Οι Colonna και οι Orsini, δύο από τις παλαιότερες οικογένειες της Ρώμης, έχουν και οι δύο ισχυριστεί ότι ο Ιούλιος Καίσαρας είναι πρόγονος. Οι Massimo λένε ότι κατάγονται από τον Quintus Fabius Maximus, τον στρατηγό που εξάντλησε τον Αννίβα τον τρίτο αιώνα π.Χ.1 Όταν ο Ναπολέων ρώτησε τον πρίγκιπα Μάσιμο αν η οικογένειά του προερχόταν πραγματικά από τον Φάβιο, ο πρίγκιπας απάντησε ότι δεν μπορούσε να το αποδείξει, αλλά η ιστορία κυκλοφορούσε στην οικογένεια για χίλια διακόσια χρόνια.2 Αυτό που κληρονόμησαν αυτές οι οικογένειες από τη ρωμαϊκή αριστοκρατία ήταν το εγχειρίδιό της. Κατείχαν γη και παντρεύτηκαν για πλεονέκτημα. Έμειναν κοντά στον πιο ισχυρό θεσμό της πόλης και άντεξαν περισσότερο από κάθε κυβέρνηση που προσπάθησε να τους αντικαταστήσει. Το επιχείρημά μου είναι ότι οι οικογένειες που είναι γνωστές ως μαύρη αριστοκρατία είναι προεκτάσεις της παλιάς ρωμαϊκής άρχουσας τάξης και ότι εξακολουθούν να κατέχουν την εξουσία σήμερα μέσω τραπεζών, ιδρυμάτων, παλατιών και του Τάγματος της Μάλτας, του κυρίαρχου καθολικού τάγματος που βρίσκεται δίπλα στον παπισμό.
Στο βιβλίο μου The Hidden Hand: Wealth, Power, and Control from Pharaohs to Corporations, υποστηρίζω ότι μια χούφτα Ρωμαίων πατρικίων οικογενειών, οι ίδιοι οίκοι που διαχειρίζονταν τα δίκτυα πατρώνων και πελατών της Δημοκρατίας, βρήκαν ένα νέο και διαρκές σπίτι μέσα στα Παπικά Κράτη κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Οι οικογένειες που επέζησαν έκαναν ό,τι έκανε η Εκκλησία μετά την πτώση της Ρώμης. Σταμάτησαν να εξαρτώνται από οποιοδήποτε αξίωμα και μπήκαν στους θεσμούς γύρω τους.
Κοιτάζοντας πίσω, στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία, ένας προστάτης υποστήριζε τους πελάτες του στο δικαστήριο και μερικές φορές τους έδινε το καθημερινό τους φαγητό. Σε αντάλλαγμα, τον επισκέπτονταν κάθε πρωί σε ένα τελετουργικό που ονομαζόταν salutatio, και υπολόγιζε τις ψήφους τους στις δημόσιες συνελεύσεις. Μέχρι τον πρώτο αιώνα π.Χ., ο δεσμός ήταν κληρονομικός. Το 123 π.Χ., ο χιλίαρχος Γάιος Γράκχος ψήφισε νόμο που πουλούσε σιτηρά σε Ρωμαίους πολίτες σε σταθερή χαμηλή τιμή. Ο Κικέρων έγραψε αργότερα ότι οι απλοί άνθρωποι αγαπούσαν το νόμο και οι ιδιοκτήτες ακινήτων αντιτάχθηκαν σε αυτόν. Η δική μου ανάγνωση είναι ότι τα φτηνά δημόσια σιτηρά απειλούσαν την ιδιωτική εξάρτηση από την πατρωνία, καθώς ένας πελάτης που μπορούσε να αγοράσει φθηνό ψωμί είχε λιγότερους λόγους να κοιτάξει έναν ισχυρό άνδρα. Οι μεσαιωνικοί βαρόνοι έτρεχαν το ίδιο σχέδιο από τα κάστρα τους στην κορυφή του λόφου. Οι Colonna εντοπίζουν τη γραμμή τους στους κόμητες του Tusculum τον δέκατο αιώνα. Η καταγεγραμμένη ιστορία τους ξεκινά γύρω στο 1100 με τον Πιέτρο, άρχοντα της Κολόνα. Η καλύτερη εικασία της Εγκυκλοπαίδειας Britannica του 1911 είναι ότι ήταν αδελφός του Πάπα Βενέδικτου Θ'.3
Το 1870, η αριστοκρατία της Ρώμης έχασε τη στολή της, αλλά κράτησε όλα τα άλλα. Το πρωί της 20ης Σεπτεμβρίου 1870, το ιταλικό πυροβολικό άνοιξε μια τρύπα στα Αυρηλιανά Τείχη κοντά στην Πόρτα Πία. Στρατιώτες του νέου Βασιλείου της Ιταλίας ξεχύθηκαν στην πόλη και μια παπική κυβέρνηση που κυβερνούσε την κεντρική Ιταλία για περίπου χίλια χρόνια έφτασε στο τέλος της. Ο Πάπας Πίος Θ ́ υποχώρησε πίσω από τα τείχη του Βατικανού. Αρνήθηκε να αναγνωρίσει το βασίλειο και αποκάλεσε τον εαυτό του φυλακισμένο.4
Οι παλιές οικογένειες της Ρώμης έπρεπε να διαλέξουν πλευρά. Μερικοί πήγαν στη νέα βασιλική αυλή και η πόλη τους ονόμασε λευκή αριστοκρατία. Άλλοι έκλεισαν τις πόρτες του παλατιού τους και ντύθηκαν στα μαύρα για να θρηνήσουν το χαμένο βασίλειο του Πάπα. Οι Ρωμαίοι τους αποκαλούσαν nobiltà nera, τη μαύρη αριστοκρατία.5
Πώς επιβιώνει μια άρχουσα τάξη όταν πεθαίνει το κράτος που τη δημιούργησε; Το βιβλίο μου κατονομάζει τέσσερις μηχανισμούς που οι ελίτ έχουν χρησιμοποιήσει εδώ και πέντε χιλιάδες χρόνια για να παραμείνουν στην κορυφή. Ο εξαναγκασμός είναι η βία ή η απειλή βίας. Ευθυγράμμιση σημαίνει ξεχωριστούς θεσμούς που υποστηρίζουν ο ένας τον άλλον χωρίς κανείς να δίνει εντολές. Το Amnesia σβήνει τη μνήμη του πώς ήταν τα πράγματα παλιά, οπότε η παρούσα ρύθμιση μοιάζει με τη μόνη δυνατή. Η σύγκρουση κάνει τους απλούς ανθρώπους να τσακώνονται μεταξύ τους αντί να κοιτάζουν ψηλά. Η μαύρη αριστοκρατία χρησιμοποίησε και τα τέσσερα.
Οι βαρόνοι: Μια διαμάχη που έχτισε μια πόλη
Οι αρχηγοί των βαρονικών οικογενειών της Ρώμης κυβερνούσαν τους υπηκόους τους από κάστρα στις κορυφές των λόφων και χρησιμοποιούσαν τα δικά τους στρατεύματα για να ελέγχουν τους δρόμους και τα σύνορα γύρω από τα εδάφη τους. Στη δεκαετία του 1400, ο βασιλιάς Φερδινάνδος Α' της Νάπολης παραπονέθηκε ότι οι βαρόνοι της υπαίθρου, μεταξύ των οποίων οι Ορσίνι και η Κολόνα, δεν αναγνώριζαν την εξουσία του Πάπα «στη ζωή ή στο θάνατο». Ήταν, είπε, «οι αληθινοί άρχοντες της γης».6 Μια οικογένεια με γιο στον παπικό θρόνο θα μπορούσε επίσης να κάνει την οσιότητα στον εαυτό της να μοιάζει με οσιότητα στον Θεό.
Οι Ορσίνι ανέβηκαν στα τέλη του 1100, όταν ο Τζιατσίντο Ορσίνι έγινε Πάπας Κελεστίνος Γ ́ το 1191. Τα δώρα του στους ανιψιούς του ξεκίνησαν την περιουσία της οικογένειας. Τον επόμενο αιώνα, οι Ορσίνι ηγήθηκαν των Γουέλφων, της φατρίας που υποστήριζε τον παπισμό. Οι αντίπαλοί τους, οι Colonna, ηγήθηκαν των Γιβελλίνων, οι οποίοι τάχθηκαν με τον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η διαμάχη μεταξύ των δύο οίκων διηύθυνε τη ρωμαϊκή πολιτική για γενιές.7
Οικόσημο της οικογένειας Orsini: ασημένια ταινία με κόκκινο τριαντάφυλλο πάνω από κόκκινες και ασημένιες διαγώνιες ρίγες, που χωρίζονται από χρυσή λωρίδα που φέρει μπλε χέλι. Απλοποιημένο σχέδιο που έγινε για αυτό το δοκίμιο.
Το 1303, η Colonna συμμετείχε στην ένοπλη σύλληψη του Πάπα Βονιφάτιου Η' στο Anagni, μια επίθεση που η ίδια η ιστορία της οικογένειας αποκαλεί «Χαστούκι Anagni». Λίγο περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα, η οικογένεια έδωσε στην Εκκλησία τον Oddone Colonna, ο οποίος έγινε Πάπας Μαρτίνος Ε' το 1417. Τερμάτισε το Μεγάλο Δυτικό Σχίσμα και έφερε τον παπισμό πίσω στη Ρώμη το 1420. Μόλις ανέλαβε την εξουσία, φόρτωσε τους συγγενείς του με εκκλησιαστικά και κυβερνητικά αξιώματα και τους έδωσε κτήματα όπως ο Μαρίνο και η Ρόκα ντι Παπά.8 Οι Ορσίνι απάντησαν με δικούς τους πάπες, από τον Κελεστίνο Γ ́ τη δεκαετία του 1190 έως τον Βενέδικτο ΙΓ ́ το 1724.9
Οι δύο οίκοι έκαναν ειρήνη όταν ο Μαρκαντόνιο Β ́ Κολόνα παντρεύτηκε τη Φελίτσε Ορσίνι. Στη δεκαετία του 1580, ο Πάπας Σίξτος Ε ́ τους έδεσε ξανά. Είχε υιοθετήσει τις ανιψιές του και τους είχε δώσει το επίθετό του. Το 1589, μία από αυτές, η Flavia Peretti, παντρεύτηκε τον Virginio Orsini, δούκα του Bracciano, και η αδελφή της Orsina παντρεύτηκε την Colonna.10 Από τον δέκατο έκτο αιώνα και μετά, οι αρχηγοί και των δύο οικογενειών κατείχαν τον κληρονομικό τίτλο του Πρίγκιπα Βοηθού του Παπικού Θρόνου. Η τιμή περνούσε πέρα δώθε μεταξύ τους και ο κάτοχος στεκόταν δίπλα στον Πάπα στις μεγαλύτερες τελετές της Εκκλησίας.11 Οικογένειες που πολεμούσαν η μία την άλλη στους δρόμους επί αιώνες κατέληξαν ώμο με ώμο στο θυσιαστήριο.
Οικόσημο της οικογένειας Colonna: ασημένια στήλη με χρυσό στέμμα στην κορυφή, σε κόκκινη ασπίδα. Απλοποιημένο σχέδιο που έγινε για αυτό το δοκίμιο.
Αυτή είναι η σύγκρουση που χρησιμοποιείται ως εργαλείο και λειτουργεί εφόσον και οι δύο αντίπαλοι παραμένουν χρήσιμοι. Κάθε σπίτι χρειαζόταν τον πάπα ως προστάτη. Τους κράτησε και τους δύο κοντά, όπου μπορούσε να διαχειριστεί τον καβγά τους. Οι απλοί Ρωμαίοι πλήρωσαν για τη βεντέτα και οι οικογένειες βγήκαν μια χαρά.
Ο θρόνος ως εργοστάσιο πριγκίπων
Ο παπισμός έχτισε επίσης ένα δεύτερο είδος αριστοκρατίας για τον εαυτό του. Κάθε νέος πάπας έφτανε με συγγενείς και κάθε βασιλεία ήταν μια ευκαιρία να ανυψώσει μια οικογένεια από τις επαρχίες στην κορυφή της ρωμαϊκής κοινωνίας. Οι Μποργκέζε ήρθαν από τη Σιένα και ανέβηκαν όταν ο Καμίλο Μποργκέζε έγινε Παύλος Ε ́ το 1605. Το τριαντάφυλλο Barberini με τον Urban VIII και το Pamphilj με τον Innocent X. Η περιουσία των Chigi ξεκίνησε με τον τραπεζίτη Agostino Chigi στις αρχές του 1500. Η οικογένειά του εισήλθε στον στενό κύκλο της ρωμαϊκής αριστοκρατίας και ένα από τα μέλη της ανέβηκε στο θρόνο ως Αλέξανδρος Ζ'.12
Το Palazzo Barberini στη Ρώμη, χτισμένο για την οικογένεια του Πάπα Ουρβανού VIII σε γη που αγόρασε ο Barberini το 1625. Ο Carlo Maderno ξεκίνησε το σχέδιο και ο Gian Lorenzo Bernini το ολοκλήρωσε το 1633. Το ιταλικό κράτος αγόρασε το παλάτι το 1949 και σήμερα κατέχει την Εθνική Πινακοθήκη Αρχαίας Τέχνης. Φωτογραφία μέσω Wikimedia Commons.
Η λέξη για αυτό είναι νεποτισμός, από το ιταλικό nipote, που σημαίνει ανιψιός. Ήταν ο τυπικός τρόπος με τον οποίο τα Παπικά Κράτη εκπλήρωναν τις κορυφαίες θέσεις τους. Οι ανιψιοί ενός πάπα απέκτησαν αξιώματα και κτήματα και παντρεύτηκαν τις παλαιότερες οικογένειες. Οι ιστορικοί Sandro Carocci και Anthony Majanlahti έχουν εντοπίσει το μοτίβο ανά οικογένεια.13
Το Palazzo Barberini χτίστηκε για να κάνει τα νέα χρήματα να φαίνονται παλιά. Το Palazzo Chigi πέρασε στον αδελφό και τον ανιψιό του Πάπα Αλέξανδρου Ζ' το 1659 και είναι η έδρα της ιταλικής κυβέρνησης από το 1961.14 Οι Ρωμαίοι περνούσαν καθημερινά από αυτά τα τεράστια κτίρια και μάθαιναν, χωρίς κανείς να πει λέξη, ότι αυτά τα ονόματα ανήκαν στην κορυφή. Ο Στόουν έκανε το έργο της ευθυγράμμισης και της αμνησίας ταυτόχρονα. Μέσα σε λίγες γενιές, σχεδόν κανείς δεν θυμόταν από πού είχαν ξεκινήσει αυτές οι οικογένειες.
Palazzo Chigi στην Piazza Colonna στη Ρώμη. Ο αδελφός και ο ανιψιός του Πάπα Αλέξανδρου Ζ' αγόρασαν το παλάτι το 1659 και είναι η έδρα της ιταλικής κυβέρνησης από το 1961. Φωτογραφία μέσω Wikimedia Commons.
Οι αναφορές της μαύρης αριστοκρατίας αναφέρουν περίπου δώδεκα σπίτια, συμπεριλαμβανομένων των Colonna, Orsini, Massimo, Borghese, Chigi, Barberini, Odescalchi, Ruspoli, Pallavicini, Sacchetti και Theodoli.15 Η μαύρη αριστοκρατία δεν ήταν ποτέ μια γραμμή αίματος. Ήταν πολλοί, δεμένοι μεταξύ τους με γάμο, και συνέχιζε να παίρνει νέα χρήματα και νέα ονόματα όσο έμπαιναν από τον παπικό θρόνο.
59 Χρόνια Πίσω από Κλειστές Πόρτες
Το βασίλειο στο οποίο έσπευσαν να ενταχθούν οι λευκοί ευγενείς ήταν νέο. Είχε ανακηρυχθεί στις 17 Μαρτίου 1861, οπότε το 1870 ήταν μόλις εννέα ετών και η Ρώμη ήταν το τελευταίο κομμάτι που δεν είχε πάρει.16 Οι μαύρες οικογένειες πόνταραν σε κάτι παλαιότερο.
Ο Πάπας είπε στους Καθολικούς τι να κάνουν μέσω μιας πολιτικής που ονομάζεται μη επίσπευση. Οι Ιταλοί Καθολικοί έπρεπε να μείνουν έξω από την εθνική πολιτική, πράγμα που σήμαινε ότι δεν θα ήταν υποψήφιοι και δεν θα ψήφιζαν. Η πολιτική είχε ήδη αποδυναμωθεί από την εποχή του Συμφώνου Τζεντιλόνι το 1913 και ο Βενέδικτος XV την ήρε το 1919.17
Ο Λεοπόλδο Τορλόνια υπηρέτησε ως δήμαρχος της Ρώμης από το 1882 έως το 1887. Ο Πρόσπερο Κολόνα, επικεφαλής ενός οίκου που είχε κλείσει τις πόρτες του για τον Πάπα, κατείχε την ίδια δουλειά από το 1899 έως το 1904 και ξανά από το 1914 έως το 1919,18 και ο γιος του Πιέρο ήταν κυβερνήτης της Ρώμης υπό τον Μουσολίνι από το 1936 μέχρι το θάνατό του το 1939.19
Palazzo Colonna στην Piazza dei Santi Apostoli, στους πρόποδες του λόφου Quirinal στη Ρώμη. Ο καρδινάλιος Oddone Colonna έζησε εδώ πριν γίνει Πάπας Μαρτίνος Ε' το 1417 και το παλάτι ανήκε στην οικογένεια Colonna για περισσότερες από είκοσι γενιές. Φωτογραφία μέσω Wikimedia Commons.
Για 59 χρόνια, από το 1870 έως το 1929, οι μαύροι ευγενείς ζούσαν σαν να υπήρχαν ακόμα τα Παπικά Κράτη. Αρνήθηκαν να δεχτούν την κατάληψη της Ρώμης από την Ιταλία και έκλεισαν τα σαλόνια τους σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Έμειναν μακριά από δεξιώσεις στο βασιλικό παλάτι και οι γυναίκες τους εγκατέλειψαν ακόμη και την καθημερινή βόλτα με άμαξα κατά μήκος του Corso. Τα μαύρα ρούχα τους ακολουθούσαν την παλιά ισπανική μόδα της παπικής αυλής, όπου συνέχισαν να υπηρετούν σε τελετουργικές θέσεις.20 Οι ξένοι έβλεπαν μια σκυθρωπή αριστοκρατία που δεν μπορούσε να αφήσει έναν νεκρό κόσμο. Τους έλειπε ο σκοπός των τελετών. Κάθε φορά που αυτές οι οικογένειες έπαιρναν τις θέσεις τους δίπλα στον Πάπα, έδειχναν η μία στην άλλη ποιος εξακολουθούσε να κατατάσσεται πού, και μια οικογένεια που σταμάτησε να εμφανίζεται σύντομα έχασε τη θέση της. Αυτοί οι δεσμοί μεταξύ τους και με τον παπισμό ήταν ο πραγματικός πλούτος των οικογενειών. Πίσω από τις κλειστές πόρτες τους, το δίκτυο περίμενε τα χρόνια χωρίς κράτος για να λειτουργήσει, και το 1929 ήταν και πάλι χρήσιμο.
Η ανατροπή
Στις 11 Φεβρουαρίου 1929, η κυβέρνηση του Μουσολίνι και η Αγία Έδρα υπέγραψαν τη Συνθήκη του Λατερανού. Ο Πάπας πήρε την Πόλη του Βατικανού, ένα μικροσκοπικό ανεξάρτητο κράτος, και ο μακρύς αγώνας γνωστός ως Ρωμαϊκό Ζήτημα είχε τελειώσει. Στο άρθρο 42, η Ιταλία συμφώνησε να αναγνωρίσει τους τίτλους ευγενείας που χορηγήθηκαν από τους πάπες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που απονεμήθηκαν μεταξύ 1870 και 1929.21 Οι μαύρες οικογένειες είχαν αρνηθεί να υποκύψουν στο βασίλειο και τώρα το βασίλειο ενέκρινε τους ίδιους τίτλους που είχε προστατεύσει η άρνησή τους. Ορισμένες αναφορές της μαύρης αριστοκρατίας ισχυρίζονται ότι αυτές οι οικογένειες έλαβαν επίσης διπλή ιταλική και βατικανή υπηκοότητα.22 Αλλά το Άρθρο 9 συνδέει την υπηκοότητα του Βατικανού με το να ζεις ή να κατέχεις αξίωμα μέσα στην Πόλη του Βατικανού.23
Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η πλευρά της λευκής αριστοκρατίας κατέρρευσε. Στις 2 Ιουνίου 1946, οι Ιταλοί ψήφισαν τον τερματισμό της μοναρχίας. Ο βασιλιάς Ουμβέρτος Β' βασίλεψε μόλις 34 ημέρες. Ο Οίκος της Σαβοΐας πήγε στην εξορία και οι άρρενες κληρονόμοι του αποκλείστηκαν από την Ιταλία μέχρι το 2002. Το βασιλικό παλάτι όπου οι λευκοί ευγενείς είχαν πάει να σταθούν δίπλα στον νικητή έγινε το σπίτι του προέδρου. Το σύνταγμα της Ιταλίας του 1948 σταμάτησε να αναγνωρίζει τίτλους ευγενείας, αλλά οι παπικοί τίτλοι διατήρησαν μια στενή νομική βάση σύμφωνα με το άρθρο 42 για χρόνια μετά.24
Ο παπισμός, ο οποίος φαινόταν τελειωμένος το 1870, έζησε περισσότερο από την ιταλική μοναρχία. Ήταν ένα δίκτυο που έφτανε σε κάθε καθολική χώρα στη γη, όχι μόνο σε ένα κομμάτι γης. Οι οικογένειες που ήταν πιο κοντά σε αυτό είχαν συνδεθεί με τον μοναδικό θεσμό στην Ιταλία που δεν εξαρτιόταν από το ποιος θα κέρδιζε τον επόμενο πόλεμο.
Από το Office στην ενσωμάτωση
Μια ελίτ που προσκολλάται στην εξωτερική μορφή της εξουσίας της πέφτει μαζί της. Οι ελίτ που επιβιώνουν ανταλλάσσουν αυτή τη μορφή με κάτι που μπορούν να μεταφέρουν. Αυτές οι οικογένειες μετακινήθηκαν από την εξουσία θέσης, η οποία εξαρτάται από την κατοχή ενός συγκεκριμένου αξιώματος, σε αυτό που αποκαλώ θεσμική ενσωμάτωση. Η ενσωμάτωση ανανεώνεται μέσω του γάμου και μέσω των υπομονετικών δεσμών με όποιον διευθύνει τον θεσμό της στιγμής. Η Εκκλησία έκανε αυτή την κίνηση μετά την πτώση της Δυτικής Αυτοκρατορίας και η μαύρη αριστοκρατία το έκανε για δεύτερη φορά.
Μετά το 1870, αυτές οι οικογένειες δεν μπορούσαν πλέον να κυβερνούν τη γη, έτσι κράτησαν ό,τι δεν χρειαζόταν γη. Η θέση τους στην παπική αυλή βασιζόταν στη γέννηση και η γέννηση μεταφερόταν από τη μια κυβέρνηση στην άλλη. Μέσα στο Βατικανό, ο τίτλος του Βοηθού του Πρίγκιπα επέζησε της πτώσης των Παπικών Κρατών και αργότερα του τέλους της ιταλικής μοναρχίας, και η Ευγενής Φρουρά, μια μονάδα αριστοκρατών στρατιωτών που προστάτευαν τον Πάπα, διήρκεσε έως ότου ο Πάπας Παύλος VI τη διέλυσε σε επιστολή με ημερομηνία 14 Σεπτεμβρίου 1970.25 Πέρα από το Βατικανό, το Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας απαιτούσε από τον Μεγάλο Μάγιστρο και τους κορυφαίους ιππότες του να αποδείξουν ευγενή καταγωγή επί αιώνες, γεγονός που κράτησε τα υψηλότερα αξιώματά του σε απόσταση αναπνοής από οικογένειες σαν αυτές.26
Castello Colonna στο Genazzano, προπύργιο της Colonna από το 1053 και γενέτειρα του Πάπα Μαρτίνου Ε'. Η πόλη Genazzano το αγόρασε το 1979 μετά από σαράντα χρόνια παραμέλησης. Φωτογραφία μέσω Wikimedia Commons.
Ο γάμος έφερε αυτά τα ονόματα πολύ πέρα από τη Ρώμη. Ο Alessandro Torlonia, ο πέμπτος πρίγκιπας της Civitella Cesi (1911 έως 1986), παντρεύτηκε την Infanta Beatriz, κόρη του βασιλιά Alfonso XIII της Ισπανίας, και ένα από τα εγγόνια τους είναι η πριγκίπισσα Sibilla του Λουξεμβούργου. Η αδερφή του Μαρίνα παντρεύτηκε τον Αμερικανό τενίστα Φρανκ Σιλντς και έγινε γιαγιά της ηθοποιού Μπρουκ Σιλντς.27 Μια οικογένεια Ρωμαίων τραπεζιτών που είχαν γίνει ευγενείς από τους πάπες τη δεκαετία του 1790 σχετιζόταν τώρα με τον βασιλικό οίκο της Ισπανίας και τον μεγάλο δουκικό οίκο του Λουξεμβούργου.
Η Εκκλησία έκλεισε η ίδια την τελευταία επίσημη πόρτα. Το 1958, ο Πάπας Πίος ΙΒ ́ αφαίρεσε τον τίτλο του Βοηθού Πρίγκιπα από τον Φίλιππο Ορσίνι μετά από ένα δημόσιο σκάνδαλο. Το 1962, ο Πάπας Ιωάννης XXIII το έδωσε στην οικογένεια Torlonia, ονομάζοντας Alessandro Torlonia. Αυτός ήταν ένας διαφορετικός Αλεσάντρο, γεννημένος το 1925, όχι ο πρίγκιπας που παντρεύτηκε την Ινφάντα.28 Στις 28 Μαρτίου 1968, ο Πάπας Παύλος ΣΤ ́ εξέδωσε το Pontificalis Domus, το οποίο τερμάτισε τα κληρονομικά αξιώματα στο παπικό σπίτι. Οι δύο άνδρες που κατείχαν τον τίτλο του Βοηθού Πρίγκιπα εκείνη την εποχή, ο Aspreno Colonna και ο Alessandro Torlonia, είχαν τη δυνατότητα να τον κρατήσουν εφ' όρου ζωής.29 Ο Colonna πέθανε το 1987. Ο Τορλόνια πέθανε το 2017, σε ηλικία 92 ετών.30
Ο παπικός θρόνος κράτησε έναν μαύρο ευγενή στο πλευρό του για σχεδόν ενάμιση αιώνα μετά την πτώση των Παπικών Κρατών. Η επιρροή αυτών των οικογενειών στην Ευρώπη διέτρεχε τον γάμο και τα χρήματα, τους βασιλικούς οίκους και τον τραπεζικό κόσμο. Επέζησε από κάθε αλλαγή κυβέρνησης στον εικοστό αιώνα, επειδή καμία από αυτές δεν έμοιαζε αρκετά με εξουσία ώστε να αξίζει να καταργηθεί.
Το Τάγμα της Μάλτας: Κυρίαρχος Χωρίς Πατρίδα
Το Τάγμα της Μάλτας, του οποίου τα κορυφαία αξιώματα κατείχαν αυτές οι οικογένειες για αιώνες, έχει χάσει την επικράτειά του περισσότερες από μία φορές και κάθε φορά επέστρεφε με μεγαλύτερη κύρος.
Ξεκίνησε στην Ιερουσαλήμ τον ενδέκατο αιώνα ως νοσοκομειακή αδελφότητα που φρόντιζε άρρωστους προσκυνητές. Τα μέλη του αργότερα έγιναν γνωστά ως Ιωαννίτες Ιππότες του Αγίου Ιωάννη. Μετά την πτώση της Ιερουσαλήμ το 1187, οι ιππότες μετακινήθηκαν από τη μια βάση της Μεσογείου στην άλλη μέχρι να εγκατασταθούν στη Ρόδο. Στην πορεία, η αδελφότητα των νοσοκομείων μετατράπηκε σε στρατιωτική και ναυτική δύναμη με δικό της στόλο και δικά της δικαστήρια.31
Οι Ναΐτες Ιππότες είχαν δημιουργήσει ένα δίκτυο σε όλη την Ευρώπη και είχαν ασχοληθεί με τις τράπεζες και τον δανεισμό. Ο βασιλιάς Φίλιππος Δ ́ της Γαλλίας ήταν βαθιά χρεωμένος και το 1307 τους συνέλαβε. Το 1312, ο Πάπας Κλήμης Ε ́ διέλυσε τους Ναΐτες με τη βούλα Vox in excelso. Στις 2 Μαΐου του ίδιου έτους, ο ταύρος Ad providam έδωσε στους Ναΐτες περιουσία στους Ιωαννίτες, μείον κάποια χρήματα που προορίζονταν για συντάξεις για τους επιζώντες Ναΐτες.32
Οι Kings πολέμησαν το handoff. Οι Ιωαννίτες δεν πήραν τίποτα στην Πορτογαλία, όπου ο βασιλιάς Ντενί μετέφερε τη γη και τα μέλη των Ναϊτών σε ένα νέο Τάγμα του Χριστού, που εγκρίθηκε το 1319. Τα κτήματα των Ναϊτών της Βαλένθια πήγαν σε μια άλλη νέα τάξη, τη Μοντέσα, και η Καστίλη έδωσε στους Ιωαννίτες πολύ λίγα. Κατέλαβαν τις κτήσεις των Ναϊτών στην Αραγονία, την Καταλονία, τη Ναβάρρα και τη Μαγιόρκα και σε μεγάλο μέρος της υπόλοιπης Ευρώπης.33 Έτσι, το Τάγμα της Μάλτας κληρονόμησε ένα μεγάλο μερίδιο της περιουσίας των Ναϊτών μέσω ενός παπικού διατάγματος που διαπραγματεύτηκαν οι βασιλιάδες. Ένα στρατιωτικό τάγμα που είχε γίνει τραπεζική δύναμη εξαφανίστηκε και η γη του πήγε σε ένα αντίπαλο τάγμα πιστό στον ίδιο πάπα. Αυτό είναι ευθυγράμμιση.
Οι Οθωμανοί έδιωξαν τους ιππότες από τη Ρόδο το 1522. Το 1530, ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε' τους έδωσε τη Μάλτα και κυβέρνησαν το νησί για 268 χρόνια, μέχρι που το κατέλαβε ο Ναπολέων το 1798. Χρησιμοποίησαν αυτόν τον χρόνο για να χτίσουν ένα δικό τους κράτος. Το 1574, δημιούργησαν τη Sacra Infermeria στη Βαλέτα. Το νοσοκομείο είχε περίπου 500 κλίνες και θα μπορούσε να φτάσει σχεδόν τις 900 σε μια κρίση, και έγινε ένα από τα κορυφαία νοσοκομεία στην Ευρώπη. Οι ιππότες σέρβιραν τους αρρώστους εκεί σε ασημένια σερβίτσια.34 Όταν έπεσε η Μάλτα, το Τάγμα έχασε τον στόλο και τη γη του, και μαζί τους κάθε προφανή λόγο ύπαρξης.
Αντ' αυτού, μετέφερε την έδρα της στη Ρώμη, όπου εξακολουθεί να εκδίδει τα δικά της διαβατήρια και αναγνωρίζεται ως κυρίαρχη σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, παρόλο που δεν κυβερνά καμία χώρα. Οι δύο ρωμαϊκές έδρες του, το Παλάτι των Μαγίστρων στη Via dei Condotti και η Βίλα των Μαγίστρων στον Αβεντίνο Λόφο, αντιμετωπίζονται από την Ιταλία ως εκτός της επικράτειάς της από το 1869.35 Το διπλωματικό της δίκτυο αυξήθηκε από 42 χώρες το 1981 σε 113 χώρες, συν την Ευρωπαϊκή Ένωση, έως το 2024.36 Στις 24 Αυγούστου 1994, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε το ψήφισμα 48/265 χωρίς ψηφοφορία και κάλεσε το Τάγμα να συμμετάσχει στις συνεδριάσεις του ως παρατηρητής.37 Το Τάγμα διατηρεί αποστολές παρατηρητών στον ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, τη Γενεύη, τη Βιέννη και τη Ρώμη και είναι διαπιστευμένο στην UNESCO στο Παρίσι.38 Περιγράφει όλα αυτά ως ανθρωπιστικό έργο, έναν τρόπο μεταφοράς βοήθειας και προστασίας του ιατρικού προσωπικού του σε εμπόλεμες ζώνες.
Η Πρεσβεία του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας στο Velkopřevorské náměstí 4 στην Πράγα. Το Τάγμα δεν κατέχει δικό του έδαφος, αλλά διατηρεί πρεσβείες στο εξωτερικό όπως κάνει μια χώρα. Το υπουργείο Εξωτερικών της Τσεχίας αναφέρει τον πρεσβευτή του ως Wenceslas de Lobkowicz, μέλος μιας από τις παλαιότερες οικογένειες ευγενών της Βοημίας. Φωτογραφία μέσω Wikimedia Commons.
Η απώλεια εδάφους δεν σήμαινε απώλεια ισχύος, εφόσον το δίκτυο και οι όρκοι του επιβίωναν. Η μαύρη αριστοκρατία και το Τάγμα της Μάλτας έκαναν το ίδιο εμπόριο. Και οι δύο εγκατέλειψαν τη διακυβέρνηση της γης και διατήρησαν τον βαθμό τους και την πρόσβασή τους πέρα από τα σύνορα.
Οι δημοσιογράφοι άρχισαν να συνδέουν το Τάγμα με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες τη δεκαετία του 1980. Η Mother Jones το 1983 και η Washington Post το 1984 ανέφεραν ότι ο William Casey, τότε διευθυντής της CIA, ήταν μέλος και ένας προηγούμενος διευθυντής της CIA, ο John McCone, έχει επίσης κατονομαστεί. Το 1986, το περιοδικό CovertAction δημοσίευσε μια πλήρη έκθεση σχετικά με τους δεσμούς του Τάγματος με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Το 2011, ο ερευνητής δημοσιογράφος Seymour Hersh είπε σε ένα ακροατήριο στη Ντόχα του Κατάρ ότι οι κορυφαίοι διοικητές στις ειδικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ ήταν μέλη ή υποστηρικτές των Ιπποτών της Μάλτας.39 Ένα σώμα χωρίς επικράτεια και χωρίς ψηφοφόρους κατέχει μια έδρα στα Ηνωμένα Έθνη και έχει πρεσβευτές σε εκατό και πλέον πρωτεύουσες. Το να στέκεσαι έτσι πρέπει να πληρωθεί.
Ακολουθήστε το χρήμα
Ο Marino Torlonia ήταν ένας Γάλλος έμπορος που εγκαταστάθηκε στη Ρώμη στα μέσα του 1700 και πουλούσε εκλεκτά υφάσματα κοντά στα Ισπανικά Σκαλιά. Ο γιος του Τζιοβάνι Ραϊμόντο μετακόμισε από το ύφασμα στον τραπεζικό τομέα. Δάνειζε χρήματα στους αριστοκράτες που ψώνιζαν μαζί του και συχνά έπαιρνε τη γη τους ως εγγύηση.40 Ο Πάπας Πίος ΣΤ ́ έκανε τον Τζιοβάνι δούκα του Μπρατσιάνο το 1794.41 Όταν τα στρατεύματα του Ναπολέοντα κατέστρεψαν την παλιά οικονομία, ο Τζιοβάνι μάζευε τη μία περιουσία μετά την άλλη, καθώς οι ευγενείς δανειολήπτες του χρεοκόπησαν. Το 1809, το όνομά του μπήκε στη Χρυσή Βίβλο των Ρωμαίων ευγενών και το 1814 ο πάπας τον έκανε τον πρώτο πρίγκιπα της Civitella Cesi. Πάντρεψε τα παιδιά του σε οικογένειες που ισχυρίζονταν ότι κατάγονταν από τον Ιούλιο Καίσαρα.42
Castello Orsini-Odescalchi στο Bracciano. Ο Ναπολέων Ορσίνι ξεκίνησε το κάστρο γύρω στο 1470 και οι Ορσίνι το πούλησαν στην οικογένεια Οντεσκάλτσι το 1696. Φωτογραφία μέσω Wikimedia Commons.
Ο γιος του Alessandro ανέλαβε την τράπεζα το 1829 και τη μετέτρεψε σε ευρωπαϊκή επιχείρηση. Συνεργαζόμενος με τον Τζέιμς ντε Ρότσιλντ του Παρισιού, έγινε τραπεζίτης του Πάπα και διαχειριζόταν δάνεια για τα Παπικά Κράτη.43 Στις 16 Ιουλίου 1840, παντρεύτηκε την Teresa Colonna, έτσι η νεότερη τράπεζα στη Ρώμη παντρεύτηκε μια από τις παλαιότερες οικογένειές της.44 Τότε ο Αλεσάντρο έκανε ό,τι είχαν κάνει οι Μέδικοι στη Φλωρεντία αιώνες πριν. Αγόραζε έργα τέχνης, ολόκληρες συλλογές αρχαίων γλυπτών κάθε φορά. Το 1876 άνοιξε το Μουσείο Τορλόνια, αλλά μόνο σε επισκέπτες που αναφέρονται στη Χρυσή Βίβλο των ευγενών.45 Το μάρμαρο έκανε τους ανθρώπους να ξεχνούν ότι η οικογένεια είχε ξεκινήσει το εμπόριο.
Ο παπισμός χρειαζόταν τραπεζίτες περισσότερο από ποτέ μετά το 1870, επειδή είχε χάσει τη φορολογική βάση ενός ολόκληρου κράτους σχεδόν εν μία νυκτί. Ο Ερνέστο Πατσέλι, ξάδερφος του μελλοντικού Πάπα Πίου ΧΙΙ, κάλυψε αυτό το κενό. Διηύθυνε την Banco di Roma και συμβούλευε αρκετούς πάπες για τα χρήματα. Ενώ το Ρωμαϊκό Ζήτημα ήταν ακόμα ανοιχτό, η παπική περιουσία και οι μετοχές κρατούνταν στο όνομά του, μια νομική λύση που τα κράτησε μακριά από το ιταλικό κράτος. Μέχρι το 1914, η Αγία Έδρα κατείχε περίπου το ένα τέταρτο της τράπεζας.46 Το βιβλίο του John Pollard Money and the Rise of the Modern Papacy ακολουθεί αυτά τα χρήματα από το χαμένο εισόδημα των Παπικών Κρατών μέχρι την ίδρυση των σύγχρονων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων του Βατικανού.47
Ο Πάπας Πίος ΙΒ ́ στον παπικό θρόνο στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, 1939, με τον πρίγκιπα Μαρκαντόνιο Ζ ́ Κολόνα, βοηθό του πρίγκιπα στον παπικό θρόνο. Άγνωστος φωτογράφος, Keystone Paris. Κοινό κτήμα στην Ιταλία (νόμος αριθ. 633 της 22ας Απριλίου 1941, άρθρα 87 και 92) και στις Ηνωμένες Πολιτείες (έργο προ του 1976 εκτός πνευματικής ιδιοκτησίας στη χώρα προέλευσής του την 1η Ιανουαρίου 1996). Μέσω του Wikimedia Commons. πρωτότυπο από την Getty Images.
Δύο αιώνες δανείων και ευνοιών δημιούργησαν μια εγγύτητα με τον παπισμό που δεν εξαρτιόταν από κανένα αξίωμα. Οι ίδιες λίγες οικογένειες και τραπεζίτες που υπηρέτησαν την παπική αυλή της δάνεισαν επίσης χρήματα, και ένας από αυτούς κράτησε την περιουσία της στο όνομά του όταν το ιταλικό κράτος ήρθε να ψάξει. Όταν καταργήθηκαν τα τελετουργικά γραφεία, οι οικονομικοί δεσμοί επέζησαν, γιατί δεν ήταν ποτέ γραφεία.
Η Βενετία και οι Τριακόσιοι: Η Δημιουργία ενός Θρύλου
Στο διαδίκτυο και σε λίγα βιβλία, κυκλοφορεί μια μεγαλύτερη εκδοχή αυτής της ιστορίας. Λέει ότι η μαύρη αριστοκρατία είναι μια μυστική γραμμή αίματος που κυβερνά την Ευρώπη, και τώρα τον κόσμο, από τα παρασκήνια για χίλια χρόνια. Αυτές οι οικογένειες δεν εγκατέλειψαν ποτέ την εξουσία, και σε αυτό το σημείο ο θρύλος είναι σωστός. Δεν χρειάζονταν μια μυστική κυβέρνηση για να το κρατήσουν. Το κράτησαν σε κοινή θέα, μέσα από παλάτια, τράπεζες, γάμους και ένα κυρίαρχο τάγμα με έδρα στα Ηνωμένα Έθνη. Οι άγριοι ισχυρισμοί του θρύλου τους κάνουν τη χάρη, γιατί κάνουν την πραγματική δύναμη πιο εύκολο να γελάσει.
Μέρος του θρύλου προέρχεται από τη Βενετία. Το 1297, η Βενετία ψήφισε έναν νόμο που ονομάζεται Serrata, στα ιταλικά σημαίνει «κλείσιμο». Κλείδωσε το Μεγάλο Συμβούλιο της πόλης, το σώμα που διοικούσε την κυβέρνηση, στις οικογένειες που είχαν ήδη θέσεις σε αυτό. Τα ονόματα αυτών των οικογενειών αργότερα μπήκαν σε ένα επίσημο μητρώο που ονομαζόταν Χρυσή Βίβλος και μόνο αυτοί μπορούσαν να κατέχουν αξιώματα ή να βοηθήσουν στην επιλογή του Δόγη, του εκλεγμένου ηγεμόνα της Βενετίας. Μετά από μερικές γενιές, οι άνθρωποι δύσκολα μπορούσαν να θυμηθούν μια εποχή που η Βενετία ήταν πιο ανοιχτή. Αυτή η κλειστή ομάδα διοικούσε την πόλη για πεντακόσια χρόνια. Έληξε στις 12 Μαΐου 1797, όταν ο στρατός του Ναπολέοντα πλησίαζε και το Μεγάλο Συμβούλιο ψήφισε να κλειστεί, παίρνοντας μαζί του τη Δημοκρατία της Βενετίας.48
Η κλειστή αριστοκρατία της Βενετίας και η μαύρη αριστοκρατία της Ρώμης ήταν δύο διαφορετικές ομάδες. Ζούσαν σε διαφορετικές πόλεις και τους χωρίζουν περισσότερα από εβδομήντα χρόνια. Οι άρχουσες οικογένειες της Βενετίας εγκατέλειψαν την εξουσία το 1797 και η μαύρη αριστοκρατία της Ρώμης πήρε το όνομά της μόλις το 1870. Ο θρύλος τα κολλάει μαζί σε μια «Βενετσιάνικη Μαύρη Αριστοκρατία» και ισχυρίζεται ότι δεν πέθανε ποτέ.
Ξέρουμε ποιος έχτισε αυτόν τον μύθο, γιατί έβαλαν τα ονόματά τους σε αυτόν και κάθε συγγραφέας πρόσθεσε ένα νέο επίπεδο. Τον Σεπτέμβριο του 1981, ο Webster Tarpley, που τότε έγραφε για το πολιτικό κίνημα του Lyndon LaRouche, δημοσίευσε τη «Βενετσιάνικη Συνωμοσία» στο περιοδικό του κινήματος, The Campaigner. Οι εκδόσεις του LaRouche πέρασαν χρόνια παρουσιάζοντας μια «βενετσιάνικη ολιγαρχία» ως το κρυφό χέρι πίσω από την ευρωπαϊκή ιστορία.49 Περίπου δέκα χρόνια αργότερα, το βιβλίο του John Coleman Conspirators' Hierarchy: The Story of the Committee of 300 κατέταξε μια «Βενετσιάνικη Μαύρη Αριστοκρατία» μεταξύ των κλάδων μιας ενιαίας επιτροπής που είπε ότι διοικούσε τον κόσμο. Στον πρόλογό του, ο Κόλμαν λέει ότι ήταν αξιωματικός πληροφοριών καριέρας που είδε άκρως απόρρητα έγγραφα ενώ υπηρετούσε στην Αγκόλα.50 Το Bloodlines of the Illuminati του Fritz Springmeier ώθησε την ιστορία σε σατανικές οικογενειακές γραμμές.51 συγγραφείς του Διαδικτύου το πήραν από εκεί. Μια ανάρτηση που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στον ιστότοπο Total Disclosure και αναδημοσιεύτηκε στο Substack ονομάζει έναν «Γκρίζο Πάπα», τον Πέπε Ορσίνι, ως τον κρυφό κυβερνήτη πάνω από τον Πάπα και τον επικεφαλής των Ιησουιτών. Το πλησιέστερο πραγματικό αξίωμα είναι ο τίτλος του Prince Assistant, ένας τελετουργικός ρόλος που έπαψε να είναι κληρονομικός το 1968 και του οποίου ο τελευταίος κάτοχος πέθανε το 2017.52
Ο αριθμός του Coleman έχει μια πραγματική πηγή. Ο Walther Rathenau ήταν ο κληρονόμος της περιουσίας πίσω από την AEG, τη γερμανική έκδοση της General Electric. Κάθισε σε δεκάδες εταιρικά συμβούλια πριν αναλάβει ο ίδιος την εταιρεία, οπότε είδε από κοντά πώς κινούνταν τα χρήματα της Ευρώπης. Σε ένα άρθρο εφημερίδας την ημέρα των Χριστουγέννων του 1909, έγραψε ότι περίπου τριακόσιοι άνδρες, που όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, κατευθύνουν την οικονομική μοίρα της Ευρώπης και επιλέγουν τους διαδόχους τους μεταξύ τους. Περιέγραφε τις αίθουσες συνεδριάσεων στις οποίες κάθισε. Αργότερα έγινε υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας και δολοφονήθηκε το 1922.53 Ο Carroll Quigley παρέθεσε τη γραμμή του 1909 στο Tragedy and Hope.54 Το «300» του Coleman δανείστηκε τον αριθμό. Η περιγραφή του Rathenau αξίζει να ληφθεί σοβαρά υπόψη, και οικογένειες όπως αυτές, που εργάζονται μέσα από ιδρύματα και παντρεύονται με την άρχουσα τάξη κάθε εποχής, ταιριάζουν στο δίκτυο που περιέγραψε.
Οι σημερινές βάσεις εξουσίας
Η περιουσία της Torlonia δείχνει πόσο από το παλιό μηχάνημα εξακολουθεί να λειτουργεί. Το 1923, ο Giovanni Torlonia ίδρυσε την Banca del Fucino. Για σχεδόν έναν αιώνα, ήταν η ιδιωτική τράπεζα μιας πριγκιπικής οικογένειας και η παλαιότερη ιδιωτική τράπεζα στη Ρώμη.55 Πήρε το όνομά του από τη λίμνη Fucine, την οποία είχε αποξηράνει ο Alessandro Torlonia τις δεκαετίες του 1860 και του 1870.56 Μετά τον θάνατο του νεότερου πρίγκιπα Alessandro Torlonia, του τελευταίου βοηθού του πρίγκιπα, το 2017, η οικογένεια πούλησε την τράπεζα στην Igea Banca το 2019. Η πώληση μετατράπηκε σε νομικό πόλεμο μεταξύ των κληρονόμων και οι Ρωμαίοι εισαγγελείς το ερεύνησαν.57 Η τράπεζα είχε φύγει, αλλά η περιουσία που είχε χτίσει έμεινε στην οικογένεια. Στον ίδιο οικογενειακό αγώνα, ένα δικαστήριο σφράγισε το κτήμα Torlonia. Η περιουσία αξίζει περίπου 1,8 δισεκατομμύρια ευρώ. Περιλαμβάνει το Palazzo Torlonia στη Via della Conciliazione, μαζί με τη μεγαλύτερη ιδιωτική συλλογή αρχαίων γλυπτών στον κόσμο.58 Η οικογένεια που παντρεύτηκε την Colonna το 1840 εξακολουθούσε να κάθεται σε μια από τις μεγάλες ιδιωτικές περιουσίες της Ιταλίας τη δεκαετία του 2020, σε μικρή απόσταση με τα πόδια από τον Άγιο Πέτρο.
Τον Δεκέμβριο του 2023, δικαστήριο του Βατικανού καταδίκασε τον καρδινάλιο Angelo Becciu για υπεξαίρεση και διακεκριμένη απάτη. Ο Becciu είναι ιερέας από τη μικρή πόλη Pattada της Σαρδηνίας και κάποτε κατείχε την 3η θέση στη Γραμματεία του Κράτους. Η υπόθεση προέκυψε από μια συμφωνία ιδιοκτησίας στο Λονδίνο που κόστισε στην Αγία Έδρα περισσότερα από 200 εκατομμύρια δολάρια. Ο Becciu είπε ότι ήταν αθώος και άσκησε έφεση.59 Ήταν ο πρώτος καρδινάλιος που καταδικάστηκε ποτέ από δικαστήριο του Βατικανού.60 Ο Becciu δεν είναι από οικογένεια μαύρων ευγενών. Η δουλειά του χειρισμού του παπικού χρήματος μακριά από τη δημόσια θέα, που κάποτε ανήκε σε οικογένειες όπως η Τορλόνια και τραπεζίτες όπως ο Ερνέστο Πατσέλι, τώρα πέφτει σε μυημένους σαν αυτόν. Περισσότερα από 150 χρόνια μετά την εξαφάνιση των Παπικών Κρατών, τα παπικά χρήματα εξακολουθούν να κινούνται μέσω ιδιωτών μεσαζόντων, την ίδια ρύθμιση που διηύθυνε ο Pacelli όταν η περιουσία του Πάπα έπρεπε να κρυφτεί κάτω από το όνομα ενός τραπεζίτη.
Το 2017, μια εσωτερική διαμάχη στο Τάγμα της Μάλτας έληξε με τον Μεγάλο Μάγιστρο, Fra' Matthew Festing, να παραιτείται κατόπιν αιτήματος του Πάπα Φραγκίσκου. Στη συνέχεια, ο Πάπας όρισε τον ίδιο Καρδινάλιο Becciu ως ειδικό αντιπρόσωπό του στο Τάγμα.61 Τον Σεπτέμβριο του 2022, ο Φραγκίσκος προχώρησε παραπέρα. Εξέδωσε νέο σύνταγμα και διέλυσε το διοικητικό συμβούλιο του Τάγματος. Οι μελλοντικοί Μεγάλοι Μάγιστροι χρειάζονται τώρα την επιβεβαίωση του Πάπα και οι νέοι κανόνες απέσυραν την παλιά απαίτηση ότι ο Μεγάλος Μάγιστρος και οι κορυφαίοι ιππότες αποδεικνύονται ευγενείς.62 Ήταν το 1968 ξανά, 54 χρόνια αργότερα, μέσα στο τελευταίο μεγάλο ίδρυμα όπου η ευγενής καταγωγή ήταν ακόμα επίσημη προϋπόθεση για τη διοίκηση. Οι οικογένειες έχασαν τη διεκδίκηση των πρωτοτόκων τους, αλλά το Τάγμα κράτησε ό,τι το έκανε ισχυρό. Εξακολουθεί να έχει την έδρα της στον ΟΗΕ και τους δεσμούς της με 113 χώρες, και τώρα λογοδοτεί απευθείας στον Πάπα, τον ίδιο θεσμό με τον οποίο συνδέθηκαν αυτές οι οικογένειες το 1870.
Οι Colonna εξακολουθούν να κατέχουν το παλάτι τους στους πρόποδες του λόφου Quirinal και η γκαλερί του ανοίγει σε επισκέπτες που πληρώνουν ορισμένες ημέρες της εβδομάδας.63 Οι Massimo εξακολουθούν να κατέχουν και να ζουν στο Palazzo Massimo alle Colonne. Ανοίγουν το ιδιωτικό του παρεκκλήσι στο κοινό μόνο μία ημέρα το χρόνο, στις 16 Μαρτίου, την επέτειο ενός θαύματος που πιστώνεται στον Άγιο Φίλιππο Νέρι το 1583.64
Palazzo Massimo alle Colonne στο Corso Vittorio Emanuele II, σχεδιασμένο από τον Baldassare Peruzzi το 1532 και εξακολουθεί να ανήκει στην οικογένεια Massimo. Φωτογραφία μέσω Wikimedia Commons.
Το 2014, ο πρίγκιπας Alessandro Torlonia ίδρυσε το Fondazione Torlonia για τη διαχείριση της συλλογής γλυπτών της οικογένειας. Το 2016, το ίδρυμα υπέγραψε συμφωνία με το Υπουργείο Πολιτισμού της Ιταλίας για την έκθεση των αντικειμένων και ο ίδιος ο πρόεδρος της Ιταλίας είχε προγραμματιστεί να ανοίξει την έκθεση του 2020 στα Μουσεία του Καπιτωλίου. Ο εγγονός του πρίγκιπα, Alessandro Poma Murialdo, διευθύνει τώρα το ίδρυμα. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που προήδρευε της Banca del Fucino όταν την πούλησε η οικογένεια.65 Μια οικογένεια, που εργαζόταν μέσω ενός ιδρύματος, έκανε το ιταλικό κράτος να αντιμετωπίσει την ιδιωτική της συλλογή ως εθνικό γεγονός. Ένα οικογενειακό ίδρυμα που πληρώνει για μια πανεπιστημιακή έδρα ή φιλοξενεί μια διπλωματική δεξίωση δεν χρειάζεται μια θέση στη Γερουσία για να διαμορφώσει την αίθουσα.
Η παλιά εξουσία βρίσκεται τώρα στα διοικητικά συμβούλια των τραπεζών και στα θρησκευτικά τάγματα που φέρουν διπλωματικά διαβατήρια, όχι στο κοινοβούλιο. Αυτές οι οικογένειες δεν δημοσιεύουν τις λίστες των καλεσμένων τους.
Το χέρι που δεν έφυγε ποτέ από το τραπέζι
Οι περισσότεροι άνθρωποι συναντούν τη μαύρη αριστοκρατία είτε ως λεζάντα κάτω από ένα πορτρέτο σε μια γκαλερί του παλατιού είτε ως ένα συμβούλιο κινουμένων σχεδίων κακών γραμμών αίματος σε κάποιο διαδικτυακό φόρουμ. Και οι δύο εκδοχές παραλείπουν την πραγματική ιστορία ενδιάμεσα.
Σε αυτή την ιστορία, οι παπικοί συγγενείς και οι φεουδάρχες βαρόνοι έχασαν την κυβέρνησή τους το 1870, αλλά κράτησαν τα ονόματά τους και τα χρήματά τους. Μεταγενέστερες μεταρρυθμίσεις αφαίρεσαν τους κληρονομικούς δικαστικούς τίτλους τους το 1968 και τη διεκδίκηση των πρωτοτόκων τους στα κορυφαία αξιώματα του Τάγματος της Μάλτας το 2022. Εξακολουθούν να κατέχουν παλάτια στην καρδιά της Ρώμης και το Τάγμα της Μάλτας που διοικούσαν κάποτε εξακολουθεί να έχει έδρα στα Ηνωμένα Έθνη. Τουλάχιστον μία από αυτές τις οικογένειες έχει περιουσία σχεδόν δύο δισεκατομμυρίων ευρώ και έχουν παντρευτεί σε βασιλικούς οίκους και διευθύνουν οικογενειακά ιδρύματα.
Και οι τέσσερις μηχανισμοί λειτουργούν σε αυτή την ιστορία. Ο εξαναγκασμός ήταν το κάστρο και αργότερα η τράπεζα Τορλόνια. Η ευθυγράμμιση ήταν ένας οικογενειακός πάπας που έκανε τα προνόμια να μοιάζουν με το σχέδιο του Θεού και αργότερα η συνθήκη του 1929 που μετέτρεψε μια διαμαρτυρία σε νόμιμο τίτλο. Η αμνησία είναι αυτό που κάνει κάθε νέος αιώνας σε αυτή την ιστορία. Η σύγκρουση ήταν η διαμάχη Colonna και Orsini, η οποία κόστισε στην πόλη πολλά και δεν κόστισε τίποτα στις οικογένειες. Και οι τέσσερις εξυπηρετούσαν έναν στόχο: να κρατήσουν τη γη και το ενοίκιο που πληρώνει. Ο Αμερικανός οικονομολόγος Χένρι Τζορτζ εξήγησε γιατί αυτό έχει σημασία στο βιβλίο του Πρόοδος και Φτώχεια. Υποστήριξε ότι η γη γίνεται πολύτιμη λόγω της πόλης που αναπτύσσεται γύρω της, οπότε ο ιδιοκτήτης πλουτίζει χωρίς να κάνει καμία δουλειά. Αυτό ακριβώς συνέβη στη Ρώμη. Η πόλη έκανε το έδαφος κάτω από αυτά τα παλάτια να αξίζει μια περιουσία και οι οικογένειες που κατείχαν τους τίτλους συνέχιζαν να εισπράττουν ενοίκιο σε κάθε αλλαγή κυβέρνησης.66
Η Ιταλική Δημοκρατία έκλεισε φέτος τα 80. Οι Colonna κατέχουν το παλάτι τους κάτω από το Quirinal για περισσότερες από είκοσι γενιές και το παλάτι στο λόφο από πάνω τους έχει μετατραπεί από το σπίτι ενός βασιλιά σε ένα σπίτι ενός προέδρου ενώ παρακολουθούσαν. Αυτές οι οικογένειες είδαν τα Παπικά Κράτη και το Βασίλειο της Ιταλίας να εξαφανίζονται, αλλά και τις δύο φορές κράτησαν αυτό που είχε σημασία. Ποτέ δεν χρειάστηκε να ανατρέψουν τίποτα. Χρειάζονται μόνο να συνεχίσουμε να ξεχνάμε. Από το 1870, η Ευρώπη έχει επανασχεδιάσει τα σύνορά της ξανά και ξανά και ανταλλάσσει τα παλιά της νομίσματα με το ευρώ. Οι κυβερνήσεις της δεν είναι πιο μόνιμες από ό,τι ήταν της Ρώμης. Όταν πέσει το επόμενο, δεν θα υπάρξει πολιορκία και καμία ανακοίνωση. Οι οικογένειες που ήδη γνωρίζονται μεταξύ τους θα είναι αυτές που θα μείνουν όρθιες στο δωμάτιο όταν οι τύχες της Ευρώπης μοιραστούν ξανά.
Ο Eric Daniel Buesing είναι ανεξάρτητος ερευνητής και συγγραφέας των βιβλίων The Hidden Hand: Wealth, Power, and Control from Pharaohs to Corporations (TrineDay, 2026) και The Illusion Architects: How Elites Shape Culture, Consciousness, and Reality (TrineDay, 2027). Για είκοσι δύο χρόνια έχει μελετήσει τις δομές εξουσίας των ελίτ, χαρτογραφώντας τις αρχιτεκτονικές επιρροής που διέπουν τις κοινωνίες, τις οικονομίες και τους παγκόσμιους θεσμούς, έργο που βασίζεται στα θεμέλια που έθεσαν οι Carroll Quigley και Antony Sutton. Πρώην αδειούχος ιδιωτικός ερευνητής και εμπειρογνώμονας με MBA και εξειδικευμένη εξειδίκευση στην ανάλυση φωνητικού στρες, φέρνει την πειθαρχία ενός ερευνητή στο ιστορικό αρχείο. Το έργο του αμφισβητεί τις κυρίαρχες αφηγήσεις και προσκαλεί τους αναγνώστες να κοιτάξουν πιο προσεκτικά τα συστήματα που διαμορφώνουν τον κόσμο τους.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
