Ο Καρλ Σμιτ και οι Χούτι: Από τον Αντάρτικο Πόλεμο στο Großraum - Υεμένη και τα όρια της δυτικής εξουσίας

Ο Καρλ Σμιτ και οι Χούτι: από τον αντάρτικο πόλεμο στο Großraum

Η Υεμένη και τα όρια της δυτικής ισχύος

Αλί-Μοχάμεντ Μοχάτζερ Νάσερ

Ο Ali-Mohammad Mohajer Nasser βασίζεται στον Carl Schmitt για να ρωτήσει εάν οι Χούτι βοηθούν στη μετατροπή του Άξονα της Αντίστασης σε έναν μεγάλο αναδυόμενο χώρο.

Εισαγωγή: Η τρίτη φορά που ο θαλάσσιος ηγεμόνας αναγκάστηκε να υποχωρήσει

Στις 10 Σεπτεμβρίου 2026, μετά από αρκετές εβδομάδες έντονων μαχών κατά μήκος της δυτικής ακτής της Υεμένης, οι δυνάμεις της Ανσάρ Αλλάχ - το κίνημα που συνήθως αναφέρεται στο εξωτερικό, αν και ανακριβώς, ως Χούτι - εξασφάλισαν τον πλήρη έλεγχο του στρατηγικού λιμανιού της Μόκα (1). Μονάδες της «Εθνικής Αντίστασης» και των «Ταξιαρχιών των Γιγάντων», και οι δύο ευθυγραμμισμένες με τον συνασπισμό Σαουδικής Αραβίας-Εμιράτων, αποσύρθηκαν αφού δέχθηκαν έντονο βομβαρδισμό πυροβολικού σε μια ανεπιτυχή προσπάθεια να σταματήσουν την προέλαση των Χούτι, προκειμένου να ανασυγκροτήσουν την πρώτη γραμμή τους αλλού. Η Μόκα απέχει μόλις εβδομήντα χιλιόμετρα από το στενό Μπαμπ ελ-Μαντέμπ, από το οποίο διέρχεται περίπου το δώδεκα τοις εκατό του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου (2). Η επάνδρωση του λιμανιού σημαίνει ότι έχουμε τη δυνατότητα να παρακολουθούμε, να απειλούμε και, εάν το απαιτούν οι περιστάσεις, να αποτρέπουμε τη διέλευση από ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία συμφόρησης στην παγκόσμια οικονομία.

Αυτή είναι η τρίτη φορά σε λιγότερο από δεκαοκτώ μήνες που μια στρατιωτική δύναμη με προφανή τεχνολογική υπεροχή απέτυχε να υποτάξει τον Ανσάρ Αλλάχ. Η πρώτη ήταν αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες, μεταξύ Μαρτίου και Μαΐου 2025, πραγματοποίησαν περισσότερες από χίλιες εκατό αεροπορικές επιδρομές, με κόστος τουλάχιστον δέκα δισεκατομμυρίων δολαρίων, χωρίς να καταφέρουν να εξαλείψουν τους ηγέτες του κινήματος ή να μειώσουν τις βαλλιστικές του δυνατότητες, και οι οποίες κατέληξαν να αποδεχτούν μια κατάπαυση του πυρός της οποίας η Ουάσιγκτον, και όχι η Σαναά, αποδείχθηκε ο πραγματικός χαμένος. Το δεύτερο ήταν αυτό του συνασπισμού Σαουδικής Αραβίας-Εμιράτων, του οποίου ο δεκαετής χερσαίος πόλεμος δεν του επέτρεψε καν να ανακτήσει τις θέσεις που κατείχε το 2015. Και τώρα, τον Σεπτέμβριο του 2026, το τρίτο.

Ωστόσο, η στρατηγική σημασία του Ανσάρ Αλλάχ δεν πρέπει να αναζητηθεί μόνο σε αυτό το πρόσφατο επεισόδιο. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Δώδεκα Ημερών μεταξύ Ισραήλ και Ιράν τον Ιούνιο του 2025 και ξανά στον ευρύτερο πόλεμο την άνοιξη του 2026 - ο οποίος ξεκίνησε με το κοινό χτύπημα ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου και διήρκεσε σχεδόν σαράντα ημέρες - η Ανσάρ Αλλάχ ήταν ένας από τους λίγους περιφερειακούς παράγοντες που μπήκαν πραγματικά στη μάχη. και όχι μόνο δηλώσεις: από τις 28 Μαρτίου 2026, το κίνημα εκτόξευσε βαλλιστικούς πυραύλους προς την κατεύθυνση του Ισραήλ και ανακοίνωσε ότι «το δάχτυλό μας ακουμπάει στη σκανδάλη όποτε το απαιτεί η εξέλιξη της κατάστασης». Η Υεμένη, μια χώρα που ζούσε υπό βομβαρδισμούς και αποκλεισμό από το 2015, ήταν η μόνη χώρα που, εκείνη την αποφασιστική ώρα, απάντησε όχι με δήλωση, αλλά με φωτιά.

Για να κατανοήσουμε αυτή την αντοχή, πρέπει να πάμε πιο πίσω. Το κίνημα Ανσάρ Αλλάχ έχει τις ρίζες του στην αναβίωση του Ζαϊντισμού, ενός κλάδου του σιιτικού Ισλάμ που κυβέρνησε τη βόρεια Υεμένη - συμπεριλαμβανομένης της ορεινής επαρχίας Σαάντα - για περισσότερα από χίλια χρόνια, έως ότου η δημοκρατική επανάσταση του 1962 έβαλε τέλος στο ιμάμα Ζαΐντι (3).

Το ίδιο το κίνημα διαμορφώθηκε τη δεκαετία του 1990 υπό την ηγεσία του Χουσεΐν Μπαντρεντίν αλ-Χούτι, ως αντίδραση στην περιθωριοποίηση της ταυτότητας των Ζαΐντι και την εξάπλωση της επιρροής των Ουαχάμπι που υποστηρίζεται από τη Σαουδική Αραβία. Ο αλ-Χούτι σκοτώθηκε το 2004, αλλά το κίνημα, με επικεφαλής τον αδελφό του Αμπντούλ-Μαλίκ αλ-Χούτι, κατέλαβε τη Σαναά το 2014 και αντιστέκεται από το 2015 στην παρέμβαση του συνασπισμού υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας.

Αυτό που ακολουθεί είναι μια προσπάθεια να εξηγηθεί αυτή η τριπλή αντοχή - απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες, απέναντι στον αραβικό συνασπισμό και, τώρα, στη Μόκα - όχι μέσω της γνωστής αντίθεσης μεταξύ «ξηράς και θάλασσας», που τόσο συχνά επικαλείται σε συζητήσεις για τελλουρική και θαλασσοκρατική εξουσία, αλλά μέσω τριών άλλων εργαλείων δανεισμένων από το έργο του Carl Schmitt ο οποίος, υπό το φως της πολιτικής θεολογίας των Ζαΐντι, προσφέρουν μια πιο ακριβή κατανόηση του φαινομένου: τη θεωρία του αντάρτικου, τη χρονικότητα του qiyam bi-l-sayf και την έννοια του Großraum.

Η φιγούρα του παρτιζάνου: ο ακανόνιστος τελλουρικός εχθρός

Το 1963, στη Θεωρία του Παρτιζάνου, ο Carl Schmitt προσπάθησε να σχεδιάσει ένα θεωρητικό πορτρέτο του μαχητή που είχε σημαδέψει τους πολέμους του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα, από την Ισπανία μέχρι το Βιετνάμ (4). Σύμφωνα με τον ίδιο, ο αληθινός παρτιζάνος έχει τέσσερα χαρακτηριστικά: αντικανονικότητα — δεν είναι ο στρατιώτης ενός επίσημα συγκροτημένου στρατού — μια εξαιρετική τακτική κινητικότητα, μια εξαιρετική ένταση πολιτικής δέσμευσης και — ένα ακόμη πιο αποφασιστικό χαρακτηριστικό από τα προηγούμενα τρία — έναν τελλουρικό χαρακτήρα: έναν οργανικό δεσμό με το γηγενές έδαφος, με μια γη που γνωρίζει, κατοικεί και υπερασπίζεται.

Είναι αυτό το τέταρτο χαρακτηριστικό που διακρίνει τον παρτιζάνο από τον κοσμοπολίτη επαναστάτη λενινιστικού ή μαοϊκού τύπου: ο κοσμοπολίτης επαναστάτης θεωρεί τα σύνορα απλώς οριζόντια και επιδιώκει να εξάγει την επανάσταση σε κάθε σημείο του πλανήτη. Ο τελλουρικός παρτιζάνος, από την άλλη πλευρά, διεξάγει τον πόλεμό του σε ένα συγκεκριμένο μέρος, προκειμένου να υπερασπιστεί το ίδιο μέρος.

Ο Ανσάρ Αλλάχ είναι ένα σχεδόν ιδανικό-τυπικό παράδειγμα αυτής της φιγούρας. Το κίνημα δεν είναι ούτε ένας τακτικός στρατός με τις στολές και την κλασική ιεραρχία του κινήματος - αν και η στρατιωτική του δομή έχει επισημοποιηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια - ούτε ο φορέας ενός σχεδίου εξαγωγής της επανάστασης πέρα από τα σύνορα της Υεμένης. Ποτέ δεν έκανε τέτοιο ισχυρισμό. Οι μαχητές του έχουν τις ρίζες τους στις ίδιες κοιλάδες και βουνά της Σαάντα στα οποία, αρκετές γενιές νωρίτερα, βασίλευε ο ιμάμης Ζαΐντι.

Για μια δεκαετία πολέμου, οι εκτοξευτές πυραύλων και τα κέντρα διοίκησης ήταν κρυμμένα στο ίδιο αφιλόξενο έδαφος - ένα έδαφος μπροστά στο οποίο η απόλυτη αεροπορική υπεροχή των Ηνωμένων Πολιτειών και του αραβικού συνασπισμού έχει αποδειχθεί ελάχιστα χρήσιμη, αντιμέτωπη με τη γνώση που μόνο ο κάτοικος μιας γης κατέχει.

Ο Schmitt γράφει ότι ο παρτιζάνος «πολεμά με τη γη, όχι εναντίον της» - ακριβώς η διάκριση που χωρίζει τον Αμερικανό στρατιώτη, που επιχειρεί από το κατάστρωμα ενός αεροπλανοφόρου ή σε υψόμετρο δέκα χιλιάδων μέτρων και δεν οφείλει πίστη σε κανένα συγκεκριμένο μέρος πέρα από τη δική του λειτουργική ικανότητα, από τον μαχητή της Υεμένης, για τον οποίο το βουνό είναι το σπίτι του.

Η πρόσφατη μάχη της Μόκα δείχνει, ωστόσο, ότι αυτός ο αντάρτικος χαρακτήρας έχει πλέον επεκταθεί από την υπεράσπιση των βουνών στον εδαφικό και ακόμη και θαλάσσιο έλεγχο, χωρίς, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, να χάσει ούτε την πολιτική του ένταση ούτε τον τελλουρικό του δεσμό. Αυτό από μόνο του είναι μια απάντηση σε μια από τις επιφυλάξεις του Schmitt για το μέλλον του παρτιζάνου στην εποχή της τεχνολογίας: μπορεί ο παρτιζάνος να αντέξει έναν πλήρως τεχνικό πόλεμο;

Η εμπειρία της Υεμένης παρέχει μια καταφατική, αλλά υπό όρους, απάντηση: κάθε αντάρτικο κίνημα που έχει μετακινηθεί από την εδαφική άμυνα στον εδαφικό έλεγχο - από τον Τίτο έως τους Βιετκόνγκ - έχει βρεθεί αντιμέτωπο με τον κίνδυνο αυτού που θα μπορούσε να ονομαστεί εξομάλυνση, δηλαδή τον κίνδυνο να αποκτήσει, στην ίδια τη διαδικασία εδραίωσης της εξουσίας του, τα τρωτά σημεία του τακτικού στρατού από τα οποία είχε προηγουμένως ξεφύγει. Το ερώτημα εάν η Ανσάρ Αλλάχ θα αποτελέσει εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα δεν θα αποφασιστεί στο κείμενο της θεωρίας, αλλά στο πεδίο της πρακτικής.

Η εποχή του qiyam bi-l-sayf: μια αντίπαλη διατύπωση της δυτικής χρονικότητας

Η αρχή του qiyam bi-l-sayf - «να σηκωθείς με το σπαθί» - πρέπει πρώτα να εντοπιστεί ακριβώς στη θεολογία των Ζαΐντι πριν επιχειρηθεί οποιαδήποτε θεωρητική ανάγνωση (5). Σε αντίθεση με την παράδοση των Δώδεκα Ιμάμηδων, η οποία βασίζει το ιμάμητο στον θεϊκό προσδιορισμό (nass) και την κληρονομική μετάδοση μέσω της γενεαλογίας των αλάνθαστων ιμάμηδων, και σε αντίθεση με τη σουνιτική παράδοση, η οποία το αντιλαμβάνεται μέσω της πίστης (bay'a) και της συναίνεσης (ijma'), η νομολογία των Ζαΐντι έχει υποστηρίξει εδώ και καιρό — τουλάχιστον από τη συστηματοποίησή της από τον αλ-Κασίμ ιμπν Ιμπραήμ αλ-Ράσι τον τρίτο αιώνα του Ισλάμ — ότι ο ιμάμης είναι υποδεέστερος του ένα σύνολο προσόντων που, εκτός από την καταγωγή — που κατάγεται είτε από τον Χασάν είτε από τον Χουσεΐν ιμπν Αλί — και τη γνώση — ανεξάρτητο νομικό συλλογισμό, ή ijtihad — περιλαμβάνουν την ίδια την απαίτηση του qiyam bi-l-sayf: όποιος ισχυρίζεται ότι είναι ιμάμης πρέπει να ξεσηκωθεί, αυτοπροσώπως και με πράξεις, ενάντια στην αδικία για να θεωρηθεί έγκυρος αυτός ο ισχυρισμός.

Στην κλασική πλέον μελέτη του για το Ζαΐντι ιμάμη, ο Wilferd Madelung αντιμετωπίζει ακριβώς αυτό το χαρακτηριστικό ως το διακριτικό χαρακτηριστικό του Ζαΐντι μεταξύ των σιιτικών ρευμάτων: σε αντίθεση με το Ιμάμιτο ιμάμη, που αιωρείται από το δόγμα της απόκρυψης, το Ζαΐντι ιμάμα δεν διαχωρίστηκε ποτέ από την ανοιχτή πολιτική δράση (6).

Πιο πρόσφατες εργασίες σχετικά με τη σύγχρονη αναβίωση των Ζαΐντι - ιδίως αυτές των Bernard Haykel και Najam Haider - δείχνουν επίσης ότι η Ανσάρ Αλλάχ, ακόμη και στη σύγχρονη επανερμηνεία της κληρονομιάς των Ζαΐντι, έχει διατηρήσει τον ίδιο κλασικό άξονα: η νομιμότητα δεν είναι κάτι που απονέμεται από έξω, αλλά κάτι που αποδεικνύεται με πράξεις (7).

Πέρα από το αυστηρά νομικό της πλαίσιο, αυτή η δομή μπορεί να ερμηνευθεί ως μια θεωρία νομιμότητας με πραγματική θεωρητική συγγένεια με την πολιτική θεολογία του Schmitt.

Η Πολιτική Θεολογία του Schmitt ξεκινά από μια θεμελιώδη αναλογία: οι κεντρικές έννοιες της σύγχρονης κρατικής θεωρίας είναι εκκοσμικευμένες θεολογικές έννοιες. Ακριβώς όπως ο παντοδύναμος Θεός μπορεί να αναστείλει τη φυσική τάξη με το θαύμα, ο πολιτικός κυρίαρχος, σε μια κατάσταση εξαίρεσης, θεμελιώνει ή αναδιατυπώνει την τάξη με απόφαση — και όχι με προσφυγή σε έναν προϋπάρχοντα κανόνα (8).

Σε αυτή την ανάγνωση, η νομιμότητα πηγάζει από τη δράση και την απόφαση, και όχι από την απλή διαιώνιση μιας ήδη καθιερωμένης διαδικασίας. Η αρχή του qiyam bi-l-sayf, μέσα σε μια παράδοση εντελώς ανεξάρτητη από τον Schmitt και αρκετά παλαιότερη, εκφράζει ακριβώς την ίδια λογική: ο ιμάμης δημιουργεί το δικό του ιμάμητο με την απόφαση να ανέβει και όχι μόνο με την υπεροχή. Αυτό που ενώνει αυτές τις δύο παραδόσεις δεν είναι ο ισχυρισμός ότι η μία έχει δανειστεί από την άλλη — κανένας τέτοιος ισχυρισμός δεν προορίζεται ή δικαιολογείται εδώ — αλλά η δομική τους σύγκλιση γύρω από το ίδιο ερώτημα: από πού προέρχεται η νομιμότητα όταν η υπάρχουσα τάξη δεν είναι πλέον σε θέση να απαντήσει για τον εαυτό της;

Από αυτήν ακριβώς τη δομή απορρέει μια ξεχωριστή διατύπωση του πολιτικού χρόνου. Η φιλελεύθερη και σύγχρονη δυτική χρονικότητα είναι γραμμική και αναπτυξιακή: η ιστορία γίνεται αντιληπτή ως μια διαδικασία που κινείται προς τα εμπρός, μετρούμενη σε υπολογίσιμα διαστήματα. Ο χρονικός ορίζοντας ενός πολιτικού των ΗΠΑ εκτείνεται, το πολύ, στον επόμενο εκλογικό κύκλο ή στο κλείσιμο της ετήσιας περιόδου αμυντικών δαπανών. Υπολογισμοί όπως «σοκ και δέος» ή «αλλαγή καθεστώτος» σχεδιάζονται ακριβώς σε αυτόν τον σύντομο ορίζοντα.

Ο χρόνος του qiyam bi-l-sayf, από την άλλη πλευρά, είναι κυκλικός και αναβιωτικός: ένας ιμάμης Zaydi μπορεί να «αναστηθεί» χίλια χρόνια μετά την πτώση του τελευταίου imamate, επειδή το παρόν γεγονός, σε αυτή την αντίληψη, αποτελεί την άμεση συνέχεια μιας χιλιόχρονης αφήγησης και όχι μια αντίδραση σε μια σύγχρονη κρίση. Όταν ο μαχητής της Ανσάρ Αλλάχ παίρνει τα όπλα εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σαουδικής Αραβίας, αναπαριστά, στο δικό του χρονικό πλαίσιο, την ίδια ιδρυτική στιγμή: ο δίκαιος ιμάμης, οπλισμένος με το σπαθί, αντιμετωπίζει τον άδικο τύραννο. Αυτή η χρονικότητα, η οποία μετρά τα γεγονότα σε γενιές και αιώνες και όχι σε εκλογικούς κύκλους, δίνει στην αντίσταση μια υπομονή που κανένας υπολογισμός «σοκ και δέους» δεν μπορεί να σπάσει: οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ηττήθηκαν στην Υεμένη επειδή ο στρατός τους καταστράφηκε. Ήταν έτσι επειδή είχαν ορίσει τη «νίκη» στο δικό τους χρονικό πλαίσιο, ενώ στο χρονικό πλαίσιο του αντιπάλου τους το μέτρο της νίκης ήταν, από την αρχή, εντελώς διαφορετικό.

Από τον Νόμο της Γης στο Großraum: ο Άξονας της Αντίστασης ως ένας μεγάλος αναδυόμενος χώρος

Η σχέση μεταξύ του Ιράν, του Ανσάρ Αλλάχ και της Χεζμπολάχ είναι κοινώς κατανοητή μέσω της γνωστής αντίθεσης μεταξύ «τελλουρικής γης και θαλασσοκρατικής θάλασσας» - το ίδιο πλαίσιο που επικαλέστηκε στην προηγούμενη ενότητα για τον παρτιζάνο μαχητή. Αυτή η αντίθεση, ενώ είναι χρήσιμη για την κατανόηση της σχέσης του μαχητή με το έδαφος, γίνεται υποτυπώδης όταν στραφούμε στην ευρύτερη δομή του λεγόμενου Άξονα της Αντίστασης: μας διδάσκει μόνο ότι αυτός ο άξονας είναι «ριζωμένος στη γη», χωρίς να διευκρινίζει ποια συγκεκριμένη πολιτική και νομική τάξη παράγει αυτό το ρίζωμα. Για μια ανάλυση σε αυτό το επίπεδο, ο Schmitt παρέχει ένα πιο αυστηρό όργανο: το Großraum, ή «μεγάλος χώρος» (9).

Στη χρήση του από τον Schmitt, το Großraum δεν είναι ούτε απλώς μια παλιομοδίτικη αυτοκρατορία ούτε μια απλή γεωγραφική ενότητα, αλλά μια τριπλή σχέση μεταξύ μιας κεντρικής εξουσίας, μιας καθοδηγητικής πολιτικής ιδέας και ενός χώρου οργανωμένου σύμφωνα με αυτήν την ιδέα και διεκδικώντας ασυλία από την παρέμβαση ξένων δυνάμεων — μια αρχή που ο Schmitt αποκαλεί Interventionsverbot für raumfremde Mächte. την απαγόρευση επέμβασης ξένων δυνάμεων στο διάστημα. Για τον Schmitt, το παραδειγματικό παράδειγμα αυτής της δομής είναι το αμερικανικό δόγμα Monroe: μια κεντρική εξουσία που, μέσω μιας πολιτικής ιδέας, οργανώνει έναν χώρο και απαγορεύει την παρέμβαση δυνάμεων «ξένων» προς αυτόν.

Ο Άξονας της Αντίστασης μπορεί να γίνει κατανοητός ακριβώς με αυτούς τους όρους - όχι ως ένας άτυπος στρατιωτικός συνασπισμός μη κρατικών παραγόντων, αλλά ως ένα αναδυόμενο Großraum: η κεντρική του δύναμη είναι το Ιράν. Η κατευθυντήρια αρχή του είναι η αντίσταση στη δυτικο-ισραηλινή ηγεμονία στη Δυτική Ασία. και τώρα, με τον έλεγχο που ασκεί ο Ανσάρ Αλλάχ στη Μόκα και τον Μπαμπ ελ-Μαντέμπ, αυτός ο χώρος απέκτησε για πρώτη φορά ένα πρακτικό σύνορο που μπορεί να επιβληθεί στην υπηρεσία αυτής ακριβώς της αρχής της απαγόρευσης της επέμβασης — όχι σε επίπεδο θεωρίας, αλλά σε επίπεδο πυραύλων και ραντάρ. Η αποτρεπτική ικανότητα του Ιράν στα Στενά του Ορμούζ και οι δυνατότητες του Ανσάρ Αλλάχ στο Μπαμπ ελ-Μαντέμπ αποτελούν τα δύο άκρα του ίδιου τόξου: ένα τόξο που υποστηρίζει ότι δύο από τα πιο ζωτικά ενεργειακά και εμπορικά σημεία συμφόρησης στον κόσμο δεν είναι ξένοι χώροι που θα ήταν ανοιχτοί σε παρέμβαση από τις αμερικανικές και ευρωπαϊκές δυνάμεις.

Αυτό που διακρίνει αυτή την ανάγνωση από την απλή αντίθεση ξηράς-θάλασσας είναι ότι το Großraum, σε αντίθεση με τον Νόμο της Γης – ο οποίος περιγράφει μόνο μια οντολογική σχέση με τον τόπο – παρέχει μια λειτουργική και νομική-πολιτική δομή: ποιος αποτελεί την κεντρική εξουσία, τι συνιστά την κατευθυντήρια ιδέα και πού βρίσκεται το αποτελεσματικό όριο της απαγόρευσης της επέμβασης. Από αυτή την άποψη, η πτώση του Mokha δεν είναι απλώς ένα επεισόδιο τακτικής. Είναι η στιγμή που το θεωρητικό όριο ενός αναδυόμενου Großraum εγγράφεται, για πρώτη φορά, απτά στον χάρτη.

Ωστόσο, αυτό το αναδυόμενο Großraum δεν είναι απρόσβλητο από εσωτερικές εντάσεις. Πρώτον, οι τακτικοί και στρατηγικοί ανταγωνισμοί μεταξύ των συνιστωσών του -Ιράν, Ανσάρ Αλλάχ, Χεζμπολάχ και ιρακινές φατρίες- θα μπορούσαν να αποδυναμώσουν τη μακροπρόθεσμη συνοχή του, ειδικά εάν οποιοσδήποτε από αυτούς τους παράγοντες τοποθετούσε το δικό του εθνικό συμφέρον πάνω από την κατευθυντήρια ιδέα του διαστήματος στο σύνολό του.

Δεύτερον, η εσωτερική νομιμότητα της κεντρικής εξουσίας δεν είναι ομοιόμορφη μεταξύ των διαφόρων συνιστωσών αυτού του χώρου. Οι ομολογιακές διαφορές - Ζαΐντι εναντίον Ιμαμιτών - και οι ιστορικές διαφορές θα μπορούσαν να αποκρυσταλλωθούν σε λανθάνουσες ρωγμές.

Τρίτον, ο ίδιος κίνδυνος εξομάλυνσης που προκαλείται σε σχέση με τον παρτιζάνο επανεμφανίζεται εδώ σε δομικό επίπεδο: με τη θεσμοθέτηση, το Großraum κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια γραφειοκρατική αυτοκρατορία – μια μοίρα για την οποία ο ίδιος ο Schmitt προειδοποίησε σε σχέση με τη Σοβιετική Ένωση (10). Καμία από αυτές τις προκλήσεις δεν αναιρεί την πραγματικότητα του Großraum. Αντίθετα, αποτελούν τις προϋποθέσεις για τη διατήρησή του.

Εχθρός της ανθρωπότητας: ο μηχανισμός της ταμπέλας του τρομοκράτη

Γιατί η Δύση αποκαλεί την Ανσάρ Αλλάχ όχι ένοπλο πολιτικό κίνημα, αλλά «τρομοκρατική» οργάνωση; Η συμβατική απάντηση - ιδεολογικές αποκλίσεις ή γεωπολιτικά συμφέροντα - είναι ανεπαρκής. Στην κριτική του στον αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό, ο Schmitt προτείνει έναν πιο ακριβή μηχανισμό. Σύμφωνα με τον ίδιο, όταν μια δύναμη παρουσιάζεται όχι απλώς ως κράτος μεταξύ άλλων, αλλά ως εκπρόσωπος της «ανθρωπότητας» ως τέτοιας – όπως κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στη γλώσσα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και της «βασισμένης σε κανόνες διεθνούς τάξης» – ο πολιτικός της εχθρός παύει να είναι απλώς πολιτικός εχθρός και γίνεται «εχθρός της ανθρωπότητας» (Feind der Menschheit) (11).

Αυτή η αλλαγή έχει μια πολύ σημαντική συνέπεια. Στο κλασικό πολιτικό πλαίσιο, ο εχθρός είναι ένα νόμιμο μέρος σε μια σύγκρουση - ένα μέρος με το οποίο είναι δυνατό να συναφθεί ειρήνη ή συνθήκες ή, στη χειρότερη περίπτωση, να διεξαχθεί πόλεμος εντός των ορίων που θέτουν οι κανόνες. Αλλά μόλις ο εχθρός υποβιβαστεί στην κατάσταση ενός εχθρού της ανθρωπότητας, η εχθρότητα απελευθερώνεται από το οριοθετημένο πλαίσιο της πολιτικής και γίνεται ηθική και απεριόριστη. γιατί η εχθρότητα που στρέφεται εναντίον ολόκληρης της ανθρωπότητας είναι, εξ ορισμού, απόλυτη και εξωτερική σε οποιοδήποτε περιορισμένο όριο.

Είναι ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο που η ετικέτα «τρομοκράτης» που αποδίδεται στην Ανσάρ Αλλάχ δεν είναι, παρά τα φαινόμενα, μια νομική-ποινική κρίση, αλλά μια δήλωση ότι το κίνημα έχει εκδιωχθεί από τον κύκλο των νόμιμων πολιτικών παραγόντων - μια δήλωση που καθιστά κάθε διάλογο μαζί του παράνομο εκ των προτέρων και, αντίστοιχα, «δικαιολογεί» κάθε μέσο που αποσκοπεί στην καταστροφή του. από τον ναυτικό αποκλεισμό μέχρι τον βομβαρδισμό μη στρατιωτικών υποδομών.

Ένα συγκεκριμένο παράδειγμα αυτού του μηχανισμού μπορεί να φανεί στην απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ τον Ιανουάριο του 2025 να καταχωρίσει την Ανσάρ Αλλάχ ως Ξένη Τρομοκρατική Οργάνωση (FTO) (12). Αυτή η απόφαση ήταν, επιφανειακά, μια νομική και διοικητική πράξη. Στην πράξη, έστειλε ένα πολιτικό μήνυμα σε ολόκληρη την περιοχή: η Ανσάρ Αλλάχ δεν ήταν πλέον μέρος μιας σύγκρουσης προς διαπραγμάτευση, αλλά εχθρός της ανθρωπότητας που έπρεπε να καταστραφεί.

Συνέπεια αυτού του διορισμού δεν ήταν μόνο το κλείσιμο των διπλωματικών οδών, αλλά και η νομιμοποίηση κάθε στρατιωτικού μέτρου. Και είναι ακριβώς εδώ που γίνεται ορατή η σύνδεση μεταξύ της ετικέτας του τρομοκράτη και του Großraum: η ετικέτα του τρομοκράτη είναι ένα όργανο με το οποίο ο θαλάσσιος ηγεμόνας στερεί από ένα αντίπαλο Großraum τη νομιμότητα. Μετατρέποντας έναν πολιτικό εχθρό σε εχθρό της ανθρωπότητας, ακυρώνει εκ των προτέρων κάθε αξίωση που θα μπορούσε να διεκδικήσει αυτός ο εχθρός σε μια μεγάλη περιοχή και σε απαγόρευση επέμβασης. Ωστόσο, όπως έχει δείξει η εμπειρία της Υεμένης, αυτή η στρατηγική αποδεικνύεται αναποτελεσματική ενάντια σε ένα Großraum που βασίζεται στο qiyam bi-l-sayf και τον τελλουρικό χαρακτήρα, επειδή η νομιμότητά του δεν προέρχεται από εξωτερική αναγνώριση, αλλά από την ίδια την εσωτερική πράξη αντίστασης.

Συμπέρασμα: ο υποστηρικτής του Großraum

Αυτό που συνέβη στη Μόκα, στο Μπαμπ ελ-Μαντέμπ και στον ουρανό πάνω από το Ισραήλ την άνοιξη του 2026 έχει τρεις διαστάσεις, φαινομενικά διακριτές αλλά θεμελιωδώς αλληλένδετες. Στο επίπεδο του μαχητή, παρατηρούμε τη φιγούρα του τελλουρικού παρτιζάνου - ακανόνιστου, ευκίνητου, έντονα πολιτικού και ριζωμένου στο γηγενές έδαφος - που έχει πλέον περάσει από την υπεράσπιση των βουνών στον εδαφικό και θαλάσσιο έλεγχο, χωρίς, τουλάχιστον μέχρι τώρα, να έχει αποκηρύξει τον τελλουρικό του δεσμό. Στο επίπεδο της νομιμότητας, παρατηρούμε την επανπραγματοποίηση της χρονικότητας του qiyam bi-l-sayf: την ιδρυτική απόφαση του ιμάμη, που δεν βρίσκεται στον γραμμικό χρόνο της προόδου, αλλά στον κυκλικό χρόνο της ανανέωσης. Τέλος, σε διαρθρωτικό επίπεδο, παρατηρούμε ένα αναδυόμενο Großraum το οποίο, χάρη στον έλεγχο δύο από τα κύρια ενεργειακά σημεία συμφόρησης στον κόσμο, αντιτίθεται για πρώτη φορά στη θαλάσσια ηγεμονία με συγκεκριμένη αξίωση στην αρχή της απαγόρευσης της επέμβασης.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο αραβικός συνασπισμός εξήγησαν με τη σειρά τους αυτό το φαινόμενο στη γλώσσα του εχθρού της ανθρωπότητας, ακριβώς για να αποφύγουν να αισθανθούν υποχρεωμένοι να διαπραγματευτούν μαζί του. Αλλά ένας εχθρός με τον οποίο δεν μπορεί κανείς να διαπραγματευτεί δεν είναι απαραίτητα ένας εχθρός με τον οποίο μπορεί να νικήσει. Σε τρεις περιπτώσεις — κατά των Ηνωμένων Πολιτειών, κατά του αραβικού συνασπισμού και, τώρα, στη Μόχα — αυτή η πρόταση δοκιμάστηκε και αποδείχθηκε λανθασμένη. Αυτό που αντιστάθηκε στην ανώτερη αεροπορική και ναυτική δύναμη δεν ήταν ένας στρατός ικανός να ηττηθεί σε ένα μόνο πεδίο μάχης. Ήταν μια φιγούρα που ήταν ταυτόχρονα κομματικός, ιμάμης και ιδρυτής ενός αναδυόμενου χώρου.

Αυτή η ταυτοχρονία, ωστόσο, δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως μόνιμη ή αιώνια κατάσταση. Κάθε μία από τις τρεις διαστάσεις που επισημαίνονται από αυτήν την ανάλυση ενέχει τον δικό της κίνδυνο: επεκτείνοντας προς την εδαφική εξουσία, ο κομματάρχης κινδυνεύει να εξομαλυνθεί. Με τη θεσμοθέτησή του, το Großraum κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια γραφειοκρατική αυτοκρατορία. Και η προσωρινότητα του qiyam bi-l-sayf, όσο ανθεκτικό κι αν ήταν απέναντι στο «σοκ και το δέος», απαιτεί συνεχή ανανέωση ενάντια στην προοδευτική φθορά – το μακροπρόθεσμο όπλο της θαλάσσιας ηγεμονίας. Αυτό που συνέβη στην Υεμένη δεν είναι μια οριστική νίκη. Είναι ένα ιστορικό άνοιγμα, η επιδίωξη του οποίου θα κριθεί όχι στη θεωρία, αλλά στην καθημερινή πρακτική της αντίστασης.

Σημειώσεις:

(1) Για επιβεβαιωμένες πληροφορίες σχετικά με την πτώση του Mokha στις 10 και 11 Σεπτεμβρίου 2026, βλέπε άρθρα του Reuters, του Associated Press και του NPR της 11ης Σεπτεμβρίου 2026.

(2) Bab el-Mandeb — «η Πύλη των Δακρύων» ή «η Πύλη της Θλίψης» στα αραβικά — συνδέει την Ερυθρά Θάλασσα με τον Κόλπο του Άντεν και, πέρα από αυτό, με τον Ινδικό Ωκεανό. Στο στενότερο σημείο του έχει πλάτος περίπου δεκαοκτώ μίλια.

(3) Οι Ζαΐντι πήραν το όνομά τους από τον Ζάιντ ιμπν Αλί, δισέγγονο του Ιμάμη Χουσεΐν. Αποτελούν έναν κλάδο του σιιτικού Ισλάμ του οποίου το δόγμα του ιμάμη, το οποίο απαιτεί ιδιαίτερα μια ενεργή πολιτική και στρατιωτική επιβεβαίωση από την πλευρά του διεκδικητή, τους φέρνει, σε θέματα θρησκευτικής πρακτικής και δικαίου, πολύ πιο κοντά στη σουνιτική νομολογία από οποιαδήποτε άλλη σιιτική σχολή, μια εγγύτητα που συχνά συνοψίζεται στη φόρμουλα: «Σιίτες μεταξύ Σουνιτών, Σουνίτες μεταξύ των Σιιτών». Ο ιμάμης Ζαΐντι κυβέρνησε τμήματα της βόρειας Υεμένης, με διακοπές, από τον ένατο αιώνα μέχρι την επανάσταση του 1962.

(4) Carl Schmitt, Théorie des Partisanen: Zwischenbemerkung zum Begriff des Politischen, Βερολίνο, 1963.

(5) Για τον τελλουρικό χαρακτήρα του παρτιζάνου και τη διάκρισή του από τον κοσμοπολίτη επαναστάτη, βλέπε ό.π., τα τμήματα που είναι αφιερωμένα στον Λένιν και τον Μάο.

(6) Wilferd Madelung, Der Imam al-Qāsim ibn Ibrāhīm und die Glaubenslehre der Zaiditen, Βερολίνο, 1965· Σχετικά με τις κλασικές συνθήκες του Ζαΐντι ιμάμη, συμπεριλαμβανομένου του κιγιάμ μπι-λ-σαΐφ, δείτε τις ενότητες που είναι αφιερωμένες στη θεωρία του ιμάμη.

(7) Σχετικά με τη σύγχρονη αναβίωση του Ζαϊντισμού και την επανοικειοποίηση αυτής της κληρονομιάς από τον Ανσάρ Αλλάχ, βλέπε Bernard Haykel, Revival and Reform in Islam, Cambridge, 2003· Najam Haider, The Origins of the Shī'a, Κέιμπριτζ, 2011.

(8) Carl Schmitt, Politische Theologie: Vier Kapitel zur Lehre von der Souveränität, Μόναχο/Λειψία, 1922.

(9) Carl Schmitt, Völkerrechtliche Großraumordnung mit Interventionsverbot für raumfremde Mächte, Βερολίνο, 1939.

(10) Σχετικά με τον κίνδυνο εξομάλυνσης μεταξύ των κομματικών κινημάτων που προσχωρούν στην εδαφική εξουσία, βλέπε Schmitt, Theory of the Partisans, τελευταία ενότητα.

(11) Σχετικά με την πολεμική του Schmitt κατά του αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμού και της έννοιας του εχθρού της ανθρωπότητας, βλ. Falk, Hjalmar (2022), «Carl Schmitt and the Challenges of Interwar Internationalism. Ενάντια στη Βαϊμάρη – Γενεύη – Βερσαλλίες», Παγκόσμια Πνευματική Ιστορία, 7:4, σ. 765-783.

(12) Σχετικά με τον χαρακτηρισμό της Ανσάρ Αλλάχ ως ξένης τρομοκρατικής οργάνωσης από την κυβέρνηση Τραμπ τον Ιανουάριο του 2025, βλέπε τα αντίστοιχα ανακοινωθέντα του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ιανουάριος 2025. 

 http://euro-synergies.hautetfort.com/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Ο πόλεμος με το Ιράν δείχνει ότι κανείς δεν έχει πλέον τον έλεγχο και ότι το σύστημα μπορεί να αποσταθεροποιηθεί μέσω των σημείων πίεσης

 

Ο πόλεμος κατά του Ιράν και οι τρόποι με τους οποίους γύρισε μπούμερανγκ στους επιτιθέμενους, απέδειξαν ότι η αυτοκρατορική τάξη κυβερνάται από ένα κυβερνητικό σύστημα - ένα σύστημα που μπορεί να οδηγηθεί στην κατάρρευση. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι, αν και η ίδια η αμερικανική κοινωνία αποσυντίθεται όλο και πιο γρήγορα, ο πόλεμος με το Ιράν και οι άλλοι πόλεμοι μπορούν ακόμα να συνεχιστούν. Για να διατηρήσει την επίθεσή της, η αυτοκρατορία χρειαζόταν ένα προκατασκευασμένο στρατιωτικό σύστημα για να κρατήσει τα πάντα σε λειτουργία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το σύστημα είναι ανίκητο. Ακριβώς επειδή ένα σύστημα είναι κυβερνητικό (και επομένως έχει σχεδιαστεί για να ενισχύεται αυτόματα), αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ένα πραγματικά ορθολογικό σύστημα και δεν μπορεί να οδηγηθεί να ανατιναχτεί από μέσα.

Αυτή είναι η πραγματικότητα που έχει αγνοηθεί από τις φιγούρες της άρχουσας τάξης που έχουν βασιστεί στην κυβερνητική για να παραμείνουν στην εξουσία: μια δομή που λειτουργεί ανεξάρτητα εξακολουθεί να λειτουργεί με ιδεολογική προκατάληψη και με τις αδυναμίες που προκύπτουν από αυτήν. Αυτό το μειονέκτημα στην αυτοκρατορία των ΗΠΑ εκμεταλλεύονται τώρα το Ιράν, η Χεζμπολάχ, η παλαιστινιακή αντίσταση και ο Ανσάρ Αλλάχ, οι οποίοι, σε αντίθεση με την αυτοκρατορία, λειτουργούν με βάση την πραγματική ανθρώπινη νοημοσύνη. Αυτή η ευφυΐα είναι που επέτρεψε στους μαχητές της ελευθερίας της Υεμένης να αναπτύξουν ένα μοντέλο ανταρτοπόλεμου για την εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και που τελικά θα οδηγήσει το κυβερνητικό θηρίο στον θάνατό του, γράφει ο Rainer Shea.

Αυτή η πραγματικότητα -ότι η κοινωνία και η κυβέρνησή μας στη «συλλογική Δύση» κυβερνώνται από μια ανεξάρτητη μηχανή- παρέχει μια σαφήνεια που εξηγήσεις όπως το «εβραϊκό ζήτημα» δεν μπορούν να προσφέρουν. Και όταν αντιπαραβάλλουμε την κυβερνητική εξήγηση με το JQ σχετικά με το γιατί έγινε ο πόλεμος με το Ιράν, γίνεται σαφές ότι ακόμη και ο Νετανιάχου είναι υποταγμένος σε αυτό το σύστημα, παρά το πόσο ισχυρός φαίνεται σε αυτή την κατάσταση.

Μια κρίσιμη πηγή για αυτό το θέμα είναι το έγγραφο πολιτικής του Ινστιτούτου Brookings του 2009, το οποίο έκανε μια σύσταση που τώρα αισθάνεται ανατριχιαστική λόγω του τρόπου με τον οποίο ακολουθήθηκε τέλεια: «Αφήστε το στον Μπίμπι». Από τότε που ξεκίνησαν το σχέδιό τους μετά την 9/11 για την εξάλειψη επτά ισλαμικών χωρών, οι νεοσυντηρητικοί γνώριζαν ότι δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο με το Ιράν όπως έκαναν με το Ιράκ, επειδή η γεωγραφία απλώς δίνει στην Περσία πάρα πολύ μεγάλο πλεονέκτημα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο εδώ και καιρό μιλούν μεταξύ τους για τη μετατόπιση του καθήκοντος στο εβραϊκό κράτος, παρακάμπτοντας έτσι το συντριπτικό έργο της επαναφοράς της στρατολόγησης στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το ότι αυτό το σχέδιο προήλθε από το Ινστιτούτο Brookings είναι σημαντικό για να δείξει πώς έχει εξελιχθεί το κυβερνητικό αυτοκρατορικό σύστημα. Διότι, όπως σημείωσε ο Paul Temple στην πολεμική του το 1944 κατά της τεχνοκρατικής σκέψης, το Brookings ήταν ο πρωταρχικός οργανισμός που έκανε το είδος της δουλειάς που αγαπούν οι τεχνοκράτες. Δηλαδή, να αναφέρουν την παραγωγή και την παραγωγή ενέργειας, με στόχο να βρουν πώς να ενισχύσουν τον αστικό-ιμπεριαλιστικό έλεγχο. Και σήμερα, καθώς οι επιπτώσεις από τον πόλεμο με το Ιράν προκαλούν πρωτοφανή υπερπληθωρισμό, οι σύγχρονοι υποστηρικτές της τεχνοκρατίας θέλουν να το χρησιμοποιήσουν ως δικαιολογία για τον τελικό στόχο του κινήματός τους: τη δημιουργία ενός καθολικού βασικού εισοδήματος, με το οποίο οι μάζες μπορούν να ειρηνεύσουν εν μέσω προηγμένης φασιστικής διακυβέρνησης. Αυτό σημείωσε ο Temple σχετικά με τον τελικό στόχο της τεχνοκρατίας:

Οι τεχνοκράτες δεν επικαλούνται την πρότασή τους για το «ενεργειακό κόστος» ως εξήγηση για τον πραγματικό κόσμο. Δεν ισχυρίζονται ότι ρίχνει φως στο τι συμβαίνει στην οικονομία σήμερα. Είναι απλώς κάτι που πρέπει να υπάρχει. Όταν οι νόμοι της φυσικής πυροδοτούν την αυτόματη κατάρρευση του συστήματος, οι τεχνοκράτες είναι έτοιμοι να προχωρήσουν και να εισαγάγουν το σύστημα του «ενεργειακού κόστους», το οποίο, επειδή μπορεί να μετρηθεί φυσικά, θα τους επιτρέψει να προγραμματίσουν την παραγωγή παρακολουθώντας τα ergs. Ως λογιστικό εργαλείο, αποτελεί μέρος του τεχνοκρατικού σχεδίου για το μέλλον.

Οι τεχνοκράτες παρουσιάζουν την αλλαγή από τον υπολογισμό των τιμών σε χρήμα στον υπολογισμό του πλούτου σε «ενεργειακό κόστος» ως τη θεμελιώδη κοινωνική μεταρρύθμιση που θα εξαλείψει τα σημερινά δεινά. Είναι η ουσία της αλλαγής που προτείνουν. Σε κάθε άνθρωπο πρέπει να δοθούν ίσα «πιστοποιητικά» που αντιπροσωπεύουν μια ορισμένη ποσότητα ergs (1 erg = 10⁻⁷ joules = 0,0000001 joules, εκδ.), κιλοβάτ και ούτω καθεξής, και για αυτά τα πιστοποιητικά θα λάβει αγαθά των οποίων η παραγωγή έχει καταναλώσει αυτή την ποσότητα ενέργειας. Αντί να τιμολογούνται σε δολάρια και σεντς, τα αγαθά στις τεχνοκρατικές αποθήκες διανομής (καταστήματα) θα τιμολογούνται σε ένα ορισμένο ποσό ergs. Και αντί να ξοδεύει δολάρια σε όλη τη χώρα, ο καταναλωτής θα έκανε την αγορά με «ενεργειακά πιστοποιητικά». Σαφώς, αυτό το σύστημα των «ενεργειακών πιστοποιητικών» είναι ένα σύστημα δελτίου, όπως ακριβώς είναι η χρήση του χρήματος στην οικονομία - ένα σύστημα για τον περιορισμό της σπανιότητας.

Το ιδεολογικό ρεύμα που εκπροσωπούσαν οι τεχνοκράτες είδε το όραμά του να θριαμβεύει μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Από τότε, το εποικοδόμημά μας ελέγχεται θεμελιωδώς από τον στρατό. Είναι ο στρατός των ΗΠΑ που βρίσκεται πίσω από τις τεχνολογίες που έκτοτε κυριαρχούν στην ανθρωπότητα. Οι αποφάσεις του κράτους και η ψυχή των μαζών ήρθαν στα χέρια ενός «ορθολογικού» πλαισίου που σχεδιάστηκε από μια φωτισμένη επιστημονική τάξη. Αλλά ακόμη και όταν οι τεχνοκράτες φαίνεται να είναι στα πρόθυρα να κερδίσουν ξανά, έρχονται αντιμέτωποι με ένα υπαρξιακό ερώτημα: Μπορούν οι δυνάμεις που αντιτίθενται στην αυτοκρατορία να αξιοποιήσουν τις ίδιες τεχνολογίες για να καταστρέψουν την κυβερνητική τάξη;

Τίποτα δεν εμπόδισε την Κίνα να οικοδομήσει μια κοινωνία υψηλής τεχνολογίας με σοσιαλιστικό χαρακτήρα ή τον Ανσάρ Αλλάχ να χρησιμοποιήσει drones για να συντρίψει τις σιωνιστικές δυνάμεις. Αυτό που έκαναν αυτοί οι επαναστάτες νικητές είναι να κάνουν τον εχθρό να υπονομεύσει τον εαυτό του επιδιώκοντας τους στόχους του ίδιου του κυβερνητικού συστήματος. Όταν έχεις ένα «ορθολογικό» σύστημα που στην πραγματικότητα καθοδηγείται από εξαιρετικά παράλογες πεποιθήσεις, έχεις αυτοκαταστροφικές πράξεις όπως ο πόλεμος με το Ιράν. Βάζεις τον εχθρό να απαντήσει με τρόπους που τελικά τον αποδυναμώνουν, ακριβώς όπως ο σιωνιστής κατακτητής έχει παραλύσει από τη μάταιη προσπάθειά του να καταστρέψει τη Χαμάς. Η μερική αποχώρηση του κατακτητή από τη Γάζα, όπου υποτίθεται ότι συμφώνησε σε κατάπαυση του πυρός ενώ συνεχίζει τη γενοκτονία, δεν σταμάτησε αυτή την έκρηξη για τη δομή των εποίκων. Η στροφή της οντότητας σε επιθέσεις στον Λίβανο, το Ιράν και άλλες χώρες έχει προωθήσει περαιτέρω την «ισραηλινή» οικονομική, στρατιωτική και κοινωνική κατάρρευση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Χαμάς έχει ήδη κερδίσει: ενώ η αντίσταση έχει αυξηθεί σε μέλη από τις 7 Οκτωβρίου, ο κατακτητής έχει φτάσει στο πιο αδύναμο σημείο του.

Ο Άξονας της Αντίστασης και οι άλλες αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις του κόσμου αναμφίβολα θα συντρίψουν τον εχθρό. Η κατάρρευση της ισχύος των ΗΠΑ στη Δυτική Ασία, όπου οι ιμπεριαλιστές πέρασαν στην επίθεση και στη συνέχεια αντιμετώπισαν το απροσδόκητο, αντανακλά την ήττα της αυτοκρατορίας στο Βιετνάμ. Με την ευρύτερη έννοια, αντικατοπτρίζει επίσης πώς κάθε καταπιεσμένος και εκμεταλλευόμενος λαός έχει θριαμβεύσει σε όλη την ιστορία: χρησιμοποιώντας το εγγενές πλεονέκτημα της επαναστατικής ενότητας μεταξύ του πληθυσμού για να νικήσει έναν ανώτερο εχθρό.

Το πόσο γρήγορα θα νικήσουμε την αμερικανική αυτοκρατορία εξαρτάται από το πόσο καλά μπορούμε να κάνουμε τις οργανώσεις μας ανθεκτικές στα χτυπήματα του εχθρού. Για όσους από εμάς στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο χρόνος τελειώνει πριν έρθει ένα άνευ προηγουμένου κύμα καταστολής. Οι διαφορετικές φατρίες εντός της πολιτικής της άρχουσας τάξης ενοποιούνται - ένα παράδειγμα του οποίου είναι ότι ο Σάντερς και ο Μπάνον συνεργάζονται τώρα για να σταματήσουν την τεχνητή νοημοσύνη - και θα πρέπει να αισθανόμαστε μια πραγματική επείγουσα ανάγκη. Αλλά αν μπορέσουμε να επιβιώσουμε από την επερχόμενη εκκαθάριση και να φορολογήσουμε την κυβερνητική δομή σε οριακό σημείο, θα επικρατήσουμε.

https://www.frontnieuws.com/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Γιατί η Ουάσιγκτον άφησε στα «κρύα του λουτρού» το Ριάντ: Η γεωστρατηγική ενηλικίωση και τα μετρημένα πυρομαχικά... -------Πώς τα φθηνά όπλα ναρκοθετούν την ελεύθερη ναυσιπλοΐα - Τα μαθήματα της Ερυθράς Θάλασσας στο δικό μας Αιγαίο!

 

 Γιατί η Ουάσιγκτον άφησε στα «κρύα του λουτρού» το Ριάντ: Η γεωστρατηγική ενηλικίωση και τα μετρημένα πυρομαχικά... 

 Τελευταία πέφτουμε συχνά από τα σύννεφα, διαπιστώνοντας ότι η Ουάσιγκτον δεν θα συνεχίσει να παίζει εσαεί τον ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα. Η άρνηση των ΗΠΑ να χτυπήσουν τους Χούθι, παρά το επίμονο αίτημα του Πρίγκιπα MbS, αποτελεί ένα σκληρό, αλλά εξαιρετικά χρήσιμο μάθημα ρεαλισμού. Στη νέα πραγματικότητα, οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται βάσει των παλαιών συμμαχιών ή τις ευχές όσων ζουν στη γυάλα τους, αλλά με το ψυχρό ζύγι του εθνικού συμφέροντος και των διαθέσιμων πόρων.

Γιατί, λοιπόν, η Ουάσιγκτον είπε «όχι» στο Ριάντ;

Πρώτον, διότι η αμερικανική διπλωματία αρχίζει πλέον να ιεραρχεί αυστηρά τις απειλές. Όπως εύστοχα παρατηρεί η αναλύτρια April Longley Alley (ανώτερος συνεργάτης στο Washington Institute), το επιτελείο Τραμπ έχει «ανοιχτούς λογαριασμούς με το Ιράν και γύρω από τα Στενά του Ορμούζ και δεν επιθυμεί να ανοίξει ένα νέο μέτωπο, ειδικά πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές». Από την πλευρά τους, οι ίδιοι οι Χούθι, επιδεικνύοντας οξυδέρκεια που συχνά υποτιμούν οι «μεγάλοι» της Δύσης, φροντίζουν να κρατούν τις ΗΠΑ εκτός της εξίσωσης —χωρίς να τεστάρουν την υπομονή τους—, ώστε «να επικεντρώσουν την ενέργειά τους στη Σαουδική Αραβία και τους Υεμενίτες εταίρους της».   

Τον συγκεκριμένο κυνικό πραγματισμό εξέφρασε ωμά και ο Ντόναλντ Τραμπ, σημειώνοντας πως οι Χούθι επιτρέπουν στα περισσότερα πλοία να περνούν από το Μπαμπ ελ-Μαντέμπ και ότι «υπάρχει μόνο μία χώρα με την οποία δεν είναι ικανοποιημένοι, και θα το τακτοποιήσουμε», φωτογραφίζοντας ξεκάθαρα τη Σαουδική Αραβία.

Υπάρχει, όμως, και η αμείλικτη επιχειρησιακή πραγματικότητα. Μπορεί ένας υψηλόβαθμος αξιωματούχος της αμερικανικής κυβέρνησης να απέρριψε πρόσφατα τις ανησυχίες περί εξάντλησης πόρων, υποστηρίζοντας ότι ο αμερικανικός στρατός «έχει αρκετά και περισσότερα από αρκετά πυρομαχικά και αποθέματα για να εκπληρώσει όλους τους στρατηγικούς στόχους του αρχιστράτηγου, και με το παραπάνω». Ωστόσο, η αλήθεια όλοι γνωρίζουν ότι είναι διαφορετική...

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του πρακτορείου Reuters, το οποίο επικαλείται Αμερικανούς αξιωματούχους, μια απευθείας σύγκρουση με τους Χούθι θα απαιτούσε σημαντικούς πόρους. Θα μπορούσε, παράλληλα, να αποστραγγίσει ή να ανακατευθύνει τις αμερικανικές δυνατότητες συλλογής πληροφοριών, λόγω της ανάγκης να εντοπιστούν οι νέες θέσεις των Χούθι, οι οποίες έχουν αλλάξει από πέρυσι. Το κυριότερο; Οι ίδιοι αξιωματούχοι προειδοποίησαν ότι η αναχαίτιση των πυραύλων και των drones των ανταρτών θα μπορούσε να εξαντλήσει τα ήδη χαμηλά αποθέματα πυρομαχικών και αναχαιτιστικών βλημάτων.

Κάποτε, βέβαια, τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά. Ακόμη και μια αυστηρή αμερικανική δήλωση υποστήριξης αποτελούσε από μόνη της μια ομπρέλα ασφαλείας. Ο λόγος ήταν προφανής: ο ρόλος του παγκόσμιου ηγεμόνα και η ικανότητα των ΗΠΑ για άμεση προβολή ισχύος ήταν αδιαμφισβήτητα μεγέθη. Δύσκολα κανείς τολμούσε να δοκιμάσει τα όρια.

Σήμερα, το σκηνικό έχει αλλάξει δραματικά. Ειδικά μετά τις πρόσφατες εξελίξεις και τις συγκρούσεις με το Ιράν, η κάποτε άτρωτη εικόνα των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων έχει καταρρακωθεί. Σε αυτόν τον νέο, ρευστό κόσμο, οι αντίπαλοι της Δύσης οσμίζονται την αναποφασιστικότητα. Φτάσαμε στο σημείο όπου όχι μόνο δεν αρκεί πλέον μια ρητορική δήλωση στήριξης, αλλά ούτε καν η ίδια η φυσική παρουσία της αμερικανικής πολεμικής μηχανής σε μια περιοχή δεν θεωρείται ικανή να εξασφαλίσει, με απόλυτο τρόπο, αυτή την περίφημη ομπρέλα ασφαλείας. Οι «κόκκινες γραμμές» έχουν ξεθωριάσει και οι αποτρεπτικοί μηχανισμοί δοκιμάζονται καθημερινά στην πράξη.

Η εποχή όπου ένα τηλεφώνημα αρκούσε για να απλώσει η Αμερική την ασπίδα της έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Η Ουάσιγκτον μετράει πλέον τα πυρομαχικά της ένα-ένα, την ώρα που ένα κύμα αντιδράσεων στο εσωτερικό της δεν συγχωρεί άσκοπες στρατιωτικές περιπέτειες που επιβαρύνουν τον μέσο φορολογούμενο.

Το δίδαγμα για όλους είναι αμείλικτο: Όποιος θέλει ασφάλεια στον 21ο αιώνα, καλό είναι να πάψει να ελπίζει σε υπερατλαντικούς σωτήρες. Πρέπει να είναι έτοιμος να ματώσει ο ίδιος και, κυρίως, να βάλει το χέρι βαθιά στην τσέπη. Η γεωστρατηγική ενηλικίωση δεν είναι πλέον επιλογή, είναι μονόδρομος...

Τελευταία πέφτουμε συχνά από τα σύννεφα, διαπιστώνοντας ότι η Ουάσιγκτον δεν θα συνεχίσει να παίζει εσαεί τον ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα. Η άρνηση των ΗΠΑ να χτυπήσουν τους Χούθι, παρά το επίμονο αίτημα του Πρίγκιπα MbS, αποτελεί ένα σκληρό, αλλά εξαιρετικά χρήσιμο μάθημα ρεαλισμού. Στη νέα πραγματικότητα, οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται βάσει των παλαιών συμμαχιών ή τις ευχές όσων ζουν στη γυάλα τους, αλλά με το ψυχρό ζύγι του εθνικού συμφέροντος και των διαθέσιμων πόρων.

===

Πώς τα φθηνά όπλα ναρκοθετούν την ελεύθερη ναυσιπλοΐα - Τα μαθήματα της Ερυθράς Θάλασσας στο δικό μας Αιγαίο!

Οι Χούθι απέδειξαν κάτι τρομακτικό, το οποίο οι δυτικοί σχεδιαστές συνειδητοποίησαν αφού το είδαν στις οθόνες των ραντάρ τους: ένας μη κρατικός δρών μπορεί, με ελάχιστο κόστος, να κρατήσει όμηρο την παγκόσμια οικονομία στο στενό του Μπαμπ ελ Μαντέμ

Ιστορικά, για να επιβάλεις ναυτικό αποκλεισμό σε ένα στρατηγικό πέρασμα, χρειαζόσουν ένα ναυτικό πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Χρειαζόσουν Ομάδες Κρούσης Αεροπλανοφόρων, καταδρομικά, πυρηνοκίνητα υποβρύχια. Ήταν ένα ακριβό «σπορ» αποκλειστικά για τις υπερδυνάμεις. Σήμερα, ένα σμήνος από περιφερόμενα πυρομαχικά των 20.000 δολαρίων και φθηνοί αντιπλοϊκοί πύραυλοι μπορούν να καταστήσουν αυτούς τους κολοσσούς ανήμπορους να αντιδράσουν αποτελεσματικά.

Είναι η απόλυτη εκδίκηση των φθηνών όπλων απέναντι στις πανάκριβες πλατφόρμες φορτωμένες με «εξωτικές» — αλλά στην ουσία ανούσιες — τεχνολογίες και υλικά τύπου «σταρ-τρεκ». Δεν έχει σημασία πόσο εξελιγμένη είναι η φρεγάτα σου, αν το κόστος της αναχαίτισης (ένας πύραυλος των 2 εκατ. ευρώ) είναι πολλαπλάσιο του κόστους της απειλής. Αυτή είναι η νέα πραγματικότητα ειδικά μετά τον πόλεμο στο Ιράν.

Η νέα πραγματικότητα στην Ερυθρά Θάλασσα φαίνεται να βάζει βόμβα στα θεμέλια της ελεύθερης ναυσιπλοΐας και να ναρκοθετεί την ίδια την ουσία της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS). Η ελευθερία κίνησης των εμπορικών στόλων δεν εγγυάται πλέον από το διεθνές δίκαιο ή την ηγεμονία του αμερικανικού ναυτικού, αλλά τελεί υπό την αίρεση αυτού που ελέγχει τα σημεία πνιγμού με φθηνά, αναλώσιμα συστήματα. Πρόκειται για μια άτυπη, βίαιη «ιδιωτικοποίηση» των στενών. Όσο κι αν οι μανδαρίνοι στις Βρυξέλλες και οι διεθνείς γραφειοκράτες αναζητούν διπλωματικές διατυπώσεις, η πραγματικότητα είναι ότι η αλυσίδα εφοδιασμού σπάει. Το κόστος μετακυλίεται στο ράφι και οι παχυλές δυτικές κοινωνίες βιώνουν καταστάσεις που είχαν δεκαετίες να αντιμετωπίσουν τροφοδοτώντας τον αντισυστημισμό, τον οποίο κάποιοι κοιτούν με απορία.

Τι σημαίνει, όμως, αυτό το σοκ της Ερυθράς Θάλασσας για την Ελλάδα και την Τουρκία;

Το Αιγαίο είναι μια θάλασσα γεμάτη στενά περάσματα από συστάδες νησιών. Αποτελεί το κατεξοχήν περιβάλλον όπου τα drones και τα έξυπνα, φθηνά όπλα μπορούν να κυριαρχήσουν — κάποιοι καθηγητές προειδοποιούν και τα γράφουν χρόνια τώρα. Αν το Μπαμπ ελ Μαντέμπ αποδεικνύει ότι τα σημεία ναυτικής συμφόρησης είναι πλέον σχεδόν αδύνατο να αμυνθούν απέναντι σε σμήνη drones, πώς πρέπει να προσαρμοστεί το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό;

Οι παραδοσιακές, πανάκριβες φρεγάτες — όσο απαραίτητες κι αν είναι για την προβολή ισχύος και την αντιαεροπορική ομπρέλα — κινδυνεύουν να γίνουν μεγάλοι, εύκολοι στόχοι σε ένα κλειστό και κορεσμένο περιβάλλον. Το δίδαγμα είναι ξεκάθαρο: η έμφαση πρέπει να μετατοπιστεί — ή τουλάχιστον να εξισορροπηθεί — προς ασύμμετρες λύσεις.

Τα υποβρύχια, ειδικά τα μικρότερα, τα μίνι υποβρύχια (midget subs) που μπορούν να κρυφτούν στα αβαθή και ανάμεσα στα νησιά, γίνονται πιο αποτελεσματικά από ποτέ, ειδικά εάν είναι και μη επανδρωμένα. Ο ηλεκτρονικός πόλεμος (EW) για την τύφλωση των εχθρικών συστημάτων, τα μη επανδρωμένα σκάφη επιφανείας (USVs) ως δυνάμεις κρούσης ή αντιπερισπασμού, και τα δικά μας σμήνη drones πρέπει να βρεθούν στον πυρήνα του νέου ναυτικού δόγματος. Είμαστε ήδη πολύ πίσω σε σχέση με τους γείτονες...

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να εξοπλιζόμαστε με τη λογική του περασμένου αιώνα. Η γεωπολιτική μας ενηλικίωση επιβάλλει να διαβάζουμε τις τάσεις της στρατιωτικής τεχνολογίας και οικονομίας πριν αυτές μας χτυπήσουν την πόρτα. Η μάχη του Αιγαίου δεν θα κριθεί από το ποιος έχει τον καλύτερο στόλο ή αεροπορία, αλλά στο ποιος μπορεί να στήσει (ή να σπάσει) το πιο αποτελεσματικό, φθηνό δίκτυο άρνησης περιοχής (A2/AD). 

Η ιστορία είναι αμείλικτη με όσους σχεδιάζουν τον αυριανό πόλεμο βασισμένοι στις χθεσινές συνθήκες. Το Αιγαίο απαιτεί ευελιξία, χαμηλό κόστος και ευρηματικότητα επί του πεδίου. Οτιδήποτε άλλο είναι απλώς μια ακριβή ψευδαίσθηση ασφάλειας. Αν αγνοήσουμε το μάθημα από την Ερυθρά Θάλασσα, η πραγματικότητα θα χτυπήσει την πόρτα μας και θα έχει μεγάλο εθνικό κόστος..

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Η φοινικική καταγωγή των Βρετανών, των Σκωτσέζων και των Αγγλοσαξόνων

  

Συγγραφέας: L. A. Waddell

 Αρχαία Κρυμμένη Ιστορία

Η Φοινικική Καταγωγή των Βρετανών, Σκωτσέζων και Αγγλοσαξόνων του L. A. Waddell προωθεί έναν μόνο οργανωτικό ισχυρισμό: η πρώιμη Βρετανία αποτέλεσε μια αποικιακή επέκταση ενός θαλάσσιου Άριου φοινικικού κόσμου και το βιβλίο ανακτά αυτή τη σύνδεση μέσω επιγραφών, θρύλων νομισμάτων, μνημείων και κληρονομικών ονομάτων που ο Waddell διαβάζει ως τεκμηριωτικές επιβιώσεις ενός προ-ρωμαϊκού εγγράμματου πολιτισμού.

Τα αρχικά στοιχεία προέρχονται από ένα πέτρινο μνημείο στη Σκωτία που ο Waddell χρονολογείται περίπου στο 400 π.Χ. και το αντιμετωπίζει ως δίγλωσσο αρχείο στα Άρια, τα Φοινικικά και τα Ogam. Το παρουσιάζει ως αναθηματικό Σταυρό του Ήλιου στον Μπιλ ή Μπελ, τον θεό του Ήλιου-Φωτιάς, και πλαισιώνει το μνημείο ως το πρώτο αποφασιστικό στήριγμα για την ανοικοδόμησή του, επειδή ο συγγραφέας του προσδιορίζει τον εαυτό του μέσω τίτλων που ο Waddell ευθυγραμμίζει με τη βρετανική και τη σκωτσέζικη ταυτότητα. Η μέθοδος του Waddell προχωρά επιβάλλοντας συμφωνία μεταξύ μορφών γραφής, επαναλαμβανόμενων συμβόλων και μεταγραμμένων στοιχείων ονόματος, και στη συνέχεια επεκτείνοντας αυτές τις συμφωνίες προς τα έξω σε χρονικά, αρχαιολογία και στρώματα τοπωνυμίων.

Η πέτρα του Νεύτωνα και ο Κιλικιανός Βρετανός

Ο Waddell επικεντρώνει την αφήγηση στην επιγραφή του Newton Stone, την οποία τοποθετεί δίπλα σε μια απόδοση του Ogam στο ίδιο μνημείο, προκειμένου να υποστηρίξει ένα κοινό νόημα σε δύο γραφές. Εκτυπώνει μια σύγκριση γραμμή προς γραμμή και μεταφράζει το αρχείο ως ρητή αφιέρωση ενός Σταυρού στον Μπιλ από έναν επώνυμο Φοίνικα από την Κιλικία, ο οποίος φέρει επίσης βρετανική και σκωτσέζικη ταυτότητα. Στην απόδοσή του, το κείμενο αναφέρει ότι ένας Σταυρός του Ήλιου ή Σταυρός της Σβάστικας «υψώθηκε στο Μπιλ» από μια φιγούρα που αποκαλεί «Ίκαρ της Κιλικίας» και τοποθετεί αυτόν τον δωρητή σε μια σειρά από ομαδικούς χαρακτηρισμούς που ο Γουάντελ αντιμετωπίζει ως εθνοτικούς και πολιτικούς τίτλους: Κάσι, Καστ, Σιλούιρ ή Σιλούρ και Χιλάνι, τους οποίους αποτυπώνει ως Χετταίους «κατοίκους του παλατιού». Αυτό το σύμπλεγμα του επιτρέπει να συνδέσει το μνημείο με ευρύτερες ετικέτες που επαναλαμβάνονται σε όλο το βιβλίο: Cassi βασιλιάδες και νομίσματα στη Βρετανία, Silures στη γεωγραφία της ρωμαϊκής περιόδου και μια πατρίδα Χετταίων-Φοινίκων που εντοπίζει στη Συρία-Φοινίκη και τη Μικρά Ασία. Χρησιμοποιεί επίσης την επιγραφή για να αγκυροβολήσει ένα επιχείρημα σχετικά με την πρακτική της γραφής, υποστηρίζοντας ότι η φοινικική γραφή συμπεριφέρεται όπως τα Πάλι και τα Σανσκριτικά στον χειρισμό των εγγενών φωνηέντων και των συνδέσμων, τα οποία στη συνέχεια χρησιμοποιεί για να δικαιολογήσει τον τρόπο με τον οποίο τυπώνει και φωνάζει ονόματα και τίτλους.

Ένα ερώτημα οδηγεί αυτή την ενότητα με πρακτική δύναμη: πώς θα μπορούσε ένα προ-ρωμαϊκό μνημείο στη Σκωτία να φέρει ευανάγνωστη πολιτική αυτοπεριγραφή, εκτός εάν μια μορφωμένη συνήθεια γραφής λειτουργούσε ήδη εντός της άρχουσας ομάδας; Ο Waddell απαντά αντιμετωπίζοντας την πέτρα ως απόδειξη αλφαβητισμού, λατρευτικής πρακτικής και μετακίνησης μεγάλης εμβέλειας και αντιμετωπίζει τον δωρητή της ως πράκτορα που εισάγει μεσογειακές μορφές λατρείας του ήλιου στη Βρετανία με μια ρητή πράξη αφοσίωσης.

Part-olon, οι Σκωτσέζοι και η αξιοπιστία των χρονικών

Από αυτή την επιγραφή ο Waddell πηδά στην παραδοσιακή φιγούρα Part-olon, «βασιλιάς των Σκωτσέζων», και αντιμετωπίζει τον συγγραφέα του Newton Stone ως το ιστορικό πρωτότυπο πίσω από αυτό το όνομα. Συνδέει το Part-olon με τους θρύλους των ιρλανδο-σκωτσέζικων οικισμών που περιγράφουν έναν στόλο που φτάνει από τη Μεσόγειο, περνάει από τις Ορκάδες και φτάνει στην Erin, και χρησιμοποιεί τη γεωγραφική εγγύτητα των υδάτων των Ορκάδων στην τοποθεσία του μνημείου ως μια λεπτομέρεια που κάνει τη διαδρομή της ιστορίας να φαίνεται συγκεκριμένη στην ανακατασκευή του. Χρησιμοποιεί επίσης την ίδια κίνηση για να αποκαταστήσει τον Geoffrey of Monmouth και τον Nennius ως χρονικογράφους των οποίων οι κατάλογοι βασιλέων διατηρούν γνήσιο πρώιμο υλικό. Η λογική βασίζεται σε μια σφιχτή αλυσίδα: μια αποκρυπτογραφημένη επιγραφή παρέχει έναν πραγματικό επώνυμο ηθοποιό. Ο ηθοποιός ταιριάζει σε ένα θρυλικό αφηγηματικό πλαίσιο. Η προσαρμογή επικυρώνει τα χρονικά. Στη συνέχεια, τα επικυρωμένα χρονικά παρέχουν παλαιότερα ονόματα και ημερομηνίες που ο Waddell αντιμετωπίζει ως εφαρμόσιμη ιστορία.

Ο Waddell χτίζει περαιτέρω δομή ταυτότητας μέσω τίτλων φυλών που διαβάζει σε νομίσματα και σε επιβιώσεις ονομάτων. Συνδέει το Cassi-Vellaunus και το Cadwallon με ένα βαθύτερο φοινικικό και χιττοφοινικικό ονομαστικό και ισχυρίζεται ότι οι τοπικές επιβιώσεις του Part-olon επιμένουν σε μεταγενέστερα βρετανικά και ιρλανδικά ονόματα όπως Barthol και Bartle, τα οποία αντιμετωπίζει ως μορφές που διαμορφώθηκαν από το ίδιο σύμπλεγμα ριζών.

Ο Βρούτος ο Τρώας και η ίδρυση της Tri-Novant

Μόλις ο Waddell αναγνωρίζει στα χρονικά ιστορική υπόσταση, τα χρησιμοποιεί για να οργανώσει ένα μεγάλο μεταναστευτικό κύμα υπό τον «Βασιλιά Βρούτο-τον-Τρώα», το οποίο χρονολογεί περίπου στο 1103 π.Χ. Πλαισιώνει τον Βρούτο ως ηγέτη της Μεσογείου του οποίου ο στόλος διασχίζει τις Ηράκλειες Στήλες προς τους πόρους κασσίτερου και χρυσού της Αλβιόνας και τοποθετεί τον Βρούτο ως τον οργανωτή που επιβάλλει το νόμο, την πολιτική τάξη και τα ονόματα που διατηρούν τη μνήμη της γεωγραφίας της πατρίδας. Ένα βασικό επεισόδιο επικεντρώνεται στο Λονδίνο. Ο Waddell αναφέρει ότι ο Βρούτος ιδρύει μια πόλη στον Τάμεση που ονομάζεται «Νέα Τροία» και τη συνδέει με το μεταγενέστερο όνομα Tri-Novantum και στη συνέχεια με το Kaer-Lud και το Λονδίνο μέσω μιας αλυσίδας διαδοχικών μετονομασιών. Ενισχύει την αληθοφάνεια της ονομασίας της «Νέας Τροίας» επικαλούμενος τις συνήθειες ονοματοδοσίας των Τρώων στην Ήπειρο, όπου ο Έλενος, γιος του Πριάμου, κυβερνά και καθιερώνει αναφορές που σχετίζονται με την Τροία που περιγράφουν ο Βιργίλιος και ο Οβίδιος στην κλασική λογοτεχνία. Ο Waddell αντιμετωπίζει αυτές τις κλασικές παραπομπές ως πολιτισμικό πλαίσιο για το γιατί ο Βρούτος θα επέβαλε ξανά ένα όνομα Τροίας σε βρετανικό έδαφος.

Ο Waddell συνδέει τον ίδιο τον ποταμό με την ίδια πολιτιστική πρακτική. Ισχυρίζεται ότι το "Thames" προέρχεται από το "Thyamis", έναν σημαντικό ποταμό της Ηπείρου, και επεκτείνει το μοτίβο δείχνοντας έναν παραπόταμο που ονομάζεται Κάδμος και ένα κοντινό λιμάνι που ονομάζεται Phcenice ως επιβεβαιωτικό απόηχο του ονόματος. Φέρνει επίσης το Selsey ως «νησί-λιμάνι» του οποίου το όνομα διαβάζει ως «Isle of the Cili-cians», έτσι ώστε μια Κιλικιακή ταυτότητα στα νομίσματα και μια Κιλικιακή ταυτότητα στην επιγραφή του Newton Stone να καταλαμβάνουν το ίδιο νότιο-βόρειο τόξο στην ανακατασκευασμένη Φοινικική Βρετανία του.

Τα τοπωνύμια ως χαρτογραφημένο αρχείο οικισμού

Το βιβλίο αντιμετωπίζει επανειλημμένα τον χάρτη ως καθολικό πρώιμης εγκατάστασης. Ο Waddell σαρώνει παλιά ονόματα τόπων, ποταμών και εθνοτήτων για πατρώνυμες ετικέτες που συσχετίζει με το Barat ή το Brihat, το οποίο αντιμετωπίζει ως τη φυλετική ρίζα πίσω από το Brit-on, το Brit-ain και το Brit-annia. Υποστηρίζει ότι τα μεταγενέστερα ονόματα πόλεων και χωριών επικαλύπτουν αυτά τα παλαιότερα στρώματα, ωστόσο εξακολουθεί να ισχυρίζεται ότι μπορούν να ανακτηθούν μοτίβα μέσω της επιμονής σε μεγάλα ποτάμια, αρχαία λιμάνια και περιοχές που διατηρούν προϊστορικά κατάλοιπα. Χρησιμοποιεί αυτά τα μοτίβα για να σκιαγραφήσει μια κατανομή πρώιμων οικισμών που ευθυγραμμίζεται, κατά την άποψή του, με μεγαλιθικές τοποθεσίες, εμπορικούς σταθμούς και γραμμές θαλάσσιας κίνησης από τη Μεσόγειο πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες προς τη Βρετανία.

Britannia ως Barati, ένας Φοίνικας θαλάσσιος κηδεμόνας

Ένα μεγάλο, επώνυμο σκηνικό προέρχεται από στοιχεία νομισμάτων που ο Waddell αποδίδει στους Φοίνικες "Barats" στη Λυκαονία. Παραθέτει νομίσματα του τρίτου αιώνα μ.Χ. από τη Μπαράτα και το Ικόνιο που δείχνουν μια καθιστή θεά με την ετικέτα Μπαράτι και την ταυτίζει με τη Βρετανία σε πόζα και έμβλημα. Διαβάζει ότι η ασπίδα φέρει τον Σταυρό του Ήλιου που συνδέει με την παράδοση του Ερυθρού Σταυρού και επιμένει ότι αυτά τα νομίσματα αποκαλύπτουν την προέλευση της βρετανικής θαλάσσιας κηδεμονίας Britannia ως χτο-φοινικική φιγούρα και όχι ως ρωμαϊκή εφεύρεση. Αντιπαραθέτει αυτόν τον ισχυρισμό με τις πρώιμες ρωμαϊκές εικόνες νομισμάτων της Βρετανίας υπό τον Αδριανό και τον Αντωνίνο, αντιμετωπίζοντας την ομοιότητα στην εικονογραφία ως ίχνος μετάδοσης. Επεκτείνει τη θεά περαιτέρω στην Αίγυπτο μέσω μιας ταύτισης με μια θαλάσσια φιγούρα της «Μητέρας των Νερών» που ονομάζει Biiirthy και ευθυγραμμίζεται με τη Nut ή μια αναπαράσταση της Ναϊάδας, που υποστηρίζεται από αιγυπτιακές ιερογλυφικές αποδόσεις που αναπαράγει ανάμεσα στις φιγούρες του.

Αυτή η ενότητα χρησιμοποιεί ονόματα με ιδιαιτερότητα τεκμηρίωσης: Ο W. M. Ramsay εμφανίζεται ως η πηγή που ακολουθεί ο Waddell για τη δημοσίευση νομισμάτων του Λυκαονίου. Το Akerman εμφανίζεται για τα πρώιμα ρωμαϊκά νομίσματα Britannia. Ο λόφος εμφανίζεται για τους παραλληλισμούς των φοινικικών νομισμάτων. Ο Budge εμφανίζεται για αιγυπτιακά στοιχεία. και ο Waddell τα διπλώνει σε ένα ενιαίο γενεαλογικό επιχείρημα που επιστρέφει συνεχώς στη ρίζα Barat.

Πέτρινοι κύκλοι, παρατήρηση και το ηλιακό ημερολόγιο

Ο Waddell ισχυρίζεται ότι οι προϊστορικοί πέτρινοι κύκλοι στη Βρετανία λειτουργούσαν ως ηλιακά παρατηρητήρια που ανεγέρθηκαν από Μορ-ίτες Βρετανο-Φοίνικες και περιγράφει μεθόδους «παρατήρησης» που χρησιμοποιούν πέτρες παρατήρησης για να σηματοδοτήσουν την ανατολή του ηλιοστασίου. Επισημαίνει το Κέσγουικ και το Στόουνχεντζ ως παραδείγματα όπου ο προσανατολισμός και οι σημαδεμένες πέτρες παρέχουν μια λειτουργική αστρονομία που ταιριάζει με το ευρύτερο πλαίσιο λατρείας του ήλιου. Στη συνέχεια συνδέει τα χαραγμένα σημάδια των κύκλων με το επιχείρημά του για τη γραφή, αντιμετωπίζοντας τα σημάδια του κυπέλλου ως ευανάγνωστο σύστημα και όχι ως διακοσμητικό ατύχημα, και αντιμετωπίζει αυτά τα σημάδια ως επικλήσεις στον θεό Ήλιο σε μια πρώιμη σημειογραφία κύκλου των Σουμερίων.

Τα Κύπελλα ως Γραφή και ο Αρχάγγελος των Κύκλων της Πενταάδας

Τα κεφάλαια με το σημάδι του κυπέλλου ωθούν τη μέθοδο του Waddell σε ένα πλήρες έργο αποκρυπτογράφησης. Ισχυρίζεται ότι πανομοιότυπες ομάδες κύκλων εμφανίζονται σε χιττο-σουμεριακές σφραγίδες, τρωικά φυλαχτά και βρετανικά βραχογραφήματα και αντιμετωπίζει την επανάληψη ως σταθερό σημάδι. Αποδίδει έννοιες σε ομάδες αριθμών, συμπεριλαμβανομένης μιας πεντάδας που ταυτίζει με μια φιγούρα αρχαγγέλου: Tasia, Taswp, Dasup Mikal και αργότερα Michael στην αλυσίδα ισοδυναμίας του. Δηλώνει ότι τα νομίσματα και τα μνημεία των Αρχαίων Βρετανών φέρουν Tasc, Tascio και συναφείς μορφές, και τα αντιμετωπίζει ως τοπικές ορθογραφίες του ίδιου θεϊκού αγγελιοφόρου. Περιγράφει σκηνές στις οποίες εμφανίζεται ένας πολεμιστής-άγγελος με έναν οκτάκτινο ήλιο και ένα μοτίβο ατελείωτων περιστροφών, και χρησιμοποιεί αυτά τα μοτίβα για να κρατήσει την ηλιακή θεολογία συνδεδεμένη με την εικονογραφία ανά τους αιώνες και τις περιοχές.

Ο Tas-Mikal, ο Tash-ub και ο θρύλος του νομίσματος ΔΙΑΣ

Το κεφάλαιο του Waddell για το πνεύμα του καλαμποκιού επεκτείνει το θεϊκό καστ μέσω μιας άλλης ονομαζόμενης σύνθεσης. Προσδιορίζει τον Tas-Mikal ή Tash-ub των Hitto-Sumers ως Tascio στα νομίσματα της πρώιμης Βρετανίας και συνδέει αυτή τη φιγούρα με τον θεό της Τρίτης "Ty" στη γοτθική παράδοση και με τον Μιχαήλ-τον-Αρχάγγελο σε μεταγενέστερο χριστιανικό πλαίσιο. Παραθέτει στίχους της λιτανείας των Σουμερίων που χαιρετίζουν τον Tas ως «Ευσπλαχνιστή του καλαμποκιού» και «Δημιουργό του σιταριού και του κριθαριού» και στη συνέχεια χρησιμοποιεί αυτές τις λειτουργίες για να υποστηρίξει μια πανπεριφερειακή λατρεία που διέπει το τελετουργικό της συγκομιδής και την ώρα του φεστιβάλ, συμπεριλαμβανομένης της ένωσης συγκομιδής Michaelmas. Αντιμετωπίζει την επιγραφή του νομίσματος ΔΙΑΣ ως σφραγισμένο όνομα για αυτήν την κηδεμονική φιγούρα και τη συνδέει με προστατευτικές σκηνές όπου κατσίκες ή ελάφια συμβολίζουν «Γότθους» υπό την υπεράσπιση των εμβλημάτων του Σταυρού ενάντια σε λιοντάρια, λύκους και δράκους του θανάτου. Συνδέει επίσης τον Tas με την Indara, την οποία συνδέει με τον Σταυρό του Andrew και τις εικόνες του σφυριού του Thor, και στη συνέχεια συνδέει αυτά τα εμβλήματα με τη βρετανική και σκανδιναβική παράδοση της σημαίας μέσω των σταυρών που εντοπίζει σε σφραγίδες, μνημεία και νομίσματα.

Ένα τελευταίο ερώτημα οξύνει την ιστορική πρόθεση του κεφαλαίου: ποιος πολιτιστικός μηχανισμός θα μπορούσε να κρατήσει έναν σταυρό, έναν ηλιακό δίσκο, ένα έμβλημα καλαμποκιού και έναν αγγελικό υπερασπιστή κλειδωμένα μαζί σε σφραγίδες, πέτρινα γλυπτά και μήτρες νομισμάτων, εκτός εάν ένα συνεκτικό σύστημα λατρείας καθοδηγούσε τεχνίτες και ηγεμόνες; Ο Waddell απαντά με ένα μοντέλο γενεαλογίας που εκτείνεται από τη Σουμερία μέσω των Χετταίων και των Φοινίκων στη Βρετανία και στη συνέχεια στην κληρονομιά χριστιανικών συμβόλων μέσω της υιοθέτησης με τη μεσολάβηση των Γότθων.

Γλώσσα, Νόμος και ο Ισχυρισμός του Πρώιμου Γραμματισμού

Σε αυτές τις ενότητες ο Waddell ισχυρίζεται ότι η γραφή συνοδεύει τη διακυβέρνηση. Συνδέει την υποτιθέμενη νομοθεσία του Βρούτου με ένα περιβάλλον γραφής και συνδέει αυτό το περιβάλλον με τη Λίθο του Νεύτωνα ως σωζόμενο δείγμα της γραφής «Άρια Φοινικική» στη Βρετανία. Ισχυρίζεται επίσης ότι οι Άγγλοι και οι Σκωτσέζοι διατηρούν ένα βαθύ κοίτασμα Σουμερίων ή Χεττιτικών λεκτικών μορφών και ότι το Ogam προέρχεται από τη φοινικική ιερή χρήση, αν και οι πιο συγκεκριμένες γλωσσικές στιγμές του βιβλίου προκύπτουν όταν θεμελιώνει ισχυρισμούς σε κύρια ονόματα, θρύλους νομισμάτων και μεταγραμμένους τίτλους και όχι σε γενικούς ισχυρισμούς ποσοστού λέξεων.

Η δομή του βιβλίου αντικατοπτρίζει την αποδεικτική του κλίμακα: η αποκρυπτογράφηση της επιγραφής δημιουργεί επώνυμους ηθοποιούς. Οι επώνυμοι ηθοποιοί ευθυγραμμίζονται με τα χρονικά. Τα χρονικά παρέχουν ημερομηνίες και βασιλικούς καταλόγους. Τα ονόματα χαρτογραφούνται σε ποτάμια, λιμάνια και φυλετικές ετικέτες. Τα νομίσματα και τα μνημεία παρέχουν επαναλαμβανόμενα σύμβολα που ο Waddell αντιμετωπίζει ως λατρευτικές υπογραφές. Οι λατρευτικές υπογραφές ενοποιούν πέτρινους κύκλους, σημάδια από κύπελλα και σταυρούς. και αυτή η ενοποίηση προσφέρει την υποσχόμενη ανάκτηση του βιβλίου μιας προ-ρωμαϊκής ιστορίας που παρουσιάζει Βρετανούς, Σκωτσέζους και Αγγλοσάξονες ως κληρονόμους του φοινικικού ναυτικού πολιτισμού.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων