Μοτζτάμπα Χαμενεΐ: Ποιος είναι ο νέος ηγέτης του Ιράν, που ο πατέρας του δεν τον ήθελε για διάδοχό του

 

Η Συνέλευση των Ειδικών στο Ιράν εξέλεξε τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, γιο του εκλιπόντος ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, ως νέο ανώτατο ηγέτη της Ισλαμικής Δημοκρατίας, όπως ανακοινώθηκε από το ιρανικό καθεστώς, σε μια τυπική επιβεβαίωση των σεναρίων που κυκλοφορούσαν από την ημέρα της επιβεβαίωσης του θανάτου του πατέρα του.

Η απόφαση θεωρείται μία από τις πιο καθοριστικές στιγμές στην ιστορία της Ισλαμικής Δημοκρατίας, καθώς για πρώτη φορά από την επανάσταση του 1979 η ανώτατη εξουσία μεταβιβάζεται ουσιαστικά μέσα στην ίδια οικογένεια.

Ποιος είναι ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ;

Ο Μοτζτάμπα Χοσεϊνί Χαμενεΐ γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1969 στη Μασχάντ του Ιράν. Σπούδασε Θεολογία και εκπαιδεύτηκε στο σεμιναριακό κέντρο του Κομ, όπου δίδαξαν μεταξύ άλλων και κορυφαίοι σιίτες θεολόγοι. Διατέλεσε μέλος των Φρουρών της Επανάστασης

Παρά το γεγονός ότι σπάνια εμφανίζεται δημόσια και δεν έχει κατέχει επίσημα πολιτικά αξιώματα, εκτιμάται ότι ασκεί σημαντική επιρροή στους μηχανισμούς εξουσίας της χώρας.

Όπως αναφέρει το Iran Ιnternational, για πολλά χρόνια δραστηριοποιούνταν μέσα από το Γραφείο του Ανώτατου Ηγέτη, λειτουργώντας ως στενός συνεργάτης και διαμεσολαβητής ισχύος γύρω από τον πατέρα του.

Ο ρόλος του έχει συχνά συγκριθεί με εκείνον του Αχμάντ Χομεϊνί, γιου του ιδρυτή της Ισλαμικής Δημοκρατίας Ρουχολάχ Χομεϊνί, ο οποίος υπήρξε βασικός σύμβουλος και έμπιστος συνεργάτης στα πρώτα χρόνια του επαναστατικού καθεστώτος.

Μάλιστα, αναλυτές επισημαίνουν ότι ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ κατάφερε σταδιακά να δημιουργήσει δίκτυα επιρροής στους πολιτικούς, στρατιωτικούς και θρησκευτικούς θεσμούς του καθεστώτος.

Κεντρική αλλά «αόρατη» μορφή στο σύστημα εξουσίας

Ο Έρικ Μάντελ, διευθυντής του Middle East Political and Information Network (MEPIN), δήλωσε στο Iran International ότι ο Μοτζτάμπα αποτελεί εδώ και χρόνια μια κεντρική αλλά «αόρατη» μορφή στο σύστημα εξουσίας της Τεχεράνης.

«Ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, γιος του πρώην ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, δραστηριοποιείται εδώ και καιρό στο παρασκήνιο στην Τεχεράνη, οικοδομώντας στενές σχέσεις με το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης και εδραιώνοντας επιρροή στη δομή εξουσίας του καθεστώτος. Θεωρείται ευρέως ένας από τους αρχιτέκτονες της καταστολής του καθεστώτος», ανέφερε.

Ο συγγραφέας και αναλυτής για το Ιράν, Αράς Αζίζι, δήλωσε ότι ο Μοτζτάμπα αντιμετωπίζεται με μεγάλη καχυποψία από πολλούς.

«Αυτός είναι ο λόγος που αποτελεί εδώ και χρόνια “κόκκινο πανί” για τα δημοκρατικά κινήματα, τουλάχιστον από το 2009, όταν κυκλοφόρησαν πληροφορίες ότι συνέβαλε στον σχεδιασμό της καταστολής των διαδηλώσεων.

Ταυτόχρονα θεωρείται αγαπημένος ορισμένων τμημάτων του κατεστημένου, όπως κύκλων κοντά στον Μοχάμαντ-Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, ο οποίος φιλοδοξεί να αναδειχθεί σε ισχυρό άνδρα του Ιράν», σημείωσε.

Ένας από τους βασικούς παράγοντες επιρροής του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ είναι οι στενές του σχέσεις με το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC).

Γιατί τον απέκλεισε ο πατέρας του;

Σύμφωνα με παλαιότερο δημοσίευμα των New York Times, πριν δολοφονηθεί ο Αλί Χαμενεΐ είχε ορίσει τα ονόματα των αγιατολάδων που ήθελε να είναι υποψήφια στην Συνέλευση των Ειδικών προκειμένου να τον διαδεχθούν και ο γιος του δεν βρισκόταν στη λίστα.

Τα δημοσιεύματα στον διεθνή Τύπο, εκτιμούν ότι ο Αλί Χαμενεΐ δεν ήθελε να δει τον γιο του υποψήφιο καθώς θα δινόταν η εντύπωση μίας δυναστείας και μίας κληρονομικής διαδοχής, η οποία θα θύμιζε περισσότερο μία θεοκρατική μοναρχία και όχι μία ισλαμική επανάσταση, που είναι και ο κύριος ιδεολογικός πυλώνας του ιρανικού καθεστώτος.

Σημειώνεται ότι ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ επέζησε από την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση κατά την οποία σκοτώθηκε ο πατέρας του, σύμφωνα με δύο ιρανικές πηγές που επικαλείται το Reuters.

Οι ίδιες πηγές επισημαίνουν πως ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ βρισκόταν ανάμεσα στα πρόσωπα που επηρεάστηκαν από την επίθεση που πραγματοποίησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, ωστόσο ο ίδιος κατάφερε να επιζήσει.

Ο γιος του ανώτατου ηγέτη του Ιράν έχει αναφερθεί επανειλημμένα ως ένας από τους επικρατέστερους υποψηφίους για τη διαδοχή στην κορυφή της πολιτικοθρησκευτικής ηγεσίας της χώρας.

Την ίδια στιγμή, ο Μοτζτάμπα Χοσεϊνί, μέλος της Συνέλευσης των Ειδικών, του οργάνου που είναι αρμόδιο για την επιλογή του επόμενου ανώτατου ηγέτη του Ιράν, δήλωσε ότι παραμένει αβέβαιο πόσο χρόνο θα χρειαστεί η διαδικασία επιλογής.

«Δεν είναι ακόμη σαφές πόσο θα διαρκέσει η διαδικασία επιλογής του νέου ηγέτη. Αυτή η διαδικασία απαιτεί την εξέταση διαφόρων συνθηκών και διαβουλεύσεις», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο ίδιος εξέφρασε την ελπίδα ότι η Συνέλευση των Ειδικών θα συνεδριάσει το συντομότερο δυνατόν, προκειμένου να καταλήξει σε απόφαση και να ανακοινώσει επίσημα τον νέο ανώτατο ηγέτη της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Υπηρέτησε στο τάγμα Habib

Κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν–Ιράκ τη δεκαετία του 1980 υπηρέτησε στο τάγμα Habib, μια μονάδα που αποτελούνταν κυρίως από εθελοντές συνδεδεμένους με τα επαναστατικά δίκτυα της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Το τάγμα επιχειρούσε υπό δυνάμεις που σχετίζονταν με τους Φρουρούς της Επανάστασης και συμμετείχε σε αρκετές σημαντικές μάχες του πολέμου.

Η θητεία στο τάγμα Habib αποδείχθηκε καθοριστική για την πορεία του. Πολλοί από τους μαχητές που πολέμησαν μαζί του κατέλαβαν αργότερα υψηλόβαθμες θέσεις στον μηχανισμό ασφαλείας και πληροφοριών του Ιράν, μεταξύ των οποίων στελέχη που ανέλαβαν ηγετικούς ρόλους στις υπηρεσίες πληροφοριών των Φρουρών της Επανάστασης και σε μονάδες ασφαλείας επιφορτισμένες με την προστασία του καθεστώτος.

Οι σχέσεις που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου θεωρείται ότι του επέτρεψαν να διαμορφώσει μακροχρόνιους δεσμούς με το ισχυρό σύστημα ασφαλείας της χώρας.

Κατά καιρούς, στελέχη της αντιπολίτευσης και πολιτικοί αντίπαλοι έχουν κατηγορήσει τον Μοτζτάμπα ότι διαδραμάτισε ρόλο στη διαμόρφωση εκλογικών αποτελεσμάτων και στον συντονισμό επιχειρήσεων καταστολής κατά της αντιπολίτευσης.

Παράλληλα, εγείρονται ερωτήματα για τα θρησκευτικά του προσόντα. Το Σύνταγμα του Ιράν προβλέπει ότι ο ανώτατος ηγέτης πρέπει να διαθέτει βαθιά γνώση της ισλαμικής νομολογίας και να αναγνωρίζεται ως υψηλόβαθμη θρησκευτική αυθεντία.

Ωστόσο ο Μοτζτάμπα δεν συγκαταλέγεται ευρέως μεταξύ των ανώτερων κληρικών της χώρας. Σπούδασε στις θεολογικές σχολές της πόλης Κομ υπό την καθοδήγηση αρκετών συντηρητικών θεολόγων, αλλά δεν φέρει τον βαθμό του αγιατολάχ.

Παρά ταύτα, το πολιτικό σύστημα του Ιράν έχει στο παρελθόν επιδείξει ευελιξία όταν διαμορφώνεται ευρεία συναίνεση μεταξύ των ισχυρών κύκλων του κατεστημένου γύρω από έναν υποψήφιο, αν και τα τελευταία χρόνια, οι φήμες για πιθανή διαδοχή του είχαν προκαλέσει συγκρίσεις με κληρονομικές μοναρχίες.

Για έναν άνθρωπο που επί δεκαετίες κινούνταν κυρίως στο παρασκήνιο της ιρανικής εξουσίας, ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο μιας από τις πιο κρίσιμες περιόδους στη σύγχρονη ιστορία της χώρας.

Πολυτελή διαμερίσματα στο Κένσινγκτον

Δημοσίευμα του Bloomberg αποκάλυψε ότι ο γιος του πρόσφατα αποθανόντος ηγέτη του Ιράν κατέχει δύο πολυτελή διαμερίσματα στο Κένσινγκτον του δυτικού Λονδίνου, με θέα την ισραηλινή πρεσβεία, προκαλώντας ανησυχίες για ένα «σοβαρό κενό ασφαλείας». Οι ιδιοκτησίες εκτιμώνται ότι υπερβαίνουν σε αξία τα 50 εκατομμύρια λίρες.

Τα διαμερίσματα βρίσκονται στον έκτο και έβδομο όροφο, συνοδευόμενα από βοηθητικά διαμερίσματα στον ισόγειο χώρο. Απέχουν μόλις λίγα μέτρα από το Παλάτι του Κένσινγκτον, επίσημη κατοικία του πρίγκιπα Ουίλιαμ και της Κέιτ Μίντλετον. Ο Μοτζάμπα Χαμενεΐ, 57 ετών, κατέχει τα διαμερίσματα από το 2014.

Η έρευνα αποκάλυψε επίσης ότι ο Χαμενεΐ κατέχει 11 πολυτελείς κατοικίες στο Χάμπστεντ του βόρειου Λονδίνου, μέσω μιας εταιρείας-βιτρίνα καταχωρημένης στη Νήσο του Μαν.

Συνολικά, το χαρτοφυλάκιο ακινήτων του Χαμενεΐ σε όλο τον κόσμο εκτιμάται σε εκατοντάδες εκατομμύρια λίρες.

Τα κεφάλαια για τις αγορές φέρεται να προήλθαν από το πρόγραμμα παράκαμψης κυρώσεων του Ιράν στον τομέα του πετρελαίου.

Υποψίες για παρακολούθηση της ισραηλινής πρεσβείας

Η αποκάλυψη ότι ο Χαμενεΐ – ηγετικό μέλος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης– κατέχει διαμερίσματα με θέα την ισραηλινή πρεσβεία, εγείρει φόβους ότι οι ιδιοκτησίες ενδέχεται να χρησιμοποιήθηκαν για κατασκοπεία.

Αυτή η αποκάλυψη έρχεται μετά τη σύλληψη τεσσάρων Ιρανών στο βόρειο Λονδίνο νωρίς το πρωί της Παρασκευής για υποψίες κατασκοπείας υπέρ των ιρανικών υπηρεσιών πληροφοριών.

Οι άνδρες, που είναι Ιρανοί και διπλής υπηκοότητας βρετανο-ιρανοί, υποπτεύονται ότι παρακολουθούσαν εβραϊκούς χώρους και πρόσωπα, όπως συναγωγές και πιθανώς πιστούς.

Έξι ακόμη άτομα συνελήφθησαν στο Χάροου, βορειοδυτικά του Λονδίνου, για υπόνοια συνέργειας σε εγκληματική δραστηριότητα, αλλά σύμφωνα με πηγές δεν συνδέονται με κανένα σχέδιο.

Ειδικός σε θέματα τρομοκρατίας και ασφάλειας δήλωσε ότι τα διαμερίσματα στο Κένσινγκτον, 50 μέτρα κοντά από την ισραηλινή πρεσβεία, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την παρακολούθηση και φωτογράφιση του προσωπικού και των επισκεπτών.

Η εγγύτητα επιτρέπει την καταγραφή συνομιλιών στους εξωτερικούς κήπους της πρεσβείας και την «παρακολούθηση με λέιζερ των κραδασμών των παραθύρων για την εξαγωγή συνομιλιών από το εσωτερικό».

Η εκτεταμένη περιουσία του Χαμενεΐ στο Λονδίνο

Τα δύο διαμερίσματα κοντά στην πρεσβεία και οι 11 άλλες κατοικίες στο Bishops Avenue του Χάμπστεντ εκτιμώνται συνολικά σε περίπου 200 εκατομμύρια λίρες. Οι περισσότερες φαίνεται να είναι άδειες και εγκαταλελειμμένες.

Τα διαμερίσματα ανήκουν στον Άλι Ανσαρί, Ιρανό ολιγάρχη και στενό φίλο της οικογένειας Χαμενεΐ, σύμφωνα με το Bloomberg. Αγοράστηκαν το 2014 και το 2016 για 16,7 εκατ. λίρες και 19 εκατ. λίρες αντίστοιχα.

Ο Ανσαρί είχε προηγουμένως αγοράσει για λογαριασμό του Χαμενεΐ τις 11 ιδιοκτησίες στο Χάμπστεντ το 2013. https://difernews.gr/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

“V for Vendetta”: «Καμία επανάσταση δεν είναι ποτέ αθώα»

 

Της Μαργαρίτας Κασιούμη,

Τα κείμενα δε δίνουν απαντήσεις, μόνο θέτουν ερωτήσεις και από ερώτηση σε ερώτηση μπορεί να καταλήξει κάποιος στην απάντηση. Ίσως το πιο σπουδαίο, όταν αντιληφθούμε τη ματαιότητα και την ανοησία της ανθρώπινης ύπαρξης, είναι ότι όλοι μας σε διαφορετικούς σταθμούς της καθημερινότητας, για διαφορετικούς λόγους, διερωτόμαστε για τα ίδια ζητήματα.

Οι τέχνες και τα όνειρα είναι μια προσέγγιση συνειδητοποίησης. Ανήκουμε σε αυτά, πόσο παθιασμένα κλαίμε, πόσο σύντομα τα νιώθουμε. Είμαστε ένα ανολοκλήρωτο ποίημα μοναξιάς με πόνο αληθινό μέσα του, με ελάχιστα κομμάτια ζωής για τις ώρες που μένουμε ξύπνιοι. Χρησιμοποιούμε την τέχνη και τα όνειρα για να νιώσουμε αθάνατοι, χρησιμοποιούμε τη ζωή για να νιώσουμε τη μαγεία του να είμαστε θνητοί. Γελάμε με το ψέμα του έρωτα και με τους θεούς που δεν νοιάστηκαν καν για εμάς. Νοιάστηκαν όμως ποιητές και συγγραφείς…

Η πιο ευγενής μορφή τέχνης είναι αυτή που οδηγεί το κοινό στην συνειδητοποίηση. Διεστραμμένη ωστόσο μορφή τέχνης, δεν μας προσφέρει αυτό που επιθυμούμε, αλλά μας δείχνει πώς να επιθυμούμε.

Πηγή εικόνας: moviesgamestv.com / Δικαιώματα χρήσης: Warner Bros

Κάποτε διάβασα σε ένα βιβλίο: «Ένας οδηγός βρίσκεται στο αυτοκίνητό του και μια ομάδα παιδιών παίζει ποδόσφαιρο στις ράγες ενός τρένου. Στις ράγες στην αριστερή κατεύθυνση του τρένου κάθεται ένα παιδί μόνο του. Το τρένο έρχεται με μεγάλη ταχύτητα και είτε θα σκοτώσει τα παιδιά στην δεξιά λωρίδα είτε το παιδί που βρίσκεται μόνο του στην αριστερή. Το ερώτημα είναι, ο οδηγός ποιους να σώσει; Το ένα παιδί ή τα πολλά;». Εύκολα ίσως κάποιος πει καλύτερα να σωθεί η ομάδα. Το παράδειγμα όμως συνεχίζει, «Ένας ασθενής υγιής πηγαίνει σε έναν γιατρό για να κάνει χειρουργείο, όμως σε έναν θάλαμο υπάρχουν άλλοι πέντε ασθενείς που ο μόνος τρόπος για να κρατηθούν στη ζωή είναι με μεταμόσχευση οργάνων του συγκεκριμένου ασθενούς». Εδώ ο γιατρός τι θα κάνει;

Σε άλλο ερώτημα, «ένας γιατρός σώζει ένα αγοράκι από τον θάνατο και το αγόρι μεγαλώνοντας γίνεται δολοφόνος». Αν γνωρίζαμε την εξέλιξή του, τότε τι θα κάναμε αν ήμασταν στη θέση του γιατρού;

Και με τις εξεγέρσεις τι γίνεται; Αξίζει να πεθάνουν, να βασανιστούν άνθρωποι εκείνην τη στιγμή για ένα ευρύτερο όραμα που μπορεί εν τέλει να μην εφαρμοστεί ή ακόμα και να μην επιφέρει την προσδοκώμενη αλλαγή; Η ταινία “V for Vendetta” έθεσε σχετικά ερωτήματα για την ηθική της επανάστασης.

Πηγή εικόνας: IMDb / Δικαιώματα χρήσης: Warner Bros

Πρόκειται λοιπόν για πολιτικό θρίλερ του 2005, σε σκηνοθεσία James McTeige, βασισμένο στα ομώνυμα κόμικ της DC Vertigo του 1988 των Alan Moore και David Lloyd. Η ταινία τοποθετείται στο Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο διοικείται από ένα φασιστικό κόμμα, που επιβάλλει αστυνομικό καθεστώς και ελέγχει την κοινή γνώμη. Ωστόσο, όλα ανατρέπονται όταν ένας μυστηριώδης τιμωρός, ο V, με άγνωστα στοιχεία, που φοράει μάσκα, καλεί σε επανάσταση τον βρετανικό λαό.

Στην ταινία, ο V προσπαθεί, με κατάρρευση της κυβέρνησης και πυροδότηση της αναρχίας, να κάνει τον λαό να αποφασίζει ο ίδιος για τον εαυτό του, να ανακτήσει την ελευθερία του, χωρίς να είναι υποχείριο της κυβέρνησης. Προσπαθεί να τον κινητοποιήσει, να τον κάνει να καταλάβει τη δύναμη και την ευθύνη που διαθέτει, να δει ότι κάτι πάει λάθος, κάτι που όμως μπορεί να ανατραπεί. Ο V της ταινίας εμπλέκει και το κοινό στο όραμά του, ώστε να εξεγερθεί ενάντια στην κυβέρνηση. Το κόμικ δεν το πάει τόσο μακριά. Ο V επιπλήττει τον λαό, τον κατηγορεί και τον θεωρεί υπεύθυνο για το φασιστικό καθεστώς, επιρρίπτοντάς του ευθύνες που «επέτρεψε» τον φασισμό. Ο V δεν εμπνέει τόσο το κοινό, όσο ένα μεμονωμένο άτομο, ικανό να συνεχίσει το έργο του και έτσι μπαίνει στο παιχνίδι η Ίβι, η αιχμάλωτη του V. Στην ταινία η Ίβι είναι 20 χρονών, ανεξάρτητη με ισχυρή προσωπικότητα και καλή μόρφωση. Ωστόσο, η Ίβι του κόμικ είναι 16 ετών σεξεργάτρια, χωρίς μόρφωση. Στην κινηματογραφική μεταφορά αναπτύσσει αρκετά οικεία σχέση με τον V, ενώ στα κόμικ είναι αυτή που θα πάρει τη θέση του όταν αυτός πεθάνει.

Για τον V αναρχία δεν σημαίνει χάος, σημαίνει ότι όλοι μπορούν να ορίσουν τη ζωή τους και να καθορίσουν την πολιτική πορεία. Στην ταινία το πρόσωπό του δεν γίνεται ποτέ εμφανές, καθώς δεν έχει σημασία το άτομο πίσω από την ιδέα, όσο η ίδια η ιδέα. Το πιο σημαντικό κομμάτι της επανάστασης είναι οι πράξεις και το όραμα που προσπαθεί ο καθένας να περάσει στην κοινωνία, όχι η λατρεία αυτών των μεμονωμένων ανθρώπων ως ηρώων. Αυτό που δηλαδή ανέφερε και η Ίβι στην αρχή της ταινίας, «δεν θυμόμαστε τον άνθρωπο πίσω από την ιδέα, καθώς οι άνθρωποι μπορεί να απογοητεύσουν, μπορεί να αποτύχουν, αλλά πολλά χρόνια μετά η ιδέα μπορεί να επιφέρει αλλαγή».

Πηγή εικόνας: Facebook / Δικαιώματα χρήσης: Warner Bros

Υπάρχει μια υπέροχη σκηνή στην ταινία, αυτή των ντόμινο, όπου ο V τα σπρώχνει για να πέσουν, ωστόσο υπάρχει ένα που συνεχίζει ακόμα να στέκεται όρθιο, το οποίο και αφαιρείται. Αντιλαμβάνεται ο V την ανάγκη να απομακρυνθεί ο ίδιος από την εικόνα, καθώς ο λαός θα τον έκανε τον νέο ηγέτη, αποφεύγοντας για ακόμα μια φορά να συνειδητοποιήσει τη δύναμη και τις ευθύνες που διαθέτει.

Ωστόσο, ο V για να πετύχει το όραμά του ανατινάζει κτήρια, σκοτώνει ανθρώπους, βασανίζει την Ίβι. Πώς είναι, λοιπόν, τόσο καλύτερος από όλους όσους πολεμάει; Κάνει στον λαό περίπου τα ίδια με το δικτατορικό κόμμα της κυβέρνησης, άρα ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός; Ποιος είναι υπεύθυνος για τις ακατάλληλες επαναστατικές ενέργειες του V; Ο V ή όσοι τον οδήγησαν σε αυτές; Αν δεν είχε βασανιστεί και ο ίδιος από την κυβέρνηση, θα τα έκανε όλα αυτά; Μπορούμε λοιπόν να χειραγωγήσουμε κάποιον ώστε να στραφεί στη βία;

Μια ταινία που δείχνει ότι με την εκμετάλλευση της ανθρώπινης δυστυχίας, για την προώθηση μηνυμάτων μίσους και μισαλλοδοξίας, μπορούμε να μετατρέψουμε μια κοινωνία σε κόλαση στο όνομα μιας δήθεν δικαιοσύνης και τάξης. Υπάρχει, όμως, και η ευθύνη του λαού, άλλωστε όπως είπε και ο V:

«Ο λαός δεν θα έπρεπε να φοβάται τις κυβερνήσεις, οι κυβερνήσεις θα έπρεπε να φοβούνται τον λαό».

https://www.offlinepost.gr/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Η Κίνα και η ίδια παλιά παγκόσμια μαφία

Ποτέ δεν παύει να με εκπλήσσει το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που αντιτίθενται στην παγκοσμιοποίηση ενώ αρνούνται να αναγνωρίσουν ότι είναι πραγματικά... παγκόσμια!

Προφανώς το βρίσκουν αδύνατο να πιστέψουν ότι η Ρωσία του Πούτιν και, ακόμη περισσότερο, η κομμουνιστική Κίνα, θα μπορούσαν να ελέγχονται από την ίδια συμμορία που κυριαρχεί στις δικές μας κοινωνίες.

Προσπάθησα να βάλω τα πράγματα στη θέση τους σε αρκετές περιπτώσεις, μαζί με τους Mees Baaijen, Hrvoje Moric και άλλους. [1]

Αλλά μερικές χρήσιμες νέες πληροφορίες έχουν έρθει τώρα στο δρόμο μου χάρη στο Archives du mondialisme («Παγκοσμιοποιητικά αρχεία») του Pierre Hillard το 2019, ένα πραγματικό χρυσωρυχείο πληροφοριών από το οποίο σκοπεύω να εξαγάγω περαιτέρω ψήγματα σε μελλοντικά δοκίμια.

Ο τόμος των 770 σελίδων περιλαμβάνει ένα κεφάλαιο από ένα βιβλίο του 1981 του Yann Moncomble, με τίτλο L'irrésistable expansion du mondialisme («Η ακαταμάχητη επέκταση της παγκοσμιοποίησης»), το οποίο ξεκινά δηλώνοντας: «Η εγκαθίδρυση μιας Νέας Παγκόσμιας Τάξης δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί, προφανώς, χωρίς την Κίνα». [3]

Θεωρώ ότι η ένταξη της Κίνας στην παγκόσμια αυτοκρατορία ξεκίνησε με τους Πολέμους του Οπίου στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν, όπως το θέτει ο Carroll Quigley, «η κινεζική αντίσταση στην ευρωπαϊκή διείσδυση συντρίφτηκε από τους εξοπλισμούς των Δυτικών Δυνάμεων και επιβλήθηκαν στην Κίνα κάθε είδους παραχωρήσεις σε αυτές τις Δυνάμεις». [4]

Αλλά ο Moncomble ξεκινά την ιστορία το 1890, όταν «ο John D. Rockefeller δώρισε στους Κινέζους 300.000 μικρές λάμπες παραφίνης, για να τους «ενθαρρύνει» να χρησιμοποιήσουν το λάδι του. δέκα χρόνια αργότερα, οι Κινέζοι αγόραζαν ήδη 450 εκατομμύρια λίτρα παραφίνης ετησίως, εκ των οποίων περισσότερο από το 90% προερχόταν από την Standard Oil». [5]

Η Standard Oil ήταν, φυσικά, υπόθεση του Ροκφέλερ, αν και θα πρέπει να επισημάνω ότι σε αυτό το στάδιο η οικογένεια είχε καταληφθεί από τους Ρότσιλντ και ήταν απλώς ένα «αμερικανικό προτεσταντικό» φύλλο συκής για τις μηχανορραφίες του City του Λονδίνου – περισσότερα για αυτό στο βιβλιαράκι μου του 2024 The Single Global Mafia: The Rockefeller Foundation's multiple links to Zionism and military-industrial-financial neo-imperialism. [6]

Ο Hillard, από την πλευρά του, επισημαίνει ένα δοκίμιο του 1984 του Frank Ninkovich, με τίτλο «Το Ίδρυμα Ροκφέλερ, η Κίνα και η Πολιτιστική Αλλαγή», σχετικά με τα σχέδια του Ιδρύματος Ροκφέλερ το 1915 να ιδρύσει μια ιατρική σχολή στο Πεκίνο/Πεκίνο. [7]

Αυτό αναφέρει: «Η προσπάθεια του Ιδρύματος Ροκφέλερ κατά τη διάρκεια σαράντα ετών να διοχετεύσει τον εκσυγχρονισμό της Κίνας σε μια φιλελεύθερη κατεύθυνση αποτελεί την επιτομή του γάμου του εθνικού συμφέροντος και της ιδιωτικής χάραξης πολιτικής». [8]

Ο κορπορατισμός δημόσιου-ιδιωτικού τομέα και ο «εκσυγχρονισμός» ευθυγραμμίζονται για άλλη μια φορά!

Το 1949, τη χρονιά που ανακηρύχθηκε η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, δημιουργήθηκε το Κινεζικό Λαϊκό Ινστιτούτο Εξωτερικών Υποθέσεων. [9]

Αν το όνομα ακούγεται αόριστα οικείο, αυτό οφείλεται πιθανώς στο ότι είναι ένας αδελφός οργανισμός του Βασιλικού Ινστιτούτου Εξωτερικών Υποθέσεων στο Λονδίνο, γνωστός και ως Chatham House, του οποίου τον ρόλο ως εργαλείο της παγκόσμιας κλίκας έχω επίσης ιδρύσει στο παρελθόν, [10] και επίσης με το αντίστοιχο των ΗΠΑ, το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων.

Ο Moncomble προσδιορίζει έναν από τους άνδρες που συμμετείχαν στη δημιουργία του CPIFA ως τον Chester Ronning, ο οποίος είχε εργαστεί για την Καναδική Υπηρεσία Πληροφοριών της Πολεμικής Αεροπορίας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια άρχισε να προσπαθεί να πείσει τον κόσμο να αναγνωρίσει την κομμουνιστική Κίνα.

Λέει ότι ο Καναδάς ήταν μια από τις πρώτες χώρες που εξομάλυνε τις σχέσεις του με την Κίνα τη δεκαετία του 1970 και ο προσωπικός φίλος του Ronning, Huang Hua, έγινε πρεσβευτής της Κίνας στη χώρα αυτή. [11]

Αλλά το κύριο πρόσωπο πίσω από το CPIFA ήταν ο Walter Lockhart Gordon, «ιδρυτής της εταιρείας Clarkson and Gordon, επιφορτισμένος με την έγκριση των λογαριασμών τριών από τις πέντε μεγαλύτερες τράπεζες στον Καναδά: της Bank of Nova Scotia, της Toronto Dominion Bank και της Canadian Imperial Bank».

«Σαν τυχαία, ο W.L. Gordon ήταν ένας από τους πιο μακροχρόνιους ηγέτες του Καναδικού Ινστιτούτου Διεθνών Υποθέσεων (CIIA) – που ιδρύθηκε από το RIIA [Chatham House] – και τον βρίσκουμε, όπως συμβαίνει, στην Ομάδα Μπίλντερμπεργκ». [12]

Το χέρι των τραπεζιτών ήταν και πάλι ορατό το 1966, όταν το Ίδρυμα Ροκφέλερ ενώθηκε με το Ίδρυμα Φορντ – του οποίου τη σιοϊμπεριαλιστική φύση έχω επίσης αποδείξει σθεναρά [13] – για την ίδρυση της Εθνικής Επιτροπής για τις Σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών-Κίνας. [14]

Ο Moncomble περιγράφει αυτή την οντότητα, η οποία εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα, ως «όχημα προπαγάνδας υπέρ μιας πιο μετριοπαθούς πολιτικής όσον αφορά την κόκκινη Κίνα». [15]

Και προσθέτει: «Δύο χρόνια αργότερα, το 1968, έτος εκλογών στις ΗΠΑ, ο κ. Νέλσον Ροκφέλερ μίλησε για την ανάγκη διαλόγου με την κομμουνιστική Κίνα, για τη «βελτίωση» των σχέσεων με την ΕΣΣΔ και για τη δημιουργία μιας «Νέας Παγκόσμιας Τάξης». [16]

Τον επόμενο χρόνο, στις 22 Μαρτίου 1969, διοργανώθηκε στη Νέα Υόρκη μια σημαντική διάσκεψη για τις σχέσεις μεταξύ Δύσης και Κίνας.

Ο Moncomble εξηγεί: «Οι κύριοι συμμετέχοντες, που κατεύθυναν το συνέδριο προς ένα συγκεκριμένο συμπέρασμα, ήταν ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Arthur Goldberg, πρόεδρος της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής, και ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Jacob Javits, επίτιμος πρόεδρος των Εβραίων Βετεράνων Πολέμου και αντιπρόεδρος του Ανεξάρτητου Τάγματος του B'nai B'rith». [17]

Για όσους δεν γνωρίζουν, η B'nai B'rith είναι μια ιουδαιο-ρατσιστική μασονική οντότητα διαβόητη για την «ακύρωση» και τον εκφοβισμό των επικριτών του Ισραήλ/Σιωνισμού για υποτιθέμενο «αντισημιτισμό». [18]

Η διάσκεψη τάχθηκε, φυσικά, υπέρ της προσέγγισης μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας.

Ο Moncomble λέει ότι, συγκεκριμένα, ο Goldberg ζήτησε την ένταξη της κομμουνιστικής Κίνας στα Ηνωμένα Έθνη – η οποία ήρθε περίπου δύο χρόνια αργότερα, το 1971 – ενώ ο Javits ζήτησε να παρασχεθούν στους Κινέζους φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από τη χώρα τους από αμερικανικούς δορυφόρους. [19]

Παραδόξως, η συγκέντρωση της Νέας Υόρκης συνέπεσε με τη νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ, υπό τον Πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον, που ανακοίνωσε την επιθυμία να οικοδομήσει πιο εποικοδομητικούς δεσμούς με την Κίνα, γεγονός που οδήγησε στο υψηλού προφίλ ταξίδι του προέδρου στην κομμουνιστική χώρα τον Φεβρουάριο του 1972.

Ο Τύπος έκανε μεγάλο μέρος αυτής της επίσκεψης, προσθέτει ο Moncomble, «αλλά αυτό που συστηματικά ξέχασε να κάνει είναι να πει στους αναγνώστες του για προηγούμενες διαπραγματεύσεις». [20]

Αυτές είχαν πραγματοποιηθεί από τον διαβόητο Εβραίο παγκοσμιοποιητή Χένρι Κίσινγκερ, του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων, της Μπίλντερμπεργκ και της Τριμερούς Επιτροπής. [21]

Ακολούθησε μια σειρά από προσοδοφόρες επιχειρηματικές συμφωνίες με την Κίνα, όπως το συμβόλαιο 290 εκατομμυρίων δολαρίων που κέρδισε η Pullman Kellog του Τέξας και η ολλανδική θυγατρική της Kellog Continental το 1973 που αφορούσε την κατασκευή οκτώ αγροχημικών συγκροτημάτων. [22]

Επιπλέον, η Louis Dreyfus & Co, ειδικοί στη μεταφορά δημητριακών, πούλησε 400.000 τόνους αμερικανικού σιταριού στην κομμουνιστική Κίνα. [23]

Υπό την προεδρία του Τζίμι Κάρτερ, το 1977, ο υπουργός Εξωτερικών Σάιρους Βανς – επίσης, συμπτωματικά, του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων, της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ και της Τριμερούς Επιτροπής, καθώς και του Ιδρύματος Ροκφέλερ – επισκέφθηκε την Κίνα μιλώντας για την έξοδο των σχέσεων από το αδιέξοδο. [24]

Όπως αποδείχθηκε, ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ βρισκόταν στην κινεζική πρωτεύουσα την ίδια χρονιά για επιχειρηματικά θέματα. [25]

Στη συνέχεια, το 1978, ένας άλλος κορυφαίος παγκοσμιοποιητής, ο Zbigniew Brzezinski (Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, Bilderberg και Τριμερής Επιτροπή), επισκέφθηκε τις κινεζικές αρχές. [26]

Ο Moncomble λέει ότι «16 μήνες μυστικών συνομιλιών» κορυφώθηκαν με την αναγνώριση του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Κίνα από τις ΗΠΑ τον Δεκέμβριο του 1978 και την επίσημη αποκατάσταση των σχέσεων την 1η Ιανουαρίου 1979. [27]

Αναφέρει ότι ο Georges Berthoin έγραψε στη Le Monde στις 22-23 Απριλίου 1979 ότι «οι κινεζικές αρχές φαίνεται να εγκρίνουν την ιδέα μιας Νέας Παγκόσμιας Τάξης». [28]

Ο «αγιασμός» ήρθε τον Μάιο του 1981, όταν η παγκοσμιοποιητική Τριμερής Επιτροπή πραγματοποίησε μια συνάντηση στο Πεκίνο/Πεκίνο, με πρωτοβουλία των συναδέλφων του Chatham House στο CPIFA. [29]

Μεταξύ των παρευρισκομένων ήταν ο Peter Shore, βουλευτής του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος και ο Fabian. Winston Lord, πρόεδρος του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων και μέλος της Bilderberg. Ο Bruce MacLaury, πρόεδρος της Federal Reserve Bank της Μινεάπολης και του Brookings Institution και μέλος της Bilderberg και του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων και, περιττό να πούμε, ο David Rockefeller. [30]

Η αφήγηση του Moncomble τελειώνει εκεί, τη χρονιά που εκδόθηκε το βιβλίο του, αλλά ο Hillard αναφέρεται σε ορισμένες μεταγενέστερες εξελίξεις από την πλεονεκτική θέση του το 2019, παρατηρώντας ότι «η προοδευτική άνοδος της Κίνας στην εξουσία την οδήγησε να αποτελεί πλέον έναν από τους πυλώνες της παγκόσμιας πολιτικής οργάνωσης». [31]

Επισημαίνει, για παράδειγμα, μια έκθεση του Reuters από τις 7 Ιουλίου 2009 με τίτλο «Η Ρωσία και η Κίνα θα προωθήσουν το παγκόσμιο νόμισμα στη σύνοδο κορυφής της G8» [32] – η οποία πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία, παρεμπιπτόντως, και χαιρετίστηκε με μαζικές διαμαρτυρίες κατά της παγκοσμιοποίησης.

Η έκθεση αναφέρει: «Η Κίνα, η οποία έχει έως και το 70 τοις εκατό των 1.95 τρισεκατομμυρίων δολαρίων σε επίσημα συναλλαγματικά αποθέματα σε δολάριο, υπογραμμίζει ότι το δολάριο εξακολουθεί να είναι το πιο σημαντικό αποθεματικό νόμισμα.

«Ωστόσο, πιστεύει ότι η υπερβολική εξάρτηση από το δολάριο έχει επιδεινώσει τη χρηματοπιστωτική κρίση και βλέπει τα ειδικά τραβηκτικά δικαιώματα (SDR) του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που βασίζονται σε ένα καλάθι νομισμάτων, ως βιώσιμη εναλλακτική λύση για το μέλλον». [33]

Η Hillard παρέχει επίσης έναν σύνδεσμο προς ένα άρθρο του 2017 από το Foreign Affairs, την «πολύ παγκοσμιοποιητική» επιθεώρηση του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων. [34]

Αυτό αναφέρεται στη μακροχρόνια θέση της Κίνας ότι το SDR – το συνθετικό νόμισμα που δημιουργήθηκε από το ΔΝΤ – θα πρέπει να διαδραματίσει μεγαλύτερο ρόλο στο διεθνές νομισματικό σύστημα. [35]

Ο Hillard γράφει ότι η Κίνα είναι το τελευταίο κομμάτι στο παζλ του παγκοσμιοποιημένου ελέγχου. [36]

Περιγράφει την περιβόητη χρήση της τεχνολογίας αναγνώρισης προσώπου που συνδέεται με ένα σύστημα κοινωνικής πίστωσης που ανταμείβει ή τιμωρεί τη συμπεριφορά όπως το κράτος κρίνει σκόπιμο.

«Η Κίνα είναι ένα ονειρεμένο μοντέλο για την παγκόσμια ολιγαρχία που θέλει να αναπτύξει αυτές τις μεθόδους σε όλο τον πλανήτη... επίσημα, για την ασφάλειά μας». [37]

Απλώς για να τονίσω τον πραγματικό και σοβαρό ρόλο που διαδραμάτισε η Κίνα στην προσπάθεια των παγκοσμιοποιητών για παγκόσμια τυραννία, θα παραπέμψω τους αναγνώστες σε μια ομιλία που δόθηκε στο Πεκίνο στο Lanting Forum του κινεζικού κράτους από τον υπουργό Εξωτερικών H.E. Wang Yi, ο οποίος είναι μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας. στις 27 Οκτωβρίου 2025.

Εμφανίζεται στον ιστότοπο του CPIFA, Chatham House της Κίνας, με τίτλο «Εφαρμογή της Πρωτοβουλίας Παγκόσμιας Διακυβέρνησης για μια Κοινότητα με Κοινό Μέλλον για την Ανθρωπότητα». [38]

Ο Wang Yi ισχυρίζεται ότι «τα τελευταία 80 χρόνια, το διεθνές σύστημα με τον ΟΗΕ στον πυρήνα του στέκεται ως θεμέλιο της παγκόσμιας ειρήνης και ανάπτυξης».

Λέει ότι μπροστά στα εμπόδια, ο Πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ «παρουσίασε επίσημα την Πρωτοβουλία Παγκόσμιας Διακυβέρνησης (GGI), προσφέροντας στην κινεζική απάντηση σε αυτό το ερώτημα της εποχής μας».

Αυτό προφανώς συντάχθηκε από τα ίδια δίκτυα που βρίσκονται πίσω από παρόμοιες προσπάθειες στη «Δύση» επειδή ακούμε την ίδια αηδιαστική γλώσσα!

Πρόκειται για «διεθνές κράτος δικαίου για ένα δίκαιο και εύτακτο παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης», «μια ανθρωποκεντρική προσέγγιση για καθολικά επωφελή και χωρίς αποκλεισμούς αποτελέσματα της παγκόσμιας διακυβέρνησης» και «πραγματικά αποτελέσματα για μια ρεαλιστική και αποτελεσματική διαδικασία παγκόσμιας διακυβέρνησης».

Λέγοντας ψέματα μέσα από τα δόντια του, ο Wang Yi δηλώνει: «Το GGI ανταποκρίνεται στις ανάγκες του κόσμου και στις επιθυμίες των ανθρώπων.

«Μαζί με την Πρωτοβουλία Παγκόσμιας Ανάπτυξης (GDI), την Πρωτοβουλία Παγκόσμιας Ασφάλειας (GSI) και την Πρωτοβουλία Παγκόσμιου Πολιτισμού (GCI), υπόσχεται την απαραίτητη σταθερότητα και παρέχει βεβαιότητα για αυτόν τον ασταθή κόσμο και έχει λάβει ταχεία και σαφή υποστήριξη από περισσότερες από 140 χώρες και διεθνείς οργανισμούς».

Εδώ συγχέει τους άθλιους στόχους των κρατών και οντοτήτων που ελέγχονται από την παγκοσμιοποίηση με «τις ανάγκες του κόσμου και τις επιθυμίες των ανθρώπων».

Πίσω από όλη αυτή την πολυλογία κρύβεται η γνωστή ιμπεριαλιστική ατζέντα της λεηλασίας και του κέρδους.

Ο Wang Yi λέει: «Πρέπει να επαναφέρουμε την ανάπτυξη στο επίκεντρο της διεθνούς ατζέντας, να κινητοποιήσουμε παγκόσμιους πόρους για την ανάπτυξη και να προωθήσουμε μια ισότιμη και ισορροπημένη παγκόσμια αναπτυξιακή εταιρική σχέση.

«Η Κίνα προωθεί υψηλής ποιότητας συνεργασία Belt and Road με χώρες εταίρους, ωφελώντας πάνω από τα τρία τέταρτα όλων των χωρών στον κόσμο.

«Εφαρμόσαμε τις 10 δράσεις εταιρικής σχέσης για τον εκσυγχρονισμό με αφρικανικές χώρες, πραγματοποιήσαμε πέντε προγράμματα με χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, αναπτύξαμε πέντε πλαίσια συνεργασίας με αραβικά κράτη και δημιουργήσαμε επτά πλατφόρμες συνεργασίας προσαρμοσμένες στις χώρες των νησιών του Ειρηνικού, επιφέροντας κοινή πρόοδο στην πορεία μας προς τον εκσυγχρονισμό.

«Η Κίνα εφαρμόζει ενεργά την Παγκόσμια Πρωτοβουλία Διακυβέρνησης της Τεχνητής Νοημοσύνης και έχει ξεκινήσει τον Παγκόσμιο Οργανισμό Συνεργασίας για την Τεχνητή Νοημοσύνη (WAICO), για να προωθήσει την τεχνητή νοημοσύνη για καλό και για όλους και να υποστηρίξει την ανάπτυξη ικανοτήτων στις χώρες του Παγκόσμιου Νότου».

«Υποστηρίζουμε την Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων Υποδομών και τη Νέα Τράπεζα Ανάπτυξης να διαδραματίσουν μεγαλύτερο ρόλο ως χρήσιμα συμπληρώματα των υφιστάμενων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, συμβάλλοντας από κοινού στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική σταθερότητα».

Μπορείτε να επιλέξετε να πιστέψετε τον Wang Yi ότι όλα αυτά είναι ωραία και χαδιάρικα και ακίνδυνα επειδή είναι «πολυπολικά». Επιμένει: «Το πιο επιθυμητό όραμα του GGI είναι ένα μέλλον δικαιοσύνης».

Αλλά ο στόχος της επιβολής ενός Παγκόσμιου Κράτους είναι πολύ σαφής όταν ο κομμουνιστής πολιτικός τονίζει: «Πρέπει να σταθούμε ενωμένοι για να αντιμετωπίσουμε τις πιεστικές προκλήσεις και να στηρίξουμε τους αδύναμους κρίκους της παγκόσμιας διακυβέρνησης».https://network23.org/

 **Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων