιάστηκε για να κρατήσει τους αντιπάλους εκτός ισορροπίας και να αποτρέψει την επιθετικότητα μέσω της αβεβαιότητας. Ήξερε ότι ενεργούσε, αλλά πίστευε ότι η ψευδαίσθηση της αστάθειας ήταν μια χρήσιμη ασπίδα για την εθνική ασφάλεια.Ωστόσο, το ιστορικό αρχείο προσθέτει ένα ζοφερό στρώμα πολυπλοκότητας σε αυτή τη θεωρία. Ενώ ο Νίξον έβλεπε την τρέλα ως παράσταση, οι συνέπειες ήταν καταστροφικά πραγματικές. Υπό τη διοίκησή του, εκατομμύρια έχασαν τη ζωή τους, ιδιαίτερα στη Νοτιοανατολική Ασία. Οι βομβαρδισμοί στην Καμπότζη και το Λάος δεν ήταν αυθόρμητες πράξεις οργής αλλά συστηματικές στρατιωτικές επιχειρήσεις. Υπό αυτή την έννοια, η «τρέλα» ήταν ένα επίχρισμα πάνω από μια ψυχρή, στρατηγική ικανότητα για βία. Η θεωρία λειτούργησε όχι μόνο επειδή οι εχθροί φοβήθηκαν το απρόβλεπτο του, αλλά επειδή είδαν την προθυμία του να προκαλέσει μαζική καταστροφή.
Στη σύγχρονη εποχή, η Σχολή των Τρελών έχει εξελιχθεί από μια συγκεκριμένη τακτική του Ψυχρού Πολέμου σε έναν ευρύτερο, συχνά ακούσιο, τρόπο διακυβέρνησης. Διάφοροι ηγέτες καταλαμβάνουν τώρα αυτόν τον χώρο, αν και η σχέση τους με την περσόνα διαφέρει σημαντικά. Ο Κιμ Γιονγκ Ουν παρουσιάζει μια μοναδική περίπτωση. Παραμένει δύσκολο να διακρίνει κανείς πού τελειώνει ο γνήσιος δικτάτορας και πού αρχίζει η αυτοκαρικατούρα. Η συμπεριφορά του ταλαντεύεται μεταξύ βαθύ αυταρχισμού και σχεδόν θεατρικής παρωδίας, αφήνοντας τη διεθνή κοινότητα αβέβαιη αν θα τον αντιμετωπίσει ως ορθολογικό ηθοποιό ή ως απρόβλεπτη μεταβλητή. Αλλά πρέπει επίσης να ειπωθεί ότι η πυρηνικά εξοπλισμένη Βόρεια Κορέα δεν βρίσκεται στο στόχαστρο κανενός, οπότε φαίνεται να υπάρχει μέθοδος στην τρέλα του.
Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου φαίνεται επίσης να έχει διασχίσει τη γραμμή μεταξύ απόδοσης και πραγματικότητας. Αρχικά, η σκληροπυρηνική του στάση μπορεί να ήταν μια πολιτική στάση που αποσκοπούσε στην προβολή δύναμης. Ωστόσο, μέσα από χρόνια επανάληψης και κλιμάκωσης της σύγκρουσης, η περσόνα φαίνεται να έχει καταναλώσει τον άντρα. Αυτό που ξεκίνησε ως στρατηγική επίδειξη αποφασιστικότητας έχει σκληρύνει σε ένα στυλ διακυβέρνησης που αποσπάται όλο και περισσότερο από τους ρεαλιστικούς διπλωματικούς κανόνες και προσεγγίζει το μεσσιανικό.
Άλλα στοιχεία προσθέτουν περαιτέρω ασάφεια στο τοπίο. Η ασταθής ρητορική και οι ριζοσπαστικές προτάσεις του Χαβιέ Μιλέι αφήνουν τους παρατηρητές να μαντέψουν εάν η προσέγγισή του είναι μια σκόπιμη διατάραξη του status quo, μια αντανάκλαση υπερβολικά ενθουσιώδους αλλά γνήσιας ιδεολογικής ζέσης ή απλής τρέλας. Εν τω μεταξύ, φιγούρες όπως ο Pete Hegseth αντιπροσωπεύουν ένα διαφορετικό σκέλος αυτού του φαινομένου, όπου η θρησκευτική πεποίθηση και η αποκαλυπτική κοσμοθεωρία συνδυάζονται με την πολιτική φιλοδοξία. Το αν αυτό συνιστά «τρέλα» με την έννοια του Νίξον είναι συζητήσιμο. Αντίθετα, μπορεί να είναι ένα βαθιά ριζωμένο σύστημα πεποιθήσεων που απορρίπτει τον συμβατικό συμβιβασμό υπέρ ενός θεϊκού πεπρωμένου που οι περισσότεροι θα θεωρούσαν τρελό.
Ο Ντόναλντ Τραμπ προσφέρει ίσως το πιο χαρακτηριστικό σύγχρονο παράδειγμα. Κάποτε κύριος της διαπραγμάτευσης συναλλαγών, η μετέπειτα θητεία του υποδηλώνει έναν ηγέτη όλο και πιο απομονωμένο από την πραγματική πραγματικότητα, οδηγούμενος από προσωπικά παράπονα και μια μεθυστική αίσθηση δύναμης. Εδώ, η διάκριση μεταξύ της στρατηγικής χρήσης του απρόβλεπτου και της πραγματικής αστάθειας έχει γίνει επικίνδυνα θολή, δημιουργώντας ένα περιβάλλον εξωτερικής πολιτικής που ορίζεται από το χάος και όχι από τον υπολογισμένο κίνδυνο, όπου ακόμη και οι στενότεροι συνεργάτες του δεν ξέρουν πού μπορεί να τον οδηγήσει η επόμενη ιδιοτροπία ή προσβολή του.
Ωστόσο, η θεμελιώδης αδυναμία της Θεωρίας του Τρελού παραμένει η εξάρτησή της από την επιθυμία του αντιπάλου για αυτοσυντήρηση. Η στρατηγική βασίζεται εξ ολοκλήρου στην υπόθεση ότι ο αντίπαλος είναι αρκετά λογικός ώστε να φοβάται την κλιμάκωση και πρόθυμος να κάνει παραχωρήσεις για να αποφύγει την καταστροφή. Αυτός ο λογισμός αποτυγχάνει εντελώς όταν αντιμετωπίζετε έναν αντίπαλο που δεν συμμερίζεται αυτές τις προτεραιότητες. Όταν έρχονται αντιμέτωποι με ένα καθεστώς ή ένα κίνημα που βλέπει τη θυσία ως αρετή ή το μαρτύριο ως στρατηγική νίκη, οι απειλές συντριπτικής δύναμης χάνουν την αποτρεπτική τους δύναμη.
Αυτή η δυναμική είναι ιδιαίτερα σημαντική σε συγκρούσεις στις οποίες εμπλέκονται παράγοντες με βαθιές ιδεολογικές ή θρησκευτικές πεποιθήσεις. Για τέτοιες ομάδες, η προοπτική της καταστροφής δεν προκαλεί τον πανικό που απαιτεί η Θεωρία του Τρελού. Αντίθετα, μπορεί να ενισχύσει την αποφασιστικότητά τους. Εάν ένας αντίπαλος πιστεύει ότι ο σκοπός του υπερβαίνει τη φυσική επιβίωση, η μπλόφα του παράλογου θυμού γίνεται άσχετη. Τελικά, μια στρατηγική που βασίζεται στον φόβο δεν μπορεί να πετύχει ενάντια σε εκείνους που έχουν συμφιλιωθεί με την πιθανότητα του δικού τους σκοπού.
Φαίνεται ότι τόσο οι «Τρελοί» όσο και οι «αντι-Τρελοί», αυτοί που έχουν ανοσία στη στρατηγική του Τρελού, πολλαπλασιάζονται. Αιτία ή αποτέλεσμα των τρελών καιρών στους οποίους φαίνεται να ζούμε; Σε κάθε περίπτωση, μάλλον δεν είναι καλά νέα για τους υπόλοιπους από εμάς, καθώς αυτό μπορεί να οδηγήσει σε έναν αγώνα προς την κλιμάκωση του MAD*.
*MAD = Αμοιβαία εξασφαλισμένη καταστροφή
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
