ΜΕΡΟΣ Γ΄
[Τά προηγούμενα εδώ https://enaasteri.blogspot.com/2026/05/blog-post_959.html και εδώ https://enaasteri.blogspot.com/2026/05/blog-post_915.html ]
Στο προηγούμενο μυηθήκατε στις κυρίαρχες μυστηριακές λατρείες της Περσικής και παλαιότερης Βαβυλωνιακής Αυτοκρατορίας που σπάρθηκαν στην Αθήνα και στα ρωμαϊκά εδάφη μετατρέποντας κάθε πολιτισμό σε Marcher Lords ενός πολύ αρχαίου κακού.
Σε αυτό το τρίτο μέρος, θα εξερευνήσουμε την εμφάνιση του Χριστιανισμού εν μέσω των πρώτων φάσεων της εμφάνισης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως του νέου άρχοντα της Βαβυλώνας.
Η άνοδος του Χριστιανισμού
Μέσα σε αυτή την ηθική σήψη και παρακμή, η νέα διακονία του Ιησού μόλις ξεκινούσε στη ρωμαϊκή σατραπεία της Παλαιστίνης. Αλλά ήταν κάτι που η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν περισσότερο από ευτυχής να αγνοήσει, καθώς φαινόταν στα μάτια των Ρωμαίων να είναι απλώς άλλη μια από τις πολλές μεσσιανικές εβραϊκές λατρείες που θα προέκυπταν κατά καιρούς.
Σε αντίθεση με τις αμέτρητες άλλες εβραϊκές μεσσιανικές αιρέσεις που ήρθαν και έφυγαν, αυτό το νέο κίνημα με επικεφαλής τον Ιησού από τη Ναζαρέτ δεν εξαφανίστηκε με τον τρόπο που οι Ρωμαίοι είχαν υποθέσει ότι θα εξαφανιζόταν. Αντίθετα, μεγάλωσε αρκετά γρήγορα.
Τον πρώτο αιώνα μ.Χ., η Ρώμη βασιζόταν σε μια ολοένα αυξανόμενη χρήση της δουλείας που τροφοδοτούσε τα παρακμιακά κέντρα των πόλεων της Ρώμης. Ο ρωμαϊκός πληθυσμός τρεφόταν με αιματηρά αθλήματα, αγώνες μονομάχων και σχεδόν ασταμάτητα φεστιβάλ για να τους κρατούν καθησυχασμένους, μεθυσμένους και υπάκουους. Οι οργιαστικές γιορτές γίνονταν όλο και περισσότερο ηγεμονικές στα αστικά κέντρα των πόλεων, ενώ τα περίχωρα της αυτοκρατορίας λεηλατούνταν και κακοποιούνταν συνεχώς ως σατράπες κατώτερης κάστας.
Κατά τη διάρκεια των σαράντα ετών μετά τη δολοφονία του Χριστού, οι δύο μονοθεϊστικές ομάδες στη Ρώμη: οι Εβραίοι και οι Χριστιανοί, δέχτηκαν συστηματικές επιθέσεις από τις αρχές, αλλά σπάνια ταυτόχρονα, καθώς η πολιτική της Ρώμης στόχευε συνήθως στην οικοδόμηση εχθρότητας μεταξύ των δύο Αβρααμικών ομάδων - σπάνια έχαναν την ευκαιρία να ενισχύσουν τη δυσαρέσκεια και τον διχασμό μεταξύ τους.
Υπό τον διεστραμμένο αυτοκράτορα Καλιγούλα που κυβέρνησε από το 37-41 μ.Χ., ψηφίστηκε ένα διάταγμα που απαιτούσε από όλες τις συναγωγές να φιλοξενούν αγάλματα του αυτοκράτορα ως θεού και όλοι οι Εβραίοι διατάχθηκαν να πληρώνουν θυσίες. Όπως ήταν αναμενόμενο, η πλειοψηφία των Εβραίων αρνήθηκε, και ως απάντηση, οι περιουσίες τους κατασχέθηκαν σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Από τον Καλιγούλα στον Νέρωνα
Υπό τον Καλιγούλα, χιλιάδες Εβραίοι που αρνήθηκαν να θυσιάσουν στους ειδωλολατρικούς θεούς σφαγιάστηκαν. Αυτό έθεσε τις βάσεις για τον πρώτο από τους τρεις Ρωμαιοεβραϊκούς πολέμους που έλαβαν χώρα μεταξύ 66-135 μ.Χ. με αποτέλεσμα την καταστροφή του Βασιλείου της Ιουδαίας που είχε διαχειριστεί ως Ρωμαίος σατράπης, την καταστροφή του Ναού του Σολομώντα το 70 μ.Χ. υπό τον αυτοκράτορα Τίτο και την αποτυχημένη εξέγερση του Simon Bar Kochba το 135 μ.Χ. αφήνοντας πάνω από ένα εκατομμύριο Εβραίους νεκρούς.
Υπό τον Καλιγούλα, οι Χριστιανοί δεν είχαν ακόμη γίνει στόχος εξόντωσης. Ωστόσο, αυτό άλλαξε με την άνοδο του διαβόητου αυτοκράτορα Νέρωνα που κυβέρνησε από το 54-68 μ.Χ. Ήταν εκείνη τη στιγμή που η Επιτροπή των 15 αποκάλυψε στον Νέρωνα ότι τα Σιβυλλικά Βιβλία απαιτούσαν να χαρακτηριστεί ο Χριστιανισμός ως «παράνομη λατρεία». Όσοι αρνούνταν να εγκαταλείψουν την πίστη τους θα θεωρούνταν προδότες του κράτους και θα αντιμετώπιζαν διώξεις, δήμευση περιουσίας και σε πολλές περιπτώσεις θάνατο. Παρά τις λίγες αντιδράσεις, αυτοί οι αντιχριστιανικοί διωγμοί θα συνεχίζονταν τους επόμενους δυόμισι αιώνες.
Το κύριο έγκλημα του νέου χριστιανικού κινήματος ήταν η απόρριψη του Ρωμαϊκού Πάνθεον των Θεών και η αποδοχή μόνο ενός Θεού με έναν ενοποιητικό ηθικό κώδικα. Ο ηθικός κώδικας των Χριστιανών δεν άφηνε χώρο για τις πράξεις της «ιερής βωμολοχίας» και της απόκλισης που προωθούνταν από τις μυητικές τελετές και τελετουργίες των ειδωλολατρικών λατρειών της Ίσιδας, του Μίθρα, της Άρτεμης και της Κυβέλης.
Με το νέο κίνημα του Ιησού με την έμφαση στη χάρη, τη συγχώρεση και την υγεία της ψυχής έναντι των απολαύσεων της σάρκας, η πολυθεϊστική ακολασία, ενδημική στις μυστηριακές πρακτικές λατρείας και στην κουλτούρα του ψωμιού/τσίρκου, αντιμετώπισε μια θανάσιμη απειλή. Οι Μυστηριακές Λατρείες αναγνωρίστηκαν σαφώς ως ανίερες από το νέο κίνημα και ένας πιο υγιής τρόπος ζωής σε αρμονία με τον Θεό έγινε ξαφνικά διαθέσιμος σε όλους. Οι Χριστιανοί έμειναν σταθεροί στην ιδέα ότι στην πραγματικότητα υπήρχε μόνο ένας Θεός που είναι και πεπερασμένος και άπειρος, θνητός και αθάνατος, υπερβαίνοντας τον δημιουργημένο κόσμο αλλά και ζωντανός μέσα του.
Αυτή η νέα ιδέα συνάντησε μια βαθιά πνευματική δίψα. Όπως περιέγραψε ο Ιησούς στα Ευαγγέλια, ο αληθινός Θεός δεν είναι θεός εκδίκησης ή ηδονισμού. Είναι ένας Θεός της Χάριτος, της Καλοσύνης και της Λογικής. Αλλά υπάρχουν ορισμένες συνθήκες πάνω στις οποίες μπορεί να εκφραστεί αυτή η χάρη, η οποία συνδέεται άμεσα με το πώς κάθε άτομο επιλέγει να ζήσει και πού εναποθέτει την πίστη του.
Και αυτό δεν ήταν συμβατό με το κυρίαρχο ρωμαϊκό πάνθεον, και έτσι το αρχιερατείο αποφάσισε ότι έπρεπε να καταστραφεί. Ωστόσο, αυτό είναι πιο εύκολο να το λες παρά να το κάνεις.
Ο Νέρωνας έπρεπε να έχει μια δικαιολογία. Χρειαζόταν να πολώσει το ρωμαϊκό κοινό εναντίον των Χριστιανών με κάποιο τρόπο. Σε συνεργασία με τη Μιθραϊκή Πραιτωριανή Φρουρά του, ο Νέρωνας εξαπολύει μια μεγάλη ψεύτικη σημαία και βάζει φωτιά σε μεγάλο μέρος της δικής του Ρώμης, παίζοντας περίφημα το αγαπημένο του βιολί. Στη συνέχεια κατηγόρησε τους χριστιανούς «τρομοκράτες».
Μέσα στον τρόμο και την άγνοιά του, ο ρωμαϊκός λαός υποστήριξε τους αντιχριστιανικούς διωγμούς του Νέρωνα. Σύντομα, χιλιάδες Χριστιανοί συνελήφθησαν και ρίχτηκαν σε αρένες μονομάχων για να φαγωθούν ζωντανοί από πεινασμένα θηρία μπροστά σε τεράστια πλήθη. Στον παρακάτω πίνακα, μπορείτε να δείτε την περίμετρο της ρωμαϊκής αρένας με «ρωμαϊκά κεριά». Τα ρωμαϊκά κεριά ήταν φωτιές με πυρσούς που άναβαν τα σώματα των βουτηγμένων στο πετρέλαιο χριστιανών δεμένα σε ξύλινους στύλους που θα κρατούσαν το Κολοσσαίο αναμμένο μαζί με βασανισμένες κραυγές όλες τις νύχτες για μήνες.
Όσο φρικιαστική κι αν ήταν αυτή η φρενίτιδα των δολοφονιών, αποδείχθηκε εκπληκτικά αντιπαραγωγική για τον Νέρωνα και τις αιρέσεις.
Ο πληθυσμός της Ρώμης ντρεπόταν όλο και περισσότερο από το θάρρος εκείνων των Χριστιανών που αντιμετώπιζαν τον θάνατο με επίσημη ευσέβεια και σιγά-σιγά, ο πληθυσμός άρχισε να ξεφεύγει από την αιμοδιψία και την ηδονιστική του προετοιμασία.
Οι αγώνες γίνονταν όλο και λιγότερο δημοφιλείς και αντί να παρακολουθούν την καταστροφή του Χριστιανισμού, όλο και περισσότεροι Ρωμαίοι υπήκοοι, συμπεριλαμβανομένων μελών του στρατού, της πολιτικής τάξης και των ευγενών άρχισαν να προσηλυτίζονται στη νέα πίστη. Η νέα πίστη δεν αναγνώριζε καμία κάστα και δεν έκανε καμία διαφοροποίηση αν κάποιος ήταν βασιλιάς, ευγενής ή σκλάβος.
Για πρώτη φορά, τα «μυστήρια» δεν ήταν μόνο για εκείνους τους λίγους μυημένους που πέτυχαν μια παράλογη κατάσταση «γνώσης», αλλά ήταν προσβάσιμα κυριολεκτικά σε όλους, λόγω του γεγονότος ότι η κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας έχει δημιουργηθεί κατ' εικόνα του Δημιουργού. Στις επιστολές του Παύλου προς τους Ρωμαίους, το μήνυμα της καθολικότητας της αλήθειας γραμμένο στις καρδιές όλων των ανθρώπων...
«Διότι δεν είναι οι ακροατές του νόμου που είναι δίκαιοι ενώπιον του Θεού, αλλά οι εκτελεστές του νόμου που θα δικαιωθούν. Διότι όταν τα έθνη, που δεν έχουν τον νόμο, από τη φύση τους κάνουν ό,τι απαιτεί ο νόμος, είναι νόμος για τον εαυτό τους, παρόλο που δεν έχουν τον νόμο. Δείχνουν ότι το έργο του νόμου είναι γραμμένο στις καρδιές τους, ενώ μαρτυρεί και η συνείδησή τους»
[Ρωμαίους 2:13-16]
Επιπλέον, το είδος των θυσιών που απαιτούσε ο θεός των Χριστιανών δεν έμοιαζε με τίποτα άλλο. Κανένα ζώο, καμία ανθρώπινη ή χρηματική θυσία δεν αναμενόταν σε αυτή τη νέα πίστη... γιατί ποια ανάγκη έχει ο Θεός, ο δημιουργός των πάντων, από οτιδήποτε; Αφού το παιδί του πέθανε για τις αμαρτίες της ανθρωπότητας, δεν θα χρειαζόταν άλλη θυσία. Τώρα η μόνη θυσία που αναμενόταν θα ήταν πράξεις καλοσύνης και φιλανθρωπίας.
Όπως λέει ο Παύλος στους Εβραίους:
«Δεν υπάρχει αιώνια πόλη για εμάς σε αυτή τη ζωή, αλλά αναζητούμε μία στην επόμενη ζωή. Μέσω αυτού, ας προσφέρουμε στον Θεό και ατελείωτη θυσία δοξολογίας. Εξακολουθήστε να κάνετε καλά έργα και να μοιράζεστε τους πόρους σας, γιατί αυτές είναι θυσίες που ευαρεστούν τον Θεό».
Ακόμα κι αν κάποιος γεννήθηκε πολύ πριν από τον Ιησού, οι παγκόσμιοι νόμοι της Δικαιοσύνης και της Αλήθειας που δίδαξε ο Ιησούς δεν δημιουργήθηκαν σε καμία χρονική στιγμή, αλλά είναι, εξ ορισμού, παγκόσμιοι. Γι' αυτό ο Παύλος σημείωσε ότι το να ακολουθούμε τον νόμο που είναι γραμμένος στην καρδιά και τη συνείδησή μας σημαίνει ότι όλοι μπορούν να σωθούν. Αυτή είναι μια έννοια που χρησιμοποιεί εκτενώς και ο Αυγουστίνος στα γραπτά του.
Οι Διωγμοί Συνεχίζονται
Οι αντιχριστιανικοί διωγμοί που εξαπέλυσε ο Νέρωνας υποχώρησαν τις επόμενες δεκαετίες, αλλά επανεμφανίστηκαν περιοδικά για δυόμισι αιώνες.
Υπό τον αυτοκράτορα Δομιτιανό, οι διωγμοί ξεκίνησαν ξανά το 90 μ.Χ. και υπό τον Τραϊανό επανήλθαν ξανά από το 98-117 μ.Χ.
Το 161 μ.Χ., ο αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος, αρχιερέας της λατρείας του Μίθρα, ξεκίνησε ξανά τους αντιχριστιανικούς διωγμούς και από το 202-211 μ.Χ. ο Σεπτιμάνος Σεβήρος έκανε το ίδιο.
Μια σύντομη ανάπαυλα συνέβη από το 244-249 μ.Χ. υπό τον πρώτο χριστιανό αυτοκράτορα «Φίλιππο τον Άραβα», ο οποίος ευνοούσε τους χριστιανούς, αλλά ξανάρχισε υπό τον σκληρό αυτοκράτορα Διοκλητιανό.
Οι διωγμοί έληξαν τελικά το 312 μ.Χ. με το θάνατο του Διοκλητιανού. Όταν ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ανέλαβε την εξουσία το 311, ψηφίστηκε το Διάταγμα της Ανοχής που αναγνώριζε τον Χριστιανισμό ως κίνημα που έπρεπε να γίνει ανεκτό. Ο Χριστιανισμός αναγνωρίστηκε επίσημα ως εγκεκριμένη θρησκεία με τη Συνθήκη των Μεδιολάνων του 313. Για να έχουμε μια αίσθηση της ανάπτυξης του Χριστιανισμού από αυτό το σημείο και μετά, το έτος 300 μ.Χ., υπήρχαν περίπου 5-6 εκατομμύρια μέλη, αλλά μέχρι το 350 μ.Χ. είχε αυξηθεί σε τουλάχιστον 33 εκατομμύρια!
Το 324 πραγματοποιείται η πρώτη οικουμενική σύνοδος στη Νίκαια για να ξεκαθαρίσει τις πολλές διαφορετικές θεωρίες και πρακτικές του χριστιανικού δόγματος που έχουν οι πολυάριθμες φατρίες της εκκλησίας. Αυτό το γεγονός είχε ως αποτέλεσμα την πρώτη συμφωνημένη συναίνεση σχετικά με τη φύση του Ιησού του γιου, του Θεού πατέρα, της Δημιουργίας και του Αγίου Πνεύματος. Αυτή η συναίνεση έγινε γνωστή ως «το Σύμβολο της Πίστεως της Νίκαιας».
Η Σύνοδος της Νίκαιας (325 μ.Χ.)
Το εξαιρετικά κατακερματισμένο κίνημα έκανε μια σημαντική νίκη με τη Σύνοδο της Νίκαιας, η οποία δημιούργησε ένα κεντρικό βασικό δόγμα και την ικανότητα να διεξάγει συντονισμένη δράση. Πριν από τη Νίκαια, το κίνημα ήταν ένα εξαιρετικά αποκεντρωμένο και διεισδυμένο κίνημα με πολλές γνωστικές ψευδοχριστιανικές λατρείες, όπως αυτή που δημιουργήθηκε από τον Σίμωνα τον Μάγο, η οποία προσπάθησε να καταστρέψει το νέο κίνημα εκ των έσω.[5]
Το Σύμβολο της Πίστεως της Νίκαιας όριζε ότι το κεντρικό δόγμα του Χριστιανισμού θα ήταν η πίστη ότι όλη η ανθρωπότητα δημιουργήθηκε κατ' εικόνα του Θεού (Imago Viva Dei) και είχε την εντολή να συμμετάσχει στη δημιουργία (Capax Dei). Αυτό το δόγμα ήταν μια σημαντική απόκλιση από τους κανόνες όλων των παγανιστικών λατρειών, οι οποίες έτειναν να υποβιβάζουν την ανθρωπότητα στο καθεστώς της άγριας ζωής κάτω από διάφορους τύπους τελετουργιών λατρείας της φύσης. Το χριστιανικό δόγμα γενικά, και το δόγμα της Νίκαιας ειδικότερα, τοποθέτησαν την ανθρωπότητα σε ένα θεϊκό βάθρο ως οικονόμο της φύσης, με πολλές υψηλότερες ηθικές ευθύνες να είναι καρποφόρα και να πολλαπλασιάζονται.[6]
Ενώ η πολιτική δύναμη που αποκτήθηκε μέσω των επιτυχιών της Συνόδου της Νίκαιας εξασφάλισε την επιβίωση του Χριστιανισμού, έγιναν συμβιβασμοί κατά τη διάρκεια των επόμενων αιώνων από εκκλησιαστικούς ηγέτες που συμφώνησαν να εμφυσήσουν ήδη υπάρχουσες παγανιστικές τελετουργίες όπως η λατρεία αγγέλων και νεκρών αγίων (ξεκίνησε το 374 μ.Χ.), η καθιέρωση ιερών γευμάτων (που ονομάζονται Μυστήρια) στη χριστιανική πρακτική (ξεκίνησε το 394 μ.Χ.). και η λατρεία της Μαρίας ξεκίνησε το 431 μ.Χ. Πολλές τελετές που χρησιμοποιήθηκαν από τις λατρείες του Μίθρα ενσωματώθηκαν επίσης στον Χριστιανισμό, όπως η αντιμετώπιση της ημέρας του «Ήλιου» ως ιερή και η απόφαση να γιορταστούν τα γενέθλια του Ιησού στις 25 Δεκεμβρίου.
Η δημιουργία Παπών με έδρα το Βατικανό που ονομάστηκαν «Άγιοι Πατέρες» και διατάγματα αγαμίας για τους Ιεροφάντες και μυριάδες άλλες τελετουργίες που ενσωματώθηκαν στην πρακτική της Εκκλησίας τους επόμενους αιώνες δεν βρέθηκαν πουθενά στα Ευαγγέλια.
Στο The Strategic Importance of Ecumenical Negotiations[7], ο σύγχρονος πλατωνικός φιλόσοφος Lyndon LaRouche (1923-2019) έδωσε την ακόλουθη εικόνα για τις μάχες στη Νίκαια και τη στρατηγική σημασία του Συμβόλου της Πίστεως της Νίκαιας:
«Η επίσημη ιστορία του δόγματος είναι αυτή. Η υπεράσπιση των βασικών χαρακτηριστικών του δόγματος, τόσο για τον Ιουδαϊσμό όσο και αργότερα για τον Χριστιανισμό, αναπτύχθηκε για πρώτη φορά από τον Φίλωνα Ιουδαίο της Αλεξάνδρειας. Η πιο συνοπτική δήλωση του δόγματος εμφανίζεται στους πρώτους στίχους του Ευαγγελίου του Αγίου Ιωάννη της Καινής Διαθήκης, όπως επιβεβαιώνεται με έμφαση από την πίστη της Νίκαιας, συμπεριλαμβανομένης της Ρωμαιοκαθολικής εκδοχής του Πιστεύω της Νίκαιας.
Όλος ο Δυτικός Χριστιανισμός βασίζεται στην επεξεργασμένη υπεράσπιση αυτού του δόγματος από τον Άγιο Αυγουστίνο.
Στον Ανατολικό Χριστιανισμό, ο έλεγχος από πάνω προς τα κάτω του εκκλησιαστικού μηχανισμού από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορική ολιγαρχία, από τον κακό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο μέχρι τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό και άλλους, περιόρισε την υπεράσπιση του Χριστιανισμού κυρίως στην πλατωνική φατρία του ελληνόφωνου κόσμου, εκείνες τις δυνάμεις που ταυτίστηκαν εδώ και αιώνες μέχρι σήμερα από την υπεράσπιση της διδασκαλίας της κλασικής ελληνικής που σχετίζεται με το διάστημα από τον Όμηρο στον Πλάτωνα. Ο παρατεταμένος έλεγχος της ηγεσίας της Ανατολικής Εκκλησίας από ψευδοχριστιανούς αιρετικούς, που χαρακτηρίστηκε από τον Πατριάρχη Γεννάδιο κατά τον 15ο αιώνα, προκάλεσε ένα σχίσμα μεταξύ της Δυτικής και της Ανατολικής Εκκλησίας, ένα χάσμα που ορίστηκε από την απόρριψη της τέλειας ομοουσιότητας της Τριάδας από τους αιρετικούς ψευδοχριστιανούς...
Η συγγένεια των Ανατολικών Πλατωνικών Πατέρων με το μεταγενέστερο δόγμα του Αγίου Αυγουστίνου βρίσκεται στα διατάγματα και τις αποφάσεις των δύο πρώτων Οικουμενικών Συνόδων, της Νίκαιας και της Κωνσταντινούπολης, που παρήγαγαν δύο βασικά δόγματα του Χριστιανισμού, το Σύμβολο της Νίκαιας, μια λειτουργική επιβεβαίωση της πίστης στον Τριαδικό Θεό. και το ευρύτερο σώμα του δόγματος, γνωστό ως πίστη της Νίκαιας, το οποίο, ανεξάρτητα από λειτουργικούς τύπους, επιβεβαιώνει ότι ο ενσαρκωμένος Χριστός είναι ομοούσιος, ή ομοούσιος, με τον Θεό Πατέρα. Οι Ανατολικοί Πλατωνικοί Πατέρες, πάντα μειοψηφία, έπρεπε να αγωνίζονται ανά πάσα στιγμή ενάντια στην εξουσία του αυτοκράτορα και ταυτόχρονα ενάντια στις αριθμητικά συντριπτικές αιγυπτιακές και συναφείς λατρείες, των οποίων η κύρια προσπάθεια επικεντρωνόταν στην αμφισβήτηση με διάφορα προσωπεία, της ομοούσιας ή ομοούσιας φύσης του Χριστού. Μερικές αιρέσεις λατρείας ισχυρίστηκαν ότι ο Χριστός είναι μόνο θεϊκός και όχι ανθρώπινος, άλλοι μόνο ανθρώπινοι και όχι θεϊκοί, μερικές τόσο θεϊκές όσο και ανθρώπινες, αλλά των οποίων η θεία φύση είναι διαφορετική από αυτή του Πατέρα ή από αυτή του Πατέρα και του Αγίου Πνεύματος. Σε αυτό το τεράστιο χάος των αιρετικών προκλήσεων για τον Χριστιανισμό, η πιο σοβαρή απειλή για μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν η λατρεία των Σαβελλιανών που υποστήριζαν την αποκλειστικά θεϊκή φύση του Χριστού, συμπληρώνοντας την αίρεση του Αρειανισμού, παρόμοια με τη σύγχρονη «Θεολογία της Απελευθέρωσης». Οι απλοί επίσκοποι που συγκεντρώθηκαν στη Νίκαια και την Κωνσταντινούπολη για να καταδικάσουν την αίρεση των Αρειανών, γενικά φοβήθηκαν ότι η αποδοχή της ρήτρας του ομοουσίου θα άνοιγε τις πύλες της αίρεσης του Σαβελίου. Χρειάστηκαν οι εξαιρετικές προσπάθειες τριών εξεχόντων Πλατωνιστών Πατέρων, του Αγίου Βασιλείου Καισαρείας, του Αγίου Γρηγορίου του Ναζιανζηνού και του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, για να επιβληθεί, μέσω ελιγμών και συμβιβασμών, το ομοούσιο δόγμα.
Μέρος του συμβιβασμού ήταν η παράλειψη του Filioque από το λειτουργικό πιστεύω της Ανατολικής Εκκλησίας, δηλαδή τη δήλωση ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα και από τον Υιό (Filioque στα λατινικά). Ο Άγιος Αυγουστίνος και οι Δυτικοί Πατέρες, αγωνιζόμενοι στα περίχωρα της Αυτοκρατορίας να φέρουν βαρβαρικές φυλές στον πολιτισμό, δεν είχαν την πολυτέλεια να κάνουν έναν τέτοιο συμβιβασμό με την ποινή να δουν το ευαγγελιστικό τους έργο να αποτυγχάνει. Το πρακτικό ζήτημα που κρυβόταν πίσω από την ομοουσιότητα, τον ομοούσιο και το συνακόλουθο θέμα του Filioque, ήταν: πώς να προσελκύσουμε τον άνθρωπο στην πολιτισμένη ζωή, εμπνέοντάς τον να αγωνιστεί να γίνει «θεοειδής» κατά μίμηση του σαρκωμένου Χριστού, του Θεανθρώπου που είναι ομοούσιος, ομοούσιος του Θεού.
Η ρωμαϊκή αυτοκρατορική αριστοκρατία στην Κωνσταντινούπολη, με επικεφαλής τον αυτοκράτορα, ανταπέδωσε ξεκινώντας έναν συστηματικό αγώνα κατά του πλατωνισμού σε όλη την Ανατολική Αυτοκρατορία. Είναι πιο ακριβές να πούμε ότι αυτό που χλευάζεται ευρέως ως «βυζαντινή πολιτική» ιδρύθηκε κατά την περίοδο 313-529 ως ένας υψηλού επιπέδου επιστημολογικός πόλεμος μεταξύ Πλατωνισμού και Αριστοτελισμού.
Υπό τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α ́ της Δυτικής Αυτοκρατορίας και τον Γρακιανό της Ανατολικής Αυτοκρατορίας, ο Χριστιανισμός έγινε επίσημα κρατική θρησκεία μετά το Διάταγμα της Θεσσαλονίκης το 380 μ.Χ.
Φυσικά, οι άνθρωποι μπορούν να επικρίνουν το Σύμβολο της Πίστεως της Νίκαιας και να πουν, «ω, είναι μια διεφθαρμένη απάτη γιατί ήταν απλώς η Ρώμη που επανασυσκευάζει μερικές από τις διεφθαρμένες συνήθειές της με τη μορφή του Χριστιανισμού», αλλά η αλήθεια είναι πολύ πιο λεπτή.
Φυσικά, είχαν συμβεί συμβιβασμοί με το κυρίαρχο σύστημα στη Ρώμη και εγχύσεις τελετουργιών που διαδόθηκαν από το ρωμαϊκό πάνθεον συνέβησαν μέσω πολλών μαχών πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το Διάταγμα της Θεσσαλονίκης, αλλά όπως κατέστησε σαφές ο LaRouche στο παραπάνω απόσπασμα, κάτι πιο σημαντικό ήταν στο παιχνίδι.
Στον Χριστιανισμό της Νίκαιας, διατηρήθηκαν οι βασικές παγκόσμιες αρχές και τα μαθήματα που ενσωματώνονται στη Βίβλο. Με έναν συμφωνημένο αγιοποιημένο κατάλογο γραπτών που θα επιτρέπονταν στο επίσημο ιερό βιβλίο, ο κατακερματισμός και η διαίρεση κρατήθηκαν μακριά, και το πιο σημαντικό, οι διδασκαλίες της παγκόσμιας σοφίας έγιναν διαθέσιμες σε όλους. Όλα τα βασικά καθολικά μαθήματα διατηρήθηκαν ανέπαφα.
Προφανώς, πολλά από τα γραπτά της Βίβλου είναι αλληγορικά και ανοιχτά σε ένα ευρύ φάσμα ερμηνειών, αλλά ταυτόχρονα, δεν θέλετε να την κάνετε τόσο φιλελεύθερη ώστε να χάσει την ουσία και τη δύναμή της και να γίνει ένα απείρως εύπλαστο σχετικιστικό σώμα διδασκαλιών.
Όπως ήδη αναφέρθηκε, το «Σύμβολο της Πίστεως της Νίκαιας» χρησίμευσε ως ένα σημαντικό αδιαπραγμάτευτο σύνολο ιδεών που καθιστούσε πολύ πιο δύσκολο για τους εχθρούς του Χριστιανισμού να διεισδύσουν και να διαιρέσουν το κίνημα εκ των έσω. Μεταξύ των πιο σημαντικών εννοιών στον Χριστιανισμό της Νίκαιας είναι η έννοια του Filioque.
Αυτή η έννοια της Τριάδας υποστήριξε ότι ο Θεός έχει τρεις όψεις: 1) Τον Πατέρα/Δημιουργό, 2) τον Ήλιο/Δημιουργό και 3) Το Πνεύμα που ρέει συνδέοντας κάθε Χριστιανό με τον Θεό τόσο σε άπειρες όσο και σε πεπερασμένες εκδηλώσεις.
Η σημασία της Τριάδας
Η ιδέα ότι η ανθρωπότητα είναι «πλασμένη κατ' εικόνα του Θεού» ήταν ζωτικής σημασίας για τον Χριστιανισμό, αλλά το ίδιο ήταν και η ιδέα ότι το πνεύμα του Θεού προερχόταν τόσο από την έννοια του Πατέρα όσο και από την έννοια του Υιού. Μπορούμε να σκεφτούμε την έννοια του «Αγίου Πνεύματος» όχι ως ένα τρομακτικό φάντασμα ή πνευματικό ον όπως κάνουν κάποιοι δεισιδαίμονες ανόητοι. Αλλά θεωρείται καλύτερα ως εκείνη η κινητήρια δύναμη που προκαλεί τη λαχτάρα για τελειοποίηση, κίνηση, μεταμόρφωση, βελτίωση, διάκριση, αγάπη για το υπερβατικό πέρα από τις ανησυχίες του εγώ και της έμπνευσης.
Είναι εξαιρετικά σημαντικό εδώ να έχουμε κατά νου ότι πολλά από τα επιχειρήματα των πρώτων πατέρων της Εκκλησίας - ειδικά του Ωριγένη της Αλεξάνδρειας (185-253 μ.Χ.) που υποστήριξαν την Τριαδική ποιότητα του Θεού, προήλθαν από βαθιές μελέτες του Τίμαιου του Πλάτωνα που δημοσιεύθηκαν το 360 π.Χ.
Αυτή η απίστευτη Πυθαγόρεια κοσμολογία που σκιαγραφήθηκε από τον Πλάτωνα σε αυτόν τον απίστευτο διάλογο καθιέρωσε ένα πλαίσιο για να εξερευνήσουμε 1) το σύμπαν, 2) τη φύση του Δημιουργού του σύμπαντός μας και 3) την ανθρωπότητα. Ο Τίμαιος παρείχε την πιο αυστηρή αντιμετώπιση της τριπλής φύσης της ύπαρξης που έχει δει ποτέ μέχρι εκείνη την εποχή, τονίζοντας ότι κάθε ενότητα δεν είναι απλώς μία, αλλά τρεις.
Δηλαδή, μόλις δημιουργηθεί ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ, ή αλλάξει ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ θέση ή μορφή, έχουμε καθιερώσει τρία ταυτόχρονα πράγματα: 1) Το δημιουργημένο/αλλαγμένο πράγμα ως αποτέλεσμα, 2) τον δημιουργό αυτού του πράγματος (δηλαδή: την αιτία του αποτελέσματος) και 3) την ίδια τη διαδικασία της δημιουργίας/αλλαγής.
Ο δημιουργός, το δημιούργημα και η δημιουργία. Αυτό που προκαλεί την αλλαγή (ουσιαστικό), αυτό που αλλάζει (ουσιαστικό) και η διαδικασία της αλλαγής ως μετασχηματιστικό ρήμα.
Αυτή την τριπλή ποιότητα τη βρίσκουμε και στη μουσική. Εάν πάρετε μια μοναδική χορδή που έχει μία συχνότητα με βάση το μήκος και τη στεγανότητα της χορδής και εάν διαιρέσετε τη χορδή σε οποιαδήποτε τοποθεσία, δεν λαμβάνετε δύο νέα μήκη με δύο νέες συχνότητες, αλλά μάλλον τρεις ταυτότητες. Τρεις ήχοι. Τρεις σχέσεις.
Αυτό το βλέπετε να εμφανίζεται στη γεωμετρία. Απλώς δημιουργήστε έναν κύκλο χρησιμοποιώντας μια πυξίδα. Όταν ένας κύκλος δημιουργείται μέσω περιστροφικής κίνησης, δεν έχουμε απλώς «έναν κύκλο» αλλά μάλλον τρία πράγματα: 1) έχουμε το κέντρο του κύκλου (δηλαδή: τον άξονα περιστροφής), 2) έχουμε την περιφέρεια του κύκλου που γίνεται δυνατή από αυτόν τον άξονα περιστροφής και μετά έχουμε 3) την ακτίνα, η οποία συνδέει αυτό το πεπερασμένο κεντρικό σημείο με αυτήν την απείρως διαιρετή περιφέρεια.
Αυτή η πλατωνική-πυθαγόρεια έννοια μπορεί να ακούγεται απλή, αλλά είναι μια εξαιρετικά πλούσια και πιο κομψή έννοια από ό,τι συνειδητοποιούν οι περισσότεροι, και έγινε ο θεμέλιος λίθος του Χριστιανισμού της Νίκαιας που υπερασπίστηκε ο Αυγουστίνος.
Ας το θέσουμε ως εξής: Πώς μπορούν οι θνητοί πεπερασμένοι άνθρωποι να σχετίζονται με μια ιδέα τόσο άπειρη, θεϊκή και υπερβατική όσο ο Δημιουργός των Πάντων;
Αυτή είναι η ουσία του ζητήματος του Filioque και της Τριάδας. Και είναι το πρότυπο που κυριολεκτικά παρείχε το κύριο όπλο ενάντια στις κίβδηλες γνωστικές ομάδες που επιδιώκουν να καταστρέψουν τον Χριστιανισμό εκ των έσω.
Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα αυτού του τύπου πλαστού Χριστιανού ονομαζόταν Σίμων ο Μάγος, ο οποίος εισήχθη στις Πράξεις των Αποστόλων στην Καινή Διαθήκη.
Στο επόμενο μέρος, θα γνωρίσετε τη διεστραμμένη εκδοχή του «Χριστιανισμού» από τον Σίμωνα τον Μάγο - τον νονό του Γνωστικισμού και τη διείσδυση στον Χριστιανισμό από τις μυστηριακές λατρείες.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
