Όταν οι άνθρωποι συζητούν τα βασικά θεμέλια του Δυτικού Πολιτισμού, συνήθως επισημαίνουν δύο κύριες συνεισφορές που ονομάζονται Αθήνα (ελληνική φιλοσοφία και η ιδέα της νόησης και της ορθολογικότητας) και Ιερουσαλήμ (ιουδαιο-χριστιανισμός και η μονοθεϊστική πίστη σε έναν υπερβατικό δημιουργό Θεό σε αντίθεση με τον παγανιστικό πανθεϊσμό).
«Η παράδοση της Δύσης ενσωματώνεται στη Μεγάλη Συζήτηση που ξεκίνησε στην αυγή της ιστορίας και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Όποια και αν είναι τα πλεονεκτήματα άλλων πολιτισμών από άλλες απόψεις, κανένας πολιτισμός δεν είναι σαν αυτόν της Δύσης από αυτή την άποψη. Κανένας άλλος πολιτισμός δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι το καθοριστικό του χαρακτηριστικό είναι ένας διάλογος αυτού του είδους. Κανένας διάλογος σε κανέναν άλλο πολιτισμό δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτόν της Δύσης στον αριθμό των μεγάλων έργων του πνεύματος που έχουν συνεισφέρει σε αυτόν τον Διάλογο. Το Πνεύμα του Δυτικού Πολιτισμού είναι το πνεύμα της έρευνας. Το κυρίαρχο στοιχείο του είναι ο Λόγος. Τίποτα δεν πρέπει να μένει χωρίς συζήτηση. Ο καθένας πρέπει να λέει τη γνώμη του. Καμία πρόταση δεν πρέπει να μένει ανεξέταστη.»
Ρόμπερτ Μέιναρντ Χάτσινς, Η Μεγάλη Συζήτηση: Η Ουσία μιας Φιλελεύθερης Εκπαίδευσης.
Ο Λόγος είναι ένας αρχαίος ελληνικός όρος. Σημαίνει τη λογική όπως εκφράζεται στην ανθρώπινη ομιλία. Οι Έλληνες πίστευαν ότι η λογική ήταν η κυρίαρχη αρχή σε ένα εύτακτο, αρμονικό σύμπαν (κόσμο).
Οι ικανότητες της λογικής (εννοιολογική σκέψη) και της γλώσσας (προτασιακός λόγος) είναι αυτές που διακρίνουν τους ανθρώπους από τα άλλα πλάσματα.
Συνεπώς, ο άνθρωπος περιγράφεται ως «το λογικό ζώο». Όπως επισημαίνει ο φιλόσοφος Μόρτιμερ Άντλερ στο βιβλίο του, Η Διαφορά του Ανθρώπου και η Διαφορά που Κάνει:
«... ο άνθρωπος είναι ο μόνος που μιλάει, ο μόνος που κατονομάζει, που δηλώνει ή που αμφισβητεί, που επιβεβαιώνει ή που αρνείται, ο μόνος που διαφωνεί, που συμφωνεί ή που διαφωνεί, το μόνο ζώο που εκφράζει τη σκέψη».
Η φιλόσοφος/μυθιστοριογράφος Άιν Ραντ αναπτύσσει περαιτέρω αυτή την ιδέα στο βιβλίο της, Για τον Νέο Διανοούμενο:
«Το μυαλό του ανθρώπου είναι το βασικό εργαλείο επιβίωσης. Η ζωή του δίνεται, η επιβίωση όχι. Το σώμα του του δίνεται, το περιεχόμενό του όχι. Για να παραμείνει ζωντανός, πρέπει να δράσει, και πριν μπορέσει να δράσει πρέπει να γνωρίζει τη φύση και τον σκοπό της πράξης του. Δεν μπορεί να αποκτήσει την τροφή του χωρίς να γνωρίζει την τροφή και τον τρόπο απόκτησής της. Δεν μπορεί να σκάψει ένα χαντάκι - ή να χτίσει ένα κύκλοτρο - χωρίς να γνωρίζει τον στόχο του και τα μέσα για να τον επιτύχει. Για να παραμείνει ζωντανός, πρέπει να σκέφτεται.»
«Αλλά το να σκέφτεσαι είναι μια πράξη επιλογής... Η λογική δεν λειτουργεί αυτόματα. Η σκέψη δεν είναι μια μηχανική διαδικασία. Οι συνδέσεις της λογικής δεν γίνονται από το ένστικτο. Η λειτουργία του στομάχου, των πνευμόνων ή της καρδιάς σου είναι αυτόματη. Η λειτουργία του μυαλού σου δεν είναι. Σε οποιαδήποτε ώρα και ζήτημα της ζωής σου, είσαι ελεύθερος να ξεφύγεις από τη φύση σου, από το γεγονός ότι η λογική είναι το μέσο επιβίωσής σου - έτσι ώστε για εσένα, που είσαι άνθρωπος, το ερώτημα «να είσαι ή να μην είσαι» είναι το ερώτημα «να σκέφτεσαι ή να μην σκέφτεσαι».
«Η σκέψη είναι η μόνη βασική αρετή του ανθρώπου, από την οποία προέρχονται όλες οι άλλες. Και το βασικό του ελάττωμα, η πηγή όλων των κακών του, είναι αυτή η ανώνυμη πράξη που όλοι σας ασκείτε, αλλά αγωνίζεστε ποτέ να παραδεχτείτε: η πράξη του σβήσιμου, η εκούσια αναστολή της συνείδησής σας, η άρνηση να σκεφτείτε - όχι τύφλωση, αλλά άρνηση να δείτε· όχι άγνοια, αλλά άρνηση να γνωρίσετε. Είναι η πράξη της αποπροσανατολισμού του μυαλού σας και της πρόκλησης μιας εσωτερικής ομίχλης για να ξεφύγετε από την ευθύνη της κρίσης... Η μη σκέψη είναι μια πράξη εξόντωσης, μια επιθυμία να αρνηθείτε την ύπαρξη, μια προσπάθεια να εξαλείψετε την πραγματικότητα.»
Τα ανθρώπινα όντα είναι ικανά για αφηρημένη σκέψη, την υπέρβαση του άμεσου περιβάλλοντός τους και τη χειραφέτηση από το αέναο παρόν.
Σε ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία του 20ου αιώνα,Τραγωδία και Ελπίδα: Μια Ιστορία του Κόσμου στην Εποχή μας,ο ιστορικός Carroll Quigley επεξεργάζεται αυτήν την κρίσιμη ιδέα της αφαίρεσης:
«Τόσο ο άνθρωπος όσο και το σύμπαν είναι δυναμικά, ή μεταβλητά στο χρόνο, και η κύρια πρόσθετη πολυπλοκότητα είναι ότι και οι δύο αλλάζουν σε μια συνεχή αφαίρεση, καθώς και στο πιο οικείο συνεχείς του χωροχρόνου. Οι συνεχείς της αφαίρεσης σημαίνει απλώς ότι η πραγματικότητα στην οποία λειτουργούν ο άνθρωπος και το σύμπαν υπάρχει σε πέντε διαστάσεις. Από αυτές η διάσταση της αφαίρεσης καλύπτει έναν εύρος από το πιο συγκεκριμένο και υλικό άκρο της πραγματικότητας έως, στο αντίθετο άκρο, το πιο αφηρημένο και πνευματικό άκρο της πραγματικότητας, με κάθε δυνατή διαβάθμιση μεταξύ αυτών των δύο άκρων κατά το μήκος των ενδιάμεσων διαστάσεων που καθορίζουν την πραγματικότητα, συμπεριλαμβανομένων των τριών διαστάσεων του χώρου, της τέταρτης του χρόνου, και αυτό το πέμπτο της αφαίρεσης. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος είναι συγκεκριμένος και υλικός στο ένα άκρο του προσώπου του, είναι αφηρημένος και πνευματικός στο άλλο άκρο και καλύπτει όλες τις διαβαθμίσεις μεταξύ τους, με μια μεγάλη κεντρική ζώνη που ασχολείται με το χάος των συναισθηματικών εμπειριών και συναισθημάτων του.
«Για να σκεφτεί τον εαυτό του ή το σύμπαν με το πιο αφηρημένο και ορθολογικό άκρο της ύπαρξής του, ο άνθρωπος πρέπει να κατηγοριοποιήσει και να εννοιολογήσει τόσο τη φύση του όσο και τη φύση της πραγματικότητας, ενώ, για να δράσει και να νιώσει στο λιγότερο αφηρημένο άκρο της ύπαρξής του, πρέπει να λειτουργήσει πιο άμεσα, έξω από τα όρια των κατηγοριών, χωρίς το περιθώριο των εννοιών. Έτσι, ο άνθρωπος μπορεί να δει την ύπαρξή του ως διαιρεμένη σε τρία επίπεδα σώματος, συναισθημάτων και λογικής. Το σώμα, λειτουργώντας άμεσα στην χωροχρονική αφαίρεση, ασχολείται πολύ με συγκεκριμένες καταστάσεις, ατομικά και μοναδικά γεγονότα, σε έναν συγκεκριμένο χρόνο και τόπο. Τα μεσαία επίπεδα της ύπαρξής του ασχολούνται με τον εαυτό του και τις αντιδράσεις του στην πραγματικότητα με όρους συναισθημάτων και συγκινήσεων, όπως καθορίζονται από ενδοκρινικές και νευρολογικές αντιδράσεις. Τα ανώτερα επίπεδα της ύπαρξής του ασχολούνται με τη νευρολογική του ανάλυση και χειρισμό των εννοιολογημένων αφαιρέσεων. Οι τρεις αντίστοιχες λειτουργίες της ύπαρξής του είναι οι αισθησιακές, οι συναισθηματικές ή διαισθητικές και οι ορθολογικές.»
«Η ακολουθία της διανοητικής ιστορίας ασχολείται με την ακολουθία των στυλ ή των μόδων που έχουν επικρατήσει, το ένα μετά το άλλο, ως προς την έμφαση ή τους συνδυασμούς των τριών επιπέδων λειτουργιών του ανθρώπου που θα ήταν στις προσπάθειές του να βιώσει τη ζωή και να μην βιώσει τη ζωή του. αντικρίζει το σύμπαν».
Ο πρώτος Χριστιανισμός, επηρεασμένος από την ελληνική φιλοσοφία, δανείστηκε τον όρο «Λόγος» ως συμβολική αναπαράσταση για τον Ιησού Χριστό. Ο Λόγος ήταν η θεϊκή σοφία που εκδηλώθηκε στη δημιουργία, τη διακυβέρνηση και τη λύτρωση του κόσμου. Ταυτίστηκε με το Δεύτερο Πρόσωπο της Τριάδας.
«Στην αρχή ήταν ο Λόγος (Λόγος), και ο Λόγος ήταν με τον Θεό. και ο Λόγος ήταν Θεός. έγινε στην αρχή με τον Θεό. Τα πάντα έγιναν μέσω Αυτού, και χωρίς Αυτόν δεν έγινε τίποτα από όσα έχουν γίνει. Σε Αυτόν ήταν η ζωή, και η ζωή ήταν το φως των ανθρώπων. Και το φως λάμπει στο σκοτάδι. και το σκοτάδι δεν το έπιασε. Υπήρχε ένας άνθρωπος, σταλμένος από τον Θεό, που ονομαζόταν Ιωάννης. Ούτος ήλθεν ως μάρτυς περί του φωτός, διά να πιστεύσωσιν πάντες δι' αυτού. Δεν ήταν ο ίδιος το φως, αλλά έπρεπε να δώσει μαρτυρία για το φως. Είναι το αληθινό φως που φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο. Ήδη στον κόσμο, και ο κόσμος έγινε μέσω αυτού, και ο κόσμος δεν Τον γνώρισε. Ήρθε στους δικούς Του, και οι δικοί Του δεν Τον δέχτηκαν. Αλλά σε όσους Τον δέχτηκαν, έδωσε τη δύναμη να γίνουν γιοι του Θεού. Σε όσους πιστεύουν στο όνομά Του. που δεν γεννήθηκαν από αίμα, ούτε από το θέλημα της σάρκας, ούτε από το θέλημα του ανθρώπου, αλλά από τον Θεό. Και ο Λόγος έγινε σάρκα, και έκανε ανάμεσά μας. Και είδαμε τη δόξα Του – δόξα ως μονογενούς του Πατέρα – γεμάτη χάρη και αλήθεια».
Το Ευαγγέλιο του Ιωάννη 1, 1-14
Με αυτή την ελληνορωμαϊκή και ιουδαιοχριστιανική πνευματική κληρονομιά (εκτός από τα διάφορα στοιχεία που προσφέρουν οι βαρβαρικές γερμανικές φυλές και ο μουσουλμανικός κόσμος) ο δυτικός πολιτισμός αναπτύχθηκε ως «λογοκεντρικός» ή αιτιολογημένος λογοκεντρικός.
Από την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση, ιδιαίτερη έμφαση έχει δοθεί στον γραπτό λόγο ως μέσο μετάδοσης και καταγραφής της γνώσης, μακριά από την παλαιότερη «τέχνη της μνήμης» ή την προφορική παράδοση της κλασικής ελληνικής και ρωμαϊκής αρχαιότητας.
Αλλά υπάρχει ένα τρίτο σταθερό στοιχείο, μερικές φορές κρυφό ή υπόγειο και θεωρείται «αιρετικό» ή ανορθόδοξο, που υπάρχει ως συστατικό του Δυτικού Πολιτισμού που μπορούμε να ονομάσουμε Αίγυπτο (σε σχέση μετα γνωστικά χειρόγραφα Nag Hammadiπου βρέθηκαν εκεί το 1945).
Αυτό είναι το σύνολο των αποκρυφιστικών συστημάτων πεποιθήσεων που περιγράφονται ως «η αιώνια φιλοσοφία» που περιλαμβάνει κυρίως παραλλαγές του Γνωστικισμού και του Ερμητισμού δίνοντας έμφαση σε μια ειδική μορφή «γνώσης» ή Γνώσης που είναι γνωστή μόνο σε μια επιλεγμένη. ελίτ μυημένων.
Αυτά τα απόκρυφα θέματα του Γνωστικισμού και του Ερμητισμού είναι μερικοί από τους πιο σημαντικούς και επιδραστικούς τομείς μελέτης στην παγκόσμια ιστορία, με τεράστιες συνέπειες τόσο στους αρχαίους όσο και στους σύγχρονους που λίγοι δεν μπορούν να κατανοήσουν. Έχει συναρπάσει ένα ευρύ φάσμα αφοσιωμένων μελετητών με τους οποίους πολλοί αναγνώστες είναι εξοικειωμένοι, όπως οι Eric Voegelin, Hans Jonas, Frances Yates, DP Walker, Norman Cohn, James Billington, James Lindsey, Stephen McKnight, Michael Burleigh, Murray Rothbard, Henri de Lubac, Thomas, Mollen Gr. Hayek που έχουν τεκμηριώσει την εμφάνιση των υποκατάστατων γνωστικών πολιτικών θρησκειών και αυτού του ελιτιστικού επιστημονισμού ως αποφύσεις της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού.
Πριν από δύο χρόνια κάθισα και συλλογίστηκα πολύ σκληρά μετά από σχεδόν πενήντα χρόνια έντονης σκέψης, παρατήρησης και ανάγνωσης για την πολιτική τι ήταν πραγματικά η Αριστερά.Ήθελα να πάω πέρα από τις επιφανειακές ετικέτες και τη ρητορική στην απόλυτη οντολογική πραγματικότητα– αυτή που ασχολείται με τη φύση της ύπαρξης.
Οι αριστεροί, τελικά, μπορούν να ενωθούν στους αρχαίους ειδωλολάτρες, ιδιαίτερα στους Γνωστικούς, οι οποίοι δεν πιστεύουν ότι το Σύμπαν δημιουργήθηκε από έναν υπερβατικό Άλλο (τον οποίο ονομάζουμε Θεό). Βρίσκονται σε πλήρη εξήγηση και πλήρη άρνηση των ιδιοτήτων των γεωγραφικών της Κρεατολογίας και της Κοσμολογίας. Όπως και οι Γνωστικοί πρόγονοί τους, μισούν την υλική δημιουργία του Σύμπαντος από αυτόν τον ψεύτικο «Θεό» (τον οποίο οι Γνωστικοί αποκαλούσαν Δημιουργό).
Αυτό βρίσκεται πιο βαθιά στα γραπτά του Καρλ Μαρξ, ο οποίος ήταν ένας μαχητικός άθεος που μισούσε και ζήλευε τον «Θεό» για τη δημιουργία του Σύμπαντος. Ο Μαρξ, με την ανεξιχνίαστη, μανιακή μεγαλομανία του, ήθελε να καταστρέψει τον «Θεό» και τον κόσμο στον οποίο ζούσε και να αναδημιουργήσει έναν νέο κόσμο κατ' εικόνα του.
Από το σαγηνευτικό φίδι στο Βιβλίο Κήπο της Εδέμ μέχρι τον Μαρξ και τους παραληρηματικούς οπαδούς του, το ουσιαστικό μήνυμα της Αριστεράς προς την ανθρωπότητα είναι να πιστέψει και να μας ακολουθήσει στο μονοπάτι της καταστροφής και του «Θα γίνετε σαν θεοί» και να δημιουργήσετε έναν παράδεισο. μιας Βασιλείας των Ουρανών στη Γη. Αυτός είναι ο στόχος της νεοπαγανιστικής πανθεϊστικής Αριστεράς και του συγκρητιστικού, εξισωτικού ορατός της για μια σοφία χιλιετία – τη θεοποίηση της ανθρωπότητας.
Το βιβλίο του Μάρεϊ Ρόθμπαρντ: Ο Καρλ Μαρξ ως Θρησκευτικός Εσχατολόγος, τα αναγνωρίζει όλα αυτά και γι' αυτό αποτελεί την πιο οριστική ανάλυση και καταστροφικό όπλο ενάντια στις ιδέες του Μαρξ και της Αριστεράς. Ο Rothbard εντοπίζει την κακόβουλη ιστορική κληρονομιά της Αριστεράς όσο κανείς άλλος. Ιδιαίτερα σημειώστε τη λάμψη του για τη Θεολογία της Απορρόφησης.
Ο Χριστιανισμός και η Δύση βρίσκονται σε πόλεμο εδώ και εκατοντάδες χρόνια με μια σειρά από γνωστές πολιτικές θρησκείες και μαζικά κινήματα που επιδιώκουν να επιβάλουν τη βάναυση της ελίτ και την κυριαρχία των υποτελών λαών τους. Αυτές οι απαίσιες προσπάθειες ευθύνονται για ανείπωτο θάνατο, καταστροφή και δυστυχία. Πάνω από εκατό εκατομμύρια άνθρωποι χάθηκαν μόνο τον 20ο αιώνα ως αποτέλεσμα αυτών των δολοφονικών ολοκληρωτικών γνωστικών καθεστώτων.
Η μελέτη της κατασκευής ψευδο-κοσμικών γνωστικών θρησκειών ήταν μια από τις κύριες εμμονές της ζωής μου από τότε που άκουσα τον Gerhart Niemeyer της Notre Dame να δώσει διάλεξη γι' αυτό το 1975 στο Δυτικό Θερινό Σχολείο του Ινστιτούτου Διασυλλογικών Σπουδών στο Κολέγιο Thomas Aquinas. Ο Niemeyer ήταν δεινός μαθητής του Eric Voegelin σε αυτά τα θέματα, όπως και ο Murray Rothbard.Σήμερα ο κορυφαίος δημοφιλής μελετητής σε αυτόν τον τομέα είναι ο μεγάλος James Lindsey.
Πιστεύω ότι η κατανόηση αυτής της μάχης 2000 ετών μεταξύ του ορθόδοξου Ρωμαιοκαθολικού Χριστιανισμού και του Γνωστικού είναι το απόλυτο κλειδί για το ξεκλείδωμα της ιστορίας των δύο προηγούμενων χιλιετιών.
Αυτή είναι η προτελευταία απειλή που αντιμετωπίζει σήμερα ο Δυτικός Πολιτισμός, και ιδιαίτερα οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό είναι που έχει παρακινήσει τους καταστροφικούς ταραχώδεις όχλους των κακοποιών και των πλιατσικολόγων στους δρόμους, τους δειλούς εσκεμμένους αδαείς κορπορατιστές της «κουλτούρας ακύρωσης», τους ανατρεπτικούς καθηγητές στον ακαδημαϊκό χώρο των δικαστηρίων και στα καθεστώτα. καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης. https://www-lewrockwell-com
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
