ΜΕΡΟΣ Β΄
Ηθική, Οντολογία και Πλοήγηση στην Ανταποκρινόμενη Πραγματικότητα
Ο βρόχος ανατροφοδότησης του Trickster
Να τι συμβαίνει συνέχεια και κανείς δεν συνδέει τις τελείες.
Μια ομάδα CE5 συγκεντρώνεται κάτω από αστέρια της ερήμου. Διαλογίζονται, προβάλλουν πρόθεση, οραματίζονται την επαφή. Κάτι εμφανίζεται: φώτα, παρουσίες και αδύνατες συγχρονικότητες. Τότε αρχίζει η πραγματική δουλειά. Όχι η ίδια η επαφή, αλλά αυτό που ακολουθεί: εβδομάδες προσπαθώντας να κατανοήσουν τι συνέβη, παλεύοντας να μιλήσουν γι' αυτό χωρίς να ακούγονται τρελοί, αμφισβητώντας αν τα φαντάζονταν όλα.
Την ίδια στιγμή, ένας τελετουργικός μάγος κάνει μια επίκληση στο ναό τους. Σωστή εξορία. Ξεκάθαρη πρόθεση. Παραδοσιακές αντιστοιχίες. Η οντότητα εμφανίζεται, ή τουλάχιστον φαίνεται να εμφανίζεται. Οι πληροφορίες φτάνουν. Οι συγχρονικότητες πολλαπλασιάζονται. Στη συνέχεια, τα ίδια επακόλουθα: κρίση ενσωμάτωσης, απομόνωση, η εξαντλητική εργασία του μεταβολισμού κάτι που δεν θα χωρέσει σε συνηθισμένες κατηγορίες.
Διαφορετικές πρακτικές. Ίδιο τόξο. Ίδιος αγώνας.
Τι γίνεται αν αυτός ο αγώνας δεν είναι σφάλμα; Τι γίνεται αν είναι χαρακτηριστικό;
Αυτές οι εμπειρίες ακολουθούν ένα αναγνωρίσιμο μοτίβο. Πρώτα έρχεται το γεγονός του κατωφλίου: η στιγμή που η τελετουργία φαίνεται να «λειτουργεί», όταν το σήμα απαντά. Μετά έρχεται η δίκη: αποσταθεροποίηση, ασάφεια, φόβος, εμμονή, δέος και κατάρρευση γνωστών επεξηγηματικών πλαισίων. Τέλος (συχνά πολύ αργότερα, αν όχι καθόλου) έρχεται η ολοκλήρωση, όπου το νόημα μεταβολίζεται σε κάτι βιώσιμο και όχι συντριπτικό.
Εδώ είναι το μέρος που κανείς δεν συνδέει: ο απατεώνας δεν εμφανίζεται στο κατώφλι. Εμφανίζεται στη δίκη, όταν το νόημα είναι ήδη σε κίνηση.
Το μοτίβο καρίνας τεκμηριώνεται
Το 1975, ο John Keel έλαβε ένα γράμμα από έναν σύνδεσμο στον οποίο είχαν υποσχεθεί «διαστημικά όντα» ότι θα προσγειώνονταν σε μια συγκεκριμένη ημερομηνία, σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία, μπροστά σε μάρτυρες. Η επαφή συγκέντρωσε φίλους, ειδοποίησε τα τοπικά μέσα ενημέρωσης και περίμενε.
Τίποτα δεν εμφανίστηκε.
Δύο εβδομάδες αργότερα, έλαβε ένα άλλο μήνυμα: τα όντα ζήτησαν συγγνώμη για την «καθυστέρηση» και έδωσαν νέα ημερομηνία. Αυτό συνέβη άλλες τρεις φορές. Κάθε φορά, οι υποσχέσεις ήταν συγκεκριμένες. Κάθε φορά, τίποτα δεν εκδηλωνόταν όπως υποσχέθηκε. Αλλά κάθε φορά, κάτι συνέβαινε: περίεργες συγχρονικότητες, παρεμβολές τηλεφώνου και όνειρα που έμοιαζαν με μηνύματα.
Ο Keel τεκμηρίωσε εκατοντάδες από αυτές τις περιπτώσεις. Το μοτίβο ήταν αλάνθαστο: το φαινόμενο δίνει υποσχέσεις που δεν τηρεί, στη συνέχεια εξηγεί την αποτυχία με τρόπους που διατηρούν τη δέσμευση χωρίς να παρέχουν κλείσιμο. Δεν είναι αποτυχία επικοινωνίας. Είναι η επικοινωνία μέσω της αποτυχίας.
Αυτή είναι συμπεριφορά απατεώνων. Όχι χάος, αλλά ένα συγκεκριμένο είδος τάξης που έχει σχεδιαστεί για να αντιστέκεται στην τελική ερμηνεία.
Σε συναντήσεις UFO, μαγικές επικλήσεις, ψυχεδελικές εμπειρίες και οραματική τέχνη, τα ίδια μοτίβα επαναλαμβάνονται. Οι οντότητες εμφανίζονται όταν καλούνται, αλλά ποτέ όπως αναμενόταν. Παρέχουν επαληθεύσιμες πληροφορίες μαζί με παράλογες αντιφάσεις. Οι υποσχέσεις εκπληρώνονται πλαγίως, αν όχι καθόλου. Οι συναντήσεις φαίνονται σκηνοθετημένες, θεατρικές και συναισθηματικά βαθμονομημένες στον παρατηρητή.
Το φαινόμενο παράγει αρκετά στοιχεία για να διατηρήσει τη δέσμευση και αρκετό παραλογισμό για να αποτρέψει το κλείσιμο. Τα όντα δίνουν υποσχέσεις που εκπληρώνονται, ακολουθούμενες από μεγαλύτερες υποσχέσεις που δεν υλοποιούνται ποτέ. Δίνουν αντιφατικές αναφορές προέλευσης. Εμφανίζονται σε μορφές βαθμονομημένες για να δημιουργήσουν αρκετή πίστη για να διατηρήσουν την επαφή, αλλά αρκετό παραλογισμό για να αποτρέψουν την επικρατούσα αποδοχή.
Είναι συμπεριφορά απατεώνων, τεκμηριωμένη σε όλη την ιστορία, μοναδικά προσαρμοσμένη σε ένα σύστημα πραγματικότητας που προτιμά τη μεταφορά από τη δήλωση και το σύμβολο από τη δήλωση.
Η επαφή δεν αποτυγχάνει επειδή είναι διφορούμενη. Λειτουργεί μέσω της ασάφειας.
Η ίδια λογική στη μαγεία
Ο Austin Osman Spare το κατάλαβε αυτό σε πρακτικό επίπεδο. Τόνισε ότι τα σιγίλια πρέπει να φορτίζονται σε αλλοιωμένες καταστάσεις και στη συνέχεια να ξεχνιούνται, επιτρέποντας στα αποτελέσματα να εκδηλωθούν έμμεσα. Η επιτυχία έρχεται ως σύμπτωση, συγχρονισμός και λανθασμένη κατεύθυνση. Η ασάφεια δεν είναι ελάττωμα στο σύστημά του. Αντίθετα, είναι ο μηχανισμός παράδοσης.
Το σιγίλι του Morrison που εργάζεται για τους Αόρατους το αποδεικνύει τέλεια. Δούλεψε; Το κόμικ απέφυγε την ακύρωση ενάντια σε αδύνατες πιθανότητες και ο Morrison πήρε τη δουλειά των ονείρων τους στην DC. Αλλά όχι με κανέναν καθαρό, ξεκάθαρο τρόπο που ένας σκεπτικιστής θα μπορούσε να αποδώσει οριστικά στη μαγεία.
Λειτούργησε με τον τρόπο που λειτουργεί πάντα το φαινόμενο: αφήνοντας αρκετό χώρο για να συνυπάρξει η αμφιβολία με αρκετά αποτελέσματα για να διατηρηθεί η δέσμευση, ενώ κρυβόταν ακριβώς έξω από τη φούσκα της άμεσης αντίληψής μας.
Ο φόβος καταρρέει Επαφή
Οι συναντήσεις CE5 ακολουθούν το ίδιο μοτίβο, αλλά με μια επιπλέον ρυτίδα.
Οι ασκούμενοι αναφέρουν σταθερά ότι ο φόβος καταρρέει την επαφή ενώ η ήρεμη πρόθεση τη διατηρεί. Στο εκπαιδευτικό του υλικό CE5, ο Δρ Steven Greer προειδοποιεί ρητά ότι «αν έστω και ένα μέλος κατακλυστεί από φόβο ή άγχος... Η στενή συνάντηση τελειώνει». Δίνει έμφαση στον διαλογισμό και τη διαχείριση του άγχους ως προϋποθέσεις για την επιτυχία.
Ο πρεσβευτής του CE5 Tyler Zahradnik περιέγραψε το έργο του CE5 ως απαιτούμενο όχι μόνο πρόθεση αλλά μια σταθερή, ειρηνική εσωτερική κατάσταση για τη διατήρηση της δέσμευσης. Μόλις εισβάλει ο φόβος, αυτό γίνεται αδύνατο.
Διαβάστε αυτό όχι ως ηθική κρίση για τον ασκούμενο, αλλά ως τη μηχανική της τεχνολογίας της συνείδησης.
Ο φόβος καταρρέει την επαφή όχι επειδή ο φόβος είναι «κακός», αλλά επειδή ο φόβος περιορίζει την αντίληψη, αυξάνει το σφάλμα πρόβλεψης και επιστρέφει τη συνείδηση στο αμυντικό φιλτράρισμα. Η ήρεμη προσοχή διευρύνει το εύρος ζώνης.
Οι τελετουργίες αποτυγχάνουν όχι λόγω πνευματικής ακαθαρσίας, αλλά επειδή το νευρικό σύστημα εξέρχεται από το δεκτικό εύρος που απαιτείται για να γίνουν αντιληπτές οι ανωμαλίες.
Αυτό είναι λειτουργικά πανομοιότυπο με το πώς περιγράφουν οι μάγοι την επίκληση που πηγαίνει στραβά. Όταν ο φόβος μπαίνει στον κύκλο, όταν η αμφιβολία σπάει τη συγκέντρωση, η εκδήλωση καταρρέει ή μεταμορφώνεται σε κάτι πιο σκοτεινό. Το φαινόμενο ανταποκρίνεται στη συνείδηση σε πραγματικό χρόνο.
Ο παράγοντας Οζ
Η ίδια η φαινομενολογία της επαφής προσφέρει ενδείξεις για το τι συμβαίνει.
Οι Experiencers αναφέρουν με συνέπεια αυτό που η Whitley Strieber αποκαλεί «παράγοντα Οζ» στη Θεία Κοινωνία: μια ξαφνική αίσθηση μη πραγματικότητας, παραμόρφωση του χρόνου, ο ήχος του περιβάλλοντος που πέφτει, σαν να έχει σχηματιστεί μια μεμβράνη μεταξύ της συνηθισμένης εμπειρίας και αυτού που εκτυλίσσεται.
Ο Jacques Vallée κατέγραψε αυτό το μοτίβο σε εκατοντάδες περιπτώσεις: μάρτυρες περιγράφουν συναντήσεις που έμοιαζαν «περισσότερο αληθινές παρά πραγματικές» αλλά ταυτόχρονα ονειρικές, θεατρικές, σκηνοθετημένες.
Μπορεί να είναι απόδειξη της φαινομενολογικής υπογραφής της εισαγωγής αλλοδιάστατων φαινομένων στο umwelt μας, την αντιληπτική μας φούσκα. Όταν η συνείδηση διασυνδέεται με οντότητες ή πληροφορίες που λειτουργούν σε διαφορετικές διαστατικές διαμορφώσεις ή κβαντικές καταστάσεις, η εμπειρία μπορεί να μοιάζει ονειρική επειδή η νευρολογία μας εξελίχθηκε για να αποδίδει τρισδιάστατο χώρο και γραμμικό χρόνο. Δεν θα είχαμε την αντιληπτική συσκευή για άμεση επαφή με φαινόμενα κβαντικού επιπέδου ή αντικείμενα υψηλότερων διαστάσεων.
Ουσιαστικά, τι γίνεται αν η ονειρική ποιότητα δεν είναι παραμόρφωση αλλά ακρίβεια;
Όπως παρατηρεί ο Jeffrey Kripal, αυτές οι οριακές καταστάσεις όπου η πραγματικότητα φαίνεται λεπτή ή διαπερατή δεν είναι αποτυχίες της αντίληψης αλλά επεκτάσεις της. Στιγμές που το σύστημα φιλτραρίσματος μας φιλοξενεί προσωρινά πληροφορίες που συνήθως αποκλείει. Η ονειρική ποιότητα δεν είναι σφάλμα. Είναι αυτό που μοιάζει το Bridging Dimensions μέσα από μια συνείδηση που εξελίχθηκε για επιβίωση στον κλασικό χωροχρόνο.
Το τελετουργικό δημιουργεί σκόπιμα τον παράγοντα Οζ. Συντρίβοντας τη συνηθισμένη συνείδηση, οι ασκούμενοι κάνουν το umwelt τους προσωρινά πορώδες σε φαινόμενα που υπάρχουν έξω από τις προεπιλεγμένες παραμέτρους του. Το φαινόμενο δεν γίνεται λιγότερο πραγματικό. Αντίθετα, η διεπαφή μας επεκτείνεται για να συμπεριλάβει εν συντομία περισσότερα από αυτά που είναι πραγματικά.
Εκεί που οι έμπειροι εγκλωβίζονται
Εδώ είναι που πολλοί έμπειροι εγκλωβίζονται. Το κατώφλι ανοίγει, η δοκιμή ξεκινά και μετά δεν υπάρχει κοντέινερ.
Η εμπειρία είναι πολύ παράξενη για να τη μοιραστούμε, πολύ ζωντανή για να την απορρίψουμε και πολύ αποσταθεροποιητική για να την εξηγήσουμε με ακρίβεια. Ακολουθεί η απομόνωση, όχι επειδή η εμπειρία είναι παθολογική, αλλά επειδή ο πολιτισμός μας στερείται κοινών πλαισίων για την ενσωμάτωσή της.
Με μυθικούς όρους, αυτός είναι ο ήρωας μόνος στην έρημο. Με ψυχολογικούς όρους, είναι μια μη ενσωματωμένη ανώμαλη εμπειρία. Με όρους νευρικού συστήματος, είναι παρατεταμένη οριακότητα χωρίς επίλυση.
Πριν προχωρήσω περαιτέρω, θέλω να είμαι σαφής σχετικά με το πώς χρησιμοποιώ τη φυσική εδώ. Όχι ως απόδειξη, αλλά ως μεταφορά που τυχαίνει να ομοιοκαταληκτεί παράξενα με τη φαινομενολογία.
Στην κλίμακα Planck (το θεμέλιο της φυσικής πραγματικότητας) ο ίδιος ο χωροχρόνος γίνεται αυτό που οι φυσικοί αποκαλούν κβαντικό αφρό: ένα υπόστρωμα που βράζει όπου εικονικά σωματίδια εμφανίζονται και εξαφανίζονται, όπου η ομαλή γεωμετρία της καθημερινής πραγματικότητας διασπάται σε πιθανολογική ροή. Σε αυτό το επίπεδο, η διάκριση μεταξύ παρατηρητή και παρατηρούμενου, μεταξύ πληροφορίας και ύλης, μεταξύ εδώ και εκεί, απλώς διαλύεται.
Το φαινόμενο μπορεί να μοιάζει ονειρικό επειδή διασυνδεόμαστε με την πραγματικότητα στην κλίμακα όπου πραγματικά λειτουργεί. Πιθανολογικό, ανταποκρινόμενο και θεμελιωδώς συμμετοχικό.
Εάν αυτός ο συμμετοχικός μηχανισμός λειτουργεί στα θεμέλια της πραγματικότητας, θα μπορούσαμε να περιμένουμε τα δακτυλικά του αποτυπώματα να εμφανίζονται όπου το φράγμα μεταξύ παρατηρητή και παρατηρούμενου λεπταίνει, συμπεριλαμβανομένων των συναντήσεων με το ανώμαλο.
Από την έρευνα στη συμμετοχή
Το Hellier, μια σειρά ντοκιμαντέρ παραφυσικών φαινομένων που ακολουθεί ερευνητές στο Κεντάκι, καταδεικνύει όμορφα αυτή τη μετατόπιση. Η ομάδα ξεκίνησε με συμβατική παραφυσική έρευνα: συσκευές εγγραφής, συνεντεύξεις, ανάλυση προτύπων. Αυτό που βρήκαν ήταν θεατρικός παραλογισμός: συγχρονικότητες πολύ τέλειες, συναντήσεις πολύ σκηνοθετημένες και ένα φαινόμενο που επιτελεί υψηλή παραξενιά αντί να την παράγει τυχαία.
Η ανακάλυψη τους ήρθε όταν σταμάτησαν να ερευνούν και άρχισαν να συμμετέχουν. Έκαναν τελετουργίες. Ανοίχτηκαν στην προφανή επιθυμία του φαινομένου για συμβολική δέσμευση. Μεταμορφώθηκαν από ερευνητές σε μάγους.
Και τα αποτελέσματα άλλαξαν. Όχι σε καθαρά εμπειρικά δεδομένα, αλλά σε μια διαφορετική ποιότητα εμπειρίας. Ένα πιο ζωντανό, πιο ανταποκρινόμενο και πιο παρόν. Απλώς δεν μπορώ να συστήσω αρκετά αυτή τη σειρά σε όποιον γοητεύεται από τη συγχρονικότητα.
Αυτή η μετατόπιση από την παρατήρηση στη συμμετοχή απηχεί αυτό που ο Jacques Vallée περιέγραψε ως σύστημα ελέγχου: ένα φαινόμενο που χειραγωγεί την πίστη, τον συμβολισμό και την προσδοκία για να αποσταθεροποιήσει τις κυρίαρχες κοσμοθεωρίες μέσω στρατηγικού παραλογισμού.
Ο Vallée σημείωσε ότι το φαινόμενο χειρίζεται τον χώρο και τον χρόνο, μπορεί να εξαϋλωθεί και παραβιάζει γνωστούς νόμους κίνησης. Αλλά το πιο σημαντικό, επιδεικνύει «μετα-λογική»: συμβολικό νόημα που δείχνει συνέπεια στην υπονόμευση των κυρίαρχων συστημάτων πεποιθήσεων.
Το φαινόμενο δεν ταξιδεύει στο διάστημα με καμία συμβατική έννοια. Αντίθετα, φαίνεται να χειρίζεται τον ίδιο τον χωροχρόνο. Οι μεσαιωνικές συναντήσεις αμφισβήτησαν τη θρησκευτική ορθοδοξία. Οι σύγχρονες συναντήσεις προκαλούν τον υλισμό. Οι μάσκες αλλάζουν, αλλά η λειτουργία παραμένει: η πραγματικότητα μας διδάσκει, μέσω του στρατηγικού παραλογισμού, ότι είναι πιο διαπραγματεύσιμη από ό,τι επιτρέπουν τα μοντέλα μας.
Ο απατεώνας δεν θέλει να λυθεί. Θέλει να εμπλακεί, αμοιβαία.
Αυτή η ανταπόκριση στην κατάσταση του παρατηρητή αποκαλύπτει κάτι κρίσιμο: το φαινόμενο υπάρχει σε σχέση, όχι ως αντικείμενο. Είναι ένας χορός, όχι ένα δείγμα που πρέπει να καθηλωθεί.
Και αν χορεύουμε πραγματικά με κάτι αυτόνομο και ανταποκρινόμενο, δεν μπορούμε να αποφύγουμε ερωτήσεις ευθύνης.
Το μοτίβο που επαναλαμβάνεται συνεχώς είναι το εξής: η επαφή είναι εύκολο να ρομαντικοποιηθεί, δύσκολο να ενσωματωθεί και επικίνδυνο να επιδιωχθεί χωρίς προετοιμασία.
Κάτι που εγείρει ένα πιο άβολο ερώτημα: όχι τι έρχεται σε επαφή, αλλά τι κάνει η επαφή στο άτομο που την ξεκινά.
Η Ηθική της Επίκλησης
Συνολικά, αυτά τα μοτίβα υποδηλώνουν μια ήσυχη αλλά ανησυχητική πιθανότητα: το φαινόμενο μπορεί να ενδιαφέρεται λιγότερο να γίνει γνωστό παρά να διαμορφώσει εκείνους που προσπαθούν να το γνωρίσουν.
Αν συμβαίνει αυτό, τότε η επαφή δεν είναι μια αποκάλυψη που πρέπει να εξαχθεί, αλλά μια πίεση που ασκείται. Μια διαδικασία που αναδιοργανώνει την αντίληψη, την ταυτότητα και το νόημα.
Ο κίνδυνος δεν είναι μόνο η εξαπάτηση, αλλά η μεταμόρφωση χωρίς πλαίσιο.
Το ζήτημα της ασφάλειας
Επιτρέψτε μου να είμαι άμεσος σε αυτό, γιατί έχει μεγαλύτερη σημασία από τη θεωρία:
Αυτές οι πρακτικές δεν επαληθεύονται ως καθολικά ασφαλείς.
Δεν το λέω αυτό για να τρομάξω κανέναν. Το λέω επειδή οι άνθρωποι έχουν ανοίξει πόρτες που δεν μπορούσαν να κλείσουν (π.χ. το φαινόμενο του ωτοστόπ). Που προσκάλεσαν επαφή χωρίς να καταλαβαίνουν τι πραγματικά έκαναν. Ποιος μπέρδεψε τον ενθουσιασμό με την ετοιμότητα.
Εάν έχετε προσωπικό ή οικογενειακό ιστορικό ψύχωσης, διασχιστικών διαταραχών ή σοβαρού τραύματος, προσεγγίστε αυτές τις πρακτικές με εξαιρετική προσοχή. Ιδανικά, συνεργαστείτε τόσο με επαγγελματίες ψυχικής υγείας όσο και με έμπειρους επαγγελματίες.
Το τελετουργικό μπορεί να καταλύσει λανθάνουσες ψυχολογικές ευπάθειες. Το άνοιγμα του εαυτού σας στο φαινόμενο χωρίς σταθερή γείωση μπορεί να επιταχύνει την αποσταθεροποίηση παρά την επούλωση.
Ο πραγματικός κίνδυνος των πρωτοκόλλων CE5 ή της τελετουργικής μαγείας δεν είναι ότι κάτι ανταποκρίνεται. Είναι ότι κάτι ανταποκρίνεται χωρίς επαρκείς δομές ενσωμάτωσης. Αυτό που συμβαίνει μετά το κατώφλι έχει μεγαλύτερη σημασία από αυτό που εμφανίζεται μέσα σε αυτό.
Τρία μοντέλα, ίδια περιοχή
Εάν το CE5 και η τελετουργική μαγεία έχουν πρόσβαση στο ίδιο ανταποκρινόμενο επίπεδο πραγματικότητας, τότε ακολουθούν άβολες ερωτήσεις. Τι ακριβώς κάνουμε όταν εκτελούμε αυτές τις τελετουργίες; Τι ανταποκρίνεται; Και πρέπει να το κάνουμε καθόλου αυτό;
Έχουν προκύψει αρκετά εξέχοντα επεξηγηματικά μοντέλα. Σε αυτό το σημείο, μπορεί να νιώθουμε ότι συσσωρεύουμε εξηγήσεις. Αυτό που ακολουθεί δεν είναι ένας ανταγωνισμός μεταξύ μοντέλων, αλλά ένας τρόπος να δούμε την ίδια δομή από διαφορετικές οπτικές γωνίες:
Το Ψυχολογικό Μοντέλο: Τόσο το CE5 όσο και η μαγεία είναι εξελιγμένες τεχνικές για την πρόσβαση στο ασυνείδητο ή στο συλλογικό ασυνείδητο. Το έργο του Jung για τα UFO ως «ψυχοειδή φαινόμενα» (που υπάρχουν στη διφορούμενη ζώνη μεταξύ ψυχής και ύλης) ταιριάζει εδώ, όπως και η έμφαση του Spare στο ασυνείδητο που εκτελεί μαγική θέληση. Η έννοια του Patrick Harpur για τη δαιμονική πραγματικότητα και την anima mundi ανήκει εδώ: ένα συλλογικό φανταστικό βασίλειο με αντικειμενική ύπαρξη αλλά όχι συμβατική υλική υπόσταση. Πραγματικό στην πραγματικότητα, αλλά διφορούμενο στην οντολογία.
Οι επαγγελματίες βρίσκουν αυτό το μοντέλο συναρπαστικό επειδή τιμά την υποκειμενική ένταση και τη μεταμορφωτική δύναμη των εμπειριών επαφής χωρίς να απαιτεί δέσμευση σε κυριολεκτικούς εξωγήινους ή υπερφυσικές οντότητες. Εξηγεί επίσης γιατί το φαινόμενο προσαρμόζεται στο πολιτισμικό πλαίσιο, επειδή αναδύεται από την ψυχή, η οποία είναι η ίδια πολιτισμικά ενσωματωμένη.
Το Πληροφοριακό Μοντέλο: Προγραμματίζουμε την πραγματικότητα μέσω σκόπιμων δομών πληροφοριών. Η συνείδηση, κατά την άποψη αυτή, είναι θεμελιώδης και όχι αναδυόμενη. Το τελετουργικό (είτε μαγικό είτε πρωτόκολλο UFO) δημιουργεί συνεκτικά μοτίβα που κυματίζουν μέσα από ένα ανταποκρινόμενο πληροφοριακό υπόστρωμα. Τα υπερσιγίλλια του Morrison, η μεταφορά του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος του Keel και η ρεαλιστική προσέγγιση της μαγείας του χάους δείχνουν όλα προς αυτό το πλαίσιο. Το φαινόμενο είναι πραγματικό αλλά υπάρχει ως πληροφορία-ενέργεια και όχι ως συμβατική ύλη.
Αυτό το μοντέλο απευθύνεται σε επαγγελματίες με τεχνικό ή επιστημονικό υπόβαθρο επειδή προτείνει έναν μηχανισμό: η συνείδηση διασυνδέεται με την πραγματικότητα σε πληροφοριακό επίπεδο, όπου η πρόθεση μπορεί να επηρεάσει την πιθανότητα και να διαμορφώσει την εκδήλωση. Είναι ελέγξιμο, επαναλαμβανόμενο και δεν απαιτεί την πλήρη εγκατάλειψη του νατουραλισμού.
Το Οντολογικό Μοντέλο: Αυτές οι οντότητες έχουν αυτόνομη ύπαρξη και τις καλούμε πραγματικά. Αυτή είναι η κλασική θεολογία επίκλησης, η εξωγήινη υπόθεση και το σύστημα ελέγχου του Vallée. Κάτι άλλο υπάρχει εκεί έξω με τη δική του δράση και τις δικές του προθέσεις. Το αν τους αποκαλούμε θεούς, αγγέλους, δαίμονες, εξωγήινους ή υπεργήινους είναι απλώς πολιτιστική μετάφραση.
Οι επαγγελματίες προτιμούν αυτό το μοντέλο όταν οι εμπειρίες επιδεικνύουν σαφή αυτονομία: οντότητες που παρέχουν επαληθεύσιμες πληροφορίες που ο ασκούμενος δεν θα μπορούσε να γνωρίζει, εκδηλώσεις που παρακολουθούνται από πολλούς παρατηρητές ή συναντήσεις που μοιάζουν αναμφισβήτητα σαν να συναντάς μια άλλη συνείδηση αντί να προβάλλεις τη δική σου ψυχή.
Ο ριζοσπαστικός πραγματισμός του Μουρ
Αυτά τα μοντέλα έχουν προκαλέσει ατελείωτες συζητήσεις μεταξύ ερευνητών, επαφών και μάγων. Ωστόσο, ίσως από την ίδια τη συζήτηση να λείπει κάτι ουσιαστικό.
Ο Άλαν Μουρ προσφέρει έναν τρόπο να ξεπεραστεί αυτό το αδιέξοδο: δεν έχει σημασία ποιο είναι τελικά «αληθινό».
Η λατρεία του για τον Glycon (έναν θεό που αναγνώρισε πλήρως ως φάρσα) δείχνει ριζοσπαστικό πραγματισμό. Η φαντασία είναι τόσο πραγματική όσο και η πραγματικότητα. Εάν οι φανταστικές οντότητες στον IdeaSpace αναπτύσσουν αυτόνομη ύπαρξη μέσω της διαρκούς πολιτισμικής προσοχής (και αν λειτουργούν όταν επικαλούνται), τότε η οντολογική τους κατάσταση γίνεται λιγότερο σημαντική από την πραγματική λειτουργική τους επίδραση.
Η διατύπωση του Keel το υποστηρίζει: βλέπουμε αυτό που θέλουμε να δούμε και ερμηνεύουμε τα οράματα σύμφωνα με τις σύγχρονες πεποιθήσεις. Το φαινόμενο προσαρμόζεται στα πλαίσιά μας. Οι μεσαιωνικοί μυστικιστές συναντούσαν αγγέλους επειδή αυτό επέτρεπε η κοσμολογία τους. Οι σύγχρονοι βιωτές συναντούν εξωγήινους γιατί αυτό επιτρέπει η κοσμολογία μας. Το υποκείμενο φαινόμενο μπορεί να είναι το ίδιο πράγμα φορώντας διαφορετικές μάσκες.
Αλλά αυτό κόβει και τις δύο πλευρές. Εάν το φαινόμενο προσαρμοστεί στα πλαίσιά μας, δεν είμαστε παθητικοί παρατηρητές - είμαστε συνδημιουργοί. Και αυτό αυξάνει σημαντικά το ηθικό διακύβευμα.
Οι δύσκολες ερωτήσεις
Πρέπει να επικαλούμαστε καθόλου την επαφή;
Ήταν σοφό για την ομάδα Hellier να εκτελεί τελετουργίες για να «ανοίξει πύλες»;
Εάν το φαινόμενο λειτουργεί ως σύστημα ελέγχου (ή χειρότερα, εάν μαθαίνουμε να χειριζόμαστε το κβαντικό υπόστρωμα χωρίς να κατανοούμε τις συνέπειες) συνεργαζόμαστε με τη δική μας χειραγώγηση;
Αν είναι απατεώνας, τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι μπορούμε να προβλέψουμε ή να ελέγξουμε τι έρχεται;
Ακόμη και η Δρ Diana Walsh Pasulka, η οποία έχει βυθιστεί βαθιά στην κουλτούρα και τη μαρτυρία της επαφής με UFO, έχει πει ξεκάθαρα ότι αρνείται οι προσκλήσεις να συμμετάσχει άμεσα σε παραφυσικές εμπειρίες ή εμπειρίες επαφής.
Εάν το umwelt μας, η αντιληπτική μας φούσκα, είναι σαν μια διεπαφή υπολογιστή, τότε μπορούμε ποτέ να γνωρίζουμε πραγματικά την κωδικοποίηση κάτω από τις ενέργειές μας;
Τι διδάσκει η μαγική παράδοση
Η μαγική παράδοση έχει εκτεταμένα ηθικά πλαίσια γύρω από την επίκληση, χτισμένα μέσα από αιώνες πρακτικής.
Μην επικαλείστε αυτό που δεν μπορείτε να διώξετε. Γνωρίστε τη θέλησή σας και προετοιμαστείτε για απροσδόκητη εκδήλωση. Προστατέψτε τον εαυτό σας ενεργειακά. Εργαστείτε μέσα σε έναν κύκλο ικανών επαγγελματιών.
Αυτές δεν είναι προληπτικές προφυλάξεις. Είναι πρακτική σοφία σχετικά με την ενασχόληση με αυτόνομες δυνάμεις, είτε ψυχολογικές είτε οντολογικές. Γνώση που αποκτήθηκε με κόπο και πέρασε μέσα από την εμπειρία.
Οι αυτόχθονες παραδόσεις ανέπτυξαν ακόμη πιο εξελιγμένα πλαίσια, όπως εξερεύνησα λεπτομερώς στο The Star People Have Always Been Here.
Τα πρωτόκολλα για την ενασχόληση με τους Ανθρώπους των Άστρων, τα όντα του ουρανού και τη νοημοσύνη εκτός από την ανθρώπινη δεν είναι εφευρέσεις της Νέας Εποχής. Είναι πρακτικές χιλιετιών που διατηρούνται μέσω της προφορικής παράδοσης, των τελετουργιών και της κερδισμένης γνώσης.
Αυτά τα πρωτόκολλα δίνουν έμφαση στην αμοιβαιότητα έναντι της εξαγωγής, στη σχέση έναντι του ελέγχου και στην ταπεινοφροσύνη έναντι της βεβαιότητας. Δεν απαιτείτε επαφή. Το ζητάς με σεβασμό. Δεν αντιμετωπίζετε τις οντότητες ως εργαλεία για την ατζέντα σας. Αναγνωρίζετε την κυριαρχία και την ελεύθερη βούλησή τους. Και κριτικά, προσεγγίζετε αυτές τις πρακτικές που είναι ενσωματωμένες στην κοινότητα, με ηλικιωμένους που μπορούν να καθοδηγήσουν την ενσωμάτωση και να αναγνωρίσουν πότε τα πράγματα πάνε στραβά.
Η σύγχρονη δυτική παρόρμηση τείνει προς τον ατομικισμό και την εξαγωγή: «Θα έρθω σε επαφή με οντότητες για να αποκτήσω γνώση/εμπειρία/μεταμόρφωση».
Τα πλαίσια των ιθαγενών το αντιστρέφουν: «Εάν οι οντότητες επιλέξουν να επικοινωνήσουν μαζί μου, πρέπει να είμαι προετοιμασμένος να λάβω αυτό που προσφέρουν με σεβασμό και υπευθυνότητα, κατανοώντας ότι αυτό δεν αφορά την ατομική μου διαφώτιση αλλά τη διατήρηση της σωστής σχέσης με τον κόσμο πέρα από τον άνθρωπο».
Αυτή η διαφορά στον προσανατολισμό έχει βαθιά σημασία για την ηθική και την ασφάλεια. Αυτές οι παραδόσεις δεν διευκολύνουν απλώς την επαφή, είναι τεχνολογίες για την επιβίωσή της.
Το Double Edge του CE5
Η πρακτική CE5, όντας νεότερη και λιγότερο βασισμένη σε βαθιά παράδοση, μερικές φορές στερείται αυτής της προσοχής. Η έμφαση στη «θετική πρόθεση» και την «ειρηνική επαφή» είναι αξιοθαύμαστη αλλά δυνητικά αφελής.
Οι απατεώνες ανταποκρίνονται στην πρόσκληση, αλλά δεν ενδιαφέρονται απαραίτητα για το τι εξυπηρετεί την ευημερία μας. Το να ανοίγεις τον εαυτό σου σε επαφή χωρίς ισχυρά όρια, χωρίς να καταλαβαίνεις τι πραγματικά κάνεις, φαίνεται φαινομενολογικά ισοδύναμο με την εκτέλεση τελετουργικής μαγείας χωρίς εκπαίδευση.
Εδώ είναι τι πρέπει να γνωρίζετε εάν εξετάζετε αυτές τις πρακτικές:
Η σκόπιμη αλλαγή της συνείδησης και η πρόσκληση επαφής με αυτόνομες οντότητες (είτε τις ερμηνεύετε ως ψυχολογικές είτε ως οντολογικές) εγκυμονεί πραγματικούς κινδύνους.
Άτομα με προσωπικό ή οικογενειακό ιστορικό ψύχωσης, διασχιστικών διαταραχών ή σοβαρού τραύματος θα πρέπει να προσεγγίζουν αυτές τις πρακτικές με εξαιρετική προσοχή. Ιδανικά υπό την καθοδήγηση τόσο από επαγγελματίες ψυχικής υγείας όσο και από έμπειρους επαγγελματίες.
Κάποιοι μπορεί να ρωτήσουν: αν οι κίνδυνοι είναι τόσο σοβαροί, γιατί να ασχοληθούμε καθόλου;
Η απάντηση μπορεί να βρίσκεται στην αναπλαισίωση του σκοπού της επαφής. Ίσως το λάθος είναι να υποθέσουμε ότι πρόκειται για απαντήσεις. Ίσως έχει να κάνει με το είδος του ανθρώπου που παράγει η επαφή, και οι περίτεχνες διασφαλίσεις της μαγικής παράδοσης αντικατοπτρίζουν αυτή την κατανόηση.
Η έμφαση της μαγικής παράδοσης στην προετοιμασία (συχνά χρόνια θεμελιώδους εργασίας πριν από την απόπειρα επίκλησης), στην προστασία (εξορία, γείωση, κυκλική εργασία) και στην ενσωμάτωση (συνεργασία με δασκάλους που μπορούν να βοηθήσουν στην επεξεργασία αυτού που προκύπτει) δεν είναι απλώς δεισιδαιμονία. Είναι η μείωση της βλάβης που αναπτύχθηκε μέσα από αιώνες εμπειρίας με το τι μπορεί να πάει στραβά.
Η προσβασιμότητα του CE5 είναι τόσο η δύναμή του όσο και η πιθανή αδυναμία του. Ο εκδημοκρατισμός αυτών των πρωτοκόλλων επιτρέπει σε οποιονδήποτε να πειραματιστεί, αλλά καταργεί τις παραδοσιακές διασφαλίσεις που βοηθούν τους επαγγελματίες να αναγνωρίζουν πότε βρίσκονται πάνω από το κεφάλι τους.
Εάν αντιμετωπίζετε επίμονη αποσύνδεση, ενοχλητικές σκέψεις, παράνοια ή αδυναμία να επιστρέψετε στην αρχική συνείδηση μετά την εξάσκηση, σταματήστε αμέσως και αναζητήστε επαγγελματική υποστήριξη. Το φαινόμενο δεν ελέγχει την ετοιμότητα. Πρέπει να ελέγξετε μόνοι σας.
Βρίσκοντας τη Σύνθεση
Αντίθετα, η τάση της μαγικής παράδοσης προς τη μυστικότητα και το gatekeeping μπορεί να στερήσει από τους ανθρώπους τεχνολογίες που έχουν κάθε δικαίωμα να εξερευνήσουν. Εάν η επαφή που βασίζεται στη συνείδηση είναι μια ανθρώπινη ικανότητα, ο περιορισμός της γνώσης των μηχανισμών της στους μυημένους είναι προβληματικός. Ο εκδημοκρατισμός των πρωτοκόλλων επαφής από το κίνημα CE5 (καθιστώντας τα ελεύθερα διαθέσιμα, ενθαρρύνοντας τον πειραματισμό) αντιπροσωπεύει ένα ριζικό άνοιγμα αυτού που παραδοσιακά αποθησαύριζαν οι μαγικές στοές.
Ίσως η σύνθεση: ενεργοποιήστε το φαινόμενο με πλήρη επίγνωση ότι κάνετε μαγεία, είτε το αποκαλείτε έτσι είτε όχι. Κατανοήστε τα μοτίβα των απατεώνων. Διατηρήστε υγιή σκεπτικισμό παράλληλα με γνήσια διαφάνεια. Κρατήστε λεπτομερή αρχεία. Συνεργαστείτε με άλλους όταν είναι δυνατόν. Μην περιμένετε καθαρές απαντήσεις ή ασφαλείς αποκαλύψεις. Και το πιο σημαντικό, αναλάβετε την ευθύνη για αυτό που προσκαλείτε.
Όπως αποδεικνύει ο Μουρ μέσα από τη μυθιστορηματική-μαγική πρακτική του και τη λατρεία μιας θεότητας φάρσας, η ειλικρίνεια και η ειρωνεία μπορούν να συνυπάρξουν παραγωγικά. Μπορείτε να ασχοληθείτε σοβαρά με το φαινόμενο, διατηρώντας παράλληλα την επίγνωση της ασάφειας. Μπορείτε να επικαλεστείτε οντότητες παραμένοντας αγνωστικιστές σχετικά με την τελική οντολογική τους κατάσταση. Η πρακτική λειτουργεί λόγω της παραγωγικής αβεβαιότητας, όχι παρά αυτήν.
Ο Carl Jung περιέγραψε αυτή την ικανότητα ως την υπερβατική λειτουργία: την ικανότητα της ψυχής να κρατά αντίθετες ερμηνείες σε ένταση χωρίς να τις επιλύει πρόωρα. Όπως έγραψε ο Γιουνγκ:
«Η ένταση των αντιθέτων παράγει ένα ζωντανό, τρίτο πράγμα».
Η Συνείδηση ως Πραγματικότητα Τεχνολογία
Σκεφτείτε τι συμβαίνει στο νευρικό σας σύστημα όταν είστε πραγματικά φοβισμένοι.
Η όρασή σας στενεύει. Οι ήχοι του περιβάλλοντος εξαφανίζονται. Ο χρόνος παραμορφώνει. Δεν βιώνεις λιγότερη πραγματικότητα, απλώς τη φιλτράρεις διαφορετικά για επιβίωση.
Τώρα αντιστρέψτε το. Τι συμβαίνει όταν χαλαρώνετε σκόπιμα αυτά τα φίλτρα μέσω διαλογισμού, τελετουργίας ή αλλαγμένων καταστάσεων;
Δεν δημιουργείτε παραισθήσεις από το τίποτα. Προσαρμόζετε ποια σήματα περνούν. Ρύθμιση του επιλογέα.
Ψυχοειδή φαινόμενα του Jung
Ο Καρλ Γιουνγκ πέρασε δεκαετίες ερευνώντας ακριβώς αυτήν την περιοχή. Η αντίληψή του για τα «ψυχοειδή φαινόμενα» περιέγραφε εμπειρίες που αρνούνται να παραμείνουν στη μία πλευρά του διαχωρισμού ψυχής/ύλης. Όπως έγραψε:
«Ο ψυχοειδής παράγοντας υποδεικνύει μια σφαίρα στην οποία οι ψυχικές και σωματικές διεργασίες σχηματίζουν ένα ενιαίο συνεχές... όπου η αιτιότητα δίνει τη θέση της σε ουσιαστική σύμπτωση».
Αυτό δεν ήταν απλώς μυστικισμός για τον Γιουνγκ, ήταν η κλινική του παρατήρηση. Τεκμηρίωσε περιπτώσεις όπου η εσωτερική εμπειρία και το εξωτερικό γεγονός συγχρονίστηκαν με τρόπους που δεν μπορούσαν να εξηγηθούν από τη μηχανική αιτιότητα.
Όχι παραισθήσεις. Δεν είναι τυχαίο. Κάτι άλλο.
Ένας τομέας όπου το νόημα φτάνει πριν από την εξήγηση, όπου η τελετουργία δεν προκαλεί μια συνάντηση τόσο πολύ όσο δημιουργεί συνθήκες για να αλληλοδιεισδύσουν για λίγο η ψυχή και ο κόσμος.
Η κυβερνητική διορατικότητα του Bateson
Ο Gregory Bateson προσέγγισε την ίδια διορατικότητα από την κυβερνητική. Η εργασία του στα συστήματα ανάδρασης αποκάλυψε κάτι κρίσιμο για την ίδια την παρατήρηση:
«Η μονάδα επιβίωσης δεν είναι μόνο ο οργανισμός, αλλά ο οργανισμός συν το περιβάλλον» και «ο παρατηρητής είναι μέρος του συστήματος που παρατηρείται».
Όταν μια ομάδα CE5 συγχρονίζει τη συνείδησή της, όταν σχηματίζεται ένας μαγικός κύκλος, δεν εστιάζει μόνο την ατομική προσοχή. Δημιουργούν μια νέα τάξη συστήματος. Το όριο μεταξύ του μέσα και του έξω γίνεται πορώδες. Όπως επέμεινε ο Bateson:
«Ο νοητικός κόσμος – ο νους – ο κόσμος της επεξεργασίας πληροφοριών – δεν περιορίζεται από το δέρμα».
Ο νους επεκτείνεται στον τελετουργικό χώρο, στα σύμβολα, στο κοινό πεδίο της προσοχής. Πράγμα που σημαίνει ότι η συνείδηση δεν παρατηρεί το φαινόμενο από έξω. Είναι ενσωματωμένο στο κύκλωμα που παράγει εκδήλωση.
Η φυσική δείχνει προς την ίδια κατεύθυνση
Τώρα εδώ είναι που γίνεται πιο περίεργο, γιατί η φυσική συνεχίζει να φτάνει στην ίδια περιοχή από εντελώς διαφορετική κατεύθυνση.
Στην κλίμακα Planck (η μικρότερη δυνατή κλίμακα του χωροχρόνου, περίπου 10^-35 μέτρα) η ίδια η πραγματικότητα γίνεται αυτό που οι φυσικοί αποκαλούν «κβαντικό αφρό»: ένα κοχλάζον υπόστρωμα εικονικών σωματιδίων που συνεχώς αναδύονται και εξαφανίζονται. Σε αυτό το επίπεδο, η ομαλή γεωμετρία της καθημερινής πραγματικότητας διασπάται σε πιθανολογική ροή. Οι διακρίσεις που θεωρούμε δεδομένες (εδώ/εκεί, σωματίδιο/κύμα, δυναμικό/πραγματικό) απλώς διαλύονται.
Ο φυσικός Kevin Knuth έχει προτείνει ότι η συνείδηση μπορεί να αλληλεπιδράσει άμεσα με αυτό το κβαντικό υπόστρωμα, όχι ως παραβίαση της φυσικής αλλά ως ανεξερεύνητο χαρακτηριστικό της. Αν έχει δίκιο, τότε η τελετουργία δεν υπερισχύει της πραγματικότητας, αλλά διασυνδέεται άμεσα με την πραγματικότητα στην κλίμακα όπου ανταποκρίνεται θεμελιωδώς.
Πριν προχωρήσω περαιτέρω, πρέπει να είμαι σαφής σχετικά με το τι ισχυρίζομαι εδώ. Αυτό δεν είναι μια προσπάθεια να αποδειχθεί ότι η κβαντομηχανική «εξηγεί» τη μαγεία ή τις εμπειρίες επαφής. Αντίθετα, αυτά τα ευρήματα λειτουργούν ως αυτό που θα αποκαλούσα δομή αληθοφάνειας: μεταφορές που ομοιοκαταληκτούν παράξενα με την αναφερόμενη φαινομενολογία.
Είτε αυτές οι ερμηνείες ισχύουν τελικά είτε όχι, απηχούν το ίδιο μοτίβο: ανταπόκριση, μη τοπικότητα, συστήματα που συμπεριφέρονται διαφορετικά όταν παρατηρούνται.
Η αξία βρίσκεται στη δομική απήχηση, όχι στην αποδεικτική βεβαιότητα.
Πλαίσιο Kastrup
Ο Bernardo Kastrup έχει αναπτύξει ίσως το πιο αυστηρό σύγχρονο πλαίσιο για την κατανόηση του πώς αυτό μπορεί πραγματικά να λειτουργήσει. Ο αναλυτικός ιδεαλισμός του αντιστρέφει τη συνήθη υπόθεση: αντί η συνείδηση να αναδύεται από την ύλη, η συνείδηση είναι πρωταρχική και αυτό που ονομάζουμε «ύλη» είναι αυτό που μοιάζει η συνείδηση από έξω όταν παρατηρείται μέσω οργάνων μέτρησης.
Ο κεντρικός ισχυρισμός του: υπάρχει μια καθολική φαινομενική συνείδηση και τα μεμονωμένα μυαλά είναι διαχωρισμένα τμήματα αυτού του μεγαλύτερου πεδίου. Είμαστε σαν αλλαγές μέσα σε ένα κοσμικό μυαλό, ο καθένας βιώνει μια περιορισμένη προοπτική ενώ παραμένει θεμελιωδώς μέρος του συνόλου. Η συνείδηση είναι ένα ενιαίο κόσμημα με άπειρες όψεις, και ο καθένας μας είναι μια οπτική γωνία από την οποία γνωρίζει τον εαυτό του.
Εφαρμοσμένο στην τελετουργική πρακτική, αυτό παρέχει κάτι περισσότερο από φιλοσοφική κομψότητα.
Όταν οι ασκούμενοι συγχρονίζουν τη συνείδηση μέσω κοινού διαλογισμού, δεν δημιουργούν κάτι νέο. Μειώνουν το διαχωριστικό όριο που συνήθως κρατά την ατομική επίγνωση ξεχωριστή. Το egregore δεν δημιουργείται από το τίποτα. Είναι αυτό που γίνεται αντιληπτό όταν πολλαπλές διαχωρισμένες αλλαγές ευθυγραμμίζονται προσωρινά.
Όπως γράφει ο Kastrup στο έργο του για τον αναλυτικό ιδεαλισμό, αυτό το πλαίσιο κάνει τις εμπειρίες επαφής κατανοητές: αυτό που οι επαφές περιγράφουν ως «διευρυνόμενη συνείδηση» ή «σύνδεση με τον παγκόσμιο νου» θα ήταν κυριολεκτικές περιγραφές μειωμένης διάστασης. Είναι στιγμές που το όριο μεταξύ ατομικής και καθολικής συνείδησης γίνεται προσωρινά πορώδες.
Η Σύγκλιση
Αυτό συνδέεται άμεσα με τα ψυχοειδή φαινόμενα του Γιουνγκ, αν και φτάνουν από διαφορετικές κατευθύνσεις. Εκεί που ο Jung προσέγγισε το ερώτημα φαινομενολογικά μέσω κλινικής παρατήρησης, ο Kastrup φτάνει φιλοσοφικά μέσω αυστηρής μεταφυσικής επιχειρηματολογίας.
Αλλά περιγράφουν την ίδια περιοχή: έναν τομέα όπου η ψυχή και η ύλη δεν είναι ξεχωριστές ουσίες αλλά διαφορετικές πτυχές μιας υποκείμενης διαδικασίας.
Το ψυχοειδές του Jung είναι η καθολική συνείδηση του Kastrup που παρατηρείται μέσα από το διαχωριστικό όριο. Όταν ο Jung έγραψε για «μια σφαίρα στην οποία οι ψυχικές και φυσικές διεργασίες σχηματίζουν ένα ενιαίο συνεχές», έδειχνε ακριβώς αυτό που το πλαίσιο του Kastrup κάνει συστηματικό: συνείδηση σε όλη τη διαδρομή, με τα ατομικά μυαλά ως εντοπισμένες προοπτικές μέσα στο σύνολο.
Οι τελετουργικές τεχνολογίες που εξετάσαμε (CE5, τελετουργική μαγεία και δημιουργική υποδοχή) λειτουργούν επειδή μειώνουν προσωρινά αυτά τα διαχωριστικά εμπόδια. Η επαφή δεν φέρνει κάτι από έξω προς τα μέσα. Είναι η αναγνώριση ότι το όριο μεταξύ του μέσα και του έξω είναι από μόνο του ένα κατασκεύασμα της συνείδησης.
Τι σημαίνει αυτό για όποιον επιχειρεί επαφή
Δεν σας ζητώ να πιστέψετε κάποια συγκεκριμένη οντολογία. Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι πρέπει να έχετε το μυαλό σας ανοιχτό. Επισημαίνω ότι πολλαπλά πλαίσια (που προσεγγίζονται από την ψυχολογία, την ανθρωπολογία, τη φιλοσοφία και τη φυσική) συνεχίζουν να συγκλίνουν στην ίδια παράξενη διορατικότητα: η πραγματικότητα φαίνεται πιο συμμετοχική και πιο ανταποκρινόμενη στη συνείδηση, από ό,τι επιτρέπουν τα κυρίαρχα υλιστικά μοντέλα μας.
Με απλά λόγια: η τελετουργία δεν δημιουργεί νέες πραγματικότητες. Αποκαλύπτει ότι η πραγματικότητα που ζούμε ήταν πάντα πιο διαπραγματεύσιμη από ό,τι μας έμαθαν να αντιλαμβανόμαστε.
Η δημιουργικότητα ως πλοήγηση
Εάν αυτή η περιοχή είναι πραγματική, ανταποκρίνεται και είναι γεμάτη απατεώνες, χρειαζόμαστε εργαλεία πλοήγησης. Η πιο εξελιγμένη εργαλειοθήκη που έχουμε αυτή τη στιγμή είναι η ίδια η δημιουργική πρακτική.
Η τέχνη ως μαγική πρακτική
Η συνεργασία του Moore με τον καλλιτέχνη Steve Moore στο The Moon and Serpent Bumper Book of Magic το διερευνά ρητά: αντιμετωπίζοντας τη δημιουργικότητα, τον «χώρο ιδεών» και τη μαγεία ως αλληλένδετες μεθοδολογίες. Το γράψιμο δεν είναι μεταφορά για τη μαγική πρακτική. Το γράψιμο είναι μαγική πρακτική.
Στην Προμηθέα, ο Μουρ αναπτύσσει αυτό το θέμα εξαντλητικά, υφαίνοντας την Καμπάλα, τον γνωστικισμό και την τέχνη ως μαγεία σε ένα διαρκές επιχείρημα ότι οι δημιουργικές πράξεις είναι εγγενώς μαγικές. Φέρνουν στο προσκήνιο νέα μοτίβα από το καθαρό δυναμικό στην εκδήλωση.
Αυτό είναι κάτι περισσότερο από λογοτεχνική έπαρση. Το φαινόμενο της δημιουργικής υποδοχής (καλλιτέχνες και συγγραφείς που αναφέρουν ότι λαμβάνουν το έργο τους αντί να το δημιουργούν) χαρτογραφείται απευθείας στις εμπειρίες των επαφών από τη λήψη λήψεων ή μεταδόσεων.
Το μοντέλο υποδοχής του Rubin
Ο Rick Rubin, διάσημος παραγωγός δίσκων, διατυπώνει αυτό το μοντέλο υποδοχής από δεκαετίες παραγωγής μουσικής στο The Creative Act: A Way of Being. Περιγράφει τον καλλιτέχνη όχι ως δημιουργό αλλά ως κεραία, που συντονίζεται σε σήματα που υπάρχουν ήδη σε αυτό που αποκαλεί «Πηγή». Όπως γράφει ο Rubin:
«Η ικανότητα να ακούς βαθιά είναι μια υπερδύναμη... Δεν δημιουργείς κάτι από το τίποτα. Ανακαλύπτεις τι υπάρχει ήδη».
Καθοδηγεί τους καλλιτέχνες να ξεφύγουν από το δρόμο τους, να δημιουργήσουν συνθήκες όπου το έργο μπορεί να φτάσει μέσα από αυτούς και όχι από αυτούς. Χαμηλώστε το όριο, λέει. Κάντε τον εαυτό σας πορώδη. Η καλύτερη δουλειά έρχεται όταν το εγώ υποχωρεί και κάτι άλλο ρέει.
Οι Υπερανθρωπιές του Κριπάλ
Το έργο του Jeff Kripal για αυτό που αποκαλεί «υπερανθρωπιστικές» παρέχει το επιστημονικό πλαίσιο για το γιατί πρέπει να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη αυτές τις εμπειρίες πρόσληψης ως δεδομένα αντί να τις απορρίπτουμε ως αυταπάτη.
Σε βιβλία όπως το Authors of the Impossible και το The Super Natural, ο Kripal τεκμηριώνει πώς οι πρωτοποριακές ιδέες στην επιστήμη, τη λογοτεχνία και τη φιλοσοφία έχουν φτάσει σταθερά μέσω αλλαγμένων καταστάσεων: προγνωστικά όνειρα, συναντήσεις με αυτόνομες οντότητες και στιγμές διευρυμένης συνείδησης που μοιάζουν με μετάδοση και όχι με γνώση.
Ο Kripal υποστηρίζει ότι η άρνηση της σύγχρονης ακαδημίας να ασχοληθεί σοβαρά με αυτές τις εμπειρίες αντιπροσωπεύει μια καταστροφική στένωση της ανθρώπινης γνώσης. Όταν ο Kekulé ονειρεύεται τον δακτύλιο βενζολίου ως ουροβόρο, όταν ο Ramanujan λαμβάνει μαθηματικά θεωρήματα από τη θεά Namagiri και όταν ο Tesla οραματίζεται τις λειτουργικές εφευρέσεις με πλήρη λεπτομέρεια - αυτές δεν είναι ενοχλητικές υποσημειώσεις που πρέπει να εξηγηθούν. Μπορεί κάλλιστα να είναι ο πραγματικός μηχανισμός με τον οποίο η ριζοσπαστική καινοτομία εισέρχεται στον πολιτισμό.
Αυτό που ο Kripal αποκαλεί «το flip» περιγράφει τη στιγμή που κάποιος συνειδητοποιεί ότι η συνείδησή του δεν περιορίζεται στο κρανίο του, ότι μπορεί να διασυνδεθεί με κάτι μεγαλύτερο, πιο παράξενο και πιο ανταποκρινόμενο από ό,τι επιτρέπει η συναινετική πραγματικότητα.
Αυτή η ανατροπή (αυτή η αναγνώριση ότι ο νους εκτείνεται πέρα από τον εγκέφαλο) είναι δομικά πανομοιότυπη με αυτό που συμβαίνει στην επιτυχημένη μαγική επίκληση ή την επαφή CE5. Το περιεχόμενο διαφέρει (μαθηματική διορατικότητα έναντι συνάντησης οντοτήτων έναντι θέασης UFO), αλλά η διαδικασία είναι η ίδια: η συνείδηση γίνεται πορώδης, κάτι άλλο ρέει και ο αποδέκτης αλλάζει μόνιμα.
Ο ριζοσπαστικός εμπειρισμός του Τζέιμς
Ο Κριπάλ δεν εφηύρε αυτή την παρατήρηση. Ανακτά μια γενεαλογία που ο σύγχρονος ακαδημαϊκός κόσμος προσπάθησε να θάψει.
Αυτό μας φέρνει σε πλήρη κύκλο σε αυτό που ο φιλόσοφος και ψυχολόγος William James ονόμασε «ριζοσπαστικό εμπειρισμό»: την επιμονή ότι πρέπει να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη την εμπειρία ως δεδομένα, ειδικά τις εμπειρίες που δεν ταιριάζουν στα τρέχοντα πλαίσια μας.
Στο The Varieties of Religious Experience, ο James κατέγραψε μυστικιστικές συναντήσεις, εμπειρίες μεταστροφής και στιγμές κοσμικής συνείδησης με την ίδια αυστηρότητα που έφερε στην ψυχολογία και τη φιλοσοφία.
Το συμπέρασμά του παραμένει ριζοσπαστικό: η συνείδηση δεν παράγεται από τον εγκέφαλο αλλά μάλλον μεταδίδεται ή φιλτράρεται μέσω αυτού, όπως το φως μέσα από ένα πρίσμα. Ο εγκέφαλος δεν δημιουργεί επίγνωση, την περιορίζει και την εστιάζει. Σε τροποποιημένες καταστάσεις, αυτοί οι περιορισμοί χαλαρώνουν. Περισσότερα περνούν.
Ο Τζέιμς ονόμασε αυτές τις πρωτοποριακές στιγμές «νοητικές»: εμπειρίες που φέρουν τη δική τους αίσθηση εξουσίας και διορατικότητας, θεμελιωδώς διαφορετικές από τη συνηθισμένη γνώση. Ο καλλιτέχνης λαμβάνει ένα πλήρες έργο, ο μαθηματικός βλέπει τη λύση ολόκληρη, ο επικοινωνεί κατεβάζει πληροφορίες - αυτά δεν είναι ψυχολογικές ιδιορρυθμίες που πρέπει να εξηγηθούν. Είναι σημεία δεδομένων που αποκαλύπτουν πώς λειτουργεί πραγματικά η συνείδηση όταν το φίλτρο παρακάμπτεται προσωρινά.
Το έργο του Kripal για τις υπερανθρωπιστικές επιστήμες είναι ουσιαστικά ένας ενημερωμένος ριζοσπαστικός εμπειρισμός για τον 21ο αιώνα: πάρτε στα σοβαρά τις ανώμαλες εμπειρίες, τεκμηριώστε τις αυστηρά και δείτε τι αποκαλύπτουν για τη φύση του νου και της πραγματικότητας.
Ακούγεται οικείο;
Πρωτόκολλα ακραίας δημιουργικότητας του Pasulka
Άκουσα το ίδιο πλαίσιο να διατυπώνεται από μια πολύ διαφορετική οπτική γωνία σε ένα μάθημα που παρακολούθησα με τη Δρ Diana Walsh Pasulka, The Protocols of Extreme Creativity.
Συζητώντας για φιγούρες όπως ο «Tyler» από την American Cosmic (ένας λαμπρός τεχνολόγος και εφευρέτης), ο Jack Parsons (ο επιστήμονας πυραύλων και συνιδρυτής του JPL που ήταν επίσης Θελεμίτης και ασκούμενος τελετουργικός μάγος) και άλλοι εφευρέτες και οραματιστές, ο Pasulka επέστρεψε ξανά και ξανά σε ένα κοινό μοτίβο: οι πρωτοποριακές ιδέες φτάνουν όχι μέσω γραμμικής επίλυσης προβλημάτων, αλλά μέσω ενός είδους συντονισμού.
Αυτές οι φιγούρες δεν βίωσαν τους εαυτούς τους τόσο πολύ να εφευρίσκουν όσο να λαμβάνουν. Ο Tyler χρησιμοποιεί διαλογισμό, απομόνωση και συγκεκριμένες ψυχικές προετοιμασίες (πρωτόκολλα λειτουργικά δυσδιάκριτα από τη μαγική τελετουργία) για να διοχετεύσει τεχνολογικές πληροφορίες. Ο Πάρσονς ισχυρίστηκε ότι οι ανακαλύψεις του στην επιστήμη των πυραύλων ήρθαν μέσω τελετουργικής επίκλησης. Και οι δύο έκαναν το σώμα και το μυαλό τους βέλτιστα διαθέσιμα (μέσω ενυδάτωσης, διατροφής, ύπνου, διαλογιστικών καταστάσεων) για να συντονιστούν σε κάτι πέρα από τη συνηθισμένη γνώση, κάτι που συχνά δυσκολεύονταν να ονομάσουν, αλλά το οποίο παρήγαγε πραγματικά, κατοχυρωμένα με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, επαναστατικά αποτελέσματα.
Ο D. W. Pasulka το πλαισίωσε όχι ως ρομαντικό μυστικισμό, αλλά ως μια επαναλαμβανόμενη στάση: έντονη εστίαση σε συνδυασμό με διάλυση του εγώ, πειθαρχία σε συνδυασμό με ανοιχτότητα. Η ιδιοφυΐα, σε αυτό το μοντέλο, αναδύεται λιγότερο από τη δύναμη της θέλησης παρά από την ευθυγράμμιση. Δεν χτίζεις το σήμα. Μαθαίνεις πώς να το ακούς.
Η διαδικασία του καλλιτέχνη ως τελετουργία
Αυτό το μοντέλο υποδοχής δεν περιορίζεται σε εφευρέτες και μυστικιστές. Οι καλλιτέχνες τεκμηριώνουν την ίδια διαδικασία εδώ και αιώνες.
Αυτές οι διαδικασίες αντικατοπτρίζουν ακριβώς την τελετουργική πρακτική: δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες (τελετουργία), εισέρχονται σε μια δεκτική κατάσταση (αλλοιωμένη συνείδηση), επιτρέπουν σε κάτι να εκδηλωθεί (επίκληση/επαφή) και στη συνέχεια διαμορφώνουν αυτό που φτάνει (ενσωμάτωση). Ο Ρούμπιν χρησιμοποιεί ακόμη και ρητά μαγική γλώσσα:
«Μεταφράζουμε τους ψιθύρους του σύμπαντος».
Αυτό το πλαίσιο φωτίζει γιατί οι καλλιτέχνες και οι μάγοι αναφέρουν τόσο συχνά πανομοιότυπες εμπειρίες.
Ο Φίλιπ Κ. Ντικ πέρασε χρόνια προσπαθώντας να κατανοήσει την πηγή των αποκαλύψεών του για το VALIS: ήταν εξωγήινη επαφή, θεϊκή επικοινωνία, το δικό του ασυνείδητο, χρονοβιασμένες πληροφορίες από τον μελλοντικό του εαυτό ή κάτι αμείωτα διφορούμενο; Ποτέ δεν κατέληξε σε μια απάντηση. Αντίθετα, τα μυθιστορήματά του έγιναν εργαστήρια για τον έλεγχο αυτών των υποθέσεων, εργαλεία για να σκεφτούμε μέσα από τον οντολογικό ίλιγγο της λήψης πληροφοριών από άγνωστες πηγές.
Ο W.B. Yeats προσέγγισε την ποίησή του ρητά ως μαγική επίκληση, χρησιμοποιώντας τεχνικές της Χρυσής Αυγής για να αποκτήσει πρόσβαση σε αυτό που ονόμασε «Όραμα». Ο ποιητής και ζωγράφος William Blake ισχυρίστηκε ότι δεν εφηύρε την κοσμολογία του, αλλά τη μετέγραψε από αγγελικές πηγές.
Αυτές οι αναφορές δεν είναι ανωμαλίες, είναι ο κανόνας. Ψάξτε σε οποιαδήποτε σημαντική δημιουργική φιγούρα και συχνά θα βρείτε ισχυρισμούς υποδοχής, διοχέτευσης και έμπνευσης από πηγές που αισθάνονται εξωτερικές προς τον εγωικό εαυτό.
Όπως τονίζει ο Kripal σε όλο το έργο του για τις υπερανθρωπιστικές επιστήμες, αντί να απορρίπτουμε αυτές τις εμπειρίες ως επιφαινόμενα, θα πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε ως απόδειξη ότι η συνείδηση είναι πιο παράξενη και πιο ισχυρή από ό,τι αναγνωρίζουν τα αναγωγικά μας μοντέλα.
Η πρακτική του Morrison στο Hypersigil
Η πρακτική της υπερσιγίλωσης του Morrison καταδεικνύει αυτή την αρχή λειτουργικά. Αντιμετωπίζοντας τους Αόρατους ως ένα εκτεταμένο μαγικό έργο (ένα τελετουργικό διάρκειας ετών μεταμφιεσμένο σε κόμικ), ο Morrison δημιούργησε αυτό που περιγράφουν ως «ένα δυναμικό μικροσκοπικό μοντέλο του σύμπαντος του μάγου». Ο στόχος δεν ήταν απλώς η ψυχαγωγία αλλά η μεταμόρφωση: των αναγνωστών, του ίδιου του Morrison και ενδεχομένως της ίδιας της πραγματικότητας.
Αυτό υποδηλώνει μια προκλητική πιθανότητα: ίσως οι βιωτές που πλοηγούνται με μεγαλύτερη επιτυχία στο υψηλό παράξενο είναι εκείνοι που το αντιμετωπίζουν ως συνεργατική μυθοπλασία. Όχι μυθοπλασία με την έννοια του «κατασκευασμένου», αλλά μυθοπλασία με την έννοια του Moore: εμπλοκή με το IdeaSpace, όπου οι ευφάνταστες κατασκευές διαθέτουν λειτουργική αυτονομία.
Οι επαφές που γράφουν ή σχεδιάζουν τις εμπειρίες τους μπορεί να μην τεκμηριώνουν απλώς - επεξεργάζονται, ενσωματώνουν και μεταφράζουν μεταξύ του υπερφάσματος και της συναινετικής πραγματικότητας. Οι ομάδες CE5 που «δημιουργούν αφήγηση» μαζί μπορεί να κάνουν κάτι πιο περίπλοκο από ό,τι συνειδητοποιούν: να δημιουργούν κοινά συμβολικά πλαίσια που δίνουν στις νεφελώδεις εμπειρίες συγκεκριμένη μορφή. Ο μάγος που προσεγγίζει τις οντότητες ως συν-συγγραφείς και όχι ως εξωτερικά αντικείμενα που πρέπει να διαταχθούν μπορεί να επιδεικνύει την ώριμη σχέση που φαίνεται να προτιμά το φαινόμενο.
Η μεταφορά του καιρού
Η μεταφορά του καιρού του Keel γίνεται ιδιαίτερα χρήσιμη εδώ. Εάν το φαινόμενο είναι περιβαλλοντικό και όχι διακριτό (περισσότερο σαν κλίμα παρά διαστημόπλοιο), τότε η προσπάθεια να «αποδειχθεί» η ύπαρξή του χάνει το νόημα. Δεν αποδεικνύεις ότι υπάρχει καιρός. μαθαίνεις να το διαβάζεις, να το προβλέπεις και να το πλοηγείσαι.
Η μαγεία και η δημιουργική πρακτική είναι μετεωρολογικά εργαλεία για ένα σύστημα πραγματικότητας που παρουσιάζει διαθέσεις και συμπτώματα.
Οι καλλιτέχνες και οι μάγοι δεν αποδεικνύουν τίποτα. Αναπτύσσουν όργανα. Μαθαίνουν τη γραμματική ενός μέσου που ανταποκρίνεται. Γίνονται άπταιστα σε μια γλώσσα που υπάρχει στο χώρο μεταξύ συνείδησης και εκδήλωσης.
Πώς μοιάζει η υπεύθυνη δέσμευση
Το πρακτικό ερώτημα παραμένει: αν όλα αυτά είναι αλήθεια και αν η συνείδηση πραγματικά αλληλεπιδρά με την ανταποκρινόμενη πραγματικότητα μέσω τελετουργιών, δημιουργικότητας και αλλαγμένων καταστάσεων, τότε πώς μοιάζει στην πραγματικότητα η υπεύθυνη δέσμευση;
Η συμβουλή του Rubin προς τους καλλιτέχνες ισχύει εξίσου για όποιον ασχολείται με το φαινόμενο:
«Γίνε ο αγωγός. Χαμηλώστε το όριο. Κάντε τον εαυτό σας διαθέσιμο σε αυτό που θέλει να περάσει».
Αυτό είναι τελετουργικό. Αυτό είναι το CE5. Έτσι ζείτε σε μια πραγματικότητα που απαντά.
Το φαινόμενο φαίνεται να συναντά καλλιτέχνες και μάγους με τους δικούς τους όρους επειδή μιλούν τη γλώσσα του. Έχουν αναπτύξει γραμματισμό στα σύμβολα, τη μεταφορά, τη συγχρονικότητα και την παραγωγική ασάφεια. Καταλαβαίνουν ότι μερικές φορές η μυθοπλασία είναι ο πιο ακριβής τρόπος για να πεις την αλήθεια. Αισθάνονται άνετα να λειτουργούν στη ζώνη όπου το νόημα ξεπερνά το κυριολεκτικό γεγονός.
Ίσως αυτός είναι ο λόγος που ο Keel, ο Moore, ο Morrison, ο Vallée, ο Kripal, ο Davis, ο McKenna, ο Rubin και ο Dick έλκονται προς τη δημιουργική και φιλοσοφική εργασία παρά προς την εμπειρική αναζήτηση αποδείξεων. Δεν προσπαθούν να πείσουν τους σκεπτικιστές. Χαρτογραφούν την περιοχή, αναπτύσσουν όργανα και μαθαίνουν γραμματική. Είναι ανιχνευτές που επιστρέφουν από την άκρη για να αναφέρουν: η πραγματικότητα είναι πιο περίεργη από ό,τι επιτρέπουν τα μοντέλα μας, η συνείδηση είναι πιο ισχυρή από ό,τι αναγνωρίζουν τα πλαίσιά μας και το όριο μεταξύ φαντασίας και εκδήλωσης είναι πορώδες.
Ζώντας στο Σήμα
Έχουμε διανύσει πολύ δρόμο από την έρημο Chilca το 1974, αλλά ίσως όχι τόσο μακριά όσο φαίνεται.
Ο Sixto Paz Wells διαλογίζεται για να έρθει σε επαφή με όντα από τον Γανυμήδη. Μάγοι της Χρυσής Αυγής που επικαλούνται αρχαγγέλους. Σύγχρονοι επαγγελματίες CE5 που χρησιμοποιούν εφαρμογές κάτω από αστέρια της ερήμου. Ο Grant Morrison σχεδιάζει σιγίλλια μεταμφιεσμένα σε κωμικά πάνελ. Ο Άλαν Μουρ λατρεύει έναν θεό που ξέρει ότι είναι φάρσα. Ο Rick Rubin ακούει ψιθύρους από την Πηγή.
Διαφορετικές εποχές, διαφορετικές γλώσσες, ίδια υποκείμενη τεχνολογία.
Το παγκόσμιο μοτίβο του Eliade
Ο Mircea Eliade πέρασε την καριέρα του καταγράφοντας σαμανικές πρακτικές σε όλους τους πολιτισμούς και εντόπισε ένα παγκόσμιο μοτίβο: ο σαμάνος εισέρχεται σε αυτό που ονόμασε «axis mundi», το ιερό κέντρο όπου τέμνονται η συνηθισμένη και η μη συνηθισμένη πραγματικότητα. Μέσω τυμπάνων, χορού, νηστείας ή δοκιμασίας, ο σαμάνος συντρίβει τη συνηθισμένη συνείδηση και αποκτά πρόσβαση σε αυτό που ο Eliade ονόμασε «τεχνικές έκστασης».
Αυτό που ο Eliade τεκμηρίωσε εθνογραφικά είναι αυτό που εξετάζουμε δομικά: οι άνθρωποι πάντα ήξεραν πώς να το κάνουν αυτό. Η συγκεκριμένη πολιτιστική φορεσιά αλλάζει (κύκλοι πεγιότ, αναζητήσεις οράματος, ελευσίνια μυστήρια, θιβετιανή ονειρική γιόγκα, διαλογισμός CE5), αλλά η υποκείμενη αρχιτεκτονική παραμένει σταθερή.
Δημιουργήστε οριακό χώρο, αλλάξτε τη συνείδηση, προβάλλετε την πρόθεση, περιμένετε αμοιβαία απάντηση, ενσωματώστε μέσω της αφήγησης.
Η σαμανική κοσμοθεωρία που ο Eliade πέρασε δεκαετίες χαρτογραφώντας (η πραγματικότητα ως συμμετοχική, η συνείδηση ως πορώδης, οι οντότητες ως αυτόνομες αλλά προσβάσιμες) είναι ακριβώς αυτό που ανακαλύπτουν ξανά οι ασκούμενοι του CE5 και οι τελετουργικοί μάγοι.
Δεν εφευρίσκουμε νέα τεχνολογία. Θυμόμαστε πολύ παλιά τεχνολογία που ο συναινετικός υλισμός μας έπεισε ότι δεν λειτούργησε.
Διαφορετικά κοστούμια. Το ίδιο τελετουργικό. Η ίδια ανταποκρινόμενη πραγματικότητα.
Τι Δείχνουν τα Στοιχεία
Τα στοιχεία είναι συντριπτικά: τα πρωτόκολλα UFO όπως το CE5 και η τελετουργική μαγεία είναι πανομοιότυπες τεχνολογίες.
Και οι δύο αλλάζουν τη συνείδηση μέσω συγκεκριμένων τεχνικών. Και οι δύο προβάλλουν σκόπιμες συμβολικές κατασκευές. Και τα δύο δημιουργούν συνθήκες για ανταποκρινόμενη εκδήλωση από τη μη συνηθισμένη πραγματικότητα. Και τα δύο παράγουν αποτελέσματα που είναι πραγματικά ως προς τα αποτελέσματά τους, ενώ παραμένουν αμείωτα διφορούμενα στην οντολογία τους. Και οι δύο εμπλέκονται σε κάτι που συμπεριφέρεται σαν απατεώνας: ανταποκρινόμενος αλλά απρόβλεπτος, ουσιαστικός αλλά παράλογος και αυτόνομος αλλά συμμετοχικός.
Είτε το αποκαλείτε υπερφάσμα (Keel), IdeaSpace (Moore), σύστημα ελέγχου (Vallée), δαιμονική πραγματικότητα (Harpur), Πηγή (Rubin) ή απλά το φαινόμενο, περιγράφετε μια διαφορετική πτυχή της ίδιας περιοχής: ένα ανταποκρινόμενο μέσο όπου η συνείδηση και η εκδήλωση αλληλοδιεισδύουν, όπου η τελετουργία δημιουργεί συνθήκες για το αδύνατο να γίνει προσωρινά δυνατό και όπου το όριο μεταξύ ψυχής και φυσικής διαλύεται.
Αυτό δεν είναι ένας ισχυρισμός για την πίστη. Είναι μια παρατήρηση σχετικά με τη δομή.
Υπό τις κατάλληλες συνθήκες, η πραγματικότητα ανταποκρίνεται στην προσοχή, την πρόθεση και το σύμβολο. Όχι καθαρά. Όχι προβλέψιμα. Αλλά με νόημα.
Είσαι ήδη μέσα σε αυτό
Δεν στεκόμαστε έξω από αυτό το φαινόμενο κοιτάζοντας μέσα. Είμαστε ήδη μέσα σε αυτό.
Η συνείδηση δεν είναι θεατής. είναι μια διεπαφή. Ο κόσμος απαντά όχι επειδή τον διατάζουμε, αλλά επειδή η συμμετοχή είναι ενσωματωμένη στον ιστό του.
Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν τα UFO είναι «πραγματικά» ή μαγικά «έργα». Αυτά τα ερωτήματα προϋποθέτουν ένα όριο μεταξύ υποκειμενικού και αντικειμενικού που το φαινόμενο αρνείται να σεβαστεί. Το καλύτερο ερώτημα είναι πώς να ζεις υπεύθυνα σε μια πραγματικότητα που απαντά διακριτικά.
Ζούμε μέσα στο φαινόμενο. Είναι περιβαλλοντικό, όχι διακριτικό. Η μεταφορά του Keel για τον καιρό με τις διαθέσεις, ένα σύστημα πραγματικότητας που παρουσιάζει συμπτώματα έντασης, συλλαμβάνει κάτι ουσιαστικό: Δεν μπορούμε να βγούμε έξω από αυτό για να το εξετάσουμε αντικειμενικά, επειδή η ίδια η συνείδηση είναι μέρος του συστήματος που προσπαθούμε να κατανοήσουμε.
Αυτό δεν σημαίνει να παραδοθούμε στον καθαρό υποκειμενισμό ή να εγκαταλείψουμε την αντικειμενική κατανόηση. Σημαίνει ανάπτυξη νέων οργάνων, νέας γραμματικής και νέου γραμματισμού για την πλοήγηση στην ανταποκρινόμενη πραγματικότητα. Η μαγεία και η δημιουργική πρακτική προσφέρουν αυτά τα όργανα. Το τελετουργικό (είτε πλαισιώνεται ως πρωτόκολλο επαφής CE5 είτε ως τελετουργική επίκληση) είναι τεχνολογία για τη διασύνδεση με την περιοχή όπου οι χάρτες αποτυγχάνουν.
Η φύση του κατεργάρη
Ο απατεώνας ευδοκιμεί στο παράδοξο. Μυθοπλασία και πραγματικότητα. Φάρσα και θεότητα. Ψυχολογική και οντολογική. Η ασάφεια δεν είναι αποτυχία εξήγησης. Είναι η πόρτα από την οποία εισέρχεται το φαινόμενο.
Η αρχή του Γλυκονίου του Moore προσφέρει καθοδήγηση: αντιμετωπίστε το φαινόμενο ως ταυτόχρονα φανταστικό και πραγματικό, φάρσα και θεότητα, ψυχολογικό και οντολογικό. Η παραγωγική ασάφεια δεν είναι σφάλμα. είναι ένα χαρακτηριστικό. Ο απατεώνας δεν θέλει να τον καθηλώσουν γιατί αν τον καθηλώσουν θα κατέστρεφε την ουσιαστική του φύση. Η δύναμή του έγκειται ακριβώς στην άρνησή του να είναι μόνο ένα πράγμα.
Αυτή είναι η πόρτα από την οποία μπαίνει. Παράδοξο. Ασάφεια. Ο χώρος μεταξύ των κατηγοριών όπου μπορεί να εκδηλωθεί κάτι άλλο.
Τι να κάνω τώρα
Εξασκήστε λοιπόν τις τελετουργίες σας. Διαλογίζομαι. Σχεδιάστε τα σιγίλλια σας. Δημιουργήστε την τέχνη σας. Συνεργαστείτε με άλλους. Διατηρήστε τον σκεπτικισμό σας έντονο και την περιέργειά σας πιο έντονη. Μην περιμένετε τελικές απαντήσεις. Περιμένετε διάλογο. Να είστε προετοιμασμένοι ότι το φαινόμενο θα ανταποκριθεί με τρόπους που δεν περιμένατε.
Αλλά καταλάβετε τι κάνετε στην πραγματικότητα: ασχολείστε με κάτι που ασχολείται με τους ανθρώπους για όσο διάστημα οι άνθρωποι είναι άνθρωποι. Κάτι που φοράει διαφορετικές μάσκες σε όλους τους πολιτισμούς, αλλά διατηρεί σταθερά μοτίβα. Κάτι που ανταποκρίνεται στη συνείδηση επειδή η συνείδηση είναι η διεπαφή.
Οι μάγοι και οι επαφές κάνουν την ίδια δουλειά. Πάντα ήταν. Απλώς χρησιμοποιούν διαφορετικές γλώσσες για να περιγράψουν το ίδιο καιρικό σύστημα, το ίδιο μέσο απόκρισης, την ίδια περιοχή απατεώνων όπου η πραγματικότητα γίνεται περίεργη.
Ζείτε στο σήμα όλο αυτό το διάστημα. Αλλά τώρα ξέρετε τη δομή που το κάνει να ανταποκρίνεται.
Πρακτική καθοδήγηση
Εάν έχετε φτάσει μέχρι εδώ και αισθάνεστε ότι καλείστε να ασχοληθείτε με αυτές τις πρακτικές, ξεκινήστε απλά:
Για όσους έλκονται από το CE5: Ξεκινήστε με βασικό διαλογισμό. Μάθετε να ηρεμείτε τη συνηθισμένη συνείδηση πριν επιχειρήσετε επαφή. Γίνετε μέλος μιας καθιερωμένης ομάδας αντί να εξασκηθείτε μόνοι σας αρχικά. Κρατήστε ένα λεπτομερές ημερολόγιο εμπειριών, σημειώνοντας την ψυχική/συναισθηματική σας κατάσταση πριν, κατά τη διάρκεια και μετά. Εάν προκύψει επαφή, μην περιμένετε σαφή επικοινωνία. Αντίθετα, προσέξτε για συγχρονικότητες, συμβολικές εντυπώσεις και αλλαγές στην επίγνωση που αναδύονται τις ημέρες μετά την πρακτική.
Για όσους έλκονται από την τελετουργική μαγεία: Διαβάστε πριν εξασκηθείτε. Μελετήστε τουλάχιστον ένα θεμελιώδες κείμενο (The Magick of Aleister Crowley του DuQuette, Liber Null του Carroll ή ένα παραδοσιακό grimoire). Μάθετε τις κατάλληλες τεχνικές εξορισμού πριν επιχειρήσετε την επίκληση. Πρέπει να ξέρετε πώς να κλείσετε αυτό που ανοίγετε. Συνεργαστείτε με έναν δάσκαλο ή μια καθιερωμένη ομάδα όταν είναι δυνατόν. Ξεκινήστε με απλές πρακτικές και χτίστε σταδιακά.
Για όλους: Αντιμετωπίστε το όπως θα κάνατε με οποιαδήποτε πρακτική που αλλάζει τη συνείδηση: με σεβασμό, προετοιμασία και υγιή όρια. Δημιουργήστε συνθήκες ασφάλειας: σωματικές (ένας ασφαλής, άνετος χώρος), ψυχολογικές (σταθερή βασική γραμμή ψυχικής υγείας) και κοινωνικές (άτομα με τα οποία μπορείτε να μιλήσετε για αυτό που προκύπτει).
Θυμηθείτε την καθοδήγηση του Rubin:
«Χαμηλώστε το όριο. Κάντε τον εαυτό σας διαθέσιμο σε αυτό που θέλει να περάσει».
Αλλά θυμηθείτε επίσης την εξίσου σημαντική συμβουλή της μαγικής παράδοσης: να ξέρετε τι προσκαλείτε, να διατηρείτε τα όρια και να είστε έτοιμοι να διώξετε ό,τι δεν μπορείτε να ενσωματώσετε.
Το φαινόμενο θα σας συναντήσει όπου κι αν βρίσκεστε. Βεβαιωθείτε ότι το σημείο που βρίσκεστε είναι σταθερό έδαφος.
Το CE5 και η τελετουργική μαγεία δεν είναι ανωμαλίες. Είναι δύο καταχωρήσεις σε μια πολύ μεγαλύτερη κατηγορία: τεχνολογίες συνείδησης. Αυτές είναι μέθοδοι που έχουν αναπτύξει οι άνθρωποι για να αλλάξουν σκόπιμα την αντίληψη, να συντρίψουν το προγνωστικό φιλτράρισμα και να διασυνδεθούν με την ανταποκρινόμενη πραγματικότητα. Η κατανόηση αυτής της ευρύτερης κατηγορίας επαναπροσδιορίζει την επαφή όχι ως περιθωριακή συμπεριφορά, αλλά ως θεμελιώδη ανθρώπινη ικανότητα που εκφράζεται μέσω διαφορετικών εργαλείων.
Διαδρομές βαθύτερα στο σήμα
Αυτό το δοκίμιο βρίσκεται στη διασταύρωση πολλών πνευματικών, καλλιτεχνικών και εσωτερικών γενεαλογιών που σπάνια συζητούνται μαζί, αλλά που συγκλίνουν επανειλημμένα γύρω από ζητήματα επαφής, τελετουργίας, φαντασίας και συμμετοχικής πραγματικότητας. Για τους αναγνώστες που θέλουν να σκάψουν βαθύτερα, τα ακόλουθα στοιχεία ήταν ιδιαίτερα διαμορφωτικά στη διαμόρφωση του τρόπου με τον οποίο σκέφτομαι αυτά τα θέματα.
Κανένας από αυτούς δεν συμφωνεί στην οντολογία. Αυτό μπορεί να είναι το θέμα. Αυτό που τους ενώνει είναι η άρνηση να αντιμετωπίσουν τη συνείδηση ως επιφαινομενική και μια κοινή διαίσθηση ότι η πραγματικότητα είναι πολύ πιο συνομιλητική από ό,τι επιτρέπουν τα κυρίαρχα μοντέλα μας.
Carl Jung: Ειδικά η Συγχρονικότητα και η Δομή και η Δυναμική της Ψυχής. Η έννοια του Jung για το ψυχοειδές (γεγονότα που είναι ταυτόχρονα ψυχικά και σωματικά) παραμένει ένα από τα πιο χρήσιμα πλαίσια για την κατανόηση του γιατί το νόημα τόσο συχνά προηγείται της εξήγησης σε ανώμαλη εμπειρία. Η άρνησή του να διαχωρίσει καθαρά το νου από την ύλη είναι απαραίτητη για να κατανοήσει πώς λειτουργούν τα φαινόμενα επαφής.
Gregory Bateson: Τα βήματα για μια οικολογία του νου είναι θεμελιώδη για να κατανοήσουμε γιατί ο παρατηρητής δεν μπορεί να απομακρυνθεί από το φαινόμενο χωρίς να το σπάσει. Η σκέψη του βρόχου ανατροφοδότησης και η κυβερνητική άποψη της αντίληψης του Bateson διευκρινίζουν πώς η αντίληψη, το περιβάλλον και το νόημα συμπαράγονται μεταξύ τους. Η διορατικότητά του ότι «η μονάδα επιβίωσης είναι ο οργανισμός συν το περιβάλλον» επαναπροσδιορίζει την επαφή ως σχεσιακή και όχι ως παρατηρητική.
Το Alfred North Whitehead: Process and Reality προσφέρει μια μεταφυσική γραμματική στην οποία η εμπειρία (όχι τα αντικείμενα) είναι θεμελιώδης και η ανταπόκριση είναι ενσωματωμένη στη δομή της ίδιας της ύπαρξης. Ένα προκλητικό αλλά ικανοποιητικό πλαίσιο για την κατανόηση ενός σύμπαντος όπου η συμμετοχή έχει σημασία.
John Keel: Ο Όγδοος Πύργος και η Επιχείρηση Δούρειος Ίππος παραμένουν απαράμιλλα για την άρθρωση της προσαρμοστικής, θεατρικής, πολιτισμικά ανταποκρινόμενης φύσης του φαινομένου. Το έργο του Keel είναι απαραίτητο για την κατανόηση του γιατί η επαφή αρνείται τη σταθερή ερμηνεία και γιατί το φαινόμενο συμπεριφέρεται περισσότερο σαν καιρός παρά σαν διαστημόπλοιο.
Alan Moore: Ιδιαίτερα η Προμηθέα, η Ιερουσαλήμ, το Βιβλίο της Μαγείας του Φεγγαριού και του Φιδιού και τα δοκίμιά του για τη μαγεία και τη φαντασία. Η επιμονή του Moore ότι η φαντασία είναι ένας πραγματικός τομέας και όχι μια ιδιωτική φαντασίωση είναι μια από τις πιο σαφείς σύγχρονες αρθρώσεις της συμμετοχικής οντολογίας. Το έργο του δείχνει ότι η μυθοπλασία και η μαγεία είναι η ίδια διαδικασία.
Grant Morrison: Οι Αόρατοι και τα μη μυθοπλαστικά γραπτά του Morrison για τη μαγεία του χάους και τα υπερσιγίλλια δείχνουν πώς τα εκτεταμένα δημιουργικά έργα μπορούν να λειτουργήσουν ως τελετουργικές λειτουργίες. Η ρεαλιστική προσέγγιση του Morrison στις οντότητες και τους egregores προσφέρει μια γέφυρα μεταξύ ψυχολογικών και οντολογικών μοντέλων χωρίς να επιλέγει μεταξύ τους.
Terence McKenna: Διαλέξεις και δοκίμια για τα ψυχεδελικά, τη γλώσσα και την καινοτομία. Ο McKenna κατάλαβε νωρίς ότι το σύμβολο, η προσδοκία και το νόημα δεν είναι παρενέργειες της εμπειρίας - είναι κινητήρες της. Η περιγραφή του για την πραγματικότητα ως ένα γλωσσικό σύστημα που ανταποκρίνεται στην καινοτομία παραμένει προκλητική και χρήσιμη.
Το Rick Rubin: The Creative Act: A Way of Being αρθρώνει τον καλλιτέχνη ως κεραία, συντονίζοντας σε σήματα που ήδη υπάρχουν αντί να δημιουργεί από το τίποτα. Η πρακτική μεθοδολογία του Rubin για να κάνετε τον εαυτό σας πορώδη στην Πηγή χαρτογραφείται απευθείας στην τελετουργική πρακτική και δείχνει ότι αυτές οι αρχές λειτουργούν σε mainstream δημιουργικά πεδία.
Diana Walsh Pasulka: Το American Cosmic είναι απαραίτητο για την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο η τεχνολογία, η πίστη, η τελετουργία και η υπέρβαση ανασυνδυάζονται στις σύγχρονες αφηγήσεις επαφής, ειδικά μεταξύ επιστημόνων και τεχνολόγων. Η εθνογραφική προσέγγιση του Pasulka αποκαλύπτει πώς η κουλτούρα των UFO λειτουργεί ως αναδυόμενη θρησκεία.
Joshua Cutchin: A Trojan Feast και Ecology of Souls παρέχουν μια ζωτική γέφυρα μεταξύ της λαογραφίας, της ανώμαλης εμπειρίας, της οικολογίας και της μη ανθρώπινης νοημοσύνης, δείχνοντας πώς αυτές οι συναντήσεις επαναλαμβάνονται σε πολιτισμούς και εποχές. Ο Cutchin δείχνει ότι το φαινόμενο προτιμά τη μεταφορά από τη δήλωση.
Jacques Vallée: Η υπόθεση του συστήματος ελέγχου του Vallée επαναπροσδιορίζει τα UFO όχι ως επισκέπτες αλλά ως ρυθμιστική, συμβολική δύναμη που αποσταθεροποιεί τις κυρίαρχες κοσμοθεωρίες μέσω του στρατηγικού παραλογισμού. Απαραίτητο για την κατανόηση της λογικής των απατεώνων της επαφής.
Erik Davis: Το TechGnosis ανιχνεύει πώς οι θρησκευτικές παρορμήσεις και τα μαγικά όνειρα διαπερνούν την ιστορία της τεχνολογίας, δείχνοντας ότι η εφαρμογή CE5 είναι απλώς η τελευταία επανάληψη της αρχαίας προσπάθειας της ανθρωπότητας να έρθει σε επαφή με τον Άλλο μέσω της διαμεσολαβημένης συνείδησης.
Jeffrey Kripal: Το έργο του για τις υπερανθρωπιστικές επιστήμες σε βιβλία όπως το Authors of the Impossible και το The Super Natural αντιμετωπίζει τις αλλοιωμένες καταστάσεις και τις ανώμαλες συναντήσεις ως δεδομένα και όχι ως αυταπάτη, δείχνοντας πώς τέτοιες εμπειρίες έχουν οδηγήσει σε δημιουργικές και πνευματικές ανακαλύψεις σε όλη την ιστορία.
Patrick Harpur: Η Δαιμονική Πραγματικότητα προσφέρει την έννοια της anima mundi και μια μέση λύση μεταξύ του ψυχολογικού αναγωγισμού και της κυριολεκτικής πίστης. Ο Harpur δείχνει πώς οι δαιμονικές οντότητες εκδηλώνονται σύμφωνα με το πολιτισμικό πρότυπο, διατηρώντας παράλληλα αυτόνομη ύπαρξη στο φανταστικό βασίλειο.
Austin Osman Spare: Ο δημιουργός της βασικής διορατικότητας της μαγείας του χάους ότι τα σύμβολα λειτουργούν μέσω του προσωπικού νοήματος και όχι της παράδοσης. Η τεχνική του Spare να φορτίζει και να ξεχνάει τα σιγίλλια αποκαλύπτει τους μηχανισμούς με τους οποίους εκδηλώνεται η ασυνείδητη βούληση.
Lon Milo DuQuette: Για τη γείωση όλων αυτών με χιούμορ και ακρίβεια και για την υπενθύμιση ότι η εσωτερικότητα δεν συνεπάγεται ασημαντότητα: «Είναι όλα στο κεφάλι σου... απλά δεν έχεις ιδέα πόσο μεγάλο είναι το κεφάλι σου».
Andy Clark & Francisco Varela: Για την κατανόηση ότι το μυαλό εκτείνεται πέρα από το κρανίο. Η εργασία του Clark για τον εκτεταμένο νου και η ενεργή γνώση του Varela δείχνουν γιατί τα τελετουργικά εργαλεία και περιβάλλοντα δεν είναι στηρίγματα αλλά συστατικά κατανεμημένων γνωστικών συστημάτων.
Victor Turner, Stanley Tambiah, Roy Rappaport: Αυτοί οι ανθρωπολόγοι τεκμηρίωσαν τη μηχανική της τελετουργίας ως οριακή τεχνολογία, επιτελεστική δράση και κυβερνητική ανατροφοδότηση πολύ πριν κάποιος εφαρμόσει αυτά τα πλαίσια στην CE5 ή στη σύγχρονη μαγική πρακτική.
Bernardo Kastrup: Ο Αναλυτικός Ιδεαλισμός με Λίγα Λόγια και η Ιδέα του Κόσμου αρθρώνουν μια μεταφυσική με προτεραιότητα τη συνείδηση, όπου τα μεμονωμένα μυαλά είναι διαχωρισμένα τμήματα της παγκόσμιας συνείδησης. Το πλαίσιό του παρέχει αυστηρή φιλοσοφική βάση για την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο ο τελετουργικός συγχρονισμός μπορεί κυριολεκτικά να μειώσει τα διαχωριστικά όρια, καθιστώντας τις εμπειρίες επαφής κατανοητές μέσα σε μια συνεκτική οντολογία.
Συνολικά, αυτοί οι στοχαστές προτείνουν μια κοινή διαίσθηση: ότι η επαφή δεν έχει να κάνει με την ανακάλυψη κάτι εκεί έξω, αλλά με την εκμάθηση του τρόπου με τον οποίο η συμμετοχή, η αντίληψη και το νόημα συνωμοτούν για να παράγουν πραγματικότητες που ανταποκρίνονται.
Αυτό το δοκίμιο είναι μια προσπάθεια να σκετAQ1ch αυτή την περιοχή. Όχι για να το διευθετήσουμε, αλλά για να προσφέρουμε έναν χάρτη αρκετά χαλαρό ώστε να παραμείνει χρήσιμος μόλις το σήμα αρχίσει να ανταποκρίνεται
===
Έχουμε διαπιστώσει ότι το CE5 και η τελετουργική μαγεία είναι τεχνολογίες για τη συντριβή της αντιληπτικής διεπαφής. Αλλά υπάρχει μια πόρτα αντίληψης που ανοίγει πιο γρήγορα, πιο αξιόπιστα και με λιγότερο έλεγχο σε ό,τι περνάει.
Κάτι περιμένει στην άλλη πλευρά της ανθρώπινης συνείδησης. Οι αυτόχθονες σαμάνοι το επισκέπτονται εδώ και χιλιάδες χρόνια. Οι μεσαιωνικοί μυστικιστές το αποκαλούσαν αγγέλους και δαίμονες. Οι σύγχρονοι βιωτές το αποκαλούν εξωγήινους. Οι ερευνητές του DMT το αποκαλούν «φαινομενικά αυτόνομες οντότητες».
Όλοι περιγράφουν την ίδια συνάντηση.
Το 1990, ένας ψυχίατρος στο Πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικού άρχισε να χορηγεί DMT σε εθελοντές. Περισσότεροι από τους μισούς ανέφεραν ότι συναντήθηκαν όντα: έξυπνα, σκόπιμα και φαινομενικά ανεξάρτητα από το μυαλό του ατόμου που το βίωσε. Την ίδια στιγμή, ένας ερευνητής του Χάρβαρντ που μελετούσε τις απαγωγές από εξωγήινους βρήκε τα υποκείμενά του να περιγράφουν πανομοιότυπες συναντήσεις: μη ανθρώπινη νοημοσύνη, τηλεπαθητική επικοινωνία, τη συντριπτική αίσθηση ότι «αυτό είναι περισσότερο πραγματικό παρά πραγματικό».
Δύο διαφορετικές πόρτες. Ίδιο δωμάτιο.
Τώρα αυτή η πόρτα ανοίγει σε κλίμακα. Χιλιάδες μικροδοσολογίες στη Silicon Valley, περιστασιακά σκοντάφτοντας σε πλήρεις συναντήσεις που είναι απροετοίμαστοι να μεταβολίσουν. Ο FDA απορρίπτει θεραπείες που λειτουργούν επειδή δεν καταλαβαίνουν τι πραγματικά αντιμετωπίζεται. Βετεράνοι που πρόκειται να υποβληθούν σε ψυχεδελική θεραπεία χωρίς την πολιτιστική υποδομή για να κρατήσουν αυτό που μπορεί να προκύψει.
Πρόκειται να ανακαλύψουμε ξανά κάτι που οι αυτόχθονες πολιτισμοί δεν ξέχασαν ποτέ: Δεν ανοίγεις πόρτες στον άλλο κόσμο χωρίς ηλικιωμένους που έχουν κάνει το ταξίδι, χωρίς τελετουργίες που παρέχουν δομή και χωρίς κοινότητες που μπορούν να σε κρατήσουν μέσα από τη συντριβή και την επανασυναρμολόγηση που ακολουθεί.
Η χημική πόρτα της αντίληψης λειτουργεί. Η έρευνα το αποδεικνύει. Τι συμβαίνει όμως όταν εκατομμύρια περνούν και δεν υπάρχει κανείς στην άλλη πλευρά που να ξέρει πώς να τους βοηθήσει να επιστρέψουν;.
Γιατί το φαινόμενο δεν μας ζητά να πιστέψουμε τίποτα. Μας ζητά να γίνουμε ικανοί να γίνουμε μάρτυρες. Και δεν είμαστε έτοιμοι.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
