Η προπαγάνδα ήταν κομψή: Ελευθερία μέσω της απορρύθμισης. Η κρεβατοκάμαρά σας είναι ουδέτερη περιοχή. Η οθόνη σας είναι κυρίαρχο έδαφος. Η σεξουαλική πειθαρχία είναι ο περιορισμός του εχθρού. Η αυτοσυγκράτηση είναι ψυχολογική απασχόληση. Η απελευθέρωση είναι η δίκαιη εκστρατεία.
Τι δεν έδειχναν οι αφίσες στρατολόγησης: Δεν απελευθερωνόσουν. Σε αφόπλισαν.
Η ιστορία έχει ήδη τρέξει αυτό το πείραμα. Ο J. D. Unwin κατέγραψε τα αποτελέσματα.
Ο Unwin πέρασε επτά χρόνια αναλύοντας ογδόντα πολιτισμούς σε πέντε χιλιάδες χρόνια ανθρώπινης ιστορίας. Ξεκίνησε την έρευνα περιμένοντας να αποδείξει ότι η σεξουαλική απελευθέρωση καταλύει την πολιτιστική άνθηση. Ήταν ένας ορθολογιστής, ένας κοινωνικός ανθρωπολόγος που λειτουργούσε στην αισιόδοξη λάμψη του σχεδίου του Διαφωτισμού. Ήθελε τα δεδομένα να επιβεβαιώσουν αυτό που υποσχέθηκε η νεωτερικότητα: ότι η απόρριψη του σεξουαλικού περιορισμού θα απελευθέρωνε το ανθρώπινο δυναμικό.
Τα δεδομένα τον ανάγκασαν στο αντίθετο συμπέρασμα. Το δημοσίευσε το 1934 ως Sex and Culture, ένας πυκνός, σχολαστικός τόμος που παρακολουθούσε κοινωνίες από φυλετικούς πολιτισμούς μέχρι τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, από τις βαβυλωνιακές πόλεις-κράτη μέχρι την αγγλοσαξονική Αγγλία. Το μοτίβο προέκυψε με μαθηματική συνέπεια.
Το συμπέρασμα: Καμία κοινωνία στην ανθρώπινη ιστορία δεν διατήρησε ποτέ την πολιτιστική της ενέργεια πέρα από τρεις γενιές μετά την εγκατάλειψη αυτού που αποκαλούσε «απόλυτη μονογαμία», την επιμονή στην προγαμιαία και μεταγαμιαία εγκράτεια. Ούτε ένα. Αναλύθηκαν ογδόντα πολιτισμοί. Μηδενικές εξαιρέσεις.
Όταν μια κοινωνία μεγιστοποιεί τις σεξουαλικές ευκαιρίες, σταματά να χτίζει. Οι καθεδρικοί ναοί σταματούν να υψώνονται. Η φιλοσοφία ρηχή. Η εδαφική επέκταση σταματά. Η τέχνη γίνεται αυτοαναφορική αντί για υπερβατική. Μέσα σε τρεις γενιές, ο πολιτισμός εισέρχεται σε αυτό που ο Unwin ονόμασε «αδυσώπητη μονοτονία», μια κατάσταση χαμηλής ενέργειας όπου η επιβίωση αντικαθιστά τη δημιουργία, η συντήρηση αντικαθιστά την καινοτομία και το μέλλον γίνεται αδιανόητο.
Τρεις γενιές. Αυτή είναι η αντίστροφη μέτρηση.
Ας ξεκινήσουμε το ρολόι.
Επεκτατική Ενέργεια εναντίον Οικονομικών Εξόρυξης
Ο Unwin εντόπισε μια δύναμη που ονόμασε «επεκτατική ενέργεια», τη συλλογική ικανότητα να χτίζεις, να εξερευνάς, να εφευρίσκεις, να προβάλλεις θέληση στο χρόνο και στο χώρο. Αυτό είναι το βιολογικό υπόστρωμα που παράγει παιδιά, κατασκευάζει πόλεις, καθελκύει πλοία, γράφει συμφωνίες, ιδρύει πανεπιστήμια που λειτουργούν εδώ και αιώνες. Είναι η γενεσιουργός του δύναμη που λειτουργεί σε πολιτισμική κλίμακα, το συσσωρευμένο πλεόνασμα πειθαρχημένης σεξουαλικότητας ανακατευθύνεται προς την κληρονομιά.
Το αντιπαρέβαλε αυτό με τις κοινωνίες που επιδίωκαν αυτό που ονόμασε «σεξουαλική ευκαιρία», την πολιτιστική άδεια για την ικανοποίηση της σεξουαλικής παρόρμησης χωρίς περιορισμούς διαθήκης. Αυτοί οι πολιτισμοί δεν εξαφανίστηκαν από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν κάηκαν σε αποκαλυπτικές φλόγες. Εγκαταστάθηκαν σε αυτό που περιέγραψε ως «λιγότερο επίπονες» συνθήκες. Διατήρησαν τις μορφές, την κυβέρνηση, το εμπόριο, τη θρησκεία, την τέχνη, αλλά η λειτουργία αντιστράφηκε. Ο πολιτισμός σταμάτησε να παράγει. Άρχισε να καταναλώνει ό,τι είχαν χτίσει οι προηγούμενες γενιές.
Ακούγεται οικείο;
Τα δεδομένα του Unwin έδειξαν το μοτίβο με ακρίβεια: η σεξουαλική ενέργεια είναι η ίδια δύναμη που χτίζει πολιτισμούς και παράγει παιδιά. Όταν αυτή η δύναμη ανακατευθύνεται προς την άμεση, χωρίς τριβές ικανοποίηση, εξάγεται από το μέλλον. Δεν μπορείτε να ξοδέψετε παραγωγική ικανότητα σε χτυπήματα ντοπαμίνης και κατασκευή καθεδρικών ναών ταυτόχρονα. Το σώμα δεν λειτουργεί έτσι. Ο πολιτισμός δεν λειτουργεί έτσι.
Τα λόγια του, γραμμένα το 1934:
«Στα ανθρώπινα αρχεία, δεν υπάρχει περίπτωση μιας κοινωνίας να διατηρεί την ενέργειά της αφού μια εντελώς νέα γενιά έχει κληρονομήσει μια παράδοση που δεν επιμένει στην προγαμιαία και μεταγαμιαία εγκράτεια».
Μια γενιά για να κληρονομήσει το νέο μοτίβο. Τρεις γενιές και η κατάρρευση γίνεται δομική, ενσωματωμένη τόσο βαθιά στον πολιτισμό που η αντιστροφή απαιτεί πολιτισμικό θάνατο και αναγέννηση.
Κανείς δεν διαβάζει το Unwin τώρα. Το συμπέρασμα είναι πολύ ακριβό.
Η αντίστροφη μέτρηση της Δύση
Η Σεξουαλική Επανάσταση δεν ήταν αυθόρμητη πολιτιστική εξέλιξη. Κατασκευάστηκε, χρηματοδοτήθηκε, προπαγανδίστηκε, νομοθετήθηκε και κανονικοποιήθηκε σε πολλούς τομείς ταυτόχρονα. Το σημείο καμπής, η στιγμή που η απόλυτη μονογαμία εγκαταλείφθηκε ως πολιτιστικό ιδεώδες, μπορεί να εντοπιστεί.
1965–1970: Τότε άρχισε η αντίστροφη μέτρηση.
Το χάπι έγινε ευρέως διαθέσιμο (1960, μαζική υιοθέτηση μέχρι το 1965). Η υπόθεση Roe εναντίον Wade εξακολουθούσε να έρχεται, αλλά οι νομικές βάσεις είχαν τεθεί. Το διαζύγιο χωρίς υπαιτιότητα ξεκίνησε την κυκλοφορία του από πολιτεία σε πολιτεία (η Καλιφόρνια για πρώτη φορά το 1969, εξαπλώθηκε στη δεκαετία του 1970). Η πορνογραφία αποποινικοποιήθηκε μέσω νομικών προκλήσεων «καλλιτεχνικής αξίας». Τα πανεπιστήμια έγιναν εργαστήρια σεξουαλικών πειραματισμών, πλαισιωμένα ως πολιτική αντίσταση και προσωπική απελευθέρωση.
Τα πολιτιστικά μηνύματα άλλαξαν: Ο ελεύθερος έρωτας ως φώτιση. Η μονογαμία αναπλαισιώνεται ως κτητική πατριαρχία. Ο σεξουαλικός πειραματισμός ως αυτοανακάλυψη. Η παρθενία ως αμηχανία. Η αυτοσυγκράτηση ως καταστολή που απαιτεί θεραπεία.
Η οικονομική τάξη μετατοπίστηκε ταυτόχρονα: Οι γυναίκες εισήλθαν μαζικά στο εργατικό δυναμικό, γεγονός που κατέστρεψε το νοικοκυριό με ένα εισόδημα, το οποίο απαιτούσε εξάρτηση δύο εισοδημάτων, το οποίο εξάλειψε την οικονομική βάση για τον πρώιμο σχηματισμό οικογένειας, το οποίο καθυστέρησε τον γάμο στα τέλη της δεκαετίας του είκοσι, το οποίο επέκτεινε το παράθυρο των σεξουαλικών ευκαιριών κατά μια δεκαετία, το οποίο ομαλοποίησε τις σειριακές βραχυπρόθεσμες σχέσεις ως το προεπιλεγμένο σχεσιακό μοτίβο.
Αυτό δεν ήταν τυχαίο. Οι άνθρωποι που χρηματοδότησαν αυτόν τον μετασχηματισμό, το Ίδρυμα Playboy, το Ινστιτούτο Kinsey, το Συμβούλιο Πληθυσμού του Ροκφέλερ, κατάλαβαν ότι σχεδίαζαν μια αλλαγή συμπεριφοράς. Είχαν πρόσβαση στην ανθρωπολογία. Γνώριζαν το ιστορικό μοτίβο. Αλλά επέλεξαν το κέρδος από τους επόμενους.
Η πορνογραφία ως βιομηχανία απαιτούσε την καταστροφή της μονογαμίας ως ανταγωνισμού στην αγορά. Η αντισύλληψη ως προϊόν απαιτούσε την καταστροφή της γονιμότητας ως προεπιλογή. Η παγίδα των δύο εισοδημάτων απαιτούσε την καταστροφή του νοικοκυριού με ένα εισόδημα ως οικονομική βιωσιμότητα.
Είχαν διαβάσει Unwin, ή άνθρωποι που είχαν. Κατάλαβαν το μοτίβο των τριών γενεών. Έχτισαν την υποδομή ούτως ή άλλως.
Το ρολόι άρχισε να χτυπάει.
Γενιά 1 (1965-1990): Αυτή είναι η ομάδα που γεννήθηκε και μεγάλωσε κάτω από τη νέα σεξουαλική τάξη. Είναι η πρώτη γενιά που κληρονόμησε μια παράδοση που δεν επιμένει στην προγαμιαία εγκράτεια.
Οι γονείς τους, αυτοί που θέσπισαν τη Σεξουαλική Επανάσταση, εξακολουθούσαν να κουβαλούν την ενοχή και τον προγραμματισμό του παλιού κόσμου. Θυμήθηκαν όταν το σεξ είχε συνέπειες, όταν η κοινοτική επιτήρηση επέβαλε όρια, όταν ο γάμος αναμενόταν από είκοσι τρία. Επαναστάτησαν εναντίον αυτού του κόσμου, αλλά διαμορφώθηκαν από αυτόν.
Η γενιά 1 δεν είχε τέτοιο σχηματισμό. Ήταν παιδιά διαζυγίου. Μεγάλωσαν σε νοικοκυριά όπου ο σεξουαλικός περιορισμός δεν αρθρώθηκε ποτέ ως αρετή. Έβλεπαν τους γονείς τους να περνούν από συντρόφους, αντιμετωπίζοντας τις σχέσεις ως σειριακή μονογαμία στην καλύτερη περίπτωση, επικαλύπτοντας το χάος στη χειρότερη. Έλαβαν το πολιτιστικό μήνυμα μέσω κάθε διαθέσιμου καναλιού: Το σώμα σας. Επιλογή σου. Καμία κρίση. Εξερευνήστε τη σεξουαλικότητά σας. Μην αφήσετε κανέναν να σας ντροπιάσει.
Αυτή η πρώτη γενιά διατήρησε ακόμα μέρος της πολιτισμικής ενέργειας. Μπορούσαν ακόμα να χτίσουν, αν και λιγότερο φιλόδοξα από τους παππούδες τους. Εξακολουθούσαν να σχηματίζουν οικογένειες, αν και αργότερα, πιο εύθραυστες, πιο επιρρεπείς στη διάλυση. Εξακολουθούσαν να επιδιώκουν μακροπρόθεσμα έργα, αν και με λιγότερη εμπιστοσύνη στη μονιμότητα.
Γιατί; Επειδή είχαν ακόμα ζωντανή μνήμη του παλιού κόσμου μέσω των παππούδων τους. Μπορούσαν να παρατηρήσουν την αντίθεση. Είδαν πώς έμοιαζε η σταθερότητα, ακόμα κι αν δεν μπορούσαν να την επαναλάβουν. Η πολιτιστική ενέργεια δεν είχε διαλυθεί πλήρως. Η γενεσιουργός φωτιά εκτοξεύτηκε, αλλά εξακολουθούσε να καίει.
Αυτή η γενιά ενηλικιώθηκε τις δεκαετίες του 1980 και του 1990. Έφτιαξαν το διαδίκτυο. Κατασκεύασαν το τελευταίο κύμα υποδομών που εξακολουθούμε να χρησιμοποιούμε.
Γενιά 2 (1990-2015): Αυτή είναι η γενιά που αντιμετώπισε την οπλισμένη διαδικτυακή πορνογραφία κατά τη διάρκεια των χρόνων διαμόρφωσής της.
Η ευρυζωνικότητα έφτασε στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Οι ιστοσελίδες Tube ξεκίνησαν το 2006-2007, κάνοντας την πορνογραφία υψηλής ταχύτητας, υψηλής ευκρίνειας άμεσα διαθέσιμη, απείρως ποικίλη, εντελώς δωρεάν. Η βιολογική αεροπειρατεία ξεκίνησε σε κλίμακα.
Αυτή η γενιά δεν κληρονόμησε καμία ανάμνηση του παλιού κόσμου. Οι παππούδες τους, η ομάδα πριν από το 1965 που εξακολουθούσε να λειτουργεί υπό απόλυτη μονογαμία, ήταν μακρινές φιγούρες, λείψανα ενός κόσμου που φαινόταν ακατανόητος. Περιμένοντας μέχρι τον γάμο; Αδιανόητο. Η παρθενία ως αρετή; Παράλογο. Σεξουαλική αυτοσυγκράτηση; Θεραπευτικό υλικό.
Γεννήθηκαν στην κουλτούρα της σύνδεσης ως προεπιλογή. Οι εφαρμογές γνωριμιών βελτιστοποίησαν τη σεξουαλική αγορά για συναλλαγές χωρίς τριβές. Το σεξ έγινε το αναμενόμενο αποτέλεσμα ενός τρίτου ραντεβού, δεύτερου ραντεβού, πρώτου ραντεβού, πρώτου μηνύματος. Η δέσμευση έγινε η παρέκκλιση που απαιτεί αιτιολόγηση.
Αυτή είναι η γενιά που δεν μπορεί να χτίσει.
Δεν μπορούν να αγοράσουν σπίτια, όχι μόνο λόγω οικονομικών, αλλά επειδή δεν μπορούν να φανταστούν τη μονιμότητα. Δεν σχηματίζουν οικογένειες, τα ποσοστά γονιμότητας κατέρρευσαν σε υπο-αντικατάσταση σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο. Δεν παράγουν πολιτισμό με μακροζωία, όλα είναι περιεχόμενο, αναδεύονται για αλγοριθμική κατανάλωση, ξεχνιούνται σε μια εβδομάδα.
Αυτή είναι η γενιά που ο Unwin ονόμασε «αδυσώπητη μονοτονία». Διαχειρίζονται συστήματα που δεν κατασκεύασαν. Καταναλώνουν πόρους που δεν δημιούργησαν. Ασκούν κριτική στο παρελθόν χωρίς να κατασκευάζουν μέλλον. Οι καθεδρικοί ναοί καταρρέουν και μαλώνουν για τις αντωνυμίες.
Η επεκτατική ενέργεια έχει φύγει.
Generation 3 (2015-σήμερα): Είμαστε εδώ τώρα. Αυτή είναι η γενιά που εισέρχεται στη σεξουαλική ωριμότητα σε έναν κόσμο όπου η μέση ηλικία πρώτης έκθεσης σε πορνογραφία είναι τα έντεκα έτη.
Το σύστημα ανταμοιβής αιχμαλωτίζεται πριν η ψυχή αναπτύξει γλώσσα για αντίσταση. Πριν διαμορφωθεί η συνείδηση. Πριν η θέληση ενισχυθεί μέσω οποιασδήποτε ουσιαστικής πειθαρχίας. Πριν βιώσουν μια μεμονωμένη σχέση στη φυσική πραγματικότητα, έχουν ήδη καταναλώσει χιλιάδες ώρες υπερφυσικών σεξουαλικών ερεθισμάτων.
Αυτή η γενιά δεν γνώρισε ποτέ έναν κόσμο όπου η άπειρη σεξουαλική καινοτομία δεν ήταν διαθέσιμη αμέσως. Δεν έχουν βιώσει ποτέ τη σεξουαλική ένταση που χτίζεται προς τη διαθήκη. Δεν έχουν δει ποτέ έναν πολιτισμό στην άνοδό του, μόνο τη διαχειριζόμενη κάθοδό του.
Η αντίστροφη μέτρηση του Unwin ολοκληρώνεται εδώ. Τρεις γενιές μετά τη Σεξουαλική Επανάσταση, ο πολιτισμός έχει χάσει την ικανότητα να οικοδομήσει οτιδήποτε απαιτεί επένδυση γενεών. Δεν μπορούν να φανταστούν παιδιά. Δεν μπορούν να φανταστούν ότι ο γάμος θα διαρκέσει. Δεν μπορούν να φανταστούν ένα οικοδομικό έργο που διαρκεί τριάντα χρόνια. Δεν μπορούν να φανταστούν ένα μέλλον διαφορετικό από το παρόν, παρά μόνο χειρότερο.
Όταν ξεριζώνεις τη γενεσιουργό αρχή, ο πολιτισμός δεν συνεχίζει με ελαφρώς διαφορετικές αξίες. Σταματά να χτίζει και μπαίνει σε λειτουργία επιβίωσης.
Το παρακολουθούμε να συμβαίνει σε πραγματικό χρόνο.
Το οπλικό σύστημα
Η πορνογραφία δεν είναι βίτσιο. Είναι ένας πλαστός ναός.
Αφαιρώντας κάθε στοιχείο που κάνει το σεξ γόνιμο και αντικαθιστώντας το με προσομοίωση που δεν μπορεί να παράγει ζωή.
Ο κίνδυνος απομακρύνεται. Η συνέπεια αφαιρείται. Το Covenant αφαιρείται. Οι επενδύσεις αφαιρούνται. Η καθυστέρηση καταργείται. Η σχέση αφαιρείται. Αυτό που μένει είναι η σκιά της πράξης, ένα φάντασμα που μιμείται τη φόρμα ενώ αντιστρέφει τη λειτουργία.
Η ανθρώπινη όρεξη για σεξουαλική ένωση υπάρχει επειδή η ένωση παράγει παιδιά, οικογένειες, μέλλον. Η επιθυμία δείχνει προς κάτι πραγματικό, τη συνδημιουργία της ζωής με ένα άλλο άτομο σε διαθήκη ενώπιον του Θεού. Αυτή η επιθυμία είναι συνυφασμένη με το σώμα ως μαρτυρία του θεϊκού σχεδίου.
Αλλά εισάγετε άπειρες σκιές. Απεριόριστες απομιμήσεις. Μηδενικό κόστος κατανάλωσης. Η ψυχή αρχίζει να ανταποκρίνεται στα φαντάσματα. Δεν υπάρχει απόγονος. Καμία σχέση. Καμία κληρονομιά. Μόνο η πείνα, που επαναλαμβάνεται μέχρι η ψυχή να σταματήσει να αναγνωρίζει για τι πραγματικά πεινούσε.
Ο φιλοσοφικός όρος είναι «παραπλάνηση της επιθυμίας». Ο πρακτικός όρος είναι «η αδυναμία να οικοδομήσουμε οτιδήποτε απαιτεί ελπίδα στο μέλλον».
Ο πολιτισμός χάνει την ικανότητα να κατασκευάζει οτιδήποτε διαρκεί περισσότερο από μια εποχή. Ο γάμος γίνεται αδιανόητος. Τα παιδιά γίνονται βάρος παρά ευλογία. Η κατασκευή του καθεδρικού ναού γίνεται ακατανόητη. Το μέλλον γίνεται αδιανόητο επειδή η γενεσιουργός επιθυμία έχει ανακατευθυνθεί προς τη στείρα επανάληψη.
Η διαμόρφωση λειτουργεί στο επίπεδο της ίδιας της επιθυμίας. Το οικονομικό μοντέλο είναι βιομηχανικό. Η παράδοση είναι χωρίς τριβές. Και το αποτέλεσμα, τρεις γενιές μετά την κανονικοποίηση, είναι ακριβώς αυτό που προέβλεψε ο Unwin: αδυσώπητη μονοτονία. Ένας πολιτισμός που δεν μπορεί πλέον να φανταστεί το δικό του μέλλον επειδή έχει χάσει την επαφή με τον δικό του σπόρο.
Η Δομή Ιατρικής Άδειας
Για να εξασφαλίσουν την εθελοντική συμμετοχή, χρειάζονταν μια ιστορία άδειας. Δεν μπορείς να πλασάρεις ανοιχτά ένα πνευματικό όπλο ως πνευματικό όπλο. Χρειάζεστε μια θεραπευτική αφήγηση.
Μπείτε στη μυθολογία για την υγεία του προστάτη.
Η αφήγηση: Η συχνή εκσπερμάτιση είναι βιολογική αναγκαιότητα. Το σώμα σας απαιτεί τακτική απελευθέρωση για την πρόληψη ασθενειών, δυσφορίας, επικίνδυνης συσσώρευσης. Η κατακράτηση προκαλεί βλάβη. Οι μελέτες το λένε. Οι γιατροί το συνιστούν. Είναι διατήρηση της υγείας, όχι πνευματική πειθαρχία.
Τι θάβουν οι μελέτες: Το ανδρικό σώμα είναι ένα κλειστό σύστημα διαθήκης σχεδιασμένο για διατήρηση και αποκατάσταση. Η σπερματογένεση διαρκεί 64-74 ημέρες. Οι σπόροι που δεν έχουν απελευθερωθεί δεν συσσωρεύονται όπως τα απόβλητα που απαιτούν απόρριψη. Διασπάται και επαναρροφάται, πρωτεΐνες, μέταλλα, ζωογόνα στοιχεία, όλα αυτά επέστρεψαν για να θρέψουν το σώμα που το δημιούργησε. Ο σχεδιασμός προϋποθέτει διατήρηση, όχι συνεχή εξάντληση.
Οι ιατρικές μελέτες αγνοούν επίσης την καταστροφή σε επίπεδο ψυχής που είναι εγγενής στη χρόνια χρήση:
Απορρύθμιση της επιθυμίας: Η ίδια διαταραχή της όρεξης που παρατηρείται στον εθισμό, η αδυναμία καθυστέρησης της ικανοποίησης, η απώλεια κινήτρων για δύσκολο καλό, η κατάρρευση της θέλησης.
Η ντροπή ως χρόνια κατάσταση: Η μυστικότητα, ο φόβος της ανακάλυψης, η εσωτερική κατηγορία, αυτό κρατά την ψυχή σε μόνιμη κατάσταση άγχους, που καταστρέφει την ανάπαυση, καταστρέφει την ειρήνη, καταστρέφει την ικανότητα για χαρά.
Η απόσυρση από την ενσώματη ζωή: Κάθε συνεδρία αντικαθιστά τη φυσική παρουσία με την ψηφιακή απουσία, η πραγματική σχέση αντικαθίσταται από την προσομοίωση, η πραγματική εργασία αντικαθίσταται από την παθητική κατανάλωση, η ενσώματη κοινότητα αντικαθίσταται από την απομονωμένη φαντασία.
Η αποκοπή του ύπνου από την ανάπαυση: Η χρήση αργά το βράδυ παραβιάζει τον φυσικό ρυθμό του σώματος, ο οποίος καταστρέφει την ορμονική τάξη που κάνει έναν άνδρα ικανό για δύναμη, που καταστρέφει τα κίνητρα, που δημιουργεί την καθοδική σπείρα.
Η ισοπέδωση της επιθυμίας: Όταν η ψυχή λαμβάνει ψεύτικη ευχαρίστηση από pixels, σταματά να αναζητά πραγματική ευχαρίστηση από το επίτευγμα, τη διαθήκη, τη δημιουργία. Η πραγματικότητα γίνεται ανεπαρκής. Η σύζυγος γίνεται βαρετή σε σύγκριση με την άπειρη καινοτομία της οθόνης.
Μετρούν μια μεταβλητή, τη συχνότητα εκσπερμάτωσης και τη συσχέτιση του καρκίνου, και αγνοούν την πλήρη καταστροφή.
Έτσι πείθεις έναν άνθρωπο ότι το σώμα του απαιτεί την ίδια την πράξη που εξαντλεί την ψυχή του.
Ίδια κίνηση με την προσφορά του φιδιού στον Κήπο: επαναπροσδιορίστε την παραβίαση ως σοφία, το όριο ως καταπίεση, το καταστροφικό μονοπάτι ως απελευθέρωση.
Ο πολιτισμός της σύνδεσης ως φυσική λειτουργία
Η προετοιμασία της οθόνης μεταφέρθηκε στη φυσική πραγματικότητα μέσω της κουλτούρας της σύνδεσης, της ενσώματης λειτουργίας της ίδιας πνευματικής εξέγερσης.
Αυτή είναι η λατρεία της αμεσότητας: ευχαρίστηση τώρα, επένδυση ποτέ, διαθήκη ως εμπόδιο που πρέπει να ξεπεραστεί. Σπόροι διάσπαρτοι σε συναντήσεις που δεν παράγουν παιδιά, βάθος, δεσμούς που συσσωρεύονται με την πάροδο του χρόνου. Το σεξ ως κατανάλωση. Τα σώματα ως εναλλάξιμα εμπορεύματα. Η οικειότητα ως τριβή που πρέπει να εξαλειφθεί.
Η κουλτούρα αντέστρεψε κάθε σήμα:
Η «καταμέτρηση των σωμάτων» έγινε σύμβολο κατάστασης αντί για μαρτυρία σχεσιακής καταστροφής.
Η παρθενία έγινε αμηχανία αντί για διατηρημένος θησαυρός.
Η αυτοσυγκράτηση έγινε παθολογία αντί για δύναμη.
Και αυτοί που είχαν τις καλύτερες επιδόσεις σε αυτή την οικονομία, αυτοί που συγκέντρωσαν τους υψηλότερους αριθμούς, γιορτάστηκαν ως νικητές.
Ο Unwin είδε αυτό το μοτίβο σε κάθε πολιτισμό που μελέτησε:
«Ο περιορισμός της σεξουαλικής ευκαιρίας ήταν μια σημαντική προϋπόθεση της πολιτιστικής προόδου».
Δεν κήρυττε. Κατέγραφε.
Οι κοινωνίες που διατηρούσαν όρια γύρω από τη σεξουαλική έκφραση έριξαν αυτή τη δύναμη στη δημιουργία. Οι κοινωνίες που αφαίρεσαν αυτά τα όρια μπήκαν στην εντροπία.
Μεγιστοποιώντας τις σεξουαλικές ευκαιρίες, δεν απελευθερώσαμε την επιθυμία. Το αποκόψαμε από το τέλος του, το σωστό τέλος και τον σκοπό του.
Η Σεξουαλική Επανάσταση υποσχέθηκε απελευθέρωση, αλλά παρέδωσε τη δουλεία. Είπαν στις γυναίκες ότι μπορούσαν να προσεγγίσουν το σεξ όπως οι άνδρες, χωρίς προσκόλληση, χωρίς συνέπειες, χωρίς κόστος. Αλλά η γυναικεία φύση δεν λειτουργεί έτσι. Το σώμα απελευθερώνει ωκυτοκίνη κατά τη διάρκεια της οικειότητας, δημιουργώντας δεσμούς είτε το μυαλό συναινεί είτε όχι.
Κάθε περιστασιακή συνάντηση αφήνει ουλώδη ιστό. Κάθε προδοσία κάνει την επόμενη διαθήκη πιο δύσκολο να εμπιστευτείς. Η καρδιά μαθαίνει να προστατεύει τον εαυτό της αρνούμενη να ανοίξει.
Είπαν στους άνδρες ότι μπορούσαν να έχουν άπειρη ποικιλία χωρίς ευθύνη. Αλλά ούτε η ανδρική φύση λειτουργεί έτσι. Η επιθυμία συνηθίζει στην καινοτομία. Η πραγματική γυναίκα, με το συνηθισμένο της πρόσωπο, το γερασμένο σώμα της, τις απαιτήσεις της για πίστη, δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την άπειρη ποικιλία της φαντασίας.
Η ψυχή μαθαίνει να προτιμά την ελεγχόμενη εικόνα από το ανεξέλεγκτο άτομο.
Και στα δύο φύλα πουλήθηκε μια οικονομία που λειτουργεί ίσως για πέντε χρόνια, από τα δεκαοκτώ έως τα είκοσι τρία, όταν η νεότητα και η καινοτομία κάνουν τα ψέματα να φαίνονται βιώσιμα. Τότε έρχεται η πραγματικότητα. Οι γυναίκες συναντούν το βιολογικό ρολόι. Οι άνθρωποι συναντούν το κενό εκεί που θα έπρεπε να είναι ο σκοπός. Και οι δύο ανακαλύπτουν ότι ξόδευαν το αρχικό κεφάλαιο που χρειάζονταν για να φυτέψουν ένα μέλλον.
Οι άνδρες στην κορυφή το κατάλαβαν αυτό:
Οι Ροκφέλερ χρηματοδοτούν τον έλεγχο του πληθυσμού.
Το Ίδρυμα Playboy κανονικοποιεί την ασυδοσία ως εκλέπτυνση.
Οι φαρμακευτικές εταιρείες εμπορεύονται την αντισύλληψη ως ελευθερία.
Οι τεχνολογικές πλατφόρμες που δημιουργούν έσοδα από την ίδια την επιθυμία.
Είχαν πρόσβαση στην ανθρωπολογία. Είχαν διαβάσει το Unwin ή είχαν χρηματοδοτήσει αυτούς που είχαν.
Αλλά επέλεξαν το κέρδος από τους επόμενους. Παρών πλούτος για τις μελλοντικές γενιές. Μερίσματα μετόχων για την κληρονομιά των εγγονιών τους.
Αυτό ήταν το αρχαίο εμπόριο: το παζάρι του Ησαύ, που πουλούσε τα πρωτοτόκια για άμεση ικανοποίηση.
Για περισσότερα σχετικά με το θέμα, δείτε αυτό το βίντεο.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
