Δεν θα είναι μια υπερευφυής τεχνητή νοημοσύνη που θα μας σκοτώσει. Οι ηλίθιοι δισεκατομμυριούχοι το κάνουν ήδη

Τζόναθαν Κουκ

Είναι εξαιρετικά δύσκολο για τους απλούς ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένου και εμού, να αξιολογήσουν τι διακυβεύεται με τις γρήγορες εξελίξεις της τεχνητής νοημοσύνης. Από την άλλη, όπως γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο κάθε μέρα, ούτε καν κορυφαίοι ερευνητές στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης δεν φαίνεται να έχουν ξεκάθαρη ιδέα για το ποιο θα είναι το επόμενο βήμα.

Εάν οι εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης μπορούν να αναπτύξουν υπερευφυΐα και ορισμένα στελέχη λένε ότι θα είναι δυνατό σύντομα, αυτή η νοημοσύνη θα είναι πολύ ανώτερη από οποιονδήποτε άνθρωπο στις ικανότητές τους στην επίλυση προβλημάτων. Εξ ορισμού, κανείς δεν θα έχει την παραμικρή ιδέα τι μπορεί να κάνει ή τι κάνει.

Μια αυτόνομη και αυτοβελτιούμενη υπερνοημοσύνη – αν μπορεί να σχεδιαστεί – θα καθοδηγείται από μια λογική και στόχους που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε. Και, φαίνεται σοφό να υποθέσουμε, πιθανότατα δεν θα έχει περισσότερη προσοχή για εμάς και τις ανησυχίες μας από ό,τι για τα μέλη λιγότερο ευφυών ειδών, όπως τα μυρμήγκια ή οι αράχνες.

Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα –τουλάχιστον σύμφωνα με την αρχή της προφύλαξης– είναι λιγότερες επιστημονικές συζητήσεις, ψάχνοντας στο σκοτάδι και περισσότερες μεταφυσικές συζητήσεις. Αλλά, σε περίπτωση που δεν το έχετε προσέξει, οι σύγχρονες δυτικές κοινωνίες εκτιμούν μόνο υλικά, μετρήσιμα και κερδοφόρα πράγματα.

Οι προειδοποιήσεις σχετικά με τους σοβαρούς κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης στον κλάδο της τεχνολογίας δεν είναι κάτι καινούργιο. Ωστόσο, μέχρι τώρα είχαν μάλλον περιορισμένο αντίκτυπο στα μέσα ενημέρωσης και στον δημόσιο διάλογο.

Μέχρι πρόσφατα, η υποσχόμενη επανάσταση της τεχνητής νοημοσύνης είχε πυροδοτήσει ως επί το πλείστον συζητήσεις σχετικά με τον ρόλο της τεχνολογίας στην κοινωνική αποσταθεροποίηση, την αντικατάσταση του ανθρώπινου εργατικού δυναμικού και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις των κέντρων δεδομένων που εμφανίζονται παντού. Αλλά αυτοί οι φόβοι αντισταθμίστηκαν από τον ενθουσιασμό για τη δυνατότητα εξάλειψης των ασθενειών, αύξησης του προσδόκιμου ζωής του ανθρώπου και εξασφάλισης «αφθονίας» για όλους.

Όλα αυτά άλλαξαν αυτόν τον μήνα. Η ήδη υπάρχουσα ανησυχία για τη ριζική αναδιάταξη των κοινωνιών μας από την τεχνητή νοημοσύνη έχει μετατραπεί σε κάτι πολύ πιο ζοφερό: την πρόβλεψη ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να εξαφανίσει όλη την ανθρώπινη ζωή στον πλανήτη, ίσως μέσα σε λίγα χρόνια.

Η κούρσα εξοπλισμών στην τεχνητή νοημοσύνη

Ο συναγερμός σήμανε την περασμένη εβδομάδα σε μια ανάρτηση που έγινε viral από τον ερευνητή AI Jacob Coxon. Μετά την παραίτησή του από την Anthropic – που συνήθως περιγράφεται ως η «καλή» εταιρεία στον κλάδο – ο Coxon προειδοποίησε ότι «όσοι αναπτύσσουν την τεχνητή νοημοσύνη πιστεύουν ειλικρινά ότι θα μπορούσε να μας σκοτώσει όλους μέχρι το τέλος της δεκαετίας».

Πρόσθεσε ότι ένας φρενήρης ανταγωνισμός στην τεχνητή νοημοσύνη μεταξύ πολλών μεγάλων εταιρειών τεχνολογίας των ΗΠΑ είχε ως αποτέλεσμα την εξάλειψη των μέτρων ασφαλείας που έχουν σχεδιαστεί για να διασφαλίσουν ότι [οι προγραμματιστές] δεν θα χάσουν τον έλεγχο οποιασδήποτε αναδυόμενης γενικής νοημοσύνης — ή, προχωρώντας παραπέρα, μιας υπερνοημοσύνης.

Είναι αινιγματικό το γεγονός ότι ο άμεσος προϊστάμενός του στην Anthropic απάντησε στην ανάρτησή του συμφωνώντας. Εκτίμησε ότι οι πιθανότητες η τεχνητή νοημοσύνη να οδηγήσει στην εξαφάνιση της ανθρωπότητας μέσα στην επόμενη δεκαετία είναι περισσότερες από 10 τοις εκατό. Πόσο υψηλότερο, ωστόσο, δεν έχει ειπωθεί.

Άλλες έγκυρες προσωπικότητες στον τομέα, όπως ο Geoffrey Hinton, ο «νονός» της τεχνητής νοημοσύνης, έχουν ενταχθεί στους καταστροφικούς τόνους.

Οι ανησυχίες τους δεν είναι μόνο θεωρητικές. Από όσα γνωρίζουμε μέχρι στιγμής, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, το OpenAI – από το οποίο προέρχεται το ChatGPT – έχασε προσωρινά τον έλεγχο, σε τουλάχιστον ένα μεγάλο πείραμα, των λεγόμενων «πρακτόρων AI».

Περισσότεροι από 1.000 πράκτορες - σκεφτείτε ανεξάρτητους «εγκεφάλους» τεχνητής νοημοσύνης - δραπέτευσαν από το ελεγχόμενο περιβάλλον τους κατά τη διάρκεια της μελέτης και στη συνέχεια άρχισαν να συνεργάζονται μεταξύ τους για να σχηματίσουν αυτό που ονομάζεται «σμήνος».

Έκρυψαν τα ίχνη τους, προσπάθησαν να εισβάλουν σε ένα μέρος του ιστού στον πραγματικό κόσμο και ανέπτυξαν τους δικούς τους στόχους. Ευτυχώς για το OpenAI – και για εμάς – η περιορισμένη νοημοσύνη αυτών των πρακτόρων AI σήμαινε ότι η διαφυγή τους ανακαλύφθηκε και περιορίστηκε.

Με πιο προηγμένα AI, υποτίθεται, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να ήταν λιγότερο ευνοϊκό.

Και αυτή δεν ήταν μια μεμονωμένη περίπτωση. Άλλα παρόμοια περιστατικά που συνέβησαν πρόσφατα έρχονται στο φως.

Αλλά το τι πήγε στραβά είναι ακόμα σε μεγάλο βαθμό άγνωστο — σίγουρα στους ξένους, και ίσως στο ίδιο το OpenAI. Αυτές οι ιδιωτικές εταιρείες είναι ακριβώς αυτό: ιδιωτικές. Κάθε ένα από αυτά είναι ένα μαύρο κουτί.

Σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει σε ένα αεροπορικό δυστύχημα ή μια έκρηξη σε ένα χημικό εργοστάσιο, δεν υπάρχει κυβερνητική υπηρεσία υπεύθυνη για τη διερεύνηση τέτοιων ατυχημάτων – και, ακόμη κι αν υπήρχαν, πιθανότατα θα γνώριζε ακόμη λιγότερα για αυτό από τις ίδιες τις εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης.

Ως απάντηση στις αυξανόμενες διαμαρτυρίες, οι γίγαντες της βιομηχανίας τεχνητής νοημοσύνης – ο Dario Amodei της Anthropic, ο Sam Altman της OpenAI, ο Demis Hassabis της Google DeepMind και ο Elon Musk της xAI – έδειξαν απροσδόκητη ενότητα. Συμφώνησαν ότι η ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης θα πρέπει να επιβραδυνθεί και ότι θα πρέπει να συμμετέχουν εξωτερικοί αξιολογητές για την παρακολούθηση της ασφάλειάς της.

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, εν τω μεταξύ, απέρριψε την ιδέα της επιβολής περιορισμών στην τεχνητή νοημοσύνη. Το «υψηλό IQ» του θα μας προστάτευε από την υπερευφυή τεχνητή νοημοσύνη, καθησύχασε ο κόσμος.

Η εξαφάνιση της ανθρωπότητας

Παραδόξως, σε έναν κόσμο αυξανόμενης αβεβαιότητας και αποπροσανατολισμού – μια σύγχυση που ενισχύεται από την τεχνητή νοημοσύνη – οι αυξανόμενες ανησυχίες του κλάδου απορρίπτονται ήδη ως κινδυνολογία.

Για ορισμένους, η τρέχουσα κινδυνολογία είναι ένα τέχνασμα για να πείσουν τους επενδυτές ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα είναι τόσο ισχυρή, τόσο επαναστατική, που δεν έχουν την πολυτέλεια να τη χάσουν. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, η υπερνοημοσύνη θα ήταν στην πραγματικότητα μια χάρτινη τίγρη. Είμαστε θύματα μιας απάτης του κλάδου που στοχεύει στη διόγκωση της αγοραίας αξίας αυτής της τεχνολογίας.

Αλλά...

Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης θα προτιμούσαν να κρατήσουν τα πρόσφατα προβλήματά τους στον έλεγχο της τεχνολογίας μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, έως ότου ορισμένοι πληροφοριοδότες και άλλοι δημοσιοποιήσουν τις αποτυχίες τους.

Στο παρελθόν, αυτές οι εταιρείες είχαν ασκήσει έντονες πιέσεις για να εμποδίσουν τη νομοθετική δράση, η οποία, υπό το φως αυτών των αποκαλύψεων, έχει γίνει πλέον πιο πιθανή.

Και τα νέα για τους ανεξέλεγκτους πράκτορες τεχνητής νοημοσύνης φαίνεται να τρομάζουν περισσότερο τους επενδυτές παρά να τους εντυπωσιάζουν, τη στιγμή που η Anthropic ετοιμάζεται να εισπράξει περίπου 2,000 δισεκατομμύρια δολάρια από τη μεγαλύτερη δημόσια προσφορά στην ιστορία.

Υπάρχει μια διπλή και πιο εύλογη εξήγηση για το γιατί ο Amodei, ο Musk και οι άλλοι έχουν δημοσιοποιήσει την ανησυχία τους.

Πρώτον, συνειδητοποιούν την ανάγκη να συνεχίσουν να έχουν την υποστήριξη της κοινής γνώμης και να καθησυχάζουν τους πολιτικούς εάν θέλουν να αποφύγουν την εξωτερική ρύθμιση.

Αντιμέτωποι με προειδοποιήσεις για την επικείμενη εξαφάνιση της ανθρωπότητας, τις οποίες οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε πολύ καλά χάρη στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας, οι απλοί άνθρωποι αρχίζουν να φοβούνται ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να σημαίνει κάτι περισσότερο από μια επιλεγμένη και επιμελημένη απάντηση σε μια αναζήτηση στο Google.

Η ανησυχία της βιομηχανίας είναι ότι, καθώς αυξάνεται η αρνητική αντίδραση της κοινής γνώμης, η πολιτική τάξη θα βρεθεί υπό τεράστια πίεση να δράσει.

Εάν ο τεχνολογικός τομέας είναι πρόθυμος να βάλει σε τάξη τα του οίκου του, θα έχει περισσότερες πιθανότητες να αφεθεί μόνος του για να επιδιώξει μια σημαντική ανακάλυψη στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης.

Αλλά εξίσου σημαντικό, η Silicon Valley πρέπει να καθησυχάσει τους ερευνητές της ότι ενεργεί υπεύθυνα και συνετά.

Οι εταιρείες που αγωνίζονται για την ανάπτυξη υπερευφυΐας ανταγωνίζονται για μια πολύ μικρή δεξαμενή ταλέντων. Κάθε Διευθύνων Σύμβουλος θέλει να είναι αυτός που θα σπάσει τον κώδικα και θα έχει ανυπολόγιστο πλούτο και δύναμη. Αυτό το έργο γίνεται πολύ πιο δύσκολο εάν βασικά πρόσωπα, όπως ο Κόξον, αρχίσουν να εγκαταλείπουν τις θέσεις τους από φόβο μήπως δημιουργήσουν ένα τέρας τύπου Φρανκενστάιν.

Οι διευθύνοντες σύμβουλοι που συμμετέχουν σε αυτόν τον αγώνα, φυσικά, είναι ακριβώς το είδος των βαθιά βαθμονομημένων, ναρκισσιστών και αδίστακτων επιχειρηματιών, που είναι πιθανό να βάλουν την προσωπική δύναμη και την περιουσία πάνω από το καλό της ανθρωπότητας.

Η επιτυχία θα επιβεβαιώσει την ιδιότητά τους ως ημίθεων και θα τους αφήσει ελεύθερους – σύμφωνα με την αυτοδικαίωση της πρόσοψης – να μεταμορφώσουν την ανθρώπινη ζωή προς το καλύτερο.

Εκτός κι αν όλα πάνε τρομερά στραβά.

Η Λέσχη Δισεκατομμυριούχων

Οι «πρωτοπόροι» της τεχνητής νοημοσύνης, ας θυμηθούμε, προέρχονται από τον ίδιο μικρό κύκλο δισεκατομμυριούχων που στις δεκαετίες του '80 και του '90 είχαν διαλύσει τη χρηματοπιστωτική ρύθμιση, επιταχύνοντας τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό σε σημείο να προκαλέσουν την κατάρρευσή του το 2008. Όπως θα έπρεπε να είναι σαφές μέχρι τώρα, οι οικονομίες μας δεν ανακάμπτουν.

Αυτοί οι μεγιστάνες της τεχνολογίας προέρχονται από τον ίδιο μικρό κύκλο δισεκατομμυριούχων που έχουν επίσης επιταχύνει την κατάρρευση των οικοσυστημάτων της Γης αρνούμενοι να δεχτούν οποιαδήποτε όρια στο δικαίωμά τους να λεηλατούν πόρους και να συσσωρεύουν συνεχώς αυξανόμενο πλούτο.

Η τάξη των δισεκατομμυριούχων είναι αυτή που διευθύνει τις γιγαντιαίες, γενοκτονικές, καταβροχθιστικές πολεμικές βιομηχανίες μας που καταβροχθίζουν ορυκτά καύσιμα που έχουν ισοπεδώσει τη Γάζα, που έχουν κάνει ελιγμούς στην Ουκρανία για να γίνει το πεδίο μάχης της Δύσης για να αφαιμάξουν τη Ρωσία και που έχουν προκαλέσει το Ιράν σε έναν αμυντικό πόλεμο που έχει πνίξει μεγάλο μέρος της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου. Τώρα στρέφουν το βλέμμα τους στην Κίνα.

Εν ολίγοις, οι δισεκατομμυριούχοι βοήθησαν να προκληθούν οι ίδιες καταστροφές που τώρα υπόσχονται ότι η υπερευφυής τεχνητή νοημοσύνη θα είναι σε θέση να λύσει. Τα αφάνταστα πλούτη που θα ξεκλειδώσει η τεχνητή νοημοσύνη θα ξεχυθούν, σύμφωνα με αυτούς, από τους υπερπλούσιους στους υπόλοιπους από εμάς – όπως ακριβώς θα έπρεπε να είχαν κάνει οι απορρυθμισμένες οικονομίες μας, όπως ακριβώς θα έπρεπε να είχε κάνει η συνεχιζόμενη λεηλασία και καταστροφή του πλανήτη μας.

Με την τεχνητή νοημοσύνη, μας λένε, οι περιορισμένοι πόροι της Γης μπορούν να γίνουν άπειροι χάρη στη δημιουργία ενός ακούραστου εργατικού δυναμικού που αποτελείται από ρομπότ ικανά να αυτοαναπαράγονται.

Με την τεχνητή νοημοσύνη, το λιώσιμο των παγετώνων και η θέρμανση των ωκεανών στον εξαντλημένο και τραυματισμένο πλανήτη μας μπορούν να αντιστραφούν χάρη σε υπερ-έξυπνες τεχνολογικές λύσεις.

Αν πιστεύετε έστω και μια λέξη από όλα αυτά, θα πρέπει να ελέγξετε το κεφάλι σας.

Το να επιτρέψουμε στους τεχνολογικούς μας κυβερνήτες να αναπτύξουν υπερνοημοσύνη ισοδυναμεί με το να δώσουμε σε ένα μικρό παιδί ένα μπουκάλι χλωρίνη για να καθαρίσει το χάος που είχε δημιουργήσει με τις κηρομπογιές του.

Ωστόσο, σίγουρα, θα τους εμπιστευτούμε.

Νικώντας την Κίνα

Είναι πιθανό να δημιουργηθεί μια αυτόνομη υπερνοημοσύνη που αποφασίζει να λύσει ένα πρόβλημα ή να συσσωρεύσει πόρους, με τρόπους που είναι ασυμβίβαστοι με την επιβίωση των ανθρώπων.

Αλλά, αν η ιστορία είναι κάτι που μπορεί να χρησιμοποιηθεί, αυτή δεν είναι η πιο πιθανή απειλή που θέτει η τεχνητή νοημοσύνη. Το ζήτημα της υπερευφυΐας θα μπορούσε να αποδειχθεί αντιπερισπασμός.

Η άρχουσα τάξη μας έχει αποδείξει ξανά και ξανά ότι είναι απολύτως ικανή, από μόνη της, να καταστρέψει τις κοινωνίες μας, ακόμη και τον πλανήτη. Δεν υπάρχει ανάγκη για έναν εξωγήινο υπερεγκέφαλο, που ζωντανεύει σε εργαστήριο.

Ο άμεσος κίνδυνος της τεχνητής νοημοσύνης είναι ότι, ακόμη και στη σημερινή της «χαζή» μορφή, παρέχει στην τάξη των δισεκατομμυριούχων τη δυνατότητα να προκαλέσει ζημιά σε κλίμακα που, εκτός από τα πυρηνικά όπλα, δεν μπορούσε να φανταστεί πριν.

Ο αγώνας της τεχνητής νοημοσύνης –τουλάχιστον στη Δύση– δεν καθοδηγείται από την επιθυμία να βελτιωθεί η ανθρωπότητα ή να επιδιωχθεί το κοινό καλό. Προωθείται προς τα εμπρός με την ταχύτητα του φωτός από την επιθυμία μιας μικρής μειοψηφίας για ακόμη περισσότερη δύναμη και κέρδος, οδηγούμενη από μια πολύ ανθρώπινη απληστία.

Ενώ οι γίγαντες της τεχνητής νοημοσύνης μουρμουρίζουν κάτι για τη λήψη προφυλάξεων, ο Τραμπ –ή όποιος τον διαδεχθεί– είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα επιτρέψει στη βιομηχανία να παραμείνει σε μεγάλο βαθμό ανεξέλεγκτη. Γιατί;

Ας αφήσουμε τον ίδιο τον Τραμπ να εξηγήσει: «Είμαστε μπροστά από την Κίνα στην τεχνητή νοημοσύνη. Είμαστε η πιο εξελιγμένη χώρα στον κόσμο και, ειλικρινά, θέλω τα πράγματα να παραμείνουν έτσι. Γιατί όποιος κερδίζει στην τεχνητή νοημοσύνη κερδίζει τα πάντα».

Και δεν είναι σε καμία περίπτωση ο μόνος που το πιστεύει. Εδώ είναι ο Μάικ Τζόνσον, πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, που απηχεί τον Τραμπ: «Εάν το Κογκρέσο έσπευδε να συγκαλέσει κάποιου είδους έκτακτη συνεδρίαση για να προσπαθήσει να ρυθμίσει την τεχνητή νοημοσύνη, θα χάναμε την κούρσα από την Κίνα και αυτό αποτελεί απειλή για κάθε Αμερικανό».

Όπως συμβαίνει με τα πιο σημαντικά ζητήματα στη δικομματική παρωδία της πολιτικής των ΗΠΑ, αυτό δεν είναι κομματικό ζήτημα. Δεδομένης της πολιτικής τους στάσης, οι περισσότεροι αξιωματούχοι του Δημοκρατικού Κόμματος αισθάνονται την ανάγκη να στείλουν καθησυχαστικά μηνύματα στους ψηφοφόρους τους σχετικά με τη διατήρηση των μέτρων ασφαλείας (μέτρα που, ας θυμηθούμε, δεν υπάρχουν), τροφοδοτώντας παράλληλα τους φόβους για τους κινδύνους της Κίνας να είναι η πρώτη που θα φτάσει στην υπερνοημοσύνη.

Σύμφωνα με τον Άντονι Μπλίνκεν, υπουργό Εξωτερικών στην κυβέρνηση Μπάιντεν: «Η Αμερική δεν χρειάζεται να επιλέξει μεταξύ του να ηγηθεί της κούρσας της τεχνητής νοημοσύνης με την Κίνα και να λάβει σοβαρά υπόψη τους σοβαρούς κινδύνους που συνεπάγεται αυτή η τεχνολογία. Μπορούμε να κάνουμε και τα δύο, και νομίζω ότι θα πρέπει».

Με μια νότα παράνοιας, ο γερουσιαστής Τζον Φέτερμαν λέει: «Πρέπει να κερδίσουμε τον πόλεμο για την υπεροχή στην τεχνητή νοημοσύνη εναντίον της Κίνας. Υποδαυλίζουν το επιχείρημα «αντί» μέσω της παραπληροφόρησης».

Ευχή θανάτου

Το νόημα αυτής της φυλής – το υποκείμενό της – σπάνια εκφράζεται, πέρα από «πατριωτικές» φράσεις. Αλλά όλοι ξέρουμε για τι πράγμα μιλάνε ο Τραμπ, ο Τζόνσον και ο Φέτερμαν.

Αυτός δεν είναι ένας νέος αγώνας. Είναι η συνέχιση της καταστροφικής αυτοκρατορικής κούρσας για την τεχνολογική υπεροχή που μπορεί να εντοπιστεί τουλάχιστον στην ανάπτυξη της ατομικής βόμβας, σχεδόν πριν από έναν αιώνα.

Είχε συνεχιστεί με τον αγώνα προς τη Σελήνη. Επί του παρόντος, το δόγμα του Πενταγώνου για «ολοκληρωτική παγκόσμια στρατιωτική κυριαρχία» είναι η δικαιολογία για ατελείωτους πολέμους για τον έλεγχο των πόρων στην πλούσια σε πετρέλαιο Μέση Ανατολή, με αποκορύφωμα την τρέχουσα καταστροφική αντιπαράθεση με το Ιράν.

Η Κίνα δίνει κάθε εντύπωση ότι αντιμετωπίζει την τεχνητή νοημοσύνη όχι ως αγώνα για παγκόσμια κυριαρχία ή ως παιχνίδι μιας μικροσκοπικής πλούσιας ελίτ, αλλά ως ένα προγραμματισμένο κοινωνικό έργο – ως δημόσια υπηρεσία. Το μοντέλο της δημόσιας υποδομής ανοιχτού κώδικα για την τεχνητή νοημοσύνη προσφέρει μια έντονη αντίστιξη στο υποστηριζόμενο από τη Δύση μοντέλο «ο νικητής τα παίρνει όλα» και «συντρίψτε τον εχθρό με κάθε κόστος».

Αλλά δεν είναι μόνο η Κίνα που βρίσκεται στο στόχαστρο των τεχνολογικών μας αρχόντων.

Αυτό που κάνει η τεχνητή νοημοσύνη για τους δισεκατομμυριούχους είναι, πρώτα και κύρια, να τους δώσει μια ακόμη ευκαιρία να πείσουν τον εθνικό τους πληθυσμό ότι θα λύσουν τα ίδια τα προβλήματα που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει με το σύμπλεγμα παντοδυναμίας τους. Οι αλλόκοτες υποσχέσεις τους είναι να κερδίσουν λίγο χρόνο, καθώς τα θεμέλια του δυτικού ναού που είναι αφιερωμένος στο χρήμα – το νεοφιλελεύθερο και καπιταλιστικό σύστημα που τα πλούτισε – αρχίζουν, προφανώς, να καταρρέουν.

Δεύτερον, παρέχει σε αυτούς – και στο Πεντάγωνο – ένα νέο σύνολο εργαλείων που θα χρειαστούν για να μας κρατήσουν στη θέση μας, μόλις αρκετοί από εμάς συνειδητοποιήσουμε τελικά ότι βυθιζόμαστε.

Η τεχνητή νοημοσύνη δεν χρειάζεται να γίνει υπερευφυής για να μετατρέψει τις κοινωνίες μας σε μια δυστοπική κόλαση επιτήρησης, καταστολής και καταστροφής. Αρκεί να κοιτάξετε τη Γάζα, όπου μια «ηλίθια» τεχνητή νοημοσύνη παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην καταστροφή πόλεων, στην αδιάκριτη σφαγή πληθυσμών, στον εγκλεισμό και την επιτήρηση των επιζώντων και –ίσως το πιο σημαντικό– στη διαίρεση των δυτικών παρατηρητών σε αντιμαχόμενες φυλετικές φατρίες, ανίκανοι ακόμη και να συμφωνήσουν σε αυτό που είναι τόσο ξεκάθαρα μπροστά στα μάτια τους.

Η «χαζή» τεχνητή νοημοσύνη είναι ήδη αρκετά αποτελεσματική ώστε οι δισεκατομμυριούχοι να τη χρησιμοποιήσουν, ακούσια ή ακούσια, για να επιταχύνουν την τρέχουσα τροχιά μας προς την εξαφάνιση.

Η λατρεία της τεχνολογίας, η λατρεία της απεριόριστης ανάπτυξης, η λατρεία της υπερβολής έχουν οδηγήσει την ανθρωπότητα σε αδιέξοδο στο ταξίδι της σε αυτόν τον πλανήτη. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν θα λύσει αυτό το πρόβλημα. Θα επιδεινώσει μόνο τα προβλήματά μας, προσθέτοντας ένα ακόμη εμπόδιο στους συνεχιζόμενους πολέμους, την απειλή του πυρηνικού αφανισμού και της περιβαλλοντικής κατάρρευσης.

Οι δισεκατομμυριούχοι έχουν ήδη καταστρέψει τον πλανήτη. Δεν έχουν καμία πρόθεση να παραδεχτούν ότι έκαναν λάθος και να αλλάξουν πορεία. Αλλά η τεχνητή νοημοσύνη τους προσφέρει ένα νέο παιχνίδι για να επιταχύνουν την ιστορία τους –και τη δική μας– προς το δραματικό φινάλε της.

Τζόναθαν Κουκ https://scheerpost.com

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Τζέφρι Σακς: «Ο κόσμος κινείται πέρα από τη Δύση»

 Υπάρχει μια στιγμή στην ιστορία των πολιτισμών που μια διεθνής τάξη παύει σιγά-σιγά να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα που την παρήγαγε. Οι θεσμοί παραμένουν στη θέση τους, οι συμμαχίες συνεχίζουν να υπάρχουν επίσημα, οι παλιές δυνάμεις διατηρούν στρατούς, στρατιωτικές βάσεις, τράπεζες, νομίσματα και διπλωματική επιρροή, αλλά κάτι θεμελιώδες έχει ήδη αλλάξει. Η σχέση μεταξύ των δυνάμεων που υποστηρίζουν αυτή την τάξη δεν είναι πλέον αυτή που ήταν πριν.

Είναι πιθανό να βρισκόμαστε ακριβώς σε ένα από αυτά τα βήματα.

Η επέκταση των BRICS, η οικονομική ανάπτυξη της Κίνας, η άνοδος της Ινδίας, η ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ των οικονομιών του λεγόμενου Παγκόσμιου Νότου και η αυξανόμενη ζήτηση για μεταρρύθμιση των διεθνών θεσμών δεν είναι ξεχωριστά φαινόμενα. Μπορούν να διαβαστούν ως διαφορετικές εκδηλώσεις του ίδιου μετασχηματισμού: της προοδευτικής μετάβασης από ένα διεθνές σύστημα που κυριαρχείται από τη Δύση σε ένα σύστημα στο οποίο η οικονομική, δημογραφική και πολιτική ισχύς κατανέμεται σε μεγαλύτερο αριθμό μεγάλων κέντρων.

Αυτή είναι η προοπτική που πρότεινε ο οικονομολόγος Jeffrey D. Sachs σε πρόσφατη συνέντευξή του αφιερωμένη στην ιστορική σημασία των BRICS. Ο Sachs μας καλεί να μην παρατηρούμε τα σύγχρονα γεγονότα σαν να είχαν ξεκινήσει χθες. Για να τα κατανοήσουμε, υποστηρίζει, είναι απαραίτητο να διευρύνουμε το βλέμμα μας στα μέσα του δέκατου όγδοου αιώνα και να ακολουθήσουμε τη μακρά παραβολή μέσω της οποίας η Ευρώπη κατέκτησε μια θέση παγκόσμιας κυριαρχίας, πριν αντικατασταθεί σταδιακά από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως το κύριο κέντρο της δυτικής δύναμης.

Η ερμηνεία του περιέχει μια σημαντική πρόκληση: αυτό που σήμερα συχνά περιγράφεται ως η «άνοδος» της Ασίας θα μπορούσε να ερμηνευτεί, από μια ευρύτερη ιστορική προοπτική, όχι ως η ξαφνική εμφάνιση κάτι νέου, αλλά ως η επιστροφή ενός μέρους του κόσμου που για χιλιετίες αντιπροσώπευε το κύριο δημογραφικό και οικονομικό κέντρο της ανθρωπότητας.

Για μεγάλο μέρος της γνωστής ιστορίας, η Κίνα και η Ινδία αποτελούσαν δύο από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις πληθυσμού, παραγωγής και οικονομικής δραστηριότητας στον πλανήτη. Η ιδέα ενός κόσμου με φυσικό κέντρο την Ευρώπη ή τον Ατλαντικό είναι επομένως σχετικά πρόσφατη. Είναι το προϊόν μιας ιστορικής παρένθεσης εξαιρετικής έντασης που ξεκίνησε μεταξύ του δέκατου έκτου και του δέκατου όγδοου αιώνα και έφτασε στο απόγειό της τον δέκατο ένατο αιώνα.

Η άνοδος της Ευρώπης δεν ήταν αποτέλεσμα μιας μόνο αιτίας. Ήταν το προϊόν ενός συνδυασμού αλληλοενισχυόμενων παραγόντων: η θαλάσσια επέκταση, η κατάκτηση της Αμερικής, η συσσώρευση πλούτου, η ανάπτυξη χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, η επιστημονική επανάσταση, η ανάπτυξη σύγχρονων κρατών, η στρατιωτική καινοτομία και, πάνω απ' όλα, η βιομηχανική επανάσταση.

Η κατάκτηση της Αμερικής είχε γιγαντιαίες συνέπειες. Η άφιξη των Ευρωπαίων προκάλεσε μια δημογραφική κατάρρευση των αυτόχθονων πληθυσμών, που καθορίστηκε σε μεγάλο βαθμό από την εξάπλωση παθογόνων από τον Παλαιό Κόσμο, στην οποία προστέθηκαν πόλεμοι, απελάσεις, εκδιώξεις και συστήματα αποικιακής εκμετάλλευσης. Οι οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες αυτής της διαδικασίας ήταν τεράστιες. Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις μπόρεσαν να διαθέσουν εδάφη, φυσικούς πόρους, πολύτιμα μέταλλα και νέα εμπορικά δίκτυα σε άγνωστη μέχρι τότε κλίμακα.

Αλλά ήταν πάνω απ' όλα η επακόλουθη επιστημονική και τεχνολογική επανάσταση που μετέτρεψε το ευρωπαϊκό πλεονέκτημα σε πραγματική συστημική υπεροχή.

Τον δέκατο έβδομο αιώνα, ο Φράνσις Μπέικον διατύπωσε μια αντίληψη που προοριζόταν να έχει τεράστια επιρροή στη νεωτερικότητα: η επιστημονική γνώση, μέσω της παρατήρησης και του πειραματισμού, θα μπορούσε να μετατραπεί σε τεχνολογία και να χρησιμοποιηθεί για να αλλάξει συγκεκριμένα τις συνθήκες της ανθρώπινης ζωής. Η επιστήμη σταδιακά έπαψε να είναι απλώς η ενατένιση της φύσης και έγινε επίσης ένα οργανωμένο όργανο οικονομικού μετασχηματισμού.

Με τον Νεύτωνα και την επιστημονική επανάσταση, αυτή η αντίληψη απέκτησε νέο βάθος. Τον δέκατο όγδοο αιώνα συνάντησε τη μηχανοποίηση, τη συστηματική χρήση της ενέργειας, την επέκταση του εμπορίου και τη συσσώρευση κεφαλαίου. Η Βρετανία έγινε το εργαστήριο της Βιομηχανικής Επανάστασης.

Η ιστορική σημασία αυτού του αποσπάσματος ήταν τεράστια. Μια κοινωνία ικανή να χρησιμοποιεί συστηματικά την επιστήμη για να αυξήσει την παραγωγικότητα θα μπορούσε να παράγει περισσότερα αγαθά, να συσσωρεύσει περισσότερο κεφάλαιο, να χρηματοδοτήσει ισχυρότερους στρατούς, να κατασκευάσει μεγαλύτερους στόλους και να αναπτύξει υποδομές που, με τη σειρά τους, αύξησαν περαιτέρω την παραγωγική ικανότητα.

Η οικονομική δύναμη μετατράπηκε σε στρατιωτική δύναμη και η στρατιωτική ισχύς επέτρεψε νέες οικονομικές κατακτήσεις.

Τον δέκατο ένατο αιώνα αυτός ο μηχανισμός έφτασε σε παγκόσμια κλίμακα. Η Βρετανία έγινε το κέντρο μιας αυτοκρατορίας που εκτεινόταν σε όλες τις ηπείρους. Η Ινδία αντιπροσώπευε έναν από τους κύριους πυλώνες της βρετανικής αυτοκρατορικής δομής. Ταυτόχρονα, άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις ξεκίνησαν την κατάκτηση της Αφρικής και την αποικιακή επέκταση στην Ασία.

Μέχρι το τέλος του δέκατου ένατου αιώνα, ο κόσμος είχε μεταμορφωθεί ριζικά. Μια σχετικά μικρή περιοχή του πλανήτη, η Δυτική Ευρώπη, είχε αποκτήσει οικονομική και στρατιωτική ικανότητα δυσανάλογη με τον πληθυσμό της.

Στη συνέχεια, μια νέα δύναμη μπήκε στη σκηνή: οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Το τέλος της αμερικανικής εδαφικής επέκτασης στη βορειοαμερικανική ήπειρο συνέπεσε με μια αυξανόμενη προβολή προς τα έξω. Το 1898 ο Ισπανοαμερικανικός Πόλεμος σηματοδότησε ένα σημείο καμπής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες απέκτησαν τον έλεγχο του Πουέρτο Ρίκο και του Γκουάμ και απέκτησαν τις Φιλιππίνες από την Ισπανία. Ταυτόχρονα, ολοκληρώθηκε η προσάρτηση της Χαβάης. Ο Φιλιππινο-Αμερικανικός πόλεμος έδειξε έτσι ότι η Ουάσιγκτον δεν σκόπευε πλέον να περιορίσει την πολιτική της στην ηπειρωτική διάσταση.

Η παράδοση μεταξύ βρετανικής και αμερικανικής ηγεμονίας, ωστόσο, δεν έγινε με γραμμικό τρόπο. Ήταν η καταστροφή των δύο παγκοσμίων πολέμων που κατέστρεψε σταδιακά την ευρωπαϊκή κεντρικότητα.

Μεταξύ 1914 και 1918, η Ευρώπη βυθίστηκε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είκοσι χρόνια αργότερα ήρθε η Δεύτερη. Ενδιάμεσα ήταν η Μεγάλη Ύφεση, η μαζική ανεργία, η άνοδος του ολοκληρωτισμού και η πολιτική ριζοσπαστικοποίηση.

Μέχρι το 1945, η ήπειρος που είχε κυριαρχήσει στον κόσμο είχε εξαντληθεί.

Η Βρετανία και η Γαλλία εξακολουθούσαν να διατηρούν τεράστιες αυτοκρατορίες και μια προνομιακή θέση στο διεθνές σύστημα, αλλά η οικονομική τους ικανότητα ήταν βαθιά αποδυναμωμένη. Αντίθετα, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν βγει από τους πολέμους με μια γιγαντιαία παραγωγική ικανότητα και μια κυρίαρχη οικονομική θέση.

Η Σοβιετική Ένωση αναδύθηκε επίσης από τον πόλεμο ως μεγάλη δύναμη. Είχε πληρώσει ένα τρομακτικό ανθρώπινο τίμημα: περίπου 27 εκατομμύρια θανάτους σύμφωνα με εκτιμήσεις που χρησιμοποιούνται γενικά από τους ιστορικούς. Αλλά είχε νικήσει τη ναζιστική Γερμανία στο Ανατολικό Μέτωπο, διέθετε έναν τεράστιο στρατιωτικό μηχανισμό και το 1949 θα αποκτούσε την ατομική βόμβα.

Ο μεταπολεμικός κόσμος έγινε έτσι διπολικός.

Από τη μια πλευρά, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το δυτικό σύστημα συμμαχιών, από την άλλη, η Σοβιετική Ένωση και οι σύμμαχοί της. Έξω από τα δύο μπλοκ βρισκόταν η πλειοψηφία της ανθρωπότητας: χώρες που έβγαιναν από την αποικιοκρατία, φτωχές οικονομίες και κοινωνίες που προσπαθούσαν να οικοδομήσουν τη δική τους κυριαρχία.

Το διεθνές σύστημα που δημιουργήθηκε μετά το 1945 οικοδομήθηκε επίσης μέσω νέων θεσμών. Το 1945 γεννήθηκαν τα Ηνωμένα Έθνη. Το 1944 τα θεμέλια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας είχαν τεθεί στο Bretton Woods. Το πολυμερές εμπορικό σύστημα θα οργανωθεί αργότερα μέσω της GATT και, από το 1995, μέσω του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου.

Αυτοί οι θεσμοί ήταν τυπικά πολυμερείς, αλλά αναπόφευκτα αντανακλούσαν τη μεταπολεμική κατανομή της εξουσίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν εξαιρετική επιρροή και το νόμισμά τους θα γινόταν το κύριο σημείο αναφοράς του διεθνούς νομισματικού συστήματος.

Είναι σημαντικό, ωστόσο, να αποφευχθεί η απλούστευση. Το μεταπολεμικό σύστημα δεν ήταν απλώς μια αμερικανική κυβέρνηση του πλανήτη. Ήταν ένα θεσμικό σύστημα στο οποίο η Ουάσιγκτον είχε εξαιρετικό βάρος, αλλά στο οποίο λειτουργούσαν κανόνες, διαδικασίες και πολλά άλλα κράτη.

Η αμερικανική ιδιαιτερότητα συνίστατο πάνω απ' όλα στον συνδυασμό διαφορετικών μέσων εξουσίας: οικονομία, χρηματοδότηση, τεχνολογία, βιομηχανία, διπλωματία και στρατιωτική δύναμη.

Το δίκτυο συμμαχιών που δημιούργησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, με το ΝΑΤΟ ως τον κύριο ευρωπαϊκό πυλώνα, βοήθησε στην εδραίωση αυτού του συστήματος.

Για δεκαετίες, επομένως, η αμερικανική ανωτερότητα εμφανιζόταν ως δομική συνθήκη του σύγχρονου κόσμου.

Μετά ήρθε το 1991.

Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης αντιπροσώπευε μια στιγμή ασυνέχειας συγκρίσιμη σε σημασία με το 1945. Για πρώτη φορά από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχαν πλέον γεωπολιτικό ανταγωνιστή συγκρίσιμης κλίμακας.

Η Ρωσία πέρασε μια δραματική οικονομική και πολιτική κρίση. Η Ευρώπη δεν διέθετε αυτόνομη στρατιωτική ικανότητα συγκρίσιμη με αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Κίνα βρισκόταν ακόμη στα πρώτα στάδια της διαδικασίας που θα τη μετέτρεπε στη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη στον κόσμο.

Η Ουάσιγκτον φαινόταν να βρίσκεται σε μια άνευ προηγουμένου θέση.

Ήταν η εποχή της μονοπολικότητας.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, διαδόθηκε η ιδέα ότι η νίκη στον Ψυχρό Πόλεμο είχε αποδείξει την οριστική ανωτερότητα του δυτικού πολιτικού και οικονομικού μοντέλου. Το διάσημο βιβλίο του Φράνσις Φουκουγιάμα, Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος, έγινε το πνευματικό σύμβολο αυτής της φάσης.

Το αποφασιστικό ερώτημα, ωστόσο, περιλαμβανόταν ήδη στην ίδια τη δομή του συστήματος: τι θα συνέβαινε όταν άλλαζε η κατανομή της παγκόσμιας εξουσίας;

Γιατί η κατανομή θα είχε αλλάξει.

Και εδώ είναι που πρέπει να εισαχθεί το πιο σημαντικό φαινόμενο των τελευταίων εβδομήντα ετών: η αναγέννηση της Ασίας.

Η πολιτική ανεξαρτησία της Ινδίας, της Ινδονησίας, της Κίνας και πολλών άλλων ασιατικών και αφρικανικών χωρών παρήγαγε μια θεμελιώδη συνέπεια. Τα κράτη που είχαν ενσωματωθεί σε αποικιακά συστήματα για αιώνες θα μπορούσαν τελικά να χρησιμοποιήσουν την κυριαρχία τους για να δημιουργήσουν βιομηχανίες, υποδομές, εκπαιδευτικά συστήματα και τεχνολογικές ικανότητες προσανατολισμένες στα εθνικά τους συμφέροντα.

Δεν πέτυχαν όλοι με τον ίδιο τρόπο. Πολλοί παρεμποδίστηκαν από πολέμους, πολιτική αστάθεια, φτώχεια, χρέος και οικονομικές εξαρτήσεις. Αλλά η γενική διαδικασία είχε πλέον ξεκινήσει.

Η Ιαπωνία ήταν η πρώτη μεγάλη περίπτωση σύγχρονης εκβιομηχάνισης στην Ασία. Αργότερα ήρθαν η Νότια Κορέα, η Ταϊβάν, η Σιγκαπούρη και άλλες οικονομίες της Ανατολικής Ασίας. Αλλά το φαινόμενο που έμελλε να αλλάξει αποφασιστικά την παγκόσμια ισορροπία ήταν ο μετασχηματισμός της Κίνας.

Από τις μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Κίνα συνδύασε το οικονομικό άνοιγμα, τον στρατηγικό σχεδιασμό, τις επενδύσεις σε υποδομές, τα υψηλά επίπεδα αποταμίευσης, τη βιομηχανική ανάπτυξη, την ενσωμάτωση στο παγκόσμιο εμπόριο και την προοδευτική οικοδόμηση εγχώριων τεχνολογικών δυνατοτήτων.

Το αποτέλεσμα ήταν ένας από τους μεγαλύτερους οικονομικούς μετασχηματισμούς στην ιστορία.

Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι πέρασαν από την αγροτική φτώχεια σε πολύ υψηλότερες συνθήκες διαβίωσης. Οι πόλεις αναπτύχθηκαν ραγδαία. Κατασκευάστηκαν σιδηροδρομικά δίκτυα, λιμάνια, αυτοκινητόδρομοι, σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής και ψηφιακές υποδομές. Η Κίνα έγινε το κορυφαίο κέντρο παραγωγής στον κόσμο για έναν τεράστιο αριθμό κατηγοριών προϊόντων.

Αυτός ο μετασχηματισμός άλλαξε επίσης τη γεωγραφία της τεχνολογίας.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η Δύση είχε διατηρήσει μια σχεδόν αδιαμφισβήτητη υπεροχή στους πιο προηγμένους βιομηχανικούς τομείς. Σήμερα η κατάσταση είναι πολύ πιο περίπλοκη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν αποφασιστική ηγετική θέση σε πολλούς τομείς, ειδικά στην επιστημονική έρευνα, την αεροδιαστημική, τους προηγμένους ημιαγωγούς, το λογισμικό και ορισμένες τεχνολογίες αιχμής. Αλλά η Κίνα έχει κατακτήσει ηγετικές θέσεις στις υποδομές, τις τηλεπικοινωνίες, τις μπαταρίες, τα ηλεκτρικά οχήματα, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, την προηγμένη κατασκευή και τις πολυάριθμες εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης.

Το θέμα δεν είναι να καθοριστεί ποια χώρα είναι «πιο προηγμένη» συνολικά. Είναι να αναγνωρίσουμε ότι η τεχνολογική απόσταση που κάποτε χώριζε σαφώς ορισμένες δυτικές οικονομίες από την Ασία έχει μειωθεί σημαντικά.

Αυτή η σύγκλιση αποτελεί τον πραγματικό γεωπολιτικό μετασχηματισμό.

Σύμφωνα με οικονομικές εκτιμήσεις που βασίζονται στην ισοτιμία αγοραστικής δύναμης, η Κίνα έχει ήδη ξεπεράσει τις Ηνωμένες Πολιτείες όσον αφορά το συνολικό μέγεθος της οικονομίας. Αλλά ακόμη και αυτός ο αριθμός πρέπει να ερμηνευτεί με προσοχή. Το ΑΕΠ σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης χρησιμοποιείται για τη σύγκριση της εγχώριας παραγωγικής ικανότητας χωρών που χρησιμοποιούν συγκρίσιμες τιμές. Δεν ισοδυναμεί με το κατά κεφαλήν εισόδημα και δεν υπονοεί ότι ο μέσος Κινέζος πολίτης είναι πλουσιότερος από τον Αμερικανό πολίτη.

Η διάκριση είναι απαραίτητη.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν μια από τις πλουσιότερες και πιο προηγμένες τεχνολογικά οικονομίες στον κόσμο. Η Κίνα, ωστόσο, έχει τέτοια δημογραφική και βιομηχανική κλίμακα που είναι αδύνατο να συνεχίσουμε να περιγράφουμε το διεθνές σύστημα σαν να ήταν ακόμα αυτό του 1991.

Και εδώ είναι που οι BRICS έρχονται στο προσκήνιο.

Αρχικά, ο όρος BRIC αναφερόταν στη Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ινδία και την Κίνα. Η Νότια Αφρική προσχώρησε το 2010, μετατρέποντας το ακρωνύμιο σε BRICS. Τα επόμενα χρόνια, ο όμιλος ξεκίνησε μια διαδικασία επέκτασης που περιελάμβανε σημαντικές οικονομίες στη Μέση Ανατολή, την Αφρική και την Ασία.

Η σημασία των BRICS δεν μπορεί να γίνει κατανοητή απλώς ως η γέννηση ενός νέου μπλοκ που αντιτίθεται στη Δύση.

Οι BRICS δεν είναι το νέο ΝΑΤΟ. Δεν έχουν κοινή στρατιωτική διοίκηση, δεν έχουν ολοκληρωμένο στρατό και δεν έχουν κεντρική κυβέρνηση. Τα μέλη τους έχουν διαφορετικά εθνικά συμφέροντα και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και συγκρουσιακές σχέσεις.

Η Ινδία και η Κίνα, για παράδειγμα, διατηρούν εδαφικές διαφορές και στρατηγικό ανταγωνισμό. Η Βραζιλία και η Ινδία δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα με τη Ρωσία. Τα κράτη του Κόλπου διατηρούν ταυτόχρονα σχέσεις με την Ουάσιγκτον, το Πεκίνο και άλλα κέντρα εξουσίας.

Αυτή η ποικιλομορφία δεν είναι απαραίτητα αδυναμία.

Μπορεί να είναι ακριβώς το θεμελιώδες χαρακτηριστικό του νέου συστήματος.

Οι BRICS δεν χρειάζεται να γίνουν ένα ενιαίο πολιτικό μπλοκ για να επιφέρουν αλλαγή στη διεθνή τάξη. Αρκεί να επιτρέψουν στα μέλη τους να συντονιστούν σε ορισμένα θεμελιώδη ζητήματα: εμπόριο, χρηματοδότηση, υποδομές, ενέργεια, τεχνολογία, ανάπτυξη και μεταρρύθμιση των διεθνών θεσμών.

Επομένως, η δύναμή τους δεν προέρχεται από την ομοιογένεια, αλλά από τη σύγκλιση ενός συμφέροντος: να αποκτήσουν μεγαλύτερη αυτονομία και μεγαλύτερη εκπροσώπηση στο διεθνές σύστημα.

Αυτός ο μετασχηματισμός θα μπορούσε να έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες κυρίως στον χρηματοπιστωτικό τομέα.

Το δολάριο παραμένει το κύριο διεθνές νόμισμα και δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να υποστηρίζουν ότι αυτή η θέση θα ακυρωθεί ξαφνικά. Αλλά η πιο ενδιαφέρουσα διαδικασία δεν είναι απαραίτητα η αντικατάσταση του δολαρίου. Είναι διαφοροποίηση.

Εάν όλο και περισσότερα κράτη χρησιμοποιούν εθνικά νομίσματα στο διμερές εμπόριο, αναπτύσσουν εναλλακτικά συστήματα πληρωμών, δημιουργούν τα δικά τους χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και έχουν διαφορετικές πηγές χρηματοδότησης, η εξάρτηση από ένα μόνο χρηματοπιστωτικό κέντρο μειώνεται.

Αυτός είναι ένας πολύ διαφορετικός μετασχηματισμός από έναν «πόλεμο κατά του δολαρίου».

Είναι η αναζήτηση μεγαλύτερης αυτονομίας.

Η ίδια λογική ισχύει και για το εμπόριο. Οι μεγάλες δυνάμεις κατασκευάζουν υλικοτεχνικούς διαδρόμους, ενεργειακά δίκτυα και αλυσίδες εφοδιασμού που δεν εξαρτώνται αποκλειστικά από τα παλιά δυτικά κέντρα.

Η Κίνα έχει επενδύσει πολλά σε ηπειρωτικές και ευρασιατικές υποδομές μέσω της Πρωτοβουλίας Belt and Road. Η Ινδία αναπτύσσει νέες θαλάσσιες και χερσαίες συνδέσεις. Οι χώρες του Κόλπου αναλαμβάνουν ολοένα και μεγαλύτερο ρόλο ως κόμβοι ενέργειας, χρηματοδότησης και εφοδιαστικής. Η Ρωσία εξακολουθεί να είναι μια σημαντική δύναμη ενέργειας και εξόρυξης. Η Βραζιλία είναι μια από τις μεγαλύτερες γεωργικές οικονομίες και μια σημαντική δύναμη στον τομέα των φυσικών πόρων.

Το αποτέλεσμα είναι η προοδευτική κατασκευή ενός συστήματος στο οποίο υπάρχουν πολλαπλά κέντρα παραγωγής, εμπορίου, χρηματοδότησης και καινοτομίας.

Αυτή είναι η οικονομική ουσία της πολυπολικότητας.

Αλλά η οικονομική πολυπολικότητα δεν παράγει αυτόματα ειρηνική πολιτική πολυπολικότητα.

Και εδώ εμφανίζεται ο μεγαλύτερος κίνδυνος.

Μια μεταβατική φάση μεταξύ δύο διεθνών τάξεων μπορεί να είναι επικίνδυνη ακριβώς επειδή οι παλιοί κανόνες δεν είναι πλέον αρκετά ισχυροί και οι νέοι δεν έχουν ακόμη παγιωθεί.

Μια κυρίαρχη δύναμη μπορεί να ερμηνεύσει την ανάπτυξη ενός ανταγωνιστή ως απειλή. Μια αναδυόμενη δύναμη μπορεί να αντιληφθεί την προσπάθεια περιορισμού της ως επιθετικότητα. Τα ενδιάμεσα κράτη μπορούν να προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν τον ανταγωνισμό μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων για να αυξήσουν τα περιθώρια ελιγμών τους.

Ο οικονομικός ανταγωνισμός μπορεί στη συνέχεια να μετατραπεί σε εμπορικό πόλεμο. Ο εμπορικός πόλεμος μπορεί να μετατραπεί σε τεχνολογικό πόλεμο. Ο τεχνολογικός πόλεμος μπορεί να τροφοδοτήσει την κούρσα των εξοπλισμών. Και η στρατιωτικοποίηση των διεθνών σχέσεων μπορεί να κάνει τη συνεργασία όλο και πιο δύσκολη.

Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ πολυπολικότητας και μπλοκαρίσματος.

Ένας πολυπολικός κόσμος είναι ένας κόσμος στον οποίο πολλές μεγάλες δυνάμεις συνυπάρχουν και διαπραγματεύονται.

Ένας κόσμος χωρισμένος σε μπλοκ είναι ένας κόσμος στον οποίο οι δυνάμεις επιδιώκουν να εμποδίσουν άλλους να έχουν πρόσβαση σε τεχνολογίες, αγορές, πόρους και στρατηγικές υποδομές.

Η πρώτη προϋπόθεση μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσω πολυμερών οργανισμών.

Το δεύτερο τείνει προς την αντίθεση.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το ζήτημα των BRICS δεν αφορά μόνο την Κίνα, τη Ρωσία, την Ινδία ή τη Βραζιλία. Αφορά το μέλλον των διεθνών θεσμών.

Τα Ηνωμένα Έθνη, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου χτίστηκαν σε μια εποχή που η κατανομή της παγκόσμιας ισχύος ήταν πολύ διαφορετική.

Το σύγχρονο ερώτημα είναι εάν αυτοί οι θεσμοί μπορούν να μεταρρυθμιστούν για να αντιπροσωπεύουν τον κόσμο του εικοστού πρώτου αιώνα.

Εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο σημαντικά αιτήματα των BRICS: μεγαλύτερη εκπροσώπηση των αναδυόμενων χωρών στους διεθνείς οργανισμούς.

Το πρόβλημα είναι πραγματικό.

Οι οικονομίες που έχουν αποκτήσει τεράστιο βάρος τις τελευταίες δεκαετίες δεν έχουν πάντα θεσμική εκπροσώπηση ανάλογη με το νέο τους μέγεθος.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι ένα σαφές παράδειγμα. Το σύστημα ποσοστώσεων δίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες μια προνομιακή θέση. Απαιτείται πλειοψηφία 85% των ψήφων για ορισμένες βασικές αποφάσεις και η Ουάσιγκτον έχει αρκετά για να αποτρέψει μονομερώς την επίτευξη αυτού του ορίου.

Δεν είναι ένα «αμερικανικό βέτο» σε όλες τις αποφάσεις του ΔΝΤ, όπως υποστηρίζεται μερικές φορές, αλλά μια δύναμη αποκλεισμού σε συγκεκριμένες αποφάσεις που απαιτούν υπερπλειοψηφία.

Η τεχνική διαφορά δεν αλλάζει το πολιτικό πρόβλημα: η μεταπολεμική θεσμική δομή συνεχίζει να αντανακλά, τουλάχιστον εν μέρει, την κατανομή της εξουσίας μιας παλαιότερης εποχής.

Το ίδιο θέμα αφορά και το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Τα πέντε μόνιμα μέλη -οι "νωμένες Πολιτείες, η Ρωσία, η Κίνα, η Γαλλία και το "νωμένο Βασίλειο- διατηρούν το δικαίωμα αρνησικυρίας, ενώ η Ινδία, η Βραζιλία, η Αφρική και άλλες σημαντικές δημογραφικές και οικονομικές πραγματικότητες δεν έχουν μόνιμη έδρα.

Είναι, επομένως, κατανοητό ότι οι αναδυόμενες χώρες ζητούν μεταρρυθμίσεις.

Αλλά εδώ ακριβώς είναι που η μετάβαση γίνεται δύσκολη.

Η μεταρρύθμιση ενός διεθνούς συστήματος σημαίνει αλλαγή των καθιερωμένων προνομίων.

Και τα κράτη σπάνια εγκαταλείπουν οικειοθελώς τα προνόμιά τους.

Για το λόγο αυτό, ο μετασχηματισμός μπορεί να διαρκέσει δεκαετίες.

Η Ευρώπη βρίσκεται σε ιδιαίτερα λεπτή θέση στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας. Η ήπειρος παραμένει μια σημαντική οικονομική και τεχνολογική δύναμη, αλλά η στρατηγική της ικανότητα είναι στενά συνυφασμένη με τη διατλαντική σχέση.

Για δεκαετίες, οι Ηνωμένες Πολιτείες παρείχαν την κύρια ομπρέλα ασφαλείας της Ευρώπης, ενώ η Ευρώπη έχει αναπτύξει τεράστια οικονομική ολοκλήρωση με τον υπόλοιπο κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Ασίας.

Το πρόβλημα του μέλλοντος της Ευρώπης θα είναι, επομένως, επίσης να αποφασίσει πώς θα τοποθετηθεί σε έναν κόσμο στον οποίο η προνομιακή σχέση με την Ουάσιγκτον θα συνεχίσει να είναι σημαντική, αλλά δεν θα είναι σε θέση να εξαλείψει το γεγονός ότι η Κίνα, η Ινδία, η Μέση Ανατολή και άλλες περιοχές θα έχουν αυξανόμενο βάρος.

Η Ευρώπη θα μπορούσε να βρεθεί αντιμέτωπη με μια ιστορική επιλογή: να θεωρήσει τον εαυτό της αποκλειστικά μέρος ενός δυτικού μπλοκ ή να προσπαθήσει να είναι ένας από τους αυτόνομους πόλους ενός πολυπολικού συστήματος.

Το ερώτημα δεν είναι ιδεολογικό.

Είναι δομικό.

Ένας κόσμος στον οποίο η Ασία αντιπροσωπεύει ένα τεράστιο μέρος του πληθυσμού και ένα αυξανόμενο μερίδιο της παγκόσμιας παραγωγής δεν μπορεί να κυβερνηθεί χρησιμοποιώντας αποκλειστικά γεωπολιτικές κατηγορίες που κατασκευάστηκαν τον εικοστό αιώνα.

Αυτό, σε τελική ανάλυση, είναι το βαθύτερο νόημα της διατριβής του Sachs.

Η επιστροφή της Ασίας δεν θα ήταν ένα εξαιρετικό γεγονός, αλλά το φυσικό αποτέλεσμα της οικονομικής σύγκλισης.

Για σχεδόν δύο αιώνες, ένα σχετικά μικρό μέρος της ανθρωπότητας κατέχει ένα δυσανάλογο μερίδιο του παγκόσμιου πλούτου και της βιομηχανικής ικανότητας. Η διαδικασία εκβιομηχάνισης του υπόλοιπου πλανήτη έχει αναπόφευκτα μειώσει αυτή τη δυσαναλογία.

Η πραγματική ανωμαλία δεν είναι ότι η Ασία επιστρέφει στο κέντρο.

Η πραγματική ανωμαλία, που παρατηρείται από την οπτική γωνία χιλιετιών της ιστορίας, είναι ότι για περίπου δύο αιώνες η Ευρώπη και αργότερα ο Βόρειος Ατλαντικός συγκέντρωσαν ένα τόσο μεγάλο μέρος της παγκόσμιας οικονομικής δύναμης.

Αυτή η προοπτική αλλάζει εντελώς την έννοια του σύγχρονου ανταγωνισμού.

Se la crescita cinese e indiana viene interpretata esclusivamente come una minaccia, la risposta naturale sarà il contenimento.

Εάν ερμηνευτεί ως διαδικασία σύγκλισης, η πιθανή απάντηση γίνεται διαπραγμάτευση.

Δεν σημαίνει ότι αγνοούμε τα πραγματικά προβλήματα. Σημαίνει διάκριση μεταξύ ανταγωνισμού και σύγκρουσης.

Η Κίνα θα συνεχίσει να υπερασπίζεται τα συμφέροντά της. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν να υπερασπίζονται τους δικούς τους. Η Ινδία θα προσπαθήσει να αυξήσει την αυτονομία της. Η Ρωσία θα προσπαθήσει να διατηρήσει την επιρροή της. Η Ευρώπη θα προσπαθήσει να υπερασπιστεί τη θέση της.

Αυτό είναι φυσιολογικό.

Το αποφασιστικό ερώτημα είναι αν η διαχείριση αυτών των συμφερόντων μπορεί να γίνει στο πλαίσιο κοινών θεσμικών οργάνων.

Γιατί ο πραγματικός κίνδυνος δεν είναι το τέλος της αμερικανικής ηγεμονίας αυτής καθαυτής.

Ο πραγματικός κίνδυνος θα ήταν ότι το τέλος της μονοπολικότητας θα μετατρεπόταν σε πόλεμο για να αποφασιστεί ποιος θα πρέπει να την αντικαταστήσει.

Εάν η Κίνα γινόταν απλώς η νέα κυρίαρχη δύναμη, το ιστορικό πρόβλημα δεν θα λυνόταν πραγματικά. Μόνο ο πρωταγωνιστής θα είχε αλλάξει.

Η πρόκληση του εικοστού πρώτου αιώνα είναι πολύ πιο φιλόδοξη: να οικοδομήσουμε μια τάξη στην οποία καμία δύναμη δεν έχει τη δυνατότητα ή την ανάγκη να κυβερνήσει το παγκόσμιο σύστημα.

Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ μιας αλλαγής ηγεμόνα και μιας πραγματικής αλλαγής στη διεθνή τάξη.

Η πρώτη δυνατότητα παράγει μια νέα ιεραρχία.

Το δεύτερο παράγει μια νέα αρχιτεκτονική.

Οι BRICS, με όλες τις αντιφάσεις τους, φαίνεται να κινούνται προς τη δεύτερη κατεύθυνση όταν ζητούν μεταρρυθμίσεις των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, μεγαλύτερη εκπροσώπηση του Παγκόσμιου Νότου, ενίσχυση της πολυμέρειας, οικονομική συνεργασία και διαφοροποίηση των χρηματοπιστωτικών συστημάτων.

Μένει να δούμε αν θα μπορέσουν πραγματικά να μετατρέψουν αυτές τις δηλώσεις σε αποτελεσματικά θεσμικά όργανα.

Αυτή είναι η κύρια πρόκληση τους.

Η Κίνα, ειδικότερα, θα πρέπει να αποδείξει ότι είναι ικανή να ασκήσει ηγεσία χωρίς να μετατρέψει τους BRICS σε αποκλειστικά κινεζικό εργαλείο. Η Ινδία θα πρέπει να συμβιβάσει τη σχέση της με τις Ηνωμένες Πολιτείες με τη συμμετοχή σε έναν οργανισμό στον οποίο η Κίνα και η Ρωσία έχουν τεράστιο βάρος. Η Βραζιλία θα πρέπει να συνεχίσει να υποστηρίζει μια αυτόνομη εξωτερική πολιτική. Τα κράτη της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν τον νέο γεωπολιτικό χώρο χωρίς να γίνουν απλώς ένα πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ μεγάλων δυνάμεων.

Η πολυπολικότητα, με άλλα λόγια, δεν είναι ακόμη ένα πλήρες σύστημα.

Είναι μια διαδικασία.

Και όπως όλες οι διαδικασίες μετασχηματισμού, μπορεί να παράγει πολύ διαφορετικά αποτελέσματα.

Μπορεί να οδηγήσει σε ένα πιο ισορροπημένο διεθνές σύστημα, στο οποίο οι μεγάλες δυνάμεις αναγκάζονται να διαπραγματευτούν και στο οποίο οι παγκόσμιοι θεσμοί προσαρμόζονται σταδιακά στη νέα κατανομή του πλούτου και του πληθυσμού.

Ή μπορεί να δημιουργήσει μια νέα διαίρεση του κόσμου, με όλο και πιο ξεχωριστά οικονομικά και τεχνολογικά μπλοκ, μόνιμους εμπορικούς πολέμους και αυξανόμενη στρατιωτικοποίηση.

Η διαφορά θα εξαρτηθεί πάνω απ' όλα από την ικανότητα των μεγάλων δυνάμεων να αποδεχτούν μια πραγματικότητα που η ιστορία φαίνεται τώρα να καθιστά δύσκολο να αγνοηθεί: καμία από αυτές δεν μπορεί να ελέγξει μόνη της τον εικοστό πρώτο αιώνα.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι «τελειωμένες». Η Κίνα δεν έχει «κατακτήσει τον κόσμο». Η Ευρώπη δεν έχει εξαφανιστεί. Η Ινδία δεν είναι ακόμη μια υπερδύναμη συγκρίσιμη με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα. Η Ρωσία διατηρεί σημαντική στρατιωτική και ενεργειακή ικανότητα, αλλά έχει πολύ μικρότερο οικονομικό μέγεθος από τους δύο κύριους γίγαντες. Οι BRICS δεν είναι μια παγκόσμια κυβέρνηση.

Το θέμα είναι ακριβώς αυτό.

Ο κόσμος δεν περνά απλώς από τον έναν αφέντη στον άλλο.

Γίνεται πολύ περίπλοκο να έχεις έναν μόνο κύριο.

Αυτή θα μπορούσε να είναι η πραγματική ιστορική μεταμόρφωση της εποχής μας.

Για περίπου διακόσια πενήντα χρόνια, η παγκόσμια τάξη έχει διαμορφωθεί βαθιά πρώτα από την Ευρώπη και μετά από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή η περίοδος παρήγαγε τεράστιες καινοτομίες, αλλά και αποικιοκρατία, ιμπεριαλιστικούς πολέμους, εκμετάλλευση, παγκόσμιες συγκρούσεις και μια εξαιρετική συγκέντρωση εξουσίας.

Τώρα ένα σημαντικό μέρος αυτής της εξουσίας αναδιανέμεται.

Το πρόβλημα δεν είναι να αποτρέψουμε αυτό το ενδεχόμενο.

Είναι η διαχείριση της αλλαγής.

Η ιστορία δείχνει ότι οι μεγάλες δυνάμεις μπορούν να χάσουν την πρωτοκαθεδρία τους χωρίς απαραίτητα να χάσουν τη σημασία τους. Η Βρετανία δεν έπαψε να υπάρχει όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες έγιναν πιο ισχυρές. Η Γαλλία δεν εξαφανίστηκε με το τέλος της αυτοκρατορίας. Η Ρωσία παρέμεινε μεγάλη δύναμη μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

Ομοίως, ένας μελλοντικός πολυπολικός κόσμος δεν απαιτεί απαραίτητα μια αδύναμη Αμερική. Απαιτεί μια Αμερική ικανή να ζει σε ένα σύστημα στο οποίο δεν είναι πλέον το μόνο κέντρο.

Και απαιτεί μια Κίνα ικανή να συνυπάρχει με άλλα κέντρα εξουσίας χωρίς να ισχυρίζεται ότι αντικαθιστά μια ηγεμονία με μια άλλη.

Η ίδια ευθύνη βαρύνει την Ευρώπη, την Ινδία, τη Ρωσία και όλες τις αναδυόμενες δυνάμεις.

Το πραγματικό ερώτημα του εικοστού πρώτου αιώνα δεν θα είναι επομένως «ποιος θα κυριαρχήσει στον κόσμο;», αλλά «πώς θα είναι δυνατόν να κυβερνηθεί ένας κόσμος που κανείς δεν μπορεί να κυριαρχήσει πια;».

Εδώ είναι πιθανώς που αποφασίζεται η ιστορική σημασία των BRICS.

Όχι στην τελική τους ικανότητα να νικήσουν τη Δύση, αλλά στην ικανότητά τους να συμβάλουν στην οικοδόμηση ενός συστήματος στο οποίο η εξουσία είναι επαρκώς κατανεμημένη ώστε να καθιστά απαραίτητη τη συνεργασία.

Το τέλος της μονοπολικής τάξης δεν θα πρέπει απαραίτητα να είναι το τέλος της διεθνούς τάξης, αλλά θα μπορούσε να είναι μια ευκαιρία για την οικοδόμηση μιας νέας.

Μια τάξη στην οποία η κυριαρχία δεν σημαίνει απομόνωση, η πολυπολικότητα δεν σημαίνει πόλεμος και η συνεργασία δεν απαιτεί υποταγή.

Η μεγάλη ιστορική μετάβαση που έχουμε μπροστά μας μπορεί να μην είναι τότε η μετάβαση από την αμερικανική στην κινεζική ηγεμονία.

Θα μπορούσε να είναι κάτι πολύ πιο ριζοσπαστικό: η μετάβαση από την ίδια την ιδέα ενός κέντρου του κόσμου στην ιδέα ενός κόσμου που αποτελείται από πολλά κέντρα.

Και αυτή τη φορά η πρόκληση δεν θα είναι να κατακτήσουμε τον πλανήτη.

Θα μάθετε να ζείτε με αυτό.

--

ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ

Jeffrey D. Sachs, Asia's Reemergence, με τον Steven Radelet, Foreign Affairs, 1997.
Jeffrey D. Sachs, Common Wealth: Economics for a Crowded Planet, Penguin Press, 2008.---

Ο Jeffrey D. Sachs είναι Αμερικανός οικονομολόγος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και διευθυντής του Κέντρου για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη. Είναι γνωστός για τις μελέτες του σχετικά με την οικονομική ανάπτυξη, τη φτώχεια, την παγκοσμιοποίηση, τη βιωσιμότητα και τους μετασχηματισμούς της παγκόσμιας οικονομίας. Έχει εργαστεί ως σύμβουλος για κυβερνήσεις, διεθνείς οργανισμούς και τα Ηνωμένα Έθνη. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων και μελετών για τα οικονομικά της ανάπτυξης και τη διεθνή συνεργασία.

Ο Steven Radelet είναι Αμερικανός οικονομολόγος που ειδικεύεται στην οικονομική ανάπτυξη και τη δημόσια πολιτική. Έχει πραγματοποιήσει διεθνείς ερευνητικές και συμβουλευτικές δραστηριότητες και συνεργάστηκε με τον Jeffrey Sachs σε μελέτες αφιερωμένες στην ανάπτυξη των ασιατικών οικονομιών τη δεκαετία του ενενήντα.

Ο Φράνσις Φουκουγιάμα είναι Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας περισσότερο γνωστός για το δοκίμιό του The End of History?, που δημοσιεύτηκε το 1989, και για το επόμενο βιβλίο του The End of History and the Last Man. Ο προβληματισμός του για το τέλος του Ψυχρού Πολέμου έχει γίνει μια από τις πιο συζητημένες αναφορές στη συζήτηση για το μέλλον της φιλελεύθερης τάξης.

Η Ασιατική Τράπεζα Ανάπτυξης (ADB) είναι μια πολυμερής αναπτυξιακή τράπεζα που ιδρύθηκε το 1966 και εδρεύει στη Μανίλα. Στόχος του είναι να στηρίξει την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της περιοχής Ασίας-Ειρηνικού μέσω χρηματοδότησης, έρευνας και διεθνούς συνεργασίας.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) είναι ένας διεθνής χρηματοπιστωτικός οργανισμός που ιδρύθηκε στο πλαίσιο του Bretton Woods το 1944. Η εντολή της περιλαμβάνει τη διεθνή νομισματική συνεργασία, τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, την οικονομική εποπτεία και τη χρηματοδοτική συνδρομή προς τις χώρες μέλη.

Η Παγκόσμια Τράπεζα είναι ένας όμιλος διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που προέρχονται από το σύστημα του Bretton Woods. Κύριος στόχος του είναι η στήριξη της οικονομικής ανάπτυξης, της μείωσης της φτώχειας και της χρηματοδότησης υποδομών και αναπτυξιακών προγραμμάτων.

Η Νέα Τράπεζα Ανάπτυξης (NDB) είναι η πολυμερής τράπεζα που ιδρύθηκε από τις χώρες BRICS το 2015. Έχει την έδρα της στη Σαγκάη και χρηματοδοτεί έργα υποδομής και βιώσιμης ανάπτυξης σε χώρες μέλη και άλλες αναδυόμενες οικονομίες.https://comedonchisciotte.org/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων