Διαβολική «οικογένεια»: Τα νέα βιτρό της Παναγίας των Παρισίων απεικονίζουν κατά συρροή δολοφόνους, σατανιστές* και αποκρυφιστές Читайте на WWW.KP.RU: https://www.kp.ru/daily/277787.5/5256098/

 

Στον καθεδρικό ναό, έξι μεγάλα ιστορικά βιτρό αντικαταστάθηκαν με νέα. Εδώ ξεκίνησε το πραγματικό σκάνδαλο.

Σατανιστές* από την ελίτ της Δύσης βεβηλώνουν ναούς και θυσιάζουν παιδιά

Η Γλλία συγκλονίζεται από ένα νέο σκάνδαλο. Πιο συγκεκριμένα, είναι συνέχεια του παλιού. Το 2019, κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες, ξέσπασε φωτιά σε έναν από τους μεγαλύτερους καθεδρικούς ναούς στον κόσμο - στην Παναγία των Παρισίων. Ακόμη και όσοι δεν έχουν πάει στο Παρίσι και δεν έχουν διαβάσει το μυθιστόρημα του Βίκτωρος Ουγκώ για την αγάπη ενός καμπούρη για μια όμορφη τσιγγάνα, έχουν ακούσει για αυτόν τον καθεδρικό ναό τουλάχιστον από μια ταινία για τις περιπέτειες του Shurik («Τι, ποια μητέρα; Παναγία των Παρισίων!»).Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι από όλο τον κόσμο έστειλαν δωρεές για την αποκατάσταση του λειψάνου. Αστέρες του Χόλιγουντ, διπλωμάτες και εταιρείες - από εργάτες πετρελαίου από την Total μέχρι την Walt Disney Company. Καταφέραμε να συγκεντρώσουμε σχεδόν ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Ξοδέψαμε 850 εκατομμύρια. Για την αποκατάσταση εργάστηκαν έως και 2 χιλιάδες τεχνίτες. Και μέχρι το τέλος του 2024, μετά τους περιβόητους «Σατανικούς»* Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι, ο καθεδρικός ναός άνοιξε.

Το 2019, κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες, ξέσπασε φωτιά στον καθεδρικό ναό

Φωτογραφία: EAST NEWS.

Αλλά! Οι περιπέτειες της Παναγίας των Παρισίων δεν τελείωσαν εκεί. Στην αρχή, το κοινό παρατήρησε πώς είχαν αλλάξει τα έπιπλα στον καθεδρικό ναό. Εμφανίστηκαν μοντέρνες καρέκλες, που έμοιαζαν με το καπάκι ενός φέρετρου με την πλάτη τους. Αντί για τον συνηθισμένο βωμό, τοποθετήθηκε ένα μυστηριώδες μαύρο μισό αυγό, το οποίο ονομάστηκε αμέσως «βωμός ΙΚΕΑΓια κάποιο λόγο, αποφασίστηκε να αποσυναρμολογηθούν τα έξι μεγάλα ιστορικά βιτρό στο νότιο κλίτος του καθεδρικού ναού που έμειναν ανέγγιχτα από τη φωτιά και να αντικατασταθούν με νέα. Εδώ ξεκίνησε το πραγματικό σκάνδαλο.

Μέχρι το τέλος του 2024, ο καθεδρικός ναός άνοιξε.Φωτογραφία: EAST NEWS.

Το περιοδικό La Tribune del Art και η Ένωση για τη Διατήρηση της Πολιτιστικής Κληρονομιάς «Τόποι και Μνημεία» (SPPEF) έχουν καταθέσει μηνύσεις κατά της απόφασης της νομαρχίας του Παρισιού να αντικαταστήσει τα βιτρό. Η μάχη για τα βιτρό συνεχίζεται από το 2024. Κατά της αντικατάστασης, κατέστη δυνατό να συγκεντρωθούν περισσότερες από 335 χιλιάδες (!) υπογραφές φροντισμένων Γάλλων.

Σατανιστές* από την ελίτ της Δύσης βεβηλώνουν ναούς. Φωτογραφία: Global Look Press\IMAGO/Vincent Isore.Φωτογραφία: Global Look Press\IMAGO/Vincent Isore

Φωτογραφία: Global Look Press\IMAGO/Vincent Isore

Ειπώθηκε ότι πρόκειται για ένα ανεκτίμητο αντικείμενο τέχνης του XIX αιώνα από τον λαμπρό δάσκαλο Eugène Viollet le Duc. Για να αλλάξετε τα ιστορικά βιτρό για ένα ταμπόν στο τζάμι μιας ελάχιστα γνωστής σύγχρονης καλλιτέχνιδας Claire Tabure, γιατί στο καλό;! Αυτό αποτελεί παραβίαση της Σύμβασης της Βενετίας και όλων των διεθνών προτύπων για την αποκατάσταση χώρων πολιτιστικής κληρονομιάς! Η μόνη αμφίβολη αξία της δουλειάς της είναι ότι στο τζάμι εμφανίστηκαν μαύρες φιγούρες, που δεν υπήρχαν πριν.Για κάποιο λόγο, αποφασίστηκε να αποσυναρμολογηθούν έξι μεγάλα ιστορικά βιτρό στο νότιο κλίτος του καθεδρικού ναού, ανέγγιχτα από τη φωτιά

Φωτογραφία: EAST NEWS.

Ειπώθηκε ότι πρόκειται για ένα ανεκτίμητο αντικείμενο τέχνης του XIX αιώνα από τον λαμπρό δάσκαλο Eugène Viollet le Duc. Για να αλλάξετε τα ιστορικά βιτρό για ένα ταμπόν στο τζάμι μιας ελάχιστα γνωστής σύγχρονης καλλιτέχνιδας Claire Tabure, γιατί στο καλό;! Αυτό αποτελεί παραβίαση της Σύμβασης της Βενετίας και όλων των διεθνών προτύπων για την αποκατάσταση χώρων πολιτιστικής κληρονομιάς! Η μόνη αμφίβολη αξία της δουλειάς της είναι ότι στο τζάμι εμφανίστηκαν μαύρες φιγούρες, που δεν υπήρχαν πριν.

Για κάποιο λόγο, αποφασίστηκε να αποσυναρμολογηθούν έξι μεγάλα ιστορικά βιτρό στο νότιο κλίτος του καθεδρικού ναού, ανέγγιχτα από τη φωτιά

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

Άκουσαν οι γαλλικές αρχές την αγανάκτηση της διανόησης; Όχι περισσότερο από τις συγκεντρώσεις των «κίτρινων γιλέκων». Παρά την απελπισμένη αντίσταση της Εθνικής Επιτροπής για την Κληρονομιά και την Αρχιτεκτονική (CNPA), με την προσωπική επιμονή του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν και της αρρενωπής συζύγου του, το έργο αντικατάστασης 120 τετραγωνικών μέτρων βιτρό προωθήθηκε. Υποτίθεται ότι για να δώσει στον καθεδρικό ναό μια πιο «μοντέρνα εμφάνιση». Το συναρπαστικό ζευγάρι υποστηρίχθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο του Παρισιού, Laurent Ulrich.

Στην εικόνα της Παναγίας, ο Γάλλος καλλιτέχνης απεικόνισε τη Σούζαν Άτκινς.Φωτογραφία: EAST NEWS.

Αλλά μετά ήρθε η απόλυτη φρίκη. Οι πιο προσεκτικοί είδαν τι ακριβώς ήταν ζωγραφισμένο στα βιτρό, τα οποία κόστισαν 4 εκατομμύρια ευρώ.Στην εικόνα της Παναγίας, ο Γάλλος καλλιτέχνης απεικόνισε τη Σούζαν Άτκινς, μέλος της σατανικής λατρείας του Τσαρλς Μάνσον. Αυτή η αίρεση, που ονομάζεται «The Family», έγινε διάσημη για τελετουργικές δολοφονίες υψηλού προφίλ στην Καλιφόρνια το 1969. Η Άτκινς, που θεωρούνταν η αρχιέρεια της Οικογένειας, συμμετείχε στη δολοφονία της σταρ του Χόλιγουντ Σάρον Τέιτ, συζύγου του σκηνοθέτη Ρομάν Πολάνσκι, η οποία ήταν 9 μηνών έγκυος, και άλλων επτά ατόμων.

Σάρον Τέιτ.Φωτογραφία: EAST NEWS.

Αυτά τα γεγονότα ξεσήκωσαν πολύ τις Ηνωμένες Πολιτείες εκείνων των χρόνων και είναι πιο πιθανό να τα γνωρίζουμε από την ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο Μια φορά κι έναν καιρό στο Χόλιγουντ. Ο δημοφιλής σκηνοθέτης, από συνήθεια, ερμήνευσε ελεύθερα τα γεγονότα. Στην ταινία, η Σούζαν Άτκινς (ο Μάνσον την αποκαλούσε «κόρη του διαβόλου» στα γραπτά του) καίγεται με φλογοβόλο, αν και στην πραγματικότητα έζησε στη φυλακή μέχρι την ηλικία των 61 ετών. Και τώρα απαθανατίζεται στο «βιτρό» της Παναγίας των Παρισίων.

Ο Τσαρλς Μάνσον απεικονίζεται επίσης στο νέο «βιτρό».Φωτογραφία: EAST NEWS.

Ο επικεφαλής της αίρεσης «Οικογένεια», ένας από τους πιο διάσημους κατά συρροή δολοφόνους, ο μανιακός-αποκρυφιστής Τσαρλς Μάνσον, απεικονίζεται επίσης στο νέο «βιτρό» - με τη μορφή αποστόλου. Μεταξύ των μορφών που περιέβαλλαν την Παναγία, οι ανήσυχοι Καθολικοί αναγνώρισαν τον Aleister Crowley (θεωρητικό του σατανισμού*), τον Mikhail Popkov (έναν κατά συρροή δολοφόνο με το παρατσούκλι "The Beast from Angarsk", του οποίου η ιστορία εμπνεύστηκε στο έργο του από τον σύζυγο της Claire Tabure, μουσικό Nathan Thelen), τον William Winnie Westcott (έναν από τους ιδρυτές του Ερμητικού Τάγματος "Χρυσή Αυγή", μέντορας του Crowley) και τον Steve "Clem" Grogan (δολοφόνος, μέλος της αίρεσης "Οικογένεια").

Η οικογένεια του Τσαρλς Μάνσον..Φωτογραφία: Κοινωνικά δίκτυα.

Επιπλέον, ο «απόστολος» με πράσινο χιτώνα (πιθανώς ο Τσαρλς Μάνσον) που κοιτάζει την Παναγία του Άτκινς έχει μια αξιοσημείωτη «ακατάλληλη λεπτομέρεια», δηλαδή μια στύση, σύμφωνα με τη διατύπωση των σχολιαστών. «Πρόκειται για επανεξέταση της πολιτιστικής κληρονομιάς», «οι συμπτώσεις είναι τυχαίες» και γενικά «η σύγχρονη τέχνη είναι αρκετά προκλητική», καθησυχάζουν τους αγανακτισμένους χριστιανούς οι υποστηρικτές των νέων βιτρό.

Οι πιο προσεκτικοί είδαν τι ακριβώς ήταν ζωγραφισμένο στα βιτρό. Φωτογραφία: Global Look Press\IMAGO/Vincent Isore

ΌΤΑΝ ΒΥΘΊΖΟΜΑΙ ΣΤΟΝ ΠΆΤΟΗ 

η 45χρονη καλλιτέχνης Claire Tabouret (γράφεται Tabouret στα γαλλικά) δεν είναι χριστιανή. Αποκαλεί τον εαυτό της «ενεργειακή θεραπεύτρια». Ζει σε ένα σπίτι στο Λος Άντζελες διακοσμημένο με τα σύμβολα του Βρετανικού Τεκτονικού Τάγματος της Χρυσής Αυγής, ζωγράφισε τα θύματα της αποκρυφιστικής αίρεσης - τη Σάρον Τέιτ και τη Ρόζμαρι Λαμπιάνκα. Και αγόρασε μέρος του Barker Ranch, ένα από αυτά όπου κρύβονταν ο Charles Manson και η αίρεση της οικογένειας. Εκεί συνελήφθησαν από την αστυνομία.

Καλλιτέχνης Claire Tabur

Γράφεται ότι η Madame Tabure είναι μέλος της μασονικής στοάς «Memphis-Mizraim» («Mizraim» είναι «Αίγυπτος» στα εβραϊκά), γεγονός που προκαλεί ανησυχία σε θρησκευτικές προσωπικότητες στη Γαλλία.

«Τι είναι αυτό, αν όχι βεβήλωση του ναού του Θεού;» - ρωτούν. Άλλωστε οι ενορίτες τώρα θα προσεύχονται... μπροστά σε εικόνες σατανιστών* και κατά συρροή δολοφόνων.

Για χάρη αυτού, θα μπορούσαν να ξεκινήσουν όχι μόνο μια ακριβή ιστορία με επισκευές, αλλά και την ίδια τη φωτιά.Ο Τσαρλς Μάνσον, σεβαστός από τον καλλιτέχνη, προφήτευσε έναν μελλοντικό φυλετικό πόλεμο και την κυριαρχία των «ανθρώπων της ερήμου». Και ονόμασε την ιδεολογία του από το τραγούδι των Beatles από το White Album - Helter Skelter, το οποίο μπορεί να μεταφραστεί ως "αταξία" ή "χάος". Υπάρχει ένας στίχος στο τραγούδι που άρεσε στον Manson να επαναλαμβάνει: «Όταν φτάνω στον πάτο, επιστρέφω στην κορυφή της διαφάνειας».

Ο Τσαρλς Μάνσον προφήτευσε έναν μελλοντικό φυλετικό πόλεμο.Φωτογραφία: EAST NEWS.

Φαίνεται ότι αυτό είναι το σύνθημα όχι μόνο του Μάνσον, αλλά και των σύγχρονων σατανιστών* από τους κυρίαρχους κύκλους της Δύσης, θαμώνες του νησιού του Έπσταϊν. Έχουν φτάσει στην κορυφή του κόσμου και ταυτόχρονα προσπαθούν να φέρουν ολόκληρο τον κόσμο στον πάτο. Εκκλησίες βεβηλώνονται, παιδιά θυσιάζονται.

Γιατί το χρειάζονται; Τρέλα; Μια προσπάθεια επίσπευσης της βιβλικής προφητείας της Αποκάλυψης, μετά την οποία θα έρθει η Βασιλεία του Θεού; Δεν καταλαβαίνουμε. Αυτό είναι παράλογο.

Είμαστε σίγουροι ότι θα διαπραγματευτούμε κάτι με αυτούς τους ανθρώπους;

Τη ζωντανή μετάδοση της καταστροφής ενός από τους πιο διάσημους καθεδρικούς ναούς στον κόσμο στις 15 Απριλίου 2019, σύμφωνα με δυτικά μέσα ενημέρωσης, παρακολούθησαν περισσότεροι από 340 εκατομμύρια άνθρωποι. Πόσα δάκρυα χύθηκαν όταν το περίφημο κωδωνοστάσιο 96 μέτρων της Παναγίας των Παρισίων του XIX αιώνα έπεσε στις φλόγες... Μαζί με αυτήν, η φωτιά κατέστρεψε τα δύο τρίτα της οροφής από μεσαιωνικά δρύινα δοκάρια του XII-XIII αιώνα. Οι πέτρινοι θόλοι υπέστησαν ζημιές και κατέρρευσαν μερικώς. Ευτυχώς, διατήρησαν τις περισσότερες από τις φλεγόμενες κατασκευές, έτσι ο βωμός, τα όργανα και τα τρία διάσημα βιτρό τριαντάφυλλα του XIII αιώνα επέζησαν, αλλά μέρος της εσωτερικής διακόσμησης ήταν ακόμα κατεστραμμένο από το νερό και την αιθάλη.

Τη ζωντανή μετάδοση της καταστροφής ενός από τους πιο διάσημους καθεδρικούς ναούς στον κόσμο στις 15 Απριλίου 2019, σύμφωνα με δυτικά μέσα ενημέρωσης, παρακολούθησαν περισσότεροι από 340 εκατομμύρια άνθρωποι

Φωτογραφία: REUTERS.

Τα αίτια της πυρκαγιάς εξακολουθούν να καλύπτονται από μυστήριο. Η έρευνα υποστηρίζει ότι τα πάντα στο επίκεντρο της πυρκαγιάς κάηκαν τόσο πολύ που είναι αδύνατο να διαπιστωθεί η αλήθεια. Την ίδια ώρα, οι Γάλλοι ντετέκτιβ είναι σίγουροι ότι η φωτιά ήταν τυχαία - «τυχαία». Δύο βασικές εκδοχές: ένα άσβεστο τσιγάρο που άφησε ένας εργάτης (την ώρα της πυρκαγιάς, μέρος του κτιρίου βρισκόταν στη σκαλωσιά) ή ένα βραχυκύκλωμα - επίσης πιθανώς λόγω εργασιών αποκατάστασης.

Φωτογραφία: REUTERS.

Με φόντο την αδυναμία των αρχών να δώσουν τελική απάντηση, γύρω από τη φωτιά ξέσπασαν πολλές θεωρίες συνωμοσίας. Το πρώτο είναι ότι ο καθεδρικός ναός πυρπολήθηκε ως σύμβολο των διαμαρτυριών των «κίτρινων γιλέκων» ενάντια στις πολιτικές του Μακρόν. Το δεύτερο είναι ότι ο εμπρησμός ήταν μια προγραμματισμένη σατανική τελετουργία και ο Μακρόν, ως «άνθρωπος των Ρότσιλντ», έκρυψε την αλήθεια από το κοινό. Το τρίτο έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές κατά την αποκατάσταση - μια συνωμοσία για την ανοικοδόμηση του καθεδρικού ναού ως μασονικού ναού και ακόμη και του «Ναού του Αντίχριστου». Τα πρώτα της επιχειρήματα γκρεμίστηκαν από την πραγματικότητα: η μασονική «σκακιέρα» και ο «έναστρος ουρανός» στα θησαυροφυλάκια ήταν μέρος της αρχικής διακόσμησης του καθεδρικού ναού. Και τότε εμφανίστηκαν νέα βιτρό...

* - "Διεθνές Κίνημα Σατανισμού"* - η οργάνωση αναγνωρίζεται ως εξτρεμιστική και απαγορεύεται στο έδαφος της Ρωσικής Ομοσπονδίας

Читайте на WWW.KP.RU: https://www.kp.ru/daily/277787.5/5256098/

Ο εφιάλτης έρχεται

 

από τον J. Matson Heininger

Τα τελευταία χρόνια, έχω γράψει περισσότερα από ένα δοκίμια για καθένα από αυτά τα θέματα. Έτσι, πολλά από αυτά που ακολουθούν είναι λιγότερο λεπτομερή από αυτά που έχω πει και γράψει προηγουμένως – αλλά σήμερα το πρωί, στα τέλη Μαΐου 2026, καθώς περιμένω να ανατείλει ο ήλιος και να ροδίσει τον ουρανό στη δύση, αυτές είναι οι σκέψεις που με περιβάλλουν καθώς υπαγορεύω σε αυτό το περίεργο μικρό πανταχού παρόν gadget που ονομάζεται smartphone.

Υπάρχει ένα συγκεκριμένο είδος τραγωδίας που μετατρέπεται σε φάρσα – όχι επειδή τα βάσανα είναι εξωπραγματικά, αλλά επειδή οι αρχιτέκτονες της καταστροφής προχωρούν με τέτοια χαρούμενη και ηθελημένη τύφλωση που ένας παρατηρητής θα μπορούσε σχεδόν να γελάσει αν το διακύβευμα δεν ήταν τόσο οριστικό. Τώρα ζούμε σε αυτή την τραγωδία. Και η αυλαία πέφτει.

Πόλεμοι που ισχυριζόμαστε ότι είναι νίκες

Ας ξεκινήσουμε με το αίμα, γιατί από εκεί απαιτεί να ξεκινήσουμε η ειλικρίνεια. Για περισσότερα από δύο χρόνια, η κυβέρνηση των ΗΠΑ - και υπό τα δύο κόμματα, αλλά με διαφορετικό βαθμό ενθουσιασμού - επικρότησε αποτελεσματικά τη γενοκτονία στη Γάζα, παρέχοντας τα όπλα, τη διπλωματική κάλυψη και τη θεσμική σιωπή που την κατέστησαν δυνατή. Όσοι μίλησαν δεν αποτέλεσαν αντικείμενο συζήτησης· Έχουν αποδοκιμαστεί, δυσφημιστεί και καταστραφεί στην καριέρα τους. Η κριτική των πολιτικών του ισραηλινού κράτους συγχέεται συστηματικά με το μίσος για τον εβραϊκό λαό – ένα ρητορικό τέχνασμα που δεν εξυπηρετούσε ούτε την αλήθεια ούτε την πραγματική ασφάλεια των εβραϊκών κοινοτήτων, αλλά που εξυπηρετούσε εξαιρετικά καλά τις αρχές. Η ελευθερία του λόγου, αυτή η θεμελιώδης αξίωση των Ηνωμένων Πολιτειών, έχει αποδειχθεί ότι είναι υπό όρους, διαθέσιμη μόνο σε εκείνους των οποίων η διαφωνία δεν κοστίζει τίποτα.

Μετά ήρθε ο άνθρωπος που έκανε εκστρατεία για την ειρήνη. Η δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ ήρθε υποσχόμενη ένα τέλος στον ξένο τυχοδιωκτισμό, μια επιστροφή σε αυτό που ονομάζεται Πρώτα η Αμερική. Αυτό που ακολούθησε ήταν το αντίθετο: ένας καταρράκτης στρατιωτικών ενεργειών, προκλήσεων και αυτό που μπορεί να περιγραφεί μόνο ως η χειρότερη στρατηγική στρατιωτική καταστροφή που έχουν δει οι Ηνωμένες Πολιτείες στη ζωντανή μνήμη - μια ταπείνωση τόσο βαθιά που οι στρατιωτικοί ιστορικοί θα μιλούν γι' αυτήν για γενιές, υποθέτοντας ότι υπάρχουν ακόμη λειτουργικά πανεπιστήμια για να τα στεγάσουν.

Αλλά το να μιλάς μόνο για πολιτική σημαίνει ότι χάνεις μια πιο τρομακτική αλήθεια: ο άνθρωπος που εκτελεί αυτές τις αποφάσεις δεν είναι απλώς παραπλανημένος. Είναι, με την πιο κλινική έννοια του όρου, άρρωστος. Το μεγαλείο δεν είναι πόζα, είναι περιορισμός. Η ανταπόδοση δεν είναι στρατηγική – είναι μια ψυχολογική ανάγκη, τόσο στοχαστική και ακυβέρνητη όσο η αναπνοή. Δεν μπορεί να διακρίνει το συμφέρον του έθνους από το δικό του εγώ γιατί, στο επίπεδο της ψυχολογίας του, τέτοια διάκριση δεν υπάρχει. Το έθνος είναι το εγώ του. Αυτό που τον κολακεύει είναι η καλή πολιτική. Αυτό που τον απειλεί είναι η προδοσία. Αυτό δεν είναι το προφίλ ενός εκκεντρικού στελέχους ή ακόμη και ενός κυνικού αυταρχικού ηγέτη που παίζει ένα μακρύ παιχνίδι. Αυτό είναι το προφίλ ενός ανθρώπου που ανήκει σε ένα ήσυχο δωμάτιο με τοίχους με επένδυση, όχι στο δωμάτιο κρίσης με πυρηνικό κώδικα. Η ιστορία έχει ξαναδεί τέτοιους ανθρώπους – και η ιστορία δεν καταγράφει καλά το τέλος τους, ούτε αυτό των εθνών που είναι αρκετά ανόητα για να τους δώσουν δύναμη. Νόμιζε ότι ήταν ο Λουδοβίκος ΙΔ', που διακοσμούσε ξανά την πρωτεύουσα με φύλλα χρυσού και αυτοκρατορική μεγαλοπρέπεια, ενώ τα θεμέλια της δημοκρατίας κατέρρευσαν κάτω από τα μαρμάρινα δάπεδα. Ο Λουδοβίκος XIV., τουλάχιστον, καταλάβαινε την τέχνη της διακυβέρνησης. Αυτό που έχουμε είναι ματαιοδοξία χωρίς αρμοδιότητα – η μεταμφίεση της αυτοκρατορίας ακριβώς τη στιγμή που η αυτοκρατορία εξαντλείται φυσικά.

Η οικονομία που έχουμε παραισθήσεις

Για τριάντα χρόνια, η Αμερική έχει πάρει μια απόφαση τόσο καταστροφική στην απλότητά της που οι ιστορικοί του μέλλοντος – και πάλι, αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν – θα θαυμάσουν που κανείς δεν την σταμάτησε. Αποφασίσαμε ότι το να δημιουργούμε πράγματα ήταν ανάξιο για εμάς. Η μεταποίηση μεταφέρθηκε στην Κίνα, το Βιετνάμ, όπου η εργασία ήταν φθηνότερη και οι περιβαλλοντικοί κανονισμοί πιο εξυπηρετικοί. Θα ήμασταν η οικονομία των ιδεών, η οικονομία των υπηρεσιών, η χρηματοπιστωτική οικονομία. Σκεφτόμασταν τις μεγάλες σκέψεις και αφήναμε τους άλλους να λερώσουν τα χέρια τους.

Αυτό που αντικατέστησε την κατασκευή δεν ήταν σπουδαίο. Ήταν ένας μοχλός. Τα χρηματοπιστωτικά μέσα πολλαπλασιάστηκαν σαν ιικά κύτταρα, το καθένα τρέφεται με το προηγούμενο, έως ότου η «οικονομία» έγινε σε μεγάλο βαθμό θέαμα – ένα θέατρο αποτιμήσεων, παραγώγων και πληθωρισμού των τιμών των περιουσιακών στοιχείων που καταγράφεται ως πλούτος σε υπολογιστικά φύλλα, ενώ δεν παράγει τίποτα που να μπορεί να φάει ένας πεινασμένος ή ένας κρύος άνθρωπος. Το χρηματιστήριο έχει ανέβει. Αυτό δεν ισχύει για τη μεσαία τάξη.

Σε αυτό το κενό ήρθε η οικονομία των δεδομένων, η οποία υποσχέθηκε να είναι το νέο θεμέλιο της αμερικανικής υπεροχής. Θα ξέραμε τα πάντα – κάθε κλικ, κάθε αναζήτηση, κάθε αγορά, κάθε ψίθυρο – και αυτή η παντογνωσία θα αποτρεπόταν σε ένα μόνιμο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Έτσι, χτίσαμε κέντρα δεδομένων, τεράστιες εκτάσεις μεγάλων εκτάσεων, τους νέους καθεδρικούς ναούς της χώρας μας – εμφανώς απαλλαγμένους από αρχιτεκτονική ομορφιά και παράθυρα με τριαντάφυλλα. Σε μια οικονομία χωρίς μεταποιητική παραγωγή, άδεια από τον όγκο των αποστολών και άδεια από την πραγματική βιομηχανική παραγωγή, τα δεδομένα που επεξεργάζονται αυτά τα κέντρα είναι σε μεγάλο βαθμό η μαρτυρία των Αμερικανών που πουλάνε πράγματα, παρακολουθώντας τους εαυτούς τους. Τα βασικά παγκόσμια δεδομένα – ναυτιλιακά δηλωτικά, αποδόσεις παραγωγής, γεωργική παραγωγή – ανήκουν όλο και περισσότερο σε άλλες χώρες, επειδή είναι αυτές που κάνουν πραγματικά αυτά τα πράγματα.

Ο πλούτος που φαίνεται να αυξάνεται στις αγορές βρίσκεται σχεδόν εξ ολοκλήρου σε αυτές τις αμοιβαία ενισχυόμενες εταιρείες τεχνολογίας, με την αποτίμηση της μιας της άλλης να εξαρτάται από αυτή των άλλων, ένας κλειστός βρόχος που δημιουργεί μια εμφάνιση παραγωγικότητας, ενώ η φυσική οικονομία που τη στηρίζει λιμοκτονεί ήσυχα. Αυτό είναι ένα σχέδιο Ponzi σε πολιτισμική κλίμακα.

Η ίδια η γη αποτυγχάνει

Ακόμα κι αν αφήσουμε στην άκρη τους πολέμους, την οικονομική απάτη και την κατάρρευση της θεσμικής νομιμότητας, η χώρα βρίσκεται σε κρίση.

Ο υδροφόρος ορίζοντας Ogallala, ο οποίος αρδεύει τον σιτοβολώνα της Αμερικής σε οκτώ πολιτείες των Μεγάλων Πεδιάδων, έχει εξαντληθεί εδώ και μισό αιώνα. Οι αγρότες αντλούν από αυτόν τον πόρο πιο γρήγορα από ό,τι επαναφορτίζεται – σε ορισμένες περιοχές, ο ρυθμός επαναφόρτισης μετριέται σε ίντσες ανά αιώνα – και τώρα πλησιάζει σε περιοχές εξάντλησης που απλώς θα καταστήσουν μη βιώσιμες μεγάλες εκτάσεις της τρέχουσας γεωργικής γης. Αυτή ήταν ήδη μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης πριν από τους τελευταίους χειμώνες, όταν η χιονοκάλυψη ήταν χαμηλή. Σήμερα, είναι μια καταστροφή που επιταχύνεται, καθώς η μείωση του χιονιού στα βουνά σημαίνει ότι τα ποτάμια ρέουν λιγότερο το καλοκαίρι, πράγμα που σημαίνει ότι η γεωργική ζήτηση για υπόγεια ύδατα αυξάνεται ακριβώς καθώς μειώνονται τα αποθέματα.

Η λίμνη Mead, η δεξαμενή που καθορίζει την παροχή νερού για δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους στα νοτιοδυτικά, αναμένεται να φτάσει σε ιστορικά χαμηλά μέχρι τα μέσα του καλοκαιριού. Το φράγμα Χούβερ μειώνει ήδη την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Το Φοίνιξ, το Λας Βέγκας, το Λος Άντζελες – πόλεις χτισμένες με την τολμηρή αρχή ότι η έρημος θα μπορούσε να αρδεύεται επ' αόριστον – αντιμετωπίζουν μια κατάσταση που καμία πολιτική άρνηση δεν μπορεί να καθυστερήσει άλλο.

Η υπερθέρμανση του πλανήτη, ανεξάρτητα από τη στάση της σημερινής κυβέρνησης για την ύπαρξή της, συνεχίζεται χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι πολιτικές προτιμήσεις. Ο αεροχείμαρρος είναι αποσταθεροποιητικός. Ο καιρός γίνεται όλο και πιο ακραίος και λιγότερο προβλέψιμος. Αλλαγή των γεωργικών εποχών. Ο ασφαλιστικός κλάδος – ο οποίος, σε αντίθεση με τους πολιτικούς, πρέπει στην πραγματικότητα να αξιολογήσει τον κίνδυνο – αποσύρεται αθόρυβα από τις παράκτιες και επιρρεπείς σε πυρκαγιές αγορές, κάτι που είναι ίσως το πιο ειλικρινές μήνυμα για το πού κατευθύνεται το φυσικό μέλλον.

Σύγκλιση

Αυτό που κάνει αυτή τη στιγμή ιστορικά μοναδική – και αυτό που της δίνει ένα βάρος που δεν είχαν πραγματικά η Μεγάλη Ύφεση και ακόμη και το Dust Bowl – είναι η σύγκλιση. Η δεκαετία του '30 ήταν τρομερή. Αλλά η γη δεν είχε ακόμη εξαντληθεί, το κλίμα δεν είχε ακόμη αποσταθεροποιηθεί δομικά, η μεταποιητική βάση δεν είχε ακόμη εξαχθεί και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν ακόμη μια αυτοκρατορία σε φθίνουσα πορεία. Το πιο σημαντικό, στη δεκαετία του 1930, παρέμεινε ένας συνεκτικός θεσμικός μηχανισμός – κακοποιημένος, διεφθαρμένος, αλλά παρών – ικανός για ένα New Deal, ικανός να κινητοποιήσει, ικανός να μεταρρυθμίσει.

Ποιοι θεσμοί παραμένουν σήμερα που θα μπορούσαν να εκτελέσουν κάτι αντίστοιχο; Το Κογκρέσο έχει γίνει ένα επιτελεστικό σώμα. Οι ρυθμιστικοί οργανισμοί έχουν συστηματικά διαλυθεί ή αιχμαλωτιστεί. Το δικαστικό σώμα έχει μετατραπεί σε πολιτικό όργανο. Ο στρατός μόλις υπέστη μια καταστροφή που θα χρειαστούν χρόνια για να διαχειριστεί. Το αποθεματικό του δολαρίου, που εδώ και καιρό αποτελεί το δίχτυ ασφαλείας της οικονομικής ισχύος των ΗΠΑ, αντιμετωπίζει συντονισμένη πρόκληση από εμπορικούς συνασπισμούς που έχουν κουραστεί να επιδοτούν την κατανάλωση των ΗΠΑ.

Η αυτοκρατορία βρίσκεται στο τελευταίο της κεφάλαιο. Οι αυτοκρατορίες δεν καταλήγουν πάντα σε δραματική κατάρρευση – μερικές φορές απλώς γίνονται λιγότερο σχετικές, πιο αργές, φτωχότερες, λιγότερο ικανές να προβάλλουν δύναμη ή να απαιτούν σεβασμό. Αλλά όταν η παρακμή μιας αυτοκρατορίας συμπίπτει με μια περιβαλλοντική κρίση, οικονομική απάτη σε όλο το σύστημα και ηγεσία που ανταποκρίνεται σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης με ματαιοδοξία και πολεμική, η παρακμή επιταχύνεται πέρα από οτιδήποτε μπορεί να υποδηλώνει το ιστορικό προηγούμενο.

Το πλοίο και ο πάγος

Είμαστε στον Τιτανικό. Η σύγκριση είναι σχεδόν πολύ γλυκιά, γιατί ο Τιτανικός ήταν τουλάχιστον ένα όμορφο πλοίο και τουλάχιστον το παγόβουνο ήταν ένα ατύχημα. Αυτό που αντιμετωπίζουμε είναι το αποτέλεσμα επιλογών – μακριές αλυσίδες επιλογών που έγιναν από ανθρώπους που ήξεραν καλύτερα, συμβουλές από ειδικούς που αγνοήθηκαν, προειδοποιήθηκαν από δεδομένα που απορρίφθηκαν. Η ορχήστρα παίζει. Η σαμπάνια ρέει ελεύθερα. Οι επιβάτες της πρώτης θέσης παραμένουν σίγουροι ότι τα πλοία αυτού του μεγέθους απλά δεν θα βυθιστούν.

Το κάνουν. Βυθίζονται γρήγορα. Και όταν το νερό φτάσει στα χαμηλότερα καταστρώματα, η απόσταση μεταξύ του πανικού των προνομιούχων και της παραίτησης όσων βρίσκονται ήδη κάτω από το νερό αποδεικνύεται μικρή.

Ακόμη και η αυριανή ειρήνη – ξαφνική, θαυματουργή, πλήρης – θα μας άφηνε τουλάχιστον έξι μήνες μπροστά από οτιδήποτε μοιάζει με σταθερότητα, και μέχρι τότε, οι κλιμακωτές οικονομικές επιπτώσεις, οι διαταραχές της εφοδιαστικής αλυσίδας, οι υποχρεώσεις χρέους και οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις που βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη θα τροφοδοτούσαν μια παγκόσμια οικονομική συρρίκνωση που θα έκανε το 2008 να μοιάζει με τριμηνιαίο χαμηλό. Ο λιμός δεν είναι μια μελοδραματική προβολή. Αυτό είναι το αριθμητικό αποτέλεσμα του διαταραγμένου εμπορίου γεωργικών προϊόντων, των εξαντλημένων υδροφόρων οριζόντων, των περιοχών καλλιέργειας που πιέζονται από το κλίμα και των αλυσίδων εφοδιασμού που έχουν ήδη κατακερματιστεί από χρόνια εμπορικού πολέμου και στρατιωτικών συγκρούσεων.

Δεν υπάρχει σαφής τρόπος να τελειώσει ένα δοκίμιο όπως αυτό, καθώς η κατάσταση δεν προσφέρει ξεκάθαρο τέλος. Αυτό που μένει – αυτό που έχει μείνει πάντα στα πιο σκοτεινά περάσματα της ιστορίας – είναι η υποχρέωση να δούμε καθαρά, να πούμε τι είναι αλήθεια και να αρνηθούμε τις βολικές μυθοπλασίες που παίζουν τη μουσική ενώ το πλοίο βυθίζεται. Τουλάχιστον, αυτό απαιτεί η στιγμή.

Coda: το έγγραφο που μας καταδίκασε

Ναι, βρισκόμαστε σε μια τρομερή καταστροφή. Είναι ένας εφιάλτης που έχουμε δημιουργήσει για τον εαυτό μας – εμείς, λόγω της φύσης και του συστήματός μας, είμαστε υπεύθυνοι για αυτόν τον εφιάλτη. Και αν είμαστε ειλικρινείς, πρέπει να εντοπίσουμε τη σήψη πίσω στις ρίζες της.

Είμαι πεπεισμένος ότι ο μόνος τρόπος για να σωθεί η χώρα είναι να εγκαταλείψουμε το Σύνταγμα και να υιοθετήσουμε ένα νέο.

Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Τζέφερσον ήταν η πρώτη απάτη. Πήρε τη θεμελιώδη τριάδα του Τζον Λοκ – ζωή, ελευθερία και περιουσία – και αντάλλαξε την ευτυχία του. Φαίνεται γενναιόδωρο, ακόμη και όμορφο. Δεν ήταν τίποτα από τα δύο. Εννοούσε την ιδιοκτησία: σκλάβους, γη και τον πλούτο των ελίτ. Η ευτυχία ήταν το κορόιδο, η όμορφη λέξη που έκανε το έγγραφο να τραγουδήσει ενώ ο μηχανισμός του αποκλεισμού βούιζε. Σιγοτραγουδάμε αυτή τη μελωδία εδώ και δυόμισι αιώνες.

Πήραμε ένα έγγραφο που σχεδιάστηκε για να εμποδίσει τον απλό άνθρωπο να έχει λόγο και του απονείμαμε ένα βραβείο Νόμπελ. Το κάναμε ένα θαύμα του κόσμου, ένα ιερό κείμενο, πρακτικά μια γραφή – ενώ στην πραγματικότητα ήταν ένας μηχανισμός που επινοήθηκε από πλούσιους λευκούς ιδιοκτήτες σκλάβων σε ένα κλειδωμένο δωμάτιο στη Φιλαδέλφεια για να κρατήσουν τα υπάρχοντά τους και να διασφαλίσουν ότι ό,τι κι αν συνέβαινε στη συνέχεια, οι ξένοι, όπως αποκαλούσαν τους απλούς ανθρώπους, δεν θα ήταν ποτέ επιτυχημένοι. Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων ήταν μια μεταγενέστερη σκέψη. Ψίχουλα που πετάχτηκαν στο πλήθος για να αποτραπεί μια νέα εξέγερση.

Θυμηθείτε τι πραγματικά πυροδότησε τη Συνταγματική Συνέλευση: την εξέγερση του Shays. Οι αγρότες -βετεράνοι του Επαναστατικού Πολέμου, άνδρες που είχαν ματώσει για την υπόσχεση της ελευθερίας- ξεσηκώθηκαν ενάντια στις τράπεζες και τους πιστωτές που έκλεβαν τα αγροκτήματα και τα προς το ζην. Η απάντηση της άρχουσας τάξης δεν ήταν η μεταρρύθμιση. Ήταν μια ενοποίηση. Μια ομάδα πλουσίων κλειδώθηκε σε ένα δωμάτιο, έκλεψε μερικά ωραία λόγια από τον Διαφωτισμό και διαμόρφωσε ένα σύστημα στο οποίο οι άνθρωποι που μόλις είχαν κερδίσει μια επανάσταση δεν θα μπορούσαν ποτέ ξανά να απειλήσουν ανθρώπους που κατείχαν τα πάντα.

Όπως υποστηρίζει ο Robert Ovetz στο We the Elites, και όπως υποστήριξε ο Charles Beard πριν από αυτόν στο An Economic Interpretation of the Constitution of the United States (1913), το Σύνταγμα δεν σχεδιάστηκε για να διευκολύνει σημαντικές συστημικές αλλαγές, αλλά για να αποτρέψει οτιδήποτε δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της ιδιοκτήτριας τάξης – και έκτοτε εξυπηρετεί αυτή τη λειτουργία με αξιοσημείωτη συνέπεια.

Αυτό το έγγραφο είναι ο λόγος για τον οποίο βρισκόμαστε σε αταξία. Αυτό είναι το πλαίσιο πάνω στο οποίο χτίστηκε κάθε επόμενη αστοχία. Δεν μπορείτε να φτιάξετε το αυτοκίνητο αλλάζοντας τα ελαστικά. Πρέπει να το λιώσεις και να ξεκινήσεις ξανά.

Τι θα μπορούσαμε να χτίσουμε; Υπάρχει ένα πλαίσιο που αξίζει να εξετάσουμε – το Phoenix America – που ξεκινά όχι με θυμό αλλά με μια πιο ριζοσπαστική προϋπόθεση: ότι τα ανθρώπινα όντα, αν τους δοθεί μια πραγματική ευκαιρία, θα επιλέξουν να δημιουργήσουν, να συνεισφέρουν, να συνδεθούν, να γίνουν. Υποστηρίζει ότι για πρώτη φορά στην ιστορία, έχουμε την τεχνολογική ικανότητα – ρομπότ, μηχανές, αφθονία – να αφαιρέσουμε μόνιμα το βάρος της έλλειψης από το λαιμό του απλού ανθρώπου. Τα μόνα πράγματα που εμποδίζουν κάθε Αμερικανό να ζήσει μια πραγματικά δημιουργική ζωή είναι το έγγραφο που γράφτηκε από τους ιδιοκτήτες σκλάβων, το Κογκρέσο στην υπηρεσία των δισεκατομμυριούχων και το χρηματοπιστωτικό σύστημα που έχει σχεδιαστεί για να κρατήσει τους πολλούς φτωχούς και τους απίστευτα πλούσιους λίγους.

Δεν μιλάμε για καταστροφή της Αμερικής. Μιλάμε για την επιτέλους κατασκευή του – την έκδοση που πάντα υποσχόταν και πάντα αρνούνταν. Ο φοίνικας δεν κλαίει τις στάχτες. Από αυτό προκύπτει.

Και αν έχουμε το συλλογικό θάρρος και τη διαύγεια να ανάψουμε αυτή τη φωτιά, πριν τελειώσει η βύθιση του πλοίου, αυτό είναι το μόνο ερώτημα που απομένει.

Χρειαζόμαστε ένα νέο σύστημα. Χρειαζόμαστε ένα νέο σύνταγμα.

πηγή: J. Matson Heininger 

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Η άδεια καρέκλα της Ελλάδας σε ΕΕ και ΝΑΤΟ

 

Του Στράτου Βαλτινού

Το Ευρωπαικό Συμβούλιο που θα πραγματοποιηθεί στις 18 και 19 Ιουνίου έχει μια καυτή και πολύ σημαντική ατζέντα, όπως και η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ στις 7 και 8 Ιουλίου στην Αττάλεια. Το μέλλον των σχέσεων ΕΕ -Ουκρανίας είναι στο τραπέζι, καθώς κανείς δεν θέλει πλέον την πλήρη και άμεση ένταξή της. Στο τραπέζι είναι επίσης, το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο, η διεύρυνση  της ΕΕ με την ένταξη των δυτικών βαλκανίων, ενώ  θα γίνει μια επισκόπηση της διεθνούς θέσης της ΕΕ σε γεωπολιτικά ζητήματα. Η αόριστη αυτή διατύπωση της ατζέντας, ασφαλώς υποκρύπτει την αδυναμία να υπάρξει μια φερέγγυα πολιτική απαγκίστρωσης από τα έως τώρα δόγματα και λάθη. 

Σε αυτόν τον κουρνιαχτό, το ερώτημα είναι αν η ελληνική κυβέρνηση θα αξιοποιήσει την ευκαιρία για να θέση και να απαιτήσει στήριξη στις απειλές της Τουρκίας σχετικά με τον χωροταξικό της σχεδιασμό στο Αιγαίο, τις γκρίζες ζώνες, τις σχέσεις με την Ουκρανία, την πορεία της Αλβανίας κλπ, καθώς διαθέτει πλήθος πλεονεκτημάντων. Υπάρχει σχέδιο γι αυτό; όχι είναι -δυστυχώς- η απάντηση. Δεν υφίσταται καν ευρωπαική πολιτική από  Κυριάκο Μητσοτάκη και η παρουσία του στις συνόδους κορυφής εξαντλείται μπροστά στις κάμερες όπου θριαμβεύει η κοινοτοπία, γιατί εντός του Συμβουλίου, είτε απλά συντάσσεται με το ρεύμα, είτε είναι ανύπαρκτος και συνήθως σιωπηλός 

Ελλάδα -Τουρκία : η σιωπή δεν είναι χρυσός

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει αποσύρει εδώ και χρόνια την πολιτική της Ελλάδας από την ΕΕ, όπου επί δεκαετίες υπήρχε ένα βήμα που αξιοποιούσαν οι κυβερνήσεις της χώρας για να κρατούν την Τουρκία υπό έλεγχο και σε μια απόσταση ασφάλειας. Η πολιτική αυτή έχει καταρρεύσει προ πολλού. Η Αθήνα δεν διεκδικεί τίποτα,  αλλά τώρα θα βρεθεί σε μείζονα κρίση, αν ο συζητούμενος χωροταξικός σχεδιασμός της Τουρκίας στο Αιγαίο συμπεριλάβει ελληνικά νησιά και εντάξει στο εσωτερικό νομικό σύστημα της Άγκυρας ζώνες αλιείας , χωρικά ύδατα κλπ. Πιθανόν όταν θα γίνει το Ευρωπαικό Συμβούλιο να έχει ανακοινωθεί και το σχέδιο της Τουρκίας. 

Πρώτα είναι η σύνοδος κορυφής της ΕΕ . Θέλοντας και μη όμως, ο Μητσοτάκης έχει υποχρέωση, έστω και για εσωτερική κατανάλωση , όχι απλά να θέσει το ζήτημα και να επιστρέψει στην Αθήνα, αλλά να πάρει ένα ένα πολύ σκληρό κείμενο με αυστηρές προειδοποιήσεις για κυρώσεις κατά της Άγκυρας .
Μετά την σύνοδο κορυφής θα γίνει η σύνοδος του ΝΑΤΟ. Είναι δύο πολύ σημαντικές σύνοδοι, τις οποίες η ελληνική εξωτερική πολιτική, μπορεί να αξιοποιήσει και να απαντήσει, όχι μόνο στον αναθεωρητισμό της Τουρκίας, αλλά και να στείλει μήνυμα αποφασιστικότητας προς κάθε κατεύθυνση, να επιδιώξει στήριξη και συμμαχίες, ώστε να βγει με ενισχυμένες θέσεις. Το θέατρο κάποια στιγμή τελειώνει...

Ευρωπαική Πολιτική: ό,τι προκύψει…

Η Ελλάδα επί Κυριάκου Μητσοτάκη, δεν έχει , ούτε φαίνεται να σχεδιάζει, κάποιας μορφής ευρωπαική πολιτική. Δηλαδή με σχέδιο, δομή και τακτική ώστε να πηγαίνει καλά προετοιμασμένη σε κάθε Ευρωπαικό Συμβούλιο και να καταθέτει τις θέσεις της, να διαπραγματεύεται και να κάνει αμέσως μετά πολιτικό απολογισμό. Είναι ίσως  η μόνη κυβέρνηση ή από τις ελάχιστες στην ΕΕ, που δεν κάνει ποτέ ανακοινώσεις ως προς τις θέσεις της πριν από κάθε Ευρωπαικό Συμβούλιο, ούτε στην συνέχεια κάνει απολογισμό για να ξέρει η βουλή και η κοινωνία, τι στόχους είχε, τι κέρδισε και τι έχασε. Έτσι συχνά παρουσιάζει τα κείμενα της ΕΕ ως μέρος της δικής της πολιτικής και όλα τελειώνουν εκεί.

Για την ακρίβεια, η ευρωπαική πολιτική της κυβέρνησης εξαντλείται σε θέματα που άπτονται διαφόρων χρηματοδοτικών εργαλείων για να συνεχίσει να εξυπηρετεί συγκεκριμένους ομίλους. Το ίδιο έκανε με την πολεμική οικονομία, που ανακοινώθηκε με θριαμβευτικούς τόνους μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και εξελίχθηκε σε μια τεράστια μηχανή παραγωγής πλούτου για την εξοπλιστική βιομηχανία. Ως προς το υποτιθέμενο βέτο κατά της Τουρκίας, να σημειωθεί ότι η Άγκυρα έχει αυτή την στιγμή περισσότερα προγράμματα σε εξέλιξη ακόμη και από τη Γερμανία. Αλλά απόλυτη σιωπή…

Ένα από τα κορυφαία προβλήματα της ΕΕ αυτή την στιγμή, είναι το μέλλον των σχέσεων  με την Ουκρανία. Το κατά πόσον δηλαδή η ΕΕ θα την εντάξει άμεσα με πολιτικά κριτήρια, ή θα ισχύσουν οι όροι και οι κανόνες που ισχύουν για όλες τις χώρες. Το γεγονός όμως ότι η ΕΕ θα δέχονταν μια μεγάλη χώρα που απλά θα επιδείνωνε την οικονομία της προκάλεσε δεύτερες σχέσεις και τώρα συζητείται ένας νέος οδικός χάρτης. Φυσικά η Ελλάδα δεν έχει λόγο, απλά ακολουθεί. Ακόμη και όταν “έθεσε” το ζήτημα του drone, δεν τις έδωσε κανείς σημασία και δεν υπήρξε ούτε μία δήλωση συμπάθειας από την ΕΕ.

Ως προς τις σχέσεις με την Ρωσία, η ΕΕ αναζητά ένα πρόσχημα για να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις και ενώ η ενεργειακή εξάρτηση από τις ΗΠΑ γίνεται όλο και πιο ωμή, όλο και πιο ακριβή, όπως φυσικά είχαν προβλέψει όσοι δεν συμμετείχαν στους αλαλαγμούς για νέα εποχή, όπως η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Σε αυτό το κλίμα κάποιοι στην ΕΕ, με πρωτοπόρους τις βαλτικές χώρες βάζουν στο τραπέζι το 21ο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας!

Η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ αναμένεται να είναι εκρηκτική, λόγω της παρουσίας του Τραμπ που δεν δίνει μία για την ενότητα της Συμμαχίας, ενώ είναι γνωστό ότι είναι εξοργισμένος από την απόφαση των Ευρωπαίων να μην βοηθήσουν τις ΗΠΑ στον πόλεμο κατά του Ιράν ή για την διέλευση των τάνκερ από το στενό του Ορμούζ.  Εκεί είναι το πεδίο του Τραμπ που είναι πιθανό να τινάξει στον αέρα όλη την ευρωπαική πολιτική και έναντι της Ρωσίας , αλλά και τις διατλαντικές σχέσεις.
Όσοι αντιλαμβάνονται τους κινδύνους , προσεύχονται να μην εμπλακεί ο Τραμπ στα ελληνοτουρκικά , ενώ δεν είναι λίγοι που δεν θέλουν να περάσει από την Αθήνα. Να μιλήσει ο Τραμπ με φόντο την Ακρόπολη και να καλεί την Ελλάδα να συζητήσει για τα νησιά της με την Τουρκία;https://www.omegapress.gr/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΣΗΜΕΡΑ!!ΚΑΛΗ ΦΩΤΙΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

  

ο Άγιο Πνεύμα είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, το οποίο εκπορεύεται εκ του Πατρός. Είναι ομοούσιο με τα πρόσωπα του Πατρός και του Υιού και κατά το Σύμβολο της Πίστεως "συνπροσκυνείται και συνδοξάζεται" με τον Πατέρα και με τον Υιό, ίσο κατά τη λατρεία και την τιμή. Το Άγιο Πνεύμα εμφανίζεται στην Καινή Διαθήκη εξ αρχής να μεταδίδει υπερφυσικά χαρίσματα, υποδηλώνοντας πως το Πνεύμα είναι προσωπικός παράγοντας Θείας δυνάμεως, ιδίως δε όταν υπό του Ιησού Χριστού μαρτυρείται πως η βλασφημία προς Αυτό, αποτελεί ασυγχώρητο αμάρτημα. Ταυτόχρονα στα χωρία της Αγίας Γραφής αποκαλείται ως "Παράκλητος"[1], ο οποίος θα έλθει να αντικαταστήσει "εν πάσι παρά τοις μαθηταίς", τον απερχόμενο ήδη Κύριο.

Στις επιστολές του απ. Παύλου, το Άγιο Πνεύμα παρουσιάζεται να ερευνά τα βάθη του θεού, να διαιρεί και να ενεργεί τα χαρίσματα στα μέλη της Εκκλησίας, να κατοικεί μέσα μας έχοντας ως ναό το σώμα μας, να μας αναγεννά και να μιλά μέσω των προφητών και των θεοπνεύστων ανδρών^[2]. Πρέπει να τονιστεί πως η διδασκαλία περί του Αγίου Πνεύματος κηρύχθηκε από την εκκλησία από τα αποστολικά ακόμα έτη, αλλά έλαβε οριστική διατύπωση κατά την εποχή της Α΄ και Β΄ Οικουμενικής Συνόδου, όταν και είχαν ανακύψει οι αμφισβητήσεις περί της Θεότητας του Αγίου Πνεύματος, υπό των πνευματομάχων, ιδίως δε των Ανομοίων και των Μακεδονιανών.

Η σχέση του Αγίου Πνεύματος με τον Πατέρα και τον Υιό

Πεντηκοστή - Η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος

Το Άγιο Πνεύμα "εκπορεύεται αϊδίως^[3] εκ του Πατρός"^[4], και αποστέλλεται από τον Υιό, κατά την Θεία οικονομία, εν χρόνω στον κόσμο, τελειώνοντας το έργο της απολυτρώσεως, όπως ρητά αναφέρεται στο Ιωάν. 15:26^[5]. Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Εκκλησία, μόνο "ο Πατήρ αιτία εστί...του Πνεύματος"^[6], και όχι και ο Υιός, όπως δογμάτισαν οι Ρωμαιοκαθολικοί με το Φιλιόκβε. "Είνε προφανές, ότι το δι' Υιού οι Πατέρες ...δεν δύνανται να εννοώσιν, ως εννοούσιν αυτό οι Λατίνοι"^[7].

Το Άγιο Πνεύμα έχει την αιτιατή αρχή του στον Πατέρα, με διαφορετικό τρόπο απ' ό,τι ο Υιός. Έτσι ο Υιός γεννάται προαιωνίως, ενώ το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται προαιωνίως εκ του Πατρός, τα οποία αποτελούν και τα λεγόμενα Υποστατικά Ιδιώματα τους, δηλ. οι μή κοινές ιδιότητες που έχουν οι υποστάσεις της Τριάδας. Έτσι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται εκ του Υιού εκφαντορικώς, ως ενέργεια, αλλά δια του Πατρός υπαρκτικώς^[8], δηλαδή φυσικώς. Είναι χαρακτηριστικό δε πως υπό το πρίσμα της Αυγουστίνιας θεολογίας, το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται υπαρκτικώς και από τον Υιό, καταργώντας τις ακοίνωτητες ιδιότητες της Αγίας Τριάδος, παρότι ο Γρηγόριος Νύσσης, αλλά και ο πνευματικός Πατήρ του Αυγουστίνου, Αμβρόσιος Μεδιολάνων διαφωνούν αναφέροντας πως το Άγιο Πνεύμα «εν τω μήτε μονογενώς εκ του Πατρός αποστήναι, και εν τω δι αυτού πεφηνέναι»^[9], ενώ ο Μέγας Βασίλειος αναφέρει, πως η διάκρισις των ιδιαζόντων (ακοινωνήτων) σημείων είναι ασύγχητος^[10].

Γι'αυτό και ο ρόλος του Υιού στην ύπαρξη του Αγίου Πνεύματος δεν είναι σχέση αιτίας, αλλά συγκατάθεσης. Ο Γρηγόριος Νύσσης διευκρινίζει αυτή τη σχεση, με την εξής διάκριση «Η διαφορά Υιού και Πνεύματος ως προς την εμφάνιση στην ύπαρξη, στην έλευση, στην ύπαρξη αυτών των δύο, είναι ότι ο μεν Υιός προέρχεται προσεχώς (ήτις άμεσα) εκ του Πατρός, εκ του αιτίου, το δε Πνεύμα προέρχεται δι’ Εκείνου που προέρχεται προσεχώς, δηλαδή δια του Υιού». Έτσι τονίζει ότι «κατά αυτόν τον τρόπο, η μεσιτεία, η μεσολάβηση του Υιού στη θεία ζωή, στη θεία ύπαρξη διαφυλάττει την ιδιότητά Του ως Μονογενούς». Για να παραμείνει ο Υιός ως ο Μονογενής, πρέπει να Του αναγνωρίστεί το «προσεχώς», διότι αλλιώς θα είχαμε δύο Υιούς κατά κάποιο τρόπο. Ενώ δηλαδή η φυσική, η ουσιώδης σχέση του Πνεύματος προς τον Πατέρα δεν καταργείται, διότι στον Υιό υπάρχει όλη η θεία φύση και συνεπώς, ως προς τη φύση, κοινωνεί με τον Πατέρα και το Πνεύμα, έρχεται στην ύπαρξη δια της μεσολαβήσεως του Υιού. Αυτό δεν έχει σχέση με το Filioque στο επίπεδο της αϊδίου υπάρξεως του Θεού, γιατί τόσο ο Υιός όσο και το Πνεύμα δεν είναι αίτια. Δηλαδή, ενώ ο Υιός μπορεί κατά κάποιο τρόπο να μεσολαβεί στο να έρθει στην ύπαρξη το Άγιο Πνεύμα, αυτό δεν κάνει τον Υιό αίτιο του Πνεύματος, καθώς Το αίτιο παραμένει μόνο ο Πατήρ. Η διευκρίνιση αυτή, διατηρεί την αρχή, τη βασική Χριστιανική πίστη, ότι μόνο ο Πατήρ είναι ο αίτιος και ότι ο Υιός με κανένα τρόπο δεν μπορεί να νοηθεί ως συναίτιος της υπάρξεως του Πνεύματος.

Αγιογραφικά εδάφια περί του Αγίου Πνεύματος

Στη συνέχεια, παρατίθενται μερικά χωρία που δείκνύουν το Άγιο Πνεύμα ως πρόσωπο:

«Ο δε Παράκλητος, το Πνεύμα το ΄Αγιον ό πέμψει ο Πατήρ εν τω ονόματί μου, Εκείνος υμάς διδάξει πάντα και υπομνήσει υμάς πάντα ά είπον υμίν».^[11]

«Όταν δε έλθη Εκείνος, το Πνεύμα τής αληθείας, οδηγήσει υμάς εις πάσαν την αλήθειαν. Ου γαρ λαλήσει αφ' εαυτού, αλλ’ όσα αν ακούση λαλήσει και τα ερχόμενα αναγγελεί υμίν. Εκείνος εμέ δοξάσει, ότι εκ τού εμού λήψεται και αναγγελεί υμίν».^[12]

«Είπεν δε το Πνεύμα τω Φιλίππω: πρόσελθε και κολλήθητι τω άρματι τούτω».^[13]

«Ήσαν δε εν Αντιοχεία κατά την ούσαν εκκλησίαν προφήται και διδάσκαλοι ό τε Βαρναβάς και Συμεών ο καλούμενος Νίγερ και Λούκιος ο Κυρηναίος, Μαναήν τε Ηρώδου τού τετράρχου σύντροφος, και Σαύλος. Λειτουργούντων δε αυτών τω Κυρίω και νηστευόντων, είπεν το Πνεύμα το Άγιον: "Αφορίσατε δή μοι τον Βαρναβάν και Σαύλον εις το έργον ό προσκέκλημαι αυτούς". Τότε νηστεύσαντες, και προσευξάμενοι και επιθέντες τας χείρας αυτοίς απέλυσαν».^[14]

«Έδοξεν γαρ τω Αγίω Πνεύματι και ημίν, μηδέν πλέον επιτίθεσθαι υμίν βάρος, πλην τών επαναγκές τούτων».^[15]

«Ωσαύτως δε και το Πνεύμα συναντιλαμβάνεται ταις ασθενείαις ημών, το γαρ τι προσευξόμεθα καθό δει ουκ οίδαμεν, αλλ’ αυτό το Πνεύμα υπερεντυγχάνει υπέρ ημών στεναγμοίς αλαλήτοις. Ο δε ερευνών τας καρδίας, οίδεν τι το φρόνημα του Πνεύματος, ότι κατά Θεόν εντυγχάνει υπέρ αγίων».^[16]

«Ημίν δε ο Θεός απεκάλυψεν δια του Πνεύματος Αυτού, το γαρ Πνεύμα πάντα ερευνά και τα βάθη του Θεού. Τις γαρ οίδεν ανθρώπων τα τού ανθρώπου ει μη το πνεύμα του ανθρώπου το εν αυτώ; Ούτως και τα τού Θεού, ουδείς οίδεν ει μη το Πνεύμα τού Θεού».^[17]

«Πάντα δε ταύτα ενεργεί το εν και το αυτό Πνεύμα, διαιρούν ιδία εκάστω καθώς βούλεται».^[18]

«Και μη λυπείτε το Πνεύμα το Άγιον του Θεού, εν ω εσφραγίσθητε εις ημέραν απολυτρώσεως».^{[19]https://el.orthodoxwiki.org/}

=====

Αγίου Πνεύματος: Σε έναν καιρό που κυριαρχεί το ψέμα, ο Παράκλητος είναι η μόνη οδός προς την Αλήθεια

Εορτάζοντας τη μεγάλη εορτή του Αγίου Πνεύματος, συνειδητοποιούμε πως το «Πνεύμα της Αληθείας» είναι ο μόνος οδηγός που θα μας βγάλει από το σκοτάδι της εποχής μας.

 Ελευθέριος Ανδρώνης

Εορτή Αγίου Πνεύματος: Σε μια εποχή που βασιλεύει η πλάνη και η αλήθεια έχει γίνει δυσεύρετος θησαυρός, η χάρις του Πνεύματος της Αληθείας, είναι η μοναδική ευλογία προς τον άνθρωπο που δύναται να διαλύσει τα σκοτάδια του ψεύδους.

Του Αγίου Πνεύματος σήμερα, κορυφαία εορτή της Εκκλησίας, ισότιμη με την εορτή του Πάσχα. Το Πνεύμα είναι ο Παράκλητος, ο παρηγορητής των ψυχών, το Φως του νου, ο Διδάσκαλος των θείων αληθειών, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο χορηγός της ζωής, ο εγγυητής της ειρήνης. Το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το Άγιο Πνεύμα είναι Θεός, Κύριος, με την ίδια εξουσία, την ίδια δόξα, την ίδια δύναμη με τον Πατέρα και τον Υιό. Είναι «το σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον» όπως ομολογούμε κάθε φορά στο Σύμβολο της Πίστεως.

Το Άγιο Πνεύμα «μιλά» μέσα από τους Αγίους

Αυτό που κάνει τόσο θελκτικούς τους άγιους Πατέρες που θαυμάζουμε, τον Παΐσιο, τον Πορφύριο, τον Ιάκωβο και τους άλλους, είναι ακριβώς εκείνη η θεία γοητεία που εκπέμπει το Άγιο Πνεύμα, αυτή η αύρα αιωνιότητας που φυσούσε μέσα από τις θεωμένες καρδιές τους.

Έτσι εξηγείται αυτή η ανεξήγητη γλύκα που νοιώθουμε μέσα μας, όταν βρισκόμαστε δίπλα στους φωτισμένους πατέρες (είτε φυσικά – είτε νοερά), και θέλουμε να τους ακούμε, να τους βλέπουμε, να μαθαίνουμε για τη ζωή τους. Γιατί θυμίζουν στη ληθαργική συνείδηση μας πως υπάρχει κάτι άλλο, κάτι αθάνατο, αιώνιο και αληθινό. Ένα ατίμητο δώρο που προορίζεται για την ανθρώπινη φύση μας, αν αποφασίσουμε να κάνουμε το βήμα. Αυτό το δώρο δεν είναι άλλο παρά η επίσκεψη του Αγίου Πνεύματος στις καρδιές μας.

Οι Άγιοι γίνονται πρόθυμα κατοικητήρια του Αγίου Πνεύματος, και η αγαθή επήρεια του Πνεύματος είναι εκείνη που μαγνητίζει τόσο πολύ τους ανθρώπους, γιατί οι άνθρωποι έχουν φυτεμένη μέσα τους τη δίψα για τη παραμυθία, την ελπίδα, την γαλήνη, τον φωτισμό, τον εξαγιασμό που δωρίζει το Πνεύμα το Άγιο.

Η ζωή μακριά από την Εκκλησία κρατά αυτή τη δίψα σε λανθάνουσα κατάσταση, και ο άνθρωπος ψάχνει να αναπληρώσει τα δώρα, με ελεεινά υποκατάστατα. Όμως όλες οι παρηγοριές, οι ελπίδες και οι χαρές που δίνει ο χάρτινος κόσμος, δεν είναι παρά σκιές και σκόνη, μπροστά στις ευλογίες του Αγίου Πνεύματος.

Το Άγιο Πνεύμα οδηγεί την Εκκλησία σε όλη την αλήθεια

Τρανή απόδειξη της δύναμης του Πνεύματος ήταν η δράση των μαθητών του Χριστού. Από απλοϊκοί ψαράδες που δείλιαζαν και κρύβονταν για τον φόβο των Ιουδαίων, μετά την επιφοίτηση έγιναν «λέοντες πυρ πνέοντες», που τα έβαλαν με αρχές και εξουσίες και δεν δίστασαν να φτάσουν ως το μαρτύριο. Από αγράμματοι χωρικοί, έγιναν φωστήρες του πνεύματος και φύτεψαν τον σπόρο του ευαγγελίου στα πέρατα του γνωστού κόσμου.

Το Άγιο Πνεύμα ήρθε να συμπληρώσει και να συνεχίσει το σωτηριακό έργο που έκανε ο Χριστός στη γη. «Ωσεί περιστεράς» ήρθε και φώλιασε στην Εκκλησία, την συγκρότησε και την οδηγεί εις πάσα την αλήθεια μέσα στο πέρασμα των αιώνων και έως συντελείας του αιώνος. Όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας τελούνται με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Το Πνεύμα αγιάζει τους πιστούς, εκφράζεται δια των αγίων Οικουμενικών Συνόδων, γίνεται αλάνθαστος οδηγός για κάθε άνθρωπο που βαδίζει πρόθυμα και ταπεινά προς τον ανηφορικό δρόμο της σωτηρίας.

Επιστροφή στις «ρίζες» του βαπτίσματος μας

Το Άγιο Πνεύμα έχει φύση αρχοντική, πράα, λεπτεπίλεπτη, ευγενική. Σέβεται απόλυτα το αυτεξούσιο και «ὅπου θέλει πνεῖ» και πλησιάζει στην κατάλληλη στιγμή κάθε ανθρώπου.

Όλοι μας όσοι βαπτιστήκαμε, λάβαμε το άφατο δώρο του Αγίου Πνεύματος, γίναμε δοχεία θείας χάριτος. Όμως μεγαλώνοντας εισήλθαμε στην ψυχική φθορά της αμαρτίας και πολλές φορές απεμπολήσαμε την ευλογία της κατοίκησης του Πνεύματος στον θρόνο της καρδιάς μας.

Όμως μέσα από την καλλιέργεια της πίστης και την συμμετοχή στα ιερά Μυστήρια, η χάρη του Πνεύματος επιστρέφει, και κάθε ώρα και στιγμή που καθαρίζουμε την ψυχή δια της μετανοίας, το Άγιο Πνεύμα φέρνει τη λυτρωτική πνοή του και προσφέρει φως ανεκλάλητο.

Όποιος γνώρισε έστω και για λίγο το ευλογημένο χάδι του Αγίου Πνεύματος, κατάλαβε τι εστί πραγματική χαρά. Πρέπει να καταλάβουμε πως η μεγάλη δυσκολία στη ζωή αυτή, δεν είναι να προσελκύσεις την χάρη του Αγίου Πνεύματος στην ψυχή σου, άλλα να συμβιβαστείς με το να ζεις χωρίς αυτήν…https://www.sportime.gr/

===========

Σε περιμέναμε καρτερικά

Υποπτευθήκαμε ότι υπάρχεις από τις πρώτες κιόλας αράδες της Γραφής, όταν δεν μπορούσαμε να κατανοήσουμε το «ποιήσωμεν».
Πριν ακόμη γεννηθεί το φως, Σε είδαμε πάνω από τα νεαρά ύδατα της Δημιουργίας ευλογώντας τα να είναι έτοιμα να ζωογονούν. Κρυμμένος στα λόγια των Προφητών, στο χρίσμα των Βασιλέων ήσουν το προνόμιο των ολίγων σε μια Διαθήκη που αθετήθηκε από εμάς τους ίδιους. Μιλούσαν με τα λόγια Σου. Η Χάρι Σου χάραζε την πορεία τους. Η φωνή τους έπαιρνε έντασι από την προαιώνια Βουλή Σου και διαπερνούσε τους αιώνες. Ευαγγελίζονταν την ελπίδα σε ένα λιβάδι με νεκρούς. Οδηγούσες τον κόσμο στον Ιησού Χριστό με κάθε τρόπο.

Στην Ανατολή του Υιού στην ανθρωπότητα βεβαίωνες πάλι επάνω από τα ρείθρα του ποταμού «του Λόγου το ασφαλές». Συνυπήρχες με την ευδοκία του Πατρός σε κάθε βήμα Εκείνου. Μας υποσχέθηκε τον ερχομό Σου και Σε αποκάλεσε «Παρηγορητή» και «Πνεύμα της αληθείας». Οσφρανθήκαμε την παρουσία Σου κλεισμένοι στον φόβο των γεγονότων. Φύγαμε από το Όρος των Ελαιών με την ελπίδα πως δε θα αργούσε η ώρα που θα εισερχόσουν χωρίς επιστροφή στις ζωές μας.

Εκείνη την Κυριακή, την Πεντηκοστή μετά το πέρασμα από τον Θάνατο στη Ζωή, βίαια διαπέρασες και καθοδικά, την πορεία του Αναληφθέντος προς τον Πατέρα. Σαν πύρινες φλόγες Σε αντιλήφθηκαν οι ανθρώπινες αισθήσεις μας. Ήσουν εκεί, στο Υπερώο, μαζύ μας. Κανένα θαύμα δε συγκρινόταν με τα όσα ζούσαμε εκείνες τις στιγμές. Κατανοήσαμε εκείνα που είχαμε δει αλλά που δεν είχαμε εμπεδώσει. Ανοίχθηκαν τα μάτια μας στη φωτοειδή πραγματικότητά Σου. Τα έθνη με έναν λόγο ζούσαν την μοναδική παρουσία Σου, πίστευσαν στον Ιησού και δέχονταν το Βάπτισμα «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος».

Από εκείνες τις στιγμές και έπειτα είσαι το αναφαίρετο προνόμιο κάθε Χριστιανού της Εκκλησίας. Δώδεκα άνθρωποι, ποτέ φοβισμένοι, ποτέ απορημένοι, ποτέ ψαράδες άλλαξαν με τη δική Σου δύναμι όλου του κόσμου τους όρους. Αν ο κόσμος σήμερα επικαλείται, έστω και επιφανειακά, έστω και υποκριτικά, έστω και βάναυσα ανθρώπινα δικαιώματα και ουσιαστικές ελευθερίες και πανανθρώπινες αξίες και ισότητα και ιδανικά διαχρονικά, αυτό συμβαίνει γιατί πρώτος Εσύ είσαι η πηγή του Αγαθού, Εσύ διδάσκεις και ορίζεις την Αλήθεια του Ευαγγελίου, Εσύ στη γραφίδα των Πατέρων, στους βίους των Αγίων πάλι Εσύ. Στην προσευχή του δικαίου η πνοή Σου και στου μετανιωμένου το κλάμμα από πίσω Εσύ. Κυλάς στων Μαρτύρων το αίμα, στην παρρησία τους μπροστά σε Θρόνους κοσμικούς, στα λείψανά τους η ευωδία και το θαύμα. Τα πάντα στην Εκκλησία κινούνται από Εσένα κι ας απελπίζεται ο ολιγόπιστος. Εσύ Την κατευθύνεις στα λιμάνια του Παραδείσου. Εσύ διαπερνάς κάθε Της στιγμή. Εσύ είσαι τα πάντα μας.

Αληθινά είσαι ο Παρηγορητής μας. Μετατρέπεις τον κόσμο σε Ζωή. Πάντα θα το κάνεις. Σε επικαλούμαστε στις Συνάξεις. Ο Πατήρ επιστρέφει πάντα με Εσένα το δώρο της ανθρωπότητας προς Εκείνον, το Σώμα του Χριστού. Τί ανώτερο από αυτό; Με Εσένα γινόμαστε παιδιά του Θεού. Μπορούμε τελικά να γίνουμε Άγιοι. Τί άλλο να ζητήσουμε;

Παράκλητε αγαθέ, Κύριέ μας, Σε περιμέναμε καρτερικά! Ήρθε η ώρα. Αποκάλυπτέ μας ολοένα τους καρπούς Σου. Αμήν.

του δ.Γρηγορίου Φραγκάκη, από την Απογευματινή Κωνσταντινουπόλεως