ΕΥΔΑΙΜΟΝ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ,ΤΟ Δ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΤΟ ΕΥΨΥΧΟΝ ΚΡΙΝΟΜΕΝ...…
[Το μπλόγκ δημιουργήθηκε εξ αρχής,γιά να εξυπηρετεί,την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και την ελευθερία του λόγου...υπό το κράτος αυτού επιλέγω με σεβασμό για τους αναγνώστες μου ,άρθρα που καλύπτουν κάθε διάθεση και τομέα έρευνας...άρθρα που κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο κι αντιπροσωπεύουν κάθε άποψη και με τά οποία δεν συμφωνώ απαραίτητα.....Τά σχόλια είναι ελεύθερα...διαγράφονται μόνο τά υβριστικά και οσα υπερβαίνουν τά όρια κοσμιότητας και σεβασμού..Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές..]
Το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ ανακάλεσε ξαφνικά τον πρεσβευτή του στην Τουρκία, Τομ Μπαράκ, ο οποίος ήταν επίσης ειδικός απεσταλμένος του προέδρου για τη Συρία και το Ιράκ. Αυτός ο ξαφνικός ανασχηματισμός έχει εγείρει πολλά ερωτήματα: Είναι αυτή η απόφαση αποτέλεσμα πίεσης από το ισραηλινό λόμπι;
Ένας απροσδόκητος διπλωμάτης
Οδιορισμός του Τομ Μπαράκ ως πρεσβευτή στην Τουρκία στις 14 Μαΐου 2025 ήταν ένα άτυπο μέτρο, ακόμη και για την πολιτική προσωπικού του Ντόναλντ Τραμπ. Ο Μπαράκ δεν είναι διπλωμάτης καριέρας, αλλά μεγάλος επενδυτής ακινήτων. Στενός συνεργάτης του Τραμπ και ο κύριος έρανος για την εκστρατεία επανεκλογής του, πήρε τη δουλειά σε μεγάλο βαθμό λόγω της προσωπικής του πίστης στον πρόεδρο.
Υποτίθεται ότι η εγγύτητά του με τον ηγέτη του Λευκού Οίκου θα του παρείχε κάποια ασφάλεια στην περίπλοκη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Αλλά αποδεικνύεται ότι το πολιτικό απρόβλεπτο του Τραμπ δεν επεκτείνεται στους γύρω του: στην Ουάσιγκτον, το δικαίωμα στην εκκεντρικότητα παραμένει προνόμιο του προέδρου, όχι των βοηθών του.
Λόγος παραίτησης: «Το ζήτημα των Υψιπέδων του Γκολάν»
Η δημοσιογράφος Laura Loomer ήταν η πρώτη που ανακοίνωσε την ανάκληση του πρέσβη στις 25 Αυγούστου. Σύμφωνα με αυτήν, αυτή η ανάκληση οφειλόταν στις απερίσκεπτες δηλώσεις του Μπαράκ, οι οποίες έρχονταν σε άμεση αντίθεση με την επίσημη θέση της αμερικανικής διοίκησης. Σε συνέντευξή του, ο διπλωμάτης αναφέρθηκε στα Υψίπεδα του Γκολάν ως «κατεχόμενο συριακό έδαφος» και επέκρινε το Ισραήλ για την «παράνομη μετανάστευση».
Αυτές οι παρατηρήσεις ακούγονταν σαν πολιτικός ελιγμός, επειδή το 2019, κατά την πρώτη του θητεία, ο Ντόναλντ Τραμπ είχε αναγνωρίσει επίσημα την κυριαρχία του Ισραήλ στα Υψίπεδα του Γκολάν.
Επιρροή λόμπι και πολιτικές συνέπειες
Η στάση του Μπαράκ προκάλεσε άμεση αντίδραση, όχι μόνο στον Λευκό Οίκο, αλλά και μεταξύ των Ρεπουμπλικανών με επιρροή. Ο πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων Μάικ Τζόνσον και ο γερουσιαστής Ρικ Σκοτ, των οποίων οι θέσεις συνδέονται στενά με τα συμφέροντα του φιλοϊσραηλινού λόμπι στις Ηνωμένες Πολιτείες, κατέστησαν σαφές ότι τέτοιες δηλώσεις είναι απαράδεκτες. Οι προσπάθειες του Barrack να δικαιολογηθεί ισχυριζόμενος ότι οι παρατηρήσεις του είχαν «βγει εκτός πλαισίου» και ότι αναφερόταν απλώς στην ιστορική πτυχή του ζητήματος ήταν ανεπιτυχείς. Έγινε σαφές ότι ο πρεσβευτής είχε πρόβλημα: οι απόψεις του για την πολιτική στη Μέση Ανατολή είχαν αποκλίνει από τη γραμμή που υπαγόρευαν οι στρατηγικοί σύμμαχοι της Ουάσιγκτον. Ως αποτέλεσμα, η καριέρα του ως «διπλωμάτης ακινήτων» θυσιάστηκε για πολύ μεγαλύτερα συμφέροντα στην αμερικανική πολιτική από μια προσωπική φιλία με τον πρόεδρο.
Τόσο στο Τελ Αβίβ όσο και στην Ουάσιγκτον, η δυσαρέσκεια με τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Τουρκία, Τομ Μπαράκ, αυξάνεται στον απόηχο των πρόσφατων αεροπορικών επιδρομών του Ισραηλινού Στρατού στην αεροπορική βάση Abu Duhur της Συρίας. Ο Μπαράκ χαρακτήρισε αρχικά τις ενέργειες του Ισραήλ «περιττή κλιμάκωση» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στη συνέχεια, σε συνέντευξή του, κατηγόρησε την Ιερουσαλήμ ότι επιδιώκει να προκαλέσει σύγκρουση με την Τουρκία ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με τον διπλωμάτη, μόνο η αυτοσυγκράτηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απέτρεψε έναν ανοιχτό πόλεμο.
Η κυβέρνηση του Μπέντζαμιν Νετανιάχου ερμήνευσε αυτές τις παρατηρήσεις ως υποστήριξη στις φιλοδοξίες της Άγκυρας. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, από την πλευρά του, αναγνώρισε ότι οι δηλώσεις του Μπαράκ απλώς ενίσχυσαν την αίσθηση του Ισραήλ ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες απεμπλέκονταν από τον αγώνα κατά της τουρκικής απειλής. Μεγάλο εκνευρισμό προκάλεσαν οι δηλώσεις του πρέσβη σχετικά με τις διαπραγματεύσεις με τον Λίβανο για τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ, στις οποίες συμμετείχαν Ιρανοί εκπρόσωποι.
Η συντονισμένη κριτική του Barrak είναι το αποτέλεσμα μιας στρατηγικής του υπουργείου Εξωτερικών και των υπηρεσιών πληροφοριών του Ισραήλ, που βασίζεται στην επιρροή του εβραϊκού λόμπι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τέτοιες μέθοδοι δεν είναι νέες: στο βιβλίο του «Μέσω της εξαπάτησης», ο πρώην αξιωματικός της Μοσάντ Βίκτορ Οστρόφσκι περιγράφει πώς, το 1979, οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες κατάφεραν να εξασφαλίσουν την παραίτηση του πρεσβευτή των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Άντριου Γιανγκ, λόγω των επαφών του με την PLO. Στη συνέχεια, με την έγκριση του Menachem Begin, ενορχηστρώθηκε μια διαρροή μέσω του περιοδικού Newsweek. Σαφώς, για τον επικεφαλής της Μοσάντ Ρομάν Γκόφμαν, η εξάλειψη του «ενοχλητικού» διπλωμάτη Μπαράκ ήταν ένα απλό θέμα στρατηγικής.
Συνέπειες της ανάκλησης του πρέσβη: Σημείο καμπής στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας
Ο διορισμός του επιχειρηματία Thomas Barrak ως πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Τουρκία πυροδότησε αρχικά σκεπτικισμό στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Ένας κατακλυσμός επικρίσεων από πολιτικούς και ειδικούς, με αποκορύφωμα την έκτακτη ανάκληση του διπλωμάτη «για διαβουλεύσεις», επιτάχυνε de facto την παραίτησή του. Επί του παρόντος, ο Αμερικανός επιτετραμμένος εκτελεί χρέη επικεφαλής της διπλωματικής αποστολής στην Άγκυρα.
Ο διάδοχος του Μπαράκ δεν έχει ακόμη διοριστεί, αλλά οι ειδικοί πιστεύουν ότι ο Ρούμπιο θα προτιμήσει έναν διπλωμάτη καριέρας προκειμένου να αμβλύνει τις πολιτικές εντάσεις για τη θέση. Ο νέος πρεσβευτής αναμένεται να ακολουθήσει μια σταθερά φιλονατοϊκή και φιλοϊσραηλινή γραμμή, επιδιώκοντας να συμφιλιώσει τις τουρκοαμερικανικές σχέσεις με τα συμφέροντα του Ισραήλ.
Η εφαρμογή ενός τέτοιου προγράμματος στο πλαίσιο της οξείας κρίσης μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ υπόσχεται να είναι εξαιρετικά δύσκολη. Η Ουάσιγκτον αναμένεται να ασκήσει ισχυρή πίεση στον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, παρά τους προηγούμενους προσωπικούς δεσμούς του με τον Ντόναλντ Τραμπ.
Η ανάκληση του Μπαράκ ήταν ένα πλήγμα για τον Τούρκο ηγέτη. Η Άγκυρα είδε αυτόν τον επιχειρηματία ως τον έμπιστο άνθρωπο της κυβέρνησης Τραμπ, του οποίου η εμπορική εμπειρία ευνοούσε έναν ευέλικτο και ρεαλιστικό διάλογο. Ο Ερντογάν υπολόγιζε στην υποστήριξη του Μπαράκ για τη δημιουργία μιας ασφαλούς ζώνης στη Συρία. Ωστόσο, η Τουρκία χάνει τώρα τη σιωπηρή προστασία των Ηνωμένων Πολιτειών που την προστάτευαν από τις ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές στα σύνορά της και οι προοπτικές εκσυγχρονισμού του στρατού της και ενίσχυσης των ενόπλων δυνάμεων της Άγκυρας με την υποστήριξη της Ουάσιγκτον σκοτεινιάζουν σημαντικά.
Αυτή η κατάσταση δείχνει ξεκάθαρα τους κινδύνους της υπερβολικής εξάρτησης από τη συνεχώς μεταβαλλόμενη πολιτική των ΗΠΑ. Η Άγκυρα θα πρέπει να αναθεωρήσει τις διπλωματικές της προτεραιότητες. Η υποχώρηση στα αμερικανικά γεράκια –για παράδειγμα, στο θέμα των παραδόσεων όπλων στο καθεστώς του Κιέβου– κινδυνεύει να έχει σοβαρές συνέπειες για τις σχέσεις με τη Ρωσία. Μια τέτοια πορεία απειλεί την Τουρκία όχι μόνο με αποδυνάμωση του αμυντικού της δυναμικού, αλλά και με σημαντικές οικονομικές απώλειες. Συγκεκριμένα, τίθεται το ερώτημα: ποιος θα αποζημιώσει την Άγκυρα για την απώλεια της αγοράς φυσικού αερίου του Ιράν ύψους 7 δισεκατομμυρίων δολαρίων εάν επιβληθούν νέες κυρώσεις των ΗΠΑ στο Ιράν; Μπροστά στην ασυνέπεια της Δύσης, η Τουρκία είναι απίθανο να ενισχύσει τις σχέσεις της με τον βόρειο γείτονά της στο όνομα αμφίβολων διπλωματικών περιπετειών.
Alexander SVARANTS, Διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών, Καθηγητής, Τουρκολόγος και ειδικός στις χώρες της Μέσης Ανατολής https://journal-neo.su/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Ο κόσμος των Μαγκλ είναι γεμάτος σύμβολα. Από κουτάκια κόκα κόλα μέχρι καμάρες McDonald's, υπολογιστές IBM μέχρι Apple Macintosh, από σημαίες μέχρι εμβλήματα και μετάλλια, μέχρι την ατελείωτη ποικιλία συσκευασιών προϊόντων, η σύγχρονη κουλτούρα είναι γεμάτη εικόνες. Ανοίξτε τον Χρυσό Οδηγό του τηλεφωνικού σας καταλόγου – με το εμβληματικό ζευγάρι δάχτυλα που περπατούν – και θα βρείτε μυριάδες επαγγελματίες σχεδιαστές λογότυπων και καλλιτέχνες, πολλοί από τους οποίους έχουν εκπαιδευτεί σε κολέγια των οποίων οι κορυφές μπορεί να χρονολογούνται πριν από έναν αιώνα ή περισσότερο.
Walk or Don't Walk με βάση ένα φανάρι που αναβοσβήνει ένα μήνυμα που έχει σχεδιαστεί για να σας αποτρέψει από το να σας πατήσει ένα αυτοκίνητο – του οποίου το χαρακτηριστικό στολίδι του καπό το διαφοροποιεί από τους ανταγωνιστές του και το οποίο τροφοδοτείται από διαφορετικές μάρκες βενζίνης των οποίων η ταυτότητα μπορεί να γίνει αντιληπτή από μακριά ενώ ταξιδεύετε με μεγάλη ταχύτητα. Κοιτάξτε το ταμπλό και μπορείτε να εξακριβώσετε τα λειτουργικά πρότυπα, να προειδοποιηθείτε για προβλήματα στον κινητήρα και να μάθετε με εικονικά μέσα για το όχημα και τις ανέσεις του.
Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο με οπτικά αναγνωριστικά που προορίζονται να μεταφέρουν σημαντικές πληροφορίες με μια ματιά χωρίς να χρειάζονται λέξεις. Η εραλδική, τα διακριτικά σύμβολα των ευγενών οικογενειών πολεμιστών, ανάγεται στον Μεσαίωνα, όταν διεξάγονταν μεγάλα τουρνουά με κονταρομαχίες μεταξύ βαριά θωρακισμένων ιπποτών που φορούσαν προσωπίδες. Δεδομένου ότι τα άτομα ήταν αγνώριστα με τέτοιο εξοπλισμό, σχεδιάστηκαν μοναδικά οικόσημα για να αναγνωρίζουν τους μαχητές τόσο στους οπαδούς όσο και στους εχθρούς. Ταβέρνες και πανδοχεία, σιδεράδες χωριών, τυπογράφοι και εκδότες, κάθε λογής τεχνίτες και έμποροι ήταν τόσο αναγνωρίσιμοι στα χωριά και τις πόλεις πριν από χίλια χρόνια, όσο και στις σημερινές υπερφωτισμένες μητροπολιτικές περιοχές και στους πιο ήσυχους αγροτικούς κεντρικούς δρόμους. Ωστόσο, υπάρχει ένα άλλο επίπεδο συμβολισμού που υπερβαίνει το απλώς εμπορικό, κοινωνικά ενημερωτικό ή τεχνολογικά χρήσιμο.
Και αυτό είναι το σύμπαν των ιερών συμβόλων, των οποίων η απήχηση στα αρχετυπικά επίπεδα της ανθρώπινης ψυχής μπορεί να προκαλέσει πνευματική αλλαγή και να διευρύνει τη συνείδηση πέρα από τα όρια της εγκόσμιας πραγματικότητας. Σύμβολα που χρησιμεύουν ως πύλες σε βασίλεια γνώσης, δύναμης και κατανόησης που ενημερώνουν και ελέγχουν τη ζωή στη γη και, πιθανώς, τη μεταθανάτια κατάσταση της μη φυσικής ζωής. Σύμβολα που μπορούν να ανοίξουν το μυαλό στην επικοινωνία με πνευματικά όντα που καλωσορίζουν την ευκαιρία να αλληλεπιδράσουν με την ανθρώπινη συνείδηση. Σύμβολα που επιβεβαιώνουν στον επίδοξο μαθητή τη φύση των αληθειών που αναζητά.
Τα σύμβολα είναι το αλφάβητο του Νόμου της Αντιστοιχίας. Αυτή η καθολική αρχή αναγνωρίζει τη διασύνδεση όλων των πραγμάτων με όλα τα άλλα πράγματα, την ύπαρξη πολλαπλών σχέσεων μέσα στον καλειδοσκοπικό πλούτο της Φύσης.
Στο The Mystery Traditions, παρέθεσα την ακόλουθη δήλωση του Titus Burckhardt από το βιβλίο του Alchemy, «Ο αληθινός συμβολισμός εξαρτάται από το γεγονός ότι πράγματα που μπορεί να διαφέρουν μεταξύ τους ως προς το χρόνο, το χώρο, την υλική φύση και πολλά άλλα περιοριστικά χαρακτηριστικά, μπορούν να έχουν και να επιδεικνύουν την ίδια ουσιαστική ποιότητα».
Αυτό το άρθρο θα εξετάσει εν συντομία δύο σύμβολα μεγάλης σημασίας για την ανθρώπινη ζωή. Ελπίζω ότι ο αναγνώστης μπορεί να αποκτήσει μια εικόνα για τον πλούτο του θέματος και μια εκτίμηση για την πολλαπλότητα των ιδεών που εμπλέκονται στη μελέτη του συμβολισμού. Ελπίζω επίσης ότι μπορεί να προτείνει ένα μέσο με το οποίο μπορούν να εξερευνηθούν άλλα σύμβολα.
Ο Κύκλος
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με τον Κύκλο, ένα σύμβολο ενότητας, ολότητας και πληρότητας – μια φιγούρα που φαίνεται να περιέχει τα πάντα μέσα της. Ωστόσο, αντίστροφα, ορίζει και οριοθετεί τον χώρο. Έτσι, είναι ταυτόχρονα μια εικόνα διάκρισης, διαχωρισμού και διαφοράς – θέτοντας όρια μεταξύ αυτού που είναι μέσα και αυτού που είναι έξω. Είναι ένα φράγμα ενάντια στην εισβολή, προσφέροντας ένα κουκούλι προστασίας μέσα στο οποίο μπορεί να συμβεί η ανάπτυξη με ασφάλεια – το αυγό όπου το μωρό μπορεί να πάρει μορφή και να ωριμάσει, ο μαγικός κύκλος στον οποίο μπορεί να γίνει πνευματική πρόοδος.
Ο κύκλος είναι παραδοσιακά σύμβολο του Ήλιου. Για να καταλάβει κανείς την προέλευση αυτής της συσχέτισης, χρειάζεται μόνο να κοιτάξει ψηλά στον ουρανό. Με ένα σημείο στο κέντρο, ο κύκλος είναι η γλυφή του Ήλιου στο αλφάβητο της αστρολογίας. Το αστρολογικό ζωόμορφο του είναι το αρσενικό λιοντάρι, βασιλιάς των θηρίων, ισχυρός, αδηφάγος, γρήγορος, θαρραλέος, θριαμβευτής, βασιλικός. Είναι γεμάτος με μια αυτοπεποίθηση που επιτρέπει την απόλαυση του ελεύθερου χρόνου, ένα είδος καλοήθους αυταρέσκειας ή τεμπελιάς που πηγάζει από την κατανόηση του ρόλου του στην εύστοχα ονομαζόμενη υπερηφάνεια ή οικογένεια λιονταριών, την οποία κυβερνά.
Ο Ήλιος είναι σύμβολο της ανάστασης. Κάθε μέρα αναδύεται από τα βάθη της νύχτας για να φωτίσει σταδιακά τον κόσμο. Κατά τη διάρκεια της ημέρας αυξάνεται σε δύναμη και πάλλεται με ζωογόνο θερμότητα. Η ακτινοβολία του συντηρεί την ανάπτυξη των καλλιεργειών και τις δραστηριότητες όλων των ειδών στη γη. Καθώς η μέρα πλησιάζει στο τέλος της και το φως του ήλιου μειώνεται, στέλνει ακτίνες υπέροχου χρώματος που προαναγγέλλουν την παρακμή και την κάθοδό της, τον φαινομενικό θάνατό της καθώς πρόκειται να την καταπιεί ο δράκος της νύχτας. Και όμως την επαύριο βγαίνει ξανά, σπάζοντας τις αλυσίδες της φυλάκισής του, σηκώνεται για να προαναγγείλει τη νέα αυγή. Είναι η ενσάρκωση της συνέχειας και της ελπίδας, της δυνατότητας ζωής πέρα από το θάνατο και του θριάμβου στις αντιξοότητες.
Ο Ήλιος είναι σύμβολο του εαυτού και της αυτοσυνείδησης. Αντιπροσωπεύει τη μοναδική ατομικότητα κάθε όντος. Όπως ξεχωρίζει ανάμεσα στους φωστήρες του ουρανού, έτσι και ο καθένας μας είναι το κέντρο του δικού μας σύμπαντος. Αν και μπορεί να μην είναι αρκετά πολιτικό να το εκφράσουμε με λόγια, ο καθένας από εμάς αισθάνεται ότι είναι το κέντρο γύρω από το οποίο περιστρέφεται ο κόσμος, όπως τον ξέρουμε. Το Βιβλίο του Νόμου εκφράζει αυτή την εικόνα όμορφα στο απόσπασμα, «Στη σφαίρα είμαι παντού το κέντρο, καθώς αυτή, η περιφέρεια, δεν βρίσκεται πουθενά». Ενώ υπάρχουν πολλοί που τους αρέσει να φαντάζονται τους εαυτούς τους ως άμορφους κυματισμούς σε ένα παγκόσμιο συνεχές, η ίδια η Φύση επαναστατεί ενάντια σε αυτή τη φαντασίωση. Ο Ήλιος είναι η απόδειξή της.
Στη μυθολογία του κόσμου, ο Ήλιος είναι η αρχετυπική ουσία πολλών θεοτήτων που εκτείνονται σε όλους τους πολιτισμούς ενώ μοιράζονται την ίδια ταυτότητα.
Ο Ρα στο αιγυπτιακό πάνθεον έχει κεφάλι γερακιού. Το γεράκι βλέπει μακριά, κατοικεί στα ύψη του ουράνιου περιβάλλοντος, είναι γρήγορο σαν ακτίνα φωτός, ικανό να διαπεράσει όλο το σκοτάδι και τα βάθη για να αρπάξει την τροφή του από τα μυριάδες πλάσματα στα οποία βασιλεύει. Ο Ρα είναι ο δημιουργός θεός, τόσο η σπίθα που ζωντανεύει τον κόσμο όσο και η ενέργεια που τον διατηρεί ζωντανό. Ο Ρα ήταν ο πρώτος και πιο ισχυρός από τους θεούς. Όπως ο Ήλιος, ο ρόλος του είναι αυτός της προβολής, της ηγεσίας και της κυριαρχίας.
Ο Ήλιος υπάγει τους θεούς της ανάστασης, τους σωτήρες που ενεργούν ως μυθικοί μεσολαβητές μεταξύ της Θεότητας και της ανθρωπότητας. Ο Ήλιος είναι το μάτι του Θεού που παρακολουθεί τη δημιουργία του – εμφανώς, αναπόφευκτα, σταθερά πανταχού παρών στον κόσμο μας για να μάθουμε το μάθημα της δικής μας ουσίας. Ο Ήλιος είναι ο σύνδεσμος, ο εκπρόσωπος, ο πρίγκιπας, ο αντιβασιλέας και ο γιος του Θεού – ορατός εκπρόσωπος του Αόρατου Πατέρα όλων. Ως εκ τούτου, είναι ο Ιησούς, ο Άδωνις, ο Βάκχος, ο Κρίσνα, ο Απόλλωνας, ακόμη και ο Βούδας. Ο θάνατός του υφίσταται ως έμπνευση για εμάς μιας ζωής πέρα από αυτό, προσφέροντας την υπόσχεση της νίκης επί των χθόνιων καταστάσεων της ανυπαρξίας.
Το Δέντρο της Ζωής
Στο διάγραμμα του Δέντρου της Ζωής (σελίδα 16) – η παραδοσιακή εσωτερική γεωμετρική αναπαράσταση της μυστικιστικής ολότητας της ύπαρξης – ο Ήλιος είναι ο αριθμός έξι, η Σεφίρα, ή σφαίρα, του Τιφαρέθ, της Ομορφιάς. Ο Τίφαρεθ βρίσκεται στην ισορροπία, στη μέση της απόστασης μεταξύ της ανώτατης σφαίρας του Κέτερ, του Στέμματος – του Σημείου, της πρώτης εκδήλωσης του Άπειρου – και της κάτω σφαίρας του Μαλκούτ, του Βασιλείου – του κόσμου της τρισδιάστατης φυσικής πραγματικότητας στον οποίο ζούμε. Το Tiphareth καταλαμβάνει τον κεντρικό από τους τρεις πυλώνες του Δέντρου της Ζωής, τον Μεσαίο Πυλώνα, που περιβάλλεται εκατέρωθεν από τους Στύλους του Ελέους και της Αυστηρότητας.
Καθώς ο Ήλιος είναι το Tiphareth, ο αριθμός έξι, το γεωμετρικό του σχήμα είναι το εξάγραμμα. Το εξάγραμμο αποτελεί περαιτέρω παράδειγμα της φύσης του Ήλιου ως μεσολαβητή ή σημείου ισορροπίας μεταξύ πάνω και κάτω, ουρανού και γης, Θεού και ανθρώπου. Το εξάγραμμο σχηματίζεται από την ένωση του ανερχόμενου αρσενικού τριγώνου της Φωτιάς και του κατερχόμενου θηλυκού τριγώνου του Νερού. Ο αριθμός έξι, ή εξάδι, ονομάστηκε «η τελειότητα των μερών» από τον Πυθαγόρα. Αυτό μας υπενθυμίζει ότι το Tiphareth (Ομορφιά) είναι η σφαίρα της Αρμονίας. Και η αρμονία παράγεται από την ένωση διακριτών και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ασύμφωνων στοιχείων, για να παραχθεί ένα ενιαίο και αισθητικά ευχάριστο σύνολο. Ο Πυθαγόρας παρατήρησε ότι ο αριθμός έξι είναι το πρώτο μείγμα περιττών και ζυγών, που είναι ο πολλαπλασιασμός του δύο επί το τρία. Οι Πυθαγόρειοι όρισαν τους περιττούς αριθμούς ως αρσενικούς και τους ζυγούς αριθμούς ως θηλυκούς. Έτσι, μας υπενθυμίζεται για άλλη μια φορά ότι ο αριθμός έξι και το εξάγραμμο αντιπροσωπεύουν την ένωση αρσενικού και θηλυκού, την αρμονία στην οποία βασίζεται όλη η δημιουργία.
Το μέταλλο του Ήλιου είναι ο χρυσός, το φωτεινότερο και πιο όμορφο από όλα, του οποίου η αξία υπήρξε αμετάβλητος δείκτης πλούτου και μέσο ανταλλαγής για χιλιετίες. Μια επίσκεψη σε οποιαδήποτε εκλεκτή αιγυπτιακή συλλογή, είτε σε μουσείο είτε στις σελίδες ενός βιβλίου, θα δείξει την εξέχουσα θέση του χρυσού ως το επιλεγμένο μέταλλο της φαραωνικής εικονογραφίας και αρχιτεκτονικής. Ομοίως, ο χρυσός ήταν το μέταλλο που επιλέχθηκε για τα περισσότερα από τα τελετουργικά εργαλεία στο Ναό του Σολομώντα. Χρησιμοποιήθηκε επίσης για να καλύψει την ιερή Κιβωτό της Διαθήκης. Η μεσαιωνική και αναγεννησιακή Ευρώπη χρησιμοποιούσε ελεύθερα χρυσό σε εκκλησίες, ιερά και παλάτια, όπως και οι Αζτέκοι, οι Μάγια, οι Ινδοί και οι Κινέζοι βασιλείς και ιερατεία. Ο χρυσός είναι το απόλυτο σύμβολο της τελειότητας που φτάνει ο αλχημιστής – ο οποίος αφαιρεί σε αμέτρητα στάδια τις μυριάδες ακαθαρσίες που συνθέτουν τον μόλυβδο και επιτρέπει τη μετατροπή και τον εξευγενισμό του στον βασιλιά των μετάλλων.
Στο σώμα, ο Ήλιος είναι η καρδιά, συμβολικά το πιο σημαντικό όργανο. Η καρδιά είναι το κεντρικό αντλιοστάσιο του αίματος, η ουσία της ζωής. Όλη η επιβίωση και η υγεία εξαρτώνται από την τακτική και συνεπή κίνησή του. Θεωρούμενη από καιρό ως η έδρα του θάρρους, η καρδιά ξεριζώθηκε από το στήθος των εχθρών και φαγώθηκε από αρχαίους πολεμιστές, για να αυξήσουν τη δύναμή τους καταπίνοντας την ουσία άξιων αντιπάλων. Στην καθομιλουμένη μιλάμε για ένα άτομο «με καρδιά» για να περιγράψουμε το κίνητρο και την αυτοπειθαρχία που απαιτούνται για να ακολουθήσει μια πορεία επιτυχίας στη ζωή. Η καρδιά υποδηλώνει ειλικρίνεια, την εκτίμηση της ουσίας του εαυτού σε δράση. Είναι επίσης η συμβολική έδρα της αγάπης, η κινητήρια δύναμη που συντηρεί τον κόσμο από γενιά σε γενιά.
Μεταξύ των μερών της Ψυχής στην Καμπάλα, ο Ήλιος είναι ένα από τα έξι από τα δέκα Σεφιρόθ που συνθέτουν τη διάνοια, γνωστά ως Ρουάχ. Και εδώ, ο Ήλιος λειτουργεί ως μεσολαβητής μεταξύ των ανώτερων επιπέδων της ψυχής (του Εαυτού, της Δύναμης της Ζωής και της Διαίσθησης) και της χαμηλότερης όψης της (της Ζωικής Ψυχής της Φύσης). Η Διάνοια ζυγίζει και αναλύει, αποφασίζει για την κατάλληλη ανταπόκριση στη διέγερση από πάνω και από κάτω. Λειτουργεί ως μεσολαβητής μεταξύ «ουρανού» και «γης».
Στο επίπεδο της πνευματικής εμπειρίας, ο Ήλιος είναι σύμβολο της μαγικής αρετής της Αφοσίωσης στο Μεγάλο Έργο, το μονοπάτι μέσω του οποίου ένας ζηλωτής μπορεί να φτάσει στα ύψη των πνευματικών δυνατοτήτων. Το στάδιο της μύησης που αντιπροσωπεύεται από το Tiphareth, τη σφαίρα του Ήλιου, είναι γνωστό ως η Γνώση και η Συνομιλία του Αγίου Φύλακα Αγγέλου. Αυτό μπορεί χαλαρά να γίνει κατανοητό ως το σημείο στο οποίο η ανοδική κίνηση της ψυχής συναντά μια βαθιά ανταπόκριση από τα ανώτερα επίπεδα της Θεότητας. Μια άμεση αλληλεπίδραση συμβαίνει στη συνείδηση του ζηλωτή που επιτρέπει την κατανόηση της συνεχιζόμενης αποστολής κάποιου, της πραγματικότητας της πίστης του στην αναζήτηση και της φύσης των καθηκόντων και των υποχρεώσεων υπό τις οποίες πρόκειται να συνεχίσει. Μια τέτοια αλληλεπίδραση είναι μια τέλεια έκφραση του συνόλου συμβόλων που αρχίσαμε να εξερευνούμε με τον Κύκλο.
Η Σελήνη
Για να εξισορροπήσουμε αυτόν τον Ηλιακό διαλογισμό, ας στραφούμε τώρα στη Σελήνη. Αντιπροσωπεύεται από διάφορες γλυφές στο αστρολογικό αλφάβητο λόγω των πολλών σταδίων του περάσματός της κατά τη διάρκεια των είκοσι οκτώ ημερών του σεληνιακού κύκλου από τη Νέα στην Πανσέληνο. Ωστόσο, η Ημισέληνος είναι το τυπικό αστρολογικό σύμβολο της Σελήνης.
Η Σελήνη είναι ο ασυνείδητος εαυτός. Αντιπροσωπεύει τα κρυμμένα μέρη της ψυχής από τα οποία πηγάζουν οι διαθέσεις, τα συναισθήματα, τα όνειρα και η διαίσθηση. Τα βάθη της ψυχής είναι το ίδιο το βασίλειο των εικόνων. Ο ασυνείδητος νους είναι η πηγή της μαγείας και της μαγείας – στην οποία οι κρυφές δυνάμεις της φύσης τίθενται σε λειτουργία με άμεση έκκληση από τις κρυμμένες δυνάμεις του εαυτού. (Σε πρακτικό επίπεδο, για να αποκτήσετε πρόσβαση σε τέτοια βαθύτερα επίπεδα συνείδησης, η λογική διάνοια πρέπει να επιστρατευτεί για να βοηθήσει στη στρατηγική ενός μέσου για να παρακάμψει τον εαυτό της.) Η Σελήνη είναι το σύμβολο της καθολικότητας, του συλλογικού ασυνείδητου, του πληρώματος, όπου ο ατομικός εαυτός ενώνεται με το παγκόσμιο ρεύμα ζωής.
Η Σελήνη αντιπροσωπεύει παραδοσιακά τη Θεά, το συμπλήρωμα της ηλιακής αρσενικής θεότητας. Στην Αίγυπτο, είναι η Ίσις, η Μάγισσα. Η Ίσις είναι μια πολύπλοκη θεότητα που αναγνωρίζεται ως σύντροφος τόσο του Ρα όσο και του Όσιρι, Άρχοντα του Κάτω Κόσμου. Είναι γνωστή ως κόρη και ερωμένη του Ρα και σύζυγος και αδελφή του Όσιρι. (Ο Όσιρις μπορεί να θεωρηθεί η νυχτερινή όψη του Ρα – του θεού Ήλιου κάτω από τον ορίζοντα, Άρχοντα του βασιλείου του θανάτου. Τα σύμβολα, όπως μπορεί να έχει παρατηρήσει ο αναγνώστης, τείνουν να τρέχουν μαζί. Η ρευστότητά τους και η τάση τους προς τη μεταστοιχείωση είναι μεταξύ των μαθημάτων τους.)
Η Σελήνη ταυτίζεται περαιτέρω με θεές όπως η Περσεφόνη, της οποίας η θητεία στον Κάτω Κόσμο εξισορροπείται από τον χρόνο της στη γη. Η Νταϊάνα, η όμορφη παρθένα θεά του κυνηγιού, είναι ένα άλλο σεληνιακό αρχέτυπο, όπως και η Μαρία, η Αθηνά, η Βέστα, η Κουάν Γιν, η Αστάρτη, η Ινάννα και η Κάλι. Τα σύμβολα της Σελήνης και της Αφροδίτης τρέχουν σε στενή παραλληλότητα (όπως και αυτά του Ήλιου και του Άρη), επομένως μπορεί κανείς εύκολα να συμπεριλάβει τη Χάθορ, την Αφροδίτη και την Αφροδίτη, καθώς και πιο σκούρα θηλυκά αρχέτυπα όπως η Λίλιθ, η Ερεσκιγκάλ, η Εκάτη και η Ασταρώθ.
Όπως οι φάσεις της Σελήνης, το αρχέτυπο της Γυναίκας συνδέεται στενά με το χρόνο και τους ρυθμούς της ζωής – από τα παλιρροϊκά μοτίβα του ωκεανού μέχρι τον εμμηνορροϊκό κύκλο. Η φυσική τριπλή όψη του θηλυκού αρχέτυπου συνδέεται παραδοσιακά με την έμμηνο ρύση: η παρθενική νεότητα, η σύζυγος και η μητέρα και η κόρη. Πολλά ημερολόγια βασίζονται στη Σελήνη, μεταξύ των οποίων το εβραϊκό και το μουσουλμανικό ημερολόγιο που χρησιμοποιούνται σήμερα.
Η Σελήνη είναι σύμβολο γονιμότητας στην ταύτισή της με τη Γυναίκα, την κιβωτό της ζωής που πλέει στις θάλασσες του χρόνου. Οι κύκλοι της Σελήνης ρυθμίζουν επίσης τη φύτευση και τη συγκομιδή, και έτσι ταυτίζεται με την τροφή και τη διατροφή.
Σε φυσικό επίπεδο, η Σελήνη αντανακλά το φως του Ήλιου τη νύχτα. Περιγράφεται ως «νεκρός» πλανήτης, δηλαδή χωρίς μετρήσιμο ενεργό πυρήνα. Ενώ αυτά τα γεγονότα είναι πτυχές του θηλυκού αρχέτυπου, ιδιαίτερα αυτή της φάσης Hag ή Crone και της σκοτεινής πλευράς της δύναμης των μαγισσών, υπάρχουν πολλά περισσότερα που πρέπει να ληφθούν υπόψη. Η Σελήνη είναι το νυχτερινό συμπλήρωμα του Ήλιου. Το πώς φωτίζει τη νύχτα μπορεί να έχει λιγότερο άμεση σημασία από το γεγονός ότι το κάνει. Περπατώντας στην ύπαιθρο υπό το φως της Σελήνης, δεν έχει σημασία αν το φως που μας καθοδηγεί αντανακλάται ή είναι εγγενές.
Στο Δέντρο της Ζωής, η Σελήνη είναι το Yesod, το Θεμέλιο, η ένατη Σεφίρα. Το Yesod βρίσκεται επίσης στον Μεσαίο Πυλώνα, ακριβώς κάτω από το Tiphareth, και ακριβώς πάνω από τον φυσικό κόσμο του Malkuth, της δέκατης Sephira. Το Yesod ολοκληρώνει τη γεωμετρική συμμετρία του προηγούμενου Sephiroth, ενώ το Malkuth κρέμεται σαν μενταγιόν από το Δέντρο.
Το Yesod είναι ο κόσμος των εικόνων και των ιδεών (άγγελοι) λίγο πριν από την ενσάρκωσή τους στην ύλη και τη μορφή του Malkuth. Η Σελήνη είναι του Διαμορφωτικού Κόσμου, Yetzirah, το βασίλειο των αιτιών πίσω από το πέπλο της φυσικής ζωής, το αστρικό επίπεδο του οποίου οι δονητικοί κυματισμοί ενημερώνουν τον κόσμο της ουσίας.
Το Yesod είναι ο αριθμός εννέα, ο αριθμός των μηνών της εγκυμοσύνης. Με δυνατότητα μείωσης σε τρία, το εννέα είναι το πρώτο τετράγωνο ενός περιττού αριθμού. (Το τρία είναι «η πρώτη και σωστή ένωση των ενοτήτων», δηλαδή, είναι η επέκταση από το Σημείο, στη Γραμμή, στο Επίπεδο, αυτοτελές από μόνο του.) Το εννέα ονομαζόταν «Ωκεανός» ή «Ορίζοντας» από τους Πυθαγόρειους επειδή είναι το ύψος των αριθμών: το να πας πιο μακριά στο δέκα είναι μόνο μια επιστροφή στο ένα. Το εννέα είναι το φυσικό όριο του αριθμού.
Το μέταλλο της Σελήνης είναι το ασήμι, το άλλο παραδοσιακό νόμισμα του βασιλείου, υπερασπιστής της αξίας, μέσο ανταλλαγής και σύμβολο της ομορφιάς του ορυκτού κόσμου – λαμπερό και φωτεινό, καθαρής σύνθεσης.
Στο σώμα, η Σελήνη είναι τα γεννητικά όργανα, τα όργανα της γένεσης και η αισθησιακή, ενστικτώδης, επίμονη φωτιά εκείνων των παθών πάνω στα οποία χτίζονται και καταστρέφονται ζωές και βασίλεια. Ένας απείθαρχος κόσμος υπερβολής που μπορεί να διοχετευθεί μέσω της μύησης για να γίνει η μηχανή της εκδήλωσης και της μεγάλης δύναμης.
Στο επίπεδο της πνευματικής εμπειρίας, η Σελήνη συνδέεται με τη μαγική αρετή της Ανεξαρτησίας. Πόσο ενδιαφέρον είναι ότι μετά τη συζήτηση της καθολικότητας και της ταυτότητάς της με το ασυνείδητο – καθώς και τον χαρακτηρισμό της Σελήνης ως «αντανάκλασης» του Ήλιου – θα ταυτιζόταν με την Ανεξαρτησία. Ίσως το μάθημα εδώ είναι ότι καθώς το Yesod είναι το Θεμέλιο, το Έργο μπορεί να λάβει χώρα μόνο μέσα στο άτομο. Πρέπει να μάθουμε να διαχωρίζουμε τα πολλά σκέλη των κληρονομικών και περιβαλλοντικών τάσεων προκειμένου να αποκαλύψουμε την αληθινή και μοναδική φύση μας.
Ενώ έχουμε εξερευνήσει πολλές πτυχές αυτών των δύο σημαντικών συμβόλων, έχουμε αγγίξει μόνο την επιφάνεια. Θα ήταν δυνατό να γραφτούν τόμοι για τον αρχετυπικό συμβολισμό του Ήλιου και της Σελήνης. Κοιτάζοντας τις διδασκαλίες που υπονοούνται στον Κύκλο και την Ημισέληνο, έχουμε εισέλθει σε έναν κόσμο, ή μάλλον σε ένα σύμπαν, μαγείας, αστρολογίας, μυθολογίας, θρησκείας, ηθικής, ψυχολογίας, αστρονομίας, βιολογίας, φυσικής και ιστορίας. Το πιο σημαντικό, έχουμε δει ένα μονοπάτι μέσω του οποίου άνδρες και γυναίκες μπορούν να επιτύχουν τους απώτερους στόχους της ζωής μας – πνευματικό επίτευγμα, παγκόσμια συνείδηση, ενότητα με τον Θεό και την επίτευξη του Μεγάλου Έργου.
Οι πεζοί μπορούν ακόμα να διασχίσουν με ασφάλεια το δρόμο υπακούοντας στα φώτα που αναβοσβήνουν με σημάδια σηκωμένων χεριών ή φιγούρες σε κίνηση. Ας πραγματοποιήσουμε τη δική μας άνοδο στα κοσμικά όρια της Αιωνιότητας μέσω των ιερών συμβόλων της Μύησης.
Ανήκε ο Ζανόνι σε αυτή τη μυστικιστική Αδελφότητα, η οποία, σε μια παλαιότερη εποχή, καυχιόταν για μυστικά από τα οποία η Φιλοσοφική Λίθος δεν ήταν παρά το λιγότερο; που θεωρούσαν τους εαυτούς τους κληρονόμους όλων όσων είχαν διδάξει οι Χαλδαίοι, οι Μάγοι, οι Γυμνοσοφιστές και οι Πλατωνιστές; και που διέφεραν από όλους τους σκοτεινότερους Υιούς της Μαγείας στην αρετή της ζωής τους; την καθαρότητα των δογμάτων τους και την επιμονή τους, ως θεμέλιο κάθε σοφίας, στην υποταγή των αισθήσεων και στην ένταση της Θρησκευτικής Πίστης;
– Zanoni, Sir Edward Bulwer Lytton
Οι σημερινές κυβερνήσεις έχουν να κάνουν όχι μόνο με άλλες κυβερνήσεις, με αυτοκράτορες, βασιλιάδες και υπουργούς, αλλά και με τις μυστικές εταιρείες που έχουν παντού τους αδίστακτους πράκτορές τους και μπορούν την τελευταία στιγμή να ανατρέψουν όλα τα σχέδια των κυβερνήσεων. – Βρετανός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Ντισραέλι, 1876
Δύο πολύ διαφορετικές απόψεις για τις μυστικές κοινωνίες αποκαλύπτονται στα παραπάνω αποσπάσματα. Το πρώτο περιγράφει μια πνευματική αδελφότητα δεσμευμένη στη Σοφία και καθοδηγώντας την ανθρωπότητα προς το βασίλειο του Άπειρου. Το δεύτερο επιδιώκει να εκθέσει τις μηχανορραφίες των αναζητητών εξουσίας που καλύπτουν τις χειραγωγικές τους ατζέντες στο σκοτάδι. Εκτός από τις πνευματικές και πολιτικές μυστικές εταιρείες, θα μπορούσε κανείς να προσθέσει εγκληματικές μυστικές εταιρείες όπως η Μαφία, ή ακόμα και μυστικές ελίτ στρατιωτικές μονάδες – καμία από τις οποίες δεν θα συζητηθεί εδώ.
Όλες οι μυστικές εταιρείες μοιράζονται ορισμένα θεμελιώδη θέματα. Η συμμετοχή περιορίζεται σε όσους έχουν διαρκές ενδιαφέρον για το θέμα. Έτσι, μια πνευματική ομάδα θα προσελκύσει ανθρώπους που αναζητούν περισσότερη γνώση για έναν συγκεκριμένο δάσκαλο ή τύπο πρακτικής. Ο μαθητής γνωρίζει το θέμα εκ των προτέρων και θα προσεγγίσει την ομάδα για περαιτέρω οδηγίες. Πιο σπάνια, ένα άτομο μπορεί να «χτυπηθεί» από την ομάδα λόγω μιας αντιληπτής συγγένειας με τον σκοπό του.
Σε μια πολιτική μυστική κοινωνία, η συμμετοχή περιορίζεται σε όσους μοιράζονται μια ιδεολογική συγγένεια με τους στόχους που αντιπροσωπεύει η ομάδα. Στο πιο απομακρυσμένο άκρο του πολιτικού φάσματος, η αποστολή θα είναι η επανάσταση. Μια τέτοια κοινωνία θα κάνει τα πάντα για να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Γενικά θα υπάρχουν μικροί ημιαυτόνομοι πυρήνες που θα λειτουργούν σε γενική συνεννόηση, αλλά με αποκοπές που εισάγονται σε όλα τα επίπεδα για την προστασία των άλλων μελών από την έκθεση ή την προδοσία. Αυτός ο τύπος κοινωνίας αντιπροσωπεύεται από μια σύγχρονη ομάδα όπως η Αλ Κάιντα. Οι διαβόητοι Weathermen των δεκαετιών του 1960 και του 1970 είχαν παρόμοια δομή. Το παράνομο επαναστατικό μοντέλο αναπτύχθηκε και τελειοποιήθηκε από τον Χασάν-ι-Σαμπάχ, ηγέτη του Τάγματος των Ασσασίνων των Νιζαριτών Ισμαηλιτών μεταξύ του τέλους του 11ου και των αρχών του 12ου αιώνα.
Σε ένα άλλο πολιτικό επίπεδο βρίσκονται ιδεολογικές ομάδες όπως το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων ή οι συμμετέχοντες στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ. Εδώ βρίσκουμε ηγέτες στην πολιτική, τις επιχειρήσεις, τα οικονομικά, την εκπαίδευση και τα μέσα ενημέρωσης που μπορεί να μοιράζονται την πίστη στην αξία των παγκόσμιων λύσεων. βρίσκονται σε υψηλές θέσεις εξουσίας και επιρροής. και αντιπροσωπεύουν διαφορετικά επίπεδα εμπλοκής με τον εσωτερικό κύκλο της ομάδας. Τα περισσότερα μέλη απλώς καλωσορίζουν την ευκαιρία να συναναστραφούν με άλλες γνωστές προσωπικότητες και τιμώνται με το να τους προσφέρονται προνόμια μέλους ή συμμετοχής. Ωστόσο, η ιδεολογία στα υψηλότερα επίπεδα τέτοιων ομάδων υποστηρίζει μια παγκόσμια κυβέρνηση – που θα διοικείται από μια τάξη ειδικών και σχεδιαστών, στους οποίους θα έχει ανατεθεί η λειτουργία κεντρικά οργανωμένων κοινωνικών και πολιτικών θεσμών. Αν και τα μέλη μπορεί να πειστούν να προσθέσουν τις σημαντικές φωνές τους σε ορισμένες διεθνικές πολιτικές και οικονομικές πολιτικές, μπορεί να μην είναι τόσο υποστηρικτικά (ή ακόμη και να γνωρίζουν) τις μακροπρόθεσμες φιλοδοξίες του εσωτερικού κύκλου. Ενώ αυτές οι ομάδες συχνά πραγματοποιούν τις συναντήσεις τους μυστικά, οι λίστες μελών τους είναι θέμα δημόσιας καταγραφής. Είναι η κεντρική ατζέντα που είναι μεταμφιεσμένη.
Ο Adam Weishaupt ίδρυσε τους Βαυαρούς Illuminati το 1776. Οι Illuminati θεωρούνται από πολλούς ότι εκτείνονται στο χάσμα μεταξύ της πνευματικής και της πολιτικής μυστικής κοινωνίας. Συχνά πιστώνονται (ή κατηγορούνται) ότι επηρέασαν τη Γαλλική Επανάσταση το 1787, οι Illuminati δίδαξαν ένα δόγμα κοινωνικής και πολιτικής απελευθέρωσης που εξαρτιόταν από την ισότητα των ανθρώπων, τον εναγκαλισμό του ορθολογισμού και την άρνηση του στέμματος και της εκκλησίας ως νόμιμων θεσμών για τη ρύθμιση των κοινωνικών και ηθικών αξιών. Η πίκρα της ζωής στην Ευρώπη εκείνη την εποχή – όταν η εκκλησία και το κράτος μονοπωλούσαν τους πόρους και συχνά ενεργούσαν με ανεύθυνο τρόπο προς τους πολίτες – δημιούργησε ευρεία δυσαρέσκεια σε όλες τις τάξεις. Ενώ οι απόψεις των Illuminati μπορεί να ακούγονται αρκετά προχωρημένες για την εποχή, οι ευρωπαϊκές επαναστάσεις που πιστεύεται ότι ενθάρρυναν εκφυλίστηκαν σε βάναυσα λουτρά αίματος των οποίων η μοναδική έλλειψη ηθικής πυξίδας ήταν φρικτή.
Ανατυπώθηκε με άδεια από το The Mystery Traditions: Secret Symbols and Sacred Art από τον James Wasserman (Destiny Books, 2005).
Το σιωνιστικό σχέδιο, μακριά από το να είναι ένα απλό πολιτικό κίνημα, αποκαλύπτεται ως ένα τελετουργικό των Ναϊτών του τέλους του καιρού που επιδιώκει να εξαπολύσει παγκόσμιο χάος.
Του José Luis Preciado
Στην παρουσίασή του στο φόρουμ Global Vision 2000 για την Εσχατολογία και τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο ρεβιζιονιστής ιστορικός Matthew Ehret εξηγεί ότι το λεγόμενο σιωνιστικό σχέδιο δεν μπορεί να γίνει κατανοητό στην πραγματική του διάσταση εάν προσεγγιστεί αποκλειστικά ως ένα σύγχρονο πολιτικό ή εθνικιστικό φαινόμενο. Ο Ehret διατηρεί μια καλά τεκμηριωμένη θέση: ο Σιωνισμός, στον βαθύτερο πυρήνα του και στα χέρια των κύριων αρχιτεκτόνων του, λειτουργεί ως μια τελετουργία εμπνευσμένη από τους Ναΐτες που στοχεύει στην ολοκλήρωση ενός εσχατολογικού χρόνου, ενός αποκαλυπτικού δράματος του οποίου οι ηθοποιοί έχουν τοποθετηθεί σχολαστικά στη γεωπολιτική σκακιέρα εδώ και αρκετούς αιώνες. Αυτή η οπτική, την οποία ο ίδιος ο συγγραφέας περιγράφει ως εσκεμμένα άβολη, απαιτεί από τον παρατηρητή να απογυμνώσει τους συμβατικούς φακούς της ιστοριογραφίας για να εμβαθύνει στις ανατροπές των μυστικών εταιρειών, των χιλιαστικών αιρέσεων και των θεολογικοπολιτικών μηχανορραφιών που διαμόρφωσαν τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή και, κατ' επέκταση, τη σύγχρονη παγκόσμια τάξη.
Η σύνδεση μεταξύ του σιωνιστικού σχεδίου και του φαντασιακού των Ναϊτών δεν είναι μια περιθωριακή lucubation, αλλά είναι αγκυροβολημένη σε μια συγκεκριμένη ιστορική πλοκή που ο Ehret ξετυλίγει σχολαστικά. Ένα πρώτο κοινό νήμα βρίσκεται στην παράδοξη συμμαχία μεταξύ του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού και του σιωνιστικού κινήματος, που υλοποιήθηκε στη συμφωνία Hávar του 1933, της οποίας ο νομισματικός απόηχος –ένα αναμνηστικό νόμισμα που κόπηκε από τους Ναζί– χρησιμεύει ως έμβλημα μιας συνεργασίας που υπερβαίνει τον απλό στρατηγικό υπολογισμό. Πίσω από αυτό το σύμφωνο βρίσκονται προσωπικότητες όπως ο Άντολφ Άιχμαν, ο οποίος, παρά τον διαβόητο αντισημιτισμό του, έλαβε οδηγίες στα εβραϊκά να μελετήσει την Καμπάλα και δήλωσε ότι, αν είχε γεννηθεί Εβραίος, θα ήταν ο πιο ένθερμος σιωνιστής που μπορεί να φανταστεί κανείς. Αυτή η φαινομενική αντίφαση επιλύεται, στην ανάγνωση του Ehret, όταν αναγνωρίζεται ότι τόσο ο Άιχμαν όσο και ο Χάινριχ Χίμλερ, μέγας μάγιστρος ενός τάγματος Νεοναϊτών που εγκαταστάθηκε στο Κάστρο Wewelsburg, μοιράζονταν μια κοινή εμμονή: την αναζήτηση του Αγίου Δισκοπότηρου, του ναού του Σολομώντα και άλλων αντικειμένων που, σύμφωνα με την κοσμοθεωρία τους, επρόκειτο να επισπεύσουν την εποχή της χιλιετίας. Δεν ήταν, επομένως, μια απλή συλλογή αρχαιολογικών παραξενιών, αλλά η σκηνοθεσία μιας τελετουργίας που απαιτούσε την αναδημιουργία ενός βιβλικού σκηνικού στην Παλαιστίνη, που σχεδιάστηκε ως το απαραίτητο θέατρο για την έλευση του Μεσσία και την κατάρρευση του δυτικού πολιτισμού.
Αυτό το εσχατολογικό σχέδιο βρήκε έναν θεολογικό συσχετισμό στη φιγούρα του ραβίνου Abraham Isaac Kook, που διορίστηκε από τη Βρετανική Εντολή ως αρχιραβίνος Ασκενάζι της Παλαιστίνης το 1919. Ο Κουκ, μακριά από το να υποστηρίζει έναν ορθολογιστικό και αποεδαφικοποιημένο Ιουδαϊσμό, υπέθεσε ότι η αλήθεια για τους Αγίους Τόπους αποκαλύπτεται μόνο μέσω της Καμπάλα και ότι οι πόλεμοι -μακριά από το να είναι απόλυτα κακά- αποκρυσταλλώνουν την εθνική ταυτότητα και προετοιμάζουν το έδαφος για τον ερχομό του Μεσσία. Στα γραπτά του, ο Kook δηλώνει ότι την ώρα της παρακμής του δυτικού πολιτισμού, το Ισραήλ καλείται να εκπληρώσει τη θεϊκή του αποστολή παρέχοντας την πνευματική βάση για μια νέα παγκόσμια τάξη. Αυτή η θεολογία της λυτρωτικής καταστροφής, η οποία προσδιορίζει την παγκόσμια σύγκρουση ως το απαραίτητο χωνευτήρι για τη μεσσιανική έκτακτη ανάγκη, δεν παρέμεινε στο επίπεδο των μυστικιστικών εικασιών, αλλά μεταφράστηκε σε ένα πολιτικό πρόγραμμα παράνομου εποικισμού και εδαφικής επέκτασης που, όπως δείχνει ο Ehret, βρίσκει τη συσχέτισή του στους χάρτες του Μεγάλου Ισραήλ που σήμερα εμψυχώνουν τους πιο ριζοσπαστικούς τομείς του ισραηλινού μιλιταρισμού. Η φιλοδοξία για σύνορα που θα εκτείνονται από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη, καταπίνοντας την Αίγυπτο, τη Συρία, την Ιορδανία, το Ιράκ και τη Σαουδική Αραβία, δεν είναι ένα μεμονωμένο αλυτρωτικό όνειρο, αλλά η γεωγραφική εκδήλωση ενός θεμελιώδους μύθου που τρέφεται από τις προφητείες του βιβλίου του Ιεζεκιήλ και τις αποκαλυπτικές παραδόσεις του εσωτερικού Ιουδαϊσμού.
Ωστόσο, η ανάλυση του Ehret παίρνει μια ακόμη πιο ανησυχητική διάσταση όταν αποκαλύπτει ότι αυτός ο αστερισμός ιδεών δεν είναι η αποκλειστική κληρονομιά μιας φατρίας του Ιουδαϊσμού, αλλά έχει καλλιεργηθεί προσεκτικά και ενορχηστρωθεί από διεθνικά δίκτυα εξουσίας που έχουν τις ρίζες τους στην καρδιά του δυτικού Χριστιανισμού. Ο συμβολικός άξονας που συνδέει το όρος Κάρμηλος – το σκηνικό του Αρμαγεδδώνα – με ιερά αφιερωμένα στον αρχάγγελο Μιχαήλ στην Ιρλανδία, τη Γαλλία και την Ιταλία χαράσσει μια γεωγραφική γραμμή που οι Σταυροφόροι και οι Ναΐτες θεωρούσαν ιερή, ένα «σπαθί του Αγίου Μιχαήλ» που δεν είναι άλλο από τον εκχριστιανισμό αρχαίων ηλιακών λατρειών, όπως αυτή του Απόλλωνα ή του Μίθρα. Ο Ehret εντοπίζει ένα γενεαλογικό τόξο που πηγαίνει από τις μιθραϊκές τελετουργίες της θυσίας ταύρου, που ασκούνταν από τις ρωμαϊκές λεγεώνες, στη μετατροπή αυτής της εικονογραφίας στη λατρεία του Αγίου Μιχαήλ, που χρησιμοποιήθηκε από τους Σταυροφόρους για να νομιμοποιήσουν τη σφαγή των Μουσουλμάνων και των Εβραίων κάτω από τη σημαία ενός ιερού πολέμου. Αυτός ο παγανιστικός-χριστιανικός συγκρητισμός, μακριά από το να είναι μια αρχαιολογική περιέργεια, αποτελεί το τελετουργικό υπόστρωμα μιας νοοτροπίας που αντιλαμβάνεται την ιστορία ως ένα προκαθορισμένο σενάριο, στο οποίο η βία και το χάος είναι οι μαμίες μιας νέας εποχής.
Η θεσμοθέτηση αυτής της πολεμοχαρούς εσχατολογίας, σύμφωνα με τον Ehret, βρίσκει την πληρέστερη διατύπωσή της στο έργο του Ιησουίτη Francisco Ribera, ο οποίος το 1591, στο πλαίσιο της Συνόδου του Τρέντο και του αγώνα κατά της Μεταρρύθμισης, επεξεργάστηκε μια φουτουριστική ερμηνεία του βιβλίου της Αποκάλυψης που επρόκειτο να γίνει το εγχειρίδιο λειτουργίας των βρετανικών ελίτ του δέκατου ένατου αιώνα. Ο Ριμπέρα υπέθεσε ότι ο αντίχριστος θα εμφανιζόταν σε έναν ανοικοδομημένο ναό στην Ιερουσαλήμ, ο οποίος θα καταργούσε τη χριστιανική θρησκεία, θα κατέστρεφε τη Ρώμη και θα κατακτούσε τον κόσμο, και τελικά θα γινόταν δεκτός από τους Εβραίους ως μεσσίας τους. Αυτή η θεολογία, η οποία φαινόταν καταδικασμένη στο περιθώριο, ανακαλύφθηκε ξανά το 1826 από τον S.R. Maitland, θεματοφύλακα των αρχείων του Βατικανού, και έγινε το επίκεντρο των Συνεδρίων του Albury Park, μιας σειράς συναντήσεων που μεταξύ 1826 και 1831 συγκέντρωσαν τα μυαλά με τη μεγαλύτερη επιρροή του βρετανικού κατεστημένου για να συζητήσουν τις προφητείες, τον Σιωνισμό και τους έσχατους καιρούς. Μεταξύ αυτών ήταν ο Henry Drummond, ο Edward Irving και, πάνω απ' όλα, ο Λόρδος Anthony Ashley Cooper, 7ος κόμης του Shaftesbury, τον οποίο ο Ehret επισημαίνει ως τον πραγματικό ιδρυτή του πολιτικού Σιωνισμού. Ήταν ο Shaftesbury που επινόησε την περίφημη φόρμουλα «μια χώρα χωρίς έθνος για ένα έθνος χωρίς πατρίδα» και που προώθησε την ιδέα ότι οι Εβραίοι, ως «αρχαίοι και νόμιμοι άρχοντες της γης», θα έπρεπε να επιστραφούν στην Παλαιστίνη ως μέρος ενός προνοητικού σχεδίου που, όχι τυχαία, συνέπιπτε με τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Αλλά ο πραγματικός αρχιτέκτονας του Χριστιανικού Σιωνισμού, και ίσως η πιο αποφασιστική φιγούρα στη διάδοση αυτής της ιδεολογίας, ήταν ο John Nelson Darby, ιδρυτής των Αδελφών του Πλίμουθ και δημιουργός του προχιλιαστικού οικονομισμού. Ο Ντάρμπι, συγγενής της βρετανικής στρατιωτικής αριστοκρατίας και συνδεδεμένος με τη Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών, ανέπτυξε μια θεολογία που χώριζε την ιστορία σε οικονομίες ή εποχές και υποστήριζε ότι η επιστροφή των Εβραίων στην Παλαιστίνη ήταν προϋπόθεση για την αρπαγή της Εκκλησίας –την περίφημη «αρπαγή»– και την τελική μάχη του Αρμαγεδδώνα. Αυτό που είναι αξιοσημείωτο για το σύστημα του Darby, όπως τονίζει ο Ehret, είναι ότι δεν ήταν μόνο μια θεολογική εικασία, αλλά ένα πρόγραμμα γεωπολιτικής δράσης: τα έξι ταξίδια του στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ίδρυση αιρέσεων και κολεγίων της Βίβλου και η επιρροή του σε προσωπικότητες όπως ο Dwight L. Moody, ο C.I. Scofield ή ο William E. Blackstone -συγγραφέας του μνημείου του 1891 που ζητούσε τη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη- έκαναν τον οικονομισμό το κυρίαρχο δόγμα του Προτεσταντισμού Αμερικανός. Αυτό το δίκτυο θεσμών και ιεροκήρυκων, το οποίο ο Ehret περιγράφει ως «εντελώς μολυσμένο» από τις ιδέες του Darby, υπήρξε ο κύριος φορέας άνευ όρων υποστήριξης για το Ισραήλ, το οποίο, στην εσωτερική του λογική, δεν επιδιώκει την ειρήνη ή τη δικαιοσύνη, αλλά την πρόκληση του προφητικού σεναρίου που πυροδοτεί τη θεϊκή παρέμβαση και, μαζί με αυτό, την καταστροφή του σημερινού κόσμου.
Η τελετουργική διάσταση αυτού του έργου αποκτά το πιο δυσοίωνο περίγραμμά της στη μορφή του George Hawkins Pember, ενός άλλου ηγέτη των Αδελφών του Πλύμουθ, του οποίου τα γραπτά για τη Βαβυλώνα, τον αντίχριστο και το επερχόμενο βασίλειο δεν ήταν απλώς ευσεβείς στοχασμοί, αλλά σχέδια κοινωνικής και γεωπολιτικής μηχανικής. Ο Pember οραματίστηκε μια ανοικοδομημένη Βαβυλώνα ως το εμπορικό και πνευματικό κέντρο του κόσμου, ένα εμπορικό κέντρο που, υπό το πρόσχημα της προόδου και της ειρήνης, θα χρησίμευε ως πρωτεύουσα του αντίχριστου. Αυτό το όραμα, το οποίο ο Ehret συνδέει με τον τουρισμό και τα αναπτυξιακά μεγάλα έργα στη Γάζα και σε άλλες ζώνες συγκρούσεων, αποκαλύπτει ότι η οικονομία και το εμπόριο δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσα για να επικαλεστούν τη φιγούρα του αντίχριστου και να επισπεύσουν την παγκόσμια καταστροφή. Η ίδια λογική μπορεί να φανεί στις ενέργειες του Orde Wingate, αρχηγού των «νυχτερινών ομάδων» της Haganah και ένθερμου οπαδού του Darby, ο οποίος είδε στον εβραϊκό αποικισμό της Παλαιστίνης το κλειδί για την παγκόσμια κυριαρχία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Το ερώτημα που θέτει ο Ehret, και το οποίο αντηχεί σαν χτύπημα στη συνείδηση του αναγνώστη, είναι αν η εξουσία βρίσκεται πραγματικά στο Ισραήλ ή αν, αντίθετα, το Ισραήλ είναι ένα συνθετικό κατασκεύασμα, μια «μαριονέτα» που δημιουργήθηκε και χειραγωγήθηκε από απόκρυφες δυνάμεις που χρησιμοποιούν τη σύγκρουση ως τελετουργικό επίκλησης.
Αυτή η υποψία ενισχύεται από την παρουσία, στο δίκτυο των Αδελφών του Πλύμουθ, μιας φιγούρας τόσο ενοχλητικής όσο ο Άλιστερ Κρόουλι, ο οποίος, μεγαλωμένος στους κόλπους αυτής της αίρεσης, θα ομολογούσε στην αυτοβιογραφία του ότι «απλώς πέρασα από το πλευρό του Σατανά». Ο Κρόουλι, με την εμμονή του με τη Βαβυλώνα, τη σεξουαλική του μαγεία και τις τελετουργίες θυσίας του, αντιπροσωπεύει το κρυφό πρόσωπο του ίδιου έργου: την επίκληση του αντίχριστου μέσω της υποβάθμισης και του χάους. Η επιρροή του, μαζί με εκείνη άλλων αποκρυφιστών όπως ο Τζακ Πάρσονς και ο Λ. Ρον Χάμπαρντ, ιδρυτής της Σαηεντολογίας, δείχνει ένα δίκτυο μυημένων που, μέσα από τις πολιτικές και επιστημονικές ελίτ, έχουν υφάνει έναν ιστό εξουσίας που υπερβαίνει τα εθνικά σύνορα και τα θρησκευτικά δόγματα. Ο Ehret δεν διστάζει να επισημάνει ότι αυτό το δίκτυο, το οποίο τρέφεται από τις μυστηριακές παραδόσεις της Χαλδαίας και τον μύθο των έκπτωτων αγγέλων και των Νεφελίμ – ένα θέμα που σήμερα επανεμφανίζεται στη λαϊκή κουλτούρα και στον λόγο ορισμένων ιεροκήρυκων – αντιλαμβάνεται την ανθρωπότητα ως ένα ποίμνιο χωρισμένο σε ανώτερες και κατώτερες φυλές. και βλέπει στη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή τον βωμό στον οποίο θα θυσιαστούν εκατομμύρια για να γεννηθεί μια νέα εποχή.
Η έκθεση του Ehret κορυφώνεται με έναν προβληματισμό που, αν και δεν προσποιείται ότι είναι οριστικός, ανοίγει μια φλέβα απαραίτητης έρευνας: γιατί οι μεγάλες εβραϊκές οικογένειες που χρηματοδότησαν τον Σιωνισμό, όπως οι Ρότσιλντ, κατοικούσαν πάντα στην Ευρώπη ή τις Ηνωμένες Πολιτείες και ποτέ στους Αγίους Τόπους; Αυτό το ερώτημα, το οποίο ο συγγραφέας αφήνει να αιωρείται ως υπόθεση, υποδηλώνει ότι το σιωνιστικό σχέδιο δεν είναι τελικά ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, αλλά μια μακροχρόνια τελετουργία της οποίας το αποτέλεσμα -η θυσία του Ισραήλ ως αποδιοπομπαίου τράγου στο σενάριο του Αρμαγεδδώνα- είναι ήδη εγγεγραμμένο στο σενάριο που έχουν γράψει οι απόκρυφες δυνάμεις εδώ και αιώνες. Η τελευταία πρόκληση του Ehret, η οποία συνδέει τα συμβολικά σύνεργα της βρετανικής βασιλικής οικογένειας με τις εικόνες της ταινίας The Devil's Seed, δεν είναι μια απλή χαριστική βολή, αλλά μια πρόσκληση να διαβάσουμε τα σύγχρονα γεγονότα ως πράξεις ενός ιερού δράματος, όπου η γεωπολιτική, η θρησκεία και ο αποκρυφισμός συγχωνεύονται σε μια ενιαία αφήγηση καταστροφής και ανανέωσης. Υπό αυτή την έννοια, το άρθρο του Ehret όχι μόνο προσφέρει μια ετερόδοξη γενεαλογία της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, αλλά μας φέρνει επίσης αντιμέτωπους με το απόλυτο ερώτημα σχετικά με το νόημα της ιστορίας: αντιμετωπίζουμε την ανάπτυξη τυφλών δυνάμεων ή την ολοκλήρωση ενός σχεδίου που, από την εποχή των Ναϊτών και τα μυστήρια του Μίθρα, Περιμένατε την ώρα σας; Η απάντηση, όπως προτείνει ο ίδιος ο συγγραφέας, μπορεί να μην βρίσκεται στα αρχεία ή στους χάρτες, αλλά στην ικανότητα να ξυπνάς από ένα όνειρο χιλιετίας που, υπό το πρόσχημα της πραγματικής πολιτικής, υφαίνει το σάβανο του πολιτισμού. https://mentealternativa.com/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
[Παρακάτω είναι ένα απόσπασμα από το εξαιρετικό νέο βιβλίο, Kill Switch: The History of How Viruses Shaped Humanity and Led to COVID-19, του Richard Burt. Το συνιστούμε ανεπιφύλακτα. Αυτό το τμήμα του Κεφαλαίου 16 παρέχει μια αξέχαστη εξήγηση για το πώς και γιατί οι αντιφρονούντες του Covid ήταν τόσο λίγοι στον ακαδημαϊκό χώρο και τη βιομηχανία. Η θεωρία παιγνίων δίνει την απάντηση. Το κεφάλαιο τελειώνει με μια ισχυρή κριτική του νόμου Bayh-Dole.]
ΟΒ' Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε όταν η Αμερική έριξε τις ατομικές βόμβες με τα ονόματα «Little Boy» και «Fat Man» στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Εκατοντάδες χιλιάδες Ιάπωνες πέθαναν σε μια στιγμή και από δηλητηρίαση από ακτινοβολία τα επόμενα χρόνια. Αρκετοί Αμερικανοί πολιτικοί, στρατιωτικοί και πανεπιστημιακοί υποστήριξαν τον προληπτικό πόλεμο κατά της Ρωσίας για να την αποτρέψουν από το να αποκτήσει πυρηνικές βόμβες. Ο Φράνσις Μάθιους, Γραμματέας του Ναυτικού, υποστήριξε να γίνουμε «επιτιθέμενοι για την ειρήνη». Ο μαθηματικός John von Neuman, ο οποίος ήταν πρωτοπόρος στη θεωρία παιγνίων, παρατήρησε: «Αν λέτε να τους βομβαρδίσετε αύριο, λέω γιατί να μην τους βομβαρδίσετε σήμερα;».
Μόλις η Ρωσία πυροδότησε τη δική της πυρηνική βόμβα το 1949, το πυρηνικό μονοπώλιο της Αμερικής έληξε. Στη θέση του, μια κούρσα πυρηνικών εξοπλισμών πήδηξε στη στρατόσφαιρα. Τα πυρηνικά όπλα άλλαξαν για πάντα τον πόλεμο με απρόβλεπτους τρόπους. Επειδή χρειαζόταν ανορθόδοξη σκέψη, ο στρατός των ΗΠΑ χρηματοδότησε μια εξωτερική μη στρατιωτική εταιρεία που ονομάζεται RAND, μια συντομογραφία για την έρευνα και την ανάπτυξη.
Η RAND Corporation είχε λευκή επιταγή να προσλάβει όποιον ήθελε, να σπουδάσει ό,τι ήθελε, να είναι ανεξάρτητη από τον στρατό και να βγει έξω από τη συνηθισμένη στρατιωτική σκέψη, όσο παράξενο κι αν ήταν. Ο στρατός χρειαζόταν επιλογές. Η RAND απασχολούσε άτομα
από διάφορους τομείς, συμπεριλαμβανομένων μαθηματικών που μελέτησαν θεωρίες παιγνίων για το πώς οι άνθρωποι επιλύουν τις συγκρούσεις. Η θεωρία παιγνίων προσπαθεί να κατανοήσει πώς οι άνθρωποι επιλύουν τις συγκρούσεις προς το συμφέρον τους σε διαφορετικές καταστάσεις. Ας δούμε μερικές από αυτές τις καταστάσεις.
Συνεργατική Θεωρία Παιγνίων
Το δίλημμα των κρατουμένων: Εφάπαξ επιλογή συνεργασίας ή αποστασίας
Αναπτύχθηκε το 1950 από τους μαθηματικούς της RAND Merrill Flood και Melvin Dresher, το θεωρητικό παιχνίδι γνωστό ως το δίλημμα των κρατουμένων περιλαμβάνει δύο ίσους συμμετέχοντες στους οποίους δίνεται μια εφάπαξ επιλογή να συνεργαστούν ή να αποστατήσουν. Σε αυτό το σενάριο, οι δύο κρατούμενοι έχουν συλληφθεί για έγκλημα και κρατούνται σε απομόνωση χωρίς μέσο επικοινωνίας. Στη συνέχεια, κάθε κρατούμενος ανακρίνεται από τις αρχές σε ξεχωριστά δωμάτια σχετικά με το ποιος είναι ένοχος για το αδίκημα. Εδώ είναι οι κανόνες:
Εάν κανένας κρατούμενος δεν πει ποιος έκανε το έγκλημα, και οι δύο περνούν ένα χρόνο στη φυλακή.
Αν μόνο ένας από τους κρατούμενους πει ότι ο άλλος έκανε το έγκλημα, ο χαφιές αφήνεται ελεύθερος και ο άλλος περνά τέσσερα χρόνια στη φυλακή.
Εάν και οι δύο κρατούμενοι πουν ότι το άλλο άτομο έκανε το έγκλημα, περνούν και οι δύο δύο χρόνια στη φυλακή.
Στο δίλημμα των κρατουμένων, όταν και οι δύο άνθρωποι συνεργάζονται για να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό, λαμβάνουν πολύ μικρότερη ποινή από ό,τι αν και οι δύο προσπαθούσαν να αυτομολήσουν (δηλαδή, να καρφώσουν ο ένας τον άλλον). Ωστόσο, τα περισσότερα ζευγάρια αυτομολούν, στο βαθμό που αν το άλλο άτομο καρφώσει και δεν το κάνουν, ο ένας κρατούμενος θα αφεθεί ελεύθερος, ενώ ο άλλος θα περάσει τέσσερα χρόνια (δηλαδή, διπλάσιο χρόνο) στη φυλακή.
Σύμφωνα με τη θεωρία παιγνίων, το δίλημμα των κρατουμένων αποκαλύπτει ότι οι άνθρωποι καθορίζουν την πορεία δράσης τους σε σύγκριση με το άλλο μέρος,
όχι για το γενικό καλό και για τα δύο. Όπως λέει και η έκφραση: «Οι άνθρωποι θέλουν να σε δουν να τα πας καλά, αλλά όχι καλύτερα από αυτούς».
Tit for Tat: Επαναλαμβανόμενη επιλογή συνεργασίας ή ελαττώματος
Μια επαναληπτική (επαναλαμβανόμενη) εκδοχή του διλήμματος των κρατουμένων σχεδιάστηκε από τον πολιτικό επιστήμονα Robert Axelrod. Το ονόμασε «tit for tat». Οι κανόνες είναι οι ίδιοι όπως και για το δίλημμα των κρατουμένων, εκτός από το ότι (1) λαμβάνετε μια θετική ανταμοιβή χρημάτων (ή πόντων) ανάλογα με το αν συνεργάζεστε ή αποστατείτε. και (2) θα πρέπει να επιλέξετε να συνεργαστείτε ή να αποστατήσετε πολλές φορές εναντίον του ίδιου αντιπάλου. Πρέπει να εξετάσετε τι θα κάνει ο ομόλογός σας στον επόμενο γύρο με βάση την προηγούμενη απάντησή σας. Ο στόχος είναι να κερδίσετε όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα (ή πόντους). Εδώ είναι ένα παράδειγμα:
Εάν και τα δύο άτομα συνεργαστούν, παίρνουν και τα δύο είκοσι δολάρια.
Αν συνεργαστεί μόνο ένας, δεν παίρνει τίποτα, ενώ αυτός που αυτομόλησε παίρνει σαράντα δολάρια.
Εάν κανένας από τους δύο δεν συνεργαστεί και οι δύο αποστατήσουν, και οι δύο παίρνουν δέκα δολάρια.
Ο Άξελροντ ζήτησε από τους μαθηματικούς να σχεδιάσουν διαφορετικές στρατηγικές απόκρισης για τη βελτιστοποίηση των σημείων, έτσι ώστε ένα από τα ζευγάρια να συνεργάζεται πάντα. Κάποιος πάντα αυτομολεί. Το ένα ελαττώνεται μόνο αφού το άλλο αυτομολεί στην προηγούμενη απάντηση. Κάποιος θα αυτομολούσε τυχαία. το ένα ελάττωμα δύο συνεχόμενες φορές μετά από αποστασία του άλλου παίκτη. και άλλους συνδυασμούς. Ο Axelrod έβαλε έναν υπολογιστή να τρέξει δύο στρατηγικές μεταξύ τους για 200 επαναλήψεις και στη συνέχεια έβαλε κάθε στρατηγική να αντιπαρατεθεί σε κάθε άλλη στρατηγική. Έτρεξε 15 στρατηγικές η μία εναντίον της άλλης και στη συνέχεια επανέλαβε ολόκληρο το τουρνουά υπολογιστών πολλές φορές.
Όλες οι στρατηγικές με τις καλύτερες επιδόσεις έδωσαν έμφαση στη συνεργασία και τη συγχώρεση. Η καλύτερη στρατηγική συνεργαζόταν και συγχωρούσε το άλλο άτομο όταν επέλεγε να αυτομολήσει, αλλά δεν ήταν εύκολο. Η στρατηγική νίκης ανταπέδιδε όταν ο αντίπαλος αυτομόλησε, αλλά μόνο μία φορά μετά την αποστασία κάθε αντιπάλου. Η συνεργασία ήταν κερδοφόρα, ενώ τα επαναλαμβανόμενα αντίποινα και η διαρκής μη συνεργασία δεν ήταν κερδοφόρα.
Οι στρατηγικές της θεωρίας παιγνίων που εκτελούνται σε υπολογιστές επιβεβαίωσαν αυτό που πολλές από τις μεγάλες θρησκείες του κόσμου λένε εδώ και χιλιετίες: Κάνε στους άλλους όπως θα έκανες στον εαυτό σου. Αντιμετωπίστε την αδικία αλλά στη συνέχεια συγχωρήστε τις παραβάσεις.
Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Αμερική και η Ρωσία είχαν εγκλωβιστεί σε μια μόνιμη ελαττωματική (μη συνεργατική) απάντηση. Και οι δύο πλευρές ξόδεψαν μια περιουσία για τη διάδοση των πυρηνικών όπλων προσπαθώντας να ενώσουν η μία την άλλη. Η θεωρία παιγνίων έδειξε μια άλλη αμοιβαία επωφελή στρατηγική εξοικονόμησης κόστους. Η Αμερική και η Ρωσία τελικά άλλαξαν στρατηγικές, μετακινούμενες από κάθε πλευρά κολλημένη σε μια μόνιμη μη συνεργατική απάντηση σε κάθε πλευρά που συνεργάζεται για τη μείωση των εξοπλισμών. Υπό την επίβλεψη της άλλης πλευράς, κάθε πλευρά ξεκίνησε μια αμοιβαία επωφελή σταδιακή αποσυναρμολόγηση των πυρηνικών κεφαλών.
Στα δύο παραπάνω σενάρια θεωρίας παιγνίων, οι δύο συμμετέχοντες στο παιχνίδι (οι δύο εγκληματίες στο δίλημμα των κρατουμένων, ή η Αμερική εναντίον της Ρωσίας στο tit for tat) ήταν περίπου ισοδύναμοι σε δύναμη. Στην πραγματική ζωή, ωστόσο, ένας συμμετέχων -ειδικά αν αυτός ο συμμετέχων είναι η κυβέρνηση- συνήθως διαθέτει σημαντικά μεγαλύτερους πόρους. Ας επεκτείνουμε την παραδοσιακή θεωρία παιγνίων για να συμπεριλάβουμε άνισους συμμετέχοντες—δηλαδή συμμετέχοντες με άνιση δύναμη. Όταν υπάρχουν άνισοι συμμετέχοντες, η θεωρία παιγνίων είναι είτε κρυφά είτε φανερά αναγκαστική.
Αναγκαστική Θεωρία Παιγνίων
Άνισοι συμμετέχοντες: Επαναλαμβανόμενη συνεργασία ή ελάττωμα
Όσον αφορά τη θεωρία παιγνίων, ας δούμε τις επιλογές ενός κατώτερου ερευνητή στη συγγραφή μιας εργασίας υπό την επίβλεψη πιο ισχυρών ανθρώπων που έχουν έννομο συμφέρον στο συμπέρασμα της εργασίας και οι οποίοι ελέγχουν επίσης τις μελλοντικές ευκαιρίες χρηματοδότησης του ερευνητή. Ο στόχος δεν είναι να αποδοθεί κίνητρο σε κανέναν. Κανείς μας δεν έχει ιδέα τι υπάρχει στο μυαλό ενός άλλου ατόμου.
Η πρόθεση δεν είναι να αμφισβητηθεί η ειλικρίνεια ή η ειλικρίνεια στη σύνταξη ενός συμπεράσματος για την προέλευση του Covid-19 όπως: «Δεν πιστεύουμε ότι είναι δυνατό οποιοδήποτε είδος εργαστηριακού σεναρίου». Αντίθετα, ας αναλύσουμε, από ένα υποθετικό σενάριο θεωρίας παιγνίων, πώς μπορεί να διαμορφωθεί η ομοιομορφία της γνώμης όταν οι συμμετέχοντες στην ομάδα έχουν σημαντικά άνισους πόρους, φήμη και δύναμη.
Το Εθνικό Ινστιτούτο Αλλεργιών και Λοιμωδών Νοσημάτων - το ίδιο ίδρυμα με επικεφαλής τον Fauci για σχεδόν 40 χρόνια - διανέμει 6 δισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο σε χρηματοδότηση έρευνας. Είναι η κύρια πηγή χρηματοδότησης για γενετική χειραγώγηση για τη δημιουργία νέων ιών. Χρηματοδοτούσε την έρευνα για τον κορωνοϊό στο Ινστιτούτο Ιολογίας της Γουχάν. Το NIAID έχει σύγκρουση συμφερόντων και προκατάληψη που επενδύει στον εαυτό του στο αποτέλεσμα της εργασίας σας. Ελέγχει επίσης τη χρηματοδότηση επιχορηγήσεων των ιολόγων που κάνουν έρευνα. Εάν συνεργαστείτε, η εργασία σας θα δημοσιευτεί σε ένα έγκριτο περιοδικό.
Οι δημοσιεύσεις είναι ένα από τα νομίσματα που χρησιμοποιούνται για την απόκτηση ακαδημαϊκών προαγωγών. Θα γινόσασταν επίσης μέρος ενός αποκλειστικού εσωτερικού κύκλου που πιθανότατα θα πλήρωνε μελλοντικά μερίσματα συνεργασίας, όπως η ανάθεση στη συνέχεια ενός συμβολαίου NIH πολλών εκατομμυρίων δολαρίων. Εάν αυτομολήσετε και υποστηρίξετε ότι ο ιός Covid-19 έχει τεχνητή υπογραφή, η εργασία σας θα δυσκολευτεί να δημοσιευτεί. Τα μέλη της αυτοσχέδιας επιτροπής (ή οι φίλοι τους) πιθανότατα θα ήταν οι κριτές και πιθανότατα θα απέρριπταν την εργασία σας.
Εάν η εργασία σας τελικά δημοσιευόταν, πιθανότατα θα ήταν σε ένα αρκετά σκοτεινό περιοδικό. Και αν αυτό το περιοδικό μάθαινε ότι ο πιο σημαντικός και μεγαλύτερος οργανισμός χρηματοδότησης έρευνας στον κόσμο αρνήθηκε να συμμετάσχει στη δημοσίευσή σας, η εργασία σας πιθανότατα θα ανακληθεί. Η ακαδημαϊκή σας καριέρα θα μπορούσε να αποτραπεί αμετάκλητα ή ίσως να τελειώσει.
Όπως ο φανταστικός χαρακτήρας Mr. Andersen (Neo) στην ταινία του 1999 The Matrix, έχετε πλέον μπει στον κόσμο της θεωρίας παιγνίων. Όπως στο μυθιστόρημα Dark Matter του Blake Crouch, βρίσκεστε τώρα αντιμέτωποι με μια επιλογή που θα αλλάξει τη μετέπειτα πορεία της πραγματικότητάς σας. Στον θεωρητικό κόσμο της θεωρίας παιγνίων, έχετε μια επιλογή αυτοσυντήρησης: να συνεργαστείτε. Για παίκτες με σημαντικά άνισους πόρους, η «λογική» κίνηση του πιο αδύναμου παίκτη για να προχωρήσει είναι πάντα η συνεργασία.
Άνισοι συμμετέχοντες: Συνεργασία ή DOPE
Στον πραγματικό κόσμο, οι άνθρωποι στο παιχνίδι μπορεί να μην γνωρίζουν καν ότι το παιχνίδι παίζεται σε αυτούς από τη συνεργαζόμενη ομάδα. Σε αυτό το παιχνίδι, το DOPE σημαίνει Μην έχετε την ευκαιρία να συμμετάσχετε. Για να κατανοήσουμε αυτό το παιχνίδι «συνεργασία ή DOPE», πρέπει να κατανοήσουμε τη ροή του χρήματος. δηλαδή, ποιος πληρώνει εν αγνοία του (δηλαδή οι DOPE) και ποιος λαμβάνει τα χρήματα (δηλαδή οι συνεργάτες).
Για να κατανοήσουμε πώς παίζεται αυτό το παιχνίδι από τις φαρμακευτικές εταιρείες, το NIH και τα πανεπιστήμια, πρέπει να γνωρίζουμε τον νόμο Bayh-Dole. Ο νόμος Bayh-Dole του 1980 είναι ένα δικομματικό νομοσχέδιο που χρηματοδοτείται από τον Δημοκρατικό γερουσιαστή της Ιντιάνα Birch Bayh και τον Ρεπουμπλικανό γερουσιαστή του Κάνσας Bob Dole. Ήταν ένας καλοπροαίρετος νόμος που σχεδιάστηκε για να επιταχύνει τις πρακτικές εφαρμογές της έρευνας επιτρέποντας στο NIH, τα πανεπιστήμια και τις φαρμακευτικές εταιρείες να μοιράζονται τα κέρδη που παράγονται από την έρευνα που χρηματοδοτείται από τους φορολογούμενους. Έδωσε στο NIH και στα πανεπιστήμια την ιδιοκτησία της έρευνας που χρηματοδοτείται από τους φορολογούμενους και την οποία θα μπορούσαν να αδειοδοτήσουν σε φαρμακευτικές εταιρείες για ένα μερίδιο των κερδών από τις πωλήσεις.
Η απρόβλεπτη συνέπεια του νόμου Bayh-Dole ήταν ότι τα πανεπιστήμια, τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας και οι φαρμακευτικές εταιρείες ενώθηκαν στο ισχίο για να μοιραστούν τα κέρδη από την προώθηση φαρμάκων και εμβολίων σε ένα αθώο κοινό. Πώς λειτουργεί αυτό στην πράξη; Οι συνεργάτες σε αυτό το παιχνίδι είναι πανεπιστήμια, τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας και φαρμακευτικές εταιρείες. Ο ερευνητής είναι ένα πιόνι στο παιχνίδι. Οι έμμεσοι δικαιούχοι είναι οι κληροδοτημένες ειδήσεις και οι επιτροπές πολιτικής δράσης. Οι DOPE είναι οι φορολογούμενοι και οι ασθενείς. Εδώ είναι οι κανόνες.
Ερευνητής: πιόνι. Οι δημιουργικές σκέψεις, η επιμονή, η δικτύωση, οι δεκαετίες εκπαίδευσης, η εμπειρία, η δημιουργικότητα και οι δεξιότητες γραφής ενός ερευνητή χρησιμοποιούνται για την απόκτηση επιχορήγησης. Όποιο και αν είναι το ποσό της επιχορήγησης, ένα επιπλέον 50 έως 90 τοις εκατό λαμβάνεται αυτόματα από το πανεπιστήμιο για αυτό που κατ' ευφημισμό ονομάζεται «έμμεσο» κόστος (βλ. κεφάλαιο 6). Στη συνέχεια έρχεται η σκληρή δουλειά του ερευνητή να κάνει τα πειράματα, να ερμηνεύσει τα αποτελέσματα και να κάνει την ανακάλυψη. Ο ερευνητής μπορεί ακόμη και να πληρώσει από την τσέπη του για να κατοχυρώσει με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας την εφεύρεσή του.
Λόγω του νόμου Bayh-Dole, η πνευματική ιδιοκτησία του ερευνητή δεν ανήκει στον ερευνητή. Επίσης, δεν ανήκει στον φορολογούμενο που το πλήρωσε. Ο ερευνητής, ανάλογα με τη «γενναιοδωρία» του ιδιοκτήτη, μπορεί να πάρει ένα μικρό κλάσμα του κέρδους του ιδιοκτήτη. Ποιος είναι λοιπόν ο ιδιοκτήτης που κινεί τα πιόνια του σκακιού (κάνει τους όρους) με τη φαρμακευτική εταιρεία; Πανεπιστημιακός Συνεργάτης. Λόγω του νόμου Bayh-Dole, το πανεπιστήμιο κατέχει τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στις σκέψεις και το έργο ενός ερευνητή.
Το πανεπιστήμιο γράφει την άδεια και καθορίζει τους κανόνες που πρέπει να ακολουθεί μια φαρμακευτική εταιρεία, συμπεριλαμβανομένου του ποιον μπορεί να προσλάβει και τι μπορεί να πει η φαρμακευτική εταιρεία. Το πανεπιστήμιο μπορεί να γράψει στην άδεια ότι μπορεί να ελέγξει τα βιβλία και τις πολιτικές προσλήψεων της εταιρείας και να περιορίσει την «ελευθερία του λόγου» μιας εταιρείας. Τα πανεπιστήμια μπορούν επίσης να απονείμουν στον εαυτό τους εκατοντάδες χιλιάδες ή εκατομμύρια δολάρια σε πληρωμές ορόσημο και πρόσθετα δικαιώματα φαρμάκων στο γήπεδο του 5 έως 8 τοις εκατό των συνολικών κερδών από τις πωλήσεις προ φόρων. Από το 1980, κάθε φορά που αγοράζετε ένα φάρμακο ή ένα εμβόλιο, πληρώνετε επίσης χρήματα σε ένα αφορολόγητο πανεπιστήμιο, παρά το γεγονός ότι πολλά από αυτά τα αναγνωρισμένα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης έχουν ήδη αφορολόγητα κληροδοτήματα που υπερβαίνουν τα δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια.
Από τη μεσαιωνική περίοδο, οι άνθρωποι έχουν επενδύσει σε μια εταιρεία με αντάλλαγμα μετοχές. Εάν η εταιρεία έχανε χρήματα, έχανε την επένδυσή της. Εάν έβγαζε χρήματα, οι επενδυτές έπαιρναν μερίδιο από τα κέρδη. Όσοι εν γνώσει τους και οικειοθελώς πήραν το ρίσκο πήραν την ανταμοιβή ή υπέστησαν την απώλεια. Μετά τον νόμο Bayh-Dole, οι άνθρωποι που επενδύουν όταν πρόκειται για την έρευνα φαρμάκων και εμβολίων, δηλαδή οι φορολογούμενοι, δεν λαμβάνουν τίποτα εκτός από ένα πολύ ακριβό φάρμακο που πολλοί δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά.
Το πανεπιστήμιο ουσιαστικά τα έχει και τα δύο. Επωφελείται από την επιχορήγηση του ερευνητή χωρίς τον κίνδυνο ή την εκτέλεση της εργασίας. Η επιχορήγηση του ερευνητή τους καταβάλλει ήδη έμμεσες πληρωμές που καλύπτουν περισσότερα από τα έξοδα εγκατάστασης και τα διοικητικά τους έξοδα. Στη συνέχεια, όπως και η φαρμακευτική εταιρεία, το πανεπιστήμιο επωφελείται από τα κέρδη κάθε φαρμάκου ή εμβολίου που πωλείται. Τα πανεπιστήμια είναι πλέον de facto αφορολόγητες κερδοσκοπικές εταιρείες.
Από τον νόμο Bayh-Dole, πανεπιστήμια και ακόμη και νοσοκομεία που δεν διαθέτουν ερευνητικές εγκαταστάσεις έχουν αλλάξει τον τρόπο λειτουργίας τους. Τώρα κάνουν μια νέα πρόσληψη να υπογράψει όρους απασχόλησης, στους οποίους παραδίδουν τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. Αν αρνηθείς, δεν προσλαμβάνεσαι. Ακόμα κι αν εργάζεστε σε κάτι εντελώς άσχετο στον δικό σας χρόνο ενώ βρίσκεστε στο σπίτι, τα πανεπιστήμια και τα νοσοκομεία απαιτούν ιδιοκτησία πνευματικής ιδιοκτησίας. Στη μεσαιωνική φεουδαρχία, οι εργοδότες είχαν μισθωμένους υπηρέτες, οι οποίοι ήταν νομικά υποχρεωμένοι να εργάζονται χωρίς αμοιβή. Από τον νόμο Bayh-Dole, τα πανεπιστήμια και πιο πρόσφατα τα νοσοκομεία διεκδικούν δίκαια, ξεδιάντροπα και νόμιμα την ιδιοκτησία του μυαλού ενός υπαλλήλου.
Φαρμακευτική εταιρεία: συνεργάτης. Η έρευνα είναι σαν την εξόρυξη χρυσού. Είναι ακριβό και τις περισσότερες φορές δεν αποδίδει. Είναι προς το οικονομικό συμφέρον μιας πολυεθνικής φαρμακευτικής εταιρείας να επιτρέψει στους Αμερικανούς φορολογούμενους να πληρώσουν για την έρευνα. Εάν ο ερευνητής χτυπήσει ένα πλούσιο κοίτασμα μεταλλεύματος χρυσού, το πανεπιστήμιο θα υποβάλει αξίωση στο ορυχείο και μια φαρμακευτική εταιρεία θα αδειοδοτήσει την αξίωση (την έρευνα) από το πανεπιστήμιο.
Οι φαρμακευτικές εταιρείες απέκτησαν άλλη μια μπονάτσα όταν το 1997 η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ επέτρεψε τη διαφήμιση απευθείας στον πελάτη μέσω τηλεόρασης, ραδιοφώνου, έντυπων και διαδικτυακών. Μόνο δύο χώρες στον κόσμο, η Αμερική και η Νέα Ζηλανδία, επιτρέπουν στις φαρμακευτικές εταιρείες να διαφημίζονται απευθείας στον πελάτη. Από το 1997, οι φαρμακευτικές εταιρείες έχουν γίνει προωθητές φαρμάκων και εμβολίων μέσω διαφημίσεων με υποσυνείδητα μηνύματα χαμογελαστών όμορφων χρηστών ναρκωτικών ή υπονοούμενα φόβου ή ενοχής επειδή δεν αγόρασαν το φάρμακο ή το εμβόλιο τους.
Μετά το 1980, τα κέρδη των φαρμακευτικών εταιρειών εκτοξεύτηκαν στα ύψη. Οι Αμερικανοί ξοδεύουν τώρα περίπου 600 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως σε συνταγογραφούμενα φάρμακα. Για να προειδοποιήσει τους ανθρώπους, η Marcia Angell, η πρώην συντάκτρια του New England Journal of Medicine, έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο The Truth About the Drug Companies: How They Deceive Us and What to Do About It.
Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας: συνεργάτης. Ο βαθμός στον οποίο τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (NIH) και οι υπάλληλοί τους επωφελήθηκαν από τον νόμο Bayh-Dole δεν είναι διαφανής. Πριν από τον Covid-19, άρχισαν να εμφανίζονται άρθρα που επέκριναν το NIH επειδή δεν αποκάλυψε δικαιώματα και σύγκρουση συμφερόντων για αυτοπλουτισμό από έρευνα που χρηματοδοτείται από τους φορολογούμενους.
Μετά τον Covid-19 και ως απάντηση σε μήνυση από την ομάδα παρακολούθησης OpenTheBooks.com, το NIH αναγκάστηκε να δημοσιεύσει αρχεία σχετικά με τις πληρωμές δικαιωμάτων από φαρμακευτικές εταιρείες κατά το διάστημα από τον Οκτώβριο του 2021 έως τον Σεπτέμβριο του 2023. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου των εντολών εμβολίων Covid-19, το NIH έλαβε 710 εκατομμύρια δολάρια σε δικαιώματα από φαρμακευτικές εταιρείες. Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί, παρά την καταστροφή του Covid-19, το NIH ήθελε να ξοδέψει 168,000 δολάρια σε ένα μουσειακό έκθεμα προς τιμήν του Φάουτσι. Το περιοδικό Science ανέφερε ότι ένας ερευνητής του NIH μπορούσε να λάβει μόνο 150,000 $ ετησίως σε δικαιώματα, με τα υπόλοιπα να πηγαίνουν στη γραφειοκρατία του NIH.
Είναι ειρωνικό το γεγονός ότι το NIH -ένας κυβερνητικός όμιλος ετερογενών δραστηριοτήτων που χρηματοδότησε τη γενετική τροποποίηση καλοήθων ιών για να τους μετατρέψει σε ανθρώπινα παθογόνα (βλ. κεφάλαιο 15)- λαμβάνει μια απροσδόκητη γενναιοδωρία στα κέρδη από τα εμβόλια Covid-19. Όπως έγραψε ο Fauci, διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Αλλεργιών και Λοιμωδών Νοσημάτων, στην αυτοβιογραφία του: «Η ομάδα μου NIAID επικεντρώθηκε στη δημιουργία εμβολίων και στη συνεργασία με φαρμακευτικές εταιρείες για την ανάπτυξη θεραπειών». Το NIH είναι η αρχή για το ποιος πρέπει να εμβολιαστεί και πόσο συχνά πρέπει να γίνεται η ένεση του εμβολίου και των ενισχυτικών του. Το NIH ζήτησε να γίνονται ενισχυτικά Covid-19 επ' αόριστον σε όλους, ανεξάρτητα από το επίπεδο εξουδετερωτικών αντισωμάτων που υπάρχει ήδη στο αίμα. Όταν η ρυθμιστική αρχή, η αρχή για την ασφάλεια και ο παραγωγός βρίσκονται στο ίδιο τρένο χρημάτων, είναι σύγκρουση συμφερόντων.
Εταιρικά μέσα ενημέρωσης: δικαιούχος. Οι εταιρικοί ειδησεογραφικοί οργανισμοί λαμβάνουν σημαντικό μέρος των εσόδων τους από τη διαφήμιση φαρμακευτικών εταιρειών. Αυτό οδηγεί σε κέρδη και υποστηρίζει τους εξωφρενικούς μισθούς των παλαιών ραδιοτηλεοπτικών φορέων ειδήσεων, ορισμένοι από τους οποίους αμείβονται με πολλές δεκάδες εκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο. Η έρευνα για τα κέρδη από φάρμακα ή εμβόλια δεν είναι προς το συμφέρον ενός ειδησεογραφικού προγράμματος, καθώς θα μπορούσε να γυρίσει μπούμερανγκ για να καταρρεύσει η ροή εσόδων του δικτύου. Όταν το να κάνεις το γενικό καλό για την κοινωνία σημαίνει να απολύεσαι, το γενικό καλό αγνοείται.
Επιτροπή πολιτικής δράσης: δικαιούχος. Μια φαρμακευτική εταιρεία δεν μπορεί να δώσει άμεσα χρήματα σε έναν πολιτικό, αλλά μπορεί να το κάνει έμμεσα δίνοντας χρήματα σε μια επιτροπή πολιτικής δράσης (PAC) για να επηρεάσει τις εκλογές. Στη συνέχεια, η PAC ασκεί την «ελευθερία του λόγου» της σε απεριόριστες διαφημίσεις υπέρ ή κατά ενός πολιτικού υποψηφίου. Σαν αγέλη λύκων, μια PAC συμμαχεί για να τεμαχίσει κάθε πολιτικό που δεν ευθυγραμμίζεται με τους δωρητές της φαρμακευτικής εταιρείας.
Όπως αναφέρθηκε στο κεφάλαιο 11, οι συνεισφορές των φαρμακευτικών εταιρειών στην εκστρατεία του κυβερνήτη του Τέξας Rick Perry μέσω δύο διαφορετικών PAC μπορεί να ήταν ένας παράγοντας στην (ανεπιτυχή) προσπάθεια του Perry να καταστήσει υποχρεωτικά τα εμβόλια HPV για τα έφηβα κορίτσια. Εάν δεν έκαναν το εμβόλιο, τα κορίτσια δεν θα επιτρεπόταν να λάβουν εκπαίδευση. Είναι το τελικό αποτέλεσμα της άρνησης της εκπαίδευσης σε δωδεκάχρονα και δεκατριάχρονα κορίτσια, εκτός αν η άρχουσα τάξη περάσει το δικό της, διαφορετικό είτε συμβαίνει στην Αμερική είτε στο Αφγανιστάν;
Ποιος πληρώνει: Το DOPE. Οι Αμερικανοί πολίτες δεν ενημερώνονται ότι πληρώνουν για αυτό το παιχνίδι. Οι άρρωστοι και ταλαιπωρημένοι πολίτες που πλήρωσαν για την ιατρική έρευνα μένουν ευάλωτοι και ανυπεράσπιστοι με δυσβάσταχτους λογαριασμούς. Όπως είπε ο γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς στη Γερουσία: «Οι 10 κορυφαίες φαρμακευτικές εταιρείες είχαν κέρδη άνω των 112 δισεκατομμυρίων δολαρίων και ενώ πληρώνουν στους διευθύνοντες συμβούλους τους υπέρογκα πακέτα αποζημίωσης, ένας στους 4 Αμερικανούς δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να πληρώσει για το φάρμακο που χρειάζεται».
Στη θεωρία παιγνίων, μερικά άτομα συνεργάζονται μέσα σε μια ομάδα για να εμπλουτίσουν το δικό τους συμφέρον. Λόγω του νόμου Bayh-Dole, οι ισχυροί θεσμοί είναι ψυχολογικά, συναισθηματικά και οικονομικά κωφοί στον δημόσιο πόνο. Στο παιχνίδι «ναρκωτικά DOPE», οι πολίτες που πληρώνουν για την έρευνα και πληρώνουν για τα ακριβά φάρμακα είναι πάντα κολλημένοι με την πληρωμή του λογαριασμού. Το παιχνίδι «ναρκωτικά DOPE» είναι ένας ατελείωτος τρόπος για να μετατοπιστεί ο πλούτος στις τσέπες λίγων εκλεκτών, προνομιούχων. Πολώνει την κοινωνία σε έχοντες και μη έχοντες. Το παιχνίδι «ναρκωτικά DOPE» δημιουργεί έσοδα από ασθένειες και βάσανα προς όφελος εκείνων που έχουν ήδη σχεδόν όλες τις μάρκες στο τραπέζι τους.
Η βασική αιτία
Στην υπόθεση Citizens United κατά της Ομοσπονδιακής Εκλογικής Επιτροπής, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάσισε ότι οι εταιρείες μπορούν να δίνουν απεριόριστα χρήματα σε PAC, ώστε να μην περιορίζουν το δικαίωμα μιας εταιρείας στην «ελευθερία του λόγου». Οι εταιρείες θα πρέπει να έχουν ελευθερία λόγου (την οποία τα πανεπιστήμια παραδόξως περιορίζουν στις άδειές τους). Αυτό που έχασε η πλειοψηφία του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι ότι οι εταιρείες, τα πολύ πλούσια άτομα και άλλα ισχυρά ιδρύματα δεν πρέπει να έχουν το δικαίωμα να χειραγωγούν την κοινωνία κρυφά εξαγοράζοντας εκλογές για το κέρδος τους και ενάντια στο κοινό καλό της κοινωνίας. Μια τέτοια συμπεριφορά θεωρούνταν διαφθορά.
Ο δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Τζον Πολ Στίβενς είπε σε διαφωνία ότι αυτή η απόφαση ορόσημο είναι «μια απόρριψη της κοινής λογικής του αμερικανικού λαού, ο οποίος έχει αναγνωρίσει την ανάγκη να αποτραπεί η υπονόμευση της αυτοδιοίκησης από τις εταιρείες». Η λέξη «εταιρεία» προέρχεται από το λατινικό ρήμα corporatio, «σχηματίζω σώμα». Λόγω του νόμου Bayh-Dole, οι εταιρείες, τα πανεπιστήμια και η κυβέρνηση είναι πλέον μια γιγάντια συνεργαζόμενη κλίκα ή κρυφή σούπερ «εταιρεία». Όπως είπε κάποτε ο Ιταλός φασίστας ηγέτης Μπενίτο Μουσολίνι: «Ο φασισμός είναι η συγχώνευση κράτους και εταιρειών». Όλοι μοιράζονται ένα «κομμάτι της δράσης».
Όπως το νερό που τρέχει γύρω από έναν βράχο, τα χρήματα από τον καλοπροαίρετο νόμο Bayh-Dole έχουν βρει το δρόμο τους γύρω από το κοινό καλό της κοινωνίας. Έχει διαστρεβλωθεί για το οικονομικό πλεονέκτημα των φαρμακευτικών εταιρειών, των κυβερνητικών γραφειοκρατιών και των καλά προικισμένων και αφορολόγητων πανεπιστημίων σε βάρος των πολιτών του (Εικόνα 16.1).
Ο Πρόεδρος Τζορτζ Ουάσινγκτον στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του προειδοποίησε για τον εθισμό και την κατάχρηση του χρήματος και της εξουσίας. Προειδοποίησε για την «αναγκαιότητα αμοιβαίων ελέγχων της πολιτικής εξουσίας, διαιρώντας και διανέμοντάς την σε διαφορετικούς θεματοφύλακες και καθιστώντας το καθένα θεματοφύλακα του Δημόσιου Καλού έναντι εισβολών από τους άλλους». Δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τους κυβερνητικούς θεσμούς να διερευνήσουν τον εαυτό τους. Για να επαναδιατυπώσουμε το προφανές, είναι προς το συμφέρον των θεσμικών να κάνουν τα στραβά μάτια για να ανέβουν τη σκάλα.
ΣΧΗΜΑ 16.1: ο κύκλος του χρήματος στους συνεργάτες έναντι των ντόπες (φορολογούμενοι και ασθενείς). ναρκωτικά = δεν έχουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν
Διορθωτικά μέτρα
Για να αποφύγετε να πετάξετε το παροιμιώδες μωρό μαζί με τα βρώμικα νερά του μπάνιου όταν πρόκειται να προτείνετε λύσεις σε αυτόν τον εξαιρετικά περίπλοκο κύκλο του χρήματος, είναι συνετό να ξεκινήσετε με μετριοφροσύνη ρίχνοντας φως στη διαφήμιση φαρμάκων, τα PAC και τον νόμο Bayh-Dole, καθώς και τονίζοντας τη σημασία της μη εξαναγκαστικής συναίνεσης στην ιατρική περίθαλψη. Η διαφήμιση των φαρμακευτικών εταιρειών απευθείας στον πελάτη προωθεί φάρμακα και εμβόλια στην κοινωνία για εταιρικό (και πανεπιστημιακό) κέρδος. Καθιστά το κοινό εξαρτημένο, «εθισμένους» που αναζητούν ναρκωτικά και θολώνει τη γραμμή μεταξύ των φαρμακευτικών εταιρειών και των εμπόρων ναρκωτικών. Κατ' αναλογία με τη διαφήμιση τσιγάρων που τερματίστηκε για το κοινό καλό, η διαφήμιση φαρμάκων απευθείας στον πελάτη θα πρέπει να τερματιστεί.
Εάν οι PAC παραμείνουν νόμιμες, θα πρέπει να αναγκαστούν να δημοσιεύουν με μεγάλα γράμματα με κάθε διαφήμιση τα ονόματα και τους μισθούς των αξιωματικών τους, καθώς και μια λίστα με κάθε δωρητή τους, συμπεριλαμβανομένης της εταιρείας και των ονομάτων του προέδρου και του διευθύνοντος συμβούλου της εταιρείας και πόσα δώρισαν. Εάν αντιτίθενται σε αυτό το ελάχιστο επίπεδο διαφάνειας, δεν ενδιαφέρονται για την ελευθερία του λόγου. Το κίνητρό τους είναι η ελευθερία να εξαπατούν.
Η απρόβλεπτη συνέπεια του νόμου Bayh-Dole είναι ένας τρομακτικός και αδελφοποιητικός νεποτισμός πολιτικών και κέρδους μεταξύ κυβερνητικών γραφειοκρατιών, πανεπιστημίων και φαρμακευτικών εταιρειών. Τα δικαιώματα του πανεπιστημίου και του NIH για έρευνα που χρηματοδοτείται από τους φορολογούμενους θα πρέπει να τερματιστούν. Εάν ένα πανεπιστήμιο αντιταχθεί, το προνομιακό αφορολόγητο καθεστώς του θα πρέπει να ανακληθεί. Τα πανεπιστήμια και τα περιουσιακά τους στοιχεία απαλλάσσονται από φόρους και μπορούν να δέχονται δωρεές που εκπίπτουν από τη φορολογία επειδή υποτίθεται ότι είναι φιλανθρωπικές οργανώσεις που «παρέχουν το δημόσιο καλό». Ο νόμος Bayh-Dole κηλίδωσε ακούσια αυτό το προνόμιο και την υποχρέωση των πανεπιστημίων.
Οι ερευνητές που κάνουν τη δουλειά και των οποίων η πνευματική ενέργεια την έκανε να συμβεί θα πρέπει να είναι οι μόνοι που λαμβάνουν δικαιώματα. Και αυτά θα πρέπει να είναι πολύ υψηλότερα από αυτά που τα πανεπιστήμια «κλέβουν» φειδωλά. Ο σεβασμός των πνευματικών δικαιωμάτων ενός ερευνητή θα προσέλκυε τους καλύτερους και ευφυέστερους από όλο τον κόσμο για να επισπεύσουν νέες ανακαλύψεις.
Συνοπτικά
Με την έλευση της μοριακής βιολογίας, δημιουργούνται νέοι ανθρωπογενείς θανατηφόροι ιοί που δεν υπήρχαν ποτέ στο παρελθόν. Δεν θα είχε νόημα να σχεδιαστεί ένας διακόπτης kill με ασφάλεια σε αυτήν την τεχνολογία; Διασφαλίσεις όπως η συμπερίληψη ενός γονιδίου αυτοκτονίας που μπορεί να ενεργοποιηθεί για να σκοτώσει τον ιό ή η απαίτηση για ένα ενδιάμεσο κατασκεύασμα που παρέχει μια βασική πρωτεΐνη. Καθώς προχωράμε στο άγνωστο, δεν θα έπρεπε να δώσουμε ξανά έμφαση στους παραδοσιακούς διακόπτες kill όπως η εξωτερική έρευνα, ο διαχωρισμός των εξουσιών και η ενημερωμένη συναίνεση;
Μια πολιτισμένη κοινωνία επιλύει τις συγκρούσεις μέσω της ενημερωμένης συναίνεσης. Σέβεται τα δικαιώματα του ατόμου να γνωρίζει το παιχνίδι που παίζεται, να συμπεριληφθεί και να επωφεληθεί από αυτό, να αρνηθεί να παίξει, να αποφασίσει για τον εαυτό του και να μην ντοπαριστεί ή εκφοβιστεί. Η διαφορά μεταξύ δώρου και κλοπής είναι η συναίνεση. Η διαφορά μεταξύ του έρωτα και του βιασμού είναι η συναίνεση. Η διαφορά μεταξύ της χορήγησης ενός φαρμάκου και της διάπραξης επίθεσης είναι η συναίνεση.
Το πρώτο βήμα προς τη συμπερίληψη είναι η διαφανής μη εξαναγκαστική συναίνεση. Ο τελευταίος και πιο ιερός διακόπτης kill είναι η διαφανής μη εξαναγκαστική συναίνεση. Αντί να πάρουμε «ένα μερίδιο από τα λάφυρα» από το παιχνίδι ναρκωτικών-DOPE, χρειαζόμαστε τα πανεπιστήμιά μας, τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας και το ιατρικό μας σύστημα να κατοχυρώσουν την αρχή της μη εξαναγκαστικής συναίνεσης.
https://brownstone.org/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
