ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ

 

Γράφει ο Διονύσης Κλαδάς [Μποτίλια στο Πέλαγος']

 1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

  Kατά την πρόσφατη περίοδο έγινε μια προσωρινή παύση των αναρτήσεων αυτής τής σελίδας. Αυτή οφείλεται σε κάποιες αμφιβολίες που είχαν προκύψει στον γράφοντα σχετικά με την φύση των πρόσφατων εξελίξεων, που εκφράστηκε και με κάποιες παλινωδίες στις εκτιμήσεις που διατυπώθηκαν. Έτσι για να αποφευχθεί ο η προχειρότητα στα γραφόμενα που κατατίθενται στον δημόσιο διάλογο, επιλέχθηκε μια αναμονή, μέχρι να διαμορφωθούν αντιλήψεις, που η προβολή τους να ανταποκρίνεται στα απαραίτητα μέτρα υπευθυνότητος. Θεωρώ, ότι ενδιάμεσα έχουν προκύψει εκείνες οι εξελίξεις, που επιτρέπουν μια κατά βάση συνεκτικότερη αξιολόγηση των τρεχουσών συγκυριών, ούτως ώστε να καθίσταται σκόπιμη η συνέχιση τής παρούσης προσπάθειας.

  Η αδυναμία που καταγράφηκε δεν είχε στατικό χαρακτήρα, καθώς η κριτική παρακολούθηση των εξελίξεων συνεχίστηκε αμείωτη, ενώ τα συμπεράσματα που είχαν συναχθεί κάθε φορά, έτυχαν προβολής με σχολιασμούς σε φιλικές ιστοσελίδες, άλλοτε συχνότερα και άλλοτε διακοπτόμενες από φάσεις εσωστρέφειας αναλογισμού.
  Παρά την προσωρινή αυτή παύση είχαν προετοιμαστεί ήδη με επαρκώς επεξεργασμένο τρόπο στο προηγούμενο διάστημα μια σειρά προσεγγίσεις σε ουσιώδη ζητήματα για την επεξεργασία τής θεωρητικής δομής μιας γενικής μεθόδου, που άξιζε να προβληθούν στον δημόσιο διάλογο. Όμως η μονομερής αναφορά σε θεωρητικού χαρακτήρα ζητούμενα, χωρίς την παράλληλη αναφορά σε ζητήματα επικαιρότητας, καταλήγει τελείως αφηρημένη, χωρίς να ανταποκρίνεται στις εμφατικές προσδοκίες για αναφορές στα ζωτικά προβλήματα τού σήμερα.
  Παρ' όλα αυτά, το καταστάλαγμα σε μια σειρά συνιστωσών στην διαδικασία συγκρότησης μιας αναλυτικής μεθόδου αποτελεί στόχευση κυριαρχικής σημασίας για τον γράφοντα και είναι βασικό πρόταγμα αυτής τής σελίδας. Παρότι η μονομερής αναφορά στο γενικό, με παραμερισμό τού συγκεκριμένου, δεν μπορεί να στηρίξει την ανάπτυξη ενός ιστολογίου, που επιλέγει να είναι μια ζωντανή καταγραφή των εξελίξεων, η κριτική αποτίμηση των όποιων καταστάσεων και δεδομένων, όταν διεξάγεται σε ευκαιριακή βάση, χωρίς ένα επαρκώς δομημένο μέτρο, είναι εξίσου ελλιπής και ατελέσφορη. Έτσι οι επιγνώσεις που δομήθηκαν ενδιάμεσα κρίνεται ότι έχουν εξαίσια σημασία και θα αποτελέσουν μια βασική πτυχή όσων εκτεθούν εδώ προσεχώς.

 
  Η εκπόνηση μιας βασικής αναλυτικής μεθόδου, βάσει τής οποίας τα επί μέρους ως τρέχοντα, ή ζητήματα που αφορούν το παρελθόν, αρμόζει να προσμετρούνται είναι αποφασιστικής σημασίας. Διότι η έλλειψις δεν οδηγεί σε στέρεα συμπεράσματα καθότι:

 1. Οι προσεγγίσεις που διαμορφώνονται ευκαιριακά, με προσανατολισμό την εκάστοτε συγκυρία, παραμένουν στην επιφάνεια των πραγμάτων, χωρίς διεισδυτική ικανότητα, έχοντας αποκομμένα αποσπασματικό χαρακτήρα. Ακόμη και στην περίπτωση που εντάσσουν στην προβληματική τους, όλους εκείνους τούς παράγοντες, που εκδηλώνονται κατά την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, ο περιορισμός τού χρονικού φάσματος δεν επιτρέπει να αντληθούν στην επιφάνεια όλες εκείνες οι προεκτάσεις των υπό πραγματεία ζητημάτων, που εδράζονται στο παρελθόν. Η εξέταση τής εξέλιξής τους όμως στην πορεία τού χρόνου είναι απαραίτητη στην προσπάθεια εντοπισμού τής ουσίας τους. Ο περιορισμός τής οπτικής σε ένα πολύ μικρό μέρος τής εκδήλωσης ενός φαινομένου, έστω κι αν είναι ενδεικτικός για την σύντομη τρέχουσα φάση, δρα παραμορφωτικά ως προς την ουσία του. Για να καταστεί αυτή η πραγματικότητα κατανοητή, μπορούμε να αναφέρουμε ένα σχηματικό παράδειγμα από την γεωμετρία. Υπάρχει ο κανόνας, ότι το μήκος ενός τόξου, που αντιστοιχεί σε μια πολύ μικρή γωνία τής περιφέρειας των 360°, στο μέγεθος περίπου μιας μοίρας, ισούται με την αντίστοιχη χορδή. Έτσι η βραχυπρόθεσμη εξέτασή μας διαπιστώνει ένα ευθύγραμμο τμήμα, εκεί που ουσία τοιύ τόξου αποτελεί καμπυλότητα ως μέρος τού κύκλου. Αυτός είναι και ο λόγος, που η περιορισμένη οπτική προσδίδει εντύπωση ότι η γη είναι επίπεδη. Η επέκταση τού φάσματος τής παρατήρησης σε επαρκές μέγεθος συμβάλλει αποφασιστικά στην διάγνωση των πραγματικών ιδιοτήτων τού φαινομένου.

 
  Εάν περιορίσουμε την παρατήρησή μας στην τρέχουσα συγκυρία, ή έστω στην συγκεκριμένη χρονική φάση, ή ακόμη και περίοδο μεγαλύτερης διάρκειας, προκύπτει η εντύπωση μιας γραμμικής εξέλιξης,. Εάν επεκτείνουμε όμως την παρατήρηση σε βάθος χρόνου, τότε καθίσταται διαπιστώσιμη η ύπαρξη κύκλων, που διέπουν την εξέλιξη. Αυτοί οι κύκλοι είναι μεγαλύτερης ή μικρότερης διάρκειας, αναλόγως των χρονικών πλαισίων, που απαιτεί η εκδήλωση τους. Οι κύκλοι μεγάλης διάρκειας περιέχουν περισσότερους κύκλους μικρότερης διάρκειας. Ο χρονικός περιορισμός τής έρευνας όσο αφορά την διάρκεια ενός φαινομένου δεν επιτρέπει να εντοπιστούν εκείνα τα χαρακτηριστικά και οι ιδιότητές του, που διέπονται από προγράμματα και ζυμώσεις, που αφορούν κύκλους μεγαλύτερης διάρκειας.
  Με βάση αυτήν την αναλυτική θεώρηση αρμόζει να συστηματοποιηθεί η χρονική διάρκεια στις εξής τάξεις μεγέθους. Τα χρονικά δεδομένα που αποδίδονται σε κάθε κατηγορία, ισχύουν μόνον ενδεικτικά και δεν μπορούν να διέπονται από ακρίβεια.
     1. ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΣΥΓΚΥΡΙΑ, με διάρκεια περίπου πέντε έτη
     2. ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΠΕΡΙΟΔΟΣ, με διάρκεια περίπου δεκαπέντε έτη
     3. ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΕΠΟΧΗ, με διάρκεια περίπου εβδομήντα έτη
     4. ΜΕΣΗ ΕΠΟΧΗ, με διάρκεια περίπου εξακόσια χρόνια
     5. ΜΑΚΡΑ ΕΠΟΧΗ, με διάρκεια περίπου χίλια χρόνια
    6. ΧΡΟΝΙΚΟ ΣΠΕΙΡΩΜΑ, διαρκείας περισσότερων χιλιετιών. Η διάρκεια αυτής τής περιόδου απαιτεί ειδική διερεύνηση και στηρίζεται κατά τον γράφοντα σε σπειροειδή εξέλιξη, που προσεγγίστηκε στην σειρά αναρτήσεων με τίτλο “Ναυαγός τού Χρόνου”.
 

  2. Μια επαρκής αναλυτική διαδικασία δεν πρέπει να διέπεται μόνον από βάθος χρόνου, αλλά οφείλει εκτός από χρονικό βάθος να προσανατολίζεται και σε εύρος θεματικής. Αυτό σημαίνει, ότι αρμόζει να εντάσσει στις θεωρήσεις της την προβληματική που έχει συναχθεί από όσους περισσότερους τομείς γνώσεων έχουν αναπτυχθεί μέχρι τώρα. Γι αυτό έχω επιλέξει την συνωμοσιολογία, ως πεδίον τής αναλυτικής μεθόδου, διότι αυτή, εκτός ότι προσπαθεί να εισχωρήσει στο μη άμεσα προφανές είναι η κατ' εξοχήν διεπιστημονική μέθοδος, καθότι καλείται να εντάξει στην αναλυτική διαδικασία όλες τις βασικές επιγνώσεις τού συνόλου των επιστημών και τής φιλοσοφίας. Πλην όμως η επιδίωξη μια καθολικής έδρασης των ερευνητικών της προσπαθειών, δεν μπορεί να αρκείται μόνον στα προηγούμενα. Σύμφωνα με την Πλατωνική φιλοσοφία η γνώσις είναι ενθύμησις. Ο Πλάτων έχει εντάξει στην φιλοσοφία του τις επιγνώσεις σημαντικών προγενέστερων αυτού φιλοσόφων, που συγκαταλέγονται στο σύνολο των Προσωκρατικών φιλοσόφων. Οι βασιικότεροι αυτών είναι ο Πυθαγόρας, που διατύπωση την αρχή εξέλιξης με βάση την παγκόσμια αρμονία. Μια αρχή, που στηρίζεται στην διαδοχή δεκατριών συμπάντων (φάσεων) με μέτρο τον χρυσό αριθμό. Αυτά εντάσσονται στην ενότητα τής Μονάδος ως ΑΡΧΗΣ των πάντων. Η Αρχή, ως Ενότης ή Τετρακτύς (1+2+3+4=10, 1+0=1) δεν υπόκειται σε χρονική υπόσταση, που χαρακτηρίζει την διαδικασία τού γίγνεσθαι, ως άναρχος Αρχή, αλλά θεσμοθετεί τα πλαίσια των όντων (αρχές) που βρίσκονται υπέρ άνω τού χωροχρόνου και τον διέπουν.
  Η σύγχρονη κβαντική φυσική διαπίστωσε, ότι δίπλα στην ύλη και την ενέργεια υφίσταται ένας τρίτος παράγων καθοριστικού χαρακτήρα, που διαμορφώνει τα δυο προηγούμενα. Αυτός είναι η πληροφορία, ως φέρουσα αυτό που πληρεί (in-form-ation) τις βασικές εκφάνσεις τής ύπαρξης. Η πειραματική διερεύνηση των οντοτήτων τού μικροκόσμου, διεισδύοντας σε ολοένα και μαγαλύτερο βάθος τής σύστασής τους, διαπιστώνει ότι αυτή απολήγει σε κάποια αριθμητικά δεδομένα. Αυτή είναι μια μορφή πληροφορίας. Η πληροφορία έχει ψηφιακή δομή, όπως εξ άλλου πιστοποιεί η μεταφορά και η επεξεργασία της στα σύγχρονα ψηφιακά μέσα. Ο John Shannon διαπίστωσε στα μέσα τής δεκαετίας τού '40 για λογαριασμό τής General Electric, ότι η πληροφορία διαδίδετο με πολύ μεγαλύτερη ευκρίνεια υπό ψηφιακή μορφή, ακριβώς διότι η φύση της είναι ψηφιακή, όπως εξ άλλου κβαντισμένη είναι και κάθε μορφή ύπαρξης (ύλη και ενέργεια). Με αυτές τις επιγνώσεις τεκμηριώνεται η διδασκαλία τού Πυθαγόρου που εξήγγειλε ως ιερώτατα πάντων τους αριθμούς.
  

  Ενταγμένα στην Πλατωνική φιλοσοφία είναι και τα φιλοσοφικά πορίσματα τού Παρμενίδου, τού Εμπεδοκλέους και τού Ηρακλείτου. Και οι τρείς αυτοί Σοφοί τονίζουν την πλάνη των αισθητηριακών προσλήψεων, που ενώ έχουν αποφασιστική λειτουργική συμβολή στην καθημερινή επιβίωση τού ανθρώπου, δεν αποκαλύπτουν την ουσιαστική φύση των πραγμάτων. Χαρακτηριστικές είναι οι ρήσεις τού Ηρακλείτου “Η φύσις κρύπτεσθαι φιλεί” και “αρμονία κρυφίη φανερής κρείτων”. Η διακήρυξη τού Εμπεδοκλέους “ταυτόν το είναι και το νοείν”, όπου το νοείν δεν ανάγεται στην νόηση, αλλά στην δημιουργική λειτουργία τού Λόγου ως παρέμβαση τού Νου, πιστοποιεί την κυριαρχία τού Πνεύματος. Η γνώση κατά τον Eμπεδοκλή παρέχεται από την περιφέρεια τού αίματος. Με αυτήν την διατύπωση εννοεί την λειτουργία τής αναπνοής, η οποία μεταφέρει το οξυγόνο στούς ιστούς, αναβιβάζοντας την λειτουργία τους. Σύμφωνα με όσα εξηγεί ο Βίλχελμ Ράιχ στο βιβλίο “Βιοπάθεια τού Καρκίνου”, ο ανώμαλος πολλαπλασιασμός των κυττάρων οφείλεται σε ανεπαρκή παροχή οξυγόνου σε αυτά. Η συνέπεια αυτής τής χαμηλής ενεργειακής στάθμης συνεπάγεται στατική ανισορροπία μεταξύ τού κυτταροπλάσματος και τού πυρήνα. Σε αυτές τις συνθήκες, αντί να διασπασθεί ο πυρήνας σε δυο τμήματα στα πλαίσια μιας ομαλής μίτωσης, θραύεται σε πολύ περισσότερα. Στην διαδικασία τής αναπνοής έχει καθοριστική σημασία η ελαστικότητα των μυών τού στήθους. Η στρέβλωση τού χαρακτήρα όμως οδηγεί σε σκλήρυνση αυτών των μυών, στα πλαίσια τού φαινομένου που ο Ράιχ ονόμασε “συναισθηματική σκλήρυνση”, ή “συναισθηματική πανούκλα”. Αυτή η διαπίστωση αποτελεί μια απτή και πραγματιστική ερμηνεία τής διδασκαλίας τού Πλάτωνος, ότι η γνώση δωρίζεται στους εναρέτους.

  Ο Παρμενίδης στο φιλοσοφικό πόνημα υπό μορφή ποιήματος “Περί Φύσιος” αποκαλύπτει, ότι η αληθής γνώση δεν αποτελεί νοητικό αποτέλεσμα βάσει αισθητηριακών προσλήψεων, αλλά δωρίζεται από την Θεά. Εκτιμώ ότι αυτή είναι η θεά Μνημοσύνη. Η Μνημοσύνη γέννησε τις εννέα Μούσες, που προάγουν τις καλές Τέχνες. Όμως βασική για όσους καλλιεργούν αυτές είναι η καλλιτεχνική έμπνευση, σαν διαισθητική διαδικασία.
  Οπότε η Πλατωνική αναφορά τού Πλάτωνος ότι η γνώση είναι ενθύμηση, προφανώς δεν ανάγεται σε ανάσυρση δεδομένων από κάποια μνήμη που βρίσκεται στο εσωτερικό κάθε ανθρώπου. Αυτή η μνήμη αφορά τα πεδία πληροφορίας, με τα οποία ο άνθρωπος επικοινωνεί μέσω τού οργάνου ενεργητικής πνευματικής επιφοίτησης, που είναι η επίφυση.

  Η αναφορά τού Πλάτωνα (όπως αναλύθηκε σε προηγούμενες αναρτήσεις) ότι ο τρόπος για να έχει πρόσβαση ο άνθρωπος στην πραγματική επιστήμη, δηλαδή την ουσιαστική γνώση, όπως αυτή αποκαλύπτεται στον διάλογο “Θεαίτητος”, είναι η κατασκευή ενός “περιστερεώνα”. Αυτή η παρομοίωση παραπέμπει στα ταχυδρομικά περιστέρια, τα οποία οδηγούνται στον παραλήπτη τής είδησης που τούς έχει προσδεθεί, πλοηγούμενα από τα πεδία πληροφορίας, με στόχο να συναντήσουν το ταίρι τους, που κρατείται εκεί. Την πλοήγηση των πτηνών μέσω των πεδίων πληροφορίας ανακάλυψε ο βιολόγος Rupert Sheldrake μέσω πειραμάτων που διεξήγε (αυτά περιγράφονται στο βιβλίο “Τα Πέντε Πειράματα που Άλλαξαν τον Κόσμο).
  Επί πλέον ο Παρμενίδης κάνει μνεία στην επενεργούμενη λοβοτομή των δυο λοβών τού εγκεφάλου, η οποία επενεργείται μέσω πνευματικής, νοητικής και ψυχολογικής χειραγώγησης, εμποδίζοντας να δομούνται ορθές κρίσεις και λαμβάνονται ισορροπημένες αποφάσεις. Διαπιστώνεται δηλαδή, ότι οι αρχαίοι Σοφοί είχαν φτάσει σε διαπιστώσεις, που η αντισυμβατική επιστήμη κατόρθωσε για πρώτη φορά να διαγνώσει, όπως συνέβη στην περίπτωση τού Rupert Sheldrake σχετικά με τα πεδία πληροφορίας και τού νευροεπιστήμονος Iain Mc Gilchrist σχετικά με την μελέτη των δυο λοβών τού εγκεφάλου και την λοβοτομή.

  Από αυτά που εκτέθησαν προηγουμένως συνάγεται, ότι η συνωμοσιολογία, όπως και κάθε σοβαρή γνωσιολογική επίγνωση δεν μπορεί να είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα νοητικών διεργασιών και εμπειρικής έρευνας. Ο Παρμενίδης εμμένοντας στην αξία τής διαίσθησης ως πρωταρχική πηγή γνώσεως, αποδίδει επίσης στην λογική και στην εμπειρία μεγάλη αξία, ως διαδικασίες συμπληρωματικές στην διαίσθηση. Κατά συνέπεια, όταν ένας ερευνητής με ανοικτό πνεύμα και αγαθές προαιρέσεις μελετά, ερευνά και συλλογίζεται, προσαρτώντας στην κρίση του πληροφορίες, αυτή η προσπάθεια, πέραν τού πραγματιστικής της αξίας, συνιστά ταυτοχρόνως και πρόσκληση στο Πνεύμα, συνειδητά ή ενδόμυχα, να τού αποκαλυφθεί η βαθύτερη ουσία αυτών που ερευνά, η οποία δεν καθίσταται προσβάσιμη μέσω συμβατικών διαδικασιών. Σε αυτό έγκειται και η ορθότητα τής ρήσεως “δεν είναι η γνώση το φως, αλλά το φως η γνώση”. Ο συνδυασμός μελέτης και ενδοσκόπησης συνθέτουν την ενδελεχή έρευνα. Αυτή είναι η οπτική, που αρμόζει να κυριαρχεί στην διαμόρφωση τής συνωμοσιολογίας και στην ενασχόληση με αυτήν.
  Για μια διεξοδικότερη τεκμηρίωση των ανωτέρω, θα γίνει εδώ προσεχώς μια εκτενής αναφορά στην “υποδοχή” και στα αντίστοιχα χωρία τού Πλατωνικού “Τιμαίου”.

 

2. Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΩΝ ΓΝΩΣΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΟΡΙΣΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ

  Η έδραση μιας αναλυτικής μεθόδου οφείλει να στηρίζεται στην φιλοσοφία, βάση τής οποίας είναι η οντολογία, ως έρευνα τής ουσίας των όντων. Χωρίς συνεκτικό προβληματισμό περί τής ουσίας ενός υπό εξέταση φαινομένου και τού γενικότερου πλαισίου που αυτό εντάσσεται, η έρευνα έχει αποσπασματικό χαρακτήρα και η αντίστοιχη μελέτη παραμένει στην επιφάνεια. Έτσι εκτός από τον περιορισμό των χρονικών πλαισίων στην εξέλιξη ενός φαινομένου, η μελέτη και η έρευνα σχετικά με αυτό, περιορίζεται και από την έλλειψη ενός αναλυτικού οργάνου, που μπορεί να αναδεικνύει την ουσία του.

  Εκείνη η πολιτική, κοινωνική και οικονομική θεωρία, που επικράτησε επί μακρόν σε πολλά μήκη και πλάτη τού πλανήτη, που περιλαμβάνουν τόσο βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρας, όσο και χώρες που ήσαν ελάχιστα ανεπτυγμένες, είναι ο Μαρξισμός. Αυτός μπορεί μεν να είναι μια στρεβλή θεωρία, που αποδείχθηκε ακατάλληλη για την ερμηνεία των σύγχρονων φαινομένων και μη αποδοτική ως βάση για την σύνθεση ανατρεπτικών και απελευθερωτικών οραμάτων, πλην όμως η ισχύς και η τεράστια επιρροή που απέκτησε στο παρελθόν οφείλεται στην συγκρότηση μιας μεθόδου με αξιοζήλευτα συστηματικό τρόπο, έστω κι αν κάποιες από τις αφετηρίες του παραμόρφωναν την πραγματικότητα. Η θεωρία αυτή είχε άριστα επεξεργασμένη φιλοσοφική βάση. Παρότι οι αφετηρίες αυτής τής βάσης ήσαν πλήρως εσφαλμένες, το λογικό εποικοδόμημα που στηρίχθηκε επάνω σε αυτές έγινε εφαρμόζοντας αυστηρή λογική συνέπεια και αξιόλογη έρευνα των συναφών δεδομένων, με αποτέλεσμα να αποκτήσει αυτή η θεωρία πολύ σημαντική επιρροή στους διανοουμένους, οι οποίοι είχαν καθοριστική συμμετοχή στην διαμόρφωση των μέσων αντιλήψεων, πριν οι κοινωνίες καταντήσουν έρμαια των μιντιακών μέσων.
  Ο Μαρξισμός στηρίχθηκε φιλοσοφικά σε δυο έννοιες, αυτοπροσδιοριζόμενος ως “Διαλεκτικός Υλισμός”. Ο υλισμός ήταν ο συρμός τής εποχής που αυτός εμφανίστηκε, αλλά και όσων ακολούθησαν. Η επιστήμη αφ' ενός γοητευμένη απο τα τεχνολογικά επιτεύγματα, που εισήλθαν τότε σε έξαρση, τα οποία διευκόλυναν σημαντικά τις συνθήκες τής ζωής και παρείχαν πρωτόγνωρες δυνατότητες, μέσω κυρίως των ατμομηχανών, αλλά και τρομοκρατημένη από τις καταστροφικές συνέπειες αυτών των τεχνολογιών στην διεξαγωγή των πολέμων, θαμπώθηκε από αυτές. Η ευεργεσία τους άρμοζε να γίνει κτήμα τής σύνολης κοινωνίας, ενώ η καταστροφική τους επίδραση ήταν αναγκαίο να χαλιναγωγηθεί. Ο Μαρξ πρότεινε μια γραμμική αντίληψη τής εξέλιξης με συνεχείς τάσεις βελτιωτικής ανόδου, παρερμηνεύοντας την ρήση τού Ηρακλείτου “Τα πάντα ρει”.
  Την έννοια τής διαλεκτικής είχε παραλάβει ο Μαρξ από τον Χέγκελ, ο οποίος όπως αυτός ισχυρίστηκε, την είχε στηρίξει με το κεφάλι προς τα κάτω, επειδή τής είχε προσδώσει μεταφυσικό περιεχόμενο. Σύμφωνα με αυτήν, η σύγκρουση των αντιθέτων, που για τον Χέγκελ αφορά την σφαίρα των ιδεών, ενώ για τον Μαρξ διέπει την κοινωνική σφαίρα, οδηγεί μέσω τής σύνθεσης σε ένα ανώτερο επίπεδο. Όμως για τον Πλάτωνα η διαλεκτική ήταν μια μαιευτική μέθοδος διαλόγου, όπου ο Σωκράτης με αφετηρία τις γνώμες των συνομιλητών του, πρόβαλλε αντεπιχειρήματα αμφισβήτησής τους, χωρίς να προβαίνει ποτέ ο ίδιος σε σύνθεση. Χαρακτηριστικό είναι ότι ενώ ο Σωκράτης ζητούσε από τούς συνομιλητές του να δώσουν ορισμούς στις υπό εξέταση έννοιες, ο ίδιος δεν προέβαινε ποτέ σε ορισμούς. Η σύνθεση ήταν μια διαδικασία, που ανέθετε ο Πλάτων στούς ίδιους τούς μελετητές των γραφομένων του, βάση τής πρακτικής, ότι ο συγγραφέας αναλύει και ο μελετών συνθέτει.

  Η απόδοση συγκρουσιακού χαρακτήρα στην διαλεκτική από τον Μαρξισμό, είχε σαν στόχο την διάσπαση των κοινωνιών και την διαπάλη μεταξύ κεφαλαιοκρατών και εργατών, στα πλαίσια μιας ψευδεπίγραφης “ταξικής πάλης”, αφήνοντας τελείως έξω από το κάδρο τής ανάλυσης το τραπεζικό κατεστημένο, τα συμφέροντα τού οποίου ο Μαρξισμός πρακτόρευε, ειδικά των Ρότσιλντ, όπως καταγγέλλει ανοικτά ο ανταγωνιστής του στα πλαίσια τής Πρώτης Διεθνούς Ενώσεως των Εργατών Μιχαήλ Μπακούνιν. Μπορούμε να συμπεράνουμε τελικά, ότι ενώ ο Μαρξισμός απέτυχε ενδιαμέσως πλήρως στην επίτευξη των στόχων που διακήρυξε, εφόσον η συμμετοχή των εργατών στα εξουσιαστικά δρώμενα είναι απανταχού ανύπαρκτη, κατάφερε να πραγματοποιηθούν οι κρυφή και μη ομολογημένοι στόχοι του, που ήταν η επιβολή των τραπεζών στο σύνολο οικονομικό και πολιτικό γίγνεσθαι. Με τον τούρμπο καπιταλισμό έχει συρρικνωθεί η πραγματική οικονομία δραματικά, εκμηδενίζοντας σχεδόν την δύναμη των παραδοσιακών καπιταλιστών και εργατών μέσω τής πλήρους επιβολής τής χρηματοπιστωτικής φούσκας. Οι επενδύσεις των χρηματιστικών υπεροίκων προωθούν επιλεγμένα καταστροφικούς τομείς για την ανθρωπότητα, όπως η πολεμική βιομηχανία, η δυστοπική ψηφιακή τεχνολογία και τα ενέσιμα δηλητήρια. Ταυτοχρόνους έχουν προσπορευτεί την ιδιοκτησία τής πλειοψηφίας των ακινήτων και λοιπών υποδομών, των λεγόμενων assets. Με τις δοτές κρίσεις ακινήτων, όπως αυτές τού 2008 καταβροχθίζουν τις μικρές και μεσαίες ιδιοκτησίες, συγκεντρώνοντας συντριπτικό ποσοστό τού παγκόσμιου πλούτου. Με τον έλεγχο των ακινήτων αφυδατώνουν τις μικρές και μεσαίες κπιχειρήσεις κατασκευών, ενώ, όπως καταδεικνύει η γεωμετρική άνοδος τής αξίας των ευγενών μετάλλων απαξιώνεται δραστικά η αξία τού χρήματος πάσης μορφής και ωθούνται οι κοινωνίες σε δραματική ένδεια, ενώ τα κράτη είναι υπερχρεωμένα σε αυτούς τούς κολοσσούς.
  Ο Μαρξισμός προσδιόρισε την θεωρία του και με επιστημολογικούς και κοινωνιολογικούς όρους, όπως ο προσδιορισμός “Επιστημονικός Σοσιαλισμός”. Και επιδόθηκε ομολογουμένως με πολύ συστηματικό τρόπο στην αποτίμηση σημαντικών επιστημονικών δεδομένων τής εποχής του, ρόλο που ανέλαβε στα πλαίσιά του ο Φρίντριχ Ένγκελς με βιβλία όπως “Η Καταγωγή τής Οικογένειας τής Ατομικής Ιδιοκτησίας και τού Κράτους” και “Ο Ρόλος τής Βίας στην Ιστορία”. Αυτές οι μελέτες αύξησαν επίσης την επιρροή του, διαδικασία που αποδεικνύει την αξία των συστηματικών εργασιών στην προοπτική επηρεασμού τής κοινής γνώμης και των οραμάτων για την πορεία των κοινωνιών.

  Άρα η εκπόνηση ενός αναλυτικού οργάνου, που στοχεύει στην επιτυχή ερμηνεία των συγκεκριμένων δεδομένων και στην σύσταση μιας ρεαλιστικής προοπτικής για την κοινωνική ανατροπή, είναι αναγκαίο να συγκροτείται βήμα προς βήμα με με σύστημα και αυστηρότητα, να στηρίζεται εναργώς σε στέρεες φιλοσοφικές βάσεις  με έδραση στην οντολογία και να εντάσσει στα συμπεράσματα του τις βασικές επιγνώσεις των κύριων επιστημονικών κλάδων, όπως αυτές έχουν εξελιχθεί κατά την τρέχουσα εποχή.  

 

3. Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΟΝΤΟΣ.

  Οι σύγχρονες συγγραφές περί Ορθοδόξου Χριστιανικής Οντολογίας έλαβαν χώρα από τον κύκλο των θεολόγων, που χαρακτηρίστηκαν παρά την θέλησή τους ως “νεοορθοδόξοι”, δεδομένου ότι στην Ορθοδοξία δεν χωρούν καινοτομίες, επειδή αυτή στηρίζεται στην Ιερά Παράδοση και αυτό που την ζωογονεί, είναι η στροφή προς αυτήν, τόσο ως μελέτη των αντίστοιχων θεολογικών συγγραμμάτων τού παρελθόντος, όσο και ως βίωμα όσων συμπεριλαμβάνει η διδασκαλία τους.
  Επικεφαλής αυτής τής κίνησης υπήρξε ο λαοφιλής και διακεκριμένος θεολόγος Χρήστος Γιανναράς, ο οποίος εκτός από την συγγραφή αρκετά πρωτότυπων και ως κάποιον βαθμό ριζοσπαστικών θεολογικών πονημάτων, επιδόθηκε με έμφαση σε επέκταση των παρεμβάσεών του σε ζητήματα πολιτισμικά, όπως η Νεοελληνική Ταυτότητα, καθώς και με αρθρογραφία στον τύπο, γλωσσικά κ.α. Τα ζητήματα όμως στα οποία απέφυγε αναφορές ο Χρήστος Γιανναράς, είναι η ιστορία, η γενικότερη θρησκειολογία καθώς και το ζήτημα των μυστικών εταιριών και τού εωσφορισμού, που είναι ιδιαίτερα καυτό και μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες στην αποδοχή κάποιου από το σύστημα. Πλην όμως τα ζητήματα αυτά είναι κεντρικού ενδιαφέροντος για την πανεπιστήμη τής Συνωμοσιολογίας. Επίσης, η αναφορές τού εν λόγω θεολόγου στους συγγραφείς τής Κλασσικής Γραμματείας υπήρξαν ελάχιστες και ήσαν έντονα επιδερμικές, χωρίς να αποκαλύπτουν κάποια σοβαρή ενασχόληση με αυτές, ενώ κάποια ενασχόλησή του με τούς Ευρωπαίους φιλοσόφους καθίσταται στο έργο του προφανής, χωρίς όμως να χαρακτηρίζεται από εμβάθυνση.

  Οι θέσεις τού Χρήστου Γιανναρά με οντολογικό περιεχόμενο βρίσκονται διάσπαρτες στο συνολικό έργο του, όπως στο "Πρόσωπον και ο Έρως", ενώ συστηματοποιούνται στο βιβλίο “Προτάσεις Κριτικής Οντολογίας”.
  Πυρήνας τής συγκεκριμένης αυτής διατύπωσης τής εν λόγω προβολής τού Ορθοδόξου Χριστιανικού δόγματος είναι η κοινωνία προσώπων επί αγαπητικής βάσεως, που επισφραγίζει και το δόγμα τής Αγίας Τριάδος, ενώ μέσω αυτής διαχέεται και ως πρόταγμα στην Εκκλησία τού Ιησού Χριστού. Ως αφετηρία σε αυτήν την αποτύπωση δογματικού περιεχόμενου αναφέρεται συχνά ο ΧΓ. στον Ηράκλειτο και την παροιμιώδη ρήση του «Καθ’ ὅ,τι ἃν κοινωνήσωμεν, ἀληθεύομεν, ἃ δὲ ἃν ἰδιάσωμεν, ψευδόμεθα». Αυτό που εν πολλοίς αγνοείται, είναι ότι αυτός που πρόβαλλε επίσης πολύ έγκαιρα στην βιβλιογραφία το πρόθεμα τού κοινωνείν με αναφορά στον Ηράκλειτο με ελάχιστες παραπομπές σε Χριστιανικά κείμενα, αλλά έντονη ανάλυση τής Νεοελληνική ιδιοσύστασης είναι ο Βασίλης Φράγκος στο βιβλίο “Ελληνική Φιλοσοφία τού Προσώπου”. Επίσης ο Χρήστος Γιανναράς με αφορμή την συγκεκριμένη επισήμανση αναφέρεται επίσης στην αξία τής Εκκλησίας τού Δήμου ως κοινωνικού και πολιτικού θεσμού, ενώ είχαν προκύψει αντίστοιχες αναφορές τού Κορνήλιου Κααστοριάδη σε βιβλίο του για την Αθηναϊκή Δημοκρατία.
  

  Πλην όμως η αγαπητική κοινωνία προσώπων πραγματώνεται / βιώνεται σε συλλογικό επίπεδο στα πλαίσια τού Εκκλησιαστικού Γεγονότος με την εν Χριστώ Ζωή, ενώ σε προσωπικό επίπεδο βιώνεται μέσω τού Ασκητικού Επιτεύγματος με την αναχώρηση στην εσωτερική έρημο με βάση την προσευχή και την εν Χριστώ Ζωή, που απευθύνεται σε κάθε πιστό.
  Πλην όμως, κατά την εκτίμηση και το βίωμα τού γράφοντος, η επιταγή / πρόσκληση για ενεργό συμμετοχή στην εν Χριστώ Ζωή δεν εξαντλείται στα προηγούμενα, σύμφωνα με τις Γραφές, αλλά και όσα σημαντικότατα συνάγουν, τόσο οι Διδασκαλίες των Μυστικών Πατέρων τής Εκκλησίας, όσο και το μύχιο περιεχόμενο των επισημάνσεων των Αρχαίων Φιλοσόφων, επί των οποίων εδράζονται αυτοί, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τού γράφοντος σε σημαντικά ζητήματα, δεδομένο που παρακάμπτεται με ελάχιστες εξαιρέσεις . Δεδομένου ότι, οι προσπάθειες κατανόησης έξω από ακαδημαϊκά πλαίσια και μετατροπής σε βίωμα τής Αρχαίας Φιλοσοφίας, είναι στην εποχή μας ισχνή.
  Στο δεύτερο άρθρο τού Συμβόλου τής Πίστεως, το αναφερόμενον εις τον Υιόν γράφεται “δι' οὗ τὰ πάντα ἐγένετο“. Το εγένετο είναι χρόνος παρελθόντος. Για να πληρωθεί το Θείον Σχέδιον στην ζωή τής Εκκλησίας εστάλη ο Παράκλητος. Άρα η πορεία τού ανθρώπου μέσα στην Εκκλησία έχει Αγιοπνευματικό περιεχόμενο και αποστολή. Ως εκ τούτου κύριο μέλημα των πιστών δεν είναι “η σωτηρία τής ψυχής” και μάλιστα σε βάση αντιμισθίας, αλλά  Ο ΦΩΤΙΣΜΟΣ. Γι αυτό και μετά την Ανάσταση τού Κυρίου φθάνει η εορτή Των Φώτων. Οπότε ερχόμεθα μέσω τού φωτισμού στα τού Παρμενίδου περί Θείας Δωρεάς τού Πνεύματος και τα λοιπά Πλατωνικά συμφραζόμενα. Υπό αυτήν την θεώρηση κύριο μέλημα των πιστών δίπλα στην προσευχή, ως κοινωνία Πρόσωπον προς Πρόσωπον προς το Θείον, είναι η Ενόρασις. Αυτή περιγράφεται διεξοδικώς από την διδασκαλία των Μυστικών Πατέρων, μέσω τής Νοεράς Προσευχής και άλλων δρααστηριοτήτων. Άρα, το αναλυτικόν όργανον στην διαδικασία τής μελέτης και τής έρευνας οφείλει να εδράζεται σε ενορατικές διαδικασίες, όπως και ο Μέγας Αμφισβητίας τού Σπηλαίου Σωκράτης με την προτροπή “Σκάπτε ένδον” εγκαλεί.

  Ένα άλλο μεγάλο ζήτημα οντολογικής υφής εκφράζεται από την “Επί τού Όρους Ομιλία”. Εκεί κατατίθενται οι αρχές των επιλογών των πιστών με μακαρισμούς, όπου εξαίρονται “οι πτωχοί τω πνεύματι”, οι πεινόντες και διψόντες την δικαιοσύνην και υπέρ αυτής διωκόμενοι. Παρεμπιπτώντως προκύπτει σε συγχετισμό με τα προηγούμενα, ποια δέον να είναι η σχέση τού πιστού με την πολιτική και το κίνημα χειραφέτησης τής κοινωνίας. Επί τού προκειμένου έχει τύχει σημαντικής παρεξήγησης η Ευαγγελική ρήσης “τα τού Καίσαρος τω Καίσαρι και τα τού Θεού τω Θεώ”. Αυτή παρερμηνεύεται ως προτροπή αποχής τού πιστού από τα πολιτικά δρώμενα, ως αντιφάσκοντα, ή τουλάχιστον μη εναρμονιζόμενα με την πνευματικότητα και την αποστολή των πιστών. Αυτή η παρερμηνεία όμως παρακάμπτει τα ιστορικά ψευδομένα τής εποχής που εμφανίστηκε και έδρασε ο Ιησούς Χριστός. Τότε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχε αναγνωρίσει στα υπόδουλα έθνη το δικαίωμα τής διατήρησης τής θρησκείας τους και την εφαρμογή ανάλογων ιεροπραξιών, υπό μια καθοριστική προϋπόθεση. Άπαντες όφειλαν να θυσιάζουν μια φορά τον χρόνο στον Αυτοκράτορα προσάπτοντας σε αυτόν θεία ιδιότητα και αποστολή. Η συγκεκριμένη απαίτηση, η οποία εφαρμόζετο με άσκηση βίας δεν ήταν μόνον μια τεράστια βλασφημία, ανάγοντας ένα άνθρωπο σε θεία μέτρα, αντίστοιχα με αυτά των εκάστοτε λατρευομένων θεοτήτων. Επί πλέον προσέδιδε θείο και μεταφυσικό χαρακτήρα στο δουλεμπορικό ρόλο τής συγκλήτου, η οποία επέβαλλε κατακτητικούς πολέμους, ώστε να γεμίζουν με νέο ανθρώπινο εμπόρευμα τα σκλαβοπάζαρα. Ακόμη είχε καθιερωθεί στην Ρώμη το απεχθές θέαμα των μονομαχιών, που μετέτρεπε τούς πολίτες σε αιμοδιψείς βοϋεριστές. Έτσι η κρατική επιβολή προσλάμβανε εωσφορικό χαρακτήρα, αναβιβαζόμενη σε εξαναγκαστική λατρεία τού σκότους. Ο Ιησούς Χριστός με αυτή την προτροπή εγκάλεσε σε άμεση αποχή από αυτήν την εωσφορική ανωμαλία, αρνούμενος την δήθεν θεία υπόσταση τού ηγεμώνος και την αναβίβαση του σε ίδιο βάθρο προσκύνησης και απόδοσης τιμών με το Θείον. Έτσι αναδείχθηκε σε μέγα αντιρρησία ενάντια στην κρατική βλασφημία, ενάντια στην εξαναγκαστική κρατική αυθαιρεσία και στην βίαιη πνευματική αλλοτρίωση, που επέβαλλαν οι κρατούντες. Με αυτό τον τρόπο εγκαλεί σε ανατροπή τής βίαιης εωσφορικής κρατικής κυριαρχίας, χαρακτηρίζοντας τα μη όντα τής κακίας και τού σκότους “άρχον τού κόσμου τούτου”. Ο Πλάτων, εάν ευτυχούσε να Τον είχε γνωρίσει, θα Το χαρακτήριζε ως τον κατ' εξοχήν οδοδείκτη τής εξόδου από το σπήλαιον, γονυπετής ενώπιόν του.

  Ότι σημαντικότατοι Πατέρες τής Εκκλησίας εθήτευσαν στην Πλατωνική Ακαδημία, δεν είχε χρησιμοθηρικά ελατήρια προσπορισμού τής “θύραθεν σοφίας” με στόχο την εναπόκτηση άρτιων ρητορικών ικανοτήτων, αλλά ήταν εντριβή σε εκείνον τον χώρον, που είχε απεργαστεί την συγκεκριμένη στρατηγική, τακτική και πρόγραμμα δράσης για την μεγάλη αντίρρηση. Διότι δεν μπορεί να σταθεί η Μεγάλη Κατάφαση στο Φώς, εάν ταυτοχρόνως δεν επενεργείται η Μεγάλη Άρνηση στο σκότος. Όπως πιστοποιεί ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης, ο άνθρωπος καλείται να πει το μεγάλο ναι και το μεγάλο όχι στη βάση αμοιβαίας οργανικής συνοχής.
  

  Το αίτημα κατακεραυνώσεων των μηχανισμών τής επιβολής πολέμων, ως αιματοκύλισμα για λόγους πονηρής επιβολής είναι συνυφασμένο με την εσωτερική συγκρότηση τού ειρηνοποιού. Το ρήμα “ποιώ” έχει άμεση ενεργητική εκφορά και αφορά να καθόμαστε ειρηνικά και παθητικοί απέναντι στούς μηχανισμούς επιβολής αδίκων πολέμων. Αλλά και η κινητοποίηση υπέρ τής κατισχύσεως τής δικαιοσύνης με τρόπο ανυποχώρητο και ανεξαρτήτως κόστους αποκαθιστά την έννοια τού δικαίου, πέρα από τα σχήματα law and order τού πουριτανισμού.
 

  Όμως το βαθύτατα παρεξηγημένο “μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι”, είναι εκείνη η προτροπή, που καθίσταται στην τρέχουσα εποχή, που χαρακτηρίζεται από την έλευση και παρέμβαση τού αντιήρωα, ως κοινωνικό πρότυπο, περισσότερο επίκαιρη από ότιδήποτε άλλο. Με αυτήν την προτροπή καλούνται οι ταπεινοί και καταφρονημένοι άνθρωποι τής διπλανής πόρτας, να αναλάβουν τις τύχες τους στα χέρια τους, παραμερίζοντας από το προσκήνιο τις λινάτσες των “ειδικών”, των επαγγελματιών πολιτικών, των γραφειοκρατών και των ισχυρών τού χρήματος. Τα κοράκια τής δοτής ενημέρωσης, τούς τεχνικούς τής ψευδεπίγραφης κοινωνιολογίας, τούς μεγαλοκατόχους τής συστημικής περιχαρακωμένης iγνώσης, καλείται να παραμερίσει προσεχώς ο “little big man“, το “μεγάλο ανθρωπάκι”, πόυ προβάλλει ως αντιήρωας στις μέρες μας στο προσκήνειο, δονούμενος από την δίψα αποκατάστασης τής δικαιοσύνης, τής αξιοκρατίας, τής ειρήνης, τής κοινωνικής χειραφέτησης, ευταξίας και ευημερίας, αναβιβάζοντας τον καθημερινό άνθρωπο σε ιστορικό υποκείμενο διαμόρφωσης τού κοινωνικού γίγνεσθαι, αφαιρώντας εμπράκτως την πρωτοβουλία από τα ενεργούμενα αέναα τρωκτικά. Περισσότερα με το ζήτημα αυτό θα εκθέσω στην επόμενη ανάρτηση με θέμα το φαινόμενο Μαρία Καρυστιανού. “Εν τη αδυναμία μου ενδυναμούμαι”, είχε διακηρύξει ο Απόστολος Παύλος, μεταθέτοντας την ευθύνη για το μέλλον σε αυτούς που μέχρι εχθές θεωρούνταν κοινωνικό και πολιτικό περιθώριο, ως παθητική δεξαμενή άντλησης επιρροής από τούς κρατούντες, τούς μοχλούς τού άρχοντος τού κόσμου τούτου.

  Εν κατακλείδι αρμόζει το αναλυτικό όργανο να υπηρετήσει την γνήσια, φρόνιμη και χρηστή δόμηση τής ανατροπής σε όλους τομείς, αξιοποιώντας την λαϊκή ευσέβεια και την κοινωνική ετοιμότητα για δράση, που στηρίζεται στην βάση ανιδιοτελούς προσφοράς και αυτοθυσίας. 

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

ΝΤΟΥΓΙΝ:Πολιτισμός του Βάαλ

 

Αλεξάντερ Ντούγκιν

Δημοσιογράφος: Λοιπόν, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών έχει δημοσιεύσει τις λίστες του Έπσταϊν. Αυτά είναι τρία εκατομμύρια αρχεία που τώρα τακτοποιούνται ενεργά από δημοσιογράφους. Μερικά πράγματα φαίνονται τρομερά, άλλα είναι κωμικά, ειδικά όταν μεμονωμένα ονόματα που εμφανίζονται σε αυτό το υλικό λαμβάνονται εκτός πλαισίου. Ο Ζιρινόφσκι, ο Λένιν, ακόμη και χαρακτήρες από ταινίες και κινούμενα σχέδια βρέθηκαν εκεί.

Εσείς, Alexander Gelevich, αναφέρατε πέρυσι την παρουσία του ονόματός σας σε μια από τις επιστολές. Για να συνοψίσουμε όλη αυτή την ιστορία, πώς πρέπει να ερμηνευτεί, δεδομένου ότι οι ειδήσεις διαδίδονται ραγδαία τόσο στα ρωσικά όσο και στα ξένα μέσα ενημέρωσης;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Κατά τη γνώμη μου, δεν θα υποτιμούσα τη σημασία αυτού που συμβαίνει. Τώρα έχει αποκαλυφθεί ένα παγκόσμιο δίκτυο παιδεραστών, οι οποίοι συμμετείχαν σε βασανιστήρια, βία και δολοφονίες, μέχρι κανιβαλισμό και «μαύρες μάζες». Αυτό το δίκτυο περιελάμβανε ελίτ και των δύο αμερικανικών κομμάτων, από τον Τζορτζ Μπους μέχρι τον Μπαράκ Ομπάμα, τους Κλίντον και τον Μπιλ Γκέιτς. Επιβεβαιώθηκε η συμμετοχή τόσο αυτών όσο και πολλών Ευρωπαίων ηγετών σε αυτή τη δομή. Πολλοί από αυτούς παραιτούνται τώρα, γιατί το να ανήκεις σε αυτή την ομάδα, να μπεις στον κύκλο των άμεσων επαφών του Έπσταϊν και να επισκεφτείς το νησί του είναι, καταρχήν, πλήρης απαξίωση για κάθε πολιτικό, δημόσιο πρόσωπο, άτομο με επιστημονικές φιλοδοξίες, στοχαστή, φιλόσοφο, οικονομολόγο ή επιχειρηματία. Δηλαδή, στην πραγματικότητα, το να ανήκεις σε αυτό το εγκληματικό δίκτυο, η γνωριμία με τον Έπσταϊν, με την Γκισλέιν Μάξγουελ και άλλους χαρακτήρες από το περιβάλλον τους με οποιαδήποτε ιδιότητα είναι πλήρης παραδοχή εγκληματικής δραστηριότητας.

Επομένως, κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι εξαιρετικά σοβαρό. Πρώτα απ 'όλα, το πιο σημαντικό είναι ότι η σύγχρονη δυτική ελίτ είναι τόσο ανήθικη που κανείς άλλος στη Δύση δεν έχει το ηθικό δικαίωμα όχι μόνο να κάνει διαλέξεις στη δική του κοινωνία ή να της υπαγορεύει τι να κάνει, αλλά σε σχέση με άλλους λαούς, αυτοί οι εκφυλισμένοι – η παιδεραστική, φιλελεύθερη, παγκοσμιοποιητική ελίτ – απλά δεν έχουν το δικαίωμα να ανοίξουν το στόμα τους. Κατά τη γνώμη μου, το να βρίσκεσαι σε κάποιου είδους διαπραγματεύσεις μαζί τους ή να κάθεσαι δίπλα σε ανθρώπους που έχουν λερωθεί με τη «λίστα Έπσταϊν» είναι απλώς ανήθικο. Οι άνθρωποι που τιμούν την αξιοπρέπειά τους απαγορεύεται να βρεθούν στην ίδια κατάσταση με εκείνους που καταπατούν ανοιχτά αυτήν την αξιοπρέπεια. Είναι θέμα τιμής: οι άνθρωποι στη λίστα του Έπσταϊν έχουν χάσει εντελώς την ιδέα ότι δίνουν τα χέρια ή μπορούν να επικοινωνήσουν με αξιοπρεπείς ανθρώπους. Υπάρχει ένας τόσο σκληρός όρος στη ρωσική εγκληματική ορολογία - «να τελειώσει». Οι άνθρωποι που συμμετείχαν σε κακοποίηση παιδιών είναι εντελώς αναξιόπιστοι από κάθε άποψη. Και αυτό είναι το πρώτο κολοσσιαίο συμπέρασμα. Τώρα προσπαθούν να σβήσουν λίγο αυτό το σκάνδαλο, αλλά θα έχει πραγματικά τεκτονικές συνέπειες.

Δημοσιογράφος: Επιτρέψτε μου να σας κάνω μια επόμενη ερώτηση: Θα τη γλιτώσουν πραγματικά αυτοί οι δυτικοί πολιτικοί και αξιωματούχοι που εμπλέκονται σε αυτή την ιστορία; Ή θα περιοριστεί στις παραιτήσεις υψηλού προφίλ που βλέπουμε αυτή τη στιγμή, όπως η αποχώρηση του Peter Mandelson στη Βρετανία ή του Miroslav Lajčák στη Σλοβακία;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα εδώ, αλλά το θέμα είναι: ποιος θα κρίνει; Θα έπρεπε να συμβεί μια επανάσταση για να φέρει αυτούς τους ανθρώπους στη δικαιοσύνη, οι οποίοι ενεπλάκησαν σε τέτοια αποτρόπαια εγκλήματα κατά παιδιών, γυναικών και αθώων ανθρώπων - συμπεριλαμβανομένων απειλών για ταφή στα χωράφια του Τραμπ εκείνων των ανήλικων κοριτσιών που προσπάθησαν να διαμαρτυρηθούν για αυτό που τους είχε γίνει. Πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι που είναι πραγματικά ελεύθεροι από οποιαδήποτε επαφή με αυτό το περιβάλλον. Και τότε αποδεικνύεται ότι τόσο ο Μασκ όσο και ο Μπάνον, για να μην αναφέρουμε τον ίδιο τον Τραμπ - ο Τραμπ είναι εντελώς λερωμένος από αυτόν τον στενό κύκλο του Έπσταϊν, συμπεριλαμβανομένης της πρώτης κυρίας. Ποιος μπορεί πραγματικά να τους κρίνει; Το να τους κρίνουμε σημαίνει να κρίνουμε ολόκληρη τη σύγχρονη Δύση, να κρίνουμε τη δυτική ελίτ και αυτούς που κυβερνούν τώρα τον κόσμο.

Επιπλέον, τόσο στο Δημοκρατικό όσο και στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα, υπήρχαν δύο εξέχοντες πολιτικοί που επέμειναν στη δημοσίευση αυτών των αρχείων. Αυτό δεν οφειλόταν καθόλου στην καλοπροαίρετη στάση του Τραμπ, ο οποίος ο ίδιος συμμετείχε άμεσα σε παιδεραστικές δραστηριότητες στο νησί Έπσταϊν. Το θέμα είναι ότι ο Ρεπουμπλικανός Thomas Massey και ο Δημοκρατικός Ro Khanna, που σίγουρα δεν είχαν καμία σχέση με αυτό, μπόρεσαν να προωθήσουν αυτή την απόφαση μέσω της φρενήρους αντίστασης των ελίτ. Ο Τραμπ κάποτε ισχυρίστηκε ότι αυτά τα έγγραφα δεν υπάρχουν και ότι είναι όλα μυθοπλασίες, αλλά τώρα αποδεικνύεται ότι δεν πρόκειται για μυθοπλασίες, αλλά για μια πραγματική ετυμηγορία για τις δυτικές ελίτ. Πώς μπορούν να κριθούν όταν είναι η δύναμη στη Δύση;

Σε τέτοιες περιπτώσεις, η Βαστίλη συνήθως εισβάλλει, γίνονται πραξικοπήματα και εξαγριωμένες, βάναυσες μάζες βγαίνουν στις πλατείες, που απλά δεν μπορούν πλέον να ανεχθούν τα αποβράσματα που έχουν καταλάβει την παγκόσμια εξουσία. Μέχρι στιγμής, αυτό δεν είναι ορατό και δεν είναι γνωστό τι θα συμβεί στη συνέχεια, αλλά, σε κάθε περίπτωση, αυτός είναι ένας καλός λόγος για μια ολοκληρωτική επανάσταση κατά των ελίτ στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε άλλες χώρες. Δεν γνωρίζω κανένα άλλο προηγούμενο στην ιστορία για να ξεφύγω από κάτι τέτοιο. Τώρα κάποιος το βάζει στα πόδια, κάποιος κρύβεται, κάποιος προσπαθεί να αποσιωπήσει το σκάνδαλο και να υποβαθμίσει τη σημασία της δημοσίευσης αρχείων, αλλά όσο περισσότεροι άνθρωποι τα διαβάζουν, τόσο πιο τρομοκρατημένοι γίνονται. Τα αρχεία περιέχουν πληροφορίες όχι μόνο για τη βία κατά των παιδιών, αλλά και για την εμπορία ανθρώπων στο υψηλότερο επίπεδο.

Αυτή είναι η πρώτη παρατήρηση. Το δεύτερο είναι ότι φαίνεται ότι πολλοί άνθρωποι δεν πήγαν στο νησί Έπσταϊν για να ικανοποιήσουν τις διαστροφές τους. Στάλθηκαν εκεί ως ένα είδος «τμήματος προσωπικού» της παγκόσμιας κυβέρνησης, για να συμμετάσχουν σε μια εγκληματική πράξη που καταγράφηκε σε φιλμ και εκβιάστηκε. Χωρίς αυτόν τον φάκελο που σχετίζεται με το νησί Epstein, απλά δεν μπαίνεις στην ελίτ. Πρόκειται για μια καλά οργανωμένη, συστημική απαξίωση των δυτικών πολιτικών, που είναι απαραίτητο «εισιτήριο» για την εξουσία, που από μόνο του είναι τερατώδες. Κάποτε, η KGB ή τα φιλοσοβιετικά καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης κατηγορήθηκαν για αυτό, αλλά αποδεικνύεται ότι στη Δύση αναπτύσσεται σε ακόμη πιο γκροτέσκες μορφές. Στη χώρα μας, αυτό το ερώτημα παραμένει ανοιχτό, δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, αλλά εκεί είναι ήδη ένα καταγεγραμμένο γεγονός: αν θέλετε να μπείτε στην ελίτ, να διαπράξετε ένα τερατώδες έγκλημα στο αρχείο και, στη συνέχεια, όντας εντελώς απαξιωμένοι, θα μπορείτε να μπείτε στην εξουσία και να ακολουθήσετε τις οδηγίες ενός συγκεκριμένου κέντρου.

Τώρα η τρίτη ερώτηση: τι είδους κέντρο είναι; Είναι ενδιαφέρον ότι στα αρχεία του Έπσταϊν, ένα σημαντικό μέρος των εγγράφων δεν είναι καθόλου αφιερωμένο στον βιασμό, αλλά στη διαχείριση του κόσμου. Σε αλληλογραφία με υψηλόβαθμους πολιτικούς συζητείται η μετατόπιση εξουσίας και τα πραξικοπήματα στη Ρωσία και την Ουκρανία. Στην Ουκρανία, το σχέδιο πέτυχε και ο Έπσταϊν είναι χαρούμενος γι' αυτό. Στη Ρωσία, το 2012, αυτός ο κύκλος είχε την ιδέα να απομακρύνει τον νόμιμο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, βάζοντας στη θέση του εκπροσώπους της αντιπολίτευσης - εκεί αναφέρονται ο Ilya Ponomarev και ο Alexei Navalny. Επιπλέον, στην αλληλογραφία μεταξύ Έπσταϊν και Μπάνον, το όνομά μου αναφέρεται επίσης στο πλαίσιο της ύπαρξης συντηρητικών παραδοσιακών κύκλων στη Ρωσία, οι οποίοι υποστηρίζουν έναν πολυπολικό κόσμο και αρνούνται την ηγεμονία της Δύσης.

Πολλοί αναφέρονται με αυτή την ιδιότητα. Δεν συμμετείχαν όλοι όσοι αναφέρονται στα αρχεία στα εγκλήματα: ο πρόεδρός μας Βλαντιμίρ Πούτιν, για παράδειγμα, εμφανίζεται εκεί ως στόχος εκκαθάρισης, πίεσης και ανατροπής. Εκεί περιγράφονται τόσο φίλοι όσο και εχθροί. Τίθεται το ερώτημα: τι είδους εξουσία είναι; Αυτοί οι κύκλοι όχι μόνο προμηθεύουν «ανθρώπινα αγαθά» και συλλέγουν συμβιβαστικά στοιχεία, αλλά εργάζονται για κάποιον άλλο, έχοντας το δικό τους σχέδιο να αναδιοργανώσουν τον κόσμο, να υποστηρίξουν ορισμένα καθεστώτα και να δυσφημίσουν άλλα.

Και εδώ αποκαλύπτεται ένα άλλο τρομερό πράγμα, που προκάλεσε κολοσσιαίο σκάνδαλο στις Ηνωμένες Πολιτείες: είναι προφανές ότι το Ισραήλ βρίσκεται πίσω από αυτό. Οι ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών διηύθυναν και συντόνιζαν όλες αυτές τις δραστηριότητες. Ο πατέρας της Γκισλέιν Μάξγουελ ήταν ο επίσημος κάτοικος της Μοσάντ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τώρα αναδύεται μια σαφής εικόνα: το Ισραήλ έλεγχε την αμερικανική και, ενδεχομένως, την παγκόσμια πολιτική μέσω τέτοιων συμβιβαστικών στοιχείων. Αυτό αλλάζει απολύτως όλες τις αντιλήψεις και τους χάρτες. Η Αμερική θεωρούσε τον εαυτό της κυρίαρχο και το Ισραήλ ήταν μόνο σύμμαχος στη Μέση Ανατολή, αλλά ξαφνικά αποδεικνύεται ότι όλα είναι το αντίθετο. Ήταν το Ισραήλ που καθοδήγησε την αμερικανική πολιτική, συντονίζοντας τη διαδικασία εκβιασμού. Την ίδια στιγμή, ο Έπσταϊν και το περιβάλλον του δεν έκρυψαν τον άμεσο σιωνιστικό ρατσισμό τους. Στα αρχεία συζητούν: «Θα υπάρχουν μόνο δικοί μας στο πάρτι ή θα υπάρχουν αυτοί οι καταραμένοι γκογίμ;» και ο Έπσταϊν απαντά: «Ναι, δυστυχώς, θα υπάρχουν και γκογίμ». Αυτό είναι κραυγαλέα συνενοχή στο σιωνιστικό σχέδιο για τον έλεγχο της Δύσης. Προηγουμένως, μόνο περιθωριακοί θεωρητικοί συνωμοσίας μιλούσαν για αυτό, τους οποίους κανείς δεν πίστευε, πιστεύοντας ότι μια τόσο μεγάλη χώρα δεν θα μπορούσε να είναι εργαλείο στα χέρια ενός μικρού κράτους. Και τώρα η Αμερική, τρομοκρατημένη, είδε ότι θα μπορούσε κάλλιστα.

Ποιες άλλες υποψίες επιβεβαιώνονται και τι άλλο θα βρεθεί σε αυτούς τους φακέλους, δεδομένου ότι μόνο οι μισοί έχουν δημοσιευτεί; Και τέλος, είναι εξαιρετικά σημαντικό να σημειωθεί ότι αρχεία που σχετίζονται με τον ίδιο τον Τραμπ εμφανίστηκαν στον ιστότοπο του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ υπό την ηγεσία της Πάμελα Μπόντι για μερικές ώρες. Έγγραφα επιβεβαίωσαν τη συνενοχή του σε πράξεις παιδεραστίας. Υπάρχει επίσης μια ιστορία για τη Μελάνια Τραμπ, για τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης, για πολλούς εκπροσώπους των ευρωπαϊκών ελίτ, της βασιλικής οικογένειας (συμπεριλαμβανομένου του πρίγκιπα Άντριου) και ανθρώπων από τον στενό κύκλο του Μακρόν. Όλοι τους ήταν σε αυτή τη λίστα και, παρεμπιπτόντως, ο Έλον Μασκ ήταν επίσης εκεί.

Δημοσιογράφος: Θα διευκρινίσω κάποιες λεπτομέρειες. Πρώτα απ 'όλα, να σας υπενθυμίσω: Ο Ilya Ponomarev και ο αείμνηστος Alexei Navalny περιλαμβάνονται στη λίστα των τρομοκρατών και των εξτρεμιστών.

Ενώ συζητάμε αυτό το θέμα, τα γεγονότα εξελίσσονται ραγδαία. Ο Τραμπ μόλις δημοσίευσε μια ξεχωριστή ανάρτηση στο Truth Social, όπου δήλωσε κατηγορηματικά ότι δεν είχε πάει ποτέ στο νησί Έπσταϊν και δεν το πλησίασε καν. Αυτή ήταν η αντίδρασή του στο αστείο του Τρέβορ Νόα στην τελετή των Grammy. Τίθεται το ερώτημα: έχει νόημα να κουνάτε τις γροθιές σας τώρα που η δημοσίευση –ακόμα κι αν κράτησε μόνο μία ώρα– έχει ήδη σκορπίσει; Άλλωστε, όπως γνωρίζετε, το Διαδίκτυο θυμάται τα πάντα.

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Ο Τραμπ γενικά, πώς να το θέσω, είναι είτε πραγματικά τρελός είτε εντελώς ασύδοτος για τα λόγια του. Μόνο σε αυτό το έτος της δεύτερης θητείας του, άλλαξε τόσες φορές τις δηλώσεις του: πρώτα υποσχέθηκε στους ψηφοφόρους ότι τα αρχεία Epstein θα δημοσιευτούν, μετά ορκίστηκε ότι δεν υπήρχαν καθόλου και τώρα που αναγκάστηκαν να δημοσιοποιηθούν, ισχυρίζεται ότι υπάρχουν, αλλά δεν έχει καμία σχέση με αυτό. Είναι δυνατόν να ακούς και να παίρνεις στα σοβαρά έναν τέτοιο χαρακτήρα; Σημειώστε ότι αυτός ο γέρος, που εμπλέκεται σε τέτοιες υποθέσεις, λέει συνεχώς ψέματα και προβαίνει σε πράξεις απρόκλητης επιθετικότητας κατά των σύγχρονων κρατών. Είναι δυνατόν να διαπραγματευτείς σοβαρά κάτι με μια τέτοια φιγούρα, μπορείς να τον εμπιστευτείς; Τα λόγια Του έχουν χάσει εντελώς κάθε νόημα. Είναι μέρος αυτού του δικτύου και είναι φυσικό να δικαιολογηθεί αρνούμενος το προφανές. Ωστόσο, τα έγγραφα έχουν διατηρηθεί, έχουν δημοσιευτεί στον ιστότοπο του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ και ο καθένας μπορεί να τα μελετήσει.

Φυσικά, αυτό είναι ένα μεγαλειώδες σκάνδαλο που γέννησε μια λογική ιδέα: αφού τώρα γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι η Αμερική κυβερνάται από τη Μοσάντ, το Ισραήλ και τους επιθετικούς δεξιούς Σιωνιστές, τότε η δημοσίευση συμβιβαστικών στοιχείων αυτή τη στιγμή έχει τους λόγους της. Δυτικά δίκτυα συζητούν ότι ο Τραμπ φέρεται να προσπαθεί να αντισταθεί σε έναν πόλεμο με το Ιράν, ο οποίος επιβάλλεται από αυτούς τους κύκλους. Δεν θέλω να κάνω μια τελική κρίση, εδώ πρέπει να κατανοήσετε την εσωτερική φύση της δυτικής κοινωνίας, αλλά έχει κανείς την εντύπωση ότι η στιγμιαία εμφάνιση συμβιβαστικών στοιχείων είναι ένα εργαλείο των γεωπολιτικών δυνάμεων πίσω από τον Έπσταϊν. Ο στόχος είναι απλός: μέσω εκβιασμού, να ωθήσει τον Τραμπ να ξεκινήσει πόλεμο με το Ιράν ή να κλιμακώσει τις σχέσεις με τη Ρωσία. Αποδεικνύεται ότι η αμερικανική ελίτ βρίσκεται πλήρως υπό τον έλεγχο αυτού του κέντρου και οι δημόσιες δηλώσεις τους είναι μόνο ένα κάλυμμα για αόρατες διαδικασίες που ελέγχονται από ένα μικρό κράτος στη Μέση Ανατολή.

Αυτή η εικόνα αλλάζει ριζικά την ιδέα μας για το τι είναι η Δύση. Βλέπουμε την πλήρη ηθική του κατάρρευση και την αποκάλυψη της αληθινά σατανικής φύσης του δυτικού πολιτισμού. Ο πρόεδρός μας έχει επανειλημμένα σημειώσει προσεκτικά ότι η Δύση έχει γίνει σατανική και τώρα έχουμε πραγματική επιβεβαίωση: «μαύρες μάζες», σατανιστικές τελετές, παγκόσμια παιδεραστία και η απολύτως εγκληματική ουσία των ελίτ. Οι πιο τρομερές υποψίες και προσβολές όσων είδαν το «μυστήριο της ανομίας» στη Δύση έγιναν παγκόσμιο γεγονός. Πώς να αντιμετωπίσετε τέτοιους ανθρώπους; Δεν πρέπει πλέον να μας εκπλήσσουν τα ψέματά τους, η παραβίαση των συμφωνιών και η υποστήριξη των τρομοκρατικών καθεστώτων στην Ουκρανία ή τη Μέση Ανατολή. Είναι έτοιμοι να πραγματοποιήσουν αλλαγή καθεστώτος οπουδήποτε, χρησιμοποιώντας εργαλεία πίεσης ακόμη και σε όσους δεν το θέλουν.

Ξυπνήσαμε σε έναν άλλο κόσμο. Όταν άρχισαν να δημοσιεύονται αυτά τα αρχεία, τα μέσα ενημέρωσης μας έμειναν στιγμιαία άναυδα από το σοκ. Όλα τα πιο σκληρά χαρακτηριστικά της Δύσης αποδείχθηκαν πολύ σεμνά. Τους θεωρούσαμε απλώς ανθρώπους με τις δικές τους απόψεις, αλλά η αλληλογραφία του Έπσταϊν δείχνει κάτι διαφορετικό: την προώθηση του τρανσέξουαλ, τη νομιμοποίηση των LGBT (ένα κίνημα που απαγορεύεται στη Ρωσική Ομοσπονδία) και την άμεση σύνδεση με σατανιστικές ομάδες. Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι αυτό δεν έχει καμία σχέση με τον παραδοσιακό θρησκευτικό Ιουδαϊσμό, όπου υπάρχει πίστη στον Θεό. Αυτό που έχουμε δει είναι ένα διαβολικό σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης. Αυτή είναι η ζωντανή ενσάρκωση των προβλέψεων του ορθόδοξου πολιτισμού για τη βασιλεία του Αντίχριστου. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς κάτι πιο εκφραστικό από αυτά τα αρχεία, που επιβεβαιώνουν την ιδέα ότι ζούμε στην εποχή του Αντίχριστου και ο δυτικός πολιτισμός είναι ο πολιτισμός του.

Δημοσιογράφος: Θυμηθείτε ότι ο σατανισμός αναγνωρίζεται επίσημα στη Ρωσία ως τρομοκρατικό και εξτρεμιστικό κίνημα και απαγορεύεται. Και ξέρετε, με φόντο όλα αυτά, δεν υπάρχει χώρος για έκπληξη. Όταν οι πρώην συνεργάτες του Ζελένσκι και οι δυτικοί ηγέτες αρχίζουν να αναφέρουν σοβαρά τελετουργίες, κούκλες βουντού και μαύρη μαγεία, υπάρχει η αίσθηση ότι όλες οι μάσκες πετάχτηκαν μέσα σε μια νύχτα.

Έχουμε ήδη αρχίσει να χτίζουμε μια γέφυρα με το ιρανικό θέμα μέσα από το πρίσμα των αρχείων Epstein. Πιστεύετε ότι αυτή η δημοσίευση και το μεγαλειώδες σκάνδαλο που έχει προκύψει γύρω από αυτήν μπορεί πραγματικά να καθυστερήσει ή ακόμα και να αναβάλει την έναρξη ενός πιθανού πολέμου μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Νομίζω ότι, με βάση τη γενική ισορροπία συναισθημάτων στη δυτική κοινωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτό είναι πιο πιθανό να φέρει πιο κοντά τη στρατιωτική επιθετικότητα κατά του Ιράν. Για να αποσπάσουμε την προσοχή από τις αναπόφευκτες συνέπειες της δημοσιοποίησης των αρχείων Epstein τώρα, πρέπει να συμβεί κάτι πραγματικά μεγαλειώδες: είτε ένας μεγάλος πόλεμος είτε, δεν το αποκλείω καν, μια πυρηνική σύγκρουση. Ο συμβιβασμός των δυτικών ελίτ είναι τόσο βαθύς και η ανάλυση αυτών των τριών εκατομμυρίων αρχείων είναι μια τόσο μοιραία ετυμηγορία για το κατεστημένο, που αυτό το γεγονός μπορεί να μπλοκαριστεί μόνο από κάτι όχι λιγότερο βαρύ.

Μου φαίνεται ότι ένας συμβατικός πόλεμος με το Ιράν δεν θα καλύψει καν την κλίμακα του σκανδάλου, εκτός εάν χρησιμοποιηθούν πυρηνικά όπλα εκεί από την αρχή. Ο κόσμος βρίσκεται στα πρόθυρα μιας πραγματικής καταστροφής. Η παρουσία στη Δύση μιας πραγματικά σατανικής ελίτ που έχει πλέον αποκαλυφθεί – χωρίς εισαγωγικά ή μεταφορές – κάνει την κατάστασή μας εντελώς διαφορετική από ό,τι φαινόταν πρόσφατα. Πιστεύαμε ότι ήταν δυνατό να διαπραγματευτούμε με κάποιους, να πείσουμε άλλους, να επιδείξουμε δύναμη ή να φέρουμε επιχειρήματα σε άλλους. Αλλά αυτό που ανακαλύφθηκε τώρα αποδεικνύει ότι δεν λειτουργεί. Χρειάζονται εντελώς διαφορετικές μέθοδοι για να αντιμετωπιστεί ο σατανικός πολιτισμός.

Θεωρητικά, αυτός ο πολιτισμός πρέπει να κηρύξει πόλεμο σε όλους εκείνους που δεν είναι μέρος του. Όλες οι δυνάμεις που δεν βρίσκονται υπό τον απόλυτο έλεγχο αυτού του παγκόσμιου «νησιού του Έπσταϊν» και του παιδοφιλικού δικτύου των φιλελεύθερων ελίτ πρέπει να εξεγερθούν. Το ίδιο το θρησκευτικό καθήκον απευθύνεται σε αυτό, συμπεριλαμβανομένων των εβραϊκών κύκλων, που βλέπουν πού οδηγούν την ανθρωπότητα όσοι κρύβονται πίσω από το όνομά τους. Πιστεύω ότι αυτό είναι το κοινό μας καθήκον και αυτό είναι το πιο σοβαρό συμπέρασμα. Όσο για το Ιράν...

Παρουσιαστής: Το μόνο που θα διευκρινίσω αμέσως και θα υπενθυμίσω στους ακροατές για άλλη μια φορά είναι ότι το διεθνές κίνημα του σατανισμού αναγνωρίζεται ως εξτρεμιστικό στη Ρωσία και απαγορεύεται.

Alexander Gelevich, μιλάτε για το αναπόφευκτο ενός μεγάλου πολέμου ή καταστροφής, αλλά την ίδια στιγμή, το Axios αναφέρει τα μηνύματα που στέλνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στο Ιράν σχετικά με μια πιθανή συμφωνία. Εάν, σύμφωνα με εσάς, ακόμη και μια τόσο μεγάλης κλίμακας σύγκρουση μπορεί να μην καλύψει την ιστορία με τα αρχεία Epstein στην ισχύ της, τότε αποδεικνύεται ότι οποιαδήποτε συμφωνία δεν θα μπορέσει να εξουδετερώσει αυτό το σκάνδαλο. Ή κάνω λάθος στις εκτιμήσεις μου;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Κανείς δεν θα προσέξει καθόλου τη συμφωνία, ειδικά από τη στιγμή που δεν μπορείς να εμπιστευτείς την Αμερική. Μόλις είχαν καλέσει τη Χαμάς σε μια συμφωνία και ταυτόχρονα είχαν καταστρέψει ολόκληρη την πολιτική ηγεσία της. Η Δύση δεν μπορεί να εμπιστευτεί ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Η συμφωνία δεν θα αποσπάσει την προσοχή από τίποτα, πράγμα που σημαίνει ότι απλά δεν θα συμβεί. Ή θα αποδειχθεί μια πονηρή κίνηση για την καταστροφή της ιρανικής ελίτ. Αλλά όσον αφορά την καταστροφή της ελίτ: Θέλω να επιστήσω την προσοχή στον δυσοίωνο όγκο όλων αυτών τώρα. Σήμερα βλέπουμε εντελώς απροκάλυπτες επιχειρήσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Δύση γενικά και τους συμμάχους τους (ή τώρα το ερώτημα είναι ποιος είναι ποιανού σύμμαχος: εννοώ το Ισραήλ, ίσως είναι η Δύση που είναι σύμμαχος του Ισραήλ και όχι το αντίστροφο). Γενικά, ποιες μέθοδοι της Δύσης αποκαλύπτονται τώρα όλο και περισσότερο, όλο και πιο συχνά: χρησιμοποιούνται καθημερινά εναντίον εκείνων των χωρών και εκείνων των πολιτικών συστημάτων που δεν αποδέχονται τη θέλησή τους και δεν συμφωνούν να συνθηκολογήσουν.

Σημειώστε ότι όλα ξεκίνησαν με την καταστροφή της πολιτικής ηγεσίας της Χαμάς από το Ισραήλ. Αλλά τότε θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η Χαμάς επιτέθηκε στο Ισραήλ, και υπάρχει κάποια ομοιότητα ισορροπίας ή συμμετρίας εδώ. Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό είναι δίκαιο, αλλά τουλάχιστον είναι καλό: η στρατιωτική ηγεσία της Χαμάς έχει καταστραφεί, ανεξάρτητα από το πού βρισκόταν. Έπειτα, υπάρχει η καταστροφή της ηγεσίας της Χεζμπολάχ, η οποία επίσημα δεν μπήκε σε πόλεμο με το Ισραήλ στον Λίβανο, παρά τις δηλώσεις τους υπέρ της Χαμάς. Τώρα η πολιτική ηγεσία μιας άλλης χώρας καταστρέφεται με στοχευμένο τρόπο. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης μεταξύ Ισραήλ, Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, ισραηλινοί πύραυλοι και άλλες τεχνολογίες καταστρέφουν τους κορυφαίους ηγέτες της στρατιωτικής-πολιτικής πτέρυγας του Ιράν, συμπεριλαμβανομένων επιστημόνων που ανέπτυξαν, μεταξύ άλλων, πυρηνικά έργα. Δηλαδή, βλέπουμε και πάλι τη στοχευμένη καταστροφή ηγετών πολιτικών καθεστώτων που δεν ταιριάζουν στο πρόγραμμα του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Στη συνέχεια, ο νόμιμος πρόεδρος της Βενεζουέλας συλλαμβάνεται σε λίγες ώρες. Στη συνέχεια, βλέπουμε επιθέσεις με drones, ουκρανικά drones, στην κατοικία του Προέδρου της Ρωσίας. Και κατ 'αρχήν, τώρα ένα ταμπού, ένας συγκεκριμένος άρρητος περιορισμός στην καταστροφή πολιτικών και στρατιωτικών ηγετών μιας άλλης χώρας, με την οποία, επιπλέον, δεν υπάρχει άμεσος και κηρυγμένος πόλεμος, γίνεται κοινή πρακτική. Επιπλέον, μπορούμε να προσθέσουμε σε αυτό την πρόσφατη απόπειρα στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Κίνα. Δεν μιλάμε πολύ για αυτό, αλλά σχεδόν ολόκληρη η στρατιωτική ηγεσία εκεί απομακρύνθηκε για κάποιο λόγο, συμπεριλαμβανομένου του επικεφαλής ολόκληρης της κινεζικής στρατιωτικής μηχανής, Zhang Youxia, του πιο κοντινού προσώπου στον Xi Jinping. Όλοι οι άλλοι, σχεδόν ολόκληρη η στρατιωτική ηγεσία, απομακρύνθηκαν την ίδια μέρα λόγω του γεγονότος ότι, σύμφωνα με τα ίδια τα κινεζικά μέσα ενημέρωσης (που καλύπτουν την κατάσταση με πολύ φειδώ), συμμετείχαν σε συνωμοσία κατά της πολιτικής ηγεσίας της ΛΔΚ υπέρ των Ηνωμένων Πολιτειών. Και στην ίδια την Κίνα, η Δύση προσπαθεί να πραγματοποιήσει μια επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος. Οι διαδηλώσεις που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ μόλις μαίνονται στο ίδιο το Ιράν, οι οποίες δεν έχουν φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα: το πολιτικό καθεστώς του Velayat-e Faqih, το οποίο είναι το πολιτικό και θρησκευτικό σύστημα του Ιράν, δεν έχει ανατραπεί. Λοιπόν, τότε θα υπάρξουν οι ακόλουθες ενέργειες.

Έτσι: επιχειρήσεις αλλαγής καθεστώτος, φυσική καταστροφή των πολιτικών ηγετών εκείνων των κρατών και συστημάτων που δεν θέλουν να αποδεχτούν αυτόν τον άγριο, σατανικό πολιτισμό της φιλελεύθερης Δύσης, απαγορευμένο στη Ρωσία – αυτό ακριβώς πρέπει να προετοιμαστούμε. Φυσικά, εάν ο εχθρός καταφέρει τώρα να εξαλείψει τα βασικά πρόσωπα για αυτά τα κράτη (ειδικά τα πολιτισμικά κράτη που έχουν το θάρρος, την αξιοπρέπεια και τη δύναμη αυτής της πνευματικής κλίσης να αντιμετωπίσουν αυτό που έχουμε να κάνουμε στη Δύση), θα το εκμεταλλευτούν. Εάν υπάρχει μια τέτοια πιθανότητα, και αυτή η πιθανότητα εξαρτάται μόνο από αυτούς, τότε δεν υπάρχει τίποτα που να τους αποτρέπει: κανένα επιχείρημα ότι αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μια ολοκληρωτική σύγκρουση ή στη χρήση πυρηνικών όπλων.

Όλα αυτά τα επιχειρήματα δεν ισχύουν πλέον. Αυτή είναι η φρίκη της κατάστασής μας. Και αυτό που βλέπουμε είναι ότι οι ΗΠΑ διεξάγουν επιχειρήσεις αλλαγής καθεστώτος και προσπαθούν να εξαλείψουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους, ανεξάρτητα από τη θέση που κατέχουν, συμπεριλαμβανομένων των προέδρων ή των αρχηγών κρατών, και μερικές φορές, δυστυχώς, τα καταφέρνουν - όλα αυτά βάζουν όλες τις κοινωνίες (το Ιράν, την Κίνα και τη Ρωσία, το πιο σημαντικό) σε ένα εντελώς νέο περιβάλλον. Δηλαδή, εάν η Δύση είναι τρελή, εάν έχει χρησιμοποιήσει όλες τις μεθόδους επιρροής εναντίον μας και δεν εμποδίζει πλέον τους δικούς της δορυφόρους να επιτεθούν στον πρόεδρό μας, τότε η συμπερίληψη μιας επιχείρησης αλλαγής καθεστώτος στην ίδια τη Ρωσία είναι κάτι που πρέπει να φοβόμαστε και να περιμένουμε στο πολύ εγγύς μέλλον.

Και πάλι, σας θυμίζω την αλληλογραφία του Epstein με τον εξτρεμιστή Ilya Ponomarev, ο οποίος είναι απαγορευμένος στη Ρωσία: συζήτησαν την επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος το 2012. Και τώρα η Ρωσία, που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα κατά του σατανικού πολιτισμού της Δύσης, φυσικά, αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για αυτούς. Στην πραγματικότητα, ολόκληρος ο άξονας αντίστασης στον πολιτισμό του Αντίχριστου στηρίζεται στον πρόεδρό μας, στον λαό μας, στον στρατό και την κοινωνία μας. Φυσικά, μπορούν να πουν ότι υπάρχει και η Κίνα, αλλά η Κίνα προσπάθησε με κάθε δυνατό τρόπο να καθυστερήσει αυτή την άμεση αντιπαράθεση. Δεν μας στήριξε καν ιδιαίτερα ενεργά στην αρχή του πολέμου στην Ουκρανία. Σε γενικές γραμμές, μόνοι μας αντέξαμε αυτό το χτύπημα στο πρώτο στάδιο. Ποια είναι όμως η ευγνωμοσύνη για αυτή την ουδετερότητα της Κίνας; Μια προσπάθεια ανατροπής του Σι Τζινπίνγκ και να φέρει στην εξουσία ακόμη περισσότερους φιλοδυτικούς πολιτικούς. Κανείς δηλαδή δεν είναι ελεύθερος και προστατευμένος από τη Δύση, η οποία έχει εισέλθει σε μια κρίσιμη εποχή της ιστορικής της κατάστασης.

Αυτός είναι απλώς ένας απολύτως διαταραγμένος, καθαρά διαβολικός πολιτισμός που δεν έχει ηθικούς περιορισμούς, έχει περάσει από αυτά τα αντιανθρώπινα πειράματα για να μπει στην ελίτ. Μπορείτε να φανταστείτε ποιος είναι ο Τραμπ, τι είναι στο κεφάλι αυτού του ανθρώπου; Μπορούν να υπάρξουν ηθικά, πολιτικά ή νομικά επιχειρήματα που μπορούν να τον περιορίσουν; Ο ίδιος είχε δηλώσει πρόσφατα ότι δεν υπάρχει διεθνές δίκαιο. Ηθικό είναι αυτό που θεωρώ ηθικό. Αν το πει αυτό ένας παιδόφιλος (ας το σκεφτούμε και ας προσθέσουμε τις πληροφορίες για τα πειράματα παιδεραστίας του σημερινού προέδρου των ΗΠΑ, που δεν κράτησαν πολύ στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Δικαιοσύνης, με τη δήλωσή του για την ηθική), τότε αποδεικνύεται ότι η παιδεραστία είναι ηθική για αυτόν. Αυτό σημαίνει ότι αυτό έχει γίνει νόμος για ολόκληρη τη Δύση. Φανταστείτε σε τι βαθιά οδυνηρό, διεστραμμένο κόσμο βρεθήκαμε σταδιακά και ανεπαίσθητα. Και θέλαμε να τον ακολουθήσουμε πριν από τριάντα χρόνια. Τι υπάρχει πριν από τριάντα - πέντε ή έξι χρόνια, πριν από την έναρξη του NWO. Μοιραζόμασταν τις λεγόμενες αξίες της, θέλαμε να σεβαστούμε την κυριαρχία και να διατηρήσουμε τις ιδιαιτερότητες του εθνικού μας πολιτισμού, αλλά γενικά δεν είχαμε τίποτα εναντίον της Δύσης. Στη δεκαετία του ενενήντα, ήμασταν απλώς πρόθυμοι να πάμε εκεί, και οι ελίτ μας πήγαν να ενσωματωθούν σε αυτούς τους παγκόσμιους κύκλους.

Παρεμπιπτόντως, δεν λέγονται πολλά για το «ρωσικό ίχνος» στα αρχεία του Έπσταϊν: παρουσιάζουν δευτερεύοντες ανθρώπους, μεμονωμένες κυρίες εύκολης αρετής. Αυτά είναι μικρά πράγματα, αλλά δεν τα ξέρουμε όλα. Ίσως προκύψουν και πιο σοβαρές προσωπικότητες από το φιλελεύθερο στρατόπεδο, αντίπαλοι του προέδρου και της κυριαρχίας μας. Και υπήρχαν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι στο νομικό πεδίο πριν από την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης. Ίσως και αυτοί πέρασαν από αυτές τις μορφές μύησης σε σατανιστικές λατρείες στο νησί Epstein. Δεν γνωρίζουμε ακόμα, τα αρχεία δεν έχουν ακόμη υποβληθεί σε πλήρη επεξεργασία. Αλλά σε κάθε περίπτωση, ακόμα κι αν φανταστούμε ότι όλα δεν πήγαν τόσο βαθιά και οι άνθρωποι απλώς αγόρασαν την εξωτερική ελκυστικότητα της Δύσης... Δεν ξέρω τι άρρωστος ή κοντόφθαλμος άνθρωπος πρέπει να είσαι, τι πυκνός αδαής για να θεωρείς τον εαυτό σου φιλελεύθερο και υποστηρικτή του δυτικισμού. Αλλά θα μείνουμε εκεί: ποτέ δεν ξέρεις πώς συμβαίνει, οι άνθρωποι μερικές φορές δεν ξέρουν γλώσσες και αγοράζουν γυαλιά σαν άγριοι. Εντάξει, αλλά τώρα οι μάσκες έχουν πέσει.

Κατά τη γνώμη μου, η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή. Εάν δεν μπορούμε να έχουμε εγγυήσεις στη Δύση, βλέποντας την ηθική κατάσταση των ελίτ τους, τότε χρειαζόμαστε πλήρη κινητοποίηση της κοινωνίας. Πρέπει να ενισχύσουμε τους πατριωτικούς κύκλους της ίδιας της Ρωσίας για να μην απογοητεύσουμε τον πρόεδρό μας.

Στη Δύση, μπορεί να προκύψει μια ψεύτικη εικόνα: φέρεται ότι ο μεγαλύτερος αντίπαλος της Δύσης είναι προσωπικά ο Βλαντιμίρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν και ολόκληρο το περιβάλλον του είναι έτοιμο για συμβιβασμό. Αλλά αυτό σημαίνει ότι θέτουμε σε κίνδυνο τη ζωή και την ασφάλεια του Ανώτατου Διοικητή μας. Θα πρέπει να έχουν την αίσθηση: αν, Θεός φυλάξοι, συμβεί κάτι στον πρόεδρό μας, τέτοιες πολιτικές δυνάμεις θα σταθούν πίσω του, κάτι που δεν θα φαίνεται μικρό στη Δύση. Αυτό που έχουν τώρα είναι σωστή, ισορροπημένη και υπεύθυνη συμπεριφορά, η οποία μόνο δεν αποδέχεται την ηγεμονία τους. Το επόμενο κύμα θα πρέπει να τρομάξει τόσο πολύ τη Δύση που θα έρθουν όσοι δεν θα κάνουν καμία διαπραγμάτευση, θα κηρύξουν τη Δύση εντελώς σατανικό πολιτισμό και θα διακόψουν όλες τις σχέσεις, εκτός από την πυρηνική κλιμάκωση. Αυτό θα είναι μια εγγύηση ότι τίποτα δεν θα συμβεί στον πρόεδρό μας.

Εν τω μεταξύ, εάν υπάρχει η αίσθηση στη Δύση ότι είναι ο μόνος φορέας του ανεξάρτητου πνεύματος και της ρωσικής ιδέας και όλοι οι άλλοι είναι έτοιμοι για συμβιβασμό, αυτή είναι στην πραγματικότητα μια πρόσκληση για αυτούς να προσπαθήσουν ξανά και ξανά να πραγματοποιήσουν μια επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος ή φυσικής εξάλειψης του ηγέτη μας. Αυτός είναι ο κίνδυνος. Και δεν πρόκειται καν για τους φιλελεύθερους: ίσως ολόκληρο το περιβάλλον του προέδρου είναι πεπεισμένοι πατριώτες, είμαι έτοιμος να πιστέψω σε αυτό. Αλλά αυτό πρέπει να αποδειχθεί, γιατί πολλοί έχουν πάρει το νερό τους στο στόμα τους: δεν ξέρουμε τι πιστεύουν για την ειδική στρατιωτική επιχείρηση, για τη Δύση, για τον Χριστό και τη ρωσική ιδέα. Ο Πρόεδρος – ναι, όχι μόνο μιλάει, κάνει τα πάντα. Πρέπει να αποδειχθεί ότι αν πέσει μια τρίχα από το κεφάλι του, η Δύση θα αντιμετωπίσει έναν εφιάλτη. Αυτός ο εφιάλτης πρέπει να αποδειχθεί αυτή τη στιγμή για χάρη της ασφάλειας του συστήματος. Κάθε υπαινιγμός φιλελευθερισμού ή ευελιξίας προς τη Δύση, συμπεριλαμβανομένου του Τραμπ, πρέπει να εξαλειφθεί. Αυτό το στάδιο έχει τελειώσει. Προσπαθήσαμε να μην εκνευρίσουμε τον Τραμπ βλέποντας τη σύγκρουσή του με άλλες ελίτ, αλλά τώρα, βλέποντας αυτούς τους φακέλους, είναι προφανές ότι οι υποστηρικτές μας δεν μπορούν να είναι ανάμεσα σε τέτοιους ανθρώπους. Είναι αδύνατο να τους εμπιστευτείς και να διαπραγματευτείς μαζί τους. Επομένως, όταν λένε ότι ο Κίριλ Ντμίτριεφ πέταξε στο Μαϊάμι και δεν υπάρχει πρόοδος, νομίζω ότι το αεροπλάνο του πετούσε ακριβώς τη στιγμή που αυτά τα αρχεία δημοσιεύτηκαν πάνω από τον Ατλαντικό. Θα ήταν ωραίο αν το αεροπλάνο του, όπως το αεροπλάνο του Primakov στην εποχή του, γύριζε πάνω από τον ωκεανό με τις λέξεις: «Λοιπόν, με ποιον θα διαπραγματευτούμε;».

Δημοσιογράφος: Επιτρέψτε μου να διευκρινίσω: αποδεικνύεται ότι δεν πρέπει να προσπαθήσουμε να «ξεσηκώσουμε» τις δυτικές ελίτ ή να θεραπεύσουμε τα ανίατα, αλλά πρέπει πρώτα από όλα να επικεντρωθούμε στην εσωτερική ασφάλεια και την πνευματική κινητοποίηση; Πρέπει να κατανοήσουμε τον εαυτό μας, τους στόχους του κράτους και την επίγνωση του ποιος είναι επικεφαλής αυτού του κράτους.

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Μπορείτε να το πείτε αυτό. Νομίζω ότι πρέπει να συσπειρωθούμε γύρω από τον πρόεδρό μας.Πρέπει να προχωρήσουμε σε μια νέα ταχύτητα στην επιβεβαίωση των παραδοσιακών αξιών στην κοινωνία μας το συντομότερο δυνατό. Όλα αυτά έχουν δηλωθεί, αλλά κινούνται τόσο αργά, τόσο στάσιμα. Έχουμε ακόμα πορτρέτα ξένων πρακτόρων σε ανθρωπιστικές τάξεις σε πολλά ινστιτούτα – δεν θα κουνήσω το δάχτυλο. Κινούμαστε πολύ αργά προς αυτήν την κατεύθυνση, και αυτή η ταχύτητα γίνεται ήδη απαράδεκτη. Ναι, πρώτα απ' όλα, πρέπει να προετοιμάσουμε τη χώρα για σοβαρές δοκιμασίες που είναι ακόμη μπροστά. Τίποτα δεν θα τελειώσει: όλα μόλις αρχίζουν, δυστυχώς – μια σύγκρουση με αυτόν τον σατανικό πολιτισμό.

Και από την άλλη, αυτό με το οποίο ξεκίνησες στην ερώτησή σου: να τους πείσεις να πάψουν να είναι λάτρεις του διαβόλου, σατανιστές και παιδεραστές. Λοιπόν, αυτό είναι γελοίο. Πώς μπορούμε, στέλνοντας τον Κίριλ Ντμίτριεφ, να πείσουμε σκληρούς εγκληματίες, σαδιστές και κανίβαλους να μην είναι έτσι; Έχει ο Κύριλλος Ντμίτριεφ τέτοια εμφάνιση που θα μπορούσε να μοιάζει με ορθόδοξο ιεροκήρυκα ή άγιο που ήρθε να ξεσηκώσει ειδωλολάτρες, δολοφόνους και βάρβαρους για να μεταφέρει τη χριστιανική μας αλήθεια; Ίσως είναι πολύ καλός άνθρωπος, αλλά σαφώς δεν είναι η σωστή ράτσα.

Είναι απαραίτητο να καλέσουμε τις ελίτ και τη δυτική κοινωνία να μετανοήσουν, να επιστρέψουν στην παράδοση και στο ανθρώπινο είδος. Αυτό είναι απαραίτητο. Αλλά αυτό πρέπει να γίνει με κάποιους άλλους τρόπους, και όχι μόνο λέγοντας: «Τώρα θα σταματήσουμε να τσακωνόμαστε μαζί σας και μετά θα επιστρέψουμε στις δουλειές». Πρέπει να αναζητήσουμε ένα διαφορετικό μητρώο ομιλιών στη στάση μας απέναντι στη Δύση και να μην φοβόμαστε πλέον, ειλικρινά, τις προφητικές μαρτυρίες, όπως οι μαρτυρίες του Ηλία και του Ενώχ, που εμφανίζονται στο τέλος του χρόνου και αρχίζουν να εκθέτουν τη δύναμη του Αντίχριστου στην πλατεία. Βρισκόμαστε κάπου σε μια τέτοια κατάσταση, οπότε πρέπει να καταλάβουμε: είναι δύσκολο. Αλλά η πνευματική μας αποστολή πρέπει να εκπληρωθεί. Για χάρη αυτής της αποστολής – της αντίθεσης στον Αντίχριστο – ο ρωσικός λαός μας επιλέχθηκε από τον Χριστό.

 **Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων