Το μακρύ παιχνίδι του Πούτιν

του Bruno Bertez

Παρά τα σκαμπανεβάσματα μιας σχέσης που δεν είναι ποτέ γραμμική, και παρά αυτό που πολλοί, στη Μόσχα όπως και αλλού, έχουν καταλήξει να θεωρούν ως εξαπάτηση του Άνκορατζ - αυτό το «πνεύμα» επικαλέστηκε και στη συνέχεια αρνήθηκε, αυτές οι υποτιθέμενες συμφωνίες δεν επισημοποιήθηκαν ποτέ - ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι αποφασισμένος με κάθε κόστος να κρατήσει το νήμα με τον Ντόναλντ Τραμπ.

Οι δύο άνδρες τα βρήκαν.

Ο Ρώσος πρόεδρος, ωστόσο, έχει χρόνο. Γνωρίζει ότι όσο αυτός ο δίαυλος παραμένει ανοιχτός, η Ουάσιγκτον έχει όλες τις πιθανότητες να συνεχίσει να απομακρύνεται από την Ευρώπη.

Η συνάντηση του Σαββάτου 5 Σεπτεμβρίου 2026 στο Κρεμλίνο με τον Steve Witkoff, ειδικό απεσταλμένο του Αμερικανού προέδρου, και τον Jared Kushner, γαμπρό του Donald Trump, είναι μέρος αυτής της λογικής.

Δεν είναι σύμπτωση του χρόνου.

Είναι ένα όργανο. Ο Ντμίτρι Πεσκόφ είπε στον Πάβελ Ζαρούμπιν της Vesti ότι το γεγονός και μόνο ότι πραγματοποιείται αυτή η συνάντηση μαρτυρεί ένα κλίμα εμπιστοσύνης, τουλάχιστον μέσω αυτού του μέσου επικοινωνίας, και την ενίσχυσή του.

Πιο εις βάθος ανταλλαγές αυτού του είδους, πρόσθεσε, πραγματοποιούνται συνήθως όταν ο αρχηγός του κράτους κρίνει απαραίτητο να μεταφέρει μηνύματα.

Τα μηνύματα, μπορούμε να τα μαντέψουμε. Ο Πούτιν υπόσχεται καλές και καλές οικονομικές συμφωνίες στον Τραμπ και το περιβάλλον του. Ο Κίριλ Ντμίτριεφ, ο άνθρωπος πίσω από τις επενδύσεις και το Ρωσικό Ταμείο Άμεσων Επενδύσεων, δεν είναι ποτέ μακριά από αυτές τις συζητήσεις.

Η οικονομία δεν είναι μια δεύτερη σκέψη: είναι ο μοχλός. Το να προσφέρεις προοπτικές για ανοικοδόμηση, ενέργεια, μεγάλα συμβόλαια, σημαίνει να μιλάς τη γλώσσα που καταλαβαίνει καλύτερα η κυβέρνηση Τραμπ.

Ο Πούτιν δεν χρειάζεται μια θεαματική σύνοδο κορυφής κάθε μήνα. Χρειάζεται το κανάλι Witkoff-Kushner για να κρατήσει. Ένας προσωπικός δίαυλος, όχι πολύ γραφειοκρατικός, όχι πολύ ευρωπαϊκός. Όσο περισσότερο λειτουργεί αυτό το κανάλι, τόσο λιγότερο βάρος έχει η Ευρώπη στην εξίσωση.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ήδη δελεασμένες από την απεμπλοκή, βρίσκουν σε αυτή τη σχέση ένα πρόσχημα και μια κατεύθυνση: λιγότερη ευθυγράμμιση με τις Βρυξέλλες, λιγότερη λευκή επιταγή στο Κίεβο, περισσότερες διμερείς «συμφωνίες».

Στο ουκρανικό θέατρο, παίζεται ένας άλλος αγώνας, λιγότερο ορατός αλλά εξίσου πολιτικός.

Η ένταση μεταξύ της GUR (στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών) και της SBU (εσωτερική ασφάλεια), η οποία ξέσπασε πρόσφατα σε ανταλλαγή πυρών στο Κίεβο, δεν είναι μόνο θέμα αντίπαλων υπηρεσιών.

Για ορισμένους παρατηρητές, περιγράφει έναν ευρύτερο αγώνα για επιρροή: η CIA από τη μία πλευρά, η MI6 από την άλλη. Σε αυτή την ανάγνωση, η Ουάσιγκτον θα πιέσει για ειρήνη, μεταξύ άλλων, εάν χρειαστεί, «κορυφώνοντας» τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι με ένα είδος κυβέρνησης εθνικής ενότητας, πιο εύπλαστη για συμβιβασμό.

Το Λονδίνο, ιστορικά πιο σκληρό στο ουκρανικό ζήτημα, λέγεται ότι υπερασπίζεται μια λιγότερο συμφιλιωτική γραμμή. Είτε αυτό το πλέγμα είναι ακριβές είτε πολύ σχηματικό, το περιστατικό στο Κίεβο και οι ανασχηματισμοί στις υπηρεσίες δείχνουν ένα πράγμα: η εξουσία στο Κίεβο βρίσκεται υπό πίεση και οι δυτικοί χορηγοί δεν μιλούν πλέον με μία φωνή.

Ο Πούτιν, από την άλλη πλευρά, παρακολουθεί.

Συνεχάρη τον Τραμπ, δέχτηκε τον γαμπρό του και τον απεσταλμένο του, μίλησε για εμπιστοσύνη, διέταξε παύση των χτυπημάτων στο Κίεβο κατά τη διάρκεια του αμερικανικού περάσματος και στη συνέχεια υπενθύμισε ότι οι «βαθύτερες αιτίες» της σύγκρουσης δεν είχαν εξαφανιστεί. Δεν υποχωρεί επί της ουσίας. Περιμένει χρόνο, δυτική κούραση και δουλειές για να κάνει τη δουλειά.

Το Άνκορατζ έδειξε τα όρια των μεγάλων κινήσεων. Το κανάλι Witkoff-Kushner είναι διαρκές. Αυτό ακριβώς επιδιώκει να διατηρήσει η Μόσχα: όχι την ψευδαίσθηση μιας άμεσης συμφωνίας, αλλά τη συνέχεια μιας σχέσης που, όσο υπάρχει, βγάζει τις Ηνωμένες Πολιτείες από την ευρωπαϊκή τροχιά.

πηγή: Bruno Bertez

 **Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Θα ελέγχει το Ισραήλ την αεράμυνα της Ελλάδας;-----Το «ισραηλινό Δόγμα» στο Αιγαίο: Η επικίνδυνη ψευδαίσθηση των «ξένων προστατών» - Ο Ελληνισμός ως αναλώσιμο Proxy...

 

Θα ελέγχει το Ισραήλ την αεράμυνα της Ελλάδας;

Ενα εξαιρετικά περίεργο και επικίνδυνο – για την εθνική Αμυνα – γαϊτανάκι, που ουδείς μπορεί να διακρίνει που τελειώνει η αλήθεια και αρχίζουν τα ψέματα, στήθηκε μεταξύ Αθήνας και Τελ Αβίβ, με αφορμή το σύστημα αεράμυνας που αγοράζει η Ελλάδα, έναντι αρχικά ύψους 3,035 δισεκατομμυρίων ευρώ, από το Ισραήλ. Κάτι που έχει δημιουργήσει σοβαρά ερωτηματικά, αλλά και εντονότατες ανησυχίες ως προς το εάν τα «κλειδιά» της ελληνικής αεράμυνας θα βρίσκονται σε ελληνικά ή ισραηλινά χέρια. Εάν, δηλαδή, ο αντιαεροπορικός – αντι-drone «θόλος» με την βαρύγδουπη ονομασία, «Ασπίδα του Αχιλλέα», θα ελέγχεται από τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις προς όφελος της εθνικής Αμυνας ή το λογισμικό του θα είναι υπό τον έλεγχο του Ισραήλ. ‘Η, εν πάση περιπτώσει, το Ισραήλ θα έχει ταυτόχρονη, on line εικόνα και έλεγχο με τις ελληνικές ΕΔ.

Ολα ξεκίνησαν από τη συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα, «Καθημερινή της Κυριακής», στον δημοσιογράφο, Θανάση Κατσικίδη, ο διευθυντής του Οργανισμού Αντιπυραυλικής Αμυνας του ισραηλινού υπουργείου Αμυνας Μοσέ Πατέλ. Πρόκειται για ένα πρόσωπο, το οποίο μετείχε στις διεργασίες για τη Διακρατική Συμφωνία του υπουργείου Άμυνας με την ισραηλινή πλευρά που υπογράφτηκε πρόσφατα στο Τελ Αβίβ.

Πρωτοφανές αλαλούμ με την κυβέρνηση θεατή

Σε σχετική επισήμανση ότι «η Αθήνα έχει τονίσει τη σημασία της διατήρησης του ελέγχου επί της αρχιτεκτονικής του λογισμικού που χρησιμοποιείται για τη λειτουργία και την ανάπτυξη του δικτύου» και στη συνέχεια, σε ερώτηση αν «θα έχει η Ελλάδα πρόσβαση στον «πηγαίο κώδικα» (source code) που σχετίζεται με τις δυνατότητες διοίκησης και ελέγχου (command and control – C2)», ο Μ. Πατέλ ήταν κάθετα αρνητικός. «Οχι. Επειδή ο «πηγαίος κώδικας» δεν περιλαμβανόταν στην άδεια χρήσης της συμφωνίας. Ωστόσο, είμαστε εκεί για να παρέχουμε υποστήριξη και συντήρηση, καθώς και κάθε είδους βοήθεια και ό,τι άλλο χρειαστεί στο μέλλον».

Κοντολογίς, ο εκπρόσωπος του Ισραήλ με γνώση των ελληνο-ισραηλινών διαπραγματεύσεων, ουσιαστικά άδειασε ότι η ελληνική πλευρά, ισχυριζόμενος ότι συναίνεσε να μην της δοθεί ο κωδικός. Μετά τη δημοσίευση της συνέντευξης στην έντυπη «Καθημερινή», προκλήθηκε θύελλα αντιδράσεων. Εκτοτε, άρχισε ένα αλαλούμ στην εφημερίδα, η οποία στο μεταξύ είχε αναρτήσει τη συνέντευξη στην ηλεκτρονική ιστοσελίδα της. Αίφνης το σημείο της συνέντευξης για τον «πηγαίο κώδικα» (source code) διεγράφη.

Αργότερα, ξανανέβηκε αυτό το σημείο, με την εξής αναφορά εκ μέρους της εφημερίδας: «Σημειώνεται ότι μετά τη δημοσίευση της συνέντευξης στην Καθημερινή της Κυριακής, το κείμενο ανανεώθηκε online με βάση νεότερη ενημέρωση από το ισραηλινό Υπουργείο Αμυνας για τον «πηγαίο κώδικα». Η ενημέρωση υπογράμμιζε ότι οι Ισραηλινές Eνοπλες Δυνάμεις (IDF) θα προχωρήσουν στη μεταφορά τεχνογνωσίας, καθώς και στην από κοινού χρήση λογισμικού και τεχνολογίας με τις ελληνικές Eνοπλες Δυνάμεις. Η συνεργασία θα επεκταθεί και στις ελληνικές εταιρείες που θα συμμετάσχουν στη συμπαραγωγή των οπλικών συστημάτων».

Ο διευθυντής του Οργανισμού Αντιπυραυλικής Αμυνας του ισραηλινού υπουργείου Αμυνας, Μοσέ Πατέλ, κατά την πρόσφατη υπογραφή της συμφωνίας για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», στο Τελ Αβίβ (δεύτερος από αριστερά)

Σε ρόλο μαριονέτας

Που σταματάει η αλήθεια που ξεκινούν τα ψέματα; Τελικά, τι ισχύει; Θα δοθεί ο κώδικας στις ελληνικές ΕΔ ή όχι; Παρά τον θόρυβο που προκλήθηκε, δεν ήταν το ελληνικό υπουργείο Αμυνας που όφειλε άμεσα να πληροφορήσει την ελληνική κοινή γνώμη, αλλά το ισραηλινό, του οποίου όμως άλλα λέει το ένα στέλεχος και άλλα «διοχετεύονται» στη συνέχεια ως «διορθωτικές δηλώσεις».

Η Αθήνα, συμπεριφερόμενη ως «κομπάρσος» του Τελ Αβίβ, άφησε την πρωτοβουλία των κινήσεων στο ισραηλινό υπουργείο Αμυνας για ένα θέμα που άπτεται της εθνικής ασφάλειας της χώρας μας. Οχι του Ισραήλ. Ουδέποτε στο παρελθόν έχει συμβεί κάτι τέτοιο σε θέματα Αμυνας.

Συνιδιοκτήτης της ελληνικής αεράμυνας το Ισραήλ;

Από τη δεύτερη, «διορθωτική» απάντηση του ισραηλινού υπουργείου – την οποία άμα θέλουμε πιστεύουμε – προκύπτουν επίσης μείζονα ερωτηματικά. Τι σημαίνει ότι «οι Ισραηλινές Eνοπλες Δυνάμεις (IDF) θα προχωρήσουν στη μεταφορά τεχνογνωσίας, καθώς και στην από κοινού χρήση λογισμικού και τεχνολογίας με τις ελληνικές Eνοπλες Δυνάμεις»; Από που κι’ ως που οι ισραηλινές ΕΔ θα έχουν το δικαίωμα σε «από κοινού χρήση λογισμικού και τεχνολογίας» με τις ελληνικές ΕΔ;

Συνιδιοκτήτες στην αεράμυνα της χώρας έχρισε η Αθήνα το Ισραήλ; Κοντολογίς, μας λένε ότι την εικόνα που θα έχουν οι Ελληνες χειριστές του συστήματος και των ραντάρ στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο και αλλού, θα την έχει ζωντανά, on line, το Ισραήλ; Και εάν αύριο το Ισραήλ τα ξαναφτιάξει με την Τουρκία, τι θα συμβεί;

Πέραν του ότι για λόγους κρατικού γοήτρου είναι απαράδεκτο, είναι και επικίνδυνο. Ποιος εγγυάται ότι η «κοινή χρήση» του συστήματος που προορίζεται αποκλειστικά για την αντιμετώπιση των απειλών που έχει η χώρα μας, δεν θα χρησιμοποιηθεί προς όφελος των εθνικών συμφερόντων του Ισραήλ; Εάν ισχύουν όλα αυτά, η υπόθεση θυμίζει Predator (κατασκοπευτικό λογισμικό, υποκλοπές), αλλά στον τομέα της Αμυνας.

Οσον αφορά το δεύτερο σκέλος της «διορθωτικής» απάντησης του ισραηλινού υπουργείου Αμυνας, σύμφωνα με την οποία «η συνεργασία (σ.σ. για τον «πηγαίο κώδικα»;) θα επεκταθεί και στις ελληνικές εταιρείες που θα συμμετάσχουν στη συμπαραγωγή των οπλικών συστημάτων», προηγουμένως, στη συνέντευξή του στην «Καθημερινή», ο Μοσέ Πατέλ μάλλον άφησε να εννοηθεί ότι ακόμα τίποτε δεν έχει ξεκαθαρίσει.

Ειδικότερα, στην επισήμανση ότι «οι συμφωνηθέντες όροι προβλέπουν τη συμπαραγωγή εξαρτημάτων στην ελληνική επικράτεια, με ποσοστό εγχώριας βιομηχανικής συμμετοχής περίπου 25%», και στην ερώτηση «ποια είναι τα κύρια στοιχεία ή εξαρτήματα των συστημάτων που θα αναπτυχθούν από τις ελληνικές εταιρείες;», ο Μ. Πατέλ απάντησε ως εξής: «Αυτό είναι κάτι στο οποίο οι βιομηχανίες μας έχουν αρχίσει να δουλεύουν σε συνεργασία με υποψήφιες ελληνικές εταιρείες. Σύμφωνα με την ελληνική απόφαση, δεν αναλύσαμε λεπτομερώς όσα έχουν συμφωνηθεί και υπογραφεί μέχρι στιγμής. Ισως όμως στο μέλλον, όταν τα πράγματα οριστικοποιηθούν, να μπορέσουμε να αναφερθούμε στα επιμέρους».

Εν τέλει, ποιος από το ισραηλινό υπουργείο Αμυνας λέγει την αλήθεια; ‘Η παίζουν την … κολοκυθιά, με τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, και τον καθ’ ύλη αρμόδιο υπουργό Αμυνας, Νίκο Δένδια, να παρακολουθούν αμήχανοι θεατές τις δηλώσεις και κόντρα δηλώσεις για ένα μείζον θέμα που αφορά άμεσα στην εθνική Αμυνα, αλλά και τους σκληρά φορολογούμενους πολίτες που πληρώνουν για αυτά τα οπλικά συστήματα.

Στοιχειώδης πολιτική ευθιξία επιβάλλει να δοθούν άμεσα εξηγήσεις και να μην κρύπτονται οι «αρμόδιοι» στα γραφεία τους. Να διευκρινίσουν, επιτέλους: Ποιος θα έχει τα κλειδιά της ελληνικής αεράμυνας; Η Ελλάδα ή το Ισραήλ; Το θέμα λαμβάνει ακόμα σοβαρότερες διαστάσεις, εάν ληφθεί υπόψιν ότι η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποτελεί κρίκο στην κοινή αρχιτεκτονική ασφαλείας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο. Ως γνωστόν, και η Κύπρος προμηθεύεται αντίστοιχα συστήματα.

Να σημειωθεί πως ακριβώς τα ίδια ερωτήματα εγείρονται και ως προς την πανάκριβη αγορά των μαχητικών αεροσκαφών, F-35, από τις ΗΠΑ. Ποιος θα έχει τον έλεγχό τους; Η Αθήνα ή η Ουάσιγκτον;

Η συμβατότητα

Τέλος, ένα ακόμη θέμα που εγείρεται από τη συνέντευξη του Μοσέ Πατέλ, είναι εάν, όπως του ετέθη στην ερώτηση, θα είναι συμβατά «με άλλα οπλικά συστήματα του ΝΑΤΟ που ήδη χρησιμοποιεί η Ελλάδα, δηλαδή από τη Γαλλία, την Ιταλία και τις ΗΠΑ».

Ο ίδιος απάντησε ως εξής: «Αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι, από την πρώτη μέρα, όλα τα ισραηλινά συστήματα είναι πλήρως διαλειτουργικά και διαθέτουν δυνατότητα «Link 16». Επομένως, σε κάθε περίπτωση, έχουμε τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε τη σύνδεση.

Το μόνο ζήτημα αφορά το David’s Sling. Σύμφωνα με την άδεια που έχουμε λάβει από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, για να συνδεθεί το David’s Sling με άλλα κράτη ή συστήματα του ΝΑΤΟ, η κυβέρνηση πρέπει να διαθέτει ένα σχέδιο ενσωμάτωσης –ένα «σχέδιο σύνδεσης» (connection plan)– και πρέπει να λάβουμε έγκριση από την κυβέρνηση των ΗΠΑ για να το πράξουμε.

Ομως, για τα υπόλοιπα συστήματα, το Spyder και το Barak MX, η κατάσταση είναι διαφορετική. Διαθέτουμε τη δυνατότητα, τη γνώση και δεν χρειαζόμαστε έγκριση από τις ΗΠΑ» .https://neostrategy.gr/

===

 Το «ισραηλινό Δόγμα» στο Αιγαίο: Η επικίνδυνη ψευδαίσθηση των «ξένων προστατών» - Ο Ελληνισμός ως αναλώσιμο Proxy... 

Η γεωστρατηγική απαιτεί ωμό ρεαλισμό και τιμωρεί τον εφησυχασμό. Παρόλα αυτά, παρατηρείται διαχρονικά σε Αθήνα και Λευκωσία ένα επικίνδυνο φαινόμενο: η εναπόθεση των ελπίδων σε ισχυρούς «προστάτες» και ο άκριτος ενθουσιασμός έπειτα από την υπογραφή νέων αμυντικών συμφωνιών ή την προμήθεια σύγχρονων οπλικών συστημάτων. Εσχάτως, η εγχώρια συζήτηση κατακλύζεται από μια βεβαιότητα ότι η στρατηγική σύγκλιση με το Ισραήλ και η κατασκευή μιας ισραηλινής τεχνολογίας «αντιπυραυλικής ασπίδας» θωρακίζουν οριστικά τον Ελληνισμό απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό.

Επιμέλεια iEpikaira

Πρόκειται για μια θεμελιώδη παρεξήγηση της φύσης της εξωτερικής πολιτικής και των κανόνων που διέπουν την γεωστρατηγική.

Οι παροικούντες γνωρίζουν ότι η ισραηλινή εξωτερική πολιτική δεν λειτουργεί ως φιλανθρωπικό ίδρυμα ασφαλείας. Η ισραηλινή στρατηγική ασφαλείας βασίζεται σε έναν σκληρό, υπαρξιακό υπολογισμό, αυτό που θα μπορούσε να περιγραφεί ως «strategic depth outsourcing» — η εξωτερίκευση δηλαδή μέρους του στρατηγικού βάθους. Ένα κράτος με μικρό στρατηγικό βάθος και περιορισμένους δημογραφικούς πόρους έχει ως απόλυτη προτεραιότητα να διεξάγει τους πολέμους του όσο το δυνατόν μακρύτερα από τα σύνορά του, χρησιμοποιώντας τις υποδομές, την επικράτεια και, αν χρειαστεί, το ανθρώπινο δυναμικό τρίτων χωρών. Η τακτική αυτή συνίσταται στη μεταφορά του θεάτρου των επιχειρήσεων εκτός της ισραηλινής επικράτειας, τη χρησιμοποίηση ενδιάμεσων δυνάμεων (proxies), την αξιοποίηση εθνικών/θρησκευτικών μειονοτήτων και την εκμετάλλευση της υποδομής τρίτων κρατών.

Το κρίσιμο ζήτημα που οφείλουμε να εξετάσουμε απαλλαγμένοι από συναισθηματισμούς είναι: 

Πως η Ελλάδα και η Κύπρος θα αποφύγουν να αυτοπαγιδευτούν και να μετατραπούν σε «λειτουργικά αντίβαρα» και προκεχωρημένα φυλάκια αλλότριων συμφερόντων.

Το Δόγμα του Τελ Αβίβ: Από την Μ. Ανατολή στο Αιγαίο

Η ιστορία της Μέσης Ανατολής είναι αποκαλυπτική. Από το «Δόγμα της Περιφέρειας» της δεκαετίας του 1950 έως τη δημιουργία του Στρατού του Νοτίου Λιβάνου (SLA) τη δεκαετία του '80, το Ισραήλ έχει επανειλημμένα επιδιώξει να δημιουργήσει ζώνες ασφαλείας ή προκεχωρημένα αναχώματα εκτός της επικράτειάς του. Ο SLA εξοπλίστηκε και χρηματοδοτήθηκε για να δίνει τις «καθημερινές μάχες» με τη Χεζμπολάχ, απορροφώντας τους κραδασμούς και εξοικονομώντας ισραηλινό δυναμικό. Όταν οι στρατηγικές συνθήκες άλλαξαν το 2000, η ισραηλινή κάλυψη αποσύρθηκε μέσα σε λίγες ώρες, αφήνοντας τον τοπικό πληρεξούσιο (proxy) στη μοίρα του.

Η ίδια λογική διέπει τη διαχρονική προσέγγιση του Ισραήλ προς τις μειονότητες και τα περιφερειακά κράτη. Οι συμμαχίες είναι λειτουργικές, χρησιμεύουν για όσο διάστημα εξυπηρετούν τον πρωταρχικό στόχο της ισραηλινής επιβίωσης και αναθεωρούνται χωρίς συναισθηματισμούς όταν η σκακιέρα μεταβληθεί.

Το «Δόγμα της Περιφέρειας»

Η ιστορική αφετηρία αυτής της στρατηγικής εντοπίζεται στη δεκαετία του 1950 υπό τον David Ben-Gurion. Το Ισραήλ, αντιμέτωπο με το συμπαγές αραβικό μέτωπο, ανέπτυξε μυστικές συμμαχίες με μη αραβικά κράτη της περιφέρειας (Τουρκία, Ιράν υπό τον Σάχη, Αιθιοπία) καθώς και με μη αραβικές ή μη μουσουλμανικές μειονότητες εντός των αραβικών κρατών (Κούρδους του Ιράκ, Μαρωνίτες του Λιβάνου, Δρούζους). Στόχος ήταν η δημιουργία ενός εξωτερικού «δακτυλίου ασφαλείας» που θα απασχολούσε τις αραβικές ένοπλες δυνάμεις στα δικά τους νώτα.

Η Κουρδική Συμμαχία (1960s–Σήμερα)

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, η ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών παρείχε εκπαίδευση, οπλισμό και εφοδιαστική υποστήριξη στους Κούρδους αντάρτες του βορείου Ιράκ. Στόχος ήταν η διατήρηση ενός ανοικτού μετώπου στο εσωτερικό του Ιράκ, ώστε να εμποδίζεται η μεταφορά ιρακινών ταξιαρχιών στο ανατολικό μέτωπο κατά του Ισραήλ. Εν συνεχεία, η τακτική αυτή συνεχίστηκε μέσω της υποστήριξης αυτόνομων κουρδικών θυλάκων και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) στη Συρία, λειτουργώντας ως ανάχωμα τόσο απέναντι στην ιρανική διείσδυση όσο και απέναντι στην τουρκική ηγεμονία. Με την αυτοδιάλυση των SDF τον Αύγουστο 2026, η απώλεια του συγκεκριμένου αντίβαρου αντανακλαστικά εξισορροπήθηκε με την ελληνοισραηλινή συμφωνία. Με ότι αυτό συνεπάγεται για το ρόλο της Ελλάδας...

Η Ισραηλινο-Τουρκική Στρατηγική Σύνδεση (Δεκαετία 1990)

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, το Ισραήλ αξιοποίησε την Τουρκία ως το ισχυρότερο περιφερειακό του αντίβαρο. Η στρατιωτική συμφωνία του 1996 επέτρεψε στην ισραηλινή αεροπορία να εκπαιδεύεται στον ανατολικό τουρκικό εναέριο χώρο (αποκτώντας επιχειρησιακό βάθος κοντά στα ιρανικά σύνορα), ενώ παράλληλα οι δύο χώρες αντάλλασσαν πληροφορίες κατά της Συρίας. Επομένως, όπως ήδη εξηγήσαμε: «Η παρούσα ένταση Άγκυρας-Τελ Αβίβ μπορεί να ευνοεί την Αθήνα. Τι γίνεται, όμως, σε μια μετα-Νετανιάχου εποχή; Εάν μια πολιτική αλλαγή στο Ισραήλ —ή αντίστοιχα στην Τουρκία— ανοίξει τον δρόμο για μια νέα, πραγματιστική συνεννόηση μεταξύ τους, τα δεδομένα ανατρέπονται άρδην.» 

Σήμερα, η Αθήνα πανηγυρίζει για την προμήθεια ισραηλινών συστημάτων αεράμυνας και αντιπυραυλικής προστασίας —το Barak MX, το SPYDER και το David's Sling— που φιλοδοξούν να συγκροτήσουν την αποκαλούμενη «Ασπίδα του Αχιλλέα». Ελάχιστοι όμως αναλύουν τις τεχνικές και γεωστρατηγικές επιπτώσεις αυτής της επιλογής.

Η πλήρης ενσωμάτωση ισραηλινών δικτυοκεντρικών συστημάτων στην εθνική μας αεράμυνα σημαίνει ένα πράγμα: τη συνεχή, σε πραγματικό χρόνο (real-time) τροφοδότηση του κατασκευαστή με την πλήρη, συνθετική εικόνα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Οι φόβοι αυξάνονται δεδομένου ότι ο πηγαίος κώδικας των συστημάτων δεν θα είναι στα χέρια της Ελλάδας οπότε η διάχυση της πληροφορίας θα είναι πολύ εύκολη και δεν θα μπορεί να ελεγχθεί. Κάθε ίχνος ραντάρ, κάθε κίνηση αεροσκάφους ή πλοίου, κάθε ψηφιακό αποτύπωμα στην περιοχή μας θα αναλύεται και θα αξιοποιείται από τον κατασκευαστή.

Το Ισραήλ αποκτά έτσι, με ελληνικά και κυπριακά κεφάλαια, ένα προκεχωρημένο δίκτυο αισθητήρων και ραντάρ από την καρδιά του Αιγαίου μέχρι την Ανατολική Μεσογείου, μετατρέποντας την ελληνική και κυπριακή επικράτεια σε στρατηγικό του βάθος. Κάτι που από το 2019 ισραηλινά think tank προωθούσαν ανοικτά... Το ισραηλινό Κέντρο Στρατηγικών Σπουδών Begin-Sadat (BESA) είχε περιγράψει με ακρίβεια αυτόν τον σχεδιασμό, εισηγούμενο τη δημιουργία κοινού ελληνοϊσραηλινού συστήματος ραντάρ για τη συστηματική παρακολούθηση της τουρκικής δραστηριότητας. 

Παράλληλα, η ανάλυση του BESA πρότεινε την τοποθέτηση προηγμένων ισραηλινών αντιπυραυλικών συστημάτων πέριξ των εγκαταστάσεων ραντάρ, ενώ πίεζε για την πώληση και εγκατάσταση αμερικανικών συστημάτων Patriot και THAAD στην Κύπρο (με έμφαση στις βρετανικές βάσεις). Η λογική που διατυπώθηκε ήταν η συγκρότηση ενός περιφερειακού αμυντικού μετώπου (Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και Κούρδων) απέναντι στον τουρκικό «νεοοθωμανισμό», εναρμονίζοντας τις ισραηλινές επιδιώξεις με τις αμερικανικές νομοθετικές πρωτοβουλίες της εποχής (όπως το νομοσχέδιο Ρούμπιο-Μενέντεζ).

Στην πραγματικότητα, οι προτάσεις του Begin-Sadat για τα ραντάρ και τους πυραύλους επιβεβαιώνουν ότι η επέκταση του «Δόγματος του Τελ Αβίβ» στο Αιγαίο δεν αποτελεί μια τυχαία συγκυρία, αλλά μια μεθοδευμένη στρατηγική διαμόρφωσης προκεχωρημένων αναχωμάτων. Το Ισραήλ, μεταφέροντας αισθητήρες και συστήματα αεράμυνας στην ελληνική επικράτεια, δεν επενδύει ανιδιοτελώς στην ασφάλεια του Ελληνισμού, αλλά μετατοπίζει την πρώτη γραμμή της δικής του επιτήρησης και αμυντικής περιμέτρου προς τα δυτικά. Εάν και όπως εικάζεται, θα μπορεί να έχει πρόσβαση σε αυτά τα δεδομένα. Η Ελλάδα και η Κύπρος μετατρέπονται έτσι σε έναν σύγχρονο γεωγραφικό και τεχνολογικό proxy, ο οποίος χρηματοδοτεί ο ίδιος την υποδομή που παρέχει στο Τελ Αβίβ επιχειρησιακό βάθος, αναλαμβάνοντας παράλληλα όλους τους γεωπολιτικούς κινδύνους που συνεπάγεται η μεταφορά της μεσανατολικής σκακιέρας στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο.

Το Αμερικανικό Δόγμα και η Τουρκία ως «Global Swing State»

Αυτή η εξέλιξη δεν λαμβάνει χώρα τυχαία. Συνδέεται άμεσα με τη βαθύτερη μετατόπιση της αμερικανικής στρατηγικής στην περιοχή. Πρόσφατη έκθεση της Υπηρεσίας Ερευνών του Αμερικανικού Κογκρέσου (CRS) αποτυπώνει με κυνικότητα την οπτική της Ουάσιγκτον: Η Τουρκία δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως ένας «δύστροπος σύμμαχος», αλλά ως ένα κρίσιμο «global swing state» —μια περιφερειακή δύναμη με αυτόνομη αμυντική βιομηχανία και δυνατότητα προβολής ισχύος από τα Βαλκάνια και τη Συρία έως τον Καύκασο και τον Περσικό Κόλπο.

Η υψηλή στρατηγική των ΗΠΑ μετατοπίζεται από τον φυσικό έλεγχο εδαφών στη διαχείριση δικτύων και ενεργειακών διαδρόμων. Σε αυτή την αρχιτεκτονική «εξισορρόπησης από απόσταση» (offshore balancing), η Ουάσιγκτον θεωρεί την Τουρκία αναντικατάστατο κόμβο.

Πού τοποθετείται η Ελλάδα σε αυτό το αμερικανικό σχέδιο; Όχι ως αυτόνομος πόλος ισχύος, αλλά ως ένα «λειτουργικό αντίβαρο». Η Αθήνα ενθαρρύνεται να αγοράζει πανάκριβα εξοπλιστικά συστήματα, να παραχωρεί βάσεις και διευκολύνσεις (από τη Σούδα έως την Αλεξανδρούπολη) και να συμμετέχει σε νατοϊκές δομές, ακριβώς για να λειτουργεί ως ασφαλιστική δικλείδα και κυματοθραύστης που θα συγκρατεί τις τουρκικές υπερβολές, χωρίς όμως να διαταράσσεται η σχέση της Δύσης με την Άγκυρα. Και, όπως εξηγήθηκε, κάπως έτσι έρχεται να «κουμπώσει» η αγορά των ισραηλινών συστημάτων για να ολοκληρώσει αυτούς τους σχεδιασμούς.

Ο Κίνδυνος του Proxy War και η Μετα-Νετανιάχου Εποχή

Όμως εδώ ακριβώς είναι που κρύβεται ο μεγάλος υπαρξιακός κίνδυνος για τον Ελληνισμό. Όταν επιτρέπεις να σε αντιμετωπίζουν ως προκεχωρημένο φυλάκιο —γράφε πιόνι— στη σκακιέρα τρίτων, διακινδυνεύεις να βρεθείς εμπλεκόμενος ακόμη και σε πόλεμο για αλλότρια συμφέροντα που στην ουσία είναι πόλεμος δι' αντιπροσώπων (proxy war).

Ας αναλογιστούμε τα εξής κυνικά σενάρια:

1. Ο κορεσμός και το οικονομικό αδιέξοδο: Στον σύγχρονο πόλεμο, η τεχνολογική υπεροχή συχνά συνθλίβεται από επιθέσεις κορεσμού μεγάλης κλίμακας. Η Τουρκία παράγει μαζικά χιλιάδες drones και διαθέτει αναπτυσσόμενο απόθεμα βαλλιστικών πυραύλων. Απέναντι σε αυτή τη μαζικότητα, η χρήση πανάκριβων ισραηλινών πυραύλων αναχαίτισης κινδυνεύει με ταχύτατη εξάντληση μέσα σε ελάχιστες ημέρες επιχειρήσεων —όπως ακριβώς συνέβη με τα αμερικανικά αποθέματα Patriot στη Μέση Ανατολή. Ποιος θα αναπληρώσει αυτά τα αποθέματα όταν οι πύραυλοι κοστίζουν εκατομμύρια δολάρια το κομμάτι;
2. Θα πολεμήσει το Ισραήλ για το Αιγαίο; Αν ξεσπάσει μια θερμή κρίση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, υπάρχει κανείς στην Αθήνα που να πιστεύει σοβαρά ότι ισραηλινές δυνάμεις θα σπεύσουν να εμπλακούν υπέρ της Ελλάδας; Το Ισραήλ θα αντιμετωπίσει μια ελληνοτουρκική σύγκρουση ως μια ευκαιρία φθοράς της Τουρκίας, αφήνοντας την Αθήνα να πληρώσει το τίμημα.
3. Η επαναπροσέγγιση: Η σημερινή οξεία αντιπαράθεση Νετανιάχου και Ερντογάν δημιουργεί στην Αθήνα την ψευδαίσθηση μιας «μόνιμης συμμαχίας» με το Τελ Αβίβ. Όμως στη γεωπολιτική δεν υπάρχουν μόνιμες φιλίες, παρά μόνο μόνιμα συμφέροντα. Τι θα συμβεί εάν το Ισραήλ και η Τουρκία προχωρήσουν σε συνεννόηση/γεφύρωση των σχέσεών τους;

Εάν η εθνική μας αεράμυνα εξαρτάται από ισραηλινά συστήματα και το Ισραήλ διαθέτει τα ψηφιακά «κλειδιά» και τα τυφλά σημεία των ελληνικών ραντάρ, ποια θα είναι η διαπραγματευτική μας θέση απέναντι σε μια ενδεχόμενη ισραηλοτουρκική επαναπροσέγγιση; Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» μετατρέπεται σε «Αχίλλειο Πτέρνα», θέτοντας τη χώρα σε καθεστώς στρατηγικής ομηρίας. Ή μήπως είμαστε σίγουροι ότι ακόμη και τα απάρτια ή τα αναχαιτιστικά μέσα (πχ πύραυλοι) θα φτάσουν στην ώρα τους εάν το Ισραήλ έρθει πάλι κοντά στην Τουρκία όπως στα μέσα της δεκαετίας του 1990;

Τι αγοράζουμε / Τι εξάρτηση δημιουργείται / Ποιο είναι το στρατηγικό ρίσκο:

Στρατηγική Διάσταση	Η Ψευδαίσθηση της Αθήνας	Η Realpolitik
Αμυντική Συνεργασία	«Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ θα μας προστατεύσουν από την Τουρκία».	Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως «λειτουργικό αντίβαρο» και «μαξιλάρι ασφαλείας».
Αγορά Ισραηλινών Οπλικών Συστημάτων	«Αποκτούμε ανίκητη αντιπυραυλική ασπίδα».	Εκχωρούμε τη συνθετική εικόνα του Αιγαίου/Αν. Μεσογείου και εξαρτόμαστε από ξένα αποθέματα.
Ισραηλινοτουρκική Αντιπαράθεση	«Η σύγκρουση Τελ Αβίβ - Άγκυρας είναι μόνιμη».	Οι περιφερειακοί παίκτες θα συνεννοηθούν όταν αλλάξουν τα συμφέροντά τους.

Η Ανάγκη για Στρατηγική Χειραφέτηση

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος από το να χτίζεις την εθνική σου στρατηγική πάνω στις συγκυριακές αντιπαραθέσεις τρίτων. Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει τον ρόλο του «δεδομένου συμμάχου» που προσφέρει γη και ύδωρ, υποδομές και βάσεις, χωρίς να απαιτεί θεσμοθετημένες εγγυήσεις ασφαλείας.

Τι σημαίνει αυτό στην πράξη;

• Εγχώρια Αμυντική Βιομηχανία: Δεν νοείται σοβαρό κράτος που να μην παράγει τα δικά του αναλώσιμα μέσα, drones και αντιαεροπορικά πυρομαχικά χαμηλού κόστους, εξαρτώμενο αποκλειστικά από εισαγωγές αμφιβόλου αξιοπιστίας.
• Συναλλακτική Διπλωματία: Οι διευκολύνσεις προς τις ΗΠΑ, το Ισραήλ ή την ΕΕ πρέπει να παρέχονται με σκληρά, ανταποδοτικά ανταλλάγματα. Αν η Αλεξανδρούπολη και το Αιγαίο είναι κρίσιμα για τη νατοϊκή και ισραηλινή αρχιτεκτονική, το τίμημα όφειλε να είναι η ρητή αναγνώριση των ελληνικών θαλασσίων δικαιοδοσιών. Η Τουρκία βρίσκει ελαστικότητα και επεκτείνει τις διεκδικήσεις της. Εάν έβρισκε τοίχος, δεν θα ονειρευόταν «Γαλάζιες Πατρίδες». 
• Πολυεπίπεδες Συμμαχίες: Η εμβάθυνση των σχέσεων με την Αίγυπτο και τα αραβικά κράτη πρέπει να έχει αυτόνομο χαρακτήρα και όχι να εξαρτάται από τις διακυμάνσεις των σχέσεων της Άγκυρας με την Ιερουσαλήμ.

Τα έθνη που αναθέτουν την άμυνά τους σε υπεργολάβους, φλερτάρουν με τον αφανισμό. Εγκλωβισμένη στον λήθαργο μιας ψευδεπίγραφης «ευφορούσας εξάρτησης», η Αθήνα παίζει με τον απόλυτο εφιάλτη: τη μετατροπή της ελληνικής επικράτειας σε αναλώσιμο κυματοθραύστη. Την κρίσιμη στιγμή, όταν τα σύννεφα πυκνώσουν τότε η χώρα θα κινδυνεύσει να μετατραπεί σε πεδίο μάχης ενός ξένου πολέμου, έχοντας παραδώσει τα κλειδιά της εθνικής της άμυνας σε χέρια που, την κρίσιμη ώρα, είναι σίγουρο ότι θα προτάξουν τα δικά τους συμφέροντα. Και εννοείται ότι το ερώτημα δεν είναι αν χρειαζόμαστε μια «Ασπίδα» —η απάντηση σε αυτό είναι κατηγορηματικά θετική. Μια τέτοια θωράκιση, όμως, οφείλει να υπηρετεί αποκλειστικά το εθνικό συμφέρον και να γίνει με γνώμονα την εθνική ασφάλεια, η οποία δεν μπορεί επ' ουδενί να επαφίεται στον παράγοντα της τύχης ή στην «καλή πίστη» του εκάστοτε προμηθευτή

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

H Άγκυρα διαμηνύει ότι τα «ραντάρ» της θα είναι στραμμένα εναντίον της «Ασπίδας του Αχιλλέα» –----Το μυστικό παζάρι στον Καύκασο που «κυκλώνει» την Ελλάδα

 

 H Άγκυρα διαμηνύει ότι τα «ραντάρ» της θα είναι στραμμένα εναντίον της «Ασπίδας του Αχιλλέα» – «Κόκκινη γραμμή» οι σχέσεις Ελλάδας-Ισραήλ 

«Θα παρακολουθούμε στενά»

Μανώλης Κωστίδης

Του ανταποκριτή μας στην Κωνσταντινούπολη, Μανώλη Κωστίδη. «Από εδώ και πέρα, οι κανόνες εμπλοκής και απεμπλοκής θα επικαιροποιούνται συχνά», υποστηρίζει μιλώντας στην «Κ» έμπειρη τουρκική πηγή για να περιγράψει την εικόνα που επικρατεί στην Aγκυρα αναφορικά με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και μετά τις δηλώσεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας ζήτησε από την Αθήνα να σταματήσει τη στρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών. Ο κ. Ερντογάν υπενθύμισε πως η χώρα του βρίσκεται πολύ κοντά στα ελληνικά νησιά, ζητώντας από την Ελλάδα να διδαχθεί από την Ιστορία, κάτι που θεωρήθηκε ως προειδοποίηση προς την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και εντολή προς όλες τις αρμόδιες τουρκικές αρχές.

Πολιτικοί αναλυτές ανέφεραν ακόμη ότι οι δηλώσεις του κ. Ερντογάν τούς υπενθύμισαν εποχές πριν από την υπογραφή της Διακήρυξης των Αθηνών. Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι πως και τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης ταυτόχρονα άρχισαν να «ασχολούνται» με το Καστελλόριζο, για το πόσο κοντά βρίσκεται στις ακτές της Τουρκίας, αλλά και με τη στρατιωτικοποίηση των νησιών που και αυτό θυμίζει παλαιότερες εποχές.

Διαδοχικές αντιδράσεις

Οι δηλώσεις του κ. Ερντογάν ήρθαν έπειτα από πολλά διαδοχικά βήματα τα οποία έχει κάνει η Αγκυρα τις τελευταίες 45 ημέρες. Η τουρκική πλευρά, με αφορμή και τη θέσπιση των δύο θαλάσσιων πάρκων και τα Ειδικά Χωροταξικά για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και τον Τουρισμό και τη Βιομηχανία, ήδη είχε εκδώσει ανακοινώσεις με τις οποίες εξέφραζε την αντίδρασή της, προβάλλοντας τους ισχυρισμούς για τις «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο. Η Αγκυρα είχε επίσης αντιδράσει και στη μεταφορά των αντιαεροπορικών συστημάτων Patriot στην Κάρπαθο, δίχως όμως να προχωρήσει σε κάποια πιο έντονη κίνηση καθώς υπήρχε η απειλή από το Ιράν, ενώ η μεταφορά τους στην Κρήτη «έδωσε τέλος στο ζήτημα».

Το προεδρικό διάταγμα για τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα που εκδόθηκε στις 16 Αυγούστου, πάρκα τα οποία περικλείουν το Καστελλόριζο και αποκλείουν περιοχές στο Βόρειο Αιγαίο, αλλά και η δήλωση του κ. Ερντογάν, ερμηνεύονται από Τούρκους αναλυτές ως απόπειρα να σταματήσει οποιαδήποτε προσπάθεια αμφισβήτησης της υφαλοκρηπίδας, για την οποία η Τουρκία θεωρεί πως έχει καθορίσει τα όριά της, και επιπλέον να εμποδιστεί η παρουσία ισραηλινών οπλικών συστημάτων στα ελληνικά νησιά.

Στην τουρκική πλευρά δεν διακρίνεται κάποια ένδειξη πως θα αποδεχθούν την πόντιση καλωδίου της ηλεκτρικής διασύνδεσης Κύπρου – Ελλάδας αν δεν υπάρξει οποιοσδήποτε συντονισμός όλων των πλευρών. Η επίσημη διαρροή στο πρακτορείο «Ανατολή» για την παρουσία του διοικητή των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών (ΜΙΤ) Ιμπραχίμ Καλίν στην Αθήνα και για τις συναντήσεις του αναφέρει πως είχε συνομιλίες για «περιφερειακά ζητήματα».

«Κόκκινη γραμμή» – Αυτό που θεωρείται «κόκκινη γραμμή» για την Τουρκία είναι οι σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ και η «στρατιωτική συμμαχία» όπως την ερμηνεύουν στη γειτονική χώρα.

Αναλυτές, όμως, και από τις δύο χώρες υπενθυμίζουν πως ο κ. Καλίν στην προηγούμενη θητεία του ως διπλωματικός σύμβουλος του Τούρκου προέδρου είχε συμβάλει στις συνεννοήσεις και στην αποφυγή κρίσεων σε πολλά ζητήματα των ελληνοτουρκικών διαφορών και δεν αποκλείουν να παίξει ανάλογο ρόλο το επόμενο διάστημα.

Αυτό που θεωρείται όμως «κόκκινη γραμμή» για την Τουρκία είναι οι σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ και η «στρατιωτική συμμαχία» όπως την ερμηνεύουν στη γειτονική χώρα. Το ενδεχόμενο εγκατάστασης ισραηλινών ραντάρ και οπλικών συστημάτων στα ελληνικά νησιά είναι ζήτημα που δεν θα μπορούσε να αφήσει αδιάφορη τη γειτονική χώρα, καθώς οι σχέσεις με το Ισραήλ βρίσκονται στο «ναδίρ» και σύμφωνα με τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης στα επιτελεία επικρατεί η άποψη πως υπάρχει προσπάθεια «περικύκλωσης της Τουρκίας από τον Εβρο μέχρι και το Τελ Αβίβ».

Η δήλωση του κ. Ερντογάν ερμηνεύεται παράλληλα ως προσπάθεια της Τουρκίας να πιέσει την Αθήνα έτσι ώστε να εξαιρέσει τα νησιά από την εγκατάσταση συστημάτων της «Ασπίδας του Αχιλλέα».

Το διάστημα των τριών ετών κατά το οποίο θα ολοκληρωθεί η εγκατάσταση του συστήματος θεωρείται κρίσιμο, καθώς η τουρκική πλευρά θα προσπαθήσει να παρακολουθεί στενά τις παραλαβές και τις εγκαταστάσεις των συγκεκριμένων οπλικών συστημάτων στην ελληνική επικράτεια. Ολοι οι συνομιλητές μας από τη γειτονική χώρα συμφωνούν πως η τουρκική πλευρά θα πιέσει με κάθε μέσο για να εμποδίσει την ανάπτυξη του συστήματος κοντά στα σύνορά της.

Οι εκλογές

Σε ό,τι αφορά το επόμενο διάστημα, στην Αγκυρα περιμένουν τις επικείμενες εκλογές του Ισραήλ και σε περίπτωση ήττας του Μπέντζαμιν Νετανιάχου ελπίζουν πως μπορούν να αλλάξουν κάποια δεδομένα· υπενθυμίζουν δε πως ο Τούρκος πρόεδρος επιμένει στις διπλωματικές προσπάθειες με την Ελλάδα, καθώς τονίζουν ότι αυτός στις ίδιες δηλώσεις ανέφερε: «Λέμε ότι θέλουμε να προχωρήσουμε με την Ελλάδα με βάση την καλή γειτονία» και πως η χώρα του «θα συνεχίσει να εργάζεται για την ειρήνη, την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή».

Τέλος, η προεκλογική περίοδος στην Ελλάδα, όπως και η επόμενη ημέρα, είναι από τους παράγοντες που «απασχολούν» έντονα τους αξιωματούχους στη γειτονική χώρα.

Πηγή: kathimerini.gr

 Το μυστικό παζάρι στον Καύκασο που «κυκλώνει» την Ελλάδα 

Ο δρόμος των δισεκατομμυρίων, το μεγαλεπήβολο σχέδιο της Τουρκίας και η νέα γεωπολιτική παγίδα που στήνεται στην Ευρώπη

Η Κασπία δεν είναι πια μια μακρινή θάλασσα ανάμεσα στην Ευρώπη και την Ασία. Μετατρέπεται στο νέο γεωπολιτικό ταμείο της Ευρασίας και γύρω της στήνεται ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα της επόμενης δεκαετίας: ποιος θα ελέγξει τις εμπορικές ροές, τις κρίσιμες πρώτες ύλες, την ενέργεια και τις υποδομές που θα συνδέουν την Ασία με την Ευρώπη.

Γράφει Ειδικός Συνεργάτης

Και όσο αυτός ο νέος χάρτης παίρνει μορφή, η Τουρκία επιχειρεί να βρεθεί στο σημείο που γνωρίζει να αξιοποιεί καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον: στην πόρτα. Οχι απαραίτητα μέσα στο δωμάτιο, αλλά με το χέρι στο πόμολο.

Ο Middle Corridor, ή Trans-Caspian Corridor, είναι δρόμος που αλλάζει την Ευρασία, το μεγάλο εναλλακτικό πέρασμα που ξεκινά από την Ασία, διασχίζει την Κεντρική Ασία, περνά από την Κασπία, το Αζερμπαϊτζάν και τη Γεωργία και καταλήγει στην Ευρώπη. Για χρόνια υπήρχε κυρίως ως σχέδιο. Σήμερα μετατρέπεται σε στρατηγική ανάγκη.

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και οι κυρώσεις της Δύσης αποδυνάμωσαν τη ρωσική διαμετακομιστική οδό, ενώ η αστάθεια στη Μέση Ανατολή και οι απειλές στις θαλάσσιες εμπορικές αρτηρίες υπενθύμισαν στην Ευρώπη ότι ούτε η θάλασσα μπορεί πλέον να θεωρείται αυτονόητα ασφαλής. Κάπως έτσι η Κασπία απέκτησε ξαφνικά αξία χρυσού.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει ήδη δεσμεύσει, μαζί με διεθνείς χρηματοδοτικούς οργανισμούς, κεφάλαια δισεκατομμυρίων για την ανάπτυξη του Trans-Caspian Corridor, με έναν σαφή στόχο: τα προϊόντα της Κεντρικής Ασίας να μπορούν να φτάνουν στην Ευρώπη σε περίπου 15 ημέρες, χωρίς να χρειάζεται να περάσουν από τη Ρωσία.

Εδώ όμως αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί οι δρόμοι δεν είναι ποτέ απλώς δρόμοι. Είναι εξουσία.

Το υπέδαφος

Η μεγάλη αξία του Middle Corridor δεν βρίσκεται μόνο στα εμπορεύματα που θα ταξιδεύουν επάνω του. Κρύβεται κυρίως κάτω από το έδαφος της Κεντρικής Ασίας: ουράνιο, χαλκός, τιτάνιο, βολφράμιο και άλλες κρίσιμες πρώτες ύλες, χωρίς τις οποίες δεν υπάρχουν μπαταρίες, ηλεκτρικά αυτοκίνητα, αμυντικά συστήματα, ανεμογεννήτριες, προηγμένα ηλεκτρονικά ούτε, τελικά, πραγματική τεχνολογική αυτονομία.

Η Ευρώπη γνωρίζει ότι έχει ένα τεράστιο πρόβλημα. Εξαρτάται υπερβολικά από συγκεκριμένους προμηθευτές και κυρίως από την Κίνα για πολλές κρίσιμες αλυσίδες εφοδιασμού. Γι’ αυτό στρέφει πλέον το βλέμμα στο Καζακστάν, στο Ουζμπεκιστάν και συνολικά στην Κεντρική Ασία.

Και γι’ αυτό ο δρόμος της Κασπίας αποκτά αξία που ξεπερνά κατά πολύ την απλή μεταφορά εμπορευμάτων. Οποιος ελέγχει τον δρόμο αποκτά λόγο και στο φορτίο. Και εδώ μπαίνει στο παιχνίδι η Τουρκία.

Η Αγκυρα

Η Τουρκία δεν κρύβει πλέον τη φιλοδοξία της: Θέλει να γίνει ο βασικός κόμβος ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση. Μέλος του ΝΑΤΟ στη Δύση, εταίρος διαλόγου του SCO στην Ανατολή, στενός εταίρος του Αζερμπαϊτζάν, κεντρική δύναμη στον Οργανισμό Τουρκικών Κρατών, συνομιλητής της Ρωσίας και οικονομικός εταίρος της Κίνας.

Και, ταυτόχρονα, η χώρα από την οποία μπορεί να περάσει ένας από τους σημαντικότερους νέους χερσαίους διαδρόμους Ασίας – Ευρώπης.

Η στρατηγική είναι προφανής. Η Τουρκία δεν χρειάζεται να επιλέξει ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή. Θέλει να μπορεί να λέει και στις δύο πλευρές: «Χωρίς εμένα, ο δρόμος σας δυσκολεύει». Και όσο περισσότερο αυτό γίνεται πραγματικότητα τόσο περισσότερο μεγαλώνει η διαπραγματευτική της δύναμη.

Το όπλο

Εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο λάθος που κάνει η Ευρώπη όταν κοιτάζει την Τουρκία. Συχνά μετρά μόνο φρεγάτες, αεροσκάφη, drones και στρατιωτικές βάσεις. Η πραγματική ισχύς της Αγκυρας, όμως, χτίζεται πλέον και αλλού: στους αγωγούς, στους σιδηροδρόμους, στα λιμάνια, στα ενεργειακά δίκτυα, στους εμπορευματικούς διαδρόμους και στα καλώδια.

Η Τουρκία επιχειρεί να γίνει μια χώρα την οποία όλοι θα δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν, αλλά ακόμη περισσότερο θα δυσκολεύονται να παρακάμψουν.

Και αυτό μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο αποτελεσματικό από μια απλή επίδειξη στρατιωτικής ισχύος. Γιατί η στρατιωτική πίεση προκαλεί αντίδραση. Η οικονομική εξάρτηση, πολλές φορές, προκαλεί σιωπή.

Η αντίφαση

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η ευρωπαϊκή παγίδα. Η Ευρωπαϊκή Ενωση θέλει να απεξαρτηθεί από τη Ρωσία, να μειώσει την εξάρτησή της από την Κίνα, να αποκτήσει πρόσβαση στις πρώτες ύλες της Κεντρικής Ασίας και να εξασφαλίσει ασφαλέστερους εμπορικούς διαδρόμους.

Ολα αυτά είναι απολύτως λογικά. Το ερώτημα, όμως, είναι άλλο: Μήπως στην προσπάθειά της να ξεφύγει από μία εξάρτηση κατασκευάζει μια καινούργια;

Κανείς δεν μπορεί σοβαρά να υποστηρίξει σήμερα ότι η Ευρώπη είναι ήδη «όμηρος» της Τουρκίας. Οποιος, όμως, κοιτάζει τον χάρτη δεν μπορεί να αγνοήσει τον κίνδυνο. Αν ολοένα μεγαλύτερο μέρος των νέων χερσαίων ροών Ασίας – Ευρώπης περάσει μέσω τουρκικού εδάφους, η Αγκυρα θα αποκτήσει ακόμη ένα ισχυρό χαρτί απέναντι στις Βρυξέλλες.

Και τα χαρτιά αυτά είναι ήδη πολλά: Μεταναστευτικό, ΝΑΤΟ, Μαύρη Θάλασσα, ενέργεια, Μέση Ανατολή, Συρία. Τώρα προστίθεται και η Κασπία.

Η Μεσόγειος

Και κάπου εδώ εμφανίζεται η Μεσόγειος: Το κρίσιμο σημείο είναι ότι το παιχνίδι δεν τελειώνει στον Καύκασο. Καταλήγει στη Μεσόγειο. Η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται απλώς να γίνει ακόμη ένας διαμετακομιστικός σταθμός. Εχει κάθε λόγο να επιδιώκει παράλληλα τον περιορισμό της στρατηγικής αξίας των εναλλακτικών διαδρομών. Και εδώ η Ελλάδα, η Κύπρος, η Αίγυπτος και το Ισραήλ αποκτούν τεράστια σημασία. IMEC, GREGY, Great Sea Interconnector, ελληνικά λιμάνια, Κάθετος Διάδρομος προς την Κεντρική Ευρώπη, υποθαλάσσια καλώδια δεδομένων και ηλεκτρικής ενέργειας: διαφορετικά έργα, με διαφορετικά χαρακτηριστικά, αλλά με ένα κοινό στρατηγικό αποτέλεσμα. Δημιουργούν διαδρομές που δεν χρειάζεται να περνούν αποκλειστικά από την Τουρκία.

Και αυτό αλλάζει όλο το παιχνίδι.

Στην ανατολική Μεσόγειο έχουμε ήδη δει ότι ακόμη και μια έρευνα για υποθαλάσσιο καλώδιο μπορεί να μετατραπεί σε γεωπολιτική κρίση. Και αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι.

Ενα καλώδιο δεν αποτελεί απλώς ένα τεχνικό έργο. Είναι η φυσική απόδειξη ότι δύο χώρες μπορούν να συνδεθούν μεταξύ τους χωρίς μεσάζοντα. Μια ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Αιγύπτου περιορίζει την ανάγκη για άλλους ενεργειακούς δρόμους. Μια σύνδεση Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ δημιουργεί έναν νέο άξονα στην ανατολική Μεσόγειο. Ενας λειτουργικός IMEC συνδέει την Ινδία με την Ευρώπη μέσα από μια διαφορετική γεωγραφία.

Γι’ αυτό η μάχη γύρω από τις θαλάσσιες ζώνες δεν είναι πλέον μόνο μάχη για υδρογονάνθρακες. Είναι μάχη για το ποιος θα συνδέεται με ποιον, από ποιον δρόμο και με πόσους μεσάζοντες.

Η Ελλάδα

Για την Αθήνα το συμπέρασμα είναι σκληρό. Η Ελλάδα δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτό το παιχνίδι μόνο με διπλωματικές ανακοινώσεις. Ούτε αρκεί να επικαλείται το Διεθνές Δίκαιο, όσο κρίσιμο κι αν είναι. Πρέπει να μετατρέψει τη γεωγραφία της σε πραγματική υποδομή.

Τα λιμάνια της πρέπει να συνδεθούν αποτελεσματικά με τα Βαλκάνια. Ο IMEC πρέπει να αποκτήσει πραγματικό ευρωπαϊκό σκέλος. Το GREGY πρέπει να περάσει από τα σχέδια στα καλώδια. Ο Great Sea Interconnector πρέπει να πάψει να είναι μια αιώνια εκκρεμότητα. Και οι ελληνικοί σιδηρόδρομοι πρέπει κάποτε να μπορούν να υπηρετήσουν την ίδια γεωπολιτική που περιγράφουν τα κυβερνητικά σχέδια.

Γιατί στον νέο κόσμο δεν αρκεί να έχεις καλή θέση στον χάρτη. Πρέπει να περνάει κάτι από πάνω σου.

Το πραγματικό «μυστικό» δεν βρίσκεται, τελικά, σε κάποια κλειστή αίθουσα του Μπισκέκ. Βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας.

Η Ευρασία ξανασχεδιάζει τους δρόμους της. Η Ρωσία χάνει μέρος της παλιάς διαμετακομιστικής της ισχύος, η Κίνα αναζητεί περισσότερες οδούς προς τη Δύση, η Κεντρική Ασία θέλει να αποκτήσει περισσότερες επιλογές και η Ευρώπη ψάχνει κρίσιμες πρώτες ύλες και ασφαλείς διαδρομές.

Και η Τουρκία επιχειρεί να σταθεί εκεί ακριβώς όπου συναντώνται όλοι αυτοί οι δρόμοι.

Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει ήδη κερδίσει. Σημαίνει, όμως, ότι έχει καταλάβει το παιχνίδι. Και αν η Ευρώπη, η Ελλάδα και η Κύπρος δεν δημιουργήσουν αρκετές εναλλακτικές, μπορεί κάποια στιγμή να ανακαλύψουν ότι ο πιο ακριβός δρόμος δεν είναι εκείνος που έχει τα περισσότερα χιλιόμετρα.

Είναι εκείνος στον οποίο κάποιος άλλος κρατά το κλειδί.

Το τουρκολιβυκό μνημόνιο σε πρώτο πλάνο

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, το τουρκολιβυκό μνημόνιο αποκτά διαφορετικό βάρος. Η Αγκυρα επιχειρεί εδώ και χρόνια να επιβάλει τη δική της ανάγνωση του θαλάσσιου χάρτη της ανατολικής Μεσογείου, ενώ η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει απορρίψει τις συνέπειες του μνημονίου για τρίτες χώρες.

Η Τουρκία, όμως, δεν χρειάζεται απαραίτητα πλήρη διεθνή αναγνώριση των θέσεών της για να πετύχει ένα μέρος του στόχου της. Της αρκεί να δημιουργεί αβεβαιότητα: καθυστερήσεις, εντάσεις, αμφισβητήσεις, πολιτικό κόστος και επενδυτικό ρίσκο.

Και όσο περισσότερο ένα έργο καθυστερεί ή γίνεται ακριβότερο τόσο περισσότερο χάνει αξία ως εναλλακτική διαδρομή.

Αυτό είναι το πραγματικό παιχνίδι ισχύος στον 21ο αιώνα. Δεν χρειάζεται πάντα να σταματήσεις κάτι. Μερικές φορές αρκεί να το κάνεις τόσο δύσκολο ώστε να μη γίνει ποτέ.

Το σχέδιο

Θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξει κανείς ότι υπάρχει κάποιο κρυφό τουρκικό master plan που συνδέει κάθε κίνηση στο Αιγαίο, κάθε καλώδιο, τον SCO και τον Middle Corridor. Η γεωπολιτική σπάνια λειτουργεί τόσο απλοϊκά.

Το αποτέλεσμα, όμως, μπορεί να συγκλίνει προς την ίδια κατεύθυνση ακόμη και χωρίς ένα τέτοιο «μυστικό σχέδιο». Η Τουρκία έχει κάθε συμφέρον να αυξάνει τη σημασία των διαδρομών που περνούν από το έδαφός της, να περιορίζει τη στρατηγική αξία εκείνων που την παρακάμπτουν, να διατηρεί ανοιχτές επιλογές σε Ανατολή και Δύση και να μετατρέπει τη γεωγραφική της θέση σε πολιτικό αντάλλαγμα.

Δεν πρόκειται για συνωμοσία. Πρόκειται για στρατηγική.

Γιατί ο Ερντογάν σήκωσε τους τόνους μετά το Μπισκέκ

Δεν πέρασαν παρά λίγες ώρες από την επιστροφή του Ταγίπ Ερντογάν από τη Σύνοδο του SCO στο Μπισκέκ και η Αγκυρα ξαναφόρεσε το γνώριμο, σκληρό πρόσωπο απέναντι στην Ελλάδα.

Ο Τούρκος πρόεδρος επανέφερε με ιδιαίτερα επιθετικό τρόπο το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιών, προειδοποίησε ότι η Τουρκία θα κάνει «ό,τι είναι απαραίτητο» και επέλεξε μάλιστα να αναφερθεί ευθέως στο Κας, ακριβώς απέναντι από το Καστελόριζο: αν η Τουρκία «υψώσει τη φωνή» από εκεί, είπε, στην Ελλάδα θα την ακούσουν.

Δεν ήταν μια τυχαία γεωγραφική αναφορά. Ηταν μήνυμα. Και ήρθε σε μια στιγμή κατά την οποία το τουρκικό ερευνητικό «TÜBİTAK Marmara» βρισκόταν νοτίως του Καστελόριζου, σε περιοχή που η Αγκυρα έχει εντάξει στο λεγόμενο θαλάσσιο πάρκο «Fethiye-Kaş».

Η χρονική ακολουθία δύσκολα περνά απαρατήρητη. Ο Ερντογάν επέστρεψε από το Μπισκέκ έχοντας επιβεβαιώσει κάτι που για την τουρκική στρατηγική έχει ιδιαίτερη σημασία: η Αγκυρα δεν βλέπει πλέον τον εαυτό της μόνο ως τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Διεκδικεί ρόλο και στον νέο ευρασιατικό χάρτη.

Στο ταξίδι της επιστροφής του ο ίδιος έφτασε στο σημείο να μιλήσει ακόμη και για ενδεχόμενη πλήρη ένταξη της Τουρκίας στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σανγκάης, διαμηνύοντας ταυτόχρονα ότι αυτό δεν σημαίνει ρήξη με τη Δύση.

Και αυτό ακριβώς συνοψίζει το τουρκικό παιχνίδι: να μπορεί να κοιτάζει προς την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες έχοντας πίσω της το Μπισκέκ, το Πεκίνο, τη Μόσχα και την Κεντρική Ασία.

Η προώθηση του Middle Corridor προσφέρει στην Τουρκία κάτι ακόμη πιο χειροπιαστό: την προοπτική να μετατραπεί σε βασική χερσαία πύλη των ασιατικών εμπορικών ροών προς την Ευρώπη. Οσο περισσότερο αυτό το σχέδιο περνά από τις διακηρύξεις στις υποδομές τόσο περισσότερο η Αγκυρα αισθάνεται ότι το γεωπολιτικό της βάρος μεγαλώνει.

Και η αυξημένη γεωπολιτική αυτοπεποίθηση έχει συνέπειες.

Η Τουρκία γνωρίζει ότι είναι δύσκολο να αγνοηθεί από την Ευρώπη όταν εμπλέκεται ταυτόχρονα στην Ουκρανία, στη Μαύρη Θάλασσα, στη Συρία, στο Μεταναστευτικό, στην ενέργεια και πλέον στις νέες εμπορικές αρτηρίες της Κεντρικής Ασίας.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν η Αγκυρα θεωρεί ότι διαθέτει σήμερα μεγαλύτερο περιθώριο να πιέζει την Ελλάδα χωρίς να πληρώνει αντίστοιχο ευρωπαϊκό κόστος. Οι τελευταίες κινήσεις δείχνουν τουλάχιστον ότι το δοκιμάζει.

Το Καστελόριζο

Το γεγονός ότι ο ίδιος ο Ερντογάν επέλεξε το Καστελόριζο ως σημείο αναφοράς δεν μπορεί να θεωρηθεί αμελητέο. Το νησιωτικό σύμπλεγμα βρίσκεται στο πιο ευαίσθητο σημείο της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης για τις θαλάσσιες ζώνες της ανατολικής Μεσογείου.

Και ακριβώς εκεί η Αγκυρα επιχειρεί τώρα να προσθέσει ακόμη ένα επίπεδο παρουσίας: το θαλάσσιο πάρκο «Fethiye-Kaş», το οποίο εκτείνεται σε περιοχή που η Αθήνα θεωρεί ότι αγγίζει ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.

Ακόμη και η ψηφιακή χαρτογραφία μπήκε στη μάχη των εντυπώσεων. Τις τελευταίες ημέρες εμφανίστηκε στο χαρτογραφικό υπόβαθρο του MarineTraffic η ονομασία «Fethiye-Kaş Marine National Park» στην περιοχή νοτίως του Καστελόριζου.

Το MarineTraffic δεν «μετονόμασε» βέβαια την περιοχή. Η ονομασία είχε προστεθεί προηγουμένως από χρήστη στο OpenStreetMap, το οποίο χρησιμοποιείται ως χαρτογραφικό υπόβαθρο της πλατφόρμας, ενώ η Kpler, μητρική εταιρία του MarineTraffic, διευκρίνισε ότι δεν καθορίζει αυτές τις γεωγραφικές ονομασίες.

Αυτό, όμως, δεν κάνει το επεισόδιο αδιάφορο. Δείχνει πόσο γρήγορα μια μονομερής τουρκική ονομασία μπορεί να περάσει από μια επίσημη απόφαση της Αγκυρας σε διεθνείς ψηφιακούς χάρτες και από εκεί στη δημόσια αντίληψη.

Και στη γεωπολιτική η μάχη για τις ονομασίες είναι συχνά μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας κανονικοποίησης μιας διεκδίκησης.

Τα τετελεσμένα

Η ουσία επομένως δεν είναι ότι ο Ερντογάν γύρισε από το Μπισκέκ έχοντας πάρει κάποια «άδεια» να προκαλέσει την Ελλάδα. Καμία τέτοια απόδειξη δεν υπάρχει.

Το πιο ανησυχητικό είναι διαφορετικό: Επέστρεψε έχοντας επιβεβαιώσει, τουλάχιστον στα μάτια της Αγκυρας, ότι η Τουρκία γίνεται ολοένα σημαντικότερος κρίκος ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση. Και μια χώρα που αισθάνεται περισσότερο αναντικατάστατη αισθάνεται συνήθως και περισσότερο ελεύθερη να δοκιμάζει τα όρια των άλλων.

Γι’ αυτό και η ακολουθία των γεγονότων έχει τη δική της σημασία: Μπισκέκ – Middle Corridor – επιστροφή Ερντογάν – απειλητική ρητορική – Καστελόριζο – TÜBİTAK Marmara – θαλάσσιο πάρκο.

Δεν αποδεικνύει ένα ενιαίο μυστικό σχέδιο. Αποτυπώνει, όμως, μια Αγκυρα με αυξημένη αυτοπεποίθηση, η οποία επιχειρεί να μετατρέψει τη νέα ευρασιατική της αξία σε μεγαλύτερο περιθώριο κινήσεων στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο.

Και αυτό είναι ίσως το πραγματικό μήνυμα που έφερε ο Ερντογάν από την Κασπία:

Οσο η Τουρκία πιστεύει ότι γίνεται πιο απαραίτητη στους μεγάλους τόσο περισσότερο θα δοκιμάζει πόσο μπορεί να πιέσει τους γείτονές της.

Πηγή: dimokratia.gr

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Οι Νέοι Πρεσβύτεροι της Σιών

 

Από τον Thomas Dalton

Όποιος έχει εμπλακεί στο εβραϊκό ζήτημα, ακόμη και πολλοί από αυτούς που δεν έχουν εμπλακεί, πιθανότατα έχει τουλάχιστον μια αόριστη γνώση του διαβόητου εγγράφου που είναι γνωστό ως Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών – ή απλά «Πρωτόκολλα». Αυτό το μικρό φυλλάδιο, το οποίο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Ρωσία γύρω στο 1900, φιλοδοξεί να σκιαγραφήσει ένα είδος σχεδίου για την εβραϊκή παγκόσμια κυριαρχία.

[1] Χονδρικά οργανωμένο σε 24 σύντομα γραπτά ή μεμονωμένα πρωτόκολλα, αυτό το ασύνδετο και ανώνυμο έργο παρουσιάζεται ως ένα είδος «πρακτικών συνάντησης» ή «σημειώσεων διαλέξεων» από έναν προφανώς εξέχοντα και επιδραστικό ομιλητή, που απευθύνεται σε μια ομάδα (υποτιθέμενων) Εβραίων, εξηγώντας τα μέσα και τους μηχανισμούς με τους οποίους θα κυριαρχήσουν σε μεμονωμένα έθνη και, τελικά, ο κόσμος μέσω ενός ανώτατου ηγέτη που ονομάζεται «ο Κυρίαρχος».

Όπως μπορείτε να φανταστείτε, ένα τέτοιο έργο έχει καταδικαστεί σκληρά ως μια από τις πιο αντισημιτικές εκδόσεις του εικοστού αιώνα. Επιπλέον, λόγω της ανωνυμίας της και της ασαφούς καταγωγής της, καταγγέλθηκε τακτικά ως «ψεύτικη». Αυτή η δήλωση βασίζεται κυρίως σε ομοιότητες κειμένου με ορισμένα αποσπάσματα σε ένα βιβλίο του 1865 που γράφτηκε από έναν Εβραίο συγγραφέα, τον Maurice Joly, με τίτλο Διάλογος στην Κόλαση. Και επειδή θα ήταν ψεύτικο, μας λένε, το έργο στο σύνολό του είναι ψεύτικο και αβάσιμο, και ως εκ τούτου θα πρέπει να αγνοηθεί εντελώς.

Αλλά αυτό, φυσικά, είναι ανοησία. Ακόμα κι αν ο συγγραφέας είχε πάρει κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο του Joly ενώ έγραφε (ας πούμε) στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, αυτό δεν ακυρώνει καμία αλήθεια που περιέχεται σε αυτό. Απλώς αποκαλύπτει ότι ο συγγραφέας θα είχε κάνει λογοκλοπή. Τα πρωτόκολλα θα μπορούσαν ακόμα να είναι νόμιμες εκδόσεις ή περιλήψεις κάποιου πραγματικού εβραϊκού σχεδίου.

Αλλά επειδή δεν γνωρίζουμε καν αν ο συγγραφέας ήταν Εβραίος (που έδωσε μια περίληψη ενός πραγματικού σχεδίου) ή μη Εβραίος (που προσπάθησε να βάλει τους Εβραίους σε κακό φως), είναι σχεδόν αδύνατο να καταλήξουμε σε σαφή και ακριβή συμπεράσματα.

Από την πλευρά μου, διεκδικώ κάποια γνώση της προέλευσης και του πλαισίου των Πρωτοκόλλων, έχοντας επιμεληθεί και μεταφράσει μια νέα έκδοση αυτού του έργου το 2023:

Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών: Η οριστική αγγλική έκδοση, που εκδόθηκε από τους Clemens & Blair. Αυτό το έργο περιλαμβάνει τα πλήρη Πρωτόκολλα σε μια νέα, ευανάγνωστη αμερικανική αγγλική μετάφραση, καθώς και σχόλια από το 1920 και το 1921 και μεταγενέστερες αναλύσεις από εθνικοσοσιαλιστές και σύγχρονους στοχαστές. Θα παραθέσω αυτήν την έκδοση παρακάτω.

Δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά στη Ρωσία το 1903, τα Πρωτόκολλα κέρδισαν κάποια δημοτικότητα στη χώρα αυτή κατά τη διάρκεια της Πρώτης Ρωσικής Επανάστασης του 1905, μιας σύγκρουσης (στην πραγματικότητα εμφύλιος πόλεμος) στην οποία μια δύναμη υπό την ηγεσία του Εβραίου Λέον Τρότσκι και του Βλαντιμίρ Λένιν, κατά το ένα τέταρτο Εβραίος, συγκρούστηκε βίαια με τον Τσάρο Νικόλαο Β'. Οι Εβραίοι ηττήθηκαν, αλλά οι ενέργειές τους σίγουρα θα έδιναν τουλάχιστον αξιοπιστία στην ιδέα ενός εβραϊκού κινήματος με στόχο την κυριαρχία στη Ρωσία.

Στη συνέχεια, το 1914, ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Ο πόλεμος μαινόταν στην Ευρώπη για τρία ολόκληρα χρόνια, συχνά εκφυλιζόμενος σε αδιέξοδο που χαρακτηριζόταν από πόλεμο χαρακωμάτων. Η Αγγλία, ωστόσο, βρισκόταν σε μια ολοένα και πιο δύσκολη κατάσταση, ειδικά στο δεύτερο μισό του 1916. στη μάχη του Σομ εκείνης της χρονιάς, έχασε πάνω από 600.000 στρατιώτες. Απελπισμένοι για βοήθεια, οι Βρετανοί έκαναν στη συνέχεια ένα «σύμφωνο με τους Εβραίους» (Temperley) βάσει του οποίου δεσμεύτηκαν να βοηθήσουν τους Σιωνιστές Εβραίους να αποκτήσουν πατρίδα στην Παλαιστίνη, υπό τον όρο ότι οι Αμερικανοί Εβραίοι θα εμπλέξουν τις Ηνωμένες Πολιτείες στον πόλεμο παρά τη θέλησή τους. Η πίεση στον Γούντροου Γουίλσον εντάθηκε γρήγορα και ο Γούντροου Γουίλσον υποχώρησε τον Απρίλιο του 1917, κηρύσσοντας τον πόλεμο στη Γερμανία. Στη συνέχεια, η Βρετανία ανταπέδωσε συντάσσοντας τη Διακήρυξη Μπάλφουρ, η οποία υπογράφηκε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. [2]

Στη συνέχεια, τον Μάρτιο του 1917, ο Ρώσος Τσάρος Νικόλαος καθαιρέθηκε, ανοίγοντας το δρόμο για την κατάληψη του έθνους από τους Εβραίους-Μπολσεβίκους τον Οκτώβριο. Η εβραϊκή δραστηριότητα έφτασε στο αποκορύφωμά της στα τέλη του 1918, όταν η Γερμανία κατέρρευσε και ηττήθηκε, σε μεγάλο βαθμό χάρη στην επαναστατική δραστηριότητα των Γερμανών Εβραίων όπως η Ρόζα Λούξεμπουργκ, ο Ούγκο Χάασε, ο Καρλ Λίμπκνεχτ, ο Καρλ Ράντεκ και ο Κουρτ Άισνερ. Αργότερα, οι Εβραίοι ηγήθηκαν του σχηματισμού της λεγόμενης κυβέρνησης της Βαϊμάρης στη Γερμανία, κυριαρχώντας σε αυτό το έθνος για αρκετά χρόνια, μέχρι την άνοδο του Χίτλερ.

Έτσι, σε μια σχετικά γρήγορη τροπή των γεγονότων, έγινε φανερό σε πολλούς ανθρώπους ότι η εβραϊκή δραστηριότητα κατά τη διάρκεια του πολέμου είχε οδηγήσει στην κατάληψη της εξουσίας στη Ρωσία και τη Γερμανία, αποδεικνύοντας την κυριαρχία τους στη Βρετανία και την Αμερική.

Οι Ιουδαίοι πράγματι «κατακτούσαν τον κόσμο».

Ως αποτέλεσμα, τα «Πρωτόκολλα», που υπήρχαν για 15 χρόνια εκείνη την εποχή και αρχικά θεωρούνταν αξιοπερίεργο, θα μπορούσαν τώρα να ερμηνευθούν ως ένα πολύ πραγματικό και πολύ σοβαρό σχέδιο για παγκόσμια κυριαρχία.

Οι μη Εβραίοι σε όλο τον κόσμο έπρεπε να θεωρήσουν τα «Πρωτόκολλα» ως ένα πραγματικό σχέδιο δράσης και να τα αντιμετωπίσουν ανάλογα.

«Ο κυρίαρχος των ηγεμόνων»

Σε αυτό το σημείο πρέπει να έχουμε κατά νου δύο πράγματα.

Πρώτον: το κράτος του Ισραήλ προφανώς δεν υπήρχε ακόμη όταν γράφτηκαν τα Πρωτόκολλα. Το Ισραήλ θα δημιουργηθεί μόνο μετά από ψηφοφορία της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών το 1947 και δεν ανακηρύχθηκε από τους Εβραίους μέχρι το 1948. [3] Για τον συγγραφέα ή τους συντάκτες των Πρωτοκόλλων, ήταν δυνατό μόνο να κάνουν εικασίες για ένα μελλοντικό εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη, το οποίο σίγουρα δεν ήταν επικείμενο το 1900. [4]

Δεύτερον, η παγκόσμια δύναμη, όμως, ήταν άλλο ζήτημα. Πολύ πριν από το 1900, οι Εβραίοι θεωρούνταν ήδη από πολλούς ως οι de facto «κυβερνήτες του κόσμου». Ήδη από το 1798, ο Γερμανός φιλόσοφος Immanuel Kant παρατήρησε ότι «ο πλούτος των Εβραίων... προφανώς υπερβαίνει αυτό κατά κεφαλήν οποιουδήποτε άλλου έθνους σήμερα». [5]

Το 1823, ο ποιητής Λόρδος Βύρων έγραψε: «όλα τα κράτη, όλα τα πράγματα, όλοι οι κυρίαρχοι [οι Εβραίοι] ελέγχουν». [6] Το 1843, ο Μπρούνο Μπάουερ παρατήρησε ότι «ο Εβραίος... καθορίζει τη μοίρα ολόκληρης της [Αυστριακής] Αυτοκρατορίας με την οικονομική της δύναμη. Ο Εβραίος... αποφασίζει τη μοίρα της Ευρώπης». [7] Και ίσως όχι μόνο της Ευρώπης. Σε ένα δοκίμιο του 1860, ο Ραλφ Γουόλντο Έμερσον τόνισε την επιμονή των Εβραίων, που σφυρηλατήθηκε από χρόνια διωγμών και βασάνων: «Τα βάσανα, που είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα του Εβραίου, τον έχουν κάνει, σήμερα, κυρίαρχο των κυβερνητών της γης». [8]

Ήδη από το 1850, ο Γερμανός συνθέτης Ρίχαρντ Βάγκνερ μπορούσε να παραπονεθεί ότι μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής κοινωνίας ελεγχόταν από Εβραίους. Δεν ήταν πλέον ζήτημα «χειραφέτησης» των Εβραίων, αλλά μάλλον συμφιλίωσης με τη δύναμή τους. Έγραψε: «Σύμφωνα με την παρούσα τάξη του κόσμου, ο Εβραίος είναι στην πραγματικότητα ήδη κάτι παραπάνω από χειραφετημένος. Κυβερνά και θα κυβερνά, όσο το χρήμα παραμένει η δύναμη μπροστά στην οποία όλες οι πράξεις και οι σχέσεις μας χάνουν τη δύναμή τους». Όπου βασιλεύει το χρήμα, βασιλεύουν οι Εβραίοι: αυτό ήταν το μήνυμά του. Ως αποτέλεσμα, «η ίδια η εβραϊκή κοινότητα είναι η κακή συνείδηση του σύγχρονου πολιτισμού μας». Σε ένα μεταγενέστερο δοκίμιο το 1869, ο Βάγκνερ παρατήρησε ότι ο ευρωπαϊκός Τύπος «καθοδηγείται εξ ολοκλήρου από Εβραίους». Ο έλεγχος του Τύπου, σε συνδυασμό με τον πλούτο που συσσώρευαν, οδήγησαν την εβραϊκή κοινότητα να είναι «η πιο ισχυρή οργάνωση της εποχής μας». [9]

Το 1873, ο συγγραφέας Frederick Millingen δημοσίευσε ένα φυλλάδιο με τίτλο «Η κατάκτηση του κόσμου από τους Εβραίους». Σε αυτό έγραψε ότι «οι Εβραίοι... Είναι τώρα η πλουσιότερη και πιο ισχυρή τάξη ανθρώπων. και [αυτοί] έχουν φτάσει σε μια θέση τεράστιας δύναμης, απαράμιλλη σε όλη την ιστορία». [10] Όσον αφορά συγκεκριμένα τη Γερμανία, το 1879 ο δημοσιογράφος Wilhelm Marr δημοσίευσε ένα σημαντικό δοκίμιο, «Η νίκη του Ιουδαϊσμού επί της γερμανικότητας», στο οποίο κατήγγειλε το γεγονός ότι «ο εβραϊκός λαός έχει θριαμβεύσει σε παγκόσμια ιστορική κλίμακα». Σε μια αφελή και αθώα Γερμανία «διείσδυσε ένας ευγενικός, πονηρός και εύπλαστος εβραϊκός λαός» που νίκησε «τον μοναρχικό, ιπποτικό και αδέξιο Γερμανό ενδίδοντάς τον στα ελαττώματά του» - δηλαδή εκμεταλλευόμενος τις αδυναμίες του. «Η Γερμανία τελείωσε», καταλήγει ο Marr. [11]

Το 1880, ο Laurent Oliphant μπορούσε να γράψει για «οικονομικές συναλλαγές σε μεγάλη κλίμακα». «Χάρη στην οικονομική, πολιτική και εμπορική σημασία που έχουν αποκτήσει τώρα οι Εβραίοι», έχουν γίνει απαραίτητος σύμμαχος σε οποιαδήποτε μελλοντική σύγκρουση. [12] Αργότερα, στο επιδραστικό βιβλίο του Jewish France (1885), ο Γάλλος δημοσιογράφος Edouard Drumont έκανε μια συγκλονιστική και ειλικρινά απίστευτη δήλωση: «οι Εβραίοι κατέχουν το ήμισυ της πρωτεύουσας του κόσμου». Αναφερόμενος συγκεκριμένα στη Γαλλία, σημείωσε ότι ο συνολικός πλούτος αυτού του έθνους ήταν περίπου 150 δισεκατομμύρια φράγκα, «από τα οποία οι Εβραίοι κατέχουν τουλάχιστον 80 δισεκατομμύρια» - ή λίγο περισσότερο από το μισό. [13] Μια δεκαετία αργότερα, ο ιστορικός Γκόλντγουιν Σμιθ επιβεβαίωσε αυτή την άποψη: «Ο Ιουδαϊσμός είναι τώρα [το 1894] η μεγάλη οικονομική δύναμη της Ευρώπης, δηλαδή είναι η μεγαλύτερη δύναμη όλων των εποχών». [14]

Όλα αυτά, επομένως, είχαν προκύψει και κυκλοφορήσει στους κύκλους των διανοουμένων πολύ πριν από τη σύνταξη της τελικής έκδοσης των Πρωτοκόλλων. Οποιαδήποτε αναφορά στην παγκόσμια κυριαρχία δεν ήταν απλή εικασία. Ήταν ήδη σε εξέλιξη. Ήταν ρεαλιστικά εφικτό. Και ήταν εφικτό. Το μόνο που έπρεπε να κάνουν ήταν να τηρήσουν το σχέδιο.

Και εδώ γίνεται σαφές, νομίζω, ότι η ταυτότητα του συγγραφέα ή των συγγραφέων των Πρωτοκόλλων είναι ίσως άσχετη. Το έγγραφο περιγράφει με κάποια λεπτομέρεια το «εβραϊκό σχέδιο» από αμνημονεύτων χρόνων: να αποκτήσουν πλούτο με κάθε μέσο, να χρησιμοποιήσουν αυτόν τον πλούτο για να διαφθείρουν την κυβέρνηση και στη συνέχεια να χρησιμοποιήσουν την κυβερνητική εξουσία για να διαταράξουν περαιτέρω την ισορροπία των κανόνων του παιχνιδιού υπέρ των Εβραίων.

Με απώτερο στόχο τον έλεγχο του κόσμου. Να τα κάνει όλα αυτά αρπάζοντας κάθε ευκαιρία για να εξευτελίσει, να υποβαθμίσει, να ταπεινώσει και να καταστρέψει τους γκογίμ (μη Εβραίους). Ο κόσμος είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος και κάθε απώλεια για τους Εθνικούς είναι κέρδος για τους Εβραίους. Μην ακολουθείτε κανέναν άλλο ηθικό κώδικα εκτός από το «πρώτα οι Εβραίοι». Η δύναμη κάνει το σωστό και ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αυτό ήταν το σχέδιο για τρεις χιλιάδες χρόνια, και είναι το σχέδιο σήμερα. Έχει λειτουργήσει στο παρελθόν και σίγουρα θα λειτουργήσει στο μέλλον. Ο «Θεός» (ο Γιαχβέ) το υποσχέθηκε αυτό στους Ιουδαίους πριν από πολύ καιρό, και έχει δείξει ότι είναι πιστός στον λόγο του. Αυτό είναι το μήνυμα των Πρωτοκόλλων. Είτε πρόκειται για την καταγγελία μιας πραγματικής εβραϊκής κλίκας είτε για το έργο κάποιου αντισημίτη που μισεί τους Εβραίους δεν έχει μεγάλη σημασία. Παρουσιάζει το πραγματικό σχέδιο με αυστηρούς όρους, για να το δουν όλοι. Μπορούμε να ενεργήσουμε ανάλογα ή να επιλέξουμε να το αγνοήσουμε. [15]

Δύο σχετικά ερωτήματα

Στο υπόλοιπο αυτού του δοκιμίου, θα επικεντρωθώ σε δύο ερωτήματα: Πρώτον, πώς μοιάζει το σχέδιο σήμερα, υπό το φως των πρόσφατων παγκόσμιων γεγονότων;

Και δεύτερον, ποιοι θα μπορούσαν εύλογα να θεωρηθούν ως οι νέοι «Πρεσβύτεροι της Σιών» – δηλαδή, ποιοι είναι οι Εβραίοι με τη μεγαλύτερη επιρροή (τουλάχιστον στην Αμερική), αυτοί που θα μπορούσαν να οδηγήσουν τη φυλή προς την εβραϊκή κυριαρχία;

Ξεκινώ, λοιπόν, εξετάζοντας τα πρωτόκολλα με διαδοχική σειρά, προεκτείνοντας ορισμένα επιλεγμένα αποσπάσματα που έχουν ιδιαίτερη σημασία σήμερα. Στη συνέχεια, ο αναγνώστης πρέπει να έχει κατά νου ότι, εδώ στην Αμερική, και τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα κυριαρχούνται από εβραϊκά χρήματα.

Οι Ρεπουμπλικάνοι λαμβάνουν τουλάχιστον το 25% της πολιτικής τους χρηματοδότησης από εβραϊκές πηγές, ενώ οι Δημοκρατικοί λαμβάνουν τουλάχιστον το 50%. [16] Ως αποτέλεσμα, οι ενέργειες και των δύο μερών αντικατοπτρίζουν τις επιθυμίες και τα συμφέροντα των Εβραίων. Η αμερικανική πολιτική είναι εβραϊκή πολιτική, απλή και ξεκάθαρη.

Τελικά, ο αναγνώστης θα πρέπει να κρίνει μόνος του εάν τα ακόλουθα αποσπάσματα που παρατίθενται συνάδουν ή όχι με τα τρέχοντα γεγονότα - αποσπάσματα που χρονολογούνται τουλάχιστον 125 χρόνια πριν.

«Θα περιγράψω το σύστημά μας, τόσο από τη δική μας οπτική γωνία όσο και από αυτή των γκογίμ» (P1, σελ. 77). [17] Η λέξη "goyim" (πληθυντικός του "goy") είναι ένας υποτιμητικός εβραϊκός όρος για τους μη Εβραίους. Αυτό το προσδιορίζει αμέσως ως ένα (ονομαστικά) εβραϊκό έγγραφο, στο οποίο οι μη Εβραίοι, ή Εθνικοί, αντιμετωπίζονται με πλήρη περιφρόνηση. Αυτό το τελευταίο σημείο είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί. Αν υπάρχει ένα κυρίαρχο χαρακτηριστικό του εβραϊκού λαού εδώ και χιλιετίες, αυτό είναι ένα είδος μισανθρωπίας – ένα μίσος για όλους τους μη Εβραίους. [18] Αυτή η στάση είναι καλά τεκμηριωμένη στην Παλαιά Διαθήκη, στο Ταλμούδ και στο Σούλχαν Αρούχ. Αυτή η μισανθρωπία ήταν πρακτικά χαρακτηριστικό γνώρισμα του εβραϊκού λαού για χιλιάδες χρόνια, και είναι τόσο αληθινή σήμερα όσο ποτέ. Είναι το βασικό συστατικό της εβραϊκής υπεροχής που εμψυχώνει σχεδόν όλους τους πλούσιους και ισχυρούς Εβραίους.

"Αυτό το έργο [της συντριβής αυτών που βρίσκονται στην εξουσία] γίνεται ευκολότερο εάν ο ίδιος ο ηγεμόνας έχει αγκαλιάσει την ιδέα της ελευθερίας, του "φιλελευθερισμού"» (P1, σελ. 77). Ο φιλελευθερισμός, που ορίζεται ευρέως ως μια ευρεία ελευθερία σκέψης και δράσης, έχει αποδειχθεί χρήσιμος στους Εβραίους επειδή τους προσφέρει τη δυνατότητα να εξαπολύουν κάθε είδους επιβλαβείς και καταστροφικές ιδέες και θεσμούς σε κατά τα άλλα αθώους ανθρώπους. Σε μια καλά διοικούμενη κοινωνία που λειτουργεί με έλεγχο, μέτρο και ρύθμιση, οι Εβραίοι είναι περιορισμένοι στις επιλογές τους. Σε μια ελεύθερη και φιλελεύθερη κοινωνία, «όλα επιτρέπονται» και οι Εβραίοι έχουν ελεύθερα χέρια.

«Οδηγούμενο εξ ολοκλήρου από επιφανειακά πάθη, δεισιδαιμονίες, έθιμα, παραδόσεις και συναισθηματικές θεωρίες, το πλήθος επιτρέπει στον εαυτό του να εμπλέκεται σε κομματικές διαφωνίες που εμποδίζουν κάθε πιθανότητα επίτευξης συμφωνίας, ακόμη και αν βασίζεται σε απολύτως έγκυρους συλλογισμούς. Κάθε απόφαση του πλήθους εξαρτάται από μια τυχαία ή προκαθορισμένη πλειοψηφία... (P1, σελ. 78).

Σε μια δημοκρατία, το «πλήθος», οι μάζες, κυβερνούν. Αλλά οι αποφάσεις τους βασίζονται σε κάθε είδους παράλογα στοιχεία («επιφανειακά πάθη», «δεισιδαιμονίες» κ.λπ.). Οι διακομματικοί αγώνες – όπως αυτοί μεταξύ «αριστεράς» και «δεξιάς» – υπερισχύουν της καθαρής σκέψης και της κοινής λογικής, ενώ οι Εβραίοι επόπτες είναι σε θέση να «προκαθορίσουν» το αποτέλεσμα χειραγωγώντας τον λαό μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

«Όσοι θέλουν να κυβερνήσουν πρέπει να καταφύγουν στην πονηριά και την υποκρισία. Οι ευγενείς και δημοφιλείς ιδιότητες - όπως η ειλικρίνεια και η ειλικρίνεια - γίνονται ελαττώματα στην πολιτική, αφού θα νικήσουν έναν ηγέτη πιο γρήγορα από τον πιο ισχυρό εχθρό» (P1, σελ. 78). Η εβραϊκή πολιτική κατεβαίνει στον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή. Η ηθική αρετή σε έναν πολιτικό δεν είναι μόνο άσχετη, αλλά αποτελεί εμπόδιο.

«Δεδομένης της παρούσας αστάθειας όλων των μορφών εξουσίας, η δύναμή μας θα είναι πιο απρόσβλητη από οποιαδήποτε άλλη, επειδή θα παραμείνει αόρατη μέχρι να εδραιωθεί τόσο καλά ώστε καμία πονηριά να μην μπορεί να την υπονομεύσει» (P1, σελ. 79). Οι Εβραίοι είναι μάστορες στο να κρύβουν τόσο τη δική τους ταυτότητα όσο και τα αποτελέσματα των πράξεών τους. Η εβραϊκή δύναμη είναι στην πραγματικότητα σε μεγάλο βαθμό αόρατη στον απλό άνθρωπο. Χρειάζεται αρκετή προσπάθεια για να ανακαλύψεις την αλήθεια, ακόμη και σε αυτήν την εποχή του Διαδικτύου.

«Το γεγονός ότι οι αντιπρόσωποι του έθνους μπορούν να αντικατασταθούν [με εκλογές] τους παραδίδει στην εξουσία μας και πρακτικά θέτει τον διορισμό τους στα χέρια μας» (P1, σελ. 82). Οι αμερικανικές εκλογές είναι ουσιαστικά μια αδιάκοπη σειρά φιλο-Εβραίων και φιλο-Ισραηλινών υποψηφίων. Όταν κάποιος εγκαταλείπει το αξίωμα, ένας νέος «εκλέγεται» για να πάρει τη θέση του. Εξαιρέσεις όπως ο Thomas Massie από το Κεντάκι είναι σπάνιες και σε μεγάλο βαθμό ανίκανες να επιφέρουν αλλαγές. Πρόσφατα είδαμε μια μικρή στροφή προς μια πιο αντι-ισραηλινή (αλλά ποτέ αντι-εβραϊκή) ρητορική, αλλά μένει να δούμε πόσο σημαντικό θα είναι αυτό.

«Είναι απαραίτητο για εμάς, όποτε είναι δυνατόν, οι πόλεμοι να μην φέρνουν εδαφικά πλεονεκτήματα· αυτό θα μετατοπίσει τον πόλεμο σε οικονομικό επίπεδο και θα αναγκάσει τα έθνη να συνειδητοποιήσουν τη δύναμη της κυριαρχίας μας» (σελ. 2, σελ. 83). Οι πόλεμοι που υποκινήθηκαν από τους Εβραίους έχουν μετατοπιστεί, από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, από εδαφικές σε οικονομικές κατακτήσεις. από εδαφικές ήττες σε οικονομικές. Η επικράτεια ήταν κάποτε σημαντική, αλλά μόλις οι Εβραίοι κέρδισαν το εβραϊκό κράτος τους το 1948, η εδαφική επέκταση έγινε σε μεγάλο βαθμό άσχετη - εκτός, φυσικά, από το Ισραήλ, το οποίο τρέφει μια ακόρεστη δίψα για γη - το σχέδιο του Μεγάλου Ισραήλ. (Τα Πρωτόκολλα είναι γεμάτα από ρητά διπλά πρότυπα: κανόνες που ισχύουν για τους γκογίμ αλλά όχι για τους Εβραίους.)

«Οι διαχειριστές που επιλέγουμε από το λαό με βάση την ικανότητά τους για δουλοπρέπεια θα είναι άπειροι στην τέχνη της διακυβέρνησης. (P2, σελ. 83). Σχεδόν όλοι οι εξέχοντες πολιτικοί, και οι περισσότεροι μικρότεροι, είναι πλήρως υποταγμένοι στα εβραϊκά συμφέροντα και χρήματα. Η σταδιοδρομία τους εξαρτάται, από κάθε άποψη, από τη συμμόρφωσή τους με την εβραιοϊσραηλινή γραμμή. Αυτό ισχύει εδώ και τουλάχιστον 50 χρόνια στην Αμερική, αλλά τώρα είναι πιο εμφανές από ποτέ. Σκεφτείτε μόνο πόσοι πολιτικοί ζητούν την πλήρη διακοπή της βοήθειας προς το Ισραήλ. για δίωξη ισραηλινών εγκλημάτων πολέμου· Για μια ανοιχτή συζήτηση για τον διάχυτο ρόλο των Εβραίων και του εβραϊκού χρήματος στην κυβέρνηση, τις επιχειρήσεις, τον ακαδημαϊκό χώρο, τον Τύπο και την ψυχαγωγία: μηδέν. Η απόλυτη δουλοπρέπεια είναι ο κανόνας του παιχνιδιού σήμερα.

"Υπάρχει μια μεγάλη δύναμη στα χέρια των σύγχρονων κρατών που προκαλεί κινήματα σκέψης μεταξύ των ανθρώπων: ο Τύπος. Ο ρόλος του Τύπου είναι να αναφέρει τα απαραίτητα αιτήματα, να καταγράφει τα παράπονα του κόσμου και να εκφράζει και να προωθεί τη δυσαρέσκεια. Ο θρίαμβος της ελευθερίας του λόγου ενσωματώνεται στον Τύπο. Αλλά οι κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να επωφεληθούν από αυτή τη δύναμη και έπεσε στα χέρια μας. Μέσω αυτού, αποκτήσαμε επιρροή, παραμένοντας στα παρασκήνια». (P2, σελ. 84). Οι Εβραίοι κατέχουν, ελέγχουν ή κυριαρχούν με άλλο τρόπο σε όλες τις μεγάλες εταιρείες μέσων ενημέρωσης των ΗΠΑ: Comcast (Brian Roberts), Disney (Dana Walden και, πρόσφατα, Bob Iger), Warner Bros. (Michael DeLuca), Paramount Skydance (David και Larry Ellison) και Fox (η σιωνιστική οικογένεια Murdoch, πιθανώς εν μέρει εβραϊκή).

«Χάρη στον Τύπο, έχουμε συσσωρεύσει χρυσό στα χέρια μας, ακόμα κι αν μας έχει κοστίσει ποτάμια αίματος και δακρύων. Μας κόστισε τη θυσία πολλών δικών μας. Αλλά κάθε θυσία από μέρους μας αξίζει χίλια γκογίμ ενώπιον του Θεού» (P2, σελ. 84). Από τους δέκα πλουσιότερους Αμερικανούς, τουλάχιστον πέντε είναι Εβραίοι: ο Λάρι Έλισον, ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ, ο Λάρι Πέιτζ, ο Σεργκέι Μπριν και ο Μάικλ Ντελ. (Η πιθανή εβραϊκή καταγωγή του Έλον Μασκ και του Τζεφ Μπέζος προφανώς θα προσθέσει σε αυτό το ζήτημα.) Λίγο πιο κάτω στη λίστα βρίσκονται άλλοι Εβραίοι, όπως ο Michael Bloomberg, ο Jeff Yass, ο Stephen Schwarzman, η Miriam Adelson, η Marilyn Simons, ο Henry Samueli, ο Len Blavatnik και ο Dan Gilbert. Μεγάλο μέρος του πλούτου τους προέρχεται από την υψηλή τεχνολογία, η οποία είναι πλέον ουσιαστικά μέρος του «Τύπου».

«Σήμερα μπορώ να σας πω ότι ο στόχος μας είναι εφικτός. Απομένει μόνο μια μικρή απόσταση και ο κύκλος του Συμβολικού Φιδιού - του συμβόλου του λαού μας - θα ολοκληρωθεί. Όταν ολοκληρωθεί αυτός ο κύκλος, τότε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη θα περικλείονται από αυτόν, όπως στις αδιάσπαστες αλυσίδες» (P3, σελ. 85). Η σημαία της ΕΕ αποτελείται από έναν κύκλο χρυσών αστεριών σε μπλε φόντο. σχεδιάστηκε κυρίως από έναν Εβραίο, τον Paul M. G. Levy. Η Ευρώπη βρίσκεται σίγουρα υπό εβραϊκό έλεγχο σήμερα – τόσο εσωτερικά όσο και έμμεσα, μέσω της δύναμης των Ηνωμένων Πολιτειών

"Για να παρακινήσουμε τους εραστές της εξουσίας να κάνουν κατάχρηση της εξουσίας τους, έχουμε βάλει όλες τις δυνάμεις τη μία εναντίον της άλλης, έχοντας αναπτύξει τις φιλελεύθερες τάσεις τους προς την ανεξαρτησία. Ενθαρρύναμε κάθε πρωτοβουλία προς αυτή την κατεύθυνση. Έχουμε βάλει τρομερά όπλα στα χέρια όλων των κομμάτων και έχουμε κάνει την εξουσία στόχο κάθε φιλοδοξίας. Έχουμε μετατρέψει τις κυβερνήσεις σε αρένες όπου διεξάγονται πόλεμοι μεταξύ των μερών. Σύντομα, το χάος και η χρεοκοπία θα εμφανιστούν παντού» (σελ. 3, σελ. 85). Η πολιτική σύγκρουση είναι ένα εξαιρετικό μέσο για να αποσπάσει την προσοχή από το πραγματικό πρόβλημα, που είναι η εβραϊκή χειραγώγηση και ο έλεγχος της κοινωνίας.

«Εμείς, αντίθετα, ανησυχούμε για την... Εκφυλισμός των Γκογίμ. Η δύναμή μας βρίσκεται στον χρόνιο υποσιτισμό και την αδυναμία του εργάτη, γιατί με αυτόν τον τρόπο πέφτει κάτω από την κυριαρχία μας και αδυνατεί να βρει ούτε τη δύναμη ούτε την ενέργεια να τον καταπολεμήσει. Η πείνα δίνει στο κεφάλαιο μεγαλύτερη εξουσία πάνω στον εργάτη από οποιαδήποτε κυρίαρχη νομική εξουσία σε ένα αριστοκρατικό καθεστώς. Μέσα από τη δυστυχία, τη ζήλια και το μίσος, χειραγωγούμε τους πληβείους και συντρίβουμε όσους στέκονται εμπόδιο στο δρόμο μας» (P3, σελ. 86). Πρόχειρο φαγητό, ναρκωτικά, αλκοόλ, χημικά συντηρητικά, ζάχαρη, τεχνητές πανδημίες – όλα αυτά χρησιμεύουν για να κάνουν τις μάζες εξαρτημένες και άρρωστες, και στη συνέχεια μετά βίας μπορούν να πραγματοποιήσουν τις καθημερινές τους δραστηριότητες, πόσο μάλλον να αφιερώσουν χρόνο και ενέργεια σε σοβαρά πολιτικά ζητήματα.

« Αυτό το μίσος [προς τις ανώτερες τάξεις] θα οξυνθεί περαιτέρω από μια οικονομική κρίση, η οποία θα μπλοκάρει τις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές και ολόκληρη τη βιομηχανική ζωή. Αφού οργανώσουμε μια γενική οικονομική κρίση με κάθε δόλιο μέσο και με τη βοήθεια του χρυσού που είναι όλο στα χέρια μας, θα πετάξουμε μεγάλα πλήθη εργατών στο δρόμο, ταυτόχρονα, σε όλα τα έθνη» (σελ. 3, σελ. 87). Μια εξαιρετική πρόβλεψη της Μεγάλης Ύφεσης, η οποία πιθανότατα προκλήθηκε από την εβραϊκή δράση. [19]

Αυτό προβλέπει επίσης επακόλουθες οικονομικές κρίσεις, όπως η πετρελαϊκή κρίση του 1973, η κρίση των ομολόγων σκουπιδιών στα τέλη της δεκαετίας του '80, η κατάρρευση της αγοράς κατοικίας του 2008 και η ύφεση του Covid - και τώρα η χρηματοπιστωτική κρίση που συνδέεται με τον πόλεμο στο Ιράν.

«Όπως έχουν τα πράγματα, ως διεθνής δύναμη, είμαστε άτρωτοι· αν μας επιτεθεί ένα κράτος, υποστηριζόμαστε από άλλα» (σελ. 3, σελ. 88). Το 2003, ο πρωθυπουργός της Μαλαισίας Μαχατίρ Μοχάμαντ είπε: «Σήμερα, οι Εβραίοι κυβερνούν τον κόσμο με πληρεξούσιο. Κάνουν τους άλλους να πολεμούν και να πεθαίνουν για αυτούς». Αναφερόταν στον εβραϊκό έλεγχο στον στρατό και την εκτελεστική εξουσία των ΗΠΑ.

Φυσικά, το Ισραήλ φαίνεται πολύ ευάλωτο αυτή τη στιγμή, λόγω της υπερβολικής εβραϊκής παρέμβασης στο Ιράν, τον Λίβανο και τη Γάζα. Αλλά ακόμη και μια ήττα σε αυτά τα εδάφη δεν θα σημάνει το τέλος της δύναμης του παγκόσμιου Εβραϊσμού. Όσο κατέχουν ή ελέγχουν τρισεκατομμύρια δολάρια, είναι ουσιαστικά «άτρωτοι».

«Θα δημιουργήσουμε μια ισχυρή και συγκεντρωτική κυβέρνηση, έτσι ώστε να ενώσουμε τις κοινωνικές δυνάμεις υπό την εξουσία μας» (σελ. 5, σελ. 91). Οι Εβραίοι πάντα πίεζαν για κεντρικό κυβερνητικό έλεγχο, γεγονός που καθιστά πολύ πιο εύκολο για αυτούς να χειραγωγήσουν τους μοχλούς της εξουσίας. Ένα αποκεντρωμένο σύστημα είναι πολύ πιο δύσκολο να ελεγχθεί. Ως αποτέλεσμα, έχουμε δει μαζική πίεση υπέρ της μεγάλης, συγκεντρωτικής κυβέρνησης στις Ηνωμένες Πολιτείες (από το 1900) και στην Ευρώπη – εξ ου και ο σχηματισμός της ΕΕ.

"Όλοι οι τροχοί του κυβερνητικού μηχανισμού κινούνται χάρη στη δράση της μηχανής που βρίσκεται στα χέρια μας, και αυτή η μηχανή είναι χρυσός» (P5, σελ. 92). Τα χρήματα είναι στην πραγματικότητα ο αποφασιστικός παράγοντας στην πολιτική των ΗΠΑ και οι Εβραίοι δωρίζουν περισσότερα πολιτικά κεφάλαια από οποιαδήποτε άλλη ομάδα συμφερόντων.

" Πρέπει να προσανατολίσουμε την εκπαίδευση των κοινωνιών Goy έτσι ώστε τα χέρια τους να πέφτουν απελπισμένα στα πλευρά τους κάθε φορά που αντιμετωπίζουν ένα έργο που απαιτεί πρωτοβουλία. Η ένταση της δράσης που προκύπτει από την ατομική ελευθερία δράσης διαχέει τη δική της δύναμη όταν συναντά την ελευθερία ενός άλλου ατόμου. Αυτό προκαλεί σοβαρό πλήγμα στο ηθικό, δημιουργώντας απογοητεύσεις και αποτυχίες» (σελ. 5, σελ. 93). Ο δυτικός ακαδημαϊκός κόσμος βρίσκεται σε δεινή κατάσταση, τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στην Ευρώπη. Τα εβραϊκά χρήματα, οι διοικητικοί υπάλληλοι και το διδακτικό προσωπικό έχουν διαστρεβλώσει εντελώς την παραδοσιακή δύναμη της ακαδημαϊκής κοινότητας και μια εβραϊκής έμπνευσης «woke» ιδεολογία μολύνει όλα τα επίπεδα.

«Πρέπει να είμαστε σε θέση να ξεπεράσουμε κάθε αντίθεση προκαλώντας πόλεμο με τους γείτονες οποιασδήποτε χώρας τολμήσει να μας αντιταχθεί. Εάν, ωστόσο, αυτοί οι γείτονες αποφασίσουν με τη σειρά τους να ενωθούν εναντίον μας, θα πρέπει να απαντήσουμε εξαπολύοντας έναν παγκόσμιο πόλεμο» (σελ. 7, σελ. 97). Μια εξαιρετική πρόβλεψη και των δύο παγκοσμίων πολέμων, για να μην αναφέρουμε τον Ψυχρό Πόλεμο, τους πολέμους στο Ιράκ Ι και ΙΙ, τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, τον πόλεμο μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας και, τώρα, τον πόλεμο μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ισραήλ και του Ιράν. Οι μεγάλοι πόλεμοι είναι εξαιρετικά ωφέλιμοι για τα εβραϊκά συμφέροντα: παράγουν πολεμικά κέρδη, αναδιοργανώνουν τις παγκόσμιες δομές εξουσίας και σκοτώνουν πολλούς γκογίμ.

«Όπου είναι το σύστημά μας για την υποταγή των κυβερνήσεων γκογίμ της Ευρώπης, θα τους δείξουμε τη δύναμή μας μέσω δολοφονιών και τρομοκρατίας» (σελ. 7, σελ. 98). Το Ισραήλ είναι ο κορυφαίος κρατικός χορηγός της τρομοκρατίας παγκοσμίως και η Μοσάντ του Ισραήλ είναι η κορυφαία οργάνωση πολιτικών δολοφονιών – ακολουθούμενη στενά από τον στρατό των ΗΠΑ και τη CIA, που βρίσκονται και οι δύο υπό εβραϊκή επιρροή.

"Δεδομένου ότι δεν είναι ακόμη ασφαλές να εμπιστευτούμε απευθείας στους Εβραίους αδελφούς και αδελφές μας κυβερνητικές θέσεις ευθύνης, θα τις αναθέσουμε σε ανθρώπους των οποίων το πρόγραμμα σπουδών και ο χαρακτήρας είναι τόσο τρομερά που δημιουργούν ένα αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ αυτών και του λαού.

Τέτοιοι ηγέτες θα αντιμετώπιζαν καταδίκη και φυλάκιση μόνο εάν δεν υπάκουαν στις εντολές μας. Αυτό το γεγονός θα τους αναγκάσει να προστατεύσουν τα συμφέροντά μας μέχρι την τελευταία τους πνοή» (σελ. 8, σελ. 99). Οι Αμερικανοί Εβραίοι κατέχουν άμεσα πολλές θέσεις εξουσίας (περίπου 35 σημερινά μέλη του Κογκρέσου, καθώς και υπουργικές θέσεις και δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου), αλλά οι υπόλοιποι μη Εβραίοι είναι σχεδόν όλοι κακού χαρακτήρα, ενώ υποθάλπουν τα εβραιο-ισραηλινά συμφέροντα. Ο εβραϊκός εκβιασμός σίγουρα κρατά πολλούς από αυτούς στη σειρά – πιθανώς συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου Τραμπ.

«Έχουμε ήδη καταστρέψει αποτελεσματικά όλες τις κυβερνήσεις εκτός από τη δική μας, αν και, ονομαστικά, εξακολουθούν να υπάρχουν πολλές. Επί του παρόντος, εάν μια κυβέρνηση διαμαρτύρεται εναντίον μας, το κάνει μόνο με την πράξη, σύμφωνα με τη θέλησή μας και με την εντολή μας. Αυτό συμβαίνει επειδή ο αντισημιτισμός τους είναι απαραίτητος για να μας επιτρέψει να ελέγξουμε τους μικρότερους αδελφούς μας» (σελ. 9, σελ. 100). Οι περισσότερες δυτικές κυβερνήσεις - και πολλές αλλού - είναι επί του παρόντος απελπιστικά δυσλειτουργικές ή με άλλο τρόπο «κατεστραμμένες». Η χρηστή διακυβέρνηση θα αποτελούσε εμπόδιο στην εβραϊκή ισχύ και, ως εκ τούτου, θα υπονομευόταν όπου ήταν δυνατόν. Το φάντασμα του «αντισημιτισμού» επικαλείται συστηματικά σε όλα τα δυτικά έθνη, τόσο για να κινητοποιήσει όλους τους Εβραίους όσο και για να τρομάξει τις μάζες να υιοθετήσουν ακόμη πιο προστατευτικές πολιτικές προς τους Εβραίους.

«Έχουμε επηρεάσει τις νομικές διαδικασίες, τον εκλογικό νόμο, τον Τύπο, την προσωπική ελευθερία και, το πιο σημαντικό από όλα, την εκπαίδευση: τον ακρογωνιαίο λίθο της ελεύθερης ύπαρξης. Έχουμε παραπλανήσει, διαφθείρει, εξαπατήσει και αποθαρρύνει τη νεολαία των Γκογίμ μέσω μιας εκπαίδευσης βασισμένης σε αρχές και θεωρίες που γνωρίζουμε ότι είναι ψευδείς, αλλά που εμείς οι ίδιοι έχουμε εμπνεύσει» (σελ. 9, σελ. 101). Είναι προφανές.

Ένα κραυγαλέο διπλό πρότυπο

Το δεύτερο μισό των Πρωτοκόλλων υιοθετεί έναν πιο προσανατολισμένο στο μέλλον τρόπο ομιλίας, εξηγώντας την επόμενη κοινωνική τάξη όταν ο Εβραίος ηγεμόνας είναι επικεφαλής. Συγκεκριμένα, πολλά από τα πράγματα που προωθούν οι Εβραίοι σήμερα, υπό την κυριαρχία του Γκόι, θα εξαλειφθούν υπό την εβραϊκή κυριαρχία. Αυτό συμβαίνει επειδή τώρα θέλουν επιβλαβή και αποσταθεροποιητικά μέτρα, αλλά μόλις βρεθούν στην εξουσία θα χρειαστούν σχετική ειρήνη και σταθερότητα. Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά είναι διάχυτα. Για άλλη μια φορά, ο μόνος κανόνας είναι «πρώτα οι Εβραίοι».

«Όταν εγχύσαμε το δηλητήριο του φιλελευθερισμού στον οργανισμό του κράτους, ολόκληρη η πολιτική του φυσιογνωμία άλλαξε, τα κράτη μολύνθηκαν από μια θανατηφόρα ασθένεια, δηλαδή την αποσύνθεση του αίματος. Το μόνο που μένει είναι να περιμένουν το τέλος της αγωνίας τους» (σελ. 10, σελ. 105). Οι Εβραίοι ήταν οι κινητήριες δυνάμεις στην ώθηση για αχαλίνωτη μετανάστευση, «ανοιχτά σύνορα» και χαλαρή επιβολή βίζας. Αυτό ίσχυε στις Ηνωμένες Πολιτείες υπό αρκετούς προηγούμενους προέδρους (ο Τραμπ είναι κάτι σαν εξαίρεση, αν και η πραγματική του επιτυχία στην απέλαση εκατομμυρίων παράνομων μεταναστών μένει να φανεί) και ισχύει για την Ευρώπη, στην οποία έχουν εισβάλει τουλάχιστον 20 εκατομμύρια Αφρικανοί και Μεσανατολίτες από το 2000. Η φυλετική ανάμειξη («αποσύνθεση») είναι επωφελής για τους γκογίμ επειδή αποδυναμώνει τη γενετική τους ακεραιότητα και ταυτότητα. αλλά είναι επιβλαβής για τους Εβραίους, οι οποίοι την απαγορεύουν σύμφωνα με τον εβραϊκό νόμο.

«Για να πραγματοποιήσουμε το σχέδιό μας, θα ενορχηστρώσουμε την εκλογή προέδρων των οποίων το παρελθόν περιέχει κάποιο κρυφό σκάνδαλο: με αυτόν τον τρόπο θα είναι πιστοί εκτελεστές των εντολών μας, από φόβο μήπως εκτεθούν και από τη φυσική επιθυμία να διατηρήσουν τα προνόμια, τα πλεονεκτήματα και την αξιοπρέπεια που συνδέονται με το αξίωμα του προέδρου» (σελ. 10, σελ. 106). Συγκρίνετε με το προαναφερθέν χωρίο του πρωτοκόλλου 8.

«Πρέπει να εξαντλήσουμε τους πάντες με διαφωνίες, εχθροπραξίες, διαμάχες, μίσος, ακόμη και μαρτύρια, πείνα, εξάπλωση ασθενειών και δυστυχίας, έτσι ώστε οι γκογίμ να μην βλέπουν άλλη λύση από το να καταφύγουν στα χρήματά μας και στην απόλυτη κυριαρχία μας» (σελ. 10, σελ. 107). Είναι προφανές.

«[Έχουμε ήδη καταφέρει να υποτάξουμε τα μυαλά των γκογίμ σε τέτοιο βαθμό που σχεδόν όλοι τους βλέπουν τα παγκόσμια γεγονότα μέσα από χρωματιστά γυαλιά που έχουμε τοποθετήσει στα μάτια τους...» (P12, σελ. 111). Χάρη στον εβραϊκό έλεγχο στον Τύπο, τα μέσα ενημέρωσης, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τη βιομηχανία ψυχαγωγίας.

«Όλα τα περιοδικά που εκδίδουμε θα φαίνονται να εκφράζουν αντιφατικές απόψεις και γνώμες, εμπνέοντας εμπιστοσύνη σε εμάς και έτσι να φαίνονται ελκυστικά στους ανυποψίαστους εχθρούς μας, με αυτόν τον τρόπο, θα παγιδεύονται στον ιστό μας και θα καθίστανται ακίνδυνοι. [Ιδιαίτερης σημασίας]Θα είναι η φαινομενική μας αντίθεση, η οποία, τουλάχιστον σε μια από τις δημοσιεύσεις του, θα αντιπροσωπεύει την αντιπολίτευση σε εμάς. Οι πραγματικοί εχθροί μας θα μπερδέψουν αυτή τη φαινομενική αντίθεση με μέρος της δικής τους ομάδας και έτσι θα μας αποκαλύψουν τα χαρτιά τους. ... Εκείνοι οι ανόητοι που νομίζουν ότι επαναλαμβάνουν τις απόψεις που εκφράζονται από τις εφημερίδες «τους» θα επαναλάβουν αντ' αυτού τις απόψεις μας ή αυτές που θα θέλαμε να έχουν» (σελ. 12, σελ. 112). Αυτή είναι μια εξαιρετική περιγραφή της ιδέας της «ελεγχόμενης αντιπολίτευσης» στον Τύπο και την πολιτική. Ο εβραϊκός έλεγχος επεκτείνεται σε όλα τα μέσα ενημέρωσης, και επομένως όλα τα μέσα ενημέρωσης, τόσο τα «αριστερά» όσο και τα «δεξιά», είναι συμβατά με τα εβραϊκά συμφέροντα. Οι καταναλωτές δεν βλέπουν αυτή την επιρροή και ως εκ τούτου πιστεύουν ότι τα μέσα ενημέρωσης «τους» είναι ειλικρινή και δίκαια.

"Θα είμαστε σε θέση να πείσουμε ή να μπερδέψουμε [τις μάζες], άλλοτε δημοσιεύοντας την αλήθεια, άλλοτε ψέματα, αναφερόμενοι στα γεγονότα ή αντικρούοντάς τα, ανάλογα με το πώς γίνονται δεκτά από το κοινό, και πάντα δοκιμάζοντας προσεκτικά το έδαφος πριν πατήσουμε πάνω του. Σίγουρα θα κερδίσουμε τους εχθρούς μας γιατί δεν θα έχουν τον Τύπο για να εκφραστούν πλήρως» (σελ. 12, σελ. 113). Είναι σημαντικό οι Εβραίοι να έχουν τον απόλυτο έλεγχο των μέσων ενημέρωσης, διαφορετικά η αλήθεια θα μπορούσε να διαρρεύσει. Οι πραγματικά αντίθετες φωνές δεν θα γίνουν δεκτές. Τα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης θα μηνυθούν, θα στερηθούν χρηματοδότησης, θα παρενοχληθούν και θα «ακυρωθούν».

«Για να αποτρέψουμε [τις μάζες] από το να καταλήξουν σε ανεξάρτητες αποφάσεις, θα αποσπάσουμε την προσοχή τους με διασκεδάσεις, παιχνίδια, χόμπι, πάθη και δημόσια πολιτιστικά κέντρα. Σύντομα θα αρχίσουμε να προτείνουμε διαγωνισμούς βραβείων μέσω του Τύπου και του αθλητισμού κάθε είδους» (σελ. 13, σελ. 115). Η υπερβολική και εμπορευματοποιημένη φύση της επαγγελματικής (και κολεγιακής!) τηλεόρασης και του αθλητισμού είναι εμφανής. Τέτοιες ασχολίες χρησιμεύουν για να εκτονώσουν τον θυμό και τη δυσαρέσκεια του κοινού και να αποσπάσουν για άλλη μια φορά την προσοχή από τα πραγματικά προβλήματα και τους μηχανισμούς ελέγχου της κοινωνίας.

«Στις λεγόμενες προηγμένες χώρες, έχουμε δημιουργήσει μια παράλογη, βρώμικη και αηδιαστική λογοτεχνία» (σελ. 14, σελ. 118). Οι Εβραίοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή όλων των πτυχών της πορνογραφίας: έντυπα, ταινίες και Διαδίκτυο. Οι OnlyFans, Vixen Media, Grindr, Aylo/Pornhub, Vivid και Gamma Entertainment είναι όλοι διανομείς πορνογραφίας υπό εβραϊκή ηγεσία ή εβραϊκή ιδιοκτησία.

«Δεν έχετε ιδέα πόσο εύκολο είναι να φέρετε ακόμη και τους πιο έξυπνους γκογίμ σε μια κατάσταση ασυνείδητης ευπιστίας και, από την άλλη πλευρά, πόσο εύκολο είναι να τους αποθαρρύνετε με την παραμικρή αποτυχία – ή απλώς σταματώντας να τους χειροκροτείτε, υποδουλώνοντάς τους έτσι με μοναδικό σκοπό την επίτευξη νέας επιτυχίας.

Στον ίδιο βαθμό που ο λαός μας αγνοεί την επιτυχία για να πραγματοποιήσει τα σχέδιά του, έτσι και οι γκογίμ είναι έτοιμοι να θυσιάσουν όλα τα σχέδιά τους στο όνομα της επιτυχίας. Η ψυχολογία τους απλοποιεί το πρόβλημα του προσανατολισμού. Όσοι μοιάζουν με τίγρεις είναι τόσο ανόητοι όσο τα πρόβατα. ανοησίες εισχωρούν στο μυαλό τους» (P15, σελ. 121). Δεν χρειάζονται σχόλια.

«Η κυριαρχία μας θα μιμηθεί τον θεό Βισνού, ο οποίος φυσικά μας μοιάζει. Κάθε ένα από τα εκατό χέρια μας θα κρατά έναν από τους μοχλούς της κοινωνικής μηχανής» (P17, p. 129). Οι Εβραίοι φαίνεται πραγματικά να είναι παντού ταυτόχρονα. Δεν υπάρχει σχεδόν καμία πτυχή της κυβέρνησης ή του πολιτισμού στην οποία να μην διαδραματίζουν ενεργό ρόλο.

«Μέσα από έξυπνα συγκεντρωμένα εγχειρίδια ιστορίας, έχουμε έμμεσα δημοσιοποιήσει το [πολιτικό] μαρτύριο σαν να έγινε για το καλό της ανθρωπότητας. Αυτή η δημοσιότητα έχει πολλαπλασιάσει τον αριθμό των φιλελεύθερων και έχει διογκώσει τις τάξεις των πρακτόρων μας κατά χιλιάδες γκογίμ» (σελ. 19, σελ. 133). Οι πολιτικοί αντάρτες, οι ταραχοποιοί, οι «antifas» και ούτω καθεξής -δηλαδή, όσοι ανήκουν στη ριζοσπαστική άκρα αριστερά- χρησιμεύουν ως πράκτορες του Ιουδαϊσμού. Αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν ότι εργάζονται για ριζική ισότητα, ριζοσπαστική δικαιοσύνη και ριζοσπαστική ελευθερία, αλλά τελικά προωθούν μόνο την εβραϊκή υπόθεση.

«Για να διδάξουν στους ανθρώπους την υπακοή, πρέπει να διδαχθούν τη σεμνότητα. Και για να επιτευχθεί αυτό, η παραγωγή ειδών πολυτελείας πρέπει να περιοριστεί. [Μόλις ανέλαβε την εξουσία,] θα βελτιώσουμε έτσι τη δημόσια ηθική, η οποία έχει αποθαρρυνθεί από τον ανταγωνισμό που προέρχεται από την πολυτέλεια» (σελ. 23, σελ. 143). Και πάλι, κανόνες για εσάς αλλά όχι για μένα. Η φθοροποιός πολυτέλεια αφθονεί σήμερα, αλλά θα περιοριστεί σοβαρά όταν λειτουργήσει η εβραϊκή δομή εξουσίας.

" Επαναλαμβάνω για άλλη μια φορά ότι ο λαός υπακούει τυφλά μόνο στο δυνατό χέρι και εντελώς ανεξάρτητο από αυτό - το χέρι που κρατά ένα ξίφος άμυνας ενάντια στα χτυπήματα της κοινωνικής δυστυχίας. Γιατί να έχει ο Κυρίαρχος την καρδιά ενός αγγέλου; Ο λαός θέλει να δει σε αυτόν την προσωποποίηση της δύναμης και της δύναμης» (P23, p. 143). Το σημερινό Ισραήλ, και ειδικότερα ο Νετανιάχου, παρουσιάζονται ως εβραϊκές παγκόσμιες δυνάμεις. Στις ενέργειές τους εναντίον αθώων και άοπλων Παλαιστινίων ή εναντίον των αθώων μαζών στο Λίβανο και το Ιράν, οι Ισραηλινοί Εβραίοι αποδεικνύονται αδίστακτοι και βάναυσοι δολοφόνοι. Προφανώς πιστεύουν ότι αυτό δείχνει «δύναμη». Αντίθετα, δείχνει ότι είναι γενοκτόνοι ψυχοπαθείς, για τους οποίους καμία τιμωρία δεν μπορεί να είναι πολύ αυστηρή.

Οι νέοι Ηλικιωμένοι

Ποια είναι, λοιπόν, τα συγκεκριμένα άτομα που οδηγούν τον «Ισραήλ» στην υποτιθέμενη μελλοντική του δόξα; Ποιοι είναι οι νέοι Πρεσβύτεροι της Σιών;

Ο Νετανιάχου και οι στενότεροι σύμβουλοί του είναι προφανείς υποψήφιοι και φαίνεται να εκπληρώνουν αυτόν τον ρόλο. Παθολογικά, φαίνεται να πιστεύουν ότι τα έθνη του κόσμου πρέπει, και θα το κάνουν, να υποκύψουν στη θέλησή τους. Κολακεύουν, εκφοβίζουν, δωροδοκούν και εξαναγκάζουν άλλους εθνικούς ηγέτες να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους, συχνά με επιτυχία. Ο Τραμπ, ειδικότερα, φαίνεται να είναι στα χέρια του Νετανιάχου. Με όλη του τη γενναιότητα και τη φλυαρία, ο Τραμπ αναστατώνεται μανιωδώς στην πολιτική του, αλλά, στο τέλος, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, φαίνεται να κάνει ουσιαστικά αυτό που θέλουν οι Εβραίοι να κάνει.

Αλλά δεν είναι μόνο ο Νετανιάχου, φυσικά. Είναι ολόκληρη η εβραϊκή δομή εξουσίας στην Αμερική που ενεργεί πάνω του, όπως έχει ενεργήσει σε όλους τους προηγούμενους προέδρους.

Ποιες, λοιπόν, είναι αυτές οι εξέχουσες προσωπικότητες, αυτοί οι Αμερικανοί «Εβραίοι της εξουσίας», που εργάζονται για την εφαρμογή του αρχαίου σχεδίου των Πρωτοκόλλων;

Μερικά ονόματα είναι προφανή: μπορούμε να ξεκινήσουμε με τους πλουσιότερους Εβραίους και εκείνους που κατέχουν τα υψηλότερα επίπεδα πολιτικής εξουσίας. Παραπάνω ανέφερα ονομαστικά τους 13 πλουσιότερους Εβραίους στην Αμερική. Σίγουρα μετράνε ως οι Πρεσβύτεροι της εποχής μας. Αλλά δεν είναι μόνο για τους πλουσιότερους. Υπάρχουν τουλάχιστον 300 Εβραίοι δισεκατομμυριούχοι στις Ηνωμένες Πολιτείες και εξαρτάται από το πόσο ενεργοί είναι στην προσπάθεια διαμόρφωσης της αμερικανικής και παγκόσμιας κοινωνίας. Οι λιγότερο πλούσιοι δισεκατομμυριούχοι μπορούν μερικές φορές να αναλάβουν έναν πιο ενεργό κοινωνικό και πολιτικό ρόλο, συνήθως επειδή είναι μεγάλοι δωρητές στους Δημοκρατικούς. Μεταξύ αυτών θα συμπεριλάμβανα τον William Ackman (καθαρή περιουσία 9,1 δισεκατομμύρια δολάρια), τον David Geffen (9 δισεκατομμύρια δολάρια), τον George Soros (7,5 δισεκατομμύρια δολάρια), τον Paul Singer (6,7 δισεκατομμύρια δολάρια), τον Stephen Mandel (5 δισεκατομμύρια δολάρια) και τον Tom Steyer (2,5 δισεκατομμύρια δολάρια).

Εκτός από τους πλουσιότερους, υπάρχουν και εκείνοι οι Εβραίοι που κατέχουν σημαντικές θέσεις στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση, μερικοί από τους οποίους είναι απλοί πολυεκατομμυριούχοι. Ο Τσακ Σούμερ, για παράδειγμα, ασκεί σημαντική πολιτική δύναμη, αλλά έχει περιουσία μόνο περίπου 7 εκατομμυρίων δολαρίων. Άλλοι εξέχοντες Εβραίοι γερουσιαστές περιλαμβάνουν τον Richard Blumenthal και τον Adam Schiff (ο Bernie Sanders είναι επίσης σε αυτή τη λίστα, αν και είναι, κατά κάποιο τρόπο, «αντι-πρεσβύτερος»). Στη συνέχεια ακολουθούν οι εκπρόσωποι με τη μεγαλύτερη επιρροή: Debbie Wasserman-Schultz, Lois Frankl, Jerry Nadler, Jamie Raskin και Brad Sherman. Στη συνέχεια, μπορούμε να συμπεριλάβουμε τις εξέχουσες εβραϊκές προσωπικότητες της κυβέρνησης Τραμπ: Steve Witkoff, Howard Lutnick, Stephen Miller και Ron Lauder. Και, φυσικά, δεν μπορούμε να αφήσουμε έξω τον γαμπρό του Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ.

Ως η τρίτη γενική ομάδα των «νέων Πρεσβυτέρων», θα αναφέρω εκείνους τους Εβραίους που ηγούνται των μεγάλων οργανισμών τεχνολογίας και μέσων ενημέρωσης. Ανέφερα προηγουμένως έξι εξέχοντες Εβραίους στον κόσμο των μέσων ενημέρωσης που σίγουρα ταιριάζουν σε αυτή τη λίστα. Και μερικοί από τους πλουσιότερους (που ήδη αναφέρθηκαν) είναι επίσης ηγέτες στον τομέα της τεχνολογίας ή των μέσων ενημέρωσης. Εκτός από τα παραπάνω, θα συμπεριλάμβανα τους Adam Mosseri (Instagram), Safra Catz (Oracle), Arthur Levinson (Apple), Sam Altman (OpenAI), Alex Karp (Palantir), Gary Cohn (IBM), Dario Amodei (Anthropic) και Andy Jassy (Amazon).

Ως τέταρτη ομάδα, θα συμπεριλάβω Εβραίους που ηγούνται ισχυρών οργανώσεων εντός των Ηνωμένων Πολιτειών. Αναφέρομαι στους Jonathan Greenblatt (ADL), Ted Deutch (Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή) και Betsy Korn και William Daroff (Εβραϊκό Συμβούλιο Προέδρων Μεγάλων Εβραϊκών Οργανώσεων).

Τέλος, υπάρχει μια ποικιλόμορφη ομάδα Εβραίων που ασκούν εξουσία με διάφορους άλλους τρόπους. Αυτές οι προσωπικότητες περιλαμβάνουν πολιτικές προσωπικότητες όπως ο Rahm Emanuel (πρώην επικεφαλής του προσωπικού του Ομπάμα), ο JB Pritzker (κυβερνήτης του Ιλινόις), ο Josh Shapiro (κυβερνήτης της Πενσυλβάνια), ο Douglas Emhoff (σύζυγος της Kamala Harris) και ο Josh Stein (κυβερνήτης της Βόρειας Καρολίνας). Σε αυτή την ομάδα θα συμπεριλάμβανα επίσης τους παραγωγούς ταινιών Στίβεν Σπίλμπεργκ και (ναι) τον Χάρβεϊ Γουάινστιν, ο οποίος, σε ηλικία 74 ετών, βρίσκεται στη φυλακή και αντιμετωπίζει συνεχιζόμενη δίωξη για περισσότερες από 100 φερόμενες σεξουαλικές επιθέσεις, αλλά εξακολουθεί να έχει περιουσία περίπου 25 εκατομμυρίων δολαρίων και συνεχίζει να επηρεάζει γεγονότα στο Χόλιγουντ και όχι μόνο. Συμπεριλαμβάνω επίσης εδώ τον κορυφαίο Αμερικανό εκπρόσωπο της διαβόητης οικογένειας Rothschild, Lynn Forester de Rothschild. [20] Τέλος, ένας συνδυασμός διαφόρων προσωπικοτήτων με επιρροή: Alan Dershowitz (δικηγόρος), Seth Klarman (Διευθύνων Σύμβουλος της Baupost), Arthur Sulzberger (New York Times), David Solomon (Goldman Sachs), Steve Tisch (ποδοσφαιρική ομάδα New York Giants), Robert Kraft (ποδοσφαιρική ομάδα New England Patriots), Mark Cuban (μέτοχος μειοψηφίας της ομάδας μπάσκετ Dallas Mavericks και συνιδρυτής της 2029 Entertainment) και Josh Kushner (ομάδα μπάσκετ της Γιουβέντους). LA Lakers και ο αδερφός του Jared). Συνολικά, 66 άτομα. [21]

Για να μην χάσει ο αναγνώστης το νήμα όλων αυτών των ονομάτων, εδώ είναι και πάλι, με αλφαβητική σειρά:

Ορίστε, 66 ονόματα: οι υποψήφιοί μου για την έκδοση του 2026 των νέων Σοφών της Σιών. Καθένας από αυτούς θα εγγυηθεί ότι θα ενεργήσει υπέρ των Εβραίων και του Ισραήλ, ο καθένας θα εγγυηθεί ότι θα βάλει «πρώτα τους Εβραίους». Είμαι βέβαιος ότι κάθε αναγνώστης θα έχει τους δικούς του υποψηφίους, ίσως μια πολύ μεγαλύτερη λίστα. Ας είναι. Τουλάχιστον η συζήτηση ξεκίνησε.

Ο Thomas Dalton, PhD, είναι συγγραφέας ή εκδότης πολλών βιβλίων και άρθρων για την πολιτική, την ιστορία και το εβραϊκό ζήτημα.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Υποστηρίζεται ότι τα Πρωτόκολλα συντάχθηκαν ήδη από το 1818, αλλά τέτοιοι ισχυρισμοί δεν είναι αξιόπιστοι. Τουλάχιστον στην τελική τους μορφή, πρέπει να χρονολογούνται από τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα - αν και δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι ορισμένα πρώιμα «πρωτο-Πρωτόκολλα» συντάχθηκαν πολύ νωρίτερα. Το τελευταίο έγγραφο αναφέρει τον Φρίντριχ Νίτσε (Πρωτόκολλο 2), ο οποίος κέρδισε τη φήμη μόνο μετά το 1888. αναφέρει έναν Γάλλο πρωθυπουργό, τον Léon Bourgeois (Πρωτόκολλο 16), στην εξουσία από το 1895 έως το 1896. και περιέχει δύο κειμενικές αναφορές στον Σιωνισμό (Πρωτόκολλα 3 και 5), οι οποίες δεν υπήρχαν με ουσιαστική έννοια μέχρι το 1897. Το τελικό προσχέδιο χρονολογείται σίγουρα μετά από αυτές τις ημερομηνίες.

[2] Η εβραϊκή «πατρίδα» του Ισραήλ δεν θα υπήρχε μέχρι το 1948, τριάντα χρόνια μετά τη Διακήρυξη. Για την πλήρη ιστορία του «συμβολαίου με τον Ιουδαϊσμό», δείτε το βιβλίο μου The Jewish Hand in the World Wars (2025).

[3] Η ψηφοφορία της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, παρεμπιπτόντως, δεν έχει ισχύ νόμου. Αυτό μπορεί να προκύψει μόνο από ψηφοφορία του Συμβουλίου Ασφαλείας, κάτι που δεν συνέβη. Τεχνικά, επομένως, το Ισραήλ δεν έχει ποτέ εξουσιοδοτηθεί νομικά από τον ΟΗΕ.

[4] Σημειώστε ότι ο «Βασιλιάς του Ισραήλ» αναφέρεται τέσσερις φορές στο κείμενο, αλλά σε αυτό το πλαίσιο το «Ισραήλ» αναφέρεται στον εβραϊκό λαό, όχι στο έθνος-κράτος.

[5] Ανθρωπολογία (1798/1978), σ. 102.

[6] «Η Εποχή του Χαλκού».

[7] Παρατίθεται στο Μαρξ, «Για το Εβραϊκό Ζήτημα», The Marx-Engels Reader (1978), σ. 49.

[8] «Il destino», στο Condotta di vita (1860).

[9]

«Ο Ιουδαϊσμός στη Μουσική», παρατίθεται στο Classical Essays on the Jewish Question (2022), σ. 7-43.

[10] Παρατίθεται στα Κλασικά Δοκίμια, σ. 64.

[11] Παρατίθεται στα Κλασικά Δοκίμια, σ. 95-124.

[12] Η Γη της Γαλαάδ (1880), σ. 503.

[13] Στο The Jew in the Modern World (2011, επιμέλεια Mendes-Flohr και Reinharz), σ. 315. Το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου του Drumont αναπαράγεται στο Classical Essays, σ. 125-146.

[14] Δοκίμια για τα ζητήματα της ημέρας (1894), σ. 260.

[15] Ένας άνθρωπος που ενήργησε ανάλογα ήταν ο Χένρι Φορντ. Έμαθε για τα Πρωτόκολλα γύρω στο 1919 και εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από αυτά που αυτό τον ώθησε να ξεκινήσει τη διάσημη σειρά του «Ο Διεθνής Εβραίος», που ξεκίνησε τον Μάιο του 1920. δείτε τη δημοσιευμένη έκδοσή μου The International Jew: The Definitive Edition (2024, δύο τόμοι).

[16] Βλέπε τη λευκή βίβλο «Η εβραϊκή ψήφος», του Gil Troy (2016).

[17] Δηλαδή, το Πρωτόκολλο Νο 1, που αναφέρεται στη σελίδα 77 της προαναφερθείσας έκδοσης του 2023.

18 Δεν θα κατοικήσω εδώ· Για λεπτομέρειες, δείτε το βιβλίο μου Eternal Strangers (2025).

[19] Σύμφωνα με τον Louis McFadden, μέλος του Κογκρέσου της Πενσυλβάνια, «ο Paul Warburg... ενορχήστρωσε τη Μεγάλη Ύφεση» - όπως αναφέρεται στα Πρακτικά του Κογκρέσου του 1931. Βλέπε One Honest Man (2026; Κλέμενς & Μπλερ).

[20] Είναι προφανώς Εβραία προσήλυτη, έχοντας παντρευτεί τον εξέχοντα Εβραίο Andrew Stein το 1983 πριν παντρευτεί τον E. Robert de Rothschild το 2000.

[21] Οι Εβραίοι αποδίδουν μεγάλη συμβολική σημασία στον αριθμό έξι, επομένως είναι ένα κατάλληλο σύνολο.

Πηγή:

https://www.theoccidentalobserver.net/2026/08/25/the-new-elders-of-zion/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων