ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΈΣ ΜΥΗΤΙΚΈΣ ΔΙΑΔΡΟΜΈΣ. ΜΕΡΟΣ Α΄: Οι δύο στήλες

 

ΜΕΡΟΣ Α΄

Gianluca Padovan

«Υπάρχουν δύο βεβαιότητες. Το πρώτο είναι η ύπαρξη ενός Τεκτονικού μυστικού (και του Όρκου, το επακόλουθό του) που ο Τεκτονισμός πάντα επιβεβαίωνε. Το δεύτερο είναι ότι ο πρωταρχικός λόγος της καταδίκης που προκαλεί η Εκκλησία προέρχεται ακριβώς από αυτό. Από το 1738 αυτός ο λόγος επιβεβαιώθηκε επίσημα από τον Κλήμη Γ ́»

Alec Mellor, Οι Χωρισμένοι Αδελφοί μας, οι Ελευθεροτέκτονες

Χρησιμοποιώντας την ιταλική γλώσσα ως μέσο επικοινωνίας, είναι πάντα καλό να κατανοούμε τη σημασία των λέξεων, επομένως το αφιερωμένο λεξιλόγιο της ιταλικής γλώσσας είναι ένα καλό σημείο εκκίνησης. Σίγουρα, η διάλυση κάθε όρου μπορεί να μην είναι εξαντλητική, ή θα έχει ατέλειες, αλλά κυρίως διαφορές μεταξύ των κειμένων. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε Λεξιλόγιο είναι και παραμένει ένα σταθερό σημείο από το οποίο ξεκινάμε. Ίσως ανακαλύψετε ότι το επιμελούνται Ελευθεροτέκτονες.

Τεκτονισμός.

Ας δούμε τι προτείνεται για τη λέξη «Τεκτονισμός», συντομογραφία του «Τεκτονισμού». Προερχόμενη από το γαλλικό franc-maçonnerie και από το οποίο franc-maçon (Ελευθεροτέκτονας), θα ήταν η: «μυστική ένωση των λεγόμενων Ελευθεροτέκτονων, που ιδρύθηκε στο Λονδίνο το 1717 με σκοπό την επίτευξη αμοιβαίας βοήθειας και την ηθική και πνευματική ανύψωση των μελών της, η οποία εξαπλώθηκε γρήγορα στην υπόλοιπη Ευρώπη και αλλού (ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής) με ιδιαίτερες πτυχές ανάλογα με τις διάφορες χώρες και τις διαφορετικές τελετουργίες στις οποίες σύντομα έγινε υποδιαιρεμένο, αλλά πάντα χαρακτηρίζεται από την οργάνωση σε στοές που προορίζονται μόνο για άνδρες και διατάσσονται σύμφωνα με μια άκαμπτη ιεραρχία, καθώς και από τη χρήση πολύπλοκων συμβολισμών και μυητικών και εσωτερικών διαδικασιών. έκφραση των κυρίαρχων τάξεων (αριστοκρατία και αστική τάξη), υιοθέτησε αρχικά τις ιδεολογίες του Διαφωτισμού της παγκόσμιας αδελφοσύνης, της ελευθερίας της σκέψης, της δημοκρατίας, ενώ ταυτόχρονα υιοθέτησε θρησκευτικούς συνειρμούς ντεϊστικού τύπου (αντικληρικός στις λατινικές και καθολικές χώρες, αντίθετα συγκεντρώνει πολυάριθμους οπαδούς μεταξύ των Προτεσταντών στις αγγλοσαξονικές και βορειοευρωπαϊκές χώρες) και μπόρεσε να επηρεάσει τα πολιτικά γεγονότα σε διάφορα κράτη, συχνά με μια προοδευτική, ριζοσπαστική, κοσμική έννοια (στη Γαλλία υποστήριξε την Επανάσταση, στην Ιταλία το Risorgimento), μερικές φορές αντίθετα με μια συντηρητική και νομικίστικη έννοια (για παράδειγμα στη Γερμανία), ωστόσο κατέληξε να έχει στις τάξεις της πολυάριθμους εκπροσώπους της πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής εξουσίας σε σημείο που μερικές φορές να αποτελούν μια κρυφή ομάδα πίεσης».1

Πότε «γεννήθηκαν» ο Τεκτονισμός και/ή ο Τεκτονισμός; Είναι δύσκολο να πούμε ακριβώς. Αντί για «γέννηση» θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια «ανάπτυξη» που προέρχεται από τις συντεχνίες των κτιστών-οικοδόμων. Ή, ακόμα καλύτερα, μπορεί κανείς να δει μια «άντληση έμπνευσης» από ήδη υπάρχοντες οργανισμούς για να δημιουργήσει τους δικούς του και σε κάθε περίπτωση επίσης αναμφίβολα μεταμορφωμένους και αρχιτεκτονικούς με διάφορους και διαφορετικούς τρόπους τους τελευταίους τέσσερις αιώνες.

Ο Τεκτονισμός, σύμφωνα με τη δική του παράδοση, εντοπίζεται τρεις χιλιάδες χρόνια πίσω με την κατασκευή του Ναού στην Ιερουσαλήμ. Ο Ναός ζητείται από τον λεγόμενο «θεό» στον βασιλιά του Ισραήλ Δαβίδ. Ο αρχιτέκτονας Χιράμ συμμετείχε στην κατασκευή του Ναού, επίσης και κυρίως με το σχεδιασμό και την κατασκευή δύο συγκεκριμένων κιόνων.

«Ο Θεός» και η Κιβωτός της Διαθήκης.

Σχετικά με την έννοια της λέξης «θεός», που χρησιμοποιείται για να δηλώσει τον χαρακτήρα που είναι γνωστός από τους Ισραηλίτες ως «θεός των δυνάμεων» και με παρόμοιους ορισμούς, θα υπήρχαν πολλά να ειπωθούν και να συζητηθούν. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα αυτής της γραφής.

Σε κάθε περίπτωση, μπορεί να υπενθυμιστεί εν συντομία ότι ο «θεός των δυνάμεων» δίνει στον «λαό του Ισραήλ» την Κιβωτό για να σφραγίσει τη διαθήκη της υποταγής (Βιβλίο Ι των Βασιλέων [Σαμουήλ]). Πρέπει να θυμόμαστε ότι η κιβωτός για την οποία μιλάμε είναι όργανο πολέμου και όχι σύμβολο ειρήνης. Στο Βιβλίο Ι των Βασιλέων μπορούμε να διαβάσουμε ότι το θανατηφόρο όπλο που αποτελεί η Κιβωτός της Διαθήκης δεν κάνει κάποιον άτρωτο και οι Εβραίοι χάνουν τη μάχη. Αυτό είναι το απτό και κραυγαλέο σημάδι ότι αυτός ο «θεός των δυνάμεων» δεν είναι ανίκητος και επομένως δεν είναι Θεός:

 

«4. Και ο λαός έστειλε ανθρώπους στη Σηλώ, και από εκεί έφεραν την κιβωτό της διαθήκης του Κυρίου των δυνάμεων, που κάθεται επάνω στα Χερουβείμ· και οι δύο γιοι του Ηλί, ο Οφνί και ο Φινές, ακολούθησαν την κιβωτό της διαθήκης του Θεού.

5. Και όταν η κιβωτός της διαθήκης του Κυρίου έφτασε στα μέρη, ολόκληρος ο Ισραήλ έκραξε δυνατά, και η γη αντήχησε.
6. Και οι Φιλισταίοι άκουσαν τις δυνατές κραυγές, και είπαν: Ποιος μεγάλος θόρυβος και θόρυβος είναι αυτός που ακούγεται στο στρατόπεδο των Ιουδαίων; Και κατάλαβαν πώς η κιβωτός του Κυρίου είχε φτάσει στο κατάλυμα.
7. Και οι Φιλισταίοι φοβήθηκαν, και είπαν: Ο Θεός ήρθε στα μέρη τους. Και αναστέναξαν, λέγοντας:
8. Αλίμονο σε εμάς. γιατί δεν ήταν τόσο χαρούμενοι χθες, ούτε χθες προχθές. Αλίμονο σε εμάς. Ποιος θα μας σώσει από τα χέρια αυτών των εξυψωμένων θεών; Αυτοί είναι οι θεοί που αποδυνάμωσαν την Αίγυπτο με κάθε είδους κακοτυχίες κοντά στην έρημο.
9. Πάρτε θάρρος, ω Φιλισταίοι, και γίνετε άνδρες, για να μην είστε υπηρέτες των Ιουδαίων, όπως ήταν υπηρέτες σας. Να είστε εγκάρδιοι και να πολεμάτε.
10. Και πολέμησαν τους Φιλισταίους. Και ο Ισραήλ νικήθηκε, και κάθε άνδρας έφυγε στη σκηνή του, και η πανωλεθρία ήταν μεγάλη και τρομερή. και τριάντα χιλιάδες πεζοί χάθηκαν από τους Ισραηλίτες.
11. Και επιασθη η κιβωτος του Θεου, και εθανατωθησαν και οι δυο υιοι του Ηλι, Οφνι και Φινεες».2

 

Στην ουσία, οι Φιλισταίοι χτυπούν τους Εβραίους και παίρνουν στην κατοχή τους την Κιβωτό της Διαθήκης.

Ο «Θεός» είναι η κατ' εξοχήν κατοικία.

Στην Παλαιά Διαθήκη μπορούμε να διαβάσουμε ότι ο «Κύριος» («θεός των δυνάμεων») μίλησε στον προφήτη Νάθαν: «Πήγαινε, και πες στον δούλο μου τον Δαβίδ: «Αυτά λέει ο Κύριος: Θα είσαι εσύ που θα μου χτίσεις σπίτι για κατοικία; Διότι δεν κατοίκησα εν οικία από της ημέρας εκείνης, ότε εξήγαγα τους υιούς Ισραήλ εκ γης Αιγύπτου, έως της ημέρας ταύτης· αλλά ήμουν κάτω από ένα περίπτερο και κάτω από μια σκηνή».3

Αντίθετα, ο Δαβίδ ξεκινά μια σειρά πολέμων, απομακρύνοντας αυτή την κατασκευή, που αναβάλλεται περαιτέρω από έναν λοιμό που έστειλε ο ίδιος ο «Κύριος» για να τον τιμωρήσει για την αμέλειά του, έως ότου ο Δαβίδ «έστησε θυσιαστήριο στον Κύριο σε εκείνο το μέρος, και πρόσφερε ολοκαυτώματα και ειρηνικές δυνάμεις: και ο Κύριος κατευνάστηκε προς τη γη, και η θνητότητα τελείωσε, που διέλυε τον Ισραήλ».4

Τον Δαβίδ τον διαδέχεται ο γιος που απέκτησε από τη Βηθσαβεέ: ο Σελωμώ, ή ο «Ειρηνικός», γνωστός σε εμάς ως Σολομών. Λυπάται για το γεγονός ότι ο πατέρας του δεν μπόρεσε να χτίσει τον ναό και έτσι αποφασίζει να ζητήσει βοήθεια από τον βασιλιά της Τύρου Χιράμ Α' για την κατασκευή του: «Έχω κατά νου να χτίσω έναν ναό στο όνομα του Κυρίου του Θεού μου. Καθώς ο Κύριος πρόσταξε τον Δαβίδ τον πατέρα μου, λέγοντας: Ο γιος σου, τον οποίο θα σε αντικαταστήσω στον θρόνο μου, αυτός θα οικοδομήσει τον οίκο στο όνομά μου. Γι' αυτό, πρόσταξε τους δούλους σου να κόψουν κέδρους του Λιβάνου για μένα, και οι δούλοι μου θα είναι μαζί με τους δούλους σου, και θα σου αποδώσω όλα όσα θα ζητήσεις για τον μισθό των δούλων σου».5

Η Τύρος είναι ο αρχαίος Τυρός, μια φοινικική πόλη που αρχικά βρισκόταν σε δύο νησιά, περίπου ογδόντα χιλιόμετρα νότια της Βηρυτού. Ο Χιράμ Α ́ προμήθευσε τον Σολομώντα με ξύλο κέδρου και ελάτης για την κατασκευή του ναού, ο οποίος κατασκευάστηκε επίσης με τετράγωνες πέτρες. Η Παλαιά Διαθήκη αναφέρει επίσης τις διαστάσεις του ναού, την αρχιτεκτονική του και την ύπαρξη ενός συγκεκριμένου δωματίου που προοριζόταν για το μαντείο που ονομάζεται «Άγια των Αγίων», στο οποίο είναι τοποθετημένη «η κιβωτός της διαθήκης του Κυρίου», πιο γνωστή ως «Κιβωτός της Διαθήκης».6

Στη συνέχεια, ο βασιλιάς Σολομών χρησιμοποίησε έναν τεχνίτη από την Τύρο για την κατασκευή δύο χάλκινων κιόνων, οι οποίοι αργότερα έγιναν αγαπητοί στην παράδοση του κερδοσκοπικού Τεκτονισμού. Ο τεχνίτης ονομαζόταν Χιράμ, από το όνομα του βασιλιά της Τύρου, και «ήταν ένας εργάτης χαλκού γεμάτος σοφία, επιδεξιότητα και εργατικότητα για να κάνει οποιοδήποτε έργο σε μπρούντζο».7

Οι δύο χάλκινοι κίονες με στολίδια και κιονόκρανα, ο ένας ονομάζεται Jachin και ο άλλος Booz, είναι τοποθετημένοι στη στοά του Ναού. Ακολουθεί η περιγραφή των στηλών και των κεφαλαίων: «15. Και έφτιαξε δύο στύλους χάλκινους, κάθε στήλη ύψους δεκαοκτώ πήχεων· και ένα σχοινί δώδεκα πήχεων αγκάλιαζε κάθε στύλο. 16. Έκανε και τα δύο κιονόκρανα χυτά σε χαλκό στην κορυφή των κιόνων: το ένα κιονόκρανο είχε ύψος πέντε πήχεις και το άλλο κιονόκρανο πέντε πήχεις ύψος. 17. Και ήταν σαν δίχτυ και αλυσίδα που συγκρατούνταν μεταξύ τους με αξιοθαύμαστο τέχνασμα. Και τα δύο κιονόκρανα των κιόνων χυτεύτηκαν. Επτά σειρές αλληλογραφίας ήταν στη μία και επτά σειρές αλληλογραφίας στην άλλη πρωτεύουσα. 18. Και για να ολοκληρώσει τους κίονες έκανε δύο σειρές από πλέγματα, που περιέβαλλαν και κάλυπταν τα κιονόκρανα, τα οποία στηρίζονταν στην κορυφή των μελίγκριων. Έκανε το ίδιο πράγμα στη δεύτερη και την πρώτη πρωτεύουσα. 19. Τα κιονόκρανα, που ήσαν στην κορυφή των στύλων τής στοάς, ήταν φτιαγμένα σαν κρίνο, και ήταν τέσσερις πήχεις. 20. Και υπήρχαν και άλλα κιονόκρανα στην κορυφή των κιόνων πάνω από το δίχτυ, ανάλογα με το μέγεθος της στήλης. και γύρω από τη δεύτερη (και πρώτη) πρωτεύουσα υπήρχαν διακόσια δέντρα με τη σειρά. 21. Και έβαλε τους δύο στύλους στη στοά τού ναού· Και όταν φτερούγισε τη δεξιά στήλη, της έδωσε το όνομα Jachin. και αφού έστησε το δεύτερο με τον ίδιο τρόπο, του έδωσε το όνομα Booz. 22. Και στις κορυφές των στύλων τοποθέτησε εκείνο το έργο που έγινε με τον τρόπο του κρίνου. και το έργο των στηλών ολοκληρώθηκε».8

Εκτός από αυτά, χύτευσε πολλά άλλα αντικείμενα σε μπρούντζο, όπως αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη. Αργότερα ο Σολομών έχτισε και άλλα κτίρια, αλλά για διαφορετικές θεότητες: «Αλλά ο Σολομών λάτρευε την Αστάρτη, θεά των Σιδωνίων, και τον Μολώχ, είδωλο των Αμμωνιτών. 6. Και ο Σολομώντας έκανε αυτό που δεν ήταν αρεστό στον Κύριο, και δεν επέμεινε στο να ακολουθεί τον Κύριο, όπως έκανε ο Δαβίδ ο πατέρας του. 7. Τότε ο Σολομών έστησε λατρεία στη Χαμώς, το είδωλο του Μωάβ, στο βουνό απέναντι από την Ιερουσαλήμ, και στον Μολώχ, το είδωλο των γιων του Αμμών».9

Φοίνικες & ανθρωποθυσίες.

Μιλώντας για τη φοινικική Τύρο, η σκέψη μπορεί να τρέξει μόνο στην αρχαία αντίθεση μεταξύ των Φοινίκων (συμπεριλαμβανομένων των Καρχηδονίων ή των Τιμωρών) και των Ρωμαίων. Έχουν επίσης δαπανηθεί ποτάμια λέξεων για αυτό το θέμα, αλλά όλα δεν τελειώνουν με το απλό κίνητρο του ελέγχου της Μεσογείου, όπου έχουμε το ένα κράτος τοποθετημένο στο νότο, το άλλο τοποθετημένο στο βορρά και τη θάλασσα ως το πρώτο θέατρο της μάχης.

Αντίθετα, και πάνω απ' όλα, πρόκειται για τις διαφορετικές αντιλήψεις για τη λειτουργία του ανθρώπου στη Γη: μεταξύ του φοινικικού κόσμου και του ρωμαϊκού κόσμου, το σκηνικό της ζωής κάθε ατόμου και ολόκληρης της κοινωνίας είναι ασύμφωνο.

Ακολουθούν μερικές σύντομες σημειώσεις για την Καρχηδόνα, μια πόλη που κάποτε βρισκόταν στις ακτές της σημερινής Τυνησίας. Σύμφωνα με την παράδοση, οι Φοίνικες την ίδρυσαν το 814 π.Χ. και ονομάζεται Χαρθαγώ από τους Ρωμαίους. Στους επόμενους αιώνες, η Καρχηδόνα κυριαρχεί έναντι των άλλων φοινικικών εμπορικών καταστημάτων και επιβάλλει την παρουσία της σε ολόκληρη τη Μεσόγειο Θάλασσα, ερχόμενη σε σύγκρουση με τους Έλληνες, τους Ετρούσκους και αργότερα με τη Ρώμη. Όσο για το σύστημά της: «Ελάχιστα διατεθειμένη στην κερδοσκοπία και μέτρια στον τομέα της καλλιτεχνικής δημιουργίας, η καρχηδονιακή κοινωνία αφιέρωσε τις ενέργειές της πάνω απ' όλα σε πρακτικές και εμπορικές δραστηριότητες. Η πολιτική του καρχηδονιακού κράτους ήταν εξ ολοκλήρου υποταγμένη στην κατάκτηση του μονοπωλίου του εμπορίου, το οποίο βασιζόταν κυρίως στη διακίνηση σπάνιων αγαθών από μακρινές χώρες (χρυσός από το Μαρόκο, ασήμι από την Ισπανία, κασσίτερος από την Κορνουάλη, κεχριμπάρι από τη Βαλτική, ελεφαντόδοντο και σκλάβοι από την Αφρική). Τον πέμπτο αιώνα, δύο αποστολές (peripli) έκαναν γνωστές μακρινές αγορές, πέρα από το στενό του Γιβραλτάρ».10

Μια πτυχή της φοινικικής θρησκείας ήταν σε πλήρη αντίθεση με την ελληνική και τη ρωμαϊκή θρησκεία. Είναι η θυσία, φαίνεται αρκετά συνηθισμένη, ανθρώπινων ζωών και ιδιαίτερα αγοριών και κοριτσιών, στην κύρια θεότητα: τον Βάαλ ή Βάαλ Αμμών. Όχι ότι οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι δεν ασκούσαν τελετουργικό φόνο, αλλά αυτές ήταν απολύτως σπάνιες περιπτώσεις.

Ας επιστρέψουμε στον Βάαλ: αυτή η θεότητα «της οποίας το όνομα εμφανίζεται συχνά σε αναθηματικές στήλες που σχετίζονται με αυτό της Τανίτ, τιμήθηκε με θυσίες παιδιών».11

Ο Βάαλ είναι παρόμοιος με τον Μολώχ ή Μολόκ: «στα εβραϊκά Μολέκ (από το μελέκ, βασιλιάς), μια υποτιθέμενη θεότητα των Χαναναίων, το όνομα της οποίας συνδέεται στη Βίβλο με τη θυσία παιδιών που κάηκαν στο Τοφέτ, το καμένο, στην κοιλάδα του Χίννων (Γέεννα), κοντά στην Ιερουσαλήμ».12

Ο Βάαλ ή Βάαλ ή «ο Κύριος», ήταν «μεταξύ των Δυτικών Σημιτών, η ονομασία του Χαντάντ, θεού της ατμόσφαιρας που φέρνει καρποφόρα βροχή και καταστροφικές αστραπές, ο κατ' εξοχήν «κύριος», η κύρια μορφή του πανθέου των Χαναναίων, στον οποίο αντιστοιχεί ένας κύκλος θεοτήτων».13

Στη Μεγίττο της Παλαιστίνης βρέθηκε ένα επιχρυσωμένο χάλκινο αγαλματίδιο που απεικονίζει τον θεό Βάαλ, που χρονολογείται από τον δωδέκατο αιώνα π.Χ.

Από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη.

Ο Enzo Fassitelli γράφει: «Η Καρχηδόνα, ο Τοφέτ. Εδώ δεν πρόκειται για νερό, αλλά για αίμα. Ιδεολογιών, πολιτισμών. Εδώ, οι Πούνι, για εξακόσια χρόνια, έσφαξαν τα παιδιά τους και έκαψαν τα σώματά τους για να τα προσφέρουν στη θεότητα».14

Για να εξηγήσει την εικόνα που παρουσιάζει και η οποία προτείνεται προς υποστήριξη αυτού του άρθρου, ο Fassitelli γράφει: «Μας φαίνεται ότι αυτός ο ιερέας, όμορφος, ευθύς, επιβλητικός, αυταρχικός και γαλήνιος, αυτός, ο ιερέας, οδηγεί με αγάπη το παιδί σε ποιος ξέρει σε ποια γιορτή, σε ποιος ξέρει ποια συνάντηση, σε ποιος ξέρει σε ποια ιεροτελεστία ανθρωπιάς και ομορφιάς. Και αντ' αυτού τον οδηγεί «στοργικά» να τον σφάξει για τον «θεό του» (τον δικό του, του ιερέα, φυσικά)».15

Παίρνοντας στα χέρια μας την Παλαιά Διαθήκη, βλέπουμε ότι στη Γένεση είναι γραμμένο: «8. Και είπε ο Αβραάμ: Ο Θεός θα μας δώσει το ολοκαύτωμα, γιε μου. 9. Και ήρθαν στον τόπο που του έδειξε ο Θεός, όπου οικοδόμησε θυσιαστήριο και έβαλε ξύλα επάνω του. και αφού έδεσε τον Ισαάκ τον γιο του, τον έβαλε στο θυσιαστήριο πάνω στο σωρό των ξύλων. 10. Και εξετεινεν την χειρα αυτου και ελαβε το μαχαιρον δια να θυσιαση τον υιον αυτου»16

Στο Λευιτικό, από την άλλη πλευρά, υπάρχει μια σαφής προειδοποίηση κατά των ανθρωποθυσιών με τη χρήση παιδιών: «Δεν θα δώσεις τα παιδιά σου να αφιερωθούν στο είδωλο Μολώχ», σημάδι ότι αυτές ήταν σε κάθε περίπτωση η συνήθης πρακτική.17

Στην Καινή Διαθήκη, στον Ιερεμία, διαβάζουμε: «Και έστησαν θυσιαστήρια στον Βάαλ, που είναι στην κοιλάδα του γιου του Εννόμ, για να αφιερώσουν τους γιους του και τις θυγατέρες του στον Μολώχ, που ποτέ δεν τους πρόσταξα, ούτε μου πέρασε από το μυαλό να κάνουν τέτοιο βδέλυγμα, και ο Ιούδας να πέσει στην αμαρτία».18

Αυτό το απόσπασμα επίσης δεν χρειάζεται κανένα σχόλιο.

Στις Πράξεις των Αποστόλων (Καινή Διαθήκη) μπορούμε επίσης να διαβάσουμε: «Αλλά έφερες το περίπτερο του Μολώχ και το αστέρι του θεού σου Ρεμπάμ, φιγούρες που έφτιαξες για να τα προσκυνήσεις. Και θα σε πάρω πέρα από τη Βαβυλώνα».19

Ακόμα στις Πράξεις των Αποστόλων, αλλά σε μια διαφορετική εκδοχή της Βίβλου, διαβάζουμε αντ' αυτού: «Μου πρόσφερες θυσίες και θυσίες για σαράντα χρόνια στην έρημο, ω οίκος του Ισραήλ; Πήρατε μαζί σας τη σκηνή του Mòloch και το αστέρι του θεού Ρεφάν, εικόνες που φτιάξατε για τον εαυτό σας για να τις λατρεύετε! Γι' αυτό, θα σε εξορίσω πέρα από τη Βαβυλώνα».20

Οι αναφορές του Βάαλ και του Μολώχ είναι διαφορετικές, όχι μόνο αυτές που αναφέρονται εδώ. Προσοχή: δεν αναφέρουν όλες οι εκδόσεις της Βίβλου τις ίδιες ακριβώς λέξεις, όπως διαβάζονται στο κείμενο. Από αυτή την άποψη, μπορείτε να συμβουλευτείτε και να συγκρίνετε τουλάχιστον πέντε εκδόσεις της Βίβλου στον ακόλουθο ιστότοπο: laparola.net.

Οι δύο στήλες.

Επιστρέφοντας στην αναπαράσταση των δύο κιόνων, για να ολοκληρώσω, κάποιοι θέλουν να τις εξομοιώσουν με αυτές του Γιβραλτάρ. Ως αξιοπερίεργο, μπορούμε να θυμηθούμε ότι το όνομα προέρχεται από το Jabal al-Tariq (Όρος του Tariq), μετά το Γιβραλτάρ στα ισπανικά.

Ο Ταρίκ ιμπν Ζιγιάντ αλ-Λάιθι (ibn σημαίνει «γιος») είναι ο Βέρβερος ηγέτης της ισλαμικής θρησκείας που το 711 ξεκίνησε την κατάκτηση του Βησιγοτθικού Βασιλείου της Ισπανίας.

Ένα σημείωμα του Hermann Schreiber αναφέρει τα λόγια του Lévy-Provençal σχετικά με το γεγονός ότι οι Άραβες χρονικογράφοι συμφωνούν στην αναγνώριση της βοήθειας που παρείχαν οι Εβραίοι στους Μουσουλμάνους για την κατάκτηση της Ισπανίας: «Φαίνεται ότι σε πολλές περιπτώσεις οι Εβραίοι ήταν επιφορτισμένοι με τον έλεγχο των κατακτημένων πόλεων, έτσι ώστε να επιτρέψουν στους αραβικούς στρατούς να αφιερώσουν όλες τις δυνάμεις τους στον πόλεμο χωρίς να τους διασκορπίσουν σε φρουρές. Εβραϊκές κοινότητες υπήρχαν σε όλες τις πιο σημαντικές πόλεις».21

Στη μνήμη του ικανού αρχιτέκτονα της Τύρου, ένα περιοδικό της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας ονομάστηκε Hiram. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι οι Ελευθεροτέκτονες είναι, κατά μία έννοια, οπαδοί των εβραϊκών παραδόσεων που αργότερα μεταγγίστηκαν στον Χριστιανισμό, αλλά λέγοντας ότι με αυτόν τον τρόπο η φόρμουλα είναι αναμφισβήτητα αναγωγική.

Ο Alec Mallor επισημαίνει: «Αν θέλουμε να δούμε στον περίφημο θρύλο του Hiram ένα μασονικό μυστικό, είναι από τα τέλη του δέκατου έβδομου αιώνα, νομίζουμε, και όχι από το πρώτο τέταρτο του δέκατου όγδοου αιώνα, όπως είναι γενικά αποδεκτό, ότι αυτός ο θρύλος συγκροτείται προοδευτικά σε ένα μυητικό θέμα».22

Αυτός ο συγγραφέας μιλά κατ' αρχάς για τον «Λειτουργικό Τεκτονισμό» πλαισιώνοντάς τον στο δεύτερο μισό του Μεσαίωνα, για μια μεταγενέστερη περίοδο «μετάβασης» και για τον «Κερδοσκοπικό Τεκτονισμό» που αναπτύχθηκε στις αρχές του δέκατου όγδοου αιώνα: «Η εποχή του κερδοσκοπικού Τεκτονισμού ξεκινά το 1717, την ημερομηνία ίδρυσης της Μεγάλης Στοάς του Λονδίνου, της «μητέρας» όλων των στοών του κόσμου».23

Ασχολείται επίσης με τον εσωτερισμό, την αλχημεία, τη μαγεία, τον συμβολισμό, τους Ναΐτες και την Compagnonage.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ....

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Η Αμερικανική Επανάσταση ήταν μια φάρσα!! Διαπράχθηκε από τους «Ιδρυτές Πατέρες» και τους παρασιτικούς χειριστές τους

 

 

 

Terra Times

Δεδομένου ότι έχουμε φτάσει τα 250 χρόνια από την υπογραφή της υποτιθέμενης Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, είναι σκόπιμο να ρίξουμε μια ματιά στο τι πραγματικά γιορτάζεται.

Ο Αμερικανικός Επαναστατικός Πόλεμος και οι «Ιδρυτές Πατέρες» είναι εμβληματικά θέματα στην επίσημη ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

 

Αν μάθουν λίγα άλλα για την ιστορία, οι μαθητές στις ΗΠΑ σφυροκοπούνται επανειλημμένα με τα δύο παραπάνω θέματα μαζί με την ιδέα ότι η Αμερική είναι «Η χώρα των ελεύθερων και το σπίτι των γενναίων».

Οι Αμερικανοί διδάσκονται επίσης ότι η ελευθερία και τα δικαιώματά τους διασφαλίζονται από ένα Σύνταγμα και μια Διακήρυξη Δικαιωμάτων που δημιουργήθηκε από τους Ιδρυτές Πατέρες για να χρησιμοποιηθεί από όλες τις μελλοντικές γενιές.

Είστε εξοικειωμένοι με τη διάσημη φράση από την ποιμενική κωμωδία του Ουίλιαμ Σαίξπηρ «Όπως σας αρέσει», ότι «Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή»;

Το φρικτό παγκοσμίως σκηνοθετημένο πλανδημικό γεγονός, με ένα σωρό επιπλέον adlib, που βιώσαμε πρόσφατα, είναι μια απόδειξη του ισχυρισμού του Σαίξπηρ.

Το μεγαλύτερο μέρος του αμερικανικού κοινού εξακολουθεί να μην συνειδητοποιεί ότι αυτή η επιχείρηση Covid-19 ήταν σκηνοθετημένη, αν και όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν αυτό το γεγονός καθημερινά.

 

Πολλοί από αυτούς που το κατάλαβαν αυτό νωρίς, έχουν ήδη ερευνήσει προηγούμενες ιστορικές αφηγήσεις, βρίσκοντας πολλές από αυτές να είναι εντελώς κατασκευασμένες, οπότε δεν εξεπλάγησαν όταν συνέβη το τρέχον σκηνοθετημένο γεγονός.

 

Ένας σοφός των αμερικανικών γραμμάτων, ο Σάμιουελ Κλέμενς, κάποτε σωστά διακήρυξε αυτό σχετικά με τις ευρέως αποδεκτές ερμηνείες της αμερικανικής ιστορίας ως μυθικής λαογραφίας, ότι «δεν πρέπει να πιστεύει κανείς όλα όσα ακούει, και ακόμη λιγότερα από αυτά που διαβάζει».

Λοιπόν, όπως αποδεικνύεται μεγάλο μέρος του «επίσημου» Τμήματος Κατήχησης... ε... Η εκπαίδευση, η αμερικανική ιστορία είναι μύθος που δημιουργεί λαογραφία.

Η ευρέως αποδεκτή ιστορική αντίληψη ότι μια κακώς ντυμένη, υποσιτισμένη, ανεπαρκώς εφοδιασμένη και κακώς οπλισμένη ομάδα αγροτών και αποίκων που δεν έχουν δοκιμαστεί από προηγούμενες μάχες θα μπορούσε να παρατάξει οποιοδήποτε είδος βιώσιμης απειλής σε αυτό που ήταν, εκείνη την εποχή κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, ο πιο ισχυρός και δοκιμασμένος στη μάχη στρατός στην ιστορία του οργανωμένου πολέμου, πολύ λιγότερο να τους νικήσει σε οποιοδήποτε είδος παρατεταμένης στρατιωτικής εκστρατείας. είναι ολοφάνερα και εντελώς παράλογο.

Θυμάστε που διδάχτηκες μέσα από ταινίες, μια ιδιαίτερα προτιμώμενη μέθοδο κατήχησης, ότι οι Αμερικανοί στρατιώτες χρησιμοποιούσαν τακτικές ανταρτοπόλεμου για να νικήσουν τους Βρετανούς στρατιώτες. Μυθικό γουρούνι.

Ίσως αναρωτιέστε ήδη γιατί οι Αμερικανοί ιστορικοί μελετητές δεν έχουν εκθέσει την πραγματική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Λοιπόν, για τον ίδιο λόγο σχεδόν όλοι οι γιατροί συμφώνησαν με την επέμβαση Covid, ακόμη και στο σημείο να εγχύσουν το βιολογικό όπλο στους ασθενείς τους. Ο μεγάλος Αμερικανός εικονοκλάστης και άνθρωπος των γραμμάτων, Άπτον Σινκλέρ έγραψε κάποτε: «Είναι δύσκολο να κάνεις έναν άνθρωπο να καταλάβει κάτι όταν ο μισθός του εξαρτάται από το ότι δεν το καταλαβαίνει».

Όσον αφορά την ίδρυση της Αμερικής, το έθνος ήταν σταθερά θεμελιωμένο, τόσο στις αρχές της διακυβέρνησης όσο και στην κοινωνική φιλοσοφία, με βάση τον Ταλμουδικό Ιουδαϊσμό, ο οποίος από μόνος του είναι ένα σημασιολογικό τέχνασμα που καλύπτει μια βαθύτερη αλήθεια. Μετά από βαθύτερη εξέταση, ανακαλύπτει κανείς ότι οι περίφημες ελληνιστικές καταβολές της δημοκρατίας δεν είναι παρά ένα λεπτό συγκαλυμμένο παρασκεύασμα από Ιησουίτες μελετητές. Δεν υπήρξε ποτέ δημοκρατία σε ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας, ούτε υπάρχει τώρα δημοκρατική κυβέρνηση στην Αμερική, ούτε υπήρξε πουθενά αλλού, μόνο η εμφάνιση ή τα χαρακτηριστικά της.

Στην πραγματικότητα, ο Ταλμουδικός Ιουδαϊσμός αντιπροσωπεύει τις αρχές του Φαβιανού σοσιαλισμού, ο οποίος συνδέεται με τις φιλοσοφίες που κρατούνται κρυφά από υψηλούς βαθμούς των τεκτονικών ταγμάτων του Σκωτικού Τύπου. Η φιλοσοφική φύση του Φαβιανισμού μπορεί να βρεθεί στα έργα του Φρειδερίκου Νίτσε, του Χάινριχ Χέγκελ, στον «Ηγεμόνα» του Νικολό Μακιαβέλι και ακόμη και στην Κοινή Λογική του Τόμας Πέιν, ένα προεπαναστατικό ομοσπονδιακό προπαγανδιστικό φυλλάδιο που γράφτηκε κατ' εντολή του λεγόμενου ιδρυτή και υψηλού βαθμού τέκτονα Βενιαμίν Φραγκλίνου.

Οι αλληλένδετες αρχές όλων αυτών των έργων της φιλοσοφικής επιστήμης είναι η ενότητα, η αδελφοσύνη και η αδελφότητα. Άγνωστο στους περισσότερους Αμερικανούς, και προφανώς στους περισσότερους ιστορικούς μελετητές, είναι ότι όλοι αυτοί οι όροι αναφέρονται στο υποκείμενο σύνθημα των διεθνών αδελφικών ταγμάτων του Τεκτονισμού, των πραγματικών ιδρυτών των αμερικανικών, γαλλικών και μπολσεβίκικων επαναστάσεων.

 

Σημείωση- Έχετε παρατηρήσει τα ασπρόμαυρα καρό δάπεδα σε πολλές ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές του Χόλιγουντ; Είναι ένα νεύμα προς τους μασονικούς θεατές.

Η διεθνής τεκτονική αδελφότητα είναι απλώς ένα όργανο. Είναι οι εργάτριες μέλισσες που εκτελούν τις πολιτικές και κοινωνικές προσφορές της άρχουσας ελίτ δεκατριών οικογενειών Ιησουιτών. Πόσο περισσότερο από τυχαίο λοιπόν, η Αμερική ιδρύθηκε στη βάση δεκατριών αποικιών; Όχι, αυτό δεν ήταν καθόλου τυχαίο, διότι το ξετύλιγμα της ιστορίας της ανθρωπότητας δεν συμβαίνει απλώς τυχαία. Η ιστορία είναι η καταγραφή δόλιων γεγονότων που δημιουργούνται από ολόκληρο ύφασμα. Η κυρίαρχη και ευρέως αποδεκτή ιστορική επιστήμη δεν είναι παρά μια λεπτή συγκαλυμμένη καραμέλα που έχει σχεδιαστεί για να αποκρύψει την αλήθεια.

Στο ακρογωνιαίο μασονικό μανιφέστο Moral's and Dogma που συντάχθηκε από τον αείμνηστο Τεκτονικό Μεγάλο Διδάσκαλο Albert Pike, παρουσιάστηκε το σχέδιο για την παγκόσμια επανάσταση. Μια πρόχειρη ματιά στο κείμενο θα αποδείξει σε οποιονδήποτε πέρα από κάθε αμφιβολία πώς γράφεται η ιστορία και ποιος τη φτιάχνει για λογαριασμό της άρχουσας ελίτ των βασιλικών οικογενειών των Ιησουιτών. Πηγαίνοντας πίσω στον 16ο αιώνα, δεκατρείς ελίτ οικογένειες Ιησουιτών ανέθεσαν στις υψηλές μασονικές τάξεις, με επικεφαλής τότε τον Φράνσις Μπέικον, να οργανώσουν επανάσταση για να επιφέρουν την εδραίωση της παγκόσμιας διακυβέρνησής τους, η οποία στην πραγματικότητα ανακηρύχθηκε το 1776. Σωστά παιδιά, αμερικανικά ακαδημαϊκά κείμενα γραμμένα από τους λεγόμενους ιστορικούς δείχνουν ότι η αμερικανική ανεξαρτησία ανακηρύχθηκε, αλλά τελικά δεν χορηγήθηκε ποτέ, επειδή οι αποικίες, μέχρι σήμερα, εξακολουθούν να υπόκεινται στο ρωμαϊκό δίκαιο, το οποίο είναι γνωστό σήμερα ως Ενιαίος Εμπορικός Κώδικας ή ναυτικό δίκαιο.

Το χρυσό κρόσσι στις αμερικανικές σημαίες παρακάτω σημαίνει ότι η χώρα υπόκειται στο βρετανικό ναυτικό δίκαιο των θαλασσών:

 

Αυτός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο, κάθε φορά που κάποιος συντονίζεται στο MSNBC για να παρακολουθήσει «ζωντανή κάλυψη» ό,τι οι ηθοποιοί κάνουν τις κινήσεις που εμφανίζονται για να θεσπίσουν νόμους, θα παρατηρήσει τις δίδυμες στήλες των ρωμαϊκών προσόψεων που εμφανίζονται πίσω από τον ομιλητή της Βουλής καθώς στέκεται στο βήμα για να κάνει την ομιλία του.

 

Όπως και με το πέρασμα της λεγόμενης ιστορίας, αυτό που βλέπει κανείς να συμβαίνει στο αμερικανικό συνέδριο είναι απλώς μια επίδειξη μεγάλου θεάτρου, γεμάτη με ηθοποιούς που παίζουν τους ρόλους τους υπό την κάλυψη ψευδωνύμων.

Γιατί ένας αυτοδιοικούμενος λαός να έχει ανάγκη από εκλεγμένους ηγέτες, ειδικά ηγέτες που είναι απλώς επιλεγμένες μαριονέτες του διοικητικού συμβουλίου του Ναού του Στέμματος που ανήκουν στις μασονικές στοές που ελέγχονται από μια αυτοδιορισμένη άρχουσα ελίτ Ιησουιτών τσακαλιών;

Πριν από πολύ καιρό, οι κυβερνώντες οικογένειες των Ιησουιτών συμβουλεύτηκαν από τους μορφωμένους αυλικούς τους ότι για να εδραιώσουν την ιδέα μιας παγκοσμιοποιημένης φιλοσοφίας στο μυαλό των μαζών και να πραγματοποιήσουν το μεγάλο τους όνειρο για μια παγκοσμιοποιημένη τάξη, ένα τέτοιο σχέδιο θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο με απόλυτη μυστικότητα και με επιμελή υπομονή. Σοφά τους συμβούλεψαν ότι η σταδιακή πρόοδος θα ήταν η καλύτερη προσέγγιση, χρησιμοποιώντας όλα τα απαραίτητα μέσα, είτε πολιτικά είτε κοινωνικά, για την επίτευξη του προτελευταίου στόχου της παγκόσμιας ενοποίησης.

Η αμερικανική επανάσταση δεν ήταν παρά ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, απλώς μια αύξηση ή μέρος του γενικού σχεδίου. Στην πραγματικότητα, η Αμερική, ως εταιρική οντότητα, διατυπώθηκε ως στρατιωτικό όργανο που θα χρησιμοποιηθεί για την επίτευξη των παγκοσμιοποιημένων στόχων.

Πόσες φορές έχει ακούσει κανείς να αναφέρεται στην Αμερική ως «ο αστυνόμος του κόσμου»;

 

 

 

Στην πραγματικότητα, η Αμερική ιδρύθηκε ως εταιρική οντότητα, υποκείμενη σε μονοπωλιακή εταιρική κυριαρχία υπό την προεδρία του βασιλικού καταστατικού και δεσμευμένη από τους όρους και τις προϋποθέσεις μιας σύμβασης με την East India Tea Company. Η Αμερική συνεχίζει να δρα στην παγκόσμια σκηνή μόνο κατ' εντολή των πραγματικών αφεντικών της στη Ρώμη, του στρατιωτικού τάγματος των Ιησουιτών των Ιπποτών της Μάλτας, και σε συνεργασία με την πολυεθνική τραπεζική κοινοπραξία London Crown Temple.

Πολλοί πιστεύουν, λόγω της ζωής τους στην Αμερική, ότι είναι ελεύθεροι.

Οι Αμερικανοί πολίτες δεν είναι ελεύθεροι.

Η Αμερική δεν ήταν ποτέ ελεύθερη.

Οι έννοιες της ελευθερίας είναι μια προσεκτικά προσαρμοσμένη ψευδαίσθηση.

Στην πραγματικότητα, είστε σκλάβοι, σκλάβοι ενός παράνομου θεσμού αιώνων. Η Αμερική δεν συμμορφώνεται με τις διαχρονικές αρετές της ελευθερίας και της ελευθερίας, αλλά με τους βυζαντινούς ομοιόμορφους εμπορικούς κώδικες του εμπορικού δικαίου ή του ναυτικού δικαίου, υπό την αιγίδα του Ναού του Στέμματος στην πόλη του Λονδίνου. Δεν έχει αναρωτηθεί ποτέ κανείς, γιατί οι σημαίες της αίθουσας του δικαστηρίου έχουν κίτρινα κρόσσια; Αυτό είναι το ενδεικτικό σημάδι ότι τώρα στέκεστε υπό τη νομική αιγίδα του νόμου του ναυαρχείου και όχι, όπως σας έχουν διδάξει στο δημόσιο σχολείο, του συντάγματος των ΗΠΑ!

Η Αμερική δεν είναι χώρα, αλλά εταιρεία!

Κάθε πολίτης των ΗΠΑ, λόγω του ότι έχει εκδοθεί ταυτότητα κοινωνικής ασφάλισης, είναι εγγεγραμμένος υπάλληλος και το όνομά σας με κεφαλαία γράμματα στην κάρτα κοινωνικής ασφάλισης πιστοποιεί ότι είστε μετοχές της αμερικανικής εταιρείας. Οι εταιρείες υπάρχουν στα χαρτιά, και δεδομένου ότι το σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών υπάρχει στα χαρτιά, είναι επομένως ένα συμβόλαιο, που περιέχει όρους και προϋποθέσεις που διαπραγματεύονται μεταξύ «esquires» ή δικηγόρων, που καλούνται στο μπαρ στο Crown Temple. Όλοι οι δικηγόροι, είτε το γνωρίζουν είτε όχι, οφείλουν την απόλυτη πίστη όχι στους πελάτες τους που πληρώνουν ή στους δικηγόρους τους, αλλά στον Ναό του Στέμματος, με κέντρο την πόλη του Λονδίνου.

Νομικά, είστε ένα «πρόσωπο», ένας όρος που υπάρχει στα χαρτιά και σας περιγράφει ως άτομο, μια τεχνητή οντότητα που δημιουργήθηκε με βασιλικό καταστατικό, συνταγή ή νομοθετική πράξη. Ο νομικός ορισμός των ΗΠΑ είναι ένας αριθμός προσώπων ενωμένων, σε ένα σώμα, ένα σώμα προσώπων.

Όλοι οι ιδρυτές της Αμερικής, δεν ήταν μόνο αριστοκράτες με γη και τίτλο που παραχωρήθηκε από τον Βρετανό βασιλιά, αλλά ήταν επίσης εκπαιδευμένοι esquires, ή δικηγόροι, που κλήθηκαν στο μπαρ του Temple.

Η διαμάχη με τον βασιλιά, πριν από τον λεγόμενο Αμερικανικό επαναστατικό πόλεμο του δέκατου όγδοου αιώνα, ήταν απλώς μια διαπραγμάτευση όρων και προϋποθέσεων που διαιτητεύτηκαν από τους δικηγόρους στο Ναό του Στέμματος στην πόλη του Λονδίνου, για να διευθετήσουν εκκρεμείς νομικές διαφορές, μεταξύ του Βασιλιά και των βασιλικών αποικιακών υπηκόων του. Είναι σημαντικό να μην συγχέουμε τον βασιλιά με τον Ναό του Στέμματος, γιατί ο πρώτος είναι απλώς πράκτορας του δεύτερου. Ενώ οι βασιλικοί οίκοι της Ευρώπης μπορεί να κατέχουν πραγματικό πλούτο από άποψη γης και πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία με τη μορφή μετοχών, ομολόγων και φυσικών πόρων, ήταν, και εξακολουθούν να είναι, υπόχρεοι στον Ναό του Στέμματος, προκειμένου να διατηρήσουν το τεράστιο χαρτοφυλάκιό τους.

Ο Ναός του Στέμματος ιδρύθηκε σε δύο μέρη, γνωστά ως Γύρος και Τέμπλο. Το πρώτο, που ιδρύθηκε το 1185, διαμορφώθηκε σύμφωνα με τον Πανάγιο Τάφο στην Ιερουσαλήμ, την κεντρική έδρα των κύριων δανειστών. Το τελευταίο, γνωστό ως Chancel, στεγάζει τον νομικό μηχανισμό του Crown Temple και χωρίζεται σε δύο μέρη, το ένα γνωστό ως μεσαίος ναός (Lincoln's Inn), το άλλο γνωστό ως εσωτερικό (Grey's Court).

Και τα δύο τμήματα, ή τμήματα, περιέχουν τα γραφεία του Στέμματος των αδειοδοτημένων δικηγόρων ή των esquires και τα διάφορα γραφεία franchise της τράπεζας Crown Temple. Από την ίδρυση της εκκλησίας του Ναού, ή του Ναού του Στέμματος, η ίδια η οργανωτική αρχή της κοινωνίας περιστρέφεται γύρω από την έννοια του εμπορικού εμπορίου, της εμπορίας εμπορικών αγαθών και των βοηθητικών υπηρεσιών.

Κάθε πολίτης των ΗΠΑ είναι εξ ορισμού μια μονάδα εμπορικού εμπορίου, το ομόλογο για το οποίο μπορεί να διαπραγματευτεί, να αγοραστεί ή να πωληθεί.

Η πραγματική φύση της διαμάχης μεταξύ των αμερικανικών αποικιών και του Βρετανού βασιλιά, δεν ήταν για την απόκτηση ελευθερίας ή ελευθερίας για τον απλό άνθρωπο - γιατί αυτή είναι απλώς μια λανθασμένη αντίληψη που δημοσιεύτηκε στα βιβλία ιστορίας των δημόσιων σχολείων. Στην πραγματικότητα, οι ιδρυτές έβλεπαν τον απλό άνθρωπο ως τίποτα περισσότερο από βοοειδή, μια τεράστια δεξαμενή ανθρώπινου δυναμικού προς εκμετάλλευση.

Όσον αφορά τον πόλεμο της Αμερικανικής Επανάστασης, η πραγματική διαμάχη ήταν για τις πραγματικές ιδιοκτησίες γης των ευγενών αριστοκρατών και τους φόρους που αναγκάστηκαν να πληρώσουν στο Ναό του Στέμματος στο Λονδίνο. Το σύνταγμα είναι απλώς ένα εσωτερικό σημείωμα μεταξύ πρακτόρων του Ναού του Στέμματος, που περιγράφει λεπτομερώς τα αποτελέσματα μιας νομικής διαπραγμάτευσης που παρέχει ορισμένα δικαιώματα και προνόμια. Ο απλός άνθρωπος, ως συνήθως σε όλη την ιστορία, δεν ήταν καθόλου μυημένος σε αυτή τη διαπραγμάτευση. Το σύνταγμα δεν εγγυάται την ελευθερία κανενός. Αντίθετα, η Αμερική εξακολουθεί να είναι μια αποικία του στέμματος, δεσμευμένη και υποκείμενη στα διπλώματα ευρεσιτεχνίας και τους χάρτες που ορίζονται από τον Ναό του Στέμματος.

Αυτή η έννοια πηγαίνει πίσω στον Κώδικα του Χαμουραμπί, που έχει να κάνει με το εμπορικό δίκαιο που διεξάγεται στην ανοιχτή θάλασσα. Κατά τη γέννηση, σας δόθηκε ένα όνομα, το οποίο από νομική άποψη, αποτελεί μια φανταστική οντότητα. Το όνομα που εμφανίζεται στο πιστοποιητικό γέννησής σας είναι η εταιρική σας ταυτότητα, που σημαίνει επίσημα ότι είστε ένα εμπόρευμα, ένας ανθρώπινος φορολογικός πόρος, που μπορεί νόμιμα να επιβληθεί, να αγοραστεί και να πωληθεί! Αυτό έχει να κάνει με νομικούς όρους και προϋποθέσεις, αυτά τα πράγματα που κανείς δεν φαίνεται να διαβάζει προσεκτικά πριν υπογράψει στη διακεκομμένη γραμμή οποιασδήποτε συμβατικής συμφωνίας, είτε έντυπης είτε ψηφιακής.

Κάθε φορολογικό δολάριο που εισπράττεται από την εφορία, δεν προχωρά για να πληρώσει την αρχή του εθνικού χρέους, αλλά μόνο τους τόκους. Τα χρήματα των φόρων που συλλέγονται για την εξόφληση των τόκων των χρεωστικών γραμματίων που τέθηκαν σε κυκλοφορία από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, επιστρέφουν στον Ναό του Στέμματος στο Λονδίνο, συγκεκριμένα στον μεσαίο ναό. Η IRS, η οποία, όπως και η Federal Reserve, είναι μια ιδιωτική εταιρεία, ενεργεί ως πράκτορας είσπραξης για λογαριασμό του Ναού του Στέμματος από το 1921. Κάθε δολάριο που τυπώνεται σε κυκλοφορία από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, είναι απλώς ένα χάρτινο γραμμάτιο ή μια υπόσχεση πληρωμής σε κάποια μελλοντική ημερομηνία, ο τόκος του οποίου μπορεί να καθοριστεί ή να αλλάξει σύμφωνα με την ιδιοτροπία και το καπρίτσιο του Προέδρου της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, ο οποίος ενεργεί ως αντιπρόσωπος για λογαριασμό του Ναού του Στέμματος.

Ο Ναός του Στέμματος είναι ένα αποκλειστικό μονοπώλιο, που αποτελείται από δικηγόρους και τραπεζίτες. Η παγίδα εδώ, είναι ότι σε αντίθεση με εσάς, ένα άτομο, μια νομική φαντασία, κανένα από τα Inns of Court εντός του Ναού του Στέμματος δεν είναι στην πραγματικότητα ενσωματωμένο, και για καλό λόγο. Δεν μπορεί κανείς να εγείρει αξίωση εναντίον, στην ουσία μήνυσης, μιας μη εταιρικής οντότητας, διασφαλίζοντας έτσι την ακεραιότητα αυτού του βυζαντινού μονοπωλίου. Αυτή η μυστική κοινωνία επεκτείνεται στα Αμερικανικά Πανδοχεία της Αυλής, που υπάρχουν σε κάθε πολιτεία της ένωσης. Αυτοί είναι ανεξάρτητοι οργανισμοί, βοηθητικοί του Ναού του Στέμματος του Λονδίνου. Δεδομένου ότι όλα τα δικαστήρια στις ΗΠΑ διέπονται από τον Ενιαίο Εμπορικό Κώδικα ή το ναυτικό δίκαιο, το σύνταγμα δεν ισχύει σε καμία περίπτωση. Αυτή η ιδέα ή έννοια, είναι απλώς ένα προπέτασμα καπνού για το κοινό.

Το σύνταγμα των ΗΠΑ είναι απλώς μια νομική συμφωνία που έγινε μεταξύ πρακτόρων του Ναού του Στέμματος και είναι τραπεζικά και νομικά franchise. Το προοίμιο που περιέχει τη διακήρυξη των δικαιωμάτων, που αρχίζει «Εμείς ο Λαός», δεν ισχύει για εσάς και εμένα, μόνο για εκείνους που συνδέονται ως franchise με τα Inns of Court στο Crown Temple. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, συχνά θα ακούσει κανείς να απορρίπτεται μια αστική υπόθεση όταν κάποιος προσπαθεί να στηρίξει ένα επιχείρημα ενώπιον της έδρας μόνο σε συνταγματικούς λόγους. Η εταιρεία των ΗΠΑ διέπεται αποκλειστικά από το ναυτικό δίκαιο, το δίκαιο της θάλασσας, όχι, όπως έχετε διδαχθεί στο δημόσιο σχολείο, το Σύνταγμα που συντάχθηκε τον δέκατο όγδοο αιώνα.

Η πλειοψηφία των υπογραφόντων των ιδρυτικών εγγράφων της Αμερικής, συμπεριλαμβανομένης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων, του ιδρυτικού Συντάγματος και της Συνθήκης Ειρήνης, ήταν στην πραγματικότητα ακόλουθοι ή δικηγόροι, με ορκισμένη πίστη στον Ναό του Στέμματος. Οι όροι της Συνθήκης Ειρήνης, που συντάχθηκαν μετά την παύση των εχθροπραξιών της Αμερικανικής Επανάστασης το 1783, διαπραγματεύτηκαν στο Παρίσι οι ακόλουθοι του Ναού του Στέμματος Βενιαμίν Φραγκλίνος και Τζον Άνταμς. Είναι αξιοσημείωτο ότι όλοι οι υπογράφοντες που συμμετείχαν στη διαπραγμάτευση των όρων, όχι μόνο της Συνθήκης Ειρήνης, αλλά όλων των ιδρυτικών εγγράφων της Αμερικής, ήταν εκπρόσωποι του ίδιου προεδρεύοντος συμβασιούχου αντιπροσώπου, του Ναού του Στέμματος, και δεν ενεργούσαν σε άμεση νομική αντίθεση.

Ως εκ τούτου, εκτεινόμενη από το έτος 1776, δυνάμει όλων των μεταγενέστερων χαρτών, διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, αδειών και καταστατικών που διαπραγματεύτηκαν οι πράκτορες του Ναού του Στέμματος, και δυνάμει των χρεογράφων που εκδόθηκαν από ιδιωτικές τράπεζες όπως η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, συνδεδεμένη με τον Ναό του Στέμματος, η Αμερική ήταν νομικά δεσμευμένη στο διηνεκές με τον Ναό του Στέμματος, και είναι το μεσαίο πανδοχείο του, και όχι, καθώς διαδοχικές γενιές Αμερικανών έχουν ξεγελαστεί και πιστεύουν, ελεύθεροι και ανεξάρτητοι.

Η γενικά πιστευτή απεικόνιση του πώς ιδρύθηκε η Αμερική, που καταγράφεται σε βιβλία ιστορίας των δημόσιων σχολείων και σε άλλα επιστημονικά κείμενα ιστορίας, είναι μια πλήρης μυθοπλασία και αντιπροσωπεύει ένα κολοσσιαίο ψέμα. Αυτό το ψέμα έχει διαιωνιστεί μέσω ψευδών αντιλήψεων που διαδίδονται από δημόσια σχολεία και αμερικανικά πανεπιστήμια για τη λεγόμενη τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Το δικαστικό σώμα της Αμερικής, γεμάτο με καταδίκους που δεσμεύονται μέσω προφορικού και γραπτού όρκου στον Ναό του Στέμματος, έχουν σκόπιμα παρερμηνεύσει τους όρους και τις προϋποθέσεις των ιδρυτικών εγγράφων της Αμερικής, προκειμένου να κρατήσουν αυτό το μυστικό άγνωστο στο αμερικανικό κοινό. Όμως, οι λέξεις, οι ερμηνείες των οποίων έχουν συχνά δύο σημασίες, μία για τις ελίτ και μία για τον απλό άνθρωπο, ήταν πάντα το πιο έντονο όπλο στο οπλοστάσιο της άρχουσας ελίτ, που χρησιμοποιήθηκε έξυπνα και συνετά για τη διατήρηση της ηγεμονίας της πάνω στις μάζες.

 

Σύμφωνα με τον Φράνσις Μπέικον, στο κείμενό του «Η Νέα Ατλαντίδα», η κατάκτηση και ο εποικισμός της βορειοαμερικανικής ηπείρου, με τις δυνατότητές της για την εξόρυξη τεράστιων φυσικών και ανθρώπινων πόρων, θα υπήρχε ως ιδανικό προγεφύρωμα από το οποίο θα ξεκινούσε ένας ισχυρός καταλύτης για το σχηματισμό και την υλοποίηση μιας παγκοσμιοποιημένης φεουδαρχικής τάξης υπό την προεδρία των δεκατριών ελίτ οικογενειών των Ιησουιτών.

 

Η «Νέα Ατλαντίδα» του Μπέικον ήταν από πολλές απόψεις η πρώτη που αντιπροσώπευε ένα σχέδιο για τον αποικισμό της Αμερικής και υποστήριξε την ιδέα ότι η βορειοαμερικανική ήπειρος στο σύνολό της «θα γινόταν ένας παράδεισος στον οποίο οι άνθρωποι θα ακολουθούσαν τη λογική, θα γίνονταν θεοί και θα εργάζονταν για μια παγκόσμια δημοκρατία που στη συνέχεια θα αναπαρήγαγε τις ουτοπικές συνθήκες της Αμερικής σε όλο τον γνωστό κόσμο».

Ακούγεται οικείο αυτό παιδιά; Γιατί, θα έπρεπε.

Διότι, τα συναισθήματα του Μπέικον επαναλήφθηκαν από τον Πρόεδρο Τζορτζ Μπους κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για την εμπλοκή της Αμερικής στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, ότι η Αμερική επιδίωκε μόνο να «φέρει τη δημοκρατία στον κόσμο».

 

Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Μπέικον ήταν ένας Ροδόσταυρος, μια μυστική κοινωνία της ελίτ της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας που φιλοξενούσε μεγάλα παγκόσμια σχέδια και ουτοπικές φιλοσοφίες βασισμένες στον Πυθαγόρα και την Πολιτεία του Πλάτωνα (ένα κείμενο που εξέφραζε την ιδέα ότι μόνο η ελίτ ήταν κατάλληλη να κυβερνήσει) που τελικά θα εξελισσόταν στον Σκωτσέζικο Τύπο του Τεκτονισμού, η πρώτη στοά του οποίου ιδρύθηκε στις αμερικανικές ακτές στη Βοστώνη και ήταν γνωστή ως Στοά του Αγίου Ιωάννη.

Σήμερα, η βόρεια δικαιοδοσία του Σκωτικού Τύπου επικεντρώνεται στο Λέξινγκτον της Μασαχουσέτης, την τοποθεσία της πρώτης υποτιθέμενης αψιμαχίας μεταξύ αποικιοκρατών τακτικών και βρετανικών δυνάμεων. Ο Ιησουίτης ανώτερος στη Ρώμη είναι ο πραγματικός δάσκαλος της διεθνούς αδελφότητας του Τεκτονισμού και το τάγμα των Ιησουιτών ήταν υπεύθυνο για τη σύνθεση όλων των Τύπων. Το παρακάτω απόσπασμα είναι από έναν από τους πιο πρεσβύτερους και σεβαστούς αδελφούς του τάγματος, τον Manly P. Hall, απευθείας από τη σελίδα 3 του κειμένου του 1944, «The Secret Destiny of America»:

«Ο Τεκτονισμός είναι η Εκκλησία του Σατανά που μεταμφιέζεται σε ένα αδελφικό μυστικιστικό φιλανθρωπικό τάγμα. Είναι μέτωπο για τους μασονικούς και καμπαλιστές κεντρικούς τραπεζίτες που ξεκίνησαν τις ΗΠΑ ως όχημα για να προωθήσουν τη Νέα Παγκόσμια Τάξη τους».

 

Μια σημαντική πηγή που βολικά παραβλέπεται από τους κύριους ιστορικούς μελετητές, είναι το κείμενο του Bernard Fay που δημοσιεύτηκε το 1935, με τίτλο «Επανάσταση και Τεκτονισμός». Σε αυτό το κείμενο, η Fay εξηγεί ότι οι αρχικές δεκατρείς αμερικανικές αποικίες ήταν μάλλον απομονωμένες από θρησκευτικές πεποιθήσεις, έθιμα, φυλετικά προφίλ, καθώς και κυβερνητικές πολιτικές δομές. Όμως, η αδελφότητα των τεκτόνων είχε μια λύση για να ενώσει τις διαφορετικές αποικίες εμφανιζόμενη να υποδαυλίζει μια επανάσταση. Γνωρίζοντας ότι οι περισσότεροι άποικοι εξακολουθούσαν να θεωρούν τους εαυτούς τους πιστούς στο βρετανικό στέμμα, ήξεραν ότι τίποτα λιγότερο από τους πιο εξωφρενικούς ψυχολογικούς χειρισμούς θα τους προκαλούσε συναισθηματική οργή σε αντίθεση με το στέμμα.

Ωστόσο, όπως μπορεί να επιβεβαιώσει κάθε Αμερικανός που θυμάται τα σουρεαλιστικά γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, τίποτα δεν ενώνει έναν λαό ενάντια σε έναν κοινό εχθρό, πραγματικό ή φανταστικό, όπως η έννοια του υποκινούμενου πολέμου, ακόμη και με το πιο αδύναμο πρόσχημα. Ο Fay συνεχίζει εξηγώντας τι ακριβώς σχεδίαζε να κάνει η αδελφότητα της Μασονίας για να ενώσει τις αμερικανικές αποικίες:

«Μόνο ο Τεκτονισμός ανέλαβε να θέσει τα θεμέλια για την εθνική ενότητα στην Αμερική επειδή, ως μυστική εταιρεία, μπορούσε να εξαπλωθεί σε όλες τις αποικίες και να εργαστεί σταθερά και σιωπηλά. Δημιούργησε μια περιορισμένη αλλά πολύ εξέχουσα τάξη ανθρώπων, ένα αίσθημα αμερικανικής ενότητας χωρίς το οποίο δεν θα υπήρχαν Ηνωμένες Πολιτείες».

Οι τέκτονες είναι μάστορες του θεάτρου και ιστορικά καταγεγραμμένα γεγονότα όπως η βόλτα του Paul Revere (ο Revere ήταν ένας υψηλόβαθμος τέκτονας που ανήκε στη στοά του Αγίου Ιωάννη) και ακόμη και το περίφημο Boston Tea Party, όπως και η πρόσφατη βομβιστική επίθεση στη Βοστώνη ήταν ακριβώς αυτό, θεατρικές παρουσιάσεις σχεδιασμένες για να δημιουργήσουν εμβληματικές εικόνες που θα αντανακλούσαν τη μνήμη των ιστορικών μεταγενέστερων. Στην πραγματικότητα, όσοι συμμετείχαν στο λεγόμενο κόμμα ήταν ορκισμένοι τέκτονες, που συμμετείχαν σε σκηνοθετημένο θέατρο σχεδιασμένο να τοποθετήσει στο μυαλό των hoi polloi κάτι επαναστατικό μπορεί να συνέβαινε.

 

Ένας άλλος σημαντικός ηθοποιός του λεγόμενου «Ιδρυτή Πατέρα» ήταν ο Βενιαμίν Φραγκλίνος.

Αποδεικνύεται ότι ο γέρος Μπένι Φράνκλιν δεν ήταν αυτός που νόμιζες ότι ήταν. Όπως υποπτεύεται, η επίσημη βιογραφία του είναι γεμάτη με κάτι περισσότερο από περίεργες ανωμαλίες. Ο Φραγκλίνος δεν ήταν ούτε πατριώτης ούτε ιδρυτής, αλλά αριστοκράτης με άμεσες γενεαλογικές σχέσεις με τον βασιλιά Γεώργιο Γ'. Υπάρχουν επίσης εμπειρικές ενδείξεις ότι ο Φράνκλιν μπορεί να ήταν Βρετανός κατάσκοπος.

Ο γερο-Μπένι ήταν πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών. Όχι μόνο αυτό, ο Φράνκλιν ήταν Ελευθεροτέκτονας υψηλού βαθμού της Σκωτσέζικης Ιεροτελεστίας. Αυτές οι δύο ιστορικές παραλείψεις από μόνες τους υποδεικνύουν ότι η επίσημη αφήγηση που προσφέρεται ευρέως από τα κυρίαρχα κείμενα πρέπει να αμφισβητηθεί.

Αναρωτιέται κανείς αν οι κυρίαρχοι ιστορικοί μελετητές γνωρίζουν πραγματικά την ταγγισμένη κοπριά που πλασάρεται ως αμερικανική ιστορία. Ίσως είναι, και συνεχίζουν να παίζουν τα χαρτιά τους κοντά στο γιλέκο από φόβο μήπως χάσουν τις πολύτιμες μόνιμες θέσεις τους σε πανεπιστήμια κύρους αν τολμήσουν να δημοσιεύσουν την αλήθεια. Η βιογραφία του Βενιαμίν Φραγκλίνου δεν αποτελεί εξαίρεση, όπως θα αποδειχθεί αμέσως. Αυτό που ακολουθεί θα φανεί μεγάλο, καθώς οι στενές γενεαλογικές σχέσεις του Φράνκλιν τόσο με τον βασιλιά Γεώργιο Γ' όσο και με την υψηλή βρετανική αριστοκρατία, έχουν σημαντική σχέση με την πραγματική ταυτότητα του Τζορτζ Ουάσιγκτον, του πρώτου προέδρου της Αμερικής.

Κάποιος ενημερώνεται από την επικρατούσα ιστορία ότι η καταγωγή του Βενιαμίν Φραγκλίνου ήταν ταπεινή. Μάλιστα, υποστηρίζεται ότι ήταν γιος ενός κατασκευαστή κηροπήγιο. Αυτή η βιογραφική λεπτομέρεια, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται αντιφατική σε σύγκριση με την υψηλή περιπέτεια και την ταχεία ανοδική κινητικότητα που περιγράφονται κατά τη διάρκεια των χρόνων διαμόρφωσης του Φράνκλιν. Το μεγαλύτερο μέρος, αν όχι όλη η νεαρή ζωή του Φράνκλιν, διαβάζεται σαν τη μεγάλη δημιουργία σεναριογράφων του Χόλιγουντ, γεμάτη αφηγηματικές απιθανότητες και βολικές συσκευές πλοκής.

 

Αν και η ιστορία μας λέει ότι ο βασικός ιδρυτής της Αμερικής ήταν μια μορφωμένη και σοφή προσωπικότητα, μαθαίνει κανείς μάλλον εκπληκτικά ότι δεν ήταν καλά μορφωμένος και ότι ο Φράνκλιν στην πραγματικότητα δεν προχώρησε περισσότερο από αυτό που σήμερα θα θεωρούνταν εκπαίδευση γυμνασίου. Και όμως, διαβάζει κανείς ότι όχι μόνο ο Φράνκλιν πέτυχε αργότερα κατορθώματα μεγάλης και καινοτόμου επιστημονικής εφεύρεσης, αλλά ενώ ήταν ακόμη στην άνθιση της εφηβείας, ο Φράνκλιν διέφυγε στη Φιλαδέλφεια, όπου οι ιστορικοί μας λένε ότι σύντομα ξεκίνησε μια εφημερίδα με γενναιόδωρη οικονομική βοήθεια που παρείχε ο κυβερνήτης της Πενσυλβάνια.

Η βιογραφία του Φράνκλιν ενημερώνει επίσης, ενώ ήταν ακόμη στην εφηβεία του, ταξίδεψε με πλοίο στη Βρετανία και μόλις έφτασε εκεί, του παρασχέθηκε κρεβάτι και διατροφή στο σπίτι ενός πλούσιου ευγενή. Το ταξίδι με πλοίο ήταν ακόμη πιο ακριβό από ό,τι με άλογο και άμαξα, και σίγουρα δεν ήταν ένας τρόπος ταξιδιού άμεσα διαθέσιμος στην εργατική τάξη - εκτός εάν, δηλαδή, απασχολούνταν για να εργάζονται στο πλοίο σκουπίζοντας τα καταστρώματα ή μεταφέροντας κοκτέιλ στις καμπίνες των πλούσιων επιβατών. Για άλλη μια φορά, οι ιστορικοί θα ήθελαν το κοινό να πιστέψει ότι ο Φράνκλιν, μόλις έφτασε στη Βρετανία, έτυχε να ανακαλύψει έναν άλλο άνθρωπο με αριστοκρατικά μέσα για να τον βοηθήσει στην απίθανη πορεία του προς την επιτυχία, τον πλούτο και τη φήμη.

Αλήθεια παιδιά; Είναι πιθανό, τότε ή τώρα, ένας νεαρός δραπέτης με απλή εκπαίδευση γυμνασίου να ενδιαφέρει πλούσιους άνδρες ως υποψήφιο επιχειρηματικό συνεργάτη;

Κατά γενική ομολογία, ο Φράνκλιν είτε ήταν ευλογημένος με ασυνήθιστη περιουσία, είτε ίσως υπάρχει άλλη πιθανότητα. Κάτι που οδηγεί σε πιο προσεκτική εξέταση του γνήσιου υπόβαθρου του Φράνκλιν. Αποδεικνύεται ότι η πραγματική οικογενειακή καταγωγή του γερο-Μπένι ήταν πολύ μεγαλύτερη και κάθε άλλο παρά ταπεινή. Η πρώτη ένδειξη που ακυρώνει το υπόβαθρο της εργατικής τάξης του Φράνκλιν προήλθε από την εξέταση των οικογενειακών σχέσεων της μητέρας του, Abiah Folger.

Το γενεαλογικό δέντρο Folger εκτείνεται πίσω στους πρώτους αμερικανικούς αποικιακούς οικισμούς στη Βιρτζίνια και τη Μασαχουσέτη, σε αυτό που έγινε γνωστό ως Salem Village. Δεν θα το ξέρατε, όχι μόνο ο Φράνκλιν βοήθησε στη σύνταξη του νομικού εγγράφου που καθιέρωνε τους όρους και τις προϋποθέσεις της «ανεξαρτησίας» της Αμερικής, αλλά συνέταξε τον επίσημο νομικό χάρτη που καθιέρωσε τη βασιλική επικράτεια που αργότερα έγινε γνωστή στους Αμερικανούς ως πολιτεία της Βιρτζίνια.

Επιπλέον, οι ιστορικοί θέλουν το κοινό να πιστέψει ότι οι Folger's και άλλες οικογένειες που εγκαταστάθηκαν στην Αμερική διέφυγαν από θρησκευτικές διώξεις, αντί να δημιουργήσουν κερδοφόρα εμπορικά φυλάκια για την εταιρεία East India Tea, μια εταιρική οντότητα που ιδρύθηκε και εγκρίθηκε με βασιλικό καταστατικό. Πράγματι, οι Folger's είχαν στενούς οικογενειακούς δεσμούς με τη βρετανική αριστοκρατία και με τις βασιλικές γραμμές αίματος και δεν ήταν, όπως τα βιβλία ιστορίας θα ήθελαν να πιστέψει το κοινό, ταπεινοί και ευσεβείς προσκυνητές.

Οι ιστορίες που περιστρέφονται από Αμερικανούς ιστορικούς σχετικά με τους Πουριτανούς και τους Προσκυνητές που εγκαθιδρύουν γενναία έναν νέο κόσμο για την υπόθεση της θρησκευτικής ελευθερίας είναι καθαρή προπαγάνδα. Ας το παραδεχτούμε, αν οι ιστορικοί έλεγαν την αλήθεια για τις αφίξεις των Folger και άλλων λεγόμενων πουριτανών στην Αμερική για αυστηρά εμπορικούς σκοπούς, αυτό θα έτεινε να προδώσει ολόκληρο το παιχνίδι της άρχουσας ελίτ για την απόκτηση πλούτου και εξουσίας, έτσι δεν είναι; Υπό το πρίσμα της βασιλικής και ευγενούς κληρονομιάς της οικογένειας Folger, πώς γίνεται ο Josiah Franklin, ένας ταπεινός κατασκευαστής κηροπήγιων να γνώρισε και να παντρεύτηκε έναν πλούσιο πρωτοεμφανιζόμενο; Ψάχνοντας βαθύτερα στο γενεαλογικό δέντρο του Folger, μαθαίνει κανείς ότι ο παππούς του Abiah Folger ήταν «Ιππότης του Σώματος» του βασιλιά Ερρίκου Ζ'.

Ιππότης ή Esquire του σώματος του βασιλιά ήταν μια διακεκριμένη θέση, που παρείχε στον κάτοχο του τίτλου στενή και οικεία πρόσβαση στον βασιλιά και τη δυνατότητα μεγάλης επιρροής. Μια γενιά μπροστά, μαθαίνει κανείς ότι ένας ακόμη συγγενής της οικογένειας Folger, ο Sir William Brereton εισήλθε επίσης στη βασιλική υπηρεσία και έγινε γαμπρός του Privy Chamber του Henry VIII. Στην πραγματικότητα, οι πρόγονοι του Φραγκλίνου ήταν ευγενείς γαιοκτήμονες και γαιοκτήμονες, και σε αντάλλαγμα για τις πιστές βασιλικές τους υπηρεσίες τους δόθηκαν γενναιόδωρες παραχωρήσεις γης τόσο στο Τσέσαϊρ όσο και στις Ουαλικές Μάρκες. Αυτά τα γενεαλογικά γεγονότα από μόνα τους δυσφημούν την επίσημη βιογραφία και την ταπεινή οικογενειακή καταγωγή του Βενιαμίν Φραγκλίνου.

Από αυτή τη νέα κατανόηση προκύπτουν περαιτέρω ερωτήματα. Θα μπορούσε να ήταν δυνατόν ο νεαρός Φράνκλιν να μην το έσκασε απλώς από την ταπεινή παιδική του κατοικία που βρισκόταν στην αποικιακή Milk Street της Βοστώνης, αλλά στάλθηκε σε μια αποστολή κατ' εντολή του βρετανικού στέμματος, και ότι μια φορά στη Φιλαδέλφεια, συναντήθηκε με άλλους επίσης στενά συνδεδεμένους με το βρετανικό στέμμα; Μήπως ο σκοπός της εφημερίδας του Φράνκλιν ήταν να ράψει τους σπόρους της επαναστατικής προπαγάνδας στο μυαλό του κοινού, να αρχίσει να προαναγγέλλει τη δημοφιλή ιστορική αφήγηση της Αμερικανικής Επανάστασης που θα αντηχούσε στους επόμενους;

Το ερώτημα παραμένει, εάν αυτά τα γεγονότα σχετικά με τον Φράνκλιν, αν και θαμμένα κάτω από σωρούς ιστορικών κειμένων που διακηρύσσουν την κυρίαρχη γραμμή, είναι εύκολα προσβάσιμα σε οποιονδήποτε ανήκει στο ευρύ κοινό που είναι πρόθυμος να τα αναζητήσει, γιατί οι ιστορικοί μελετητές συνεχίζουν να διακινούν τέτοια εξωφρενικά ψέματα;

Είναι σαφές ότι ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, από μικρή ηλικία, ήταν προετοιμασμένος για βασιλική υπηρεσία όπως και οι πρόγονοί του. Για να κρύψουν αυτό το γεγονός και να αποθαρρύνουν περαιτέρω εικασίες, οι ιστορικοί του κυρίαρχου ρεύματος ανέπτυξαν πρόσφατα τη γραμμή απόσπασης της προσοχής ότι υπήρχε μια οικογενειακή ρήξη μεταξύ του Φράνκλιν και του γιου του, Σερ Γουίλιαμ, ενός Βρετανού πιστού. Ο γιος του Φράνκλιν χρίστηκε ιππότης από το βρετανικό στέμμα. Μια σαφής εικόνα αναπτύσσεται, καθώς τόσο ο Φράνκλιν όσο και η οικογένειά του ήταν ο βασικός άξονας όχι μόνο βοηθώντας στη διάδοση της προπαγάνδας της επαναστατικής ζέσης γύρω από τις αμερικανικές αποικίες, αλλά και στη δημιουργία της αφήγησης γεγονότων που, στο μέλλον, θα γίνονταν αντιληπτά ως αμερικανικά ιστορικά μιμίδια. Αυτή είναι η βασική δουλειά των πρακτόρων της αντικατασκοπείας, να διαδίδουν προπαγάνδα και να δημιουργούν ψυχολογικές επιχειρήσεις για να επηρεάσουν την αντίληψη του εχθρού για την πραγματικότητα. Σε αυτή την περίπτωση, θα μπορούσε να υποστηριχθεί, ο στοχευμένος εχθρός ήταν οι Αμερικανοί άποικοι. Ωστόσο, η ψυχολογική επιχείρηση που ξεκίνησε ο Φράνκλιν συνεχίζεται ακόμη σχεδόν διακόσια πενήντα χρόνια αργότερα. Οι ψυχολογικές επιχειρήσεις είναι επίσης το σήμα κατατεθέν του Τεκτονισμού, μιας οργάνωσης αφιερωμένης στη δημιουργία πολιτικού και ιστορικού θεάτρου και στη διατήρησή τους ως μυστικών για λογαριασμό των πλούσιων και ισχυρών κυρίαρχων ελίτ.

Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι ο Φράνκλιν συμμετείχε στη λέσχη Hellfire των Ελευθεροτέκτονων.

 

Η λέσχη Hellfire ήταν μια αποκλειστική συγκέντρωση Άγγλων ευγενών κυρίων, που ιδρύθηκε στα μέσα του δέκατου όγδοου αιώνα από τον βουλευτή Φράνσις Ντάσγουντ. Το σύνθημα του συλλόγου ήταν "fay ce que voudrais", το οποίο στα αγγλικά μεταφράζεται περίπου σε "κάνε ό,τι θέλεις". Ακούγεται οικείο; Θα έπρεπε. Αυτό ήταν το ίδιο το σύνθημα που ενστερνίστηκε ένας Άλιστερ Κρόουλι, ένας άλλος διάσημος ή διαβόητος υψηλόβαθμος Ελευθεροτέκτονας και Βρετανός κατάσκοπος.

Στην πραγματικότητα, η λέσχη Hellfire ήταν ο κόμβος για τον σχεδιασμό των διεθνών μυστικών υπηρεσιών και της κατασκοπείας. Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στην έκδοση του περιοδικού Argosy τον Ιούλιο του 1970 σχετικά με ένα συνοπτικό σχόλιο της «Ιστορίας της Βρετανικής Μυστικής Υπηρεσίας» του Richard Deacon, διαβάζει κανείς το εξής: «Το διαβόητο κλαμπ Hellfire της Αγγλίας, μια ομάδα από ρακέτες που αγαπούν τα όργια, διπλασιάστηκε ως το κέντρο της βρετανικής κατασκοπείας κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης. Σύμφωνα με τα στοιχεία του συγγραφέα, ο Φράνκλιν ήταν ένα μέλος σε καλή κατάσταση γνωστό στη Βρετανική Μυστική Υπηρεσία ως πράκτορας με αριθμό 72».

Το βιβλίο του Deacon συνεχίζει να περιγράφει λεπτομερώς μερικές ή σχεδόν όλες τις περίεργες σχέσεις του Φράνκλιν με ευγενείς ή αριστοκράτες κυρίους που είχαν είτε άμεσους δεσμούς με τη Βρετανική Μυστική Υπηρεσία, είτε τουλάχιστον στενούς δεσμούς. Σύμφωνα με το κείμενο του Deacon, μερικές από τις στενές φιλίες του Franklin στο κλαμπ περιελάμβαναν τον Λόρδο le Despencer, Υπουργό Οικονομικών, ο οποίος ήταν γνωστό ότι ήταν, όπως ο διάσημος Αμερικανός ιδρυτής, ένας ρακένδυτος ελευθεριακός, και ο Chevalier d'Eon de Beaumont, ο οποίος φημολογείται ότι κάποτε στάλθηκε να κατασκοπεύσει τη ρωσική αυλή με το πρόσχημα μιας Γαλλίδας ευγενούς. Προφανώς, η μεταμφίεσή του πήγε τόσο καλά που ονομάστηκε κυρία σε αναμονή στην καθιστή Τσαρίνα. Ο Deacon σημειώνει ότι ο Αμερικανός ιδρυτής συνάντησε για πρώτη φορά τον Γάλλο κατάσκοπο Chevalier στο Λονδίνο στις αρχές της δεκαετίας του 1770. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο D'Eon είχε ισχυρούς εχθρούς στην αγγλική αυλή και μετέφερε πληροφορίες στον Φραγκλίνο για διάφορες ίντριγκες της αυλής με αντάλλαγμα ενημερώσεις για γαλλικές υποθέσεις και μυστικά σχέδια που αργότερα μεταβιβάστηκαν στους Άγγλους. Σύμφωνα με το κείμενο του Deacon, υπάρχει μια σωζόμενη επιστολή από έναν Richard Oswald που γράφτηκε ενώ βρισκόταν στο Παρίσι μέσω διπλωματικών διαύλων στον Λόρδο Shelburne στις 11 Ιουλίου 1782, που αναφέρεται στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις:

«Αυτές (οι αμερικανικές αποικίες) έχουν δείξει την επιθυμία να μας μεταχειριστούν και να τελειώσουν μαζί μας σε ξεχωριστή βάση από τις άλλες Δυνάμεις, και πρέπει να πω, με φιλελεύθερο τρόπο, ή τουλάχιστον με μεγαλύτερη εμφάνιση συναισθημάτων για τα μελλοντικά συμφέροντα και τις σχέσεις με τη Μεγάλη Βρετανία από ό,τι περίμενα. Το λέω από το κείμενο της τελευταίας συνομιλίας που είχα με τον κύριο Φράνκλιν».

Ακόμη πιο καταδικαστικό, είναι ένα αντικείμενο αλληλογραφίας από τον John Vardill, κληρικό και Βρετανό κατάσκοπο, το οποίο μέχρι σήμερα φυλάσσεται στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου. Σύμφωνα με το κείμενο του Deacon, η επιστολή αποκαλύπτει ότι ο Franklin διαβίβασε στο Λονδίνο πληροφορίες σχετικά με τις ημερομηνίες απόπλου, τις αποστολές και τις προμήθειες στην Αμερική, ακόμη και τις λεπτομέρειες των φορτίων. Επιπλέον, σύμφωνα με τον Deacon, υπάρχουν στοιχεία ότι ο Franklin και ένας συνωμότης, ο Silas Dean, είχαν υπεξαιρέσει κεφάλαια από το ταμείο του Ηπειρωτικού Κογκρέσου για προσωπική τους χρήση. Αυτά τα στοιχεία επιβεβαιώθηκαν αργότερα από μια μετεπαναστατική επιτροπή του Κογκρέσου, η οποία αφού εξέτασε τους λογαριασμούς, βρήκε έλλειμμα άνω των εκατό χιλιάδων λιρών. Και μετά, υπάρχουν τα λόγια του ίδιου του Φράνκλιν γραμμένα σε ένα δοκίμιο με τίτλο «Παρατηρήσεις της Ιστορίας της Ανάγνωσης στη Βιβλιοθήκη»:

«Οι μεγάλες υποθέσεις του κόσμου, οι πόλεμοι, οι επαναστάσεις κ.λπ.», εξήγησε ο Φράνκλιν, διευθύνονταν κυρίως από εκείνους που «ενεργούσαν από εγωιστικά συμφέροντα, ό,τι κι αν προσποιούνταν». Όσο αποκαλυπτικό κι αν είναι αυτό, και όσο επιζήμιο κι αν είναι για τον ιστορικό μύθο ενός από τους διάσημους ιδρυτές της Αμερικής, οι Αμερικανοί θα συνεχίσουν να επιμένουν στις εξαρτημένες μυθοπλασίες τους σχετικά με την ιστορία της Αμερικής;

Έτσι, οι αγαπημένοι ιδρυτές της Αμερικής μπορεί να μην ήταν αυτοί που ισχυρίζεται η επιστημονική ιστορική τεκμηρίωση.

Στην περίπτωση του Τζορτζ Ουάσινγκτον, που συχνά χαρακτηρίζεται ως ο ιδρυτής της Αμερικής, το χάσμα μεταξύ αντικειμενικών γεγονότων και μυθικής ιστορικής απεικόνισης θα αποδειχθεί ότι είναι έντονα τραβηγμένο.

 

Οι ιστορικές αφηγήσεις της ζωής του Ουάσινγκτον, και της στρατιωτικής νίκης επί της Μεγάλης Βρετανίας, μπορεί να έχουν κοπεί εξ ολοκλήρου από μυθικό ύφασμα.

Η επανάληψη, και όχι η επιβεβαιωτική εξέταση, είναι συχνά το μαγικό συστατικό για την εδραίωση των ιστορικών γεγονότων. Πράγματι, αν η ιστορία έχει δείξει κάτι, είναι ότι αν μια ιστορία επαναλαμβάνεται αρκετά συχνά, αναδύοντας ως ηχηρή ηχώ στα ρηχά αυτιά των επόμενων γενεών, τότε αυτή η ιστορία πιστεύεται ότι είναι αντικειμενικό γεγονός. Η αντικειμενική εξέταση θα αποκαλύψει ότι η ουσία του ιστορικού μύθου συχνά στηρίζεται σε μια τέτοια επανάληψη, τόσο σε έντυπη μορφή όσο και από στόμα σε στόμα.

Εξάλλου, αν αρκετοί άνθρωποι σε θέσεις εξουσίας ισχυρίζονται ότι κατέχουν αντικειμενική αλήθεια, ακόμη και όταν απουσιάζουν από κριτική εξέταση, τότε πολλοί θα εξακολουθούν να σκέφτονται ότι πρέπει να είναι αναμφισβήτητα έτσι. Με τη συναισθηματική επένδυση των μαζών, το ψέμα μετατρέπεται σε ψυχολογικό ιό και στη συνέχεια γίνεται αντιληπτό ως αλήθεια. Αυτή είναι η διαστρεβλωμένη λογική στην οποία βασίζονται οι άρχουσες ελίτ για να πουλήσουν τα ψέματά τους ως αλήθειες. Τέτοια είναι η περίπτωση του στρατηγού Τζορτζ Ουάσινγκτον, ο οποίος φέρεται να ηγήθηκε ενός προηγουμένως μη δοκιμασμένου και συγκριτικά ανεπαρκώς εκπαιδευμένου ηπειρωτικού στρατού ενάντια σε αυτό που αναμφισβήτητα, μέχρι εκείνη τη στιγμή τον δέκατο όγδοο αιώνα, φημιζόταν ότι ήταν η πιο τρομακτική και καλά πειθαρχημένη στρατιωτική μηχανή που είχε συγκεντρωθεί ποτέ στην ιστορία των στρατιωτικών συγκρούσεων.

Και όμως, φαινομενικά ενάντια σε μεγάλες πιθανότητες, ο Ουάσινγκτον και η μπάντα του με κάποιο τρόπο βγήκαν νικητές, έτσι ισχυρίζονται τα βιβλία ιστορίας.

Το απίθανο αυτού του σεναρίου φαίνεται να έχει διαφύγει τόσο από τους ιστορικούς μελετητές όσο και από τους μελετητές της αμερικανικής ιστορίας. Επιπλέον, το μάλλον αμφίβολο στρατιωτικό ιστορικό του Ουάσινγκτον πριν αναλάβει τη διοίκηση των επαναστατικών ηπειρωτικών δυνάμεων φαίνεται να έχει διαφύγει της προσοχής των περισσότερων ιστορικών μελετητών, ενοχλητικές αναφορές που έχουν παραλειφθεί από τα κείμενα ιστορίας των δημόσιων σχολείων και των πανεπιστημίων. Αυτό είναι μάλλον περίεργο, καθώς η ανικανότητα του Ουάσιγκτον ως στρατιωτικού διοικητή πριν από την αμερικανική επαναστατική σύγκρουση ήταν μάλλον καλά τεκμηριωμένη.

Ωστόσο, οι ιστορικοί μελετητές και το αμερικανικό ευρύ κοινό φαίνεται να πλήττονται αντίστοιχα από το σύνδρομο επιλεκτικής μνήμης από τη μία πλευρά και την εσκεμμένη τύφλωση από την άλλη.

Λαμβάνοντας υπόψη περαιτέρω, ίσως αυτό να μην είναι τόσο απίστευτο. Δεδομένου ότι η θεωρία συνωμοσίας για τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» που επινοήθηκε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ εξακολουθεί να συνεχίζεται για μιάμιση δεκαετία μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, γίνεται προφανές ότι η συλληφθείσα δημόσια νοοτροπία του παιδαριώδους πατριωτισμού, τουλάχιστον στην Αμερική, δεν βρίσκει καμία χρησιμότητα στην αναζήτηση τεκμηριωμένων γεγονότων που μπορεί να προδώσουν την πεισματική επιμονή τέτοιων ρυθμιστικών μύθων.

 

Έτσι συμβαίνει και με την ιστορία της αποικιακής εξέγερσης της Αμερικής ενάντια στο βρετανικό στέμμα. Οι μάζες υποθέτουν ότι η ιστορία είναι αληθινή απλώς και μόνο επειδή παραδίδεται από ένα βάθρο ακαδημαϊκής αυθεντίας.

Εξάλλου, οι δάσκαλοι γυμνασίου και οι καθηγητές κολεγίου δεν θα μπορούσαν να έχουν παραπληροφορήσει εσκεμμένα ολόκληρες γενιές μαθητών - ή μήπως θα μπορούσαν;

 

Αν και ουσιαστικά παραλείπονται από τα περισσότερα κείμενα της αμερικανικής ιστορίας, υπάρχουν ορισμένες τεκμηριωμένες αναφορές για το στρατιωτικό ιστορικό του νεαρού Τζορτζ Ουάσινγκτον, καμία από τις οποίες, τουλάχιστον από την άποψη της απεριόριστης αντικειμενικότητας, δεν αποδεικνύεται πολύ κολακευτική. Στην πραγματικότητα, τέτοιες αναφορές είναι ένα εκπληκτικό κατηγορητήριο τόσο για την απειρία της Ουάσιγκτον όσο και για την σχεδόν ανόητη ανικανότητα. Ορισμένες από αυτές τις αναφορές φτάνουν μέχρι στιγμής για να τεκμηριώσουν ότι η Ουάσιγκτον μπορεί να ήταν αποκλειστικά υπεύθυνη για την έναρξη αυτού που υποτίθεται ότι ήταν η μακρά και αιματηρή σύγκρουση Γαλλίας και Ινδίας. Και όμως, τα ιστορικά κείμενα ισχυρίζονται ότι αυτός είναι ο ανίκανος στρατιωτικός διοικητής που νίκησε τις ίδιες ακριβώς ανώτερες δυνάμεις που αργότερα θα λεηλατούσαν τον Λευκό Οίκο το 1812 και φέρεται να έδιωξε τον ιστορικά περίφημο Ναπολέοντα από το πεδίο της μάχης του Βατερλώ μόλις τρία χρόνια αργότερα.

Πράγματι, η επίσημη κυρίαρχη ιστορία βρίσκεται συχνά γεμάτη με τέτοιες κραυγαλέες αντιφάσεις. Συμβουλευόμενος κανείς τη βιογραφία του Ουάσινγκτον, και εκεί, ανακάλυψε τις συνήθεις ανωμαλίες. Με παρόμοιο τρόπο με τον συνάδελφό του «Ιδρυτή Πατέρα» Μπεν Φράνκλιν, είναι γραμμένο ότι ο Ουάσινγκτον δεν είχε επίσημη εκπαίδευση πέρα από αυτό που θεωρούνταν στοιχειώδες επίπεδο, και όμως, όπως ο παλιός μας φίλος Μπένι, ο Τζορτζ συνέχισε να ανεβαίνει στα ύψη των επιτευγμάτων πέρα από αυτά των άλλων ζωντανών θνητών, ακόμη και μεταξύ εκείνων της λεγόμενης άρχουσας τάξης. Πέρα από τις απιθανότητες, ως νεαρός άνδρας ο Ουάσινγκτον έγινε έμπειρος στο εμπόριο τοπογραφίας, αλλά φέρεται να ήταν δυσαρεστημένος, ο μελλοντικός πλούσιος ιδιοκτήτης φυτειών και διάσημος ηγέτης των ανδρών σύντομα απέκτησε μεγαλύτερες φιλοδοξίες.

Στην περίπτωση του Τζορτζ Ουάσινγκτον, θα μπορούσε ο ιστορικός του χαρακτήρας να ήταν μια μυθική ταυτότητα πάνω στην οποία θα μπορούσε να χτιστεί το θεμέλιο της πολιτιστικής κληρονομιάς ενός νέου έθνους – μια κληρονομιά γενναιότητας στον κλασικά ρομαντικό αγώνα για την ατομική ελευθερία ενάντια στην πολιτική τυραννία; Ή ακόμα καλύτερα, δεν θα μπορούσε η δημιουργία μυθικών ιστοριών όπως η μάχη του Fort Necessity και οι μάχες του αμερικανικού επαναστατικού πολέμου, να έχουν επίσης χρησιμεύσει για να αποκρύψουν καλά την αληθινή βασιλική και ευγενή κληρονομιά του οικοδεσπότη ηθοποιού που απεικονίζει έναν ιστορικό χαρακτήρα, καθώς και να κρύψουν το επιμελώς σχεδιασμένο μεγάλο σχέδιο του παγκόσμιου κολεκτιβισμού που σχεδιάστηκε από τις δεκατρείς οικογένειες της άρχουσας ελίτ – το σιδερένιο χέρι της παγκόσμιας αυτοκρατορίας των Ιησουιτών της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας καλά κρυμμένο από Το βελούδινο γάντι μιας επιφανειακά εδραιωμένης δημοκρατικής δημοκρατίας; Η βασιλική και ευγενής κληρονομιά του Τζορτζ Ουάσινγκτον, της θεμελιώδους μορφής στην ίδρυση της Αμερικής, είναι πολύ πιο βαθιά από εκείνη του Μπεν Φράνκλιν.

Ο Ουάσινγκτον διέθετε μια πολύ εκτεταμένη βασιλική γενεαλογική καταγωγή. Η καταγωγή του πρώτου προέδρου της Αμερικής εκτείνεται από τον πρώιμο Μεσαίωνα, μέχρι τον Καρλομάγνο, τον πρώτο Γάλλο βασιλιά που φέρεται να ένωσε όλη τη Δυτική Ευρώπη και ίδρυσε το φεουδαρχικό σύστημα, και τον Μπράιαν Μπορού, τον τελευταίο Υψηλό Βασιλιά της Ιρλανδίας. Επιπλέον, η αρσενική γραμμή του Ουάσινγκτον μπορεί να εντοπιστεί στον Ντάνκαν Α', τον πρώτο βασιλιά της Σκωτίας (που θυμόμαστε περισσότερο ως τον βασιλιά που προδόθηκε από τον Μάκβεθ του Σαίξπηρ), ενώ φαίνεται ότι πολλοί από τους επόμενους άνδρες προγόνους του παντρεύτηκαν με Βρετανούς βασιλείς. Μερικοί άλλοι εξέχοντες βασιλικοί πρόγονοι της Ουάσιγκτον περιλαμβάνουν τον Γουλιέλμο Α' γνωστό και ως «Ο Κατακτητής» και τον γιο του Ερρίκο Α', καθώς και τον βασιλιά Εδουάρδο Γ', ο οποίος ίδρυσε το Τάγμα της Καλτσοδέτας της Βρετανίας.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική, είναι η προέλευση του ονόματος της οικογένειας Ουάσινγκτον από τον Γουίλιαμ ντε Χέρτμπουρν (ο οποίος παρεμπιπτόντως σχετίζεται άμεσα με την οικογένεια του Χόλιγουντ της Κάθριν Χέπμπορν), ο οποίος με διάταγμα του Επισκόπου του Ντάραμ και αφού παντρεύτηκε τη Μαργαρίτα, την αδελφή των Σκωτσέζων βασιλιάδων Μάλκολμ Δ ́ και Γουλιέλμου του Λιονταριού, ανέλαβε την ενοικίαση πολλών πολύτιμων αγροτεμαχίων κοντά στο χωριό Wessyngton κοντά στους ποταμούς Tyne και Wear. Αυτό είναι αρκετά σημαντικό, δεδομένου ότι παραδοσιακά, ο Επίσκοπος του Ντάραμ συνοδεύει τον νέο Βασιλιά ή Βασίλισσα όταν στέφονται και χρίζονται και οι δύο. Σήμερα, το κάστρο αναφέρεται ως Washington Old Hall. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στις μασονικές και ιησουιτικές παραδόσεις, μια κατοικία που ορίζεται ως «Αίθουσα» είναι συχνά όπου λαμβάνονται σημαντικές και εκτεταμένες πολιτικές αποφάσεις από τις αρχές λήψης αποφάσεων υψηλότερου επιπέδου.

Όσον αφορά τις έρευνες για τη γενεαλογία του Τζορτζ Ουάσινγκτον, ένα κραυγαλέο μοτίβο σκόπιμης εξαπάτησης έγινε αρκετά εμφανές. Ουσιαστικά, αυτό που έχουν κάνει οι κύριοι γενεαλόγοι, είναι να χρησιμοποιούν έξυπνα και συστηματικά την παραπλάνηση και τη σκόπιμη σύγχυση για να μπερδέψουν τις μάζες και να απογοητεύσουν όσους είναι αρκετά περίεργοι να ερευνήσουν διεξοδικά την αλήθεια του θέματος.

Ωστόσο, αυτό δεν προκαλεί έκπληξη.

Η σημασιολογική διαστρέβλωση της γλώσσας, συμπεριλαμβανομένης της σκόπιμης παραποίησης των κύριων ονομάτων, είναι μερικά από τα πιο αποτελεσματικά όπλα που διαθέτουν οι άρχουσες ελίτ στο οπλοστάσιό τους με ψυχολογικά όπλα. Είναι περίεργο ότι μεγάλο μέρος της γενεαλογίας της Ουάσιγκτον, ιδιαίτερα από την πλευρά της μητέρας, έχει αφαιρεθεί από τους περισσότερους ιστότοπους στο διαδίκτυο.

Έτσι, τι είναι αυτό που οι ιστορικοί μελετητές προσπαθούν να κρύψουν για λογαριασμό των χρηματοδότων τους των οικογενειών των Ιησουιτών της άρχουσας ελίτ σχετικά με την πραγματική ταυτότητα του πρώτου προέδρου της Αμερικής, που εκλέχθηκε όχι από τις μάζες των αποίκων, αλλά από 69 (το δέντρο της ζωής της Καμπάλα αντικατοπτρίζει την αντανάκλαση του 6, που αντιπροσωπεύει την καρδιά ή τις ανώτερες αρετές, και το 9, που αντιπροσωπεύει την κατώτερη φύση της υλικής επιθυμίας της ανθρωπότητας) μέλη του ηπειρωτικού κογκρέσου, πολλοί από τους οποίους ήταν είτε τέκτονες του Σκωτσέζικου Τύπου είτε ορκισμένοι Esquires του μεσαίου Ναού του Στέμματος στο Λονδίνο.

Ενώ οι μυθικοί ιστορικοί χαρακτήρες του Φραγκλίνου και του Ουάσινγκτον χρησιμοποιούνταν για να προετοιμάσουν τις μάζες να αποδεχτούν μια νέα δημοκρατία που φαινόταν να στηρίζεται σε δημοκρατικές αρχές, οι άρχουσες οικογένειες της ελίτ σχεδίαζαν να χρησιμοποιήσουν αυτή την ψευδαίσθηση ως πολιτικό όχημα, μέσω του οποίου θα μπορούσε τελικά να εκδηλωθεί η πραγματικότητα του παγκόσμιου συστήματος ομοιόμορφης αλλά κεντρικά ελεγχόμενης υλικής εμπορευματοποίησης. Μέρος αυτού του μεγάλου σχεδίου ήταν να σκηνοθετηθούν μυθικές μάχες που στο σύνολό τους θα εμφανίζονταν στα βιβλία της ιστορίας ως η Αμερικανική Επανάσταση, με τον στρατηγό Τζορτζ Ουάσινγκτον να πρωταγωνιστεί ως ο μυθικός ήρωας της μεγάλης αφήγησης.

Μήπως οι λεγόμενες μάχες της αμερικανικής επανάστασης, όπως και οι σκηνοθετημένες ασκήσεις του Σάντι Χουκ, του Κολουμπάιν και των βομβαρδισμών της Βοστώνης, δεν ήταν τίποτα άλλο από σκηνοθετημένο μασονικό θέατρο, μια σειρά στρατιωτικών ασκήσεων που οργανώθηκαν με τη συνεργασία των βρετανικών στρατευμάτων κατοχής και των μισθοφόρων της Έσσης;

 

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων