Ο Ρούντολφ Στάινερ στη Σικελία. Από την Επιστροφή του Χριστού στο Αίνιγμα που Αποκαλύφθηκε-ο ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ!

 

di Piero Cammerinesi 

Πρόσφατα αναλαμβάνοντας έναν από τους πιο εξαιρετικούς κύκλους διαλέξεων του Ρούντολφ Στάινερ που είχα τη χαρά και την τιμή να μεταφράσω κατά τη διάρκεια της ζωής μου – και συγκεκριμένα το Στο δρόμο προς τη Δαμασκό του 1910 – επικεντρώθηκα σε ένα πολύ ιδιαίτερο συνέδριο.

Μια διάλεξη που έδωσε ο Στάινερ στο Παλέρμο στις 18 Απριλίου 1910 με τίτλο Η Επιστροφή του Χριστού, η οποία αντιπροσώπευε μια από τις πρώτες φορές που μίλησε για τη μελλοντική Επανεμφάνιση του Χριστού στο αιθερικό πεδίο.

Υπάρχει η δυνατότητα να δούμε το αιθερικό, χάρη στις ικανότητες που αφυπνίζονται. Έτσι η ψυχή θα δει αυτό που είδε τότε ο Παύλος: θα ατενίσει τον Χριστό στο αιθερικό σώμα. Αυτό το μεγάλο γεγονός, η επανεμφάνιση του Χριστού, έχει έρθει, ανεξάρτητα από βιβλία και έγγραφα, για όσους προετοιμάζονται επάξια γι' αυτό. Και το καθήκον της Ανθρωποσοφίας είναι να το ανακοινώσει. Υπάρχουν άνθρωποι που αισθάνονται ότι έχουν ξεπεράσει τη σκοτεινή εποχή και οδεύουν προς μια πιο φωτεινή εποχή. Οι ανθρωποσοφιστές πρέπει συνειδητά να ακολουθήσουν αυτό το μονοπάτι. Η Ανθρωποσοφία πρέπει να προσφέρει τους καρπούς της στην ανθρωπότητα για να μπορέσουν οι ψυχές να ενωθούν με τον Χριστό. Δεν υπάρχει διαφορά αν εξακολουθούν να είναι ενσαρκωμένοι σε ένα υλικό σώμα ή αν το έχουν καταθέσει, διότι έχει κατέλθει για τους νεκρούς καθώς και για τους ζωντανούς. Με αυτόν τον τρόπο το μεγάλο, ισχυρό γεγονός της εμφάνισης του Χριστού στον αιθερικό θα έχει σημασία για όλους τους κόσμους (Rudolf Steiner, On the Road to Damascus, ed. Tilopa, O.O.118)

Τώρα, αυτό που μου τράβηξε το ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι ο Steiner, από τα περισσότερα από έξι χιλιάδες συνέδρια που έχει δώσει σε όλη την Ευρώπη, έχει δώσει μόνο δύο στη Σικελία και, ενώ στο πρώτο έκανε μια εξαιρετικά σημαντική αποκάλυψη, στο δεύτερο δεν υπάρχει στενογράφημα, καθώς ο ίδιος ο Steiner ζήτησε να μην κρατήσει σημειώσεις.

Στο Παλέρμο υπήρχε μια ομάδα που δεν ήταν τεράστια, αλλά πολύ ιδιαίτερη, η οποία περιελάμβανε την τότε νεαρή φίλη του Δρ Στράκος, την οποία γνώρισα στο Μιλάνο, η οποία μου είπε πώς ήταν οι μέρες του γιατρού στο Παλέρμο. Όπως αναφέρει ο γιατρός, θα ακολουθούσε μια δεύτερη διάσκεψη, πολύ λεπτή, αλλά που δεν ήταν δυνατό να γίνει, επειδή οι δύο στενογράφοι που συνόδευαν τον γιατρό απαγορεύτηκε να εντοπίσουν το κείμενο, ακριβώς επειδή το θέμα θα ήταν τόσο λεπτό που δεν επιτρεπόταν να το μεταγράψουν. Έτσι, δυστυχώς, έχουμε μόνο το πρώτο από αυτά τα συνέδρια (Bianca Maria Scabelloni, Conference of St. Michael 1985).

Άρα ένα πραγματικό αίνιγμα.

Γιατί το Παλέρμο και γιατί ο Στάινερ ήθελε να αποκαλύψει ένα τόσο σημαντικό γεγονός στη Σικελία που ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι ήταν ο πραγματικός λόγος για τη γέννηση της Ανθρωποσοφίας στη Γη;

Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε περισσότερα.

Ο Ρούντολφ Στάινερ αγαπούσε την Ιταλία και ερχόταν συχνά εκεί για διακοπές, ιδιαίτερα λόγω των προβλημάτων υγείας της Μαρί φον Σίβερς, και σε αυτές τις περιπτώσεις έδωσε επίσης διαλέξεις στους ιταλικούς κύκλους – πρώτα θεοσοφικούς και αργότερα ανθρωποσοφικούς – ξεκινώντας από τη Ρώμη τον Μάρτιο του 1909 και τον Απρίλιο του 1910, το Παλέρμο τον Απρίλιο του 1910, τη Μπολόνια το 1911 και την Τεργέστη τον Μάιο του 1911. Μιλάνο τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους και ξανά τον Οκτώβριο του 1912. Είχε επίσης επισκεφθεί τη Βενετία, το Τορίνο, τη Γένοβα, την Πίζα, τη Νάπολη, το Ποτσουόλι και το Πέστουμ, το Ορβιέτο, το Κασίνο, το Μονρεάλε και τη Σεγκέστα, την Ανκόνα και το Μεράνο.

Μάλιστα, ο Στάινερ έφτασε στη Σικελία τον Απρίλιο του 1910, μετά από μια σειρά συνεδρίων στην Ιταλία.

Πριν από το Παλέρμο είχε Ρώμη από τις 11 έως τις 13 Απριλίου, όπου είχε δώσει τρεις διαλέξεις στο παλάτι της πριγκίπισσας του Αντούνι που συγκεντρώθηκαν στον ίδιο κύκλο με αυτόν της 18ης Απριλίου στο Παλέρμο, που δημοσιεύτηκε στην Opera Omnia 118 με τον γερμανικό τίτλο Das Ereignis der Christus-Erscheinung in der ätherischen Welt, την οποία, όπως προαναφέρθηκε, μετέφρασα στα ιταλικά για τους τύπους της Tilopa το 1990 με τον τίτλο Στο δρόμο για τη Δαμασκό.

Στη συνέχεια συνέχισε για το Μόντε Κασίνο και τη Νάπολη, κατευθυνόμενος προς το Παλέρμο.

Το 1910 το Παλέρμο είχε ήδη μια θεοσοφική ιστορία αρκετών ετών. Στην πραγματικότητα , οι πρώτες ιταλικές ομάδες προέκυψαν στο Παλέρμο και επίσης στη Γένοβα, που σχηματίστηκαν χάρη στο ενδιαφέρον του Βρετανού προξένου Reginald Macbean Gambier.

Υπήρχαν ακόμη και δύο στοές στο Παλέρμο, η Στοά του Παλέρμο, που ιδρύθηκε το 1904. υπό την προεδρία του Υπολοχαγού. Adelchi Borzi και με τον γραμματέα Giovanni Sottile και τη Στοά Pitagora που ιδρύθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1909.

Επιπλέον, παράλληλα με τις επίσημες στοές της Θεοσοφικής Εταιρείας, υπήρχε στο Παλέρμο για δύο χρόνια μια ομάδα πιο άμεσα συνδεδεμένη με το εσωτερικό ρεύμα του Στάινερ, η οποία είχε δημιουργηθεί χάρη στον Λούντβιχ Λίντεμαν, μέλος της Θεοσοφικής Στοάς της Κολωνίας, ιδρυτή της ομάδας της Καρλσρούης και ο οποίος το 1908 είχε συμβάλει στη γέννηση της πρώτης ιταλικής ομάδας στο Παλέρμο. Rosenkreuz.

Η επιβεβαίωση αυτών των γεγονότων μας έρχεται – μεταξύ άλλων – από την επιμνημόσυνη ομιλία της 10ης Δεκεμβρίου 1911, στην οποία, μετά το θάνατο του Lindemann, ο Steiner είπε ότι ο Lindemann, έχοντας μετακομίσει στην Ιταλία για λόγους υγείας, είχε εργαστεί για τη διάδοση της Θεοσοφίας και είχε ιδρύσει τα κέντρα του Μιλάνου και του Παλέρμο, στα οποία είχε καταφέρει να δημιουργήσει μια ιδιαίτερα έντονη θεοσοφική ζωή.

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ

Ας ξεκινήσουμε σημειώνοντας ότι ο Στάινερ, ενώ έπλεε προς το Παλέρμο, εκμυστηρεύτηκε ότι είχε την εντύπωση ότι ένα αίνιγμα που τον συνόδευε για αρκετό καιρό θα μπορούσε να λυθεί μόνο μέσω της άμεσης εντύπωσης του τόπου όπου πήγαινε.

Η προσέγγιση στο Παλέρμο με πλοίο αναδεικνύει στον Ρούντολφ Στάινερ μια εμπειρία για την οποία μιλά σε ένα συνέδριο: «όταν ταξίδευα με το πλοίο στο Παλέρμο, ξαφνικά ένα πράγμα μου έγινε ξεκάθαρο: ένα συγκεκριμένο αίνιγμα θα σου λυθεί, ένα αίνιγμα που μπορεί να λυθεί μόνο από την άμεση εντύπωση του τόπου» (Stefano Pederiva, Steiner e l'Italia, Rivista Antroposofia))

Εδώ αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι το Παλέρμο δεν φαίνεται να ήταν απλώς ένας τυχαίος γεωγραφικός σταθμός, καθώς σύμφωνα με τα λόγια και τις προσδοκίες του Στάινερ, η Σικελία είχε μια ιδιαίτερη ιστορική-πνευματική συνάφεια.

Είναι ενδιαφέρον ότι μια μαρτυρία αποκαλεί το συνέδριο της 18ης Απριλίου «οιονεί δημόσιο».

Στην πραγματικότητα, ο αριθμός των συμμετεχόντων ήταν μάλλον μικρός σε σύγκριση με εκείνους που είχε συνηθίσει ο Στάινερ σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, καθώς οι ιταλικοί θεοσοφικοί κύκλοι μόλις σχηματίζονταν εκείνα τα χρόνια.

Υπήρχαν, ωστόσο, όπως έχει ειπωθεί, Σικελικές θεοσοφικές ομάδες. Θυμόμαστε επίσης ότι το 1910 οι εκδόσεις Reber του Παλέρμο δημοσίευσαν την ιταλική μετάφραση της Θεοσοφίας του Στάινερ. Αυτό καθιστά σαφές ότι έφτασε στο Παλέρμο σε ένα περιβάλλον που κατά κάποιο τρόπο γνώριζε ήδη τη δουλειά του.

Γνωρίζουμε από τον Günther Wachsmuth ότι ο Steiner μπόρεσε να επισκεφτεί διάφορα μέρη στο Παλέρμο.

Μια επίσκεψη στο Παλέρμο ήταν μια ευκαιρία για ένα ταξίδι σε άλλα ενδιαφέροντα ιστορικά και καλλιτεχνικά κέντρα: τον καθεδρικό ναό Duomo με τους υπέροχους πίνακες του Ruggero και του Monreale με τα συναρπαστικά ψηφιδωτά που απεικονίζουν την ιστορία της Δημιουργίας. Οι εμπειρίες και οι εντυπώσεις του Δρ Στάινερ εισέρρευσαν αργότερα στις διαλέξεις του για την τέχνη συνοδευόμενες από φωτογραφικές εικόνες. Αυτή η συνάντηση του πνευματικού αναζητητή με τα μνημεία της ιστορίας και της τέχνης ήταν μια πράξη αναγέννησης και έδωσε νόημα στη συνέχεια της ιστορίας (Günther Wachsmuth, The Life and Work of Rudolf Steiner)

Ο Wachsmuth ερμηνεύει αυτή την επίσκεψη με πνευματικό κλειδί: σύμφωνα με τον ίδιο, μπροστά από το ναό της Segesta ο Steiner θα είχε μια ιδιαίτερα ζωντανή αντίληψη του αρχαίου ελληνικού μυστηριακού πολιτισμού. Και παρατηρεί ότι τα επόμενα χρόνια θα ασχοληθεί στις διαλέξεις του ακριβώς με την πνευματική και ιστορική σημασία του ελληνικού πολιτισμού, των μυστηριωδών τόπων και ναών του.

Η ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΗΣ 18ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Στην πρώτη από τις δύο διαλέξεις στο Παλέρμο, ο Στάινερ ξεκινά παρατηρώντας ότι θα μιλούσε για βαθιά ερωτήματα της πνευματικής επιστήμης. Ξεκινά από την εξέλιξη της ανθρώπινης ατομικότητας μέσα στους αιώνες, παρατηρώντας πώς οι ικανότητες του σύγχρονου ανθρώπου διαφέρουν από αυτές των προηγούμενων εποχών.

Τονίζει πώς σε σύγκριση με το παρελθόν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια μεταμόρφωση της αρχαίας διόρασης, ενός σχεδόν ονειρικού χαρακτήρα, σε μια νέα μορφή συνειδητής πνευματικής αντίληψης που ξεκινά από το έτος 1899, δηλαδή μόλις 11 χρόνια νωρίτερα.

Και σε αυτό το σημείο εισάγει το κεντρικό θέμα του συνεδρίου, δηλαδή την επανεμφάνιση του Χριστού στον αιθερικό κόσμο.

Για τον Στάινερ, το 1899 σηματοδοτεί το τέλος της σκοτεινής εποχής, της Κάλι Γιούγκα, και την αρχή μιας νέας φάσης στην οποία ο άνθρωπος θα πρέπει να αναπτύξει μια πνευματική αντίληψη διαφορετική από την αρχαία.

Ένα ενδιαφέρον ανέκδοτο θυμάται πώς το συνέδριο στο Παλέρμο έπρεπε να μεταφραστεί από έναν Ιταλό «Γερμανό καθηγητή», αλλά ήδη στην αρχή του τεστ μετάφρασης ήταν σαφές ότι δεν ήταν σε θέση να καταλάβει τα λόγια του Στάινερ, τόσο πολύ που την τελευταία στιγμή η Μαρί φον Σίβερς, που ήξερε καλά ιταλικά, έπρεπε να έρθει στη διάσωση ως διερμηνέας. Ήταν, όπως είπε η ίδια, ένα δύσκολο έργο γιατί πάλευε συνεχώς με την ουσιαστική διαφορά μεταξύ ιταλικών και γερμανικών, με το ρήμα στο τέλος της πρότασης. Για το λόγο αυτό, συνέβη αρκετές φορές, κατά τη διάρκεια της μετάφρασης, να ψιθυρίσει πολλές φορές στον Ρούντολφ Στάινερ: «Παρακαλώ, το ρήμα, το ρήμα!». Στην πραγματικότητα, μόνο όταν το ήξερε, μπορούσε να αρχίσει να το μεταφράζει στα ιταλικά.

Ας περάσουμε τώρα στο δεύτερο συνέδριο, αυτό της 24ης Απριλίου, για το οποίο, όπως αναφέρθηκε, δεν υπάρχει τεκμηρίωση.

Ωστόσο, ακόμα κι αν δεν έχουμε στενογράφημα της συνάντησης, είναι δυνατό να εντοπιστεί το περιεχόμενο χάρη στις επικοινωνίες που έκανε ο ίδιος ο Στάινερ σε επόμενες διασκέψεις σχετικά με το τι συζητήθηκε με την ευκαιρία αυτή.

 

Αναφέραμε πώς κατά τη διάρκεια του ταξιδιού στο Παλέρμο ο Στάινερ λέει ότι είχε την εντύπωση ότι ένα συγκεκριμένο πνευματικό πρόβλημα θα μπορούσε να διευκρινιστεί μέσω της άμεσης εμπειρίας της Σικελίας.

ΤΙ ΉΤΑΝ ΑΥΤΌ ΤΟ ΑΊΝΙΓΜΑ;

Λοιπόν, το αίνιγμα αφορούσε την έρευνα για μια προσωπικότητα που έζησε μεταξύ του αρχαίου και του σύγχρονου κόσμου.

Και έτσι, μόλις έφτασε στη Σικελία, ο Στάινερ συνέδεσε αυτή την προσωπικότητα με τη μορφή του Εμπεδοκλή. Είπε ότι η προσωπικότητα του Εμπεδοκλή του είχε παρουσιαστεί ως κάτι που εξακολουθεί να «ζει» στην πνευματική ατμόσφαιρα της Σικελίας.

Οκτώ ημέρες μετά τη διάσκεψη του Παλέρμο, στις 2 Μαΐου 1910, όταν είχε ήδη επιστρέψει στο Βερολίνο, ο Στάινερ είπε για τον φιλόσοφο Εμπεδοκλή:

Ήταν μια σημαντική στιγμή για μένα –μπορούμε κάλλιστα να το πούμε μεταξύ μας– όταν πριν από μερικές εβδομάδες, σε άμεση γειτνίαση με τον τόπο της εκδήλωσης για την οποία μιλάμε, μπόρεσα να πω στους φίλους μας από το Παλέρμο: «Όποιος συνειδητά και πνευματικά πατήσει το πόδι του σε αυτόν τον τόπο, πνευματικά αναπνέει ακόμα και σήμερα αυτό που έχει εισχωρήσει στον αέρα της Σικελίας μέσω της υπέρτατης θυσίας του Εμπεδοκλή!». (Ρούντολφ Στάινερ, Η Χριστική Παρόρμηση και η Συνείδηση του Εγώ, O.O.116).

Και εδώ ασχολείται με το θέμα του θανάτου του Εμπεδοκλή στην Αίτνα και την πνευματική του σημασία. Λέει ότι το σώμα του Εμπεδοκλή παραδόθηκε στα στοιχεία της φύσης και ότι η θυσία του συνεχίζει να δρα στην «πνευματική ατμόσφαιρα της Σικελίας».

Ο Εμπεδοκλής θυσίασε το εξωτερικό κέλυφος όταν πρόσφερε τα λείψανά του στην Αίτνα. Πίσω από αυτό κρύβεται μια βαθιά απόκρυφη αλήθεια. Όσοι πηγαίνουν στη Σικελία βιώνουν ακόμα και σήμερα αυτό το πνευματικό γεγονός: αναπνέοντας πνευματικά τον αέρα της Σικελίας, θα βρουν ακόμα σε αυτό τα επακόλουθα της πράξης του Εμπεδοκλή. Η ψυχή του Εμπεδοκλή ενσαρκώθηκε περαιτέρω. Το σώμα του, έχοντας προσφερθεί συνειδητά στα στοιχεία, έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία, τόσο που βρίσκεται σήμερα στην πνευματική ατμόσφαιρα της Σικελίας: το σώμα του Εμπεδοκλή είναι αναπόσπαστο μέρος της πνευματικής ατμόσφαιρας της Σικελίας (ό.π.).

Ο Στάινερ τον περιγράφει ως μια εξαιρετικά εξελιγμένη προσωπικότητα: φιλόσοφος, πολιτικός, αρχιτέκτονας, πνευματικός οδηγός και μυημένος στα μυστήρια. Ταυτόχρονα όμως αναδεικνύει μια ιδιαίτερη πτυχή: αν και ο Εμπεδοκλής είναι πολύ μπροστά από την εποχή του, εξακολουθεί να αποτυγχάνει να ξεπεράσει εντελώς τη σχέση με την ύλη.

Λίγους μήνες αργότερα, στις 13 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, σε ένα συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στη Νυρεμβέργη, πρόσθεσε:

Έχω σχεδιάσει, ας πούμε, με βάση θεωρητικές εκτιμήσεις, την εικόνα μιας προσωπικότητας του πέμπτου ή έκτου αιώνα π.Χ. που θα ήταν αρκετά ώριμη για να αναγνωρίσει τον Ιησού Χριστό εκ των υστέρων. Αλλά επειδή ο Χριστός δεν ήταν ακόμη παρών στη γη, δεν μπορούσε να εμφανιστεί σε αυτό το άτομο ως γήινη πραγματικότητα. Για μένα, αυτή η θεωρία έγινε πρόσφατα πολύ πραγματική. Συνέβη όταν μπόρεσα να επισκεφτώ τα κεντρικά μας γραφεία στο Παλέρμο φέτος. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού με το πλοίο στο Παλέρμο, μου έγινε ξαφνικά σαφές: ένα μυστήριο θα σας αποκαλυφθεί – ένα μυστήριο που μπορεί να γίνει εύκολα κατανοητό μόνο μέσω της άμεσης εντύπωσης που νιώθει κανείς εδώ, σε αυτό το μέρος. – Και μάλιστα αποκαλύφθηκε πολύ σύντομα. Η προσωπικότητα για την οποία μόλις σας μίλησα με θεωρητικούς όρους μου εμφανίστηκε απευθείας στην ατμόσφαιρα της Σικελίας – θα έλεγα, σε ολόκληρο το αστρικό σώμα της Σικελίας. Ήταν εκεί, ζωντανό και παρόν. Αυτή η προσωπικότητα, που συχνά εμφανίζεται αινιγματική, συνεχίζει να ζει, θα λέγαμε, στην ατμόσφαιρα της Σικελίας. Είναι αυτή του Εμπεδοκλή (Rudolf Steiner, Ways and Goals of the Spiritual Man, Vital Questions in the Light of Spiritual Science O.O.125. Η μετάφρασή μας)

Ο ΕΜΠΕΔΟΚΛΉΣ ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΉ ΑΤΜΌΣΦΑΙΡΑ ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΊΑΣ

Και πάλι:

Ο Εμπεδοκλής διέθετε ένα βαθιά μοντέρνο πνεύμα, ένα σύγχρονο χάρισμα. Ήταν τόσο προχωρημένος που ερεύνησε την προέλευση του κόσμου. Και θα ήταν πραγματικά τόσο προχωρημένος που, στην αναζήτησή του για το νόημα της ζωής, θα έπρεπε να βρει τον Χριστό, εκ των υστέρων. Αλλά ο Χριστός δεν είχε έρθει ακόμα. Εκείνη την εποχή δεν ήταν ακόμα στη γη – δεν ήταν ακόμα στη γη. Εν μέσω αυτών των εμπειριών, ο Εμπεδοκλής αμφιταλαντεύτηκε και ήταν ακριβώς αυτό που ξύπνησε μέσα του μια μοναδική επιθυμία. Αυτή η επιθυμία μετατράπηκε μέσα του – εντελώς διαφορετικά από ό,τι συμβαίνει στους επιφανειακούς ανθρώπους της εποχής μας – σε πάθος για ένα υλιστικό όραμα του κόσμου. Ο Εωσφόρος τον πλησίασε. Αρκεί να έχουμε μια ζωντανή εικόνα για το πώς συνέβη αυτό. Ήταν ένας σύγχρονος άνθρωπος, αλλά μυημένος στα πιο ποικίλα μυστήρια και προικισμένος με διόραση υψηλού επιπέδου. Λόγω του σύγχρονου τρόπου σκέψης του, έτεινε να βλέπει τον κόσμο με υλιστικό κλειδί, και πράγματι υπάρχει ένα τέτοιο υλιστικό σύστημα μέσα του, στο οποίο αναπαριστά τον κόσμο με παρόμοιο τρόπο με τον τρόπο που το κάνει σήμερα ο υλιστής χημικός – αναμειγνύοντας και διαχωρίζοντας τα στοιχεία. Η μόνη διαφορά είναι ότι διακρίνει μόνο τα τέσσερα στοιχεία. Ανάλογα με το πώς αναμειγνύονται, πίστευε, γεννιούνται τα πιο ανόμοια σχήματα. Αυτό το όραμα πυροδότησε μέσα του ένα έντονο πάθος να διερευνήσει το μυστήριο πίσω από αυτά τα υλικά στοιχεία: τι υπάρχει στον αέρα, τι είναι στο νερό.
Αν κάποιος συμβουλευτεί τα Ακασικά Χρονικά σήμερα και κοιτάξει τον αέρα, το νερό, τη φωτιά και τη γη, βρίσκει τον Χριστό παρόντα σε αιθέρια μορφή. Ο Εμπεδοκλής δεν μπορούσε να τον βρει. Ένιωθε μια ακατανίκητη ώθηση να εξερευνήσει κάτι στον αέρα, στο νερό, στη φωτιά και στη γη, για να φτάσει στο βάθος της ουσίας τους. Βλέπει κανείς αυτή την προσωπικότητα, κυριευμένη από αυτή την ισχυρή παρόρμηση, να διεισδύει στην ουσία των υλικών στοιχείων. Και αυτό τελικά τον οδηγεί σε ένα είδος θυσίας. Γιατί δεν είναι απλώς ένας θρύλος: ρίχτηκε στην Αίτνα για να ενωθεί με τα στοιχεία. Η Εωσφορική δύναμη – η παρόρμηση να κυριαρχήσει στα στοιχεία – τον ώθησε σε αυτή τη φυσική ένωση μαζί τους. Ο θάνατος του Εμπεδοκλή συνεχίζει να ζει στην πνευματική ατμόσφαιρα της Σικελίας. Αυτό είναι ένα μεγάλο μυστήριο αυτής της εξαιρετικής γης (ό.π.).

Το θεμελιώδες σημείο είναι ότι ο Εμπεδοκλής αναζητά το πνεύμα διεισδύοντας στη φύση, αλλάζει πριν από τον Χριστό.

Μπορούμε να δούμε στον φιλόσοφο Εμπεδοκλή του Αγκριτζέντο έναν εκπρόσωπο της ανθρωπότητας, έναν εκπρόσωπο όλων των ανθρώπων που, όπως αυτός, ήταν θα λέγαμε πεινασμένοι, επειδή οι ψυχές τους δεν έβρισκαν πλέον την αρχαία αποκάλυψη και έπρεπε να αρκεστούν στις αφαιρέσεις του εγώ. Μπορεί κανείς να μιλήσει για την «πείνα» του Εμπεδοκλή, για την πείνα για πνεύμα που ένιωθαν όλοι οι άνθρωποι εκείνων των αιώνων (Rudolf Steiner, The Gospel of Mark, O.O.139).

Ο Εμπεδοκλής θα ήθελε να διεισδύσει στην πραγματικότητα των στοιχείων για να βρει αυτό που περιέχεται πνευματικά σε αυτά, αλλά δεν μπορεί ακόμη να συναντήσει τον Χριστό με τη μορφή με την οποία αυτό θα γίνει δυνατό μετά το Μυστήριο του Γολγοθά.

Και είναι ακριβώς αυτή η φιλοδοξία που τον οδηγεί στον θάνατό του στην Αίτνα.

Επίσης στο συνέδριο της 13ης Νοεμβρίου, ο Στάινερ αναφέρει την επόμενη ενσάρκωση του Εμπεδοκλή που βρίσκει χάρη στο ταξίδι του στη Σικελία, αλλά δηλώνει ότι δεν του επιτρέπεται ακόμη να την αποκαλύψει. Ωστόσο, χρησιμοποιεί αυτές τις λέξεις:

Ας φανταστούμε τώρα την ψυχή του Εμπεδοκλή, ο οποίος εγκατέλειψε το σώμα του με την αποτέφρωσή του. Θα ξαναγεννηθεί αργότερα, αφού ο Χριστός έχει ήδη εμφανιστεί. Εκεί θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια εντελώς διαφορετική κατάσταση. Προηγουμένως, είχε, σαν να λέγαμε, θυσιάσει τον εαυτό της στα στοιχεία της φύσης. Τώρα σηκώνεται και, κοιτάζοντας πίσω, βλέπει τον Χριστό. Και όλη η στοιχειώδης γνώση ξυπνά ξανά. Αυτό που ήξερε αυτή η ψυχή εμφανίζεται σε μια εντελώς νέα μορφή. Η προσωπικότητα του Εμπεδοκλή μετενσαρκώθηκε αργότερα. Σε αυτό το σημείο δεν μου επιτρέπεται να πω με ποιο όνομα. Ωστόσο, αν συγκρίνουμε την επακόλουθη μετενσάρκωση του Εμπεδοκλή – που έλαβε χώρα βορειότερα – αν συγκρίνουμε αυτή τη μορφή, καθώς έζησε αργότερα μεταξύ του Μεσαίωνα και της Σύγχρονης Εποχής, με εκείνη του Εμπεδοκλή που βυθίστηκε στην Αίτνα, τότε μπορούμε να φανταστούμε έντονα την τρομερή ώθηση που πυροδότησε το ενδιάμεσο γεγονός του Χριστού στη Γη (Rudolf Steiner, Vie e mete dell'uomo spirituale, Ζωτικά Ερωτήματα υπό το Φως της Πνευματικής Επιστήμης O.O.125 Nstranslation).

ΦΆΟΥΣΤ

Τον Νοέμβριο του 1910 λοιπόν ο Στάινερ μιλά για την επόμενη ενσάρκωση του Εμπεδοκλή, αλλά δεν τον κατονομάζει ακόμη.

Θα μιλούσε γι' αυτό μόνο ενάμιση χρόνο αργότερα σε ένα συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στη Βασιλεία και αποτελεί μέρος του κύκλου Το Ευαγγέλιο του Μάρκου, υποδεικνύοντάς το με τον χαρακτήρα του Φάουστ:

Ο Φάουστ είναι επίσης μια φιγούρα που κάνει την εμφάνισή του στη λογοτεχνία, και τελικά, σχεδόν σε μια μεγαλειώδη κατάληξη, στον Γκαίτε, αλλά που υπήρξε πραγματικά. Έζησε τον δέκατο έκτο αιώνα και δεν ήταν όπως τον περιγράφει ο Γκαίτε στην τραγωδία του. Γιατί όμως ο Γκαίτε το περιγράφει με αυτόν τον τρόπο; Ο ίδιος δεν ήξερε. Αλλά όταν κοίταξε τη φιγούρα του Φάουστ της παράδοσης (που του ήταν γνωστός από την παιδική του ηλικία στο κουκλοθέατρο) λειτουργούσαν μέσα του δυνάμεις από αυτό που θα λέγαμε πίσω από τον Φάουστ, δηλαδή από μια προηγούμενη ενσάρκωση του χαρακτήρα: και είναι ο Εμπεδοκλής, ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος (Ρούντολφ Στάινερ, Το Ευαγγέλιο του Μάρκου, O.O.139).

Εδώ το αίνιγμα του αποκαλύπτεται χάρη στις εμπειρίες που έχει στη γη της Σικελίας.

Να σημειωθεί ότι ακόμη και πριν από το ταξίδι στη Σικελία, ο Στάινερ είχε ήδη δώσει σημασία προσωπικότητα. του Φάουστ; Μάλιστα, στις 23 Ιανουαρίου 1910, στο Στρασβούργο, έδωσε μια διάλεξη για τον Φάουστ του Γκαίτε από τη σκοπιά της Πνευματικής Επιστήμης.

Αλλά είναι η Σικελία που του επιτρέπει να συνάψει σχέση με το πνευματικό ρεύμα του Εμπεδοκλή, το οποίο αργότερα θα επανασυνδέσει με τον ιστορικό Φάουστ.

Πρώτα απ' όλα, πρέπει να διακρίνουμε τον ιστορικό Φάουστ από τη λογοτεχνική φιγούρα του Γκαίτε και επίσης από την εσωτερική ανάγνωση που παρέχει ο Στάινερ γι' αυτόν.

Η ιστορική προσωπικότητα Johann Georg Faust (συχνά αποκαλούμενος Georgius Faustus) ήταν μάγος, αστρολόγος, αλχημιστής, θεραπευτής και ασκούμενος των μαντικών τεχνών, ένας πλανόδιος χαρακτήρας της Γερμανίας στις αρχές του δέκατου έκτου αιώνα, ο οποίος πιθανότατα έζησε μεταξύ 1480 και 1540/41, ο οποίος εμφανίζεται σε πολλά έγγραφα και μαρτυρίες μεταξύ του 1506 και της δεκαετίας του τριάντα του δέκατου έκτου αιώνα.

Μεταξύ των τεκμηριωμένων επεισοδίων για αυτόν γνωρίζουμε ότι στο Gelnhausen το 1506 έκανε μαγικές πρακτικές και ωροσκόπια. Το 1520 στο Μπάμπεργκ έφτιαξε ένα ωροσκόπιο για τον επίσκοπο και την πόλη, λαμβάνοντας δέκα φιορίνια.

Το 1528 εκδιώχθηκε από την πόλη του Ίνγκολσταντ και το 1532 στη Νυρεμβέργη οι αρχές εμπόδισαν την είσοδό του, χαρακτηρίζοντάς τον με άκρως υποτιμητικούς όρους.

Τα έτη 1536–1539, ωστόσο, υπήρξαν πιο ευνοϊκές κρίσεις που τον παρουσίαζαν ως αστρολόγο ή ικανό γιατρό. Η τελευταία άμεση μαρτυρία που αναφέρεται γενικά χρονολογείται από το 1535, στο Münster. Ο θάνατός του τοποθετείται γύρω στο 1540/41, πιθανώς στο Staufen im Breisgau.

Η παράδοση λέει ότι πέθανε κατά τη διάρκεια ενός αλχημικού πειράματος και ότι το σώμα του βρέθηκε φρικτά ακρωτηριασμένο. Αυτό προφανώς συνέβαλε στον θρύλο του «Συμφώνου με τον Διάβολο».

Σε κάθε περίπτωση, η περίφημη αφήγηση του Συμφώνου με τον Διάβολο, του Μεφιστοφελή, των 24χρονων, της Ελένης, της Μαργαρίτας, του έργου του Γκαίτε παραπέμπει σε μεταγενέστερη λογοτεχνική κατασκευή.

Το πρώτο διάσημο κείμενο που καθιέρωσε τον θρύλο ήταν η Historia von D. Johann Fausten, που δημοσιεύτηκε το 1587, περισσότερα από σαράντα χρόνια μετά το θάνατο της ιστορικής προσωπικότητας. Από εκεί η φιγούρα περνά μέσα από τον Μάρλοου και τελικά φτάνει στον Φάουστ του Γκαίτε.

ΕΜΠΕΔΟΚΛΉΣ, ΣΙΚΕΛΊΑ, ΧΡΙΣΤΌΣ, ΦΆΟΥΣΤ

Και είναι ακριβώς η σχέση μεταξύ του Εμπεδοκλή και της Σικελίας και του Φάουστ και του Χριστού που κάνει τη διαμονή στο Παλέρμο ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.

Ανάμεσα στη ζωή του Εμπεδοκλή και σε αυτή του ατόμου που αργότερα θα εμφανιστεί ως Φάουστ βρίσκεται το Μυστήριο του Γολγοθά. Έτσι, ηίδια ατομικότητα επιστρέφει σε έναν κόσμο ριζικά μεταμορφωμένο από το γεγονός του Χριστού.

Μεταξύ άλλων, στο συνέδριο του 1912 ο Στάινερ είχε συγκρίνει τον Εμπεδοκλή/Φάουστ με τον Έκτορα/Άμλετ: οι παλιές ατομικότητες αντιπροσωπεύουν ένα συμπέρασμα, ενώ η μετέπειτα εκδήλωσή τους βρίσκει νέους δρόμους στη μεταχριστιανική εποχή.

Στη συνέχεια, ο Στάινερ προσθέτει κάτι πολύ ενδιαφέρον, δηλαδή ότι ο ίδιος ο Γκαίτε δεν γνώριζε συνειδητά αυτή την προηγούμενη ενσάρκωση του Φάουστ, ακόμα κι αν όταν έγραφε τον Φάουστ του, η μορφή του Εμπεδοκλή θα είχε εισχωρήσει ασυνείδητα στην ψυχή του.

Από τη μία έχουμε τον Εμπεδοκλή που ρίχνεται στην Αίτνα. Η φωτιά είναι αυτή του γήινου στοιχείου. Η φιλοδοξία του είναι να ενωθεί με τη φύση, να διεισδύσει στο μυστήριό της.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχει ο Φάουστ του Γκαίτε. Στο τέλος του Δεύτερου Φάουστ, η ψυχή του Φάουστ ανυψώνεται στον πνευματικό κόσμο.

Ο Στάινερ ερμηνεύει αυτό το τέλος ως πνευματοποίηση της αρχαίας χειρονομίας του Εμπεδοκλή.

Ο αρχαίος μυστικισμός της φύσης που εκπροσωπείται από τον Εμπεδοκλή βρίσκει μια πνευματική ανύψωση στο φινάλε του Φάουστ.

Ο Εμπεδοκλής αναζητά το θείο στη φύση. Ο Φάουστ πρέπει να μεταμορφώσει την ίδια αναζήτηση σε εμπειρία του πνεύματος.

Όσον αφορά τον μεγάλο συγγραφέα του Φάουστ και τη σημασία της Σικελίας από πνευματική άποψη, δεν μπορούμε να μην θυμηθούμε ότι στο Παλέρμο ο Γκαίτε είχε την εμπειρία του Urpflanze, του αρχικού φυτού.

Επιτρέψτε μου να θυμηθώ, εν κατακλείδι, τα ονόματα άλλων μεγάλων γιων της Σικελίας, του Τζιοβάνι Φαλκόνε και του Πάολο Μπορσελίνο καθώς και του αξέχαστου κατοίκου των πλαγιών της Αίτνας, Φράνκο Μπατιάτο. όντα που αντιπροσωπεύουν πλήρως αυτό που είπε ο Στάινερ πριν από έναν αιώνα:

Ο Εμπεδοκλής συνεχίζει να ζει στην πνευματική ατμόσφαιρα της Σικελίας. Αυτό είναι ένα μεγάλο μυστήριο αυτής της εξαιρετικής γης.

 https://www.liberopensare.com/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Ο κήπος και η ζούγκλα ή οι πηγές των αξιώσεων των δυτικών ηγετών

Του Jules Seyes

«Η Ευρώπη είναι ένας κήπος. [Αλλά] το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου κόσμου είναι μια ζούγκλα και η ζούγκλα θα μπορούσε να εισβάλει στον κήπο», μας είπε ο Josep Borrell, τότε Ύπατος Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για Εξωτερικές Υποθέσεις, τον Οκτώβριο του 2022, λίγους μήνες μετά την έναρξη των ρωσικών επιχειρήσεων στην Ουκρανία και ένα χρόνο πριν από τον ισραηλινό πόλεμο στη Γάζα. Και οι δύο φάνηκαν να συμφωνούν μαζί του. Μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια του ρόλου της Ευρώπης στην Ουκρανία και του εφησυχασμού της στη Μέση Ανατολή από το 2023. Ο κήπος φαίνεται να συμβάλλει στα ζιζάνια. Δεκατρία χρόνια νωρίτερα, ο Lloyd Blankfein, Διευθύνων Σύμβουλος της Goldman Sachs, είπε: «Είμαι απλώς ένας τραπεζίτης που κάνει τη δουλειά του Θεού». Όταν οι πολιτικοί και οι επιχειρηματίες αυτοανακηρύσσονται εργάτες του Θεού ή το αποκορύφωμα του παγκόσμιου πολιτισμού, καθίσταται επείγον να κυκλοφορήσει μια αφίσα καταζητούμενου. Η ελληνική καταδίκη της ύβρεως φαίνεται να έχει χαθεί στην πορεία!

Λόγω έλλειψης χώρου και χρησιμότητας, καθώς πολλοί συμπολίτες μας έχουν τις απαντήσεις τους, το άρθρο δεν θα κρίνει τις αποφάσεις που λαμβάνονται σε αυτή τη βάση. Θα περιοριστεί στη χρήση της ιστορίας για να προσπαθήσει να καταλάβει πώς οι ηγέτες μας έχουν φτάσει να πιστεύουν ότι είναι πάνω από τον υπόλοιπο κόσμο, και παρεμπιπτόντως πάνω από τους λαούς τους.

Το 1914, η ευρωπαϊκή υπεροχή ήταν αναμφισβήτητη. Σύμφωνα με τον ιστορικό Φίλιπ Χόφμαν, η Ευρώπη ελέγχει περίπου το 84% του πλανήτη. Αντάξια του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αυτή η κατάκτηση έδωσε στην εκπολιτιστική αποστολή την ψευδαίσθηση ενός δομικού θεμελίου. Στηριζόταν πάνω απ' όλα σε μια πολύ πραγματική στρατιωτική υπεροχή. Μένει να δούμε από πού άντλησε η Ευρώπη αυτή την υπεροχή.

Αν δύο θέσεις απαντήσουν σε αυτό, καμία δεν κολακεύει την υψηλή γνώμη που έχουν οι ελίτ μας για τον εαυτό τους.

Χίλια χρόνια διχόνοιας

Η Καρολίγγεια περίοδος είδε την κατάρρευση της Δυτικής Αυτοκρατορίας να αποκαθίσταται από τον Καρλομάγνο και οποιαδήποτε εξάρθρωση της αυτοκρατορίας παρήγαγε ηγεμονίες. Συνήθως, η ανασυγκρότηση ακολουθεί αρκετά γρήγορα: στην Κίνα, για παράδειγμα, κάθε κατάρρευση οδηγεί τελικά σε μια νέα ενότητα και η μεγαλύτερη διχόνοια, μεταξύ της πτώσης των Χαν και της επανένωσης των Σούι, διαρκεί λιγότερο από τέσσερις αιώνες. Αφού βγήκε από την κατάρρευση των Καρολιδών κατακερματισμένη, η Ευρώπη χρειάστηκε περισσότερα από χίλια χρόνια για να ανασυνταχθεί. Αυτή η περίοδος είναι το κρίσιμο σημείο της ευρωπαϊκής ανάπτυξης.

Στο The Secret of the West (1997), ο Ελβετός φυσικός David Cosandey προσφέρει μια πρώτη εξήγηση. Περιγράφει την Ευρώπη ως μια «χερσόνησο χερσονήσων»: η θάλασσα διεισδύει βαθιά στη στεριά, χαράζει υπερασπίσιμα σύνορα και προστατεύει τα κράτη το ένα από το άλλο. Αυτή η σταθερή διαίρεση, σε συνδυασμό με την ευημερία του εμπορίου, έθρεψε μια γόνιμη αντιπαλότητα.

Αν η εξήγηση είναι σαγηνευτική, αντανακλά μια τάση να τοποθετείται πλούτος στο εμπόριο που ευνοείται από τις θάλασσες και τα πλοία. Παραμελεί την πλειοψηφία του πληθυσμού και την τροφή του. Τα δημητριακά είναι η κύρια πηγή ενέργειας για μια αγροτική οικονομία. Ταΐζουν αγρότες, στρατιώτες, τεχνίτες που σφυρηλατούν όπλα, εφευρέτες και καινοτόμους. Για να μπορέσει ένα κράτος να προστατευτεί, πρέπει να τραφεί και αντλεί τα προς το ζην πολύ περισσότερο από τη μητέρα γη παρά από το εμπόριο.

Εξ ου και η ανάγκη για μια δεύτερη εξήγηση, επικεντρωμένη στις γεωργικές περιοχές. Η πλειοψηφία των μεγάλων πολιτισμών σχηματίστηκε σε λίγες σπάνιες αρδευόμενες πεδιάδες με υψηλές αποδόσεις. Η κυρίαρχη λεκάνη στη συνέχεια προσελκύει φυσικά δύναμη στο κέντρο της. Η Κίνα προσφέρει το τέλειο παράδειγμα: δύο μεγάλες ομοιογενείς λεκάνες, ο Κίτρινος Ποταμός και ο Γιανγκτσέ, συνδυάζονται με μια ομαλή ακτογραμμή, χωρίς χερσόνησο όπου μπορεί να βρει καταφύγιο μια αντίπαλη δύναμη1. Μια προφανής γεωγραφία στον πρώτο χάρτη που εμφανίζεται. Η γεωγραφία των γεωργικών περιοχών εξηγεί γιατί, όταν η αυτοκρατορία διαλύθηκε, χωρίστηκε στα δύο, ο Βορράς εναντίον του Νότου, και στη συνέχεια επανενώθηκε. Η αιγυπτιακή γεωγραφία παρουσιάζει ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά: το Δέλτα και η άνω κοιλάδα του Νείλου, ενωμένα από τους πρώτους Φαραώ, χωρίστηκαν σε κάθε κρίση και στη συνέχεια επανενώθηκαν. Όπου οι δύο παράγοντες συγκλίνουν, πάντα επικρατεί η ενότητα.

Η Ευρώπη, αντίθετα, έχει δύο εμπόδια. Έχει μια ντουζίνα περιοχές καλλιέργειας δημητριακών, η καθεμία αρκετά μεγάλη για να θρέψει ένα κράτος ικανό να αντισταθεί στην κατάκτηση, όλες αρκετά κοντά για να κάνουν πόλεμο μεταξύ τους και χωρίζονται από ορεινούς όγκους, ποτάμια και κολπίσκους. Η θάλασσα καθιστά επίσης δυνατή τη μεταφορά των σιτηρών των άλλων: η Αθήνα ζούσε με το σιτάρι του Πόντου, οι Ηνωμένες Επαρχίες με αυτό της Βαλτικής.

Ως γείτονες, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις αναγκάζονται σε μια επικίνδυνη γειτονιά, αλλά όπου είναι δύσκολο να εξοντώσουν η μία την άλλη. Οι κραδασμοί της ιστορίας τους οδηγούν να εξαφανιστούν ή να απορροφηθούν, αλλά αργά, χωρίς ποτέ να πέφτουν κάτω από ένα συγκεκριμένο όριο. Η Αραγονία, η Ναβάρρα, το Βασίλειο της Νάπολης και η Βαυαρία εξαφανίστηκαν με τη σειρά τους. Ο Κάρολος Ε', ο Λουδοβίκος ΙΔ', ο Ναπολέων και ο Χίτλερ απέτυχαν, και πάντα για τον ίδιο λόγο: παραμένει ένας γείτονας, ή γείτονες συνασπισμού, πολύ μεγάλος για να τον καταπιεί.

Το ταβάνι ανυψωμένο

Η δεύτερη θέση προκύπτει από την πρώτη. Οι μεγάλοι πολιτισμοί, μόλις φτάσουν σε ένα ορισμένο επίπεδο πλούτου, τείνουν να επιβραδύνουν την τεχνική πρόοδο. Το 1433, η Κίνα αφόπλισε τον μεγάλο στόλο του Ζενγκ Χε, ο οποίος μόλις είχε επιδείξει την ικανότητά του για καινοτομία. Μια απολύτως λογική απόφαση από τη σκοπιά του δικαστηρίου: μόλις εξασφαλιστεί η άνεση των ελίτ, μια αυτοκρατορία προτιμά τους φτωχούς ανθρώπους που έχουν παραιτηθεί από τη μοίρα τους από τους καινοτόμους που ανατρέπουν τις κοινωνικές ιεραρχίες.

Αυτή η άνεση δεν εμποδίζει την ύπαρξη απειλών. Αλλά δεν έχουν τη φύση των ευρωπαϊκών πολέμων αιώνων: οι Μογγόλοι ή οι Μαντσού αναδύονται από την καρδιά των στεπών σαν σεισμός, χωρίς προειδοποίηση και χωρίς αντίπαλο να παρακολουθούν μέρα με τη μέρα. Μόλις εγκατασταθεί, ο εισβολέας από το περιθώριο απορροφάται, υιοθετεί τη γλώσσα, τις τελετουργίες και τη διοίκηση των ηττημένων. Οι άνθρωποι αλλάζουν, μια νέα δυναστεία παίρνει την εξουσία, αλλά η παλιά τάξη συνεχίζει την πορεία της. Δεν υπάρχει διαρκές κίνητρο για αμφισβήτηση των δομών.

Αντίθετα, ο Ευρωπαίος αντίπαλος ζει στην άλλη πλευρά του ποταμού και δεν φεύγει ποτέ. Μια νέα τεχνική δίνει ένα προσωρινό πλεονέκτημα, στη συνέχεια αντιγράφεται από όλα τα άλλα κράτη της ηπείρου, αλλά το πλεονέκτημα παραμένει καθοριστικό για τη διάρκεια ενός πολέμου. Η επένδυση στην τεχνολογία αποδίδει! Ο Χόφμαν περιγράφει αυτόν τον μηχανισμό ως ένα μόνιμο τουρνουά όπου τα ευρωπαϊκά κράτη ξοδεύουν αφειδώς σε πυρίτιδα, κανόνια και πλοία. Το ανώτατο όριο απλώς αίρεται επειδή κανένα κράτος δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να το διατηρήσει.2

Αυτοί οι παράγοντες δεν είναι αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής από τις ελίτ, αλλά περιορισμών που υπέστησαν. Οι κληρονόμοι τους παίρνουν αυτή την προσαρμογή σε έναν περιορισμό για μια αρετή της τάξης τους και η υπερτίμησή τους γεννιέται από αυτό το λάθος.

Οι ελίτ υπό πίεση

Επειδή ο περιορισμός βάραινε πολύ. Το ευρωπαϊκό κράτος μπορεί να πεθάνει και μια ήττα θα κόστιζε σε μια επαρχία, μερικές φορές το στέμμα. Σε προσωπικό επίπεδο, πολύ συχνά: ζωή, περιουσία και ιερή τιμή, σύμφωνα με τη φόρμουλα των Αμερικανών ανταρτών. Επομένως, η αποφυγή της κατάκτησης απαιτούσε στρατούς, φόρους, μηχανικούς και έναν πληθυσμό πρόθυμο να πληρώσει καθώς και να πολεμήσει.

Αυτός ο πληθυσμός να αντισταθμίσει πολιτικά με δικαιώματα και προνόμια, γιατί θα μπορούσε να φύγει. Ο Βολταίρος δεν είχε παρά να διασχίσει τον κήπο του για να περάσει από το Ferney στη Γενεύη. Εκδιωγμένοι το 1685, οι Ουγενότοι μετέφεραν το εμπόριο και το κεφάλαιό τους στην Πρωσία, την Ολλανδία και την Αγγλία. Ο Λούθηρος θα είχε καταλήξει στην πυρά αν ήταν μόνος μπροστά στον αυτοκράτορα. Ένας Σάξονας πρίγκιπας τον προστάτευσε πολύ ευκαιριακά. Ένας ηγεμόνας που πίεζε πολύ τους υπηκόους του τους πρόσφερε στον γείτονά του. Η δυτική ελευθερία δεν γεννήθηκε από την καλοσύνη των βασιλιάδων, αλλά από τον ανταγωνισμό τους.

Ο πόλεμος υπάκουε στην ίδια λογική. Μετά την ήττα του 1763, η Γαλλία επανέφερε τα πάντα σε καλό δρόμο: πυροβολικό, δόγμα, οργάνωση. Ο υπόλοιπος κόσμος παρέμεινε παράρτημα. Μακρινές κατακτήσεις έγιναν με εκστρατευτικές δυνάμεις και οι κύριοι στρατοί παρέμειναν στην Ευρώπη για αποφασιστικές μάχες. Η Δύση κράτησε την οργή της για τη Δύση και άντλησε την υπεροχή της από το πλήθος των μαχών που δόθηκαν στο έδαφός της, όχι από τα μαθήματα εξωτερικών συγκρούσεων.

Επομένως, οι ελίτ μας δεν ήταν καλύτερες από τη φύση τους. Απλώς ζούσαν κάτω από μεγαλύτερη πίεση από οπουδήποτε αλλού, και αυτή η πίεση τους ανάγκασε να ξεπεράσουν τον εαυτό τους.

Η ομαδοποίηση, επιτέλους

Χρειάστηκαν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι για να ολοκληρωθεί η ανασυγκρότηση της Ευρώπης, και ακόμη και τότε έγινε από έξω. Το 1945, η Δυτική Ευρώπη βγήκε από τριάντα χρόνια πολέμου κατεστραμμένη. Στη συνέχεια, η Ουάσιγκτον το οργάνωσε σε ένα είδος παρακράτους: στρατιωτική προστασία, δολάριο, ΝΑΤΟ και εθνικές κυβερνήσεις υπεύθυνες για την καθημερινή διαχείριση. Η φόρμουλα ήταν πολύ φθηνότερη από ένα επάγγελμα που συνδέεται με μια άμεση διοίκηση, αλλά η νέα κατάσταση πραγμάτων είχε μια συνέπεια: ο ανταγωνισμός μεταξύ των ευρωπαϊκών δυνάμεων, η κινητήρια δύναμη πέντε αιώνων, έσβησε ταυτόχρονα στο δυτικό στρατόπεδο. Μόνο η Σοβιετική Ένωση εξακολουθεί να διατηρεί ένα κίνητρο και αναγκάζει τις ελίτ να δικαιολογήσουν την κατάταξή τους με αποτελέσματα.

Ο τελευταίος αντίπαλος εξαφανίστηκε το 1991. Για πρώτη φορά στην ιστορία του, ο δυτικός κόσμος ενοποιείται κάτω από μια ενιαία ηγεσία. Οι σταδιοδρομίες των ευρωπαίων ηγετών γίνονται τώρα μέσα σε αυτήν την ομάδα, και δεν είναι πλέον καθόλου εναντίον ενός γείτονα.

Κανείς δεν παρατηρεί την εξαφάνιση του κεντρί, γιατί εκδηλώνεται με τη μορφή απουσίας. Βλέπουμε έναν στρατό να διασχίζει ένα σύνορο. Πώς μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε μια απειλή που δεν υπάρχει πια; Τα σχολεία συνεχίζουν να επιλέγουν, τα υπουργεία να συζητούν, οι σύνοδοι κορυφής να συναντώνται. Τίποτα δεν φαίνεται να έχει αλλάξει, εκτός από το ότι τίποτα δεν σε υποχρεώνει να πετύχεις πια και, χωρίς αυτές τις δολοφονίες, ο κόσμος φαίνεται να είναι καλύτερος.

Οι κληρονόμοι

Οι ηγέτες μας προέρχονται από τις ίδιες σχολές με τους προκατόχους τους, καταλαμβάνουν τα ίδια παλάτια και φαντάζονται εύκολα τους εαυτούς τους ως νέους Ρισελιέα, Πιτς ή Μπίσμαρκ. Ελλείψει εμποδίου, το εγώ τους μπορεί να διογκωθεί σε αυτό το επίπεδο. Κατά μία έννοια, είναι πράγματι συνομήλικοί τους: η ίδια κοινωνική προέλευση, η ίδια επιλογή, η ίδια κουλτούρα κατάταξης. Τους λείπει μόνο ο περιορισμός που, επιβαλλόμενος στους προκατόχους τους, μετέτρεψε τη φιλοδοξία σε ικανότητα.

Ρωσία, η συνήθης περίπτωση

Η απάντηση στο ερώτημα που τίθεται είναι εκεί. Η Ρωσία δεν είναι μια ανωμαλία: είναι ένα κράτος που, αντιμέτωπο με τον κίνδυνο εξαφάνισης3, απέρριψε την κηδεμονία που έγινε αποδεκτή από την υπόλοιπη ήπειρο. Όπως ακριβώς έκανε κάθε ευρωπαϊκή δύναμη εδώ και πέντε αιώνες. Η παθολογική περίπτωση είναι από την άλλη πλευρά: οι ηγέτες μας, που θεωρούν την ενοποίηση του στρατοπέδου τους για τη φυσική τάξη του κόσμου και κάθε άρνηση εισόδου σε αυτήν ως παρέκκλιση που πρέπει να διορθωθεί.

Ισχυρίζονται ότι γράφουν τους κανόνες των άλλων στο όνομα μιας ανωτερότητας που τους προσδίδει ο βαθμός τους, η λειτουργία τους και η κληρονομιά μιας Ευρώπης που δεν έχτισαν. Η ιστορία δείχνει την πραγματική αιτία: οι κληρονόμοι μιας ανωτερότητας που αποκτήθηκε υπό πίεση συνεχίζουν να τη διεκδικούν χωρίς την υποχρέωση να επιβάλλουν στον εαυτό τους την πειθαρχία της επιβίωσης.

πηγή: AgoraVox

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων