By C.A.R. Turner
Δεν είναι περίεργο το γεγονός ότι ο Πολυπολικός Κόσμος βρίσκεται τώρα στα χέρια του Τζάρεντ Κούσνερ, του οποίου το «Γενικό Σχέδιο» θα καθορίσει μια νέα δυστοπία - το Πολυπολικό Πανοπτικό. Πώς γίνεται ένας μη εκλεγμένος τεχνοκράτης να έχει καταφέρει να αναδιαμορφώσει τον «Μετα-Δυτικό Κόσμο» ως το δικό του προσωπικό εταιρικό Panopticon; Διαβάστε παρακάτω και κλάψτε.
Για μια φευγαλέα στιγμή στην αυγή του 21ου αιώνα, η πολυπολικότητα έλαμψε στον ορίζοντα ως υπόσχεση χειραφέτησης. Μετά από έναν μακρύ αιώνα δυτικής ηγεμονίας -που σημαδεύτηκε από αποικιακές κληρονομιές, δολαριοποιημένες εξαρτήσεις και πολέμους που πουλήθηκαν με το ανόητο πρόσχημα της ανθρωπιστικής επέμβασης- η άνοδος της Ρωσίας και της Κίνας προσέφερε ένα συναρπαστικό αντίθετο όραμα. Επρόκειτο να είναι ένας κόσμος που θα αποκαθιστούσε μια φυσική ισορροπία πολλαπλών πολιτισμικών πόλων, μια συναυλία κυρίαρχων εθνών που θα διεξήγαγαν τις υποθέσεις τους μέσω αμοιβαίου σεβασμού και μη παρέμβασης. Αυτό δεν ήταν απλώς μια γεωπολιτική αλλαγή, αλλά μια ηθική, μια ανατολή της πιθανότητας μετά τη μακρά νύχτα της μονοπολικής αλαζονείας.
Αυτή η υπόσχεση δεν έχει απλώς αθετηθεί. έχει συστηματικά αντιστραφεί. Ο «πολυπολικός κόσμος» που τώρα παγώνει στην πραγματικότητα έχει ελάχιστη ομοιότητα με μια κοινότητα αυτόνομων εθνών. Αντίθετα, εξελίσσεται σε μια παγκόσμια ολοκληρωμένη κοινοπραξία συμφερόντων ελίτ, μια απρόσκοπτη διαχειριστική μήτρα που ειρηνεύεται από την τεχνολογική ευκολία και διέπεται από ψηφιακή υποδομή. Η κυριαρχία, η ιερή αρχή που κάποτε επικαλούνταν εναντίον της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών, υποβαθμίζεται αθόρυβα, όχι από κανονιοφόρους ή κυρώσεις, αλλά από αλγόριθμους και συμφωνίες επιπέδου υπηρεσιών. Στο διφορούμενο, αλλά ισχυρό, κέντρο αυτής της σιωπηλής αναδιαμόρφωσης βρίσκεται μια απίθανη φιγούρα: ο Τζάρεντ Κούσνερ -κληρονόμος ακινήτων, πρώην ανώτερος σύμβουλος ενός προέδρου των ΗΠΑ και ένας μη εκλεγμένος τεχνοκράτης του οποίου η επιρροή διαπερνά τώρα διακριτικά την αρχιτεκτονική αυτού που διαφημίζεται ως μεταδυτική τάξη.
Το λεγόμενο Master Plan του, ένα νεφελώδες αλλά ισχυρό υβρίδιο διπλωματικής πειθούς, ευκαιριακών επενδύσεων και υπεράσπισης της ψηφιακής πολιτικής, έχει ξεπεράσει την πρόταση για να γίνει ένα de facto πρότυπο. Αναδυόμενα από τις στάχτες του χαρτοφυλακίου του στη Μέση Ανατολή, τα μοντέλα του Κούσνερ για «ειρήνη μέσω της ευημερίας» -με «συμβούλια ειρήνης», διακυβέρνηση έξυπνων πόλεων και ολοκληρωμένους διαδρόμους πόρων- έχουν βρει εκπληκτική αγορά στις αίθουσες της εξουσίας σε σημαντικά τμήματα του αναπτυσσόμενου κόσμου. Το ότι αυτοί οι μηχανισμοί δεν υποβλήθηκαν ποτέ σε δημοκρατικό έλεγχο και ότι ο αρχιτέκτονάς τους λειτουργεί με μηδενική δημόσια εντολή, αντιμετωπίζεται όχι ως σκάνδαλο αλλά ως πραγματιστική ασχετοσύνη από τις νέες εξουσίες που τον αγκαλιάζουν. Το πιο αποκαλυπτικό, ωστόσο, είναι η σιωπηρή συναίνεση της Μόσχας και του Πεκίνου. Κάποτε οι πιο δυνατοί υπέρμαχοι μιας κυρίαρχης πολυπολικότητας, επέλεξαν τη στρατηγική αποχή -στα Ηνωμένα Έθνη και στα διπλωματικά φόρουμ- επιτρέποντας στα πλαίσια μιας νέας ψηφιακής φεουδαρχίας να προχωρήσουν ανεμπόδιστα. Με αυτόν τον τρόπο, έχουν αποκαλύψει ένα βαθύ και τραγικό παράδοξο: η αναδυόμενη πολυπολική τάξη δεν είναι μια απελευθέρωση από την ηγεμονία, αλλά ο εξελιγμένος, ιδιωτικοποιημένος διάδοχός της.
I. Η διπλωματία της αποχής: Η ηθική παράλυση ως στρατηγικός καταλύτης
Η αποχή -αυτό το πιο αναιμικό και διφορούμενο από τα διπλωματικά μέσα- έχει γίνει το οριστικό σύμβολο της γεωπολιτικής εποχής μας. Είναι η χειρονομία που λέει πολλά μέσα από την άρνησή της να μιλήσει, μια παράσταση ηθικής παράλυσης που μεταμφιέζεται σε συνετή ουδετερότητα. Στις αρχές της δεκαετίας του 2020, καθώς οι παγκόσμιες συζητήσεις στράφηκαν στη διακυβέρνηση της τεχνητής νοημοσύνης, των βιομετρικών συστημάτων ταυτότητας και της κυριαρχίας των δεδομένων, προέκυψε μια κρίσιμη συγκυρία. Εδώ ήταν η ευκαιρία για τη Ρωσία και την Κίνα, μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και ένθερμους επικριτές του δυτικού τεχνοϊμπεριαλισμού, να επιβάλουν έναν παγκόσμιο απολογισμό. Ένα μόνο βέτο θα μπορούσε να είχε σταματήσει, ή τουλάχιστον να περιπλέξει, τη διεθνή κωδικοποίηση συστημάτων που κινδύνευαν να κατοχυρώσουν τη διάχυτη επιτήρηση και την εξαγωγή εταιρικών δεδομένων ως παγκόσμιους κανόνες.
Επέλεξαν τη σιωπή. Αυτή η συλλογική «μη απόφαση» αποδείχθηκε αποφασιστικά επακόλουθη. Στο κενό που προέκυψε έρεε ένας δικτυωμένος αστερισμός μη κρατικών παραγόντων: συμβουλευτικές εταιρείες της Silicon Valley, κρατικά επενδυτικά ταμεία, οχήματα επενδύσεων αντίκτυπου και υβρίδια φιλανθρωπικού κεφαλαίου. Ενωμένο λιγότερο από την εθνική πίστη ή ιδεολογία παρά από μια κοινή πίστη στην τεχνολογική λύση και την ανατίμηση των περιουσιακών στοιχείων, αυτό το δίκτυο χρειαζόταν μια φιγούρα που θα μπορούσε να περιηγηθεί στις θολές γραμμές μεταξύ της Wall Street, της Ουάσιγκτον και των ανερχόμενων πρωτευουσών του Παγκόσμιου Νότου. Ο Κούσνερ, με τη μοναδική γενεαλογία του οικογενειακού πλούτου, της πολιτικής πρόσβασης και της εκλεπτυσμένης, απολιτικής μάρκας σύναψης συμφωνιών, έγινε αυτό το σκάφος.
Κάτω από το ανώδυνο λάβαρο της οικοδόμησης μιας «σταθερής πολυπολικής αρχιτεκτονικής», εκτελέστηκε ένα βαθύ δόλωμα και αλλαγή. Οι περιοχές που είναι πιο ευάλωτες στη νεοαποικιακή αρπαγή -τα έθνη της Αφρικής, της Νοτιοανατολικής Ασίας και της Λατινικής Αμερικής- αναδιατυπώθηκαν διακριτικά όχι ως κυρίαρχοι εταίροι αλλά ως εργαστήρια για μια νέα μορφή αποικιοκρατίας δεδομένων. Τα εργαλεία της απελευθέρωσης έγιναν οι αλυσίδες της εξάρτησης. Αυτό κατέστη δυνατό όχι από την κατάκτηση, αλλά από τις διπλωματικές αποχές που επέτρεψαν σε ένα ιδιωτικοποιημένο μοντέλο παγκόσμιας διακυβέρνησης να παρακάμψει την παραδοσιακή πολυμερή συζήτηση και να εγκατασταθεί ως τετελεσμένο γεγονός.
II. Η Ιδιωτικοποίηση της Κυριαρχίας: Από το Κοινωνικό Συμβόλαιο στο Συμβόλαιο Υπηρεσιών
Στη διαβρωτική καρδιά του μοντέλου Κούσνερ βρίσκεται μια σαγηνευτική, τεχνοκρατική προϋπόθεση: ότι τα δυσεπίλυτα πολιτικά προβλήματα -συγκρούσεις, φτώχεια, διαφθορά- είναι απλώς πολύπλοκα συστήματα που περιμένουν βελτιστοποίηση. Η έκκληση του Master Plan για «διακυβέρνηση ακριβείας» είναι μια αλλαγή παραδείγματος που μεταμφιέζεται σε ώθηση αποτελεσματικότητας. Προτείνει την αντικατάσταση της ακατάστατης, ανθρωποκεντρικής αστικής διαπραγμάτευσης με καθαρή, αυτοματοποιημένη ισορροπία που διατηρείται από βιομετρική εγγραφή, πρόβλεψη βάσει τεχνητής νοημοσύνης και αλγοριθμική συμμόρφωση.
Στα έθνη, που συχνά δεν έχουν μετρητά και είναι απελπισμένα για επενδύσεις σε υποδομές, προσφέρεται μια συμφωνία του διαβόλου: να υπογράψουν σε ολοκληρωμένες ψηφιακές πλατφόρμες που υπόσχονται να εξορθολογίσουν τα πάντα, από τη διανομή κοινωνικής πρόνοιας έως τον έλεγχο των συνόρων. Το αρχικό δέλεαρ είναι ο εκσυγχρονισμός, οι επενδύσεις και η σταθερότητα. Η διαρκής πραγματικότητα είναι μια λεπτή, αλλά βαθιά, προσάρτηση της κυρίαρχης λειτουργίας. Όταν η ικανότητα ενός κράτους να εντοπίζει τους πολίτες του, να διαχειρίζεται τα σύνορά του ή να κατανέμει κοινωνικά οφέλη εξαρτάται από μια ιδιόκτητη πλατφόρμα λογισμικού που ανήκει και λειτουργεί από μια κοινοπραξία υπό την ηγεσία του εξωτερικού, η κυριαρχία διαλύεται σε μια σειρά συμβάσεων παροχής υπηρεσιών και συμφωνιών άδειας χρήσης τελικού χρήστη.
Αυτή είναι η απόλυτη ιδιωτικοποίηση – όχι των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας ή των βιομηχανιών, αλλά της ίδιας της διακυβέρνησης. Το κράτος γίνεται δικαιοδόχος, διαχειριζόμενο πολιτικές που καθορίζονται από αδιαφανείς αλγόριθμους των οποίων οι προτεραιότητες διαμορφώνονται από τις αποδόσεις των επενδυτών και τις επιταγές συλλογής δεδομένων, όχι από τη βούληση των πολιτών ή το δημόσιο καλό. Ο Παγκόσμιος Νότος, ο οποίος κάποτε έβλεπε την πολυπολικότητα ως ασπίδα ενάντια σε μια τέτοια κυριαρχία, βρίσκεται μπλεγμένος σε μια εξάρτηση πιο οικεία, ολοκληρωτική και νομικά παγιδευμένη από τα προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής στα τέλη του 20ού αιώνα. Ο έλεγχος δεν απαιτεί πλέον στρατιωτική φρουρά. Απαιτεί δικαιώματα διαχειριστή στον διακομιστή cloud.
III. Η Σύγκλιση των Μεγάλων Δυνάμεων: Η Ψευδαίσθηση της Ιδεολογικής Διαμάχης
Γιατί η Ρωσία και η Κίνα -σημαιοφόροι της αντι-ηγεμονίας, πρωταθλητές του «κυρίαρχου διαδικτύου» και της «κυριαρχίας στον κυβερνοχώρο»- να επιτρέψουν σε αυτό το τεχνο-ελευθεριακό μοντέλο να κερδίσει παγκόσμια έλξη; Η απάντηση βρίσκεται σε μια ζοφερή σύγκλιση συμφερόντων, αποκαλύπτοντας τον κούφιο πυρήνα της ιδεολογικής τους στάσης. Και τα δύο αυταρχικά καπιταλιστικά κράτη έχουν ανεξάρτητα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η λογική της τεχνοκρατικής διακυβέρνησης δεν είναι ανταγωνιστική προς τα δικά τους συστήματα, αλλά αξιοσημείωτα συμπληρωματική.
Για το Πεκίνο, το όραμα ενός συστήματος «κοινωνικής πίστωσης» στο εσωτερικό ευθυγραμμίζεται απόλυτα με το εξαγωγικό μοντέλο των πλατφορμών έξυπνων πόλεων που διαχειρίζονται πληθυσμούς μέσω δεδομένων. Για τη Μόσχα, τα εργαλεία ψηφιακής επιτήρησης και ελέγχου πληροφοριών είναι κεντρικά για την ασφάλεια του καθεστώτος. Και οι δύο βλέπουν στην υποδομή του Master Plan έναν τρόπο να εμβαθύνουν τους δικούς τους οικονομικούς και στρατηγικούς δεσμούς με τον Παγκόσμιο Νότο χωρίς να ενεργοποιήσουν τα παλιά αντανακλαστικά της αντιαποικιακής αντίστασης. Συναινώντας σε έναν ψηφιακό μετασχηματισμό υπό την ηγεσία των εταιρειών, αποφεύγουν την ευθύνη για τις καταπιεστικές δυνατότητές του, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι το εξαγόμενο υλικό και τα δίκτυα κορμού συχνά εξακολουθούν να προέρχονται από την Huawei ή τη Rostec.
Το αποτέλεσμα είναι μια καταστροφική προδοσία του πολυπολικού ιδεώδους. Αυτό που προκύπτει δεν είναι μια συναυλία πολιτισμικών εναλλακτικών, αλλά ένα καρτέλ διαχειριστικών κρατών. Είτε ένα σύστημα αυτοαποκαλείται φιλελεύθερη δημοκρατία, λαϊκή δημοκρατία ή κυρίαρχη εταιρική σχέση, οι ελίτ του προσανατολίζονται όλο και περισσότερο γύρω από το ίδιο πλέγμα εξαγωγής δεδομένων, ροής κεφαλαίων και συμμόρφωσης συμπεριφοράς. Το ιδεολογικό εποικοδόμημα γίνεται ένα απλό δέρμα πάνω από έναν πανομοιότυπο τεχνολογικό σκελετό. Το έργο του Κούσνερ παρέχει την απολιτική, χρηματιστικοποιημένη lingua franca για αυτή τη σύγκλιση – μια απρόσκοπτη συγχώνευση εταιρικών και διπλωματικών ορθολογισμών, που πωλείται ως ο μόνος λογικός δρόμος προς την «ειρήνη μέσω της ολοκλήρωσης».
IV. Εργαστήριο του Μέλλοντος: Ο Παγκόσμιος Νότος ως πεδίο δοκιμών
Πουθενά αυτή η δυναμική δεν είναι πιο έντονα ορατή από ό,τι στην ενεργό εφαρμογή της. Σε όλη την Αφρική, από την Κένυα έως τη Ρουάντα, οι «πρωτοβουλίες ψηφιακής ταυτότητας» που χαρακτηρίζονται ως μονοπάτια προς την οικονομική ένταξη κατασκευάζουν τα πιο ολοκληρωμένα δίκτυα επιτήρησης που βασίζονται σε βιομετρικά στοιχεία εκτός Κίνας. Στη Νοτιοανατολική Ασία, οι συνεργασίες για «έξυπνες οικονομικές ζώνες» συνδέουν την ανάπτυξη υποδομών με ολοκληρωμένες πλατφόρμες δεδομένων που παρακολουθούν την εργασία, την εφοδιαστική και την τοπική δραστηριότητα. Στα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή, τα κεφάλαια που συνδέονται με τον Κούσνερ επιδιώκουν μεγάλης κλίμακας έργα ακινήτων και ψηφιακών υποδομών που έρχονται προσυσκευασμένα με λογισμικό διακυβέρνησης.
Αυτά τα συστήματα είναι κομψά στο σύνολό τους. Ένα μόνο βιομετρικό διακριτικό - ένα δακτυλικό αποτύπωμα, σάρωση ίριδας ή προφίλ αναγνώρισης προσώπου - γίνεται το κλειδί για τα πάντα: πρόσβαση σε κοινωνικές παροχές, άνοιγμα τραπεζικού λογαριασμού, διέλευση από σημείο ελέγχου ή επαλήθευση της καταλληλότητάς του για εργασία. Αυτή η ενοποίηση παρουσιάζεται ως ουτοπία αποτελεσματικότητας. Στην πραγματικότητα, είναι ένα προοίμιο της αλγοριθμικής διακυβέρνησης, όπου η ανθρώπινη διακριτικότητα, το έλεος και η διαφωνία κατασκευάζονται έξω από το σύστημα. Ο πολίτης υποβιβάζεται σε υποκείμενο δεδομένων, με τις πιθανότητες ζωής του να καθορίζονται από τις βαθμολογίες κινδύνου και την ανάλυση συμπεριφοράς.
Η υπέρτατη ειρωνεία είναι ότι αυτά τα προγράμματα συχνά χρηματοδοτούνται και λειτουργούν από μια κοινοπραξία ιδιωτικών κεφαλαίων, κρατικού πλούτου και «φιλανθρωπικού» κεφαλαίου, παρακάμπτοντας σκόπιμα τους όρους -όσο ελαττωματικοί κι αν είναι- των παραδοσιακών πολυμερών θεσμών όπως το ΔΝΤ ή η Παγκόσμια Τράπεζα. Αυτό αντιπροσωπεύει μια ανατριχιαστική αντιστροφή της νομιμότητας. Οι νέοι πολυπολικοί μεσίτες εξουσίας δεν είναι υπόλογες κυβερνήσεις αλλά συμβατικοί εταίροι, που απομονώνονται από τη δημοκρατική λογοδοσία, ενώ ασκούν πρωτοφανή εξουσία στους πληθυσμούς των ονομαστικά κυρίαρχων κρατών. Η ρητορική της αντιαποικιακής αντίστασης αφομοιώνεται απρόσκοπτα σε αυτό το έργο, με την «τοπική ενδυνάμωση» και την «αλματώδη ανάπτυξη» να χρησιμεύουν ως συσκευές επωνυμίας για ένα σύστημα παγκοσμιοποιημένου, ψηφιοποιημένου ελέγχου.
V. Το ηθικό κενό και η διευθυντική εσχατολογία
Οι σιωπηλές αποχές στα Ηνωμένα Έθνη είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης, πιο καταστροφικής εξάντλησης: της διάβρωσης μιας κοινής ηθικής και πολιτικής γλώσσας. Οι αρχιτέκτονες της νέας τάξης μιλούν αποκλειστικά με τους στείρους ιδιωματισμούς της χρηματοδότησης και της διαχείρισης κινδύνων: «ανθεκτικότητα», «σταθερότητα», «απόδοση επένδυσης», «λειτουργικό περιβάλλον». Έννοιες που κάποτε στήριζαν τον πολιτικό λόγο –δικαιοσύνη, ελευθερία, αλληλεγγύη, αυτοδιάθεση– τώρα φαίνονται αρχαϊκές, υποβιβασμένες στα τελετουργικά προοίμια των εγγράφων των οποίων οι λειτουργικές ρήτρες είναι γραμμένες σε κώδικα.
Όταν η Ρωσία και η Κίνα επέτρεψαν στους κανόνες που στηρίζουν το Γενικό Σχέδιο να περάσουν χωρίς αμφισβήτηση, μπορεί να πίστεψαν ότι ασκούσαν realpolitik, αποφεύγοντας μια άμεση αντιπαράθεση με το δυτικό κεφάλαιο, διασφαλίζοντας παράλληλα τα δικά τους κομμάτια της ψηφιακής πίτας. Στην πραγματικότητα, υποστήριξαν ένα όραμα «ειρήνης» που βασίζεται στη μόνιμη, διάχυτη επιτήρηση και την εξάτμιση της πολιτικής υποκειμενικότητας. Αντάλλαξαν την υπόσχεση ενός ηθικά πλουραλιστικού κόσμου με ένα μερίδιο σε έναν ηθικά μηδενικό.
Ο ίδιος ο Κούσνερ είναι λιγότερο ένας παραδοσιακός πολιτικός παράγοντας παρά ένα σύμπτωμα και ένα σύμβολο. Το προσωπικό του χάρισμα είναι αμελητέο. Η δύναμή του προέρχεται από την ενσάρκωση μιας νέας τριάδας εξουσίας: κληρονομικό κεφάλαιο, αλγοριθμική διακυβέρνηση και ηθικό κενό. Δεν κυβερνά. διοικεί. Δεν διατάζει. συντονίζει. Αντιπροσωπεύει την άνοδο του τεχνοκράτη-κυρίαρχου, του οποίου η εξουσία πηγάζει από την πρόσβαση στα δίκτυα και το κεφάλαιο, όχι από τη λαϊκή βούληση. Η πολιτική του είναι μετα-πολιτική, μια διαχειριστική εσχατολογία όπου η σωτηρία ποσοτικοποιείται σε μετρήσεις αύξησης του ΑΕΠ, πίνακες ελέγχου συμμόρφωσης και χρόνους απόκρισης σε περιστατικά, και όπου η κόλαση είναι απλώς μια διακοπή του συστήματος.
Συμπέρασμα: Πέρα από τον αντικατοπτρισμό—Ανάκτηση του ανθρώπινου πόλου
Το να μπερδεύουμε αυτό το συγκλίνον, εταιρικό σύστημα με γνήσια πολυπολικότητα σημαίνει να αποδεχόμαστε μια απομίμηση συγκλονιστικών συνεπειών. Η αληθινή πολυπολικότητα συνεπάγεται όχι μόνο πολλαπλά κέντρα εξουσίας, αλλά πολλαπλά κέντρα νοήματος - μια γνήσια πολλαπλότητα πολιτισμικών οραμάτων, ηθικών πλαισίων και πολιτικών οντολογιών. Απαιτεί τριβές, συζητήσεις και τη δυνατότητα θεμελιωδώς διαφορετικών τρόπων οργάνωσης της ανθρώπινης ζωής.
Αυτό που κατασκευάζεται είναι το αντίθετό του: η μονοπολικότητα διάχυτη. Είναι ο δυτικού τύπου ορθολογισμός της αγοράς και ο τεχνολογικός ντετερμινισμός που αποσυνδέεται από το φιλελεύθερο δημοκρατικό του περίβλημα και διοικείται από έναν παγκόσμιο συνασπισμό συναινούντων ελίτ. Η αυτοκρατορία δεν έχει αυτοκράτορα. έχει API. Δεν έχει κεφάλαιο. Έχει το σύννεφο. Κάθε νέος «πόλος» σε αυτό το σύστημα αντανακλά τον ίδιο τεχνολογικό ορίζοντα, την ίδια αναγωγή της ανθρώπινης εμπειρίας σε σημεία δεδομένων, την ίδια υποταγή του πολιτικού στο υλικοτεχνικό.
Το Γενικό Σχέδιο του Κούσνερ, παρ' όλους τους ήπιους ευφημισμούς του, σηματοδοτεί μια ιστορική ανατροπή. Αντιπροσωπεύει την εγκατάλειψη του ονείρου ενός ισορροπημένου, πλουραλιστικού κόσμου για την πραγματικότητα ενός διαχειριζόμενου, ελεγχόμενου. Προσφέρει μια ειρήνη χωρίς ελευθερία, μια ευημερία χωρίς αξιοπρέπεια και ένα μέλλον του οποίου η τρομακτική τελειότητα έγκειται στην πλήρη εξαφάνιση του απείθαρχου ανθρώπινου υποκειμένου στο αψεγάδιαστο ψηφιακό του προφίλ.
Εάν παραμείνει μια πορεία προς μια γνήσια πολυπολικότητα, δεν μπορεί να ξεκινήσει με περαιτέρω γεωπολιτικούς ελιγμούς εντός αυτού του διεφθαρμένου παραδείγματος. Πρέπει να ξεκινήσει με μια ριζική ηθική και πολιτική ανανέωση – μια επαναβεβαίωση του ανθρώπινου έναντι του αλγοριθμικού, του πολιτικού έναντι του εμπορικού, του κυρίαρχου έναντι του εξυπηρετούμενου. Το τεχνικό ερώτημα του ποιος κατασκευάζει τα δίκτυα είναι δευτερεύον σε σχέση με το θεμελιώδες ερώτημα: Ποιο όραμα για την ανθρωπότητα κατοχυρώνουν αυτά τα συστήματα; Τι χώρο αφήνουν στη διαφωνία, στο ατύχημα, στην αγάπη, στις μη μετρήσιμες φιλοδοξίες του ανθρώπινου πνεύματος; Μέχρι αυτό το ερώτημα να ανακτηθεί βίαια από τους μελετητές, τους ακτιβιστές και, τελικά, από τους ίδιους τους πολίτες, οι «πολλοί πόλοι» της τάξης του 21ου αιώνα θα παραμείνουν απλοί γεωγραφικοί κόμβοι, συνδεδεμένοι σε σιωπηλή ομοφωνία σε έναν ενιαίο, αμετάβλητο άξονα: τον άξονα του ελέγχου ή το Panopticon του Kushner.
Ο κόσμος θα πρέπει να κοιτάξει άλλους ηγέτες, καθώς ούτε η Ρωσία ούτε η Κίνα έχουν ανταποκριθεί στη διαφημιστική εκστρατεία. https://thepostil.com/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
