Έχει ειπωθεί ότι ο παγανιστής επιλέγει να λατρεύει αυτό που δεν μπορεί να μπει στον κόπο να διαβάσει, ενώ ο χριστιανός διαβάζει αυτό που δεν μπορεί να μπει στον κόπο να λατρέψει. Αναμφισβήτητα, στο θέμα αυτής της υποστοίβας, τόσο ο Χριστιανός όσο και ο Παγανιστής είναι ίσοι... Ίσοι στην ανικανότητά τους όσον αφορά την εσχατολογία, την ιστορία και όλες αυτές τις λέξεις του λόγου.
Για να φτάσω στο θέμα μου:
Δεν υπάρχει ιουδαιοχριστιανική ταυτότητα.
Για τους περισσότερους Αμερικανούς, αυτά τα λόγια θα προκαλέσουν κάποια συναισθηματική αντίδραση, είτε για να πολεμήσουν τον ισχυρισμό είτε για να τον γιορτάσουν. Ακόμα και κάποιοι από εσάς που το γιορτάζετε τώρα, πιθανότατα έχετε κάποια κομμάτια σας που εξακολουθούν να θέλουν να το πολεμήσουν - γνωρίζω καλά αυτή την ψυχολογική έκπλυση. Μας λένε ότι είναι η θάλασσα με την οποία κολυμπάει η πολιτιστική και ηθική μας έχθρα - και όμως, αυτή η παύλα στον όρο θα έπρεπε να πυροδοτεί αμέσως τις υποψίες μας, αν είμαστε καλοί Χριστιανοί.Τώρα, αν το διαβάζετε αυτό και είστε από ασιατική ή αφρικανική καταγωγή, είναι απίθανο αυτή η υποστοίβα να είναι τόσο σχετική με εσάς. Αυτή η υποστοίβα είναι κυρίως ως απάντηση στους ευρωπαϊκούς νεοπαγανιστικούς ισχυρισμούς σχετικά με τη χριστιανική θρησκεία. Μπορείτε να διαβάσετε αν θέλετε να εξετάσετε αυτά τα πράγματα, αλλά αυτή η υποστοίβα θα είναι πολύ επικεντρωμένη στην Ευρώπη και πιθανότατα δεν θα βρείτε τίποτα εδώ σχετικό με την πίστη ή την ταυτότητά σας. Δεν προσβάλλομαι αν απογειωθείς σε αυτό το σημείο. Ο Θεός να σε ευλογεί.
Τώρα, όσον αφορά τον όρο «ιουδαιοχριστιανικός», πρέπει πρώτα να τονιστεί η ζημιά από αυτή την παύλα. Ένα μεγάλο μέρος της απόρριψης του Χριστιανισμού από τους παγανιστές προέρχεται από αυτό, καθώς και - σε μικρότερο βαθμό - από την αμφισβήτηση του άθεου. Τους σηματοδοτεί ότι είναι μια ξένη θρησκεία, που προέρχεται από μια ξένη χώρα. Λοιπόν, αγαπητέ χριστιανέ αναγνώστη, να υποθέσω ότι είπα ότι έχουν δίκιο; Ας υποθέσουμε ότι έλεγα ότι πρέπει να δηλώσουμε ότι οι ειδωλολάτρες είναι σοφοί να το δουν ως τέτοιο. Ας υποθέσουμε ότι έλεγα: «Λυπήσου τον Χριστιανό που δεν το κάνει»;
Το ερώτημα δεν θα έπρεπε να είναι αν κάτι ιουδαιοχριστιανικό είναι ξένο - σίγουρα είναι. Το ερώτημα είναι αν ο Χριστιανισμός μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτή την παύλα - σίγουρα μπορεί.
Αυτή η παύλα θα έπρεπε να σας προειδοποιήσει ότι πρόκειται για κάποιο είδος Φρανκενστάιν χάους που χρειάζεται ανατομή. Αν δεν ήταν έτσι, θα υπήρχε ένας όρος για να το περιγράψει χωρίς αυτή την παύλα. Εκπαιδεύστε τον εαυτό σας σε αυτό: Όπου υπάρχει παύλα, υπάρχει και ατζέντα. Έχω ακούσει να λέγεται ότι το "Αβρααμικό" είναι πιο κατάλληλο, αλλά ακόμη και οι παγανιστές μπορούν να πουν ότι η Μεσαιωνική Ευρώπη δεν ήταν το ίδιο με το Μεσαιωνικό Ισλάμ, όταν πιέζονται για το θέμα - και αν όχι, μάλλον είναι απλώς άθεοι που βαριούνται τον αθεϊσμό.
Αλλά, ας καθορίσουμε πρώτα μια προέλευση του όρου, γιατί τόσο ο Παγανιστής όσο και ο Χριστιανός φαίνονται εντελώς αθώοι ως προς την προέλευσή του και το πού γεννήθηκε. Αν χρησιμοποιήσουμε εργαλεία όπως το Google Books, μπορούμε να ορίσουμε ένα ευρύ φάσμα δημοσιεύσεων για τον όρο - ας πούμε από το 1000 μ.Χ. έως το 1800 μ.Χ. - και να διαπιστώσουμε ότι, ενδεχομένως, απουσίαζε εντελώς από τη γλώσσα των Άγγλων μέχρι τον 19ο αιώνα. Η Wikipedia φαίνεται να συμφωνεί - όχι ότι είναι αξιόπιστη πηγή - ότι η πρώτη χρήση του όρου προέρχεται από μια επιστολή του Alexander McCaul, με ημερομηνία 1821, στην οποία μιλούσε για Εβραίους που είχαν εγκαταλείψει τον Ιουδαϊσμό και ήρθαν στον Χριστό. Αυτό προφανώς δεν είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που χρησιμοποιείται ο όρος σήμερα. Έτσι, αν επεκτείνουμε τα κριτήριά μας σε όλη την Ευρώπη - συμπεριλαμβανομένης της γερμανικής φράσης Judenchristlich, καθώς και της αντίστοιχης γαλλικής - βρίσκουμε ότι ο όρος χρησιμοποιήθηκε είτε για να κοροϊδέψει τους Χριστιανούς που προσπαθούσαν να ζήσουν ως Εβραίοι, είτε για τους Εβραίους που είχαν εγκαταλείψει τον Ιουδαϊσμό για τον Χριστό. Ένα τέτοιο διασκεδαστικό ανέκδοτο μπορεί να βρεθεί το 1589. Οι Αμερικανοί υποστηρικτές της ιουδαιοχριστιανικής ηθικής μπορεί να κάνουν καλά να το μάθουν:
If you who are a Christian and live a Jewish life, why are you forcing the Jews to live a Christian life: You want to be snowed on and say to that the Jews should not be snowed on themselves
-Danck vnd Abdanck, By Sigmund Ernhoffer | 1589(Αυτό μπορεί να είναι από τους Γαλάτες, αλλά η γερμανική μου κατανόηση δεν είναι μεγάλη.)
Ανεξάρτητα από αυτό, τα πολύτιμα στοιχεία εδώ είναι ότι, μέχρι το 1800, δεν υπάρχει χρήση του όρου «ιουδαιοχριστιανικός» με το στυλ που γνωρίζουμε σήμερα. Δηλαδή, τα λεγόμενα ιουδαιοχριστιανικά ήθη, ηθική και πολιτισμός που μοιράζονται οι δύο θρησκείες. Έτσι, τουλάχιστον, μπορώ να διορθώσω δύο αξιώματα για αυτήν την εξέλιξη:
Πρώτον: Η ιουδαιοχριστιανική ταυτότητα απορρίφθηκε μέχρι τον 19ο αιώνα
Δεύτερον: Η ιουδαιοχριστιανική ταυτότητα έχει γίνει δημοφιλής από τον 19ο αιώνα
Αυτά τα αξιώματα είναι χρήσιμα στο ότι μπορούμε να περιορίσουμε τις έρευνές μας στα τελευταία 223 χρόνια, μεταξύ των οποίων πρέπει να καταλάβουμε πώς η χριστιανική θρησκεία πέρασε από την αντιπαλότητα - που απεικονίζεται πιο πολύχρωμα στο Γαλάτας 5:12 - στον σχεδόν ολοκληρωτικό εναγκαλισμό της ιουδαϊκής ταυτότητας. Αυτό είναι ζωτικής σημασίας για τη διαμάχη όχι μόνο με τους ειδωλολάτρες, αλλά και με τους συντηρητικούς.
Σε αυτό το σημείο θα μπορούσα να είμαι τεμπέλης, αγαπητέ αναγνώστη. Θα ήταν πολύ εύκολο να πούμε ότι αυτά τα αξιώματα δείχνουν έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, υπεύθυνο για τη δημιουργία μιας ιουδαιοχριστιανικής ταυτότητας: τον Φρίντριχ Νίτσε. Στο έργο του Der Antichrist χρησιμοποίησε τη φράση, ή μάλλον υπονόμευσε τον όρο, για να εννοήσει αυτό που κάνει σήμερα. Υπάρχουν περισσότερα σε αυτή την ιστορία, ωστόσο, και θα αναφερθώ σε αυτό αργότερα σε αυτήν την ανάρτηση. Προς το παρόν, να ξέρετε ότι υπονόμευσε αυτόν τον όρο για να ασκήσει κριτική σε αυτό που αντιλαμβάνεται ως μια αγνοημένη συνέχεια μεταξύ Ιουδαϊσμού και Χριστιανισμού - ένα επιχείρημα που απορρίπτω εντελώς.
Τώρα, αν είστε ένα συγκεκριμένο είδος αυτιστικού παγανιστή που διαβάζει αυτό, ηρεμήστε και κρατήστε τη γλώσσα σας. Μπορείτε να υποθέσετε ότι έχω ακούσει όλα τα επιχειρήματά σας για το γιατί ο Νίτσε έχει δίκιο. Εάν επιδιώκετε μόνο να επαναλάβετε αυτά τα ψέματα - ψέματα που αναγνωρίζω ότι πιστεύουν οι περισσότεροι Χριστιανοί, προσέξτε- τότε δεν χρειάζεται να διαβάσετε περαιτέρω. Προχωρήστε και αφήστε το sperggery που πρέπει να διαγραφεί παρακάτω στα σχόλια. Ξέρω ήδη ότι έχεις αποφασίσει ότι έχεις δίκιο, είσαι ο τελευταίος λόγος και κατέχεις την αλήθεια. Αυτό δεν μπορώ να το πάρω από την καρδιά σας, επομένως δεν υπάρχει λόγος να διαβάσετε περαιτέρω. Με τα δικά σου λόγια ξέρεις τα πάντα και δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο που θα μπορούσε να σου προσφέρει αυτός ο απλός «Χριστός».
Προχώρα, φύγε...
-Αν, όμως, δεν είστε τόσο ανυπόφοροι, επιτρέψτε μου πρώτα να ρωτήσω τον Νίτσε κάνοντας μια απλή ερώτηση:
Τι είναι εβραϊκό;
Πριν μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τους ισχυρισμούς του Νίτσε ότι ο Χριστιανισμός είναι μια εβραϊκή θρησκεία, πρέπει πρώτα να προσδιορίσουμε τι ακριβώς κάνει κάτι εβραϊκό. Έχω κάνει αυτή την ερώτηση σε μερικούς ανθρώπους, και επίσης έκανα μια δημοσκόπηση...
Στο 72%, η συγγένεια αίματος κέρδισε. Αν και όλες οι επιλογές, και άλλες, αξίζει να συζητηθούν εδώ, ας ξεκινήσουμε από εκεί και ας επιστρέψουμε σιγά σιγά στους ισχυρισμούς του Νίτσε.
Περί αίματος
Υπάρχει μεγάλη ειρωνεία στην προσπάθεια να ισχυριστεί κανείς ότι ο Χριστιανισμός είναι Ιουδαϊκός επειδή ο Ιησούς, ή οι απόστολοι, ή η πρώτη εκκλησία είχαν ανάμεσά τους ανθρώπους εβραϊκού αίματος. Πρώτον, αυτό είναι ένα απίστευτα υλιστικό επιχείρημα. Ακόμη και οι περισσότεροι παγανιστές θα υποστηρίξουν ότι τα πράγματα είναι περισσότερο μεταφυσικά και πνευματικά παρά αυτά του Αίματος - τελικά, πώς θα όριζε κανείς το Άριο αίμα για το οποίο θα όριζε μια Άρια παγανιστική θρησκεία; Είναι το Aryan Blood η απλοομάδα R1b; Λοιπόν, μόλις δηλώσατε ότι η Ανατολική Ευρώπη, με την πλειοψηφία της R1a, δεν είναι Λευκή. Ίσως είναι R1a και R1b; Λοιπόν, τότε πείτε γεια στους λευκούς συναδέλφους σας στη Σομαλία, το Τσαντ και τον Νίγηρα, γιατί έχουν επίσης πλειοψηφία αίματος R1:
Μερικοί από αυτούς τους καθαρολόγους θα υποστηρίξουν στη συνέχεια ότι έχει να κάνει περισσότερο με τη συγγένεια, παρά με τη συγκεκριμένη γενετική του αίματος. Εξάλλου, παρόλο που οι Ιταλοί και οι Γερμανοί έχουν πολύ παρόμοια γενετική αίματος, η συμπεριφορά τους και οι πνευματικές διαφορές από τη συγγένεια έχουν δημιουργήσει ξεχωριστές γεύσεις θρησκείας, τόσο παγανιστικές όσο και χριστιανικές. Αυτή είναι μια σοφή εγκατάλειψη της υλιστικής καθαρότητας του αίματος. Φυσικά, τότε τέτοιοι άνθρωποι θα έπρεπε να ομολογήσουν ότι η χριστιανική θρησκεία μεταξύ των συγγενών στην Ευρώπη έχει χάσει την ιουδαϊκή της προέλευση. Ένας τέτοιος κινισμός είναι, για να είμαι σαφής, πιο κοντά στις δικές μου πεποιθήσεις παρά όχι. Αλλά περισσότερα για αυτό αργότερα. Προς το παρόν, ας αφήσουμε τους Παγανιστές και τους Άθεους να κατανοήσουν αυτές τις αντιφάσεις και τις εξαιρέσεις στον δικό τους χρόνο. Δεν πρόκειται για την καθαρότητα του αίματος των Αρίων - ακόμα. Πρόκειται για τον ισχυρισμό ότι κάποιος από εβραϊκή κληρονομιά είναι αναπόφευκτα συνδεδεμένος με τη φύση της εβραϊκής θρησκείας.
Θα μπορούσαμε να είμαστε πολύ απλοί εδώ, φυσικά. Αν είσαι απόγονος του Αβραάμ, είσαι σίγουρα Ιουδαίος. Από αυτό το σημείο, οι άθεοι υποστηρίζουν στη συνέχεια ότι ο Χριστιανισμός, ως Αβρααμική θρησκεία, δεν μπορεί να ξεφύγει από την Αβρααμική επιρροή - ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Φυσικά, αυτό είναι ένα επιχείρημα του πλοίου του Θησέα. Είναι ακόμα ιουδαϊκό αν όλοι οι συγγενείς εξ αίματος από εβραϊκή καταγωγή έχουν πεθάνει και έχουν αντικατασταθεί με Λατίνους; Για αυτούς τους λόγους, είναι σπάνιο τέτοιοι καβαλιέροι να μένουν εντός των ορίων του αίματος από αυτόν τον αρχικό ισχυρισμό. Το Motte of Blood ανταλλάσσεται γρήγορα με το Bailey ότι οτιδήποτε φτιάχνεται από ένα εβραϊκό μυαλό πρέπει να θεωρείται εβραϊκό, και όλοι οι οπαδοί του έτσι Ιουδαϊκοί. Ο Πάπας, οι επίσκοποι, οι πάστορες και ολόκληρη η χριστιανική σχολαστική παράδοση στη συνέχεια αποσιωπούνται γρήγορα ως απλώς μεταρρυθμισμένοι Ραβίνοι.
Αλλά αυτό το επιχείρημα καταρρέει γρήγορα όταν κάποιος αναθεωρεί την κληρονομιά του ίδιου του παγανιστή καθαρολόγου. Πολλοί από αυτούς, όπως ήταν αναμενόμενο, βλέπουν με καλό μάτι έναν συγκεκριμένο ζωγράφο των μέσων του αιώνα, αλλά αγνοούν επιπόλαια ότι ο εκδότης του Mein Kampf ήταν Εβραίος. «Τι;» Μπορώ να ακούσω τουλάχιστον ένα άτομο να αναφωνεί. Ναι, αγαπητέ αναγνώστη, αυτό είναι ένα συχνά ξεχασμένο ανέκδοτο στην ιστορία - και μάλλον ξεκαρδιστικό. Τα χέρια που συνέταξαν τις σκέψεις του Χίτλερ σε συνοχή ήταν του Emil Maurice και μαζί με το ότι ήταν ένας από τους ιδρυτές των SS και ένας από τους προσωπικούς φίλους του Χίτλερ, ήταν δισέγγονος του Εβραίου, Charles Maurice Schwartzenberger, ιδρυτή του θεάτρου Thalia στο Αμβούργο. Το 1935, όταν ο Μωρίς υπέβαλε την καταγωγή του για άδεια γάμου, ο Χίμλερ εξοργίστηκε που ο Χίτλερ θα κρατούσε στα δεξιά του έναν Εβραίο ως γραμματέα και έμπιστό του. Διασκεδαστικά, ο Χίτλερ προστάτευσε τον Μαυρίκιο, ανακηρύσσοντάς τον επίτιμο Άριο. Ακόμη πιο διασκεδαστικό, καθώς οι σύμμαχοι σίγουρα δεν ήθελαν ένα κόλπο δημοσίων σχέσεων για τη δίωξη ενός Εβραίου στη Νυρεμβέργη, ο κ. Maurice τελικά αφέθηκε ελεύθερος, αποσύρθηκε για να επισκευάσει ρολόγια μετά τον πόλεμο.
Αλλά, ενώ διασκεδάζουμε με τον Μπέιλι ότι οτιδήποτε φτιάχνεται από Εβραίους είναι κατά κάποιο τρόπο μολυσμένο από τον Ιουδαϊσμό, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι τουλάχιστον μερικοί από αυτούς τους Πουριτανούς θα έδιωχναν ευχαρίστως όλη τη Γερμανία των μέσων του αιώνα υπέρ της προγονικής τους αγνότητας. Πολλοί ισχυρίζονται ότι βρισκόμαστε σε μια Κάλι Γιούγκα, φυσικά. Αγνοώντας την ανάγκη εισαγωγής κάποιας άλλης ασιατικής θρησκείας αντί του Ιουδαϊσμού, θα μπορούσα να περάσω από οποιοδήποτε από τα αγαπημένα τους μέλη του προσωπικού τους κανόνα και να βρω παρόμοια. Πηγαίνετε μερικούς αιώνες πίσω και ο Λούθηρος, όταν έγραφε το πολύ πικάντικο Περί των Εβραίων και των ψεμάτων τους, εμπνεύστηκε και πιθανότατα συμβουλεύτηκε τον Εβραίο που προσηλυτίστηκε στον Λουθηρανισμό ονόματι Anton Margaritha. Γρήγορα στο σήμερα, και η Λαϊκή Συνέλευση Asatru, μια από τις κορυφαίες νεοπαγανιστικές οργανώσεις σήμερα, έχει έναν Joseph Rozanek στη λίστα κληρικών της - ένα εβραϊκό επώνυμο. Από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, αυτός ο Μπέιλι καταρρέει γρήγορα από το βάρος των εξαιρέσεων και των αντιφάσεων που οι πουριτανοί πρέπει να βάλουν στον εαυτό τους. Θα στοιχημάτιζα ένα σέκελ ότι θα μπορούσα να βρω έναν Εβραίο εκπαιδευτικό, γραφέα, μέλος ή έμπιστο για οποιαδήποτε έμπιστη νεοπαγανιστική ή αθεϊστική σχολαστική φιγούρα - ελέγχετε πάντα τα επώνυμα των αγαπημένων τους καθηγητών!
Με το Bailey να έχει καταστραφεί ολοσχερώς, ας επιστρέψουμε στο Motte. Βγάζει νόημα αυτό, αγαπητέ αναγνώστη; Πρέπει να πάρω στα σοβαρά αυτόν τον ισχυρισμό ότι οτιδήποτε με εβραϊκό αίμα είναι εβραϊκό; Είναι το Mein Kampf έργο του Ιουδαϊσμού; Είναι ο Λουθηρανισμός απλώς μια εβραϊκή λατρεία; Είναι οι Asatru Folk απλώς μια εξελιγμένη Συναγωγή;
Αυτός είναι ουσιαστικά ένας ισχυρισμός ότι το εβραϊκό αίμα είναι μαγικό. Ένας 99% Άριος γίνεται 100% Εβραίος με την παραμικρή πτώση. Αν είναι έτσι, γιατί να είσαι Άριος; Ποιος θα ήθελε να είναι Άριος; Εάν μια μόνο σταγόνα μπορεί να καταστρέψει χιλιάδες χρόνια γενετικής κληρονομιάς, είστε μακράν η πιο αδύναμη γραμμή αίματος από όλους τους ανθρώπους. Ένα αξιολύπητο πλάσμα - ένα πλάσμα του οποίου η εξαφάνιση θα έπρεπε να γιορτάζεται ως έργο ευγονικής.
Αλλά εσύ, αγαπητέ αναγνώστη, δεν είσαι τόσο αντι-Λευκός ώστε να το πιστεύεις αυτό, νομίζω. Ούτε εγώ. Γιατί να είναι κάποιος από εμάς εδώ - εγώ ο συγγραφέας, εσύ ο αναγνώστης - αν ήμασταν και οι δύο; Αν θέλαμε να μισούμε τους λευκούς, δεν είχαμε παρά να ανοίξουμε τις ειδήσεις. Σίγουρα κανένας από τους δύο δεν είναι τόσο ανόητος για να πιαστεί από αυτές τις ανοησίες του Motte και του Bailey. Η λογική απαιτεί να κοιτάξετε τα επιτεύγματα του προγόνου σας και να αρνηθείτε αυτή τη μαγεία του αίματος. Σίγουρα πρέπει να πιστέψετε ότι το αίμα σας - το αίμα που κυβέρνησε τις ηπείρους πριν από έναν αιώνα - δεν είναι τόσο απίστευτα αδύναμο ώστε να καταστραφεί από μια μόνο ξένη σταγόνα. Πιστεύω ότι εκτιμάτε το αίμα και την κληρονομιά σας περισσότερο από αυτά τα γελοία ψέματα. Πιστεύω ότι γνωρίζετε την ιστορία του λαού σας, ή τουλάχιστον τη μαθαίνετε.
Φυσικά, εδώ κάποιος καβαλάρης θα δηλώσει «α, βλέπεις; Δεν τον νοιάζει αν η αγνότητά μας λασπωθεί και γίνουμε όλοι μουσουλμάνοι!». Κατάπιε τη γλώσσα σου πριν πνιγείς στα ψέματά σου. Είπα ότι οι παλαιότεροι συγγενείς είναι πολύ καλύτερη μέτρηση από τη γενετική του αίματος, και αν οι συγγενείς σας διαγράφονται, δεν είστε πολύ καλοί με τους συγγενείς σας, τώρα είστε; Αλλά πέρα από αυτό, σίγουρα θα πρέπει να ανησυχείτε όταν οι ελίτ σας ρίχνουν εκατομμύρια πρόσφυγες στις πόλεις σας χωρίς σχέδια για την επιστροφή τους, την ενσωμάτωσή τους ή τη διαχείρισή τους. Αυτή δεν είναι η μικρή πτώση κάποιου ξένου βιαστή εισβολέα για τον οποίο μιλάω, η οποία γρήγορα αραιώνεται και ξεχνιέται. Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό που κάνει σήμερα η ευρωπαϊκή ελίτ ισοδυναμεί με μια απωθημένη οθωμανική ή μογγολική εισβολή. Αλλά περισσότερα για τη συγγένεια αργότερα. Προς το παρόν, ας πάμε στην επίθεση στην καθαρότητα του αίματος.
Κατά του Αίματος
Με ποια μέτρηση θα προτείνατε να μετρήσω το εβραϊκό αίμα; Θα θέλατε να υποθέσω ότι όλο το Ισραήλ είναι το αίμα του Αβραάμ; Αυτό είναι κατάφωρα ψευδές - ή ξεχνάτε ότι ένας από τους πιο πιστούς και ισχυρούς πολεμιστές του Δαβίδ ήταν ο Ουρίας ο Χετταίος; Για όσους από εσάς δεν γνωρίζετε, οι Χετταίοι δεν έχουν καμία οικογενειακή σχέση με τον Αβραάμ. Ήταν, ως επί το πλείστον, παιδιά του Χαναάν, όχι του Σημ. Μπορεί να θυμάστε, αν έχετε διαβάσει κάτι βιβλικό, ότι οι Γιοι της Χαναάν καταδικάστηκαν σε θάνατο στην Παλαιστίνη - και όμως, μέχρι τις ημέρες του Δαβίδ πολλοί είχαν εισέλθει σε συνομοσπονδία με το Ισραήλ ως ξένοι υιοθετημένοι. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι ίδιοι οι Χετταίοι ήταν επίσης μια συνομοσπονδία και περιλάμβαναν λίγους Ιάφεθιους απογόνους. Αυτό σημαίνει, αγαπητέ αναγνώστη, ότι οι λόφοι της Αντόλιας, της Συρίας και του Λιβάνου περιελάμβαναν έναν αριθμό καυκάσιων λαών που ήταν οι τυπικοί γαλανομάτες, ξανθοί περήφανοι Άριοι πολεμιστές - Οι καθαρόαιμοι που φαντασιώνονται αυτοί οι πουριτανοί. Οι Σαΐντ Άριοι, μαζί με αρκετές φυλές της Χαναάν, πρόσθεσαν τις γραμμές αίματος τους σε αυτές του Ισραήλ.
Ας αναλογιστούμε εδώ, για μια στιγμή, ποιοι ήταν οι Hitties. Αυτό που ονομάζεται Αυτοκρατορία των Χετταίων σήμερα στην επιστήμη είναι απλώς ένας ακαδημαϊκός όρος για τους λαούς της ορεινής χώρας της Ανατολίας. Ακριβώς όπως οι Βυζαντινοί είναι ένας ad-hoc όρος για έναν λαό που αυτοαποκαλούνταν Ρωμαίοι, είναι πιθανό οι Χετταίοι να μην αποκαλούσαν τους εαυτούς τους εντελώς Χετταίους. Μεταξύ της Αυτοκρατορίας ήταν οι Λουβοί, για παράδειγμα. έναν ινδοευρωπαϊκό λαό κατά μήκος των ακτών του Λιβάνου και της Τουρκίας.
Οι Χετταίοι μερικές φορές απεικόνιζαν διάφορα μέλη της συνομοσπονδίας τους με ζωηρά σκούρα μπλε μάτια, υποδηλώνοντας ότι η συνομοσπονδία τους, εν μέρει, περιελάμβανε έναν αριθμό ινδοευρωπαϊκών λαών.
Αλλά τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο ενδιαφέροντα εδώ. Αν ερευνήσουμε το πάνθεον της Λουβίας, αρχίζουμε να παρατηρούμε κάτι ιδιαίτερα οικείο. Πώς να το πω αυτό, αγαπητέ αναγνώστη; Υπάρχει ένας θεός που ονομάζεται Tarḫunz που κουβαλάει ένα σφυρί και ελέγχει τη βροντή. Πολεμά και ένα παγκόσμιο φίδι! Ακούγεται οικείο;
Αν όχι, τότε επιτρέψτε μου να είμαι ωμός: Οι Λουβιανοί λάτρευαν τον Thor, ή μάλλον, μια πρώιμη ενσάρκωση του Thor. Αν χρειάζεστε περισσότερα στοιχεία, οι οπαδοί του Tarhunz είναι γνωστό ότι έφεραν μαζί τους μενταγιόν σε σχήμα σφυριού σε παρόμοιο στυλ με τα μενταγιόν με σφυρί των Νεοπαγανιστών σήμερα.
Συχνά αυτά τα μενταγιόν σφυριού διπλασιάζονταν ως γραμματόσημα υπογραφής με τα οποία ένας ευγενής μπορούσε να υπογράψει συμβόλαιο. Συχνά παρουσίαζαν πλούσιες ιστορίες ή οικογενειακές σφραγίδες, που εξασφάλιζαν την τιμή του υπογράφοντος και ενίσχυαν τις ευγενείς γεννήσεις τους:
Αλλά, είναι ακόμη πιο προφανές ότι πρόκειται για μια πρώιμη ενσάρκωση του Thor όταν κοιτάμε τον πατέρα του Tarhunz, τον Enki. Είναι ξεκάθαρα μια πρώιμη ενσάρκωση του Όντιν: Ένας γέρος με καπέλο μάγου, που άλλοτε κουβαλάει ένα ραβδί, άλλοτε συνοδεύεται από ένα πουλί σοφίας, όπως ακριβώς ο γέρος Όντιν είχε και το κοράκι και το ραβδί του.
Υπάρχουν ακόμη και ποιήματα για το μάτι του Ένκι σε παρόμοιο ύφος με το μάτι του Όντιν.
Ο βασιλιάς Ένκι αναδύεται από το αμπζού. Πρέπει να σηκώσει μόνο το ένα μάτι από το Αμπζού για να καταστρέψει γι' αυτόν τις ξένες χώρες από όπου στέκεται, για να καταστρέψει γι' αυτόν τις πόλεις από όπου κάθεται
Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για τα ποιήματα του Evil Eye εδώ.
Αλλά επιτρέψτε μου να το πάω ακόμα παραπέρα, αγαπητέ αναγνώστη, για να αφαιρέσω κάθε αμφιβολία. Γνωρίζατε ότι η εποχή του χαλκού του Βόρειου φαίνεται να έχει ξεφύγει από το εμπόριο με την Κύπρο; Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για αυτούς τους υπέροχα περίπλοκους εμπορικούς δρόμους της εποχής του Χαλκού εδώ, και υπάρχουν ακόμη περισσότερα να διαβάσετε εδώ. Ένας χάρτης μπορεί να βοηθήσει να γίνουν πιο προφανείς αυτές οι διαδρομές και αυτό το ιστολόγιο εξετάζει πολλά από αυτά τα δεδομένα και σε ακαδημαϊκό επίπεδο. Για να συνοψίσουμε τα ευρήματα:
Παρουσιάζουμε αναλυτικά δεδομένα για 33 χάλκινα αντικείμενα, που κυμαίνονται από την Ύστερη Νεολιθική έως την Ύστερη Εποχή του Χαλκού από τις περιοχές που φέρουν μεταλλεύματα χαλκού Dalsland, Värmland και Småland, και κανένα από αυτά τα στοιχεία δεν ταίριαζε με τις τοπικές υπογραφές μεταλλεύματος. Αυτό το εύρημα είναι σύμφωνο με προηγούμενες αναλύσεις χάλκινων αντικειμένων από τη Σουηδία (Kresten, 2005; Schwab et al., 2010). Επιπλέον, δεν υπάρχουν εμφανή ίχνη εξόρυξης χαλκού της Εποχής του Χαλκού από αυτές τις περιοχές, ούτε πολυάριθμα ευρήματα πέτρινων σφυριών ή προϊστορικών ορυχείων (Janzon, 1984; cf. O'Brien, 2004). Ένα άλλο σημαντικό γεγονός που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι ότι το κατασκευασμένο μέταλλο (τυπολογία) από μια συγκεκριμένη περιοχή δεν πρέπει να εξισώνεται αυτόματα με τη χρήση μεταλλευμάτων από την ίδια περιοχή (Chernykh, 1992; O'Brien, 2004). Είναι επομένως σημαντικό να τονιστεί ότι θα μπορούσαν να είναι τεράστιες αποστάσεις μεταξύ των διαφόρων σταδίων που εμπλέκονται στη μεταλλουργική «chaîne operatoire» (Ottaway, 2001): από την εξόρυξη μεταλλεύματος μέσω διύλισης, μεταφοράς και ανταλλαγής έως την τοπική παραγωγή, γεγονός που θα κάνει την εικόνα ακόμη πιο περίπλοκη.
Ω, αλλά αγαπητέ αναγνώστη, γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον: Υπάρχουν ελάχιστα έως καθόλου στοιχεία ότι ο Θορ λατρευόταν πριν από την κατάρρευση της Εποχής του Χαλκού...
Τώρα, όταν εξήγησα στους Νεοπαγανιστές αυτά τα γεγονότα, μου είπαν συχνά ότι είμαι ανατρεπτικός ή λάθος - χωρίς κανένα πραγματικό επιχείρημα. Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους υποθέτουν ότι υποστηρίζω ότι οι λαοί της Σκανδιναβίας είναι απόγονοι των Λουβίων. Όχι, αγαπητέ αναγνώστη, δεν είναι αυτό που λέω - αν και είναι πιθανό κάποιοι να μετανάστευσαν μετά την κατάρρευση. Αλλά, για τη συντριπτική πλειοψηφία των Σκανδιναβών, είναι σαφές ότι οι Βόρειοι μετανάστευσαν από τις στέπες ως μέρος της μετανάστευσης PIE, όπως ομολογούν οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί δείχνουν τα γενετικά δεδομένα. Αυτό που λέω είναι ότι η θρησκεία των Βορείων πριν από την εποχή του Όντιν και του Θορ έχει ελάχιστη έως καθόλου εξοικείωση με τις θεότητες που συσχετίζουμε με τους Νορβηγούς σήμερα. Η αρχική θρησκεία των Βορείων φαίνεται να ήταν κάποιο είδος λατρείας της άνοιξης από τότε που το κλίμα ήταν θερμότερο. Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός εικονιδίων ελαφιών και υδρόβιων πουλιών - σύμβολα της άνοιξης. Η δική μου υποψία είναι ότι καθώς το κλίμα ψύχθηκε στην Εποχή του Χαλκού κατέρρευσε, η Άνοιξη απέτυχε να δείξει στον βαθμό που οι Βόρειοι είχαν συνηθίσει. Οι παλιοί θεοί τους απέτυχαν και οι θεοί των εμπόρων του Χαλκού - θεοί της αστραπής, της φωτιάς, του μετάλλου και της βιομηχανίας - αντιπροσώπευαν πράγματα που χρειάζονταν οι Βόρειοι για τη νέα τους πιο κρύα ζωή. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, μετά την κατάρρευση της Εποχής του Χαλκού, τα ωδικά πτηνά και οι εικόνες ελαφιών σχεδόν εξαφανίζονται (εκτός από το κράνος του Λόκι και μερικούς άλλους μύθους) και οι εικόνες του σφυριού, του κεραυνού και της φωτιάς γίνονται πιο διαδεδομένες. Αλλιώς, περίεργος, έτσι δεν είναι; Ότι δύο λαοί που συναλλάσσονται μεταξύ τους θα τύχαινε να λατρεύουν τελικά δύο τρομερά παρόμοιες θεότητες.
Ωστόσο, υπάρχει κάποια αντίφαση στη θεωρία μου. Γιατί να στραφούν στους θεούς του καταδικασμένου πλέον εμπορίου Μπρούντζου; Ονομάζεται κατάρρευση επειδή ο μπρούντζος εγκαταλείφθηκε! Ωστόσο, θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι χωρίς το εμπόριο, οι Βόρειοι αναγκάστηκαν να ασχοληθούν με τον χάλυβα και τη δική τους βιομηχανία, και έτσι ξεκίνησε η Εποχή του Σιδήρου. Αυτή η νέα ανεξάρτητη οικονομία δεν χρειάζεται να εξαρτάται από το εμπόριο με τους Λουβιανούς, αλλά οι θεοί της βιομηχανίας και της μάχης θα εξακολουθούσαν να είναι πιο ευνοϊκοί από τους θεούς της άνοιξης και της ζωής - τόσο καιρό το κλίμα παρέμενε κρύο.
Τώρα, θα μπορούσα να κοροϊδέψω τους Νεοπαγανιστές εδώ, σημειώνοντας ότι λατρεύουν τις θεότητες της Μέσης Ανατολής όσο και οι Χριστιανοί. Αλλά αυτό είναι μάλλον χαμηλό φρούτο και ασέβεια. Εκτός αυτού, οι άνθρωποι που λάτρευαν αυτούς τους θεούς στην Ανατολία ήταν, όπως είπα, σίγουρα Άριοι άνθρωποι που θα έμοιαζαν με τους Βόρειους ούτως ή άλλως. Η θρησκεία ήταν, μπορεί να πει κανείς, ακόμα στην οικογένεια. Αυτές ήταν πεποιθήσεις των γιων του Ιάπεθ, είτε ήταν γιοι στην Ανατολία είτε γιοι στη Νορβηγία. Όχι, αγαπητέ αναγνώστη, ας μην προσβάλλουμε μια συνέχεια της παράδοσης που έχει αρετή. Μάλλον, ας επιστρέψουμε στους Λουβιανούς με το ευρύτερο πλαίσιο ότι αυτοί οι άνθρωποι ήταν, λίγο πολύ, Πρωτο-Βίκινγκς της Ανατολίας της Εποχής του Χαλκού (Τι μπουκιά).
Μετά την κατάρρευση της Αυτοκρατορίας των Χετταίων, ο λαός των Λουβίων επανενώθηκε κατά μήκος της ακτής της Λεβαντίνης, μπαίνοντας σε συνομοσπονδία με το Ισραήλ. Αυτά είναι επίσης γνωστά ως Συρο-Χεττιτικά κράτη. Ήταν οι διάδοχοι της Αυτοκρατορίας των Χετταίων, που αποτελούνταν κυρίως από τους Νότιους Λουβιανούς ομοσπονδιούχους.
Έτσι, κατά συνέπεια, ένας από τους μεγαλύτερους πολεμιστές του βασιλιά Δαβίδ ήταν ο Ουρίας ο Χετταίος, ένας Άριος του οποίου οι προπαππούδες πιθανότατα λάτρευαν τον Θορ και τον Όντιν.
Στην πραγματικότητα, αν η καρδιά σας επιθυμεί να επεκτείνει αυτό το επιχείρημα όσο πιο μακριά μπορεί να φτάσει, υπάρχει ένας μάλλον περίπλοκος τρόπος που θα μπορούσατε να υποστηρίξετε ότι ο Όντιν είναι μια παραφθορά του ΓΧΒΧ: Για το ανεκπαίδευτο αυτί, ο Ουρίας ακούγεται σαν ένα εβραϊκό όνομα που σημαίνει «Ο Γιαχβέ είναι το Φως μου», και αυτό είναι αλήθεια. Αλλά αυτό που ίσως δεν γνωρίζετε είναι ότι υπήρχαν πολλές τοπικές παραλλαγές στον Enki, τον πατέρα του Tarhunz. Αυτά περιλαμβάνουν τα Ia, Ea και Ae. Παρεμπιπτόντως, αυτά ήταν επίσης εναλλακτικά ονόματα για τον Γιαχ. Πες μου, αγαπητέ αναγνώστη. Ποιες είναι οι πιθανότητες δύο άνθρωποι που ζουν κατά μήκος της ακτής της Λεβαντίνης να είχαν τις ίδιες παραλλαγές στην προφορά του θεού τους; Το πιο καλά τεκμηριωμένο είναι ότι η προφορά του Ένκι ως Άε και Ία εμφανίζεται στη γνωστή ιστορία του Γκιλγκαμές. Οι μορφωμένοι αναγνώστες θα θυμούνται ότι ο Ιησούς και η Αία ήταν ελληνικές προσεγγίσεις του Ιησού και του ΓΧΒΧ αντίστοιχα, καθώς και χρησιμοποιήθηκαν για τον Ένκι όταν οι Έλληνες μετέφρασαν τον Γκιλγκαμές. Μπορείτε επίσης να βρείτε τον Γκιλγκαμές ως χαρακτήρα σε μια σειρά από κείμενα της Νεκράς Θάλασσας, καθώς και ραβινικές παραδόσεις που συνδέουν τον Γκιλγκαμές με τον βιβλικό Νεβρώδ - τα ονόματα, ίσως μαντέψατε, ήταν μάλλον ευέλικτα για αυτούς τους ανθρώπους - συχνά οι άνθρωποι είχαν πολλά ονόματα ανάλογα με τις πόλεις-κράτη που κυβερνούσαν.
Αυτό το επιχείρημα από μόνο του είναι, και πάλι, μάλλον περίπλοκο. Αλλά αν σε βοηθά να αναλογιστείς το έργο του Θεού πέρα από τα σύνορα του Ισραήλ, υπάρχει άλλο ένα νήμα εικασιών που πρέπει να κυνηγήσεις.
Τώρα, ενώ πολλοί άθεοι του 19ου αιώνα έτρεχαν τα σάλια τους στον ισχυρισμό ότι η Βίβλος ήταν απλώς μια λογοκλοπή ή διαφθορά ενός υποτιθέμενου παλαιότερου βαβυλωνιακού κειμένου, φαίνεται ότι ο αριθμός των εξαιρέσεων και των αντιφάσεων που αγνόησαν για να φτάσουν σε αυτόν τον ισχυρισμό τον καταρρέει εντελώς. Αντίθετα, φαίνεται ότι κανείς στην κλασική εποχή δεν πίστευε πραγματικά ότι αυτές οι θρησκείες ήταν διαφορετικές ή ότι αυτές οι ιστορίες ήταν λογοκλοπές η μία της άλλης. Φαίνεται ότι τα έβλεπαν ως μια πολιτιστική συνέχεια μεταξύ τοπικών παραλλαγών και προφορών - Α, και διασκεδαστικό γεγονός, ο Δρ David R Montgomery, καθηγητής στο U Washington, αναφέρει στο βιβλίο του The Rocks Don't Lie ότι ο κατασκευαστής σκαφών Uta-na'ishtim στο Γκιλγκαμές, μπορεί να συντομευτεί σε Noach στις τοπικές διαλέκτους - αν και είναι γεωλόγος, όχι γλωσσολόγος, και απλώς επαναλαμβάνει την τοπική παράδοση που βρήκε. Αλλά, με την ευρεία έννοια, μπορούμε να διαψεύσουμε τους ισχυρισμούς του 19ου αιώνα για λογοκλοπή υπέρ μιας περιφερειακής συναίνεσης, οπότε τα Enki, Ae, Ie, Ia και Yah, είναι όλα συντομογραφίες του ίδιου χαρακτήρα, με το Odin/Wotan και το Thor να είναι παραφθορές αυτών των Λουβικών μορφών, μέσω του εμπορίου.
Έτσι, το όνομα του Ουρία θα μπορούσε να ειπωθεί ότι είναι «Ο Διαφωτισμός του Όντιν». Αλλά, αν αυτό είναι λίγο τραβηγμένο (και είναι!), μπορείτε να είστε ήσυχοι γνωρίζοντας ότι, τουλάχιστον, οι πρόγονοι του Ουρία λάτρευαν τον Θορ πριν από τον Γιαχ. Έτσι, ο προσηλυτισμός των Νορβηγών δεν είναι κάποια ξένη εισβολή. Είναι απλώς μια επέκταση της εμπειρίας αυτών των νότιων Ινδοευρωπαίων προσήλυτων, κάτω από το ποτάμι.
Ωστόσο, αναρωτιέμαι αν οι Νεοπαγανιστές γνωρίζουν ότι μερικοί από τους μεγαλύτερους πολεμιστές του βασιλιά Δαβίδ ήταν Άριοι Οδινικής καταγωγής...
Αν και μερικά από τα λόγια μου εδώ μπορεί να είναι δύσκολο να τα χωνέψεις ή μια αποκάλυψη, είμαι ανοιχτός να ακούσω απαντήσεις σε αυτά στα σχόλια. Αλλά θεωρώ ότι το θέμα του αίματος εδώ έχει αποσταλεί σταθερά. Η δήλωση ότι το Ισραήλ αποτελείται μόνο από εβραϊκό αίμα είναι ένα σοβαρό λάθος που αγνοεί την έκταση που το Ισραήλ εισήλθε σε συνομοσπονδία με τους Ινδοευρωπαίους και Αφρικανούς γείτονές του. Αν οι Λουβοί έμποροι εγκαταστάθηκαν σε κάποιο βαθμό μεταξύ των Νορβηγών και δεν έκαναν τους Νορβηγούς Εβραίους, τότε ομοίως οι Εθνικοί προσήλυτοι στον Χριστιανισμό δεν κληρονόμησαν ιουδαϊκό χαρακτήρα από το Ισραήλ - μια συνομοσπονδία, για άλλη μια φορά, στην οποία οι Εβραίοι ήταν μόνο μια φυλή πολλών.
Περί Τορά
Ο δεύτερος νικητής της προαναφερθείσας δημοσκόπησης στο twitter που ρωτούσε τι κάνει κάτι εβραϊκό ήταν αν ήταν υπάκουοι στην Τορά. Τώρα, αυτό θα έπρεπε πραγματικά να γελαστεί ως δεύτερη θέση, δεδομένου ότι οι ιστορικές εβραϊκές οργανώσεις είναι άθλιοι επαγγελματίες της τοκογλυφίας - που απαγορεύεται αυστηρά στην Τορά. Πώς, ακριβώς, θα ορίσουμε την υπακοή στην Τορά; Ο ίδιος ο Θεός λέει ότι ο Ισραήλ ήταν πλήρης και εντελώς σκουπίδι που ήταν υπάκουος, τελικά. Ωστόσο, ας πούμε - για χάρη της συζήτησης - ότι το να είσαι υπάκουος στην Τορά σημαίνει τουλάχιστον να προσπαθείς να την υπακούσεις, ακόμα κι αν αποτύχεις. Πολλοί παγανιστές και άθεοι θα δηλώσουν τότε ότι ο Χριστιανισμός είναι η συνέχεια της Τορά. Μερικοί θα χρησιμοποιήσουν τα λόγια του ίδιου του Χριστού ότι δεν ανέτρεψε τον νόμο, αλλά τον εκπλήρωσε, για να εννοήσουν ότι οι Χριστιανοί πρέπει να τον ακολουθούν. Ωστόσο, άλλοι θα πουν ότι η Καινή Διαθήκη είναι απλώς το δεύτερο μέρος της Τορά. Τα επιχειρήματα είναι πολλά, αλλά όλα βασίζονται σε έναν σοβαρό λάθος υπολογισμό: Ότι ολόκληρη η Παλαιά Διαθήκη είναι η Τορά. Αυτό δεν ισχύει, απαραίτητα.
Η Τορά, μπορεί να σας εκπλήξει, δεν έχει σταθερό ορισμό. Η Προφορική Τορά ασχολείται κυρίως με τις Μωσαϊκές διδασκαλίες και, αγνοώντας τα περισσότερα από τα προ-Μωσαϊκά γραπτά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η Τορά περιλαμβάνει τα ραβινικά σχόλια. Σε άλλες περιπτώσεις, σημαίνει τα πρώτα πέντε βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, που συνήθως ονομάζονται Πεντάτευχος. Σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί να σημαίνει ολόκληρη την Παλαιά Διαθήκη. Αν πούμε Τορά, για χάρη του επιχειρήματος, σημαίνει νόμος ή διδασκαλία, αντιμετωπίζουμε επίσης το πρόβλημα του οποίου - αυτό είναι επίσης ένα θέμα συζήτησης. Είμαι σίγουρος ότι έχετε ακούσει το στερεότυπο ότι ο Ραβίνος θα συζητήσει αν ο ουρανός είναι μπλε - αυτό αντικατοπτρίζεται σε αυτό το πρόβλημα. Έτσι, πριν ορίσουμε την εβραϊκότητα ως υπάκουη στην Τορά, πρέπει πρώτα να κάνουμε μια προσπάθεια να ορίσουμε την Τορά.
Καθώς μας ενδιαφέρει πρωτίστως τι είναι συγκεκριμένα εβραϊκό, θα είμαι απλός εδώ. Η Τορά είναι ο Μωσαϊκός Νόμος. Οι οριστικοί κανόνες, οι τελετουργίες και τα πρότυπα φροντίδας σχετίζονται με τη ζωή μιας σαφώς εβραϊκής ζωής. Ορίστε, ας κυλήσουμε με αυτό! Εάν διαφωνείτε, πείτε μου γιατί στα σχόλια - αλλά μάλλον θα σας αποκαλέσω ηλίθιο.
Λοιπόν, είναι ο Χριστιανισμός Εβραίος σε αυτό το πλαίσιο; Υποτάσσονται οι Χριστιανοί στο Μωσαϊκό νόμο; Αποφεύγουμε τη σάρκα των χοίρων; Αποφεύγουμε τα οστρακοειδή; Επιδιώκουμε να αποφύγουμε τα μικτά υφάσματα; Είμαστε ένας λαός που κάνει τακτικά οτιδήποτε κάνουν οι Εβραίοι; Έχουμε ποτέ;
Όπως πρέπει να γνωρίζετε, η Καινή Διαθήκη δηλώνει ότι ο Εθνικός Χριστιανός δεν απαιτείται να ακολουθεί το Νόμο του Μωυσή. Μερικοί αναλφάβητοι παγανιστές και άθεοι θα το χρησιμοποιήσουν έτσι για να πουν ότι ο Χριστιανισμός είναι αντίθετος με την παράδοση και την υποταγή - ότι η πρόοδος ήταν αναπόφευκτη από αυτή τη ρήξη. Θα πω, σιγοβράστε. Έχω ένα μυστικό να σας δείξω γι' αυτό, από την Παλαιά Διαθήκη. Αλλά προς το παρόν, οι παγανιστές και οι χριστιανοί μπορούν να συμφωνήσουν ότι ο Χριστιανισμός απέτυχε να διατηρήσει την Τορά. Λοιπόν, γιατί αποκαλείτε τον Χριστιανισμό εβραϊκή θρησκεία, αν δεν υπακούει στον εβραϊκό νόμο; Δεν είμαι υποχρεωμένος να απαντήσω στους προφανώς αντιφατικούς ισχυρισμούς σας, αν τους εκσπερματώσετε. Αυτές οι εξαιρέσεις και οι αντιφάσεις που συσσωρεύετε είναι μόνο για εσάς να τις επιλύσετε. Δεν χρειάζεται να τα υποφέρω καθόλου. Αρκεί να πούμε, με τα δικά σας λόγια, ότι οι Χριστιανοί δεν ακολουθούν την Τορά. Επομένως, δεν είναι Εβραίοι. Τι είναι λοιπόν;
Όσον αφορά το ότι ο Νόμος δεν ανατράπηκε, αλλά πραγματοποιήθηκε εν Χριστώ, αυτό είναι απλό - αν και πολύ ξεχασμένο από τη συντριπτική πλειοψηφία των Αμερικανών. Ο Χριστός ήταν βασιλιάς των Ιουδαίων και ο τέλειος Ιουδαίος. Ως βασιλιάς, έγραψε μια διαθήκη για τους κληρονόμους του - και ανακήρυξε τους εθνικούς συγκληρονόμους. Έτσι, με το θάνατο του Χριστού, ο εθνικός κληρονομεί όλες τις υποσχέσεις του Θεού στον Ισραήλ χωρίς να χρειάζεται να υποταχθεί στη Μωσαϊκή Διαθήκη. Με αυτόν τον τρόπο, η Μωσαϊκή Διαθήκη δεν ανατρέπεται - οι εθνικοί απλά δεν υποτάσσονται σε αυτήν. Σε ποιο Σύμφωνο λοιπόν υποτάσσεται; Λοιπόν, η Νέα Διαθήκη, φυσικά, που διακήρυξε ο Χριστός στο ευαγγέλιό του. Αλλά υπάρχουν περισσότερα σε αυτό...
Ενάντια στην Τορά.
Τώρα, αν πούμε ότι η Τορά, όσον αφορά τη δημιουργία μιας ξεχωριστής εβραϊκότητας σε κάποιον, είναι ο Νόμος του Μωυσή, φυσικά πρέπει να μιλήσουμε για όλους τους νόμους πριν από τον Μωυσή. Μπορεί να σε εκπλήξει, αγαπητέ αναγνώστη, ότι ο Θεός δεν έδωσε μόνο στους Εβραίους νόμο και διαθήκη. Ο Νώε, ως πατέρας εκείνων που επέζησαν από τον κατακλυσμό, ήταν και βασιλιάς και προφήτης. Ως εκ τούτου, οι εντολές και οι διδασκαλίες του ήταν μια διαθήκη και ένας νόμος για τον εαυτό τους, διαφορετικοί από τον Μωυσή και τη διαθήκη του Θεού με τον Ισραήλ. Ξέρουμε ότι είναι ξεχωριστοί, επειδή ο Ραβίνος λέει ότι είναι. Αν ο Εβραίος κάνει λάθος για τη δική του θρησκεία, όμως, τότε δεν χρειάζεται να συνεχίσετε να διαβάζετε. Σίγουρα ξέρεις περισσότερα από τον καθένα!
Ο Ραβίνος λέει ότι ο Νώε έφτιαξε Επτά Νόμους για όλη την ανθρωπότητα. Ένας άνθρωπος δεν χρειάζεται να είναι Ιουδαίος για να μπει στον ουρανό, μόνο υπάκουος στη διαθήκη του Νώε. Η διαθήκη του Μωυσή είναι για τους Ιουδαίους. Η διαθήκη του Νώε είναι για την ανθρωπότητα. Οι νόμοι αυτοί είναι οι εξής:
Μην λατρεύετε είδωλα.
Μην καταριέσαι τον Θεό.
Μην διαπράττετε φόνο.
Μη διαπράττετε μοιχεία ή σεξουαλική ανηθικότητα.
Μην κλέβετε.
Μην τρώτε σάρκα που έχει σκιστεί από ζωντανό ζώο.
Ίδρυση δικαστηρίων για την επιβολή αυτών των νόμων.
Ναι, αγαπητέ αναγνώστη, είναι δυνατόν -ακόμα και στον Ιουδαϊσμό- να σωθείς και να μην περιτμηθείς. Κρίμα πόσοι Αμερικανοί το έχουν ξεχάσει αυτό.
Είναι αρκετά ενδιαφέρον ότι ένα σχεδόν τέλειο αντίγραφο αυτών των νόμων εμφανίζεται στις Πράξεις 15:23-29...
Απόστολοι και πρεσβύτεροι, αδελφοί σας,
Προς τους Εθνικούς πιστούς στην Αντιόχεια, τη Συρία και την Κιλικία:
Χαιρετίσματα.
Ακούσαμε ότι κάποιοι βγήκαν από εμάς χωρίς την άδειά μας και σας ενόχλησαν, ταράζοντας το μυαλό σας με αυτά που είπαν. Έτσι όλοι συμφωνήσαμε να διαλέξουμε μερικούς άνδρες και να τους στείλουμε σε εσάς μαζί με τους αγαπητούς μας φίλους Βαρνάβα και Παύλο – άνδρες που διακινδύνευσαν τη ζωή τους για το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Γι' αυτό στέλνουμε τον Ιούδα και τον Σίλα να επιβεβαιώσουν προφορικά αυτά που γράφουμε. Φάνηκε καλό στο Άγιο Πνεύμα και σε εμάς να μην σας επιβαρύνουμε με τίποτα πέρα από τις ακόλουθες απαιτήσεις:
Πρέπει να απέχετε από την τροφή που θυσιάζεται στα είδωλα,
από αίμα,
από το κρέας στραγγαλισμένων ζώων
και από τη σεξουαλική ανηθικότητα.
Καλά θα κάνετε να αποφύγετε αυτά τα πράγματα.
Αντίο.
Αυτές οι περιλήψεις λίγο πολύ επικαλύπτονται με τη διαθήκη του Νώε, ακόμα κι αν είναι λίγο διαφορετικές, επειδή όπως επισημαίνουν οι αρχικοί εξαφανισμένοι πλέον Ιουδαίοι Χριστιανοί συγγραφείς αυτής της επιστολής, οι Εθνικοί δεν απαιτείται να ακολουθούν το Νόμο του Μωυσή. Δεν αναμένεται να είναι Εβραίοι, ούτε πρέπει να ονομάζονται Εβραίοι. Όπως έγραψε ο μεσαιωνικός ραβίνος Joseph Albo στο Sefer HaIkkarim:
Γι' αυτό το λόγο θα διαπιστώσετε ότι ο νόμος του Νώε και ο Μωσαϊκός νόμος, αν και διαφέρουν σε θέματα λεπτομερειών, όπως θα δούμε, συμφωνούν στα γενικά θέματα που προέρχονται από τον δωρητή. Υπήρχαν και οι δύο ταυτόχρονα. Ενώ ο Μωσαϊκός νόμος υπήρχε στον Ισραήλ, όλα τα άλλα έθνη είχαν τον νόμο του Νώε, και η διαφορά οφειλόταν στη γεωγραφική ποικιλομορφία, καθώς η Παλαιστίνη ήταν διαφορετική από τις άλλες χώρες, και στην εθνική ποικιλομορφία, λόγω της διαφοράς στην καταγωγή
Ρωτάω λοιπόν τους αγαπητούς μας παγανιστές αναγνώστες, είναι Εβραίοι αν πιστεύουν ότι ο φόνος είναι λάθος ή η απιστία είναι σοβαρό αμάρτημα; Είναι Εβραίοι αν απέχουν από την κακοποίηση ζώων; Αν όχι, τότε ούτε οι Χριστιανοί είναι. Μακριά από το να είναι άνομοι παραβάτες της παράδοσης, οι Εθνικοί είναι υπάκουοι στη Διαθήκη του Νώε - μια πολύ παλαιότερη, και κατά τη γνώμη μου πολύ ανώτερη διαθήκη. Αυτό στο οποίο υποτάσσονται οι Εθνικοί Χριστιανοί, εκτός από το ότι κληρονόμησαν τις Μωσαϊκές υποσχέσεις μέσω του θελήματος του Χριστού. Βλέπετε, ελπίζω, πόσο καλύτερα είναι ο Εθνικός Χριστιανός από οποιονδήποτε άλλο...
Όμως, δεν θα σταματήσουμε εκεί στη Διαθήκη του Νώε. Η Διαθήκη του Νώε περιείχε επίσης τρεις ευλογίες, για κάθε γιο του Νώε, τις οποίες είπε έτσι στη Γένεση 9 - θα την ανασυνθέσω ως μία μόνο παράγραφο:
Όποιος χύνει ανθρώπινο αίμα, από ανθρώπους θα χυθεί το αίμα τους· διότι κατ' εικόνα Θεού ο Θεός έφτιαξε την ανθρωπότητα. Καταραμένος να είναι ο Χαναάν! Ο κατώτερος δούλος θα είναι για τους αδελφούς του. Δόξα στον Κύριο, τον Θεό του Σημ! Είθε ο Χαναάν να είναι ο δούλος του Σημ. Είθε ο Θεός να επεκτείνει την περιοχή του Ιάφεθ· είθε ο Ιάφεθ να ζήσει στις σκηνές του Σημ, και ο Χαναάν να είναι ο δούλος του Ιάφεθ.
Σε τρομάζει αυτό, αγαπητέ αναγνώστη; Ανησυχείτε ότι κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται βασιλιάδες και άλλοι γεννιούνται σκλάβοι, και ότι η ανθρωπότητα δεν είναι ίση σε θέση, αλλά ίση μόνο στην προσφορά σωτηρίας; Φοβάστε, λοιπόν! Γιατί αυτά τα λόγια του Νώε έχουν σκοπό να σας προκαλέσουν φόβο και ταπείνωση. Γιατί μέσα σε αυτά τα λόγια της Διαθήκης του Νώε, δίνονται λεπτομέρειες που μαρτυρεί η ιστορία.
Πρώτον, βλέπουμε ότι ο Σημ θα γίνει ιερέας. Δηλαδή, ο ρόλος του Ισραήλ - ο ρόλος του να είσαι Εβραίος - είναι να είσαι ιερέας. Έναν ρόλο, προσέξτε, που έχασαν όταν εγκατέλειψαν τον Χριστό. Ομοίως, ο Χαναάν - ο γιος του Χαμ - είναι αυστηρά καταραμένος στη δουλεία. Αλλά πρέπει να το διαβάσουμε σωστά: Καταραμένος να είναι σκλάβος για τόσο καιρό, δεν σέβεται τους πατέρες του. Η ελευθερία του Χαναάν έρχεται με σεβασμό στους πατέρες του. Κάποιοι είπαν ότι αυτό ισχύει για τον Χαμ. Κλίνω περισσότερο - έτσι ώστε ο Χαμ δεν έλαβε ούτε κατάρα ούτε ευλογία. Αποφασίστε όπως θέλετε. Αλλά, ιδού, Ιάπεθ. Του υπόσχονται κυριαρχία, αρκεί να μπει στις σκηνές του Σημ. Κάποιο πλαίσιο εδώ, αγαπητέ αναγνώστη. Το να ζεις στη σκηνή του άλλου είναι ένα ιδίωμα που σημαίνει να υποτάσσεσαι στον Θεό του. Δηλαδή, όσο οι Υιοί του Ιάπεθ πηγαίνουν στην εκκλησία, θα κυβερνούν τους αδελφούς τους. Αν πάψουν, θα χάσουν την κυριαρχία τους.
Σε ρωτώ, αγαπητέ αναγνώστη, αν αυτές οι ευλογίες και οι κατάρες μαρτυρούνται από την ιστορία. Μήπως οι Γιοι του Ιάπεθ έφτασαν να κυβερνήσουν τους αδελφούς τους όταν υποτάχθηκαν στον Χριστό, τον μόνο αληθινό κληρονόμο του Σημ; Θα έλεγα ότι ο ιμπεριαλισμός και η αποικιοκρατία αποδεικνύουν ότι το έκαναν. Μήπως οι Γιοι του Χαμ τείνουν να καταλήγουν να είναι σκλάβοι όταν δεν σέβονται τους πατέρες τους; Θα έλεγα ότι τα στατιστικά στοιχεία του FBI για την εγκληματικότητα δείχνουν το γεγονός ότι το κάνουν. Και ομοίως, το Ισραήλ έχει χάσει τον ρόλο του ως ιερέας και έχει γίνει ένας καταστροφικός εχθρός; Λοιπόν, καθώς δεν πιστεύω ότι ο Χριστιανισμός είναι εβραϊκός, ας βγάλει ο αναγνώστης τα συμπεράσματά του.
Ο Νεοπαγανιστής πρέπει να ακούσει αυτά τα λόγια και να τρέμει. Διαλογιστείτε πάνω τους καλά και πολύ. Ο Θεός συνήψε τις δικές του, ξεχωριστές, ανεξάρτητες διαθήκες με τους Υιούς του Ιάφεθ. Όχι μια εβραϊκή διαθήκη, μια άρια διαθήκη. Και μέχρι να αρχίσετε να πηγαίνετε στην εκκλησία, δεν θα κυβερνήσετε ποτέ ξανά τον κόσμο.
Έτσι, θέλω να κλείσω αυτό το θέμα της Τορά. Οι Χριστιανοί δεν δεσμεύονται καθόλου από αυτό, ούτε είναι υποκριτές για να το κάνουν. Είναι υπάκουοι στη Διαθήκη του Νώε, την παλαιότερη πριν από τον Μωυσή. Αυτή που προηγείται εξ ολοκλήρου του Ισραήλ, και η οποία - αν είναι μια ενθάρρυνση για εσάς - δεν προέρχεται καν από τους Εβραίους. Αλλά όσον αφορά τις υποσχέσεις στον Ισραήλ, κάθε πρόγονος του Νώε κληρονομεί όλες τις υποσχέσεις στον Ισραήλ, μέσω της υιοθεσίας εν Χριστώ.
Σχετικά με το Midrash και άλλα θέματα
Δεν υπάρχουν πολλά περισσότερα να γράψουμε για τις άλλες επιλογές σε αυτή τη δημοσκόπηση στο Twitter. Είμαι σίγουρος ότι είναι κοινή λογική Οι Χριστιανοί δεν διαβάζουν το Μιδράς, ούτε μιλούν εβραϊκά σε κάποιο ιδιαίτερα δημοφιλές ποσό. Ωστόσο, υπάρχουν μερικά δευτερεύοντα ζητήματα που πρέπει να αναφερθούν εδώ. Για παράδειγμα, ότι οι ίδιοι οι Εβραίοι βασίστηκαν σε ελληνικά χειρόγραφα για τη θρησκεία τους - μερικά πιθανώς χριστιανικής προέλευσης. Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι οι ίδιοι οι Ραβίνοι, κατά λάθος, ομολογούν τη θεότητα του Χριστού. Ω ναι, αγαπητέ αναγνώστη, αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου μικρά ανέκδοτα. Κρυμμένοι στο Yona 39, οι ραβίνοι λένε τα εξής:
Οι Σοφοί δίδαξαν: Κατά τη διάρκεια της θητείας του Σιμόν Χατζαντίκ, ο κλήρος για τον Θεό προέκυπτε πάντα στο δεξί χέρι του Αρχιερέα· μετά το θάνατό του, συνέβαινε μόνο περιστασιακά· αλλά κατά τη διάρκεια των σαράντα ετών πριν από την καταστροφή του Δεύτερου Ναού, ο κλήρος για τον Θεό δεν προέκυψε καθόλου στο δεξί χέρι του Αρχιερέα . Έτσι επίσης, η λωρίδα από πορφυρό μαλλί που ήταν δεμένη στο κεφάλι της κατσίκας που στάλθηκε στον Αζαζέλ δεν άσπρισε και το δυτικότερο λυχνάρι του καντηλιού δεν έκαιγε συνεχώς.
Θα παραλείψω τα διάφορα ραβινικά θαύματα στο ναό και θα είμαι σύντομος. 40 χρόνια πριν από την καταστροφή του Ναού ήταν όταν σταυρώθηκε ο Χριστός. Έτσι οι Εβραίοι ομολογούν ότι το Άγιο Πνεύμα έφυγε από το ναό όταν ο Χριστός έκανε την 3ετή διακονία του που τελείωσε με το θάνατο και την ανάστασή του. Αν αυτό συνέβη όταν βαφτίστηκε ή σταυρώθηκε, δεν με νοιάζει. Επαρκής είναι η δήλωση ότι ευθυγραμμίζεται με τη διακονία του Χριστού. Ένα σίγουρο σημάδι ότι η Χριστιανική Εκκλησία ήταν μια νέα αρχή, διαφορετική από τον Ιουδαϊσμό, και όχι απλώς η συνέχειά του - την οποία ο Θεός εγκατέλειψε εντελώς φεύγοντας από τον Ναό και πηγαίνοντας στις καρδιές των Εθνικών.
Σε μια άλλη ιστορία, ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης ήθελε να διαψεύσει τον Χριστιανισμό ανοικοδομώντας τον Ναό του Σολομώντα και να αποδείξει ότι τα λόγια του Χριστού ήταν ψέματα. Τόσο οι παγανιστικές όσο και οι χριστιανικές πηγές δηλώνουν ότι μια πύρινη σφαίρα από τον ουρανό κατέστρεψε το όρος του ναού και σκότωσε ή τραυμάτισε όλους. Ο αυτοκράτορας εγκατέλειψε τα σχέδιά του.
Από τέτοιες ιστορίες, έχω πολλές. Είναι αρκετό για να δείξει μια σαφή αποκοπή του Ισραήλ και ένα μπόλιασμα των Εθνικών Χριστιανών.
Σχετικά με την ίδια τη γλώσσα, αξίζει να σημειωθεί ότι οι Εβραίοι δεν μιλούσαν καν εβραϊκά για το μεγαλύτερο μέρος του Μεσαίωνα. Τα χειρόγραφά τους ήταν ελληνικά μέχρι τη δημιουργία των Μασοριτικών κειμένων τον 11ο αιώνα. Τα εβραϊκά λίγο πολύ εξαφανίστηκαν τον Μεσαίωνα. Πολλοί από τους αναγνώστες μου μπορεί να μην το γνωρίζουν, αλλά τα εβραϊκά που ομιλούνται στο Ισραήλ σήμερα είναι μια τεχνητή ανακατασκευή των τελευταίων τριών αιώνων. Καθώς ο Σιωνισμός άρχισε να αναπτύσσεται εκείνη την εποχή, άρχισε να φουντώνει η επιθυμία να ξαναχτιστεί η ταυτότητα. Έτσι, γεννήθηκε η σύγχρονη εβραϊκή. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει μεγάλη συνέχεια σε αυτό, και οι διαφορές προφοράς μεταξύ των εναπομεινάντων Εβραίων στο Ιράν και τη Βαγδάτη σε σχέση με εκείνη των Ευρωπαίων Εβραίων με τα επινοημένα σύγχρονα εβραϊκά τους είναι ένα διασκεδαστικό σημείο ανάφλεξης μεταξύ Σιωνιστών και Παλαιστινίων ιθαγενών.
Θα μπορούσα να πάω να φέρω πηγές σχετικά με αυτό, αλλά είμαστε στις 5000 λέξεις δούναι ή λαβείν, και πιστεύω ότι μπορείτε να το ερευνήσετε μόνοι σας. Εδώ είναι η σελίδα της wikipedia.
Αρκεί να πούμε ότι ο σύγχρονος Ιουδαϊσμός είναι μια τεχνητή εφεύρεση από τους Σιωνιστές που προσπαθούν να μετα-εκλογικεύσουν και να ad-hoc μια ταυτότητα που είχε πεθάνει εδώ και καιρό έξω από μερικές Συναγωγές στην Παλαιστίνη, την Αλεξάνδρεια, τη Βαγδάτη και μέρη του Ιράν. Προέκυψε από ένα μακρύ μεσαιωνικό αρχείο αντιφατικών και αιρετικών πεποιθήσεων. Για παράδειγμα, γνωρίζατε ότι ο ίδιος ο Σιωνισμός ήταν το προϊόν ενός αποτυχημένου Μεσσία που προσπαθούσε να μεταρρυθμίσει τον Μεσαιωνικό Ιουδαϊσμό; Εδώ είναι το άρθρο της wikipedia και για αυτό! Διαβάστε το στον δικό σας χρόνο. Πολλές από αυτές τις ιστορίες αξίζουν μια πιο εμπεριστατωμένη και εστιασμένη υποστοίβα από μόνες τους. Αυτή η υποστοίβα επικεντρώνεται στη διάψευση του όρου Ιουδαιο-Χριστιανός. Με πολλούς τρόπους, μακριά από το να είναι ο Χριστιανισμός μια εβραϊκή θρησκεία, ο σύγχρονος Ιουδαϊσμός αποκαλύπτεται ότι είναι μια μεσαιωνική εφεύρεση - μια ανάσταση μιας νεκρής πίστης από Γνωστικούς που προσπαθούν να πάρουν στα σοβαρά ποιοι ήταν. Ποτέ δεν κατάλαβαν πώς να αντιμετωπίσουν το σύστημα των θυσιών τώρα που ο ναός έχει φύγει εδώ και σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια, αλλά αν είσαι Χριστιανός, ήξερες ήδη ότι η φυσική κατάληξη του Ραβινικού Ιουδαϊσμού είναι η ίδια του η εξάλειψη.
Αλλά, δεν χρειάζεται να περιορίσουμε τους εαυτούς μας ούτε στην καταστροφή του Ναού! Εδώ θέλω να προτείνω κάτι. Εμείς οι Χριστιανοί γνωρίζουμε από την Επιστολή προς Εβραίους ότι υπήρχαν και άλλα ιερατεία εκτός από το εβραϊκό. Γνωρίζουμε τον Μελχισεδέκ, για παράδειγμα, ο οποίος είχε τη δική του ιεροσύνη. Γνωρίζουμε για τους Μάγους, ιερείς του Ζωροάστρη, από τους οποίους τουλάχιστον μερικοί μεταστράφηκαν στην πίστη στον Μεσσία μέσω του Δανιήλ. (Θα αναφέρω εδώ, στην πραγματικότητα πιστεύω ότι ο Δανιήλ και ο Ζωροάστρης είναι το ίδιο πρόσωπο, αλλά αυτό είναι για άλλη υποστοίβα).
Ο Παύλος λέει «Διότι όταν μεταβάλλεται η ιερωσύνη, πρέπει να μεταβάλλεται και ο νόμος» στην προς Εβραίους επιστολή. Αν μπορούμε να πούμε ότι οι ιερείς του Μελχισεδέκ είναι διαφορετικού είδους από τους ιερείς του Ιουδαϊσμού, καθώς και από τους Γιαχβέ του Ζωροάστρη, ίσως θέλουμε να πούμε ότι αυτοί αποτελούν εναλλακτικές μη εβραϊκές γενεαλογίες. Διακινδυνεύω να πω μια διαφορετική θρησκεία - μάλλον, μια θρησκεία με διαφορετικές διαθήκες για διάφορους ανθρώπους. (Σημειώστε εδώ, αυτό σημαίνει ότι πιθανότατα υπάρχει και κάποιο χαμένο ιερατείο του Ιάπεθ, καθώς και ένα μεταξύ των Χαμιτών και των Χαναναίων).
Έτσι, αν οι Προφήτες προϋπήρχαν των ιερέων του Ναού - και συνέχισαν μετά - πρέπει να αναρωτηθούμε αν αποτελούν κάτι εντελώς ανεξάρτητο από τον Ιουδαϊσμό. Δύο γενεαλογίες - αυτή των αγροτικών προφητών και αυτή των ιερέων των πόλεων. Όταν έχετε χρόνο, περάστε μέσα από τις πολλές καταδίκες που έθεσαν οι προφήτες της υπαίθρου ενώπιον των ιερέων του ναού. Πες μου αν είναι όντως Εβραίοι. Αν μπορείτε να μάθετε πώς, δημοσιεύστε το στα σχόλια!
Θέλω να προτείνω ότι ο Χριστιανισμός είναι περισσότερο μια συνέχεια της γενεαλογίας του Προφήτη, όχι της ιερατικής γενεαλογίας στο ναό. Μπορεί να ειπωθεί ότι ο προφήτης της ερήμου ήταν πάντα σε σύγκρουση με τον ιερέα της πόλης. Τόσο πολύ είναι αυτό το χάσμα, που ο ίδιος ο Παύλος ανακήρυξε τους Φαρισαίους Συναγωγή του Σατανά - ας καταλάβει ο αναγνώστης ποιος είναι αυτός σήμερα.
Άλλη σκέψη
Για μένα, και αυτή είναι η προσωπική μου εικασία, νομίζω ότι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο Χριστιανισμός δεν είναι Ιουδαϊκός έρχεται με τη μορφή αυτού που ήταν ο Ιουδαϊσμός στις ημέρες του Χριστού. Δηλαδή, δεν ήταν μια μοναδική θρησκεία. Αυτό που έγινε ο Ιουδαϊσμός που γνωρίζουμε σήμερα προέρχεται κυρίως από τους Φαρισαίους. Αλλά ήταν μόνο η εβραϊκή θρησκεία στην Ιερουσαλήμ. Ο Ιησούς δεν ήταν από την Ιερουσαλήμ. Επιπλέον, υπήρχε μια σειρά από άλλα δόγματα σε όλη την περιοχή που σχετίζονταν έμμεσα με τους Εβραίους Φαρισαίους. Υπήρχαν οι Σαδδουκαίοι, οι οποίοι επιθυμούσαν να δουν τον Ιουδαϊσμό να μεταμορφώνεται σε ελληνιστική θρησκεία. Υπήρχαν οι Ζηλωτές, που ήθελαν να δουν τον Ιουδαϊσμό να γίνεται μαχητική δύναμη για άλλη μια φορά. Υπήρχαν οι Εσσαίοι, οι οποίοι απέρριπταν εντελώς τον Ναό και τον ιερέα και ολόκληρο το σύστημα θυσιών - μακράν, οι λιγότερο Εβραίοι από όλους. Υπήρχαν επίσης οι Σαμαρείτες, οι οποίοι κατάγονται από τις άλλες 11 φυλές του Ισραήλ, και διάφοροι ινδοευρωπαϊκοί και χαναανιτικοί λαοί που γειτνίαζαν με αυτούς. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν το δικό τους Άγιο Όρος στο οποίο πήγαιναν και δεν ονομάζονταν καθόλου Εβραίοι - αν και λάτρευαν τον ΓΧΒΧ και υπάκουαν - σε διάφορους βαθμούς - είτε στους Νόμους του Μωυσή είτε στους Νόμους του Νώε. Υπήρχαν ακόμα οι Μάγοι που ήρθαν να επισκεφτούν τον Χριστό από την Ανατολή. Αυτοί οι Ζωροαστριστές πίστεψαν τον ΓΧΒΧ μέσω του προφήτη Δανιήλ και έκαναν τη δική τους συμφωνία με τον Θεό μέσω των υποσχέσεων του Δανιήλ. Μπορούμε να δούμε και άλλους απόηχους, όπως οι Έλληνες Τιτάνες να έχουν παρόμοια ονόματα με τους Γιους του Νώε, και την αναφορά από τον Πλάτωνα και τον Σωκράτη ότι οι θεοί ήταν ως επί το πλείστον μια εφεύρεση των πόλεων-κρατών που προσπαθούσαν να δημιουργήσουν σταθερότητα - ότι υπήρχε ένας μυστικός υψηλός Θεός που οι πόλεις-κράτη προσπαθούσαν να διαγράψουν:
Ούτε, αν θέλουμε οι μελλοντικοί φύλακές μας να θεωρούν τη συνήθεια να φιλονικούν μεταξύ τους ως την πιο ποταπή από όλα τα πράγματα, δεν πρέπει να τους ειπωθεί καμία λέξη για τους πολέμους στον ουρανό και για τις συνωμοσίες και τις μάχες των θεών μεταξύ τους, γιατί δεν είναι αληθινές... Τότε ο Θεός, αν είναι καλός, δεν είναι ο δημιουργός όλων των πραγμάτων, όπως ισχυρίζονται οι πολλοί, αλλά είναι η αιτία λίγων μόνο πραγμάτων και όχι των περισσότερων πραγμάτων που συμβαίνουν στους ανθρώπους. Γιατί λίγα είναι τα αγαθά της ανθρώπινης ζωής, και πολλά είναι τα κακά, και το καλό πρέπει να αποδοθεί μόνο στον Θεό. των κακών οι αιτίες πρέπει να αναζητηθούν αλλού και όχι σε αυτόν... Τότε δεν πρέπει να ακούμε τον Όμηρο ή κανέναν άλλο ποιητή που είναι ένοχος για την ανοησία να λέει ότι δύο βαρέλια βρίσκονται στο κατώφλι του Δία, γεμάτα κλήρους, το ένα καλού και το άλλο κακού κλήρου... Να σας ρωτήσω αν ο Θεός είναι μάγος, και έχει τη φύση του να εμφανίζεται ύπουλα πότε με μια μορφή και πότε με μια άλλη – μερικές φορές ο ίδιος αλλάζει και περνά σε πολλές μορφές, μερικές φορές μας εξαπατά με την επίφαση τέτοιων μεταμορφώσεων. ή είναι ένα και το αυτό αμετάβλητα σταθερό στη δική του σωστή εικόνα?... Τότε είναι αδύνατο ο Θεός να είναι ποτέ πρόθυμος να αλλάξει. Όντας, όπως υποτίθεται, ο ωραιότερος και καλύτερος που μπορεί να φανταστεί κανείς, κάθε θεός παραμένει απόλυτα και για πάντα με τη δική του μορφή.
-Η Πολιτεία του Πλάτωνα (Βιβλίο 3;)
Υπάρχουν ακόμα περισσότερα πέρα από αυτό. Αρκεί να πούμε ότι ο ΓΧΒΧ δεν ήταν μόνο ο Θεός των Εβραίων. Ήταν πολύ γνωστός και στους άλλους. Το να δηλώνεις ότι οποιοδήποτε ενδιαφέρον για αυτόν τον Θεό - τον Υψηλό Θεό πάνω απ' όλα - να είναι όλοι εβραϊκοί μύθοι, είναι μάλλον ανόητο νομίζω. Αλλά, αν στο τέλος αυτού του κειμένου ο Παγανιστής δεν έχει τίποτα άλλο παρά μια κραυγή ότι το μόνο που μισεί είναι εβραϊκό, τότε θα πω ότι το μόνο που μισώ είναι παγανιστικό, και θα χωρίσω τους δρόμους μου με την αντιμετώπιση ενός τόσο ανώριμου παραπονούμενου.
Μια σημείωση για τους Εσσαίους
Σχετικά με τους Εσσαίους, κάνω μια τελευταία σημείωση: Φαίνεται να είναι η πραγματική προέλευση του Χριστιανισμού, όχι οι Εβραίοι. Διότι οι Εσσαίοι ομολόγησαν στον Ενώχ ότι ο Θεός είναι τρία πρόσωπα, αν και ένας Θεός.
Εκεί είδα τον Παλαιό των ημερών, του οποίου το κεφάλι ήταν σαν λευκό μαλλί, και μαζί του ένα άλλο, του οποίου η όψη έμοιαζε με εκείνη του ανθρώπου. Η όψη του ήταν γεμάτη χάρη, σαν αυτή ενός από τους αγίους αγγέλους. Ζήτησα τότε έναν από τους αγγέλους, που πήγε μαζί μου, και μου έδειξε κάθε κρυφό πράγμα, σχετικά με αυτόν τον Υιό του ανθρώπου, ποιος ήταν, από πού ήταν, και γιατί συνόδευε τον Παλαιό των ημερών.
Εκείνος αποκρίθηκε και μου είπε: Αυτός είναι ο Υιός του ανθρώπου, στον οποίο ανήκει η δικαιοσύνη, στον οποίο κατοίκησε δικαιοσύνη, και ο οποίος θα αποκαλύψει όλους τους θησαυρούς των κεκρυμμένων· επειδή, ο Κύριος των πνευμάτων τον εξέλεξε, και η μερίδα του ξεπέρασε όλους μπροστά στον Κύριο των πνευμάτων σε αιώνια ευθύτητα.
Σημειώστε ότι ο Ενώχ γράφτηκε κάποια στιγμή μεταξύ 300 π.Χ. - 100 π.Χ. Προηγείται του Χριστιανισμού κατά αιώνες και του δόγματος της Τριάδας κατά ακόμη περισσότερους αιώνες. Με την Τριάδα να γίνεται επίσημα δόγμα στη Νίκαια τον 4ο αιώνα, αυτό κάνει την Ενωχιανή Τριάδα πάνω από 600 χρόνια παλαιότερη από το χριστιανικό δόγμα - φυσικά, ως Χριστιανοί, θα ομολογούσαμε ότι όλη η Παλαιά Διαθήκη είναι επίσης Τριαδιακή. Αλλά αφήστε τον Παγανιστή να παλέψει με τον Ενώχ.
Αυτή η Τριαδική θεότητα των Εσσαίων είναι μάλλον διαφορετική από τον Μονοθεϊσμό των Εβραίων. Υπάρχουν άλλα μέρη του Ενώχ που ομολογεί ότι και τα τρία μέλη της Τριάδας είναι πριν από τη δημιουργία και είναι αιώνια. Επιπλέον, οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης μερικές φορές παραθέτουν αποσπάσματα από τα κείμενα των Εσσαίων για να δικαιολογήσουν τη ρήξη τους με τους Εβραίους. Αν είναι διάσπαση, τότε πράγματι δεν είναι πλέον εβραϊκή, αγαπητοί μου παγανιστές και άθεοι αναγνώστες.
Ενώ αδύναμοι και δύσπιστοι άνθρωποι μπορεί να κάνουν συνωμοσίες ότι τέτοια βιβλία αφαιρέθηκαν ή απορρίφθηκαν από τη χριστιανική εκκλησία, αυτό είναι απλώς ανοησία. Ήταν και παραμένει ένα κανονικό βιβλίο στην Εκκλησία της Αιθιοπίας. Έτσι, τουλάχιστον μερικοί Χριστιανοί στη μακρινή Αιθιοπία πίστευαν ότι ήταν Χριστιανική. Αρκεί να πω ότι δεν ήταν καν γνωστό ότι υπήρχε ακόμα στη Δύση. Ωστόσο, αν ο παγανιστής ή ο άθεος επιθυμεί να δηλώσει ότι ο Χριστιανισμός εξακολουθεί να είναι εβραϊκός επειδή χτίστηκε από τις πεποιθήσεις μιας απορριφθείσας ισραηλιτικής λατρείας, τότε τους αφήνω να κατανοήσουν αυτήν την αντίφαση.
Για τα λάθη του Φρίντριχ Νίτσε
Με τη σύνοψη αυτού του αποσπάσματος, ας επιστρέψουμε τώρα στους ισχυρισμούς του Νίτσε. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Αντίχριστος, το κείμενο στο οποίο υπονόμευσε τον όρο «Ιουδαιοχριστιανός» για να σημαίνει όπως τον καταλαβαίνουμε σήμερα, ήταν από μόνο του κάτι σαν απάντηση σε ένα άλλο βιβλίο με τον ίδιο τίτλο, τον Αντίχριστο, του Ερνέστ Ρενάν - που γράφτηκε περίπου 20 χρόνια πριν. Ο Νίτσε πράγματι αναφέρει αυτόν τον άνθρωπο απευθείας στο δικό του κείμενο, οπότε πρέπει να καταλάβουμε ότι ο Νίτσε επέκρινε περισσότερο τη φιλελευθεροποίηση του Χριστιανισμού που συνέβαινε στη Γαλλία και την Πρωσία εκείνη την εποχή, παρά με τον ιστορικό Χριστιανισμό. Αλλά αν συγχέει τα δύο από άγνοια ή κακία, δεν με νοιάζει. Κάνει λάθος και στις δύο προσεγγίσεις. Μπορούμε να είμαστε πολύ απλοί εδώ, όπως πάντα, και να επισημάνουμε τη λαμπερή φωτεινή πλάνη στον πυρήνα των έργων του Νίτσε: Ότι ο σκλάβος δεν μπορεί ποτέ να είναι ειλικρινής. Αυτό είναι ένα Motte & Bailey που αξίζει να διερευνηθεί περισσότερο μια άλλη φορά, αλλά αρκεί να πούμε: Ο Νίτσε συνεργάζεται με τον Motte ότι οι σκλάβοι είναι εγγενώς ανέντιμοι, ενώ οι αφέντες είναι εγγενώς έντιμοι, για να μεταπηδήσουμε στη συνέχεια στο Bailey ότι ο Χριστιανισμός είναι μια εβραϊκή θρησκεία επειδή και οι δύο είναι ηθική σκλάβων. Αυτό είναι εύκολο να απορριφθεί: ο Παύλος ομολογεί ότι είναι δούλος, και έτσι είναι ειλικρινής.
Οι σοφοί ανάμεσά σας θα θυμούνται ότι αυτό το παράδοξο υπάρχει μέσα στα ίδια τα Ευαγγέλια. Όταν ο Παύλος αποκαλεί τον Επιμενίδη σωστό ότι όλοι οι Κρήτες είναι ψεύτες, χρησιμοποιεί ένα παράδοξο. Προφανώς, αν όλοι οι Κρήτες είναι ψεύτες, ο Επιμενίδης δεν πρέπει να είναι αξιόπιστος όταν αποκαλεί τον λαό του ψεύτη - γιατί και αυτός, ένας Κρήτης, πρέπει να λέει ψέματα. Ο Νίτσε έχει ένα παρόμοιο παράδοξο εδώ, όταν λέει ότι όλοι οι σκλάβοι είναι ανέντιμοι, αλλά ο Παύλος πρέπει να λέει την αλήθεια όταν λέει ότι είναι σκλάβος - επομένως οι Χριστιανοί δεν είναι πλέον σκλάβοι αν οι σκλάβοι λένε ψέματα;
Όλα αυτά είναι πολύ περίπλοκα, αλλά είναι σοφό για τον Νίτσε να τοποθετεί το ψέμα του κρυμμένο σε ένα παράδοξο όπως αυτό. Κρίμα που λίγοι παγανιστές και άθεοι το παρατηρούν ποτέ.
Αντί να απορρίπτουμε τον Νίτσε ως έναν φλύαρο ηλίθιο, ας αναλογιστούμε μερικούς από τους ισχυρισμούς του υπό το φως αυτού του μάλλον μεγάλου κειμένου που έχω συντάξει - για να βεβαιωθούμε ότι ο άνθρωπος κάνει λάθος.
Εκεί που λέει ο Νίτσε:
Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο οι Εβραίοι είναι ο πιο μοιραίος λαός στην ιστορία του κόσμου: η επιρροή τους έχει παραποιήσει τόσο πολύ τη λογική της ανθρωπότητας σε αυτό το θέμα, ώστε σήμερα ο χριστιανός μπορεί να αγαπά τον αντισημιτισμό χωρίς να συνειδητοποιεί ότι δεν είναι παρά η τελική συνέπεια του Ιουδαϊσμού.
Εμείς οι Χριστιανοί μπορούμε να δείξουμε τη Διαθήκη του Νώε ως την απόδειξη ότι προϋπήρχαν του Ιουδαϊσμού. Δεν υποφέρουμε αυτή την τάση στον σύγχρονο Ιουδαϊσμό να κουνάει με το χέρι προφανώς αποτυχημένους μεσσίες και προφήτες που οι Σιωνιστές έχουν συλλέξει αυτά τα 2,00 χρόνια αναμονής. Πήραμε τον Μεσσία μας πριν από 2.000 χρόνια, και μας έδωσε ως κληρονομιά, τις υποσχέσεις του Ισραήλ - τις οποίες κληρονομήσαμε με το θάνατο του Χριστού, για να απολαύσουμε μαζί του με την ανάστασή Του. Ο Χριστός, ο τέλειος Εβραίος, ολοκλήρωσε την Παλαιά Διαθήκη - και με αυτόν τον τρόπο, μας έδωσε όλες τις ευλογίες του Ισραήλ χωρίς να χρειάζεται να υποταχθούμε στην Τορά του Μωυσή και τις απαιτήσεις της. Ο Νίτσε το είχε ανάποδα. Ο Χριστιανισμός δεν είναι η τελική συνέπεια του Ιουδαϊσμού, ο Ιουδαϊσμός είναι η φυσική συνέπεια της απόρριψης της κληρονομιάς του Χριστού.
Εκεί που λέει ο Νίτσε:
Στη «Γενεαλογία των Ηθών» δίνω την πρώτη ψυχολογική εξήγηση των εννοιών που κρύβονται πίσω από αυτά τα δύο αντίθετα πράγματα, μια ευγενή ηθική και μια ηθική του συναισθηματισμού, η δεύτερη από τις οποίες είναι απλώς προϊόν της άρνησης της πρώτης. Το ιουδαιοχριστιανικό ηθικό σύστημα ανήκει στη δεύτερη κατηγορία, και μάλιστα με κάθε λεπτομέρεια.
Εμείς οι Χριστιανοί μπορούμε να επισημάνουμε τις υποσχέσεις του Νώε στους γιους του Ιάφεθ, ότι μερικοί άνθρωποι γεννιούνται για να κυβερνούν και άλλοι άνθρωποι γεννιούνται για να κυβερνώνται. Η ισότητα των ψυχών - να προσφερθεί σε όλους το δώρο της σωτηρίας - είναι ένα εντελώς ανεξάρτητο θέμα από την τάξη της δημιουργίας που περιέγραψε ο Νώε. Απορρίπτουμε την ασάφεια του Νίτσε για τα δύο. Επιπλέον, αρνούμαστε ότι η ηθική του δούλου είναι μνησίκακη, όπως φαίνεται από το προαναφερθέν παράδοξο του Επιμενίδη. Αν οι δούλοι είναι πάντα ψεύτες, τότε ο Παύλος είπε ψέματα όταν είπε ότι ήταν δούλος, και έτσι ο Χριστιανισμός του Παύλου είναι αυτός του ευγενούς, όχι του δούλου. Αν οι Δούλοι δεν είναι πάντα ψεύτες, και ο Παύλος μίλησε ειλικρινά όταν αποκαλούσε τον εαυτό του δούλο του Χριστού, τότε ο Νίτσε θα αποδεικνυόταν ψεύτης ο ίδιος.
Εκεί που λέει ο Νίτσε:
Για το είδος των ανθρώπων που επιδιώκουν την εξουσία υπό τον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό, δηλαδή για την ιερατική τάξη, η παρακμή δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού. Οι άνθρωποι αυτού του είδους έχουν ζωτικό συμφέρον να αρρωστήσουν το ανθρώπινο γένος και να συγχέουν τις αξίες του «καλού» και του «κακού», του «αληθινού» και του «ψευδούς» μ' έναν τρόπο που όχι μόνο είναι επικίνδυνος για τη ζωή, αλλά και τη συκοφαντεί.
Εμείς οι Χριστιανοί μπορούμε να επισημάνουμε τις καταδίκες του Θεού για τους παρακμακούς ιερείς του Ισραήλ μέσω των προφητών. Υπήρχαν πάντα δύο γενεαλογίες στην Παλαιά Διαθήκη: Ο πιστός προφήτης και ο εκφυλισμένος ιερέας. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής - γιος αρχιερέα - απέρριψε τον Ναό και έζησε τη ζωή παρόμοια με τους Εσσαίους. Ο Ιησούς, έχοντας βαπτιστεί στην κοινωνία του Βαπτιστή, αγκάλιασε αυτό το μήνυμα και απέρριψε και την εκφυλισμένη ιεροσύνη του Ναού. Έχουμε απόδειξη στα ίδια τα λόγια του Ραβίνου ότι η παρουσία του Θεού έφυγε από τον εκφυλισμένο ναό, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως. Ο Χριστιανισμός δεν είναι μέρος αυτής της σύγχυσης του καλού και του κακού, του αληθινού και του ψεύτικου. Ο Νίτσε προβάλλει τις αποτυχίες του Ιουδαϊσμού στις επιτυχίες του Χριστιανισμού. Όσο για τον Παύλο τον Φαρισαίο, και αυτός απέρριψε την ιεροσύνη και αγκάλιασε τη διαθήκη του Νώε και έγινε ο Απόστολος των Εθνών.
Εκεί που λέει ο Νίτσε:
Τα ευαγγέλια είναι ανεκτίμητα ως απόδειξη της διαφθοράς που ήταν ήδη επίμονη στην πρωτόγονη κοινότητα. Αυτό που ο Παύλος, με την κυνική λογική ενός ραβίνου, ανέπτυξε αργότερα σε ένα συμπέρασμα ήταν κατά βάθος απλώς μια διαδικασία αποσύνθεσης που είχε ξεκινήσει με το θάνατο του Σωτήρα.
Εμείς οι Χριστιανοί μπορούμε να επισημάνουμε το έργο του Παύλου για την ενίσχυση της Διαθήκης του Νώε για τους Εθνικούς, αντί να τους αναγκάσουμε να μπουν στη Συναγωγή του Σατανά, με όλους τους σωματικούς ακρωτηριασμούς και τις μνησικακίες της. Υπενθυμίζουμε στον αγαπητό Νίτσε ότι είναι ψεύτης ο ίδιος, όταν είπε ότι ο Παύλος ήταν ψεύτης, όπως ο Παύλος αποκαλούσε τον εαυτό του σκλάβο. Αν είναι ψεύτης, τότε δεν είναι σκλάβος. Αν είναι ειλικρινής, ο Νίτσε είναι ο ψεύτης. Δεν μας ενδιαφέρει να ασχοληθούμε με αυτά τα παράδοξα στα οποία ο Νίτσε επέλεξε να κρύψει τα ψέματά του - απλώς αφαιρούμε το πέπλο για να τους δείξουμε τι είναι: ψέματα ενός ανθρώπου γεμάτου από τη δική του αλαζονεία και ανίδεος για τη χριστιανική θρησκεία - αν και ομολογούμε ότι είναι προϊόν της σύγχυσης της ευρωπαϊκής εκκοσμίκευσης εκείνη την εποχή.
Εκεί που λέει ο Νίτσε:
Η όλη καταστροφή κατέστη δυνατή μόνο από το γεγονός ότι υπήρχε ήδη στον κόσμο μια παρόμοια μεγαλομανία, σύμμαχος αυτής στη φυλή, δηλαδή, η εβραϊκή: μόλις άρχισε να χασμουριέται ένα χάσμα μεταξύ Εβραίων και Ιουδαιοχριστιανών, οι τελευταίοι δεν είχαν άλλη επιλογή από το να χρησιμοποιήσουν τα μέτρα αυτοσυντήρησης που είχε επινοήσει το εβραϊκό ένστικτο. ακόμη και εναντίον των ίδιων των Εβραίων, ενώ οι Εβραίοι τα είχαν χρησιμοποιήσει μόνο εναντίον μη Εβραίων. Ο Χριστιανός είναι απλώς ένας Εβραίος της «μεταρρυθμισμένης» ομολογίας.—
Εμείς οι Χριστιανοί μπορούμε να δείξουμε ότι το συμπέρασμα του Ιουδαϊσμού - με όλα τα λόγια του Ραβίνου και των προφητών τους - είναι η ίδια του η εξάλειψη. Η απώλεια του ναού ομολογεί την εξάλειψή του. Οι παρατηρήσεις στο Γιόμα και αλλού ότι το Πνεύμα του Θεού έφυγε από τον Ναό και τα θαύματα της συγχώρεσης σταμάτησαν, όλα ομολογούν αυτή την κατάργηση. Ο Ιουδαϊσμός πέθανε με τον Χριστό - τον τέλειο Εβραίο. Ο Μωσαϊκός νόμος δεν ανατρέπεται, εκπληρώνεται από τον Χριστό - ο οποίος με το θέλημά του, μας έδωσε ως κληρονομιά, όλες τις υποσχέσεις που είχε ο Θεός για τον Εβραίο - χωρίς να χρειάζεται να υποταχθούμε στις απαιτήσεις του για ακρωτηριασμό και σφαγή. Μακριά από το να είμαστε μια μεταρρυθμισμένη ομολογία του Ιουδαϊσμού, είμαστε η συνέχεια της διαθήκης του Νώε, έχοντας επίσης μια κληρονομιά από το Μωσαϊκό - ο Χριστός είναι η γέφυρα μας μέσω της οποίας γίνεται αυτό το έργο.
Δεν υπάρχει ανάγκη για αυτοσυντήρηση μέσω της επίθεσης στους συγγενείς - δεν έχουμε καμία συγγένεια με τον Ιουδαϊσμό, και ο Κύριός μας - αν και είναι ο Βασιλιάς των Εβραίων - θα είναι επίσης ο κριτής του Ισραήλ. Ο Ιουδαϊσμός συνάπτεται εν Χριστώ, και εμείς οι κληρονόμοι των υποσχέσεών του μπορούμε να ζήσουμε τη ζωή ως συγκληρονόμοι του νεκρού βασιλιά του, για να μοιραστούμε ως αναστημένοι συγγενείς, με υιοθεσία. Σύμφωνα με τους νόμους του Νώε, παραμένουμε πιστοί σε ό,τι απαιτούσε ο αρχαίος πατέρας μας Νώε, και περιμένουμε με ανυπομονησία την επιστροφή του Βασιλιά μας, του Ιησού Χριστού. Αν και ο Βασιλιάς μας είναι Εβραίος, δεν είναι Εβραίος - αυτή η μεσαιωνική θρησκεία του Φρανκενστάιν ανακατασκευάστηκε από αντιφάσεις και εξαιρέσεις. Οι φτωχοί ειδωλολάτρες, στη βιασύνη τους να μισήσουν τον Θεό, απλώς αντιγράφουν τα ψέματα του Ραβίνου.
Εκεί που λέει ο Νίτσε:
Η χριστιανική εκκλησία δεν έχει αφήσει τίποτα ανέγγιχτο από την εξαχρείωση της· έχει μετατρέψει κάθε αξία σε αναξιότητα, και κάθε αλήθεια σε ψέμα, και κάθε ακεραιότητα σε ποταπότητα ψυχής. Ας τολμήσει κανείς να μου μιλήσει για τις «ανθρωπιστικές» ευλογίες της! Οι βαθύτερες ανάγκες του το τοποθετούν ενάντια σε κάθε προσπάθεια εξάλειψης της δυστυχίας. Ζει με τη στενοχώρια. δημιουργεί αγωνία για να γίνει αθάνατος.... Για παράδειγμα, το σκουλήκι της αμαρτίας: ήταν η εκκλησία που πλούτισε πρώτη την ανθρωπότητα με αυτή τη δυστυχία! – Η «ισότητα των ψυχών ενώπιον του Θεού» – αυτή η απάτη, αυτό το πρόσχημα για τις μνησικακίες όλων των ποταπών – αυτή η εκρηκτική ιδέα, που καταλήγει στην επανάσταση, η σύγχρονη ιδέα και η ιδέα της ανατροπής ολόκληρης της κοινωνικής τάξης – αυτός είναι ο χριστιανικός δυναμίτης... Οι «ανθρωπιστικές» ευλογίες του Χριστιανισμού καταστρέφουν! Να αναπαράγουμε από την ανθρωπότητα μια αυτοαντίφαση, μια τέχνη αυτορύπανσης, μια θέληση για ψέματα με κάθε τίμημα, μια αποστροφή και περιφρόνηση για όλα τα καλά και ειλικρινή ένστικτα! Όλα αυτά, για μένα, είναι ο «ανθρωπισμός» του Χριστιανισμού! – Ο παρασιτισμός ως η μόνη πρακτική της εκκλησίας, με τα αναιμικά και «άγια» ιδανικά του, που ρουφάει όλο το αίμα, όλη την αγάπη, όλη την ελπίδα από τη ζωή, το επέκεινα ως θέληση για άρνηση όλης της πραγματικότητας, ο σταυρός ως το διακριτικό γνώρισμα της πιο υπόγειας συνωμοσίας που ακούστηκε ποτέ, ενάντια στην υγεία, την ομορφιά, την ευημερία, τη διάνοια, την καλοσύνη της ψυχής – ενάντια στην ίδια τη ζωή...
Εμείς οι Χριστιανοί χρειάζεται μόνο να γιορτάσουμε ότι ο Νώε πρόσφερε σε όλους τους γιους του ίσες ευκαιρίες να σωθούν, αλλά άνισα βάρη να κουβαλήσουν ανάλογα με τις διαφορετικές συμπεριφορές τους. Υπάρχουν ακόμα σκλάβοι, υπάρχουν ακόμα ευγενείς. Μερικοί σκλάβοι είναι τίμιοι, άλλοι ψεύτες. Κάποιοι ευγενείς τίμιοι, άλλοι ψεύτες. Δεν χρειάζεται να δεσμευτούμε στην ψευδή διχοτόμηση του Νίτσε, η οποία καταρρέει από την κακή κατασκευή της. Ο Νίτσε έκρυβε τα ψέματά του σε παράδοξα, αλλά είναι εύκολο να τα δούμε. Μακριά από το να είναι ο Χριστιανισμός παράσιτο, είναι η ελευθερία να ζεις μια απλή ζωή κάτω από απλές διδασκαλίες ενός τέλειου Σωτήρα. Διδασκαλίες Ο Παύλος σε καμία περίπτωση δεν αντέκρουσε, δεν υπονόμευσε ούτε διέφθειρε. Τέτοιες ενέργειες έγιναν από τον Νίτσε με τις πολλές προβολές, τα ψέματα και τα παράδοξά του.
Τέλος
Και έτσι, αγαπητέ αναγνώστη, ελπίζω να καταλάβεις γιατί ο Χριστιανισμός δεν είναι μια εβραϊκή θρησκεία, γιατί ο Ιουδαιο-Χριστιανός [εισάγετε λέξη εδώ] είναι ένα ανύπαρκτο ψέμα και γιατί όλα τα ψέματα των Παγανιστών και των Άθεων είναι φλυαρίες τρελών, που αγνοούν την ίδια τους την ιστορία.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
