Ο σιωπηλός σύντροφος που πεθαίνει για να μπορέσουμε να ζήσουμε.
«Τίποτα, τελικά, δεν ήταν ασφαλές από τα δίδυμα – ούτε καν τα στηρίγματα στα οποία στηρίζεται ο κόσμος».
Υπάρχει μια σιωπή πέρα από τη μνήμη. Είναι η σιωπή της προέλευσης, η ησυχία πριν από ένα όνομα, πριν από την αποκοπή.
Κάπου, πολύ πριν από τη γλώσσα, γεννήθηκε ένα παιδί, και μαζί του ήρθε ένα άλλο, ένα πράγμα όχι ακριβώς αδελφός, αλλά όχι λιγότερο από ένας. Τον τάισε σε όλο το ταξίδι της μήτρας του, ένα είδος μέντορα, και όταν η γέννα βρόντηξε σε κίνηση, πέθανε ήσυχα δίπλα του, με το έργο του ολοκληρωμένο.
Η εντύπωση αυτού του αινίγματος παρέμεινε. Μας ακολούθησε έξω από τη μήτρα και στον κόσμο, διαμορφώνοντας τις ιστορίες μας, τα σύμβολά μας και την αντίληψή μας για τον κόσμο γύρω μας και πάνω από εμάς. Με τον καιρό, θα βλέπαμε αυτό το ζευγάρι φώτων στον ουρανό, τα φωτεινότερα αστέρια του αστερισμού των Διδύμων —τόσο κοντά, τόσο σταθερά— και θα θυμόμασταν.
Αυτή η ανάμνηση είναι που γέννησε τον μύθο του διδύμου.
Το δίδυμο είναι ένα από τα παλαιότερα και πιο διαρκή σύμβολα της ανθρωπότητας, από τις ιστορίες του Σουμερίου και των Βεδών, της Ελλάδας και της Ρώμης, των Νορβηγών και των Μάγια, της Βίβλου και όχι μόνο. Όπου οι άνθρωποι στέκονταν με δέος για την καταγωγή τους, ο μυθικός δίδυμος φαινόταν πίσω τους ως αδελφός και αντίπαλος, σύντροφος και θυσία.
Είναι περίεργο αν ληφθεί τοις μετρητοίς, επειδή τα πραγματικά δίδυμα είναι σπάνια. Είναι μια βιολογική παρέκκλιση, ωστόσο έγιναν οι αρχιτέκτονες των μυθικών κόσμων: Στο Popul Vhu, το ιερό βιβλίο των Μάγια, ο Hunahpu και ο Xbalanque κατέβηκαν στον κάτω κόσμο για να νικήσουν τον θάνατο και να ανοίξουν το δρόμο για την εποχή της ανθρωπότητας. Η αντιπαλότητα μεταξύ Ρωμύλου και Ρέμου κατέληξε σε αδελφοκτονία και ίδρυση της Ρώμης. Ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης (τα ονόματα των οποίων σημαίνουν «κάστορας» και «γλυκός» αντίστοιχα, δηλαδή αυτός που ροκανίζει και αυτός που ροκανίζεται), αν και δεν ήταν δημιουργοί, έγιναν σύμβολα θυσίας και θεϊκής επανένωσης –ένας θνητός, ένας αθάνατος– μεταμορφωμένοι σε αστέρια που ανατέλλουν και πέφτουν μαζί στον ουρανό.
Ξανά και ξανά, ο μύθος ξεκινά με έναν χωρισμό: ένας διπλός χαμένος, ένας αδελφός σκοτωμένος, μια ενότητα σπασμένη. Γιατί;
Η απάντηση μπορεί να βρίσκεται στη βιολογία - πιο συγκεκριμένα, στη γέννηση. Οι αρχαίοι, στερημένοι από τη σύγχρονη ανατομία, ήταν πλούσιοι σε διαίσθηση. Είδαν αυτό που επιβεβαιώνει τώρα η επιστήμη: ότι κάθε παιδί μπαίνει στον κόσμο με ένα διπλό. Ο πλακούντας είναι, στην πραγματικότητα, ο πρώτος σύντροφος της ζωής. Σχηματίζεται από την ίδια ουσία ταυτόχρονα. Τρέφεται, αναπνέει, συντηρείται. Πεθαίνει για να ζήσει το βρέφος. Στα σύγχρονα νοσοκομεία, απορρίπτεται. Αλλά υπήρξε μια εποχή που οι άνθρωποι σέβονταν αυτό το «δέντρο της ζωής» ως φύλακα, πρόγονο και τοτέμ.
Έτσι γεννήθηκε, στο πρώτο μυαλό, η ιδέα του ιερού διδύμου: ένα ον αδιαχώριστο από τον εαυτό, αλλά καταδικασμένο να εξαφανιστεί. Σε ορισμένες παραδόσεις, αυτό το δίδυμο θάφτηκε κάτω από το σπίτι ή ένα δέντρο. Σε άλλα, ονομαζόταν και τιμούνταν. Μεταξύ των Μαορί, ονομαζόταν whenua, μια λέξη που σημαίνει τόσο γη όσο και πλακούντα. Οι Ναβάχο το έθαψαν κοντά στο σπίτι. Οι Μπαλινέζοι το θεωρούσαν ως το μεγαλύτερο αδερφάκι. Στην Αρχαία Αίγυπτο, ο πλακούντας ήταν γνωστός ως δίδυμος του Φαραώ.
Ο αγώνας για τη γέννηση
Ο Φράνσις Μοτ, στους στοχασμούς του για τη γέννηση, ισχυρίστηκε ότι όλη η συναισθηματική μας ζωή είναι «η απεγνωσμένη αναζήτηση για το χαμένο δίδυμο της μήτρας». Η ψυχή, είπε, λαχταρά όχι μόνο την ολότητα αλλά και την επανένωση. Η Ίσις, στη θλιβερή αναζήτησή της για τον Όσιρι, κουβαλά τη μνήμη του πλακούντα: του δίδυμου διαμελισμένου, του θεού που κόβει την ανάσα. Στην Παλαιά Διαθήκη, ο Σαμψών, του οποίου το όνομα σημαίνει «ηλιακό φως», παντρεύεται μια γυναίκα που ονομάζεται Τιμνάθ, που σημαίνει «δίδυμη». Το φωτεινό παιδί και η σκοτεινή του αντανάκλαση, δεμένα και χαμένα. Ομοίως, ο Νορβηγός Baldr («λαμπερός») έχει ένα τυφλό δίδυμο που ονομάζεται Höðr.
Ο Καρλ Γιουνγκ είπε ότι ο δίδυμος είναι ο καθρέφτης της ψυχής: ακόμα και στα όνειρα, θυμόμαστε τον άλλο, τον ήσυχο που δεν μιλούσε. Οι Ho-Chunk έχουν ένα ρητό: «Τίποτα, τελικά, δεν ήταν ασφαλές από τα δίδυμα – ούτε καν τα στηρίγματα στα οποία στηρίζεται ο κόσμος». Ίσως επειδή, όταν αποκόπτουμε από τον εαυτό μας, όλα τρέμουν. Η μητέρα, το δοχείο της δημιουργίας, απειλείται όσο κι εμείς.
Αντλώντας από τον μύθο και την εμβρυολογία, η Marie Cachet βλέπει τον πλακούντα ως τον πρόγονο, το τοτέμ που πρέπει να πεθάνει για να γεννηθεί το παιδί. Σύμφωνα με τα λόγια της, η γέννηση δεν είναι ένα πέρασμα αλλά ένας αγώνας μεταξύ του εμβρύου και του δίδυμου του. Κάποιος πρέπει να αναδυθεί. Ο άλλος πρέπει να υποχωρεί «σαν ταυρομαχία». Οι νέοι πρέπει να ξεπεράσουν τους ηλικιωμένους, και με αυτόν τον τρόπο, να αφαιρέσουν τη ζωή τους.
Ο αστερισμός των Διδύμων
Σε όλους τους πολιτισμούς, ο αστερισμός των Διδύμων θεωρείται από καιρό ως σύμβολο δυαδικότητας. Οι Βαβυλώνιοι γνώριζαν τα δύο λαμπερά αστέρια του ως Lugal-irra και Meslamta-ea, θεϊκά δίδυμα που φύλαγαν τις πύλες του κάτω κόσμου. Τα ονόματά τους, «Ο ισχυρός άρχοντας που ανασταίνεται» και «Αυτός που βγαίνει από το Μεσλάμ» (το Μεσλάμ είναι ένα λατρευτικό όνομα του ναού του κάτω κόσμου του Νεργκάλ), αντικατοπτρίζουν τη δυαδικότητα του εμβρύου και του πλακούντα. Στην προ-ισλαμική αραβική παράδοση, τα αστέρια ήταν γνωστά ως Al-Taʾamān, «Τα δίδυμα», που φαντάζονταν ως δύο παιδιά δεμένα μεταξύ τους σε ουράνια συντροφιά. Στον ελληνορωμαϊκό κόσμο, έγιναν ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης, ένας θνητός, ένας θεϊκός, αδέρφια που συνδέουν τη ζωή με τον κάτω κόσμο.
Αστρονομικά, η διαφορά τους είναι τόσο εντυπωσιακή όσο και η οπτική τους εγγύτητα: Ο Πολυδεύκης είναι ένας φωτεινός πορτοκαλί γίγαντας, μοναδικός και ανθεκτικός. Ο Κάστορας είναι ένα κρυφό εξαπλό σύστημα ή μια κατακερματισμένη πολλαπλότητα που μπερδεύεται με την ενότητα. Ένα αστέρι είναι ολόκληρο και λαμπρό. Το άλλο είναι πολύπλοκο, αόρατο και πολλαπλό. Ο Πολυδεύκης μπορεί να αντιπροσωπεύει το ζωντανό παιδί. Ο Κάστορας, ο χαμένος δίδυμος, ο θαμμένος σύντροφος του οποίου η πολυπλοκότητα διαψεύδει τη σιωπή του.
Τα αστέρια των Διδύμων υποστηρίζουν έτσι όχι μόνο την κυριολεκτική εικόνα των διδύμων, αλλά ένα παγκόσμιο αρχέτυπο δυαδικότητας, διαχωρισμού και κατοπτρικής ύπαρξης, είτε στη μήτρα, είτε στο μύθο, είτε στο σύμπαν.
Παλαιολιθική κληρονομιά
Όπως η Μεγάλη Άρκτος (Μεγάλη Άρκτος), της οποίας η ταυτότητα ως αρκούδα εμφανίζεται σε όλες τις παραδόσεις των ιθαγενών της Αμερικής, της Σιβηρίας και της Ελλάδας, τα δίδυμα αστέρια των Διδύμων αναγνωρίστηκαν ως τέτοια σε διαφορετικούς πολιτισμούς. Αυτά τα μοτίβα δείχνουν μια κοινή συμβολική καταγωγή, όταν οι πρώτοι παρατηρητές του ουρανού -ίσως οι Νεάντερταλ ή οι υβριδικοί απόγονοί τους- πρόβαλαν την εσωτερική τους εμπειρία στα αστέρια. Ο μύθος του ιερού διδύμου δεν γεννήθηκε μόνο στη μήτρα, αλλά μεταφέρθηκε στους ουρανούς από εκείνους που είχαν ήδη διαισθανθεί το πρώτο μεγάλο μυστήριο: ότι το να γεννηθείς σημαίνει να διαιρεθείς.
Εδώ, λοιπόν, είναι το μεγάλο μυστικό θαμμένο στον μύθο: η πρώτη μας πράξη είναι ο χωρισμός. Γεννιόμαστε μέσα από τη διαίρεση και περνάμε το υπόλοιπο της ζωής μας προσπαθώντας να θυμηθούμε τι χάσαμε
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
