Μετά από οποιεσδήποτε εκλογές, η χώρα έχει νέο χάρτη. Πολιτεία με πολιτεία, κομητεία με κομητεία, οι οθόνες γεμίζουν με δύο αποχρώσεις: κόκκινο για τους Ρεπουμπλικάνους, μπλε για τους Δημοκρατικούς, τουλάχιστον εδώ στις ΗΠΑ.
Η γνωστή σύμβαση του Ρεπουμπλικανικού κόκκινου και του Δημοκρατικού μπλε τυποποιήθηκε κατά τις προεδρικές εκλογές του 2000. Πριν από τότε, οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς δεν έδιναν σταθερά το ίδιο χρώμα σε κάθε κόμμα. Το 1976, το NBC ζωγράφισε τον Ρεπουμπλικανό Τζέραλντ Φορντ με μπλε και τον Δημοκρατικό Τζίμι Κάρτερ με κόκκινο, και το δίκτυο κράτησε το Ρεπουμπλικανικό μπλε και το Δημοκρατικό κόκκινο μέχρι την κάλυψή του το 1988. Άλλα δίκτυα έκαναν διαφορετικές επιλογές, συμπεριλαμβανομένης της ρύθμισης που είναι γνωστή σήμερα (Enda and Solly 2024).
Η παρατεταμένη διαμάχη Μπους-Γκορ μπορεί να βοήθησε να δοθεί στη συνέλευση η ισχύς της. Για εβδομάδες, οι εκλογικοί χάρτες παρέμειναν στην οθόνη, ενώ τα «κρεμασμένα τσαντ» συζητούνταν μέχρι αηδίας, παρουσιάζοντας επανειλημμένα τη χώρα με τα ίδια δύο χρώματα. Το Smithsonian προσδιορίζει τις εκλογές του 2000 ως το σημείο καμπής όταν οι «κόκκινες πολιτείες» και οι «μπλε πολιτείες» καθιερώθηκαν στο εθνικό πολιτικό λεξιλόγιο.
Ήταν μια πρακτική επιλογή προβολής, που έγινε έτσι ώστε οι θεατές να μπορούν να διαβάσουν ένα γράφημα με μια ματιά, αλλά σιγά σιγά έγινε κάτι άλλο: μια περιγραφή των ανθρώπων που ζουν εκεί.
Οι "κόκκινες" πολιτείες είναι "Δεξιές" και οι "Μπλε" είναι "Αριστερές". Αλλά από πού προήλθε όλη αυτή η ορολογία; Το μονοπάτι τρέχει πολύ πιο πίσω από την τηλεοπτική κάλυψη ειδήσεων.
Από πού προήλθε η αριστερά και η δεξιά
Οι λέξεις «αριστερά» και «δεξιά» μπήκαν στην πολιτική στη γαλλική επαναστατική συνέλευση του 1789. Ο προσανατολισμός που είχε σημασία ήταν του προέδρου της συνέλευσης: ποιος καθόταν στα δεξιά του, ποιος στα αριστερά του (Γαλλική Γερουσία χ.χ.). Το ερώτημα που χώριζε το δωμάτιο ήταν ο βασιλιάς. Οι βουλευτές που ήθελαν ένα ισχυρό βασιλικό βέτο συγκεντρώθηκαν στα δεξιά του προέδρου της συνέλευσης και εκείνοι που ήθελαν να περιορίσουν τη βασιλική εξουσία συγκεντρώθηκαν στα αριστερά. Το διακύβευμα ήταν πόση εξουσία θα διατηρούσε ο μονάρχης μέσα σε μια νέα συνταγματική τάξη.
Οι αναφορές τονίζουν διαφορετικές στιγμές κατά τη διάρκεια αυτών των μηνών συζήτησης, συμπεριλαμβανομένης της ψηφοφορίας για το βασιλικό βέτο στις 11 Σεπτεμβρίου. Η διαίρεση μεγάλωσε. δεν διατάχθηκε (Bienfait and van Beek 2014). Μόλις γεννήθηκαν, οι ετικέτες ταξίδεψαν. Έφυγαν από την αίθουσα και έγιναν γενικοί όροι για τον πολιτικό προσανατολισμό και το περιεχόμενό τους άλλαζε με τις διαμάχες κάθε γενιάς. Γιατί αυτές οι χωρικές λέξεις έγιναν τόσο ισχυροί φορείς ηθικής και κοινωνικής διαίρεσης;
Τα πρόβατα, τα κατσίκια και το μοχθηρό χέρι
Ακόμη και πριν οι βουλευτές πάρουν τις θέσεις τους, το δεξί και το αριστερό σήμαιναν ήδη κάτι. Στη σκηνή της κρίσης του Ευαγγελίου του Ματθαίου, τα πρόβατα τοποθετούνται στα δεξιά και τα κατσίκια στα αριστερά. Η ευλογία ακολουθεί τη μία πλευρά. Η καταδίκη ακολουθεί την άλλη (Ματθαίος 25:31-46).
Ακόμη και στη γλώσσα βλέπουμε την αγγλική λέξη sinister, που προέρχεται από τα γαλλικά, από το λατινικό sinister: αριστερά ή στην αριστερή πλευρά. Η πιο σκοτεινή του έννοια είναι ένα απολίθωμα της ηθικής ιστορίας που μπορεί να συσσωρεύσει μια απλή κατεύθυνση (Online Etymology Dictionary n.d., s.v. "sinister").
Ωστόσο, δεν υπάρχει καθολικός κανόνας ότι αριστερά σημαίνει κακό. Στη ρωμαϊκή αυγή, οι πινακίδες στα αριστερά θα μπορούσαν να είναι ευνοϊκές. Οι δυσμενείς συνειρμοί ενισχύθηκαν υπό την ελληνική επιρροή (Online Etymology Dictionary n.d.). Οποιοσδήποτε ισχυρισμός σχετικά με το τι «σημαίνει» μια κατεύθυνση πρέπει να ονομάσει την παράδοση που κάνει το νόημα.
Σε ένα άρθρο του 2014 με τίτλο Πολιτική Αριστερά και Δεξιά: Η πρακτική μας λογική, οι Frits Bienfait και Walter E. A. van Beek υποστηρίζουν ότι η πολιτική διάκριση βασίστηκε σε πολύ παλαιότερες συνήθειες ταξινόμησης που έχουν τις ρίζες τους στην πρωτοκαθεδρία του δεξιού χεριού. Το επιχείρημά τους βασίζεται στο έργο του ανθρωπολόγου Robert Hertz για τη θρησκευτική πολικότητα (Bienfait and van Beek 2014). Είναι μια ερμηνεία του γιατί η διάκριση άντεξε, όχι απόδειξη πρόθεσης.
Το μάτι πάνω από τη διακήρυξη
Οι Ελευθεροτέκτονες ήταν παρόντες στη Γαλλική Επανάσταση, αλλά δεν κινήθηκαν ως μπλοκ. Το Musée de la franc-maçonnerie περιγράφει αντιδράσεις που κυμαίνονται από ενθουσιασμό έως εχθρότητα (Musée de la franc-maçonnerie n.d.). Ο δούκας του Montmorency-Luxembourg, ο οποίος ως γενικός διοικητής διηύθυνε τη Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας καθημερινά, μετανάστευσε λίγο μετά την πτώση της Βαστίλης. Ο Μέγας Μάγιστρος του τάγματος, Φίλιππος της Ορλεάνης, πήγε προς την αντίθετη κατεύθυνση: ως «Philippe Égalité» ψήφισε υπέρ της εκτέλεσης του Λουδοβίκου XVI, αποκήρυξε τον Τεκτονισμό το 1793 και γκιλοτώθηκε τον Νοέμβριο. Οι δύο ανώτατοι αξιωματικοί του Γαλλικού Τεκτονισμού κατέληξαν σε αντίθετες πλευρές της Επανάστασης.
Αλλά αυτό το μάτι ανήκε σε ένα ευρύ χριστιανικό και μασονικό λεξιλόγιο. Η εμφάνισή του δείχνει ότι οι επαναστάτες δανείστηκαν ιερές εικόνες. Δεν δείχνει ότι κάποια μεμονωμένη οργάνωση συνέταξε το πρόγραμμα της επανάστασης (Musée Carnavalet n.d.; Ligou 1969).
Ο ιστορικός Daniel Ligou εντόπισε τι συνέβη στο μάτι στη συνέχεια. Αιωρήθηκε πάνω από τις διακηρύξεις των δικαιωμάτων και στη συνέχεια μετανάστευσε στις σφραγίδες των επαναστατικών επιτροπών και των επιτροπών παρακολούθησης. Εκεί αντιπροσώπευε την πολιτική επαγρύπνηση (Ligou 1969). Η Ligou συζητά επίσης το επίπεδο, το εργαλείο του κτίστη, ως κοινό έμβλημα ισότητας. Είναι προσεκτικός στο να διαχωρίζει τα κοινά σύμβολα από τις αποδείξιμες οδούς δανεισμού και παραδέχεται ότι είναι αβέβαιο αν το επαναστατικό μάτι προήλθε κατευθείαν από την εκκλησιαστική τέχνη ή μέσω των στοών (Ligou 1969).
Έτσι, από εδώ, ένα έμβλημα θεϊκής εποπτείας έγινε έμβλημα της πολιτικής επιτήρησης. Το μάτι του Θεού, που πρόσεχε τη δημιουργία, μετατράπηκε στο μάτι της επιτροπής, που πρόσεχε τους πολίτες. Η εξουσία άλλαξε χέρια. Το σύμβολο παρέμεινε.
Έλεος στο μπλε, σοβαρότητα στο κόκκινο
Αν θέλετε ένα σαφές σύστημα που να συνδέει την κατεύθυνση, την εξουσία και το κόκκινο και το μπλε μαζί, πρέπει να πάτε στον αποκρυφισμό. Αργότερα η Ερμητική Καμπάλα προμηθεύει ένα.
Στο 777 Revised του Aleister Crowley, η Queen Scale of Color (στήλη XVI, σειρές 4 και 5) αποδίδει το μπλε στο Chesed και το κόκκινο κόκκινο στο Geburah (Crowley [1955] 2019, πίνακας I). Η κλίμακα πρέπει να ονομαστεί, επειδή το ίδιο βιβλίο περιέχει πολλές χρωματικές κλίμακες. Κατά σύμβαση, ο Chesed κάθεται στα δεξιά και ο Geburah στα αριστερά. Chesed είναι έλεος, ή στοργική καλοσύνη. Geburah είναι δύναμη, κρίση, αυστηρότητα (Crowley [1955] 2019; Treister n.d.).
Παρατηρήστε την αντιστροφή. Σε αυτό το σχήμα, το δεξί είναι μπλε και το αριστερό είναι κόκκινο: το ακριβώς αντίστροφο του σημερινού αμερικανικού ζευγαρώματος. Και το "δεξιά" και το "αριστερά" εδώ είναι συμβολικές θέσεις, οι οποίες πρέπει να διατηρούνται διακριτές από το δεξί και το αριστερό ενός θεατή που κοιτάζει ένα διάγραμμα. Αυτή είναι μια σύγκριση μεταξύ συστημάτων, όχι ένα κλειδί που αποκωδικοποιεί τα μέρη.
Οι ημερομηνίες έχουν επίσης σημασία επειδή το 777 εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1909 και επεκτάθηκε ως 777 Αναθεωρημένο το 1955, με τις χρωματικές του κλίμακες να ανάγονται στη Χρυσή Αυγή (Crowley [1955] 2019). Αυτό είναι απόδειξη των ερμητικών αντιστοιχιών στη σύγχρονη εποχή. Ωστόσο, δεν αποτελεί απόδειξη για κάτι που σκεφτόταν κανείς το 1789.
Ούτε υπάρχει ένας ενιαίος «καμπαλιστικός» κώδικας. Ένα σχόλιο στο Zohar (Matot 259b) δίνει το Chesed και το δεξί λευκό, το Gevurah και το αριστερό κόκκινο, και αποδίδει μπλε στο Malkhut (Treister n.d.).
Μπαφομέτ: Δύο χέρια, ένα σώμα
Ο Baphomet του Éliphas Lévi, μια διαβόητη εικόνα, συνδέει επίσης το κάθετο και το πλάγιο μαζί: τα δύο χέρια κάθονται σε αντίθετες πλευρές του σώματος και σε αντίθετα ύψη (Lévi 1896; Strube 2016). (Παντού, «δεξιά» και «αριστερά» σημαίνουν τη δική της φιγούρας, τα οποία αντιστρέφονται από αυτή του θεατή.)
Ο Lévi αποκαλεί τη χειρονομία «σημάδι αποκρυφισμού». Συνδέει το χέρι που δείχνει προς τα πάνω με το λευκό φεγγάρι του Chesed και το χέρι που δείχνει προς τα κάτω με το μαύρο φεγγάρι της Geburah και διαβάζει το ζευγάρι ως την αρμονία του ελέους και της δικαιοσύνης (Lévi 1896, pt. 2, κεφ. 15). Τα φεγγάρια του είναι άσπρα και μαύρα.
Ο πίνακας ακολουθεί το αρχικό σχέδιο και την εξήγηση του ίδιου του Lévi. Αυτές είναι οι ανατομικές πλευρές της φιγούρας, όχι τα αριστερά και τα δεξιά του θεατή σε ένα διάγραμμα του Δέντρου της Ζωής (Lévi 1896; Strube 2016). Μπορείτε να διαβάσετε μια πιο εμπεριστατωμένη ανάλυση του συμβολισμού στο βιβλίο μου, Baphomet Revealed: Mysteries and Magic of the Sacred Icon.
Ο Lévi αλλού διαβάζει το εβραϊκό γράμμα aleph ως ανθρώπινη φιγούρα, το ένα χέρι προς τον ουρανό και το άλλο προς τη γη. Αυτή είναι η εσωτερική του ερμηνεία της επιστολής. Ονομάζει επίσης το ανδρόγυνο του Khunrath ως πρότυπο για την ένωση αρσενικού και θηλυκού του Baphomet (Lévi 1896).
Η εικόνα έχει πολιτική ιστορία. Ο ιστορικός Julian Strube τοποθετεί τον Baphomet στην εξέλιξη του Lévi από τα ριζοσπαστικά σοσιαλιστικά γραπτά που δημοσίευσε τη δεκαετία του 1840 ως Alphonse-Louis Constant. Στην ανάγνωση του Strube, η φιγούρα εκφράζει την απόπειρα σύνθεσης της θρησκείας, της επιστήμης και της πολιτικής από τον Lévi, συμπεριλαμβανομένου ενός οράματος μιας ιδανικής κοινωνικής τάξης(Strube 2016).
Να τι προσφέρει ο Βαφομέτ αυτό το επιχείρημα. Οι δύο πλευρές ανήκουν σε ένα σώμα. Το έλεος και η αυστηρότητα, διαλυτικά και δεσμευτικά, σχεδιάζονται ως απαραίτητοι εταίροι σε ένα σύνολο, όχι ως εχθροί. Κανένα χέρι δεν αντιπροσωπεύει ένα σύγχρονο κόμμα. Αλλά η εικόνα θέτει ένα ερώτημα που αξίζει να προωθηθεί: τι συμβαίνει όταν μια πολιτική κουλτούρα παίρνει δύο μισά μιας φιγούρας και τα μετατρέπει σε αντίπαλες ταυτότητες, η καθεμία πιστεύοντας ότι θα μπορούσε να ζήσει χωρίς την άλλη;
Από το Pazuzu στον θόλο του Καπιτωλίου
Τα σηκωμένα και κατεβασμένα χέρια είναι πολύ μεγαλύτερα από τον Lévi. Ο δαίμονας της Μεσοποταμίας Pazuzu εμφανίζεται συνήθως με το δεξί του χέρι σηκωμένο σε στάση χτυπήματος και το αριστερό του πόδι να προχωρά στην επίθεση. Η απειλή του τέθηκε σε λειτουργία: οι εικόνες του Pazuzu ήταν προστατευτικές, αναπτύχθηκαν ειδικά εναντίον του Lamashtu, του κινδύνου για τις μητέρες και τα βρέφη (Heeßel 2007).
Η Εικονογραφία των Θεοτήτων και των Δαιμόνων συζητά επίσης μια φιγούρα με το αριστερό χέρι σηκωμένο, αν και το αν είναι Pazuzu αμφισβητείται και η αναφορά δεν αποδίδει στην αντιστροφή αντίθετη μαγική λειτουργία (Heeßel 2007). Έτσι, ο Pazuzu υποστηρίζει μια σύγκριση μορφών και προστατευτικών χειρονομιών. Για τις πηγές του Baphomet, η αναφορά του ίδιου του Lévi στον Khunrath παραμένει ο ισχυρότερος κρίκος (Lévi 1896; Heeßel 2007).
Τώρα κοιτάξτε ψηλά. Το 1865, ο Κωνσταντίνος Μπρουμίδης ολοκλήρωσε την Αποθέωση της Ουάσιγκτον στο μάτι της Ροτόντας του Καπιτωλίου. Ο Αρχιτέκτονας του Καπιτωλίου προσδιορίζει κλασικές και αναγεννησιακές πηγές για το έργο, μεταξύ των οποίων και ο Ραφαήλ. Ο Ουάσινγκτον κάθεται ενθρονισμένος ανάμεσα σε αλληγορικές φιγούρες, με κλασικές θεότητες σε άλλα σημεία της σύνθεσης (Αρχιτέκτονας του Καπιτωλίου χ.χ.).
Στην τελική τοιχογραφία, το δεξί χέρι του Ουάσινγκτον απλώνεται προς τα έξω και προς τα κάτω, ενώ το αριστερό του κρατά ένα όρθιο σπαθί. Η ομοιότητα με τον Βαφομέτ είναι χαλαρή. Το δεξί χέρι του Μπαφομέτ δείχνει προς τα πάνω και το αριστερό προς τα κάτω. Το σηκωμένο χέρι του Ουάσινγκτον κρατά ένα σπαθί αντί να δείχνει. Οι δύο φιγούρες μοιράζονται ένα ζευγάρι αντίθετων χεριών, όχι μια επαναλαμβανόμενη χειρονομία.
Η πιο σταθερή σύνδεση αναγράφεται στον τίτλο. Η αποθέωση είναι η ανύψωση ενός ατόμου σε θεϊκή κατάσταση. Το Smithsonian περιγράφει την προπαρασκευαστική μελέτη του Μπρουμίδη, από το 1859 έως το 1862 περίπου, ως παρουσίαση του Ουάσινγκτον ως Δία (Αρχιτέκτονας του Καπιτωλίου n.d.; Smithsonian American Art Museum nd). Μια δημοκρατία που ιδρύθηκε ενάντια στους βασιλιάδες τοποθέτησε τον ιδρυτή της στους ουρανούς, ανάμεσα στους θεούς, πάνω από τα κεφάλια όλων όσων μπαίνουν στο νομοθετικό της σώμα.
Αυτή είναι η πιο άμεση πολιτική εφαρμογή από όλα μέχρι στιγμής. Η ιερή μορφή δεν εξαφανίζεται όταν ένα κράτος γίνεται κοσμικό. Ανατίθεται. Το μάτι του Θεού γίνεται το μάτι της επιτροπής. Ο θρόνος του Δία γίνεται έδρα για τον πρώτο πρόεδρο.
Τα χρώματα της πίστας
Η πολιτική δεν είναι η πρώτη αρένα όπου τα χρώματα χωρίζουν ένα πλήθος. Οι αρματοδρομίες της Ρώμης είχαν τις ομάδες τους και τα χρώματά τους είχαν τη θεολογία.
Η μαρτυρία μας είναι εχθρική. Ο Τερτυλλιανός, γράφοντας το De Spectaculis ως Χριστιανός που κάνει εκστρατεία κατά της παγανιστικής ψυχαγωγίας, περιγράφει τις θρησκευτικές έννοιες που λέει ότι προσκολλώνται στα αγωνιστικά χρώματα. Σύμφωνα με τον ίδιο, το λευκό και το κόκκινο ήρθαν πρώτα, ταιριαστά με το χειμώνα και το καλοκαίρι. Αργότερα, το κόκκινο αφιερώθηκε από κάποιους στον Άρη, το λευκό στους Ζέφυρους, το πράσινο στη Μητέρα Γη ή την άνοιξη και το μπλε στον ουρανό και τη θάλασσα ή το φθινόπωρο (Τερτυλλιανός, De Spectaculis 9).
Το ίδιο κεφάλαιο συνδέει το τέθριππο άρμα με τον ήλιο και το δίλογο με το φεγγάρι. Σύμφωνα με τον Τερτυλλιανό, ο αγώνας δεν ήταν ποτέ απλώς ένας αγώνας. Ήταν μια μεταμφιεσμένη λειτουργία.
Αυτό μας λέει τι πίστευε ένας πολεμιστής ότι σήμαιναν τα χρώματα, όχι τι πίστευαν όλοι οι οπαδοί στις κερκίδες, και δεν εξηγεί τίποτα για τα χρώματα των αμερικανικών πάρτι. Η αξία του είναι ως προηγούμενο. Ένας δημόσιος διαγωνισμός μπορεί να έχει νόημα πολύ πέρα από το ποιος θα περάσει πρώτος τα όρια.
Στην Κωνσταντινούπολη, τα αγωνιστικά χρώματα έγιναν κάτι πιο κοντά στις φυλές. Οι Μπλε και οι Πράσινοι ήταν αντίπαλες φατρίες αρμάτων των οποίων η πίστη ξεχύθηκε στους δρόμους της πόλης και στην πολιτική του αυτοκράτορα. Ο Προκόπιος τους περιγράφει στην αφήγηση του για την εξέγερση του Νίκα το 532 (Προκόπιος, Ιστορία των Πολέμων 1.24).
Το πορτρέτο του είναι αυστηρό. Το φραξιονιστικό μίσος, γράφει στην πραγματικότητα, θα μπορούσε να υπερισχύσει της φιλίας, του γάμου και της συγγένειας. Οι άνθρωποι διακινδύνευσαν τη ζωή τους για ένα όνομα και μια θέση στους αγώνες. Αυτός είναι ο χαρακτηρισμός του Προκόπιου, αλλά είναι εντυπωσιακός. Ένα χρώμα που ξεκίνησε σε μια φανέλα κατέληξε να ξεπεράσει το αίμα.
Μετά ήρθε η ανατροπή. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Νίκα, οι αντίπαλες φατρίες έκαναν για λίγο κοινό σκοπό. Η αναταραχή εξελίχθηκε σε άμεση αμφισβήτηση της διακυβέρνησης του Ιουστινιανού πριν συντριβεί με μεγάλη βία. Δύο πλευρές που υποτίθεται ότι ήταν μόνιμοι εχθροί ανακάλυψαν, για μια στιγμή, ένα κοινό παράπονο ενάντια στην εξουσία πάνω από τις δύο.
Οι Μπλε και οι Πράσινοι δεν ήταν πολιτικά κόμματα με τη σύγχρονη έννοια, αλλά δείχνει πώς ένα χρώμα μπορεί να σηματοδοτήσει τη συμμετοχή σε μια ομάδα της οποίας η συναισθηματική και πολιτική έλξη υπερβαίνει κατά πολύ τον σκοπό που τη δημιούργησε.
Σπάζοντας το ξόρκι
Από αυτά τα παραδείγματα προκύπτουν διάφορα μοτίβα:
• Η διάταξη των καθισμάτων έγινε πολιτική ορολογία.
• Οι κληρονομημένες θρησκευτικές εικόνες απέκτησαν επαναστατικές έννοιες.
• Τα χρώματα και οι χειρονομίες οργανώθηκαν σε εσωτερικά συστήματα αλληλογραφίας.
• Στον ιδρυτή μιας δημοκρατίας δόθηκαν τα χαρακτηριστικά ενός θεού.
• Τα χρώματα των φατριών έγιναν δείκτες του ανήκειν αρκετά έντονοι ώστε να υπερισχύσουν της οικογένειας.
Το ευρύτερο σημείο είναι ότι οι πολιτικοί θεσμοί κληρονομούν συμβολικές συνήθειες καθώς και ιδέες. Οι μορφές επιμένουν (το μάτι που παρακολουθεί, οι διχασμένες πλευρές, τα χρώματα μιας ομάδας) ακόμη και όταν αλλάζουν τα αντικείμενα πίστης. Τα παλιά δοχεία ξαναγεμίζουν συνεχώς.
Αυτό σημαίνει ο τίτλος με ένα ξόρκι, όχι μαγεία, και όχι έναν ισχυρισμό ότι ένα χρώμα μπορεί να κάνει οποιονδήποτε να ψηφίσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Υπό αυτή την έννοια, ένα ξόρκι είναι αυτό που κάνει η επαναλαμβανόμενη προσοχή και η συναισθηματική επένδυση σε ένα σύμβολο.
Παρακολουθήστε έναν χάρτη να συμπληρώνει, εκλογές μετά τις εκλογές, και το χρώμα σταματά να μοιάζει με αναφορά και αρχίζει να αισθάνεται σαν εαυτός. Είμαι άνθρωπος της μπλε πολιτείας. Αυτή είναι μια κόκκινη κομητεία. Ένα γραφικό που έχει σχεδιαστεί για να διαβάζεται με μια ματιά γίνεται ένας τρόπος να σε βλέπουν.
Η κατανόηση από πού προήλθε ένα σύμβολο δεν υποχρεώνει κανέναν να το εγκαταλείψει. Αντίθετα, ανοίγει ένα χάσμα μεταξύ του συμβόλου και της ταυτότητας που φαίνεται να αποδίδει. Το κόκκινο στον χάρτη σήμερα το πρωί είναι μια καταμέτρηση ψήφων σε ένα μέρος όπου πολλοί άνθρωποι ψήφισαν διαφορετικά. Το μπλε είναι το ίδιο. Ούτε η περιγραφή ενός γείτονα. Τα δύο χέρια του Βαφομέτ ανήκουν σε ένα σώμα. Τα δύο χρώματα του χάρτη ανήκουν σε μία χώρα. Το ξόρκι ισχύει μόνο όσο ξεχνάμε ότι κάποιος, πολύ πρόσφατα, απλώς επέλεξε τα χρώματα.
Θυμηθείτε: Τίποτα από αυτά αριστερά και δεξιά δεν είναι πραγματικό, εκτός αν το αφήσετε να γίνει το σύμβολο. Είναι όλα μια psyop της τάξης των δισεκατομμυριούχων. Πρέπει να γελάσεις με τον παραλογισμό αλλιώς θα έχει εξουσία πάνω σου. Σπάστε τα μάγια!
**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.
