Δεν μπορείτε να το διορθώσετε
Όχι με τον τρόπο που νομίζεις ότι μπορείς, τουλάχιστον
Τώρα λοιπόν το βλέπετε. Η υποδομή της πραγματικότητας της δήλωσης - χρήματα, εκπαίδευση, μέσα ενημέρωσης, ταυτότητα - εγκαταστάθηκε σε κάθε τομέα που θα μπορούσε να παρείχε εξωτερική αναφορά στην αλήθεια. Βλέπετε τους δύο μηχανισμούς ελέγχου: τη γραμματική που εμποδίζει τη σκέψη να σχηματιστεί, την καραντίνα που τιμωρεί αυτούς που τη σχηματίζουν ούτως ή άλλως. Βλέπετε την κατασκευασμένη αλληλογραφία, το πολιτισμικό gaslighting, τους πληθυσμούς ταξινομημένους σε αυτούς που αντιλαμβάνονται τι εγκαταστάθηκε και σε αυτούς που τους λένε ότι η αντίληψή τους είναι ασθένεια.
Το βλέπετε και η παρόρμηση είναι άμεση: αντεπιτεθείτε.
Τρέξτε για σχολικό συμβούλιο. Πρωταρχικό το ξεπούλημα. Στελεχώστε το πρακτορείο με τους ανθρώπους μας. Χτίστε τον σωστό συνασπισμό, βρείτε τον σωστό υποψήφιο, κερδίστε τις σωστές εκλογές. Πάρτε το πίσω. Ολα αυτά.
Αλλά κράτα τα άλογά σου, μπάκο. Μην φύγεις μισοπεταμένος. Πρέπει να στοχεύετε να είστε γεμάτοι, και αυτό σημαίνει να γνωρίζετε τους κανόνες του παιχνιδιού που στοχεύετε να κερδίσετε. Και με τον όρο παιχνίδι, δεν εννοώ το Parcheesi — εννοώ ένα σύστημα κανόνων, στόχων και αλληλεπίδρασης. Γνωρίζετε τους κανόνες του παιχνιδιού στο οποίο επιδιώκετε να κερδίσετε;
Πιθανώς όχι. Μόλις συνειδητοποίησες το παιχνίδι που παίζεται. Επιβραδύνετε λοιπόν και απολαύστε το τοπίο.
Για παράδειγμα...
ΙΙ.
Έχετε παρακολουθήσει αυτήν την ιστορία στο παρελθόν. Το έχεις ζήσει.
2010: Το Tea Party. Εκατομμύρια Αμερικανοί, εξοργισμένοι με τις διασώσεις και τις υπερβολές, οργανώνονται από τη βάση. Τα δημαρχεία ξεχειλίζουν. Οι πρωταρχικές προκλήσεις πετυχαίνουν. Η ενέργεια είναι πραγματική, ο θυμός κερδίζεται, οι υποψήφιοι κερδίζουν έδρες. Μέσα σε δύο χρόνια, η οικονομική υποδομή του κινήματος έχει καταληφθεί από PAC που πληρώνουν συμβούλους που επιλέγουν υποψηφίους που στελεχώνουν γραφεία με τους ίδιους τους πράκτορες στους οποίους το κίνημα αντιτάχθηκε. Η εξέγερση μπαίνει στον θεσμό. Ο θεσμός μεταβολίζει την εξέγερση. Αυτό που απομένει φέρει το όνομα χωρίς την ουσία - ένα δέρμα που έχει φθαρεί από αυτό που προοριζόταν να αντικαταστήσει.
2021: Σχολικές επιτροπές. Οι γονείς, βλέποντας τα παιδιά τους να διδάσκονται πράγματα που έρχονται σε αντίθεση με την παρατηρήσιμη πραγματικότητα, εμφανίζονται. Οργανώνονται. Κερδίζουν έδρες. Ανακαλύπτουν ότι το διοικητικό συμβούλιο δεν διευθύνει το σχολείο. Ο επιθεωρητής διευθύνει το σχολείο. Το γραφείο προγράμματος σπουδών διευθύνει το σχολείο. Οι κρατικές απαιτήσεις πιστοποίησης διευθύνουν το σχολείο. Το διοικητικό συμβούλιο μπορεί να ψηφίσει ομόφωνα για αλλαγή και να παρακολουθήσει τη γραφειοκρατία κάτω από αυτό να συνεχίζεται χωρίς διακοπή, επειδή ο πραγματικός έλεγχος περνά μέσα από κανάλια που δεν μπορεί να φτάσει η εκλεγμένη θέση. Ο θεσμός απορροφά τον μεταρρυθμιστή και συνεχίζει όπως πριν.
2017–2025: Το πιο ισχυρό γραφείο στη γη. Ο σωστός πρόεδρος - με τα πρότυπα εκείνων που τον εξέλεξαν - κερδίζει, στελεχώνει, κυβερνά. Και τα μηχανήματα αντιστέκονται. Κάθε ραντεβού περιβάλλεται από συμβούλους που ερμηνεύουν εκ νέου οδηγίες, εκτελούν αργά, διαχειρίζονται την πρόσβαση, εξηγούν γιατί αυτό που θέλει να κάνει ο πρόεδρος δεν μπορεί στην πραγματικότητα να γίνει με αυτόν τον τρόπο. Το προσωπικό είναι πολιτική, είπαν. Έτσι, ο σωστός πρόεδρος προσλαμβάνει - και ανακαλύπτει ότι το διαθέσιμο προσωπικό σχηματίστηκε από τους ίδιους τους θεσμούς που σκόπευε να μεταρρυθμίσει. Το μηχάνημα στελεχώνεται με τα δικά του προϊόντα, ανεξάρτητα από το ποιος κάθεται στην καρέκλα.
Διαφορετικές δεκαετίες. Διαφορετικοί ηθοποιοί. Διαφορετικά επίπεδα διακυβέρνησης. Το ίδιο αποτέλεσμα.
Ο μεταρρυθμιστής μπαίνει στο ίδρυμα. Ο θεσμός χωνεύει τον μεταρρυθμιστή. Omnomnom. Νόστιμο.
Γιατί συμβαίνει αυτό με σχεδόν μηχανική αξιοπιστία;
Το σύνθημα «το σύστημα είναι στημένο!» φωνάζει από το κοινό. Κατανοητός. Ας προσπαθήσουμε όμως να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι για το εν λόγω μηχάνημα.
ΙΙΙ.
Πάνω από έναν αιώνα πριν, ένας Ιταλός οικονομολόγος ονόματι Vilfredo Pareto τεκμηρίωσε κάτι που η ευγενική κοινωνία έχει περάσει τις δεκαετίες που μεσολάβησαν προσπαθώντας να μην σας διδάξει.
Κάθε δομή διακυβέρνησης στην καταγεγραμμένη ιστορία κάνει κύκλους μεταξύ δύο τύπων χειριστών. Ο Παρέτο τους ονόμασε Λιοντάρια και Αλεπούδες. Ταξινόμηση, παρατηρήσιμη και επαναλαμβανόμενη, τεκμηριωμένη σε πολιτισμούς και αιώνες.
Τα λιοντάρια κυβερνούν μέσω της δύναμης, της αμεσότητας και της πεποίθησης. Χτίζουν, αμύνονται και κρατούν. Είναι ανίκανοι για διαρκή εξαπάτηση επειδή η εξαπάτηση απαιτεί μια ευελιξία αρχών που δεν διαθέτουν. Όταν ένα λιοντάρι κάνει μια δέσμευση, η δέσμευση ισχύει. Όταν ένα λιοντάρι εντοπίζει μια απειλή, το λιοντάρι την αντιμετωπίζει. Τα λιοντάρια είναι αυτό που φαντάζονται οι περισσότεροι άνθρωποι όταν φαντάζονται ηγεσία.
Οι αλεπούδες κυβερνούν με πονηριά, χειραγώγηση και ελιγμούς. Δεν αντιμετωπίζουν - ανακατευθύνουν. Δεν χτίζουν — αποτυπώνουν αυτό που έχτισαν άλλοι. Είναι ανίκανοι για άμεση αντιπαράθεση επειδή η αντιπαράθεση απαιτεί δέσμευση σε θέση που δεν μπορούν να διατηρήσουν. Η ιδιοφυΐα της Αλεπούς φαίνεται να υπηρετεί όποιον κατέχει την εξουσία, ενώ στην πραγματικότητα αναδιαρθρώνει την επιχείρηση εκ των έσω. Αυτό συνέβη στην Αμερική πολύ πριν γεννηθούμε, και μπορείτε να το δείτε στο χάσμα μεταξύ των ιδρυτικών μας εγγράφων και της τρέχουσας πραγματικότητας στο έδαφος.
Η Αλεπού δεν πολεμά (άμεσα) το Λιοντάρι. Καταλάβετε αυτό. Η Αλεπού δεν αντιτίθεται στο Λιοντάρι, δεν προκαλεί το Λιοντάρι, δεν κάνει εκστρατεία εναντίον του Λιονταριού. Η Αλεπού συμβουλεύει το Λιοντάρι. Ερμηνεύει για το Λιοντάρι. Διαχειρίζεται την πρόσβαση στο Λιοντάρι. Εξηγεί στο Λιοντάρι τι σημαίνει η δική του δύναμη, ποιες απειλές είναι πραγματικές και ποιες είναι περισπασμοί, ποιους συμμάχους μπορεί να εμπιστευτεί και ποιους πρέπει να παραγκωνίσει.
Το λιοντάρι που δεν μπορεί να δει την αλεπού δέχεται την ερμηνεία. Μέχρι τη στιγμή που ο θεσμός έχει μετατοπιστεί κάτω από αυτόν - μέχρι τη στιγμή που το προσωπικό έχει αλλάξει, οι προτεραιότητες έχουν μετατοπιστεί, η αρχική εντολή έχει ερμηνευτεί εκ νέου σε κάτι που οι υποστηρικτές του δεν αναγνωρίζουν πλέον - το Fox έχει ήδη επιτύχει αυτό που η άμεση αντιπολίτευση δεν θα μπορούσε ποτέ να κάνει. Ακούγεται οικείο;
Αυτή είναι η κοινωνική επιστήμη. Ο Gaetano Mosca τεκμηρίωσε το ίδιο μοτίβο: κάθε κοινωνία παράγει μια άρχουσα τάξη που διαιωνίζεται ανεξάρτητα από την επίσημη δομή της διακυβέρνησης. Η δημοκρατία δεν εξαλείφει την άρχουσα τάξη. Η δημοκρατία αλλάζει τη φορεσιά της. Ο Ρομπέρτο Μίχελς τον επισημοποίησε ως τον Σιδερένιο Νόμο της Ολιγαρχίας: κάθε οργανισμός, ανεξάρτητα από το πόσο δημοκρατική είναι η φιλοδοξία του, αναπτύσσει ηγεσία που εξυπηρετεί τη δική του διαιώνιση. Ο Τζέιμς Μπέρναμ εντόπισε τη σύγχρονη έκφραση: η πραγματική εξουσία έχει μεταναστεύσει από τους ιδιοκτήτες στους διευθυντές, από τους εκλεγμένους στους διοικητικούς, από εκείνους που κατέχουν επίσημη εξουσία σε αυτούς που χειρίζονται τον μηχανισμό κάτω από αυτήν.
Ένας αιώνας κοινωνικής επιστήμης που τεκμηριώνει πώς λειτουργούν πραγματικά οι θεσμοί.
Γιατί δεν το διδάχτηκες αυτό;
Γιατί είμαστε γρανάζια. Εάν τα γρανάζια συνειδητοποιήσουν (είμαι μπαμπάς, υπομένω τα αστεία του μπαμπά μου) της πραγματικής τους θέσης στην κοινωνία, τότε μπορεί να μην λειτουργήσει (σύμφωνα με τη λογική της ελίτ). Ή ακριβέστερα, είμαστε πόροι-όπλα. Είμαστε πόροι με την έννοια ότι πληρώνουμε φόρους και χρηματοδοτούμε τις εταιρείες που χρηματοδοτούν την ελίτ. Είμαστε όπλα με την έννοια ότι οι μάζες χρησιμοποιούνται από τις ελίτ για να επιτεθούν σε άλλες ελίτ. Αυτό που είναι βασικό να καταλάβουμε είναι ότι οι ελίτ μας αντιμετωπίζουν ως βοοειδή, καθώς η σχέση μεταξύ αγρότη και βοοειδών είναι παρόμοια. Δεν θα δείτε ποτέ μια ελίτ να διώκεται, να δικάζεται και να καταδικάζεται για εγκλήματα κατά των πόρων-όπλων. μόνο ενάντια σε άλλες ελίτ ή συμφέροντα ελίτ. Η παραχώρηση του παιχνιδιού μετράει ως παραβίαση, καθώς το ψέμα της ισότητας και της ισότητας βάσει του νόμου πρέπει να διατηρηθεί για να συνεχίσει να λειτουργεί το σύστημα. Όποιος διώκεται για τη λίστα Epstein θα υποβληθεί σε τέτοια επεξεργασία μόνο για να ανοίξει ο δρόμος για τον επόμενο κύκλο της ελίτ. Οι σημαντικοί παίκτες που εξακολουθούν να συμμετέχουν στο παιχνίδι θα διατηρήσουν τα ονόματα που έχουν διαγραφεί. ο Dow είναι πάνω από 50.000, τελικά.
Έτσι μας καλουπώνουν — μας λένε ψέματα με συγκεκριμένο, επαναλαμβανόμενο τρόπο. Το κοινωνικό συμβόλαιο φαίνεται να εξαρτάται από το πόσο χρήσιμες είναι οι μάζες για την ελίτ της κοινωνίας, οπότε σου λένε ψέματα (για το καλό σου, φυσικά). Πιθανότατα πιστεύετε ότι ο Λαός έχει λόγο στη διακυβέρνησή του. Το έκανα για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, οπότε μην αισθάνεστε άσχημα. Αλλά σκεφτείτε πόσο λίγο σας ακούει η κυβέρνησή σας. Είναι ξεκαρδιστικό αν σας αρέσει το μαύρο χιούμορ (μου αρέσει).
Η προηγούμενη κυβέρνηση της Αμερικής του 1776 ήταν πιο ειλικρινής. Όχι, δεν μπορούν όλοι να ψηφίσουν. Όχι, ο λαός δεν μπορεί να επιλέξει κάθε αξιωματούχο. Γιατί η αλήθεια του θέματος είναι ότι η ελίτ είναι αυτή που έφτιαξε την Αμερική και πολέμησε την επανάσταση. Γι' αυτό ήταν επιτυχημένο. Είχαν διεθνή υποστήριξη.
Γνωρίζετε πλούσιους διεθνείς χρηματοδότες; Όχι; Τότε μην αισθάνεστε πολύ άσχημα που δεν σηκωθείτε και δεν ανανεώσετε το Δέντρο της Ελευθερίας. Δεν είναι αυτός ο ρόλος σου.
Θέλω να το καταλάβετε αυτό - οι μάζες δεν ξεσηκώθηκαν και δεν σχημάτισαν την Αμερική. Αυτός είναι ένας μύθος για τους μαθητές. Ένα ευγενές ψέμα που λειτουργεί ως ένας τρόπος για να κερδίσετε την αποδοχή σας για να υποστηρίξετε το τρέχον σύστημα διακυβέρνησης, γιατί όπως λέει η ιστορία, η Αμερική σχηματίστηκε από τον Λαό και δεν υπήρξε ποτέ διακοπή στη συνέχεια αυτής της αυτοδιοίκησης. Στην πραγματικότητα, οι αμερικανικές ελίτ χρησιμοποίησαν τις μάζες για να ξεσηκωθούν και να σχηματίσουν την Αμερική, αποκεφαλίστηκε το 1865 και έκτοτε διοικείται. Ωφεληθήκαμε από την ίδρυση; Σίγουρα. Υποσχέθηκαν τις περιουσίες, τις ζωές και την ιερή τιμή τους; Απολύτως. Αλλά οι Ιδρυτές είχαν περιουσίες να υποσχεθούν — αυτό είναι το θέμα. Ήταν πλούσιοι, ισχυροί, καλά δικτυωμένοι άνδρες. Οι πόλεμοι είναι δαπανηροί και απαιτούν μια υλικοτεχνική αλυσίδα εφοδιασμού που κανένα άτομο δεν μπορεί να επιτύχει. Αυτό δεν έχει βελτιωθεί με την πάροδο του χρόνου καθώς έχουμε μετακινηθεί στη δημοκρατία που διαχειρίζεται το μαύρο κουτί της Super Earth (και του James Burnham).
Πίσω στις Αλεπούδες.
ΙV.
Η βαθύτερη τεχνική του Fox δεν είναι η συμβουλή και η ανακατεύθυνση και όχι η αργή εναλλαγή των θεσμικών προτεραιοτήτων.
Η βαθύτερη τεχνική του Fox είναι η ανάπτυξη.
Κάθε κυβερνητική δομή στηρίζεται σε έναν πληθυσμό. Ο πληθυσμός παράγει αξία - εργασία, φόρους, οικονομική δραστηριότητα - που ρέει προς τα πάνω. Αυτό είναι εξόρυξη, και είναι τόσο παλιό όσο και ο πολιτισμός. Αλλά η εξόρυξη από μόνη της δεν εξηγεί γιατί η δομή παραμένει αδιαμφισβήτητη. Η αντίσταση πρέπει να οργανωθεί. Η παραγωγική τάξη - η μεσαία, η ραχοκοκαλιά, οι άνθρωποι που πραγματικά χτίζουν και συντηρούν - θα έπρεπε, με το βάρος των αριθμών, να κατακλύσει κάθε άρχουσα τάξη που τους παρασιτεί.
Δεν το κάνουν. Και ο λόγος που δεν το κάνουν είναι το αριστούργημα της Αλεπούς.
Η Αλεπού τοποθετεί έναν πληθυσμό μεταξύ της παραγωγικής τάξης και της άρχουσας τάξης. Ένα ανθρώπινο εμπόδιο. Αυτός ο πληθυσμός κινητοποιείται, θίγεται και στρέφεται — όχι προς τα πάνω στους χειριστές που επωφελούνται από τη ρύθμιση, αλλά στη μέση. Στους ίδιους τους ανθρώπους που διαφορετικά θα μπορούσαν να κοιτάξουν ψηλά. Η παραγωγική τάξη δεν μπορεί να οργανωθεί ενάντια στην άρχουσα τάξη γιατί κάθε φορά που σηκώνει τα μάτια της, ένας ανεπτυγμένος πληθυσμός εμποδίζει το οπτικό πεδίο.
Ο Bertrand de Jouvenel κατέγραψε αυτό το μοτίβο σε ολόκληρη τη σάρωση της δυτικής πολιτικής ιστορίας. Στο Περί εξουσίας, εντόπισε πώς η κεντρική εξουσία - στέμμα, κράτος, διοικητικός μηχανισμός - επεκτείνεται πάντα συμμαχώντας με τους κατώτερους εναντίον της μέσης. Ο βασιλιάς στρατολογεί τους αγρότες εναντίον των ευγενών. Η κεντρική κυβέρνηση στρατολογεί τις μάζες ενάντια στους τοπικούς θεσμούς. Το διοικητικό κράτος στρατολογεί τους θιγόμενους ενάντια στις ενδιάμεσες δομές - εκκλησίες, συντεχνίες, οικογένειες, ενώσεις πολιτών - που παραδοσιακά έλεγχαν την κεντρική εξουσία. Το μοτίβο επαναλαμβάνεται ανά τους αιώνες επειδή λειτουργεί: εξαλείψτε τα ενδιάμεσα σώματα και τίποτα δεν στέκεται ανάμεσα στην άρχουσα τάξη και το άτομο. Το άτομο, απομονωμένο και απροστάτευτο, είναι διαχειρίσιμο. Η κοινότητα, οργανωμένη και ριζωμένη, δεν είναι. Έτσι, η κοινότητα πρέπει να διαλυθεί, και αυτός που διαλύει είναι πάντα ένας πληθυσμός που κινητοποιείται από τα κάτω ενάντια στις δομές ακριβώς από πάνω τους.
Ο ανεπτυγμένος πληθυσμός εξυπηρετεί την άρχουσα τάξη δύο φορές: μία ως εξόρυξη, μία ως μόνωση. Τα γνήσια παράπονά τους - και τα παράπονα είναι συχνά γνήσια - διοχετεύονται, κατευθύνονται, στοχεύουν. Απευθύνεται στην τάξη που θα μπορούσε να διαταράξει τη δομή αν αφεθεί κενή και μακριά από τη δομή που παράγει το παράπονο.
Κάθε μεταρρυθμιστικό κίνημα που στοχεύει στο ορατό πρόβλημα - το κατάντη αποτέλεσμα, το επιφανειακό σύμπτωμα - πολεμά τον ανεπτυγμένο πληθυσμό. Μετανάστευση. Έγκλημα. Εκπαιδευτική παρακμή. Πολιτιστική διάλυση. Το καθένα είναι πραγματικό. Το καθένα είναι επείγον. Κάθε ένα είναι κατάντη. Ο μεταρρυθμιστής που εξαντλεί τον εαυτό του σε κατάντη επιδράσεις δεν φτάνει ποτέ στον ανάντη χειριστή. Αυτό είναι το σχέδιο.
Έχω περάσει τέσσερις δεκαετίες προσπαθώντας να δω τι ήταν ανάντη. Ανιχνεύοντας το ρεύμα προς τα πίσω, πέρα από την πολιτική, πέρα από τον θεσμό, πέρα από τον χειριστή — στις πηγές. Και αυτό που βρίσκεται πιο ανάντη είναι μια ερώτηση που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν σκέφτονται ποτέ να κάνουν: Τι είναι η πραγματικότητα; Είναι αντικειμενικό — σταθερό, ανεξάρτητο από το μυαλό, ανιχνεύσιμο; Ή υποκειμενική — κατασκευασμένη, διαπραγματεύσιμη, δηλωμένη από εκείνους που έχουν την εξουσία να δηλώνουν;
Αυτό το ερώτημα είναι μεταφυσική. Και όλα όσα βιώνεις στην πολιτική ζωή - κάθε πολιτική μάχη, κάθε πολιτιστικός πόλεμος, κάθε θεσμική αιχμαλωσία, κάθε αλεπού που ελίσσεται πίσω από κάθε λιοντάρι - είναι η συνέπεια της νιοστής τάξης του πώς απαντήθηκε αυτή η ερώτηση, από ποιον και πότε. Η Αλεπού δεν λειτουργεί μόνο από πονηριά. Το Fox λειτουργεί από ένα πλαίσιο - ένα σύνολο υποθέσεων για την ίδια την πραγματικότητα που επιτρέπουν και απαιτούν το είδος της χειραγώγησης που παρακολουθείτε. Ανιχνεύστε το αρκετά μακριά και θα βρείτε μια μεταφυσική: ένα σύνολο απαντήσεων στα βαθύτερα ερωτήματα, που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά, που λειτουργούν κάτω από την επιφάνεια κάθε θεσμού που αγγίζει.
Το λιοντάρι που πολεμά κατάντη θα πολεμά για πάντα. Το λιοντάρι που βλέπει ανάντη - που εντοπίζει το ρεύμα στην πηγή - παλεύει μια φορά.
V.
Υπήρξε ένα κίνημα, στα μέσα του εικοστού αιώνα, που είδε πιο ανάντη από τα περισσότερα.
Είδαν τον παρεμβατισμό - πολέμους που έγιναν για συμφέροντα που δεν ήταν του έθνους. Είδαν την πολιτιστική διάλυση - παραδόσεις που υπονομεύτηκαν από θεσμούς στους οποίους είχε ανατεθεί η διατήρησή τους. Είδαν τη μαζική μετανάστευση - πληθυσμοί που μετακινήθηκαν πέρα από τα σύνορα σε μοτίβα που εξυπηρετούσαν την οικονομική εξόρυξη, ενώ διέλυαν τον κοινωνικό ιστό που θα μπορούσε να της αντισταθεί. Είδαν τη θεσμική αιχμαλωσία - δεξαμενές σκέψης, περιοδικά και συντακτικές επιτροπές να ανακατευθύνονται εκ των έσω, οι αρχικοί τους σκοποί να αντικαθίστανται από φορείς των οποίων οι δεσμεύσεις απέκλιναν από αυτό που εκτελούσαν.
Ήταν ευδιάκριτοι. Αρχές. Διακατέχεται από γνήσιο πνευματικό βάθος και ιστορική επίγνωση που τα περισσότερα πολιτικά κινήματα δεν προσεγγίζουν ποτέ. Ονόμασαν αυτό που είδαν με ακρίβεια και αυτό που ονόμασαν ήταν ουσιαστικά σωστό.
Καταστράφηκαν μέσα σε μια δεκαετία.
Πώς; Με κατηγορία.
Μια μεμονωμένη κατηγορία, που χρησιμοποιήθηκε ως όπλο προς πυροδότηση — όχι ως πρόταση προς αξιολόγηση. Η κατηγορία δεν απαιτούσε εκδίκαση. Δεν απαιτούσε αποδεικτικά στοιχεία. Απαιτούσε μόνο ενεργοποίηση. Μόλις ενεργοποιηθεί, μόλυνε τον στόχο — και οτιδήποτε γειτνιάζει με τον στόχο. Οι συνάδελφοι που διατήρησαν συσχέτιση μολύνθηκαν από την εγγύτητα. Οι δημοσιεύσεις που συνέχισαν να προωθούν τους κατηγορούμενους μολύνθηκαν από συνειρμούς. Η παρατήρηση που είχε κάνει ο κατηγορούμενος - η ακριβής αντίληψη που είχαν διατυπώσει - επικολλήθηκε μόνιμα στο δοχείο που δημιούργησε η κατηγορία.
Αυτό είναι το Μοτίβο 2 στην πιο αγνή του μορφή - ο μηχανισμός καραντίνας που περιέγραψα στο προηγούμενο άρθρο, όπου η ακριβής αντίληψη συγκεντρώνεται σε ανυπόληπτα δοχεία έως ότου η ενασχόληση με την παρατήρηση σας μολύνει μέσω συσχέτισης. Η αντίληψη δεν απαιτούσε διάψευση. Μόνο καραντίνα. Μόνο η ενεργοποίηση ενός σεναρίου που είναι ήδη εγκατεστημένο στο κοινό, ένα σενάριο που ταξινομεί τις πληροφορίες πριν από τη γνώση.
Τώρα μπορεί να παρατηρήσετε ότι δεν ονόμασα το εν λόγω κίνημα. Μπορείτε να το βρείτε αν ψάξετε. Θεωρήστε το κυνήγι οδοκαθαριστών. Αλλά όταν το βρείτε και τον λόγο της διάλυσής του, μπορεί να βρείτε το σενάριο που εγκαταστάθηκε σε εσάς ως μέρος της πραγματικότητας δήλωσης να αρχίσει να ενεργοποιείται. Ένας ιός εκκίνησης που ενεργοποιείται πριν συνδεθεί το λειτουργικό σύστημα της διάνοιάς σας.
Μπορείτε να κρατήσετε αυτό το σενάριο αυτή τη στιγμή. Μπορεί ακόμη και να το αναγνωρίσετε — νιώστε το να ενεργοποιείται καθώς διαβάζετε, το χαμηλό βουητό μιας κατηγορίας που ετοιμάζεται να ταξινομήσει αυτό το άρθρο σε ένα δοχείο που θα σας γλιτώσει από τον κόπο να το αξιολογήσετε. Αν είσαι εσύ, τότε δεν έχω τίποτα να προσφέρω. Όπως το έθεσε ο Σάμιουελ Άνταμς: είθε οι αλυσίδες σας να ακουμπήσουν ελαφρά πάνω σας και οι μεταγενέστεροι να ξεχάσουν ότι ήσασταν συμπατριώτες μας. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να σε πείσω να κρατήσεις το μυαλό σου αν το έχεις ήδη δώσει. Δεν είμαι εδώ για να σας πείσω. Είμαι εδώ για να διευκρινίσω τι βρίσκεται στα άκρα της αντίληψής σας. Αν δεν αντιλαμβάνεστε τίποτα που να χρειάζεται διευκρίνιση, τότε...
Για τους υπόλοιπους από εσάς — παρατηρήστε τι μόλις συνέβη. Παρατηρήστε την παρόρμηση, αν προέκυψε, και παρατηρήστε τι την προκάλεσε. Αυτός ο μηχανισμός είναι το όπλο. Αυτή η παρόρμηση είναι η έκρηξη. Και το γεγονός ότι το παρατηρήσατε αντί να το υπακούσετε σημαίνει ότι η καραντίνα απέτυχε. Είσαι ακόμα εδώ. Ωραία.
Τώρα παρατηρήστε τη βαθύτερη αποτυχία αυτού του κινήματος στα μέσα του αιώνα. Αυτοί οι στοχαστές είδαν τα συμπτώματα - τα αποτελέσματα της πολιτικής, τις πολιτισμικές αλλαγές, τη θεσμική μετατόπιση. Αυτό που δεν μπορούσαν να δουν ήταν ο χειριστής που παρήγαγε τα συμπτώματα. Βίωσαν το Fox ως συνταξιδιώτη που διαφωνούσε με την πολιτική - έναν ξεχωριστό τύπο χειριστή που έτρεχε ένα διαφορετικό πλαίσιο κάτω από ένα εκτελεσμένο εξωτερικό και δεν μπορούσαν να διακρίνουν τη διαφορά. Υποστήριξαν την πολιτική όταν θα έπρεπε να είχαν διαγνώσει πλαίσια. Συζήτησαν συμπεράσματα όταν θα έπρεπε να είχαν εντοπίσει υποθέσεις. Αντιμετώπισαν τις εκτελεσθείσες δεσμεύσεις του Fox ως γνήσιες και ανακάλυψαν τις λειτουργικές δεσμεύσεις μόνο αφού η συντακτική επιτροπή είχε ήδη εναλλάσσεται, τα δίκτυα δωρητών είχαν ήδη μετατοπιστεί και η καραντίνα είχε ήδη κλείσει.
Τους έλειπαν δύο πράγματα, και οποιαδήποτε απουσία είναι μοιραία, και τα δύο μαζί εγγυώνται την καταστροφή. Πρώτον: η θεσμική εξουσία να ενεργεί από μια θέση που δεν μπορούσε να ανακληθεί από τους ίδιους τους φορείς που προσπαθούσαν να εκθέσουν. Δεύτερον: το μεταφυσικό βάθος για να δούμε τους ίδιους τους χειριστές — ποιος έκανε ελιγμούς, λειτουργούσε από ποιο πλαίσιο, χειριζόταν ποια όπλα, μεταδιδόταν μέσω ποιων οδών.
ΒΙ.
Η μεταρρύθμιση είναι δυνατή. Ας το πούμε ξεκάθαρα, γιατί όλα τα προηγούμενα μπορεί να υποδηλώνουν το αντίθετο.
Αυτό που είναι αδύνατο είναι η μεταρρύθμιση μέσω οδών που ελέγχει ο θεσμός. Δεν μπορείτε να διορθώσετε ένα αιχμάλωτο σχολικό συμβούλιο κερδίζοντας μια θέση σε αυτό, εάν το γραφείο προγράμματος σπουδών ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις πιστοποίησης που ορίζονται από το αιχμαλωτισμένο πανεπιστήμιο που σχημάτισε τους διαχειριστές που διαχειρίζονται το σύστημα κάτω από το συμβούλιο που μόλις κερδίσατε. Δεν μπορείτε να διορθώσετε μια αιχμαλωτισμένη υπηρεσία διορίζοντας έναν νέο διευθυντή εάν οι αναπληρωτές διευθυντές, το ανώτερο προσωπικό, οι γραφειοκράτες καριέρας και το συμβουλευτικό δίκτυο σχηματίστηκαν όλα μέσα στο πλαίσιο που προσπαθείτε να εκτοπίσετε. Δεν μπορείτε να διορθώσετε μια αιχμαλωτισμένη κίνηση εκλέγοντας έναν καλύτερο πρωταθλητή εάν οι σύμβουλοι, οι διερμηνείς και οι φύλακες του πρωταθλητή είναι αλεπούδες που θα μεταβολίσουν κάθε οδηγία πριν φτάσει στην εκτέλεσή της.
Η ιστορία επιβεβαιώνει το μοτίβο. Ο Ναπολέων - ένα λιοντάρι των λιονταριών, ο υπέρτατος χειριστής της εποχής του - κατέκτησε μια ήπειρο και ξαναέφτιαξε τη νομική αρχιτεκτονική της Ευρώπης. Οι Αλεπούδες της σχολής του Ταλλεϋράνδου τον περικύκλωσαν, διαχειρίστηκαν τις διπλωματικές οδούς και όταν ήρθε η στιγμή, τον παρέδωσαν στους εχθρούς του στο Συνέδριο της Βιέννης. Διατήρησαν τις θέσεις τους. Πέθανε σε ένα νησί. Το Λιοντάρι είχε εξουσία χωρίς να γνωρίζει ποιοι σύμβουλοι τον υπηρετούσαν και ποιοι υπηρετούσαν τον εαυτό τους μέσω αυτού.
Στην εποχή μας, το μοτίβο επαναλήφθηκε στο υψηλότερο επίπεδο της αμερικανικής κυβέρνησης. Ο Ντόναλντ Τραμπ μπήκε στην προεδρία ως λιοντάρι - άμεσος, δυναμικός, πρόθυμος να αντιμετωπίσει αυτό που οι άλλοι δεν θα κατονόμαζαν. Οι υποστηρικτές του αναγνώρισαν το Λιοντάρι και συσπειρώθηκαν μαζί του. Αλλά η προεδρία δεν λειτουργεί μόνο με τη βούληση του προέδρου. Λειτουργεί μέσω ενός μηχανισμού - συμβούλους, αναπληρωτές, ανώτερα στελέχη, πληροφοριοδότες, νομικούς συμβούλους - και αυτός ο μηχανισμός κατοικούνταν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, από Αλεπούδες που σχηματίστηκαν μέσα στους ίδιους τους θεσμούς που το Λιοντάρι είχε εκλεγεί για να αμφισβητήσει.
Το αποτέλεσμα ήταν ορατό σε όποιον παρακολουθούσε: οι οδηγίες ερμηνεύτηκαν εκ νέου πριν φτάσουν στην εκτέλεση. Οι συστάσεις προσωπικού που γέμισαν τη διοίκηση με πράκτορες των οποίων η πίστη έκρυβε την επιχειρησιακή απόκλιση. Η πρόσβαση διαχειριζόταν έτσι ώστε ορισμένες πληροφορίες να φτάνουν στον πρόεδρο και ορισμένες πληροφορίες όχι. Τέσσερα χρόνια ενός Λιονταριού που πολεμούσε κατά πάντων - πολεμώντας τα μέσα ενημέρωσης, πολεμώντας τη γραφειοκρατία, πολεμώντας την ορατή αντιπολίτευση - ενώ οι Αλεπούδες που έλεγχαν τα παντα,ολα τα κανάλια παρέμειναν στη θέση τους, ανέγγιχτες, συμβουλεύοντας.
Καλώς ή κακώς, αυτή είναι μια διάγνωση μιας πάθησης, όχι μια εκτίμηση του άνδρα. Στην πρώτη του θητεία, ο Τραμπ διέθετε την πρώτη απαίτηση για μεταρρύθμιση - γνήσια θεσμική εξουσία, που απονέμεται από μια εντολή που τρομοκρατούσε την κυβερνώσα διευθυντική τάξη. Αυτό που του έλειπε ήταν το δεύτερο – η μεταφυσική επίγνωση για να διακρίνει την πίστη από την αφοσίωση του πράκτορα, να δει την Αλεπού πίσω από τη μάσκα, να ανιχνεύσει το πλαίσιο κάτω από την παράσταση. Οι αλεπούδες που τον περιέβαλλαν μιλούσαν τη γλώσσα του, επιβεβαίωναν τις δεσμεύσεις του, επέδειξαν ικανότητα που φαινόταν να εξυπηρετεί την αποστολή του. Ήταν αναγνωρίσιμοι μόνο από την απόκλιση μεταξύ αυτού που έλεγαν και αυτού που έκαναν - και ο εντοπισμός αυτής της απόκλισης απαιτεί ένα βάθος διαγνωστικής επίγνωσης που οι περισσότεροι ηγέτες, στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας, δεν είχαν ποτέ.
Αν μπορεί να συμβεί στον πιο ισχυρό άνθρωπο στη γη, που κάθεται στο πιο ισχυρό γραφείο στην ιστορία, που υποστηρίζεται από δεκάδες εκατομμύρια αφοσιωμένους υποστηρικτές — τι σας κάνει να πιστεύετε ότι η εκστρατεία σας για το σχολικό συμβούλιο θα έχει διαφορετική πορεία;
Το ερώτημα είναι τι είδους φορέας καθιστά δυνατή τη μεταρρύθμιση.
VII.
Ο χειριστής που μεταρρυθμίζει — που πραγματικά μεταρρυθμίζει, που μπαίνει στο ίδρυμα και το ίδρυμα δεν τον χωνεύει — πληροί δύο προϋποθέσεις. Και τα δύο απαραίτητα. Κανένα από τα δύο δεν αρκεί από μόνο του.
Πρώτον: έχει πραγματική εξουσία πάνω στο θεσμικό όργανο. Πραγματική, επιχειρησιακή εξουσία — η ικανότητα πρόσληψης, απόλυσης, χρηματοδότησης, αποχρηματοδότησης και αναδιάρθρωσης χωρίς να απαιτείται άδεια από τη συσκευή που αναδιαρθρώνεται. Η συμβουλευτική επιρροή είναι ανεπαρκής. Μια εκλογική εντολή που μπορεί να περάσει αργά στην ασχετοσύνη είναι ανεπαρκής. Μια θέση σε ένα διοικητικό συμβούλιο που δεν ελέγχει τι επιβλέπει είναι ανεπαρκής.
Δεύτερον: διαθέτει μεταφυσική επίγνωση επαρκή για να αναγνωρίσει την Αλεπού πριν η Αλεπού κλείσει την παγίδα. Αυτό σημαίνει να βλέπεις το λειτουργικό πλαίσιο κάτω από το εκτελούμενο. Η Αλεπού δεν φτάνει ανακοινώνοντας τις προθέσεις του. Η Αλεπού φτάνει προσφέροντας βοήθεια, μιλώντας τη γλώσσα σας, επιβεβαιώνοντας τις δεσμεύσεις σας, επιδεικνύοντας ικανότητα που φαίνεται να εξυπηρετεί την αποστολή σας. Η Αλεπού είναι αναγνωρίσιμη μόνο από την απόκλιση μεταξύ αυτού που εκτελεί και αυτού που λειτουργεί - και αυτή η απόκλιση είναι ορατή μόνο σε κάποιον που ξέρει ποιες ερωτήσεις να κάνει, που έχει το βάθος να ερμηνεύσει τις απαντήσεις και που κατανοεί την παράδοση που κουβαλάει η Αλεπού ακόμα και όταν η ίδια η Αλεπού μπορεί να μην ξέρει ότι την κουβαλάει.
Εξουσία χωρίς επίγνωση: το λιοντάρι που κρατά τον θεσμό αλλά δεν μπορεί να δει την Αλεπού. Θα περικυκλωθεί, θα ανακατευθυνθεί και θα μεταβολιστεί - η δική του δύναμη στράφηκε σε σκοπούς που ποτέ δεν επέλεξε. Αυτό έχετε δει, ξανά και ξανά, σε κάθε επίπεδο διακυβέρνησης.
Επίγνωση χωρίς εξουσία: ο στοχαστής που βλέπει τα πάντα αλλά δεν κρατά τίποτα. Θα γράψει, θα μιλήσει, θα διαγνώσει με καταστροφική ακρίβεια — και θα μπει σε καραντίνα. Η αντίληψή του ακριβής, η επιρροή του μηδενική (γεια σας). Κάθε διανοούμενος των μέσων του αιώνα που καταστράφηκε από κατηγορίες και όχι από επιχειρήματα κατείχε αυτή τη θέση.
Και τα δύο, συγκεντρωμένα, σε έναν μόνο τελεστή.
Υπάρχει ένα δόγμα για αυτό. Ένα όνομα για αυτό το είδος χειριστή και τον τρόπο λειτουργίας του.
Το δόγμα ονομάζεται Αδίστακτη Ηλιοφάνεια. Ο χειριστής είναι το Λιοντάρι στο Ruthless Sunshine.
Το Λιοντάρι στο Ruthless Sunshine λειτουργεί από αντιστοιχία με την πραγματικότητα - αυτό που είναι, επαληθευμένο σε σχέση με αυτό που μπορεί να παρατηρηθεί, να δοκιμαστεί και να επιβεβαιωθεί. Διακηρυγμένη πραγματικότητα, θεσμική συναίνεση, αφήγηση: αυτά δεν έχουν καμία εξουσία στο πλαίσιό του. Το δόγμα του είναι διαφανές — δηλωμένο ανοιχτά, ορατό σε όλους, χωρίς κενό μεταξύ εκτελεσμένων και λειτουργικών δεσμεύσεων. Δεν υπάρχει εσωτερική εσωτερική διδασκαλία. Δεν υπάρχει ιδιωτική ατζέντα καλυμμένη με δημόσια γλώσσα. Αυτό που λέει είναι αυτό που εννοεί, και αυτό που εννοεί είναι αυτό που κάνει. Η ηλιοφάνεια είναι η εξάλειψη της σκιάς - η αφαίρεση κάθε κενού στο οποίο θα μπορούσε να κρυφτεί μια αλεπού.
Η σκληρότητα είναι η εφαρμογή. Η αρχή εφαρμόζεται χωρίς συναίσθημα, χωρίς ευνοιοκρατία, χωρίς το φυλετικό έλεος που εκμεταλλεύεται η Αλεπού ως το κύριο σημείο εισόδου του. Το Λιοντάρι στο Ruthless Sunshine έχει αρχές ενάντια στη δική του φυλή - επειδή η πρώτη δοκιμασία της Αλεπούς είναι πάντα αν το Λιοντάρι μπορεί να αγοραστεί με πίστη στη φυλή. Το λιοντάρι που εξαιρεί τους συμμάχους του από το πρότυπο που εφαρμόζει στους εχθρούς του έχει ήδη αιχμαλωτιστεί. Απλώς δεν το ξέρει ακόμα.
Το λιοντάρι στο Ruthless Sunshine δεν εμπλέκεται εκτός αν μπορεί να συντρίψει. Όταν ασχολείται, τελειώνει. Δεν κάνει στάση. Δεν απειλεί χωρίς συνέχεια. Δεν μπαίνει σε αγώνες που δεν μπορεί να κερδίσει για να δείξει θάρρος για ένα κοινό. Παρακολουθεί, περιμένει, αξιολογεί — και όταν πληρούνται οι προϋποθέσεις, ενεργεί με δύναμη και ακρίβεια που δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το αποτέλεσμα.
Το Fox δεν μπορεί να λειτουργήσει στον ήλιο. Ολόκληρη η ικανότητα του Fox εξαρτάται από το χάσμα μεταξύ των εκτελούμενων και των λειτουργικών πλαισίων - τη σκιά μεταξύ αυτού που λέγεται και αυτού που γίνεται. Εξαλείψτε τη σκιά και η Αλεπού δεν έχει βιότοπο. Απαιτήστε διαφάνεια της υπόθεσης και η Αλεπού δεν μπορεί να κρύψει το λειτουργικό της πλαίσιο κάτω από το λεξιλόγιό σας. Εφαρμόστε την αρχή συμμετρικά και η Αλεπού δεν μπορεί να σας αιχμαλωτίσει μέσω της πίστης που ξέρει ότι νιώθετε.
Αυτό είναι αρχιτεκτονική, όχι φιλοδοξία.
VIII.
Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η δύναμη της θέλησής σας. Τα κινήματά σας είχαν τη δύναμη της θέλησης σε αφθονία - το Tea Party, τα σχολικά συμβούλια, οι συγκεντρώσεις, οι προκριματικές εκλογές. Η καταδίκη ήταν πραγματική.
Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η αντίληψή σου. Είδατε τι συνέβαινε. Το ονομάσατε, συχνά με ακρίβεια, συχνά θαρραλέα, συχνά με προσωπικό κόστος.
Το πρόβλημα ήταν ότι λειτουργούσες μέσα σε ένα σύστημα σχεδιασμένο να σε χωνεύει, με συμβουλές από χειριστές που είχαν σχεδιαστεί για να σε ανακατευθύνουν, πολεμώντας πληθυσμούς που είχαν αναπτυχθεί για να σε εξαντλήσουν — ενώ το χέρι που τα κανόνιζε όλα παρέμενε έξω από το οπτικό σου πεδίο και λειτουργούσες σαν να είχες να κάνεις με καλοπροαίρετους συνομηλίκους που αναγνώριζαν τη θέση σου στο τραπέζι ως έναν από τους ανθρώπους όταν σε βλέπουν ως τοστιέρα που παραπονιέται ότι φτιάχνει τοστ.
Είδατε το ρεύμα. Δεν είδες το ποτάμι.
Είδες το όπλο. Δεν είδες το χέρι.
Είδατε τη μάσκα της Αλεπούς. Δεν είδες την Αλεπού.
Τώρα το κάνεις. Και το Λιοντάρι στο Ruthless Sunshine βλέπει ακόμα πιο μακριά - την παράδοση που κουβαλάει η Αλεπού, το πλαίσιο που λειτουργεί η Αλεπού, τα όπλα που χειρίζεται η Αλεπού και τα μονοπάτια μέσω των οποίων αυτά τα όπλα μεταδόθηκαν από γενιά σε γενιά για να φτάσουν στο τραπέζι συνεδριάσεων όπου κάθεται σήμερα, προσφέροντας βοήθεια.
Η λύση έχει σχήμα. Έχει προϋποθέσεις. Έχει όνομα.
Αυτό που φαίνεται στην πράξη - το δόγμα, ο σχηματισμός, η επιχειρησιακή αρχιτεκτονική - είναι αυτό που ακολουθεί.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
