Έχω μιλήσει για το πώς το Stalker του Ταρκόφσκι ήταν μια ταινία που προέβλεπε τη συνωμοσία KGB-Chabad για την έκρηξη του Τσερνομπίλ στο παρελθόν
Το άλλο μεγάλο αριστούργημά του ήταν το Solaris και είναι πολύ πιο δύσκολο να το καταλάβεις. Από μόνη της, η ταινία είναι επιτηδευμένη arthouse ανοησία, όπως όλες οι άλλες ταινίες του Ταρκόφσκι. Αλλά, όταν καταλάβεις το κρυμμένο υποκείμενο, ή μάλλον, την εσωτερική συζήτηση μεταξύ των ελίτ που εξερευνά η ταινία, η ανοησία αρχίζει να βγάζει τέλειο νόημα και αναδύεται μια κρυφή πλοκή. Ξαφνικά, καταλαβαίνεις επίσης γιατί ο Ταρκόφσκι πέρασε τόσο δύσκολα λόγω λογοκρισίας και πολιτικών διώξεων.
Υποθέτω ότι κάποιοι από εσάς παρακολουθήσατε το Solaris και χαιρετήσατε τους τίτλους τέλους με ένα μπερδεμένο ανασήκωμα των ώμων. Αυτό συνέβη όταν το είδα για πρώτη φορά, αλλά, στα χρόνια που ακολούθησαν, συνειδητοποίησα τον σημαντικό ρόλο που έπαιξαν η Κυβερνητική στην εσωτερική συζήτηση της άρχουσας ελίτ της Βρετανίας και της ΕΣΣΔ.
Τι είναι όμως η Κυβερνητική; Ακούγεται σαν ένας ξεπερασμένος όρος που χρησιμοποιείται από έναν Boomer που προσπαθεί να εξηγήσει το διαδίκτυο ή τα μιμίδια και τους υπολογιστές γενικά.
Αλλά δεν είναι αυτό που είναι η Κυβερνητική ή «ο Κυβερνοχώρος».
Όπως όλα τα αξιοσημείωτα πράγματα, η ρίζα της λέξης Cyber είναι ελληνική και αναφέρεται στον Kybernetes, τον πηδαλιούχο στον ποταμό Στύγα στον κάτω κόσμο. Αυτή είναι μια σημαντική υπόδειξη που πρέπει να έχουμε κατά νου καθώς η έρευνά μας συνεχίζεται, γι' αυτό σημειώστε την τώρα.
Τι σχέση έχει αυτό με τους υπολογιστές τότε;
Λοιπόν, βασικά, η επικρατούσα ιστορία είναι ότι οι Βρετανοί κατέληξαν σε μια θεωρία γύρω από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο που βασίζεται στην αντιαεροπορική στόχευση, ότι το ανθρώπινο μυαλό, και όλες οι διαδικασίες της ζωής γενικά, διέπονται από «βρόχους ανάδρασης». Βασικά, κάτι συμβαίνει, αντιδράς, προσαρμόζεσαι... κάτι συμβαίνει, αντιδράς, προσαρμόζεσαι... κάτι συμβαίνει... Δεν είναι πολύ διορατικό ή πρωτοποριακό.
Διάολε, ακούγεται πολύ κοινότοπο για να το αναφέρουμε, πόσο μάλλον να φτιάξουμε μια ολόκληρη θεωρία.
Αλλά, αυτό που κάνει την Κυβερνητική αξιοσημείωτη δεν είναι η υποτιθέμενη ανακάλυψη βρόχων ανάδρασης, οι οποίοι ήταν ήδη γνωστοί, αλλά η κακή εφαρμογή της σε όλα — κυριολεκτικά σε κάθε τομέα σπουδών.
Η Κυβερνητική πιστεύει ότι κυριολεκτικά τα πάντα μπορούν να εξηγηθούν από βρόχους ανάδρασης, τη διαδικασία της Δράσης ==> Αντίδρασης ==> Σύνθεσης ==> Δράσης ...
Αυτή η ίδια η ζωή είναι απλώς αυτός ο ατελείωτος βρόχος ανατροφοδότησης.
Βαρετά πράγματα με αυγοκέφαλους μέχρι στιγμής, το ξέρω.
Η θεωρία μου για το γιατί κάνουν το δημόσιο υλικό τους τόσο στεγνό και βαρετό είναι να αποτρέψουν κάθε δημόσιο ενδιαφέρον για τα θέματα που συζητούν. Λοιπόν, ας αποτρέψουμε τις πλοκές τους εμπλουτίζοντας λίγο τη συζήτηση.
Το Solaris και η δύναμη του ανθρώπινου μυαλού
Τώρα, το βιβλίο/ταινία Solaris είναι για μια αποστολή στο βαθύ διάστημα σε κάποιον πλανήτη επικαλυμμένο με μια αισθανόμενη, ζωντανή, κινούμενη θάλασσα πλάσματος που ονομάζεται Solaris. Δεν έχω το χρόνο ή την υπομονή να βγάλω τη μεγάλη αποκάλυψη για την οποία ο συγγραφέας/σκηνοθέτης ήταν τόσο ντροπαλός, οπότε θα μπω κατευθείαν σε αυτό — ο πλανήτης Solaris είναι μια αναλογία για το ανθρώπινο μυαλό. Τουλάχιστον, αυτός είναι ο ρόλος που παίζει για το 80% της ιστορίας. Αργότερα, γίνεται ακόμα πιο περίεργο.
Οι ανιχνευτές που στέλνονται στο Solaris και τα πειράματα που γίνονται σε αυτό από τους επιστήμονες στον διαστημικό σταθμό είναι απλώς οι πραγματικές προσπάθειες των επιστημόνων του 20ου αιώνα να ερευνήσουν το ανθρώπινο μυαλό. Μετά από αιώνες δουλειάς μελετώντας το "Solaris/the mind", όλες αυτές οι προσπάθειες απέτυχαν σε μεγάλο βαθμό πριν από την έναρξη της ταινίας/μυθιστορήματος και ο επιστήμονας πρωταγωνιστής Kelvin στέλνεται για να κάνει κάποιο έλεγχο ζημιών και ένα είδος μεταθανάτιας εξέτασης του έργου.
Το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε η ταινία γράφτηκε από έναν Σοβιετο-Πολωνό συγγραφέα, ο οποίος ήταν βαθιά μέσα στο υλικό της Κυβερνητικής, ονόματι Stanislaw Lem.
Και πάλι: μόλις μάθετε για την εσωτερική συζήτηση που γίνεται μεταξύ της άρχουσας ελίτ σχετικά με την Κυβερνητική, καταλαβαίνετε τι συζητούσαν τόσο ο συγγραφέας του βιβλίου Solaris όσο και ο σκηνοθέτης Ταρκόφσκι.
Σίγουρα δεν είμαι το πρώτο άτομο που παρατηρεί ότι το Solaris είναι ξεκάθαρα μια κριτική και μια αναφορά κατάστασης για την κατάσταση του έργου Cybernetics τυλιγμένη σε ένα. Υπάρχουν ερευνητικές εργασίες για το κρυμμένο πραγματικό θέμα που συζητείται στο βιβλίο. Εδώ:
Όπως όλες οι κακές βρετανικές ιδέες, η Κυβερνητική τελικά έφτασε στα υψηλότερα επίπεδα εξουσίας στη Ρωσία, όπου μια φατρία των ελίτ την ανέλαβε, μετά την άρση της απαγόρευσης της Κυβερνητικής της εποχής του Στάλιν (που χλευάστηκε ως καπιταλιστική, αστική, ανατρεπτική).
Ο Lem, παρά το γεγονός ότι είναι Πολωνός, είναι πολύ συνδεδεμένος με τα βρετανικά γραπτά και το Solaris, πάλι, είναι μια ιστορία για τις αποτυχημένες προσπάθειες της επιστήμης να κατανοήσει το ανθρώπινο μυαλό χρησιμοποιώντας τις αρχές της Κυβερνητικής.
Στο βιβλίο, μας παρέχει μερικές ενδιαφέρουσες θεωρίες σχετικά με το τι είναι το Solaris/το ανθρώπινο μυαλό και πώς λειτουργεί.
Ο Lem διερευνά την πιθανότητα ότι η συνείδηση που δημιουργείται από το μυαλό, όπως ένα πεδίο επίγνωσης, είναι η ίδια ζωντανή. Και το γεγονός ότι έκανε τον ωκεανό που δημιουργήθηκε από το Solaris μια μορφή υπερζωής με βάση το πλάσμα αξίζει επίσης να σημειωθεί, δεδομένου ότι οι εναλλακτικοί επιστήμονες πιστεύουν ότι το πλάσμα είναι ικανό να αποκτήσει αίσθηση.
Η πιο ολοκληρωμένη εξήγηση που δίνεται είναι ότι ο ωκεανός του πλάσματος έχει παρακάμψει την εξέλιξη και αντ' αυτού έχει αναπτύξει ημι-αίσθηση μέσω ατελείωτων «βρόχων ανάδρασης» που εκφράζονται μέσω του κυματισμού των κυμάτων του και των παράξενων αστικών τοπίων και σχηματισμών που ο πλανήτης σηκώνεται από τα κύματα, μόνο για να τα βυθίσει πίσω.
Ο ωκεανός είναι ουσιαστικά ένας ψυχικός υπεροργανισμός.
Εάν, στον πλανήτη μας, η ζωή αναπτύχθηκε σε ατομικό επίπεδο, με διαφοροποίηση, τότε εδώ αναπτύχθηκε χωρίς διαφοροποίηση, παρακάμπτοντας έτσι εντελώς τη δαρβινική διαδικασία «ανταγωνισμού». Αλλά οι ικανότητες του Solaris/του ανθρώπινου μυαλού επεκτάθηκαν στο υπερφυσικό, με την ικανότητα να χειρίζεται και να αλληλεπιδρά με τον χωροχρόνο.
Αυτό μπαίνει στο έργο του Isaac Bentov για το ανθρώπινο μυαλό, υποστηρίζοντας ότι οι υπερφυσικές δυνάμεις της πρόγνωσης ήταν εφικτές μέσω τεχνικών χειραγώγησης εγκεφαλικών κυμάτων. Η θεωρία ήταν ότι ο εγκέφαλος ήταν ένα όργανο ικανό να διαπεράσει τον ίδιο τον χωροχρόνο.
Ως κάποιος που μελέτησε και «άσκησε» τη συγκεκριμένη σχολή του «αποκρυφισμού», είμαι πολύ εξοικειωμένος με τις θεωρίες του Bentov, καθώς και με το πραγματικό υλικό πηγής από το οποίο έγραψε τις σημειώσεις του, και τα επακόλουθα προγράμματα του Ινστιτούτου Monroe (τα Gateway Tapes) που αναπτύχθηκαν για να κεφαλαιοποιήσουν αυτή τη θεωρία και να την κάνουν εφαρμόσιμη.
Τα αποτελέσματα είναι... ανάμεικτες, τουλάχιστον, και έχω τις κριτικές μου για τη μεθοδολογία και τις υποθέσεις που κρατάω για τον εαυτό μου, κυρίως επειδή οι άνθρωποι πιστεύουν ότι πρόκειται ήδη για χαζομάρες. Όμως, ο Μπέντοφ, και πολλοί από τους άλλους Κυβερνητικούς, είναι είτε Άγγλοι είτε Εβραίοι, και έτσι έχουν πίσω τους αυτές τις αποσκευές αιώνων υλιστικού αθεϊσμού. Όταν προσπαθούν να εξηγήσουν αυτά τα φαινόμενα του απόκρυφου πνεύματος, συγκρατούνται από τους όρους και τις έννοιες στις οποίες πρέπει να βασιστούν. Αναγκάζονται να χρησιμοποιούν την υλιστική γλώσσα του Ιουδαϊσμού, του Χριστιανισμού, του Αγγλοεμπειρισμού για να διατυπώσουν τα επιχειρήματα και τις απόψεις τους.
Αυτή η γλώσσα τους περιορίζει με τρόπο που κάποιος που απλώς μιλάει και «σκέφτεται», ας πούμε, στα σανσκριτικά και τον βεδισμό δεν θα περιοριζόταν. Η μόνη χρήση αυτού του είδους της γλώσσας και της επιστήμης είναι η καθιερωμένη εξοικείωσή της μεταξύ άλλων, οι οποίοι θα μπορούσαν να οδηγηθούν σε μια νέα μορφή σκέψης εάν χρησιμοποιηθεί αυτή η γλώσσα, τουλάχιστον αρχικά.
Με άλλα λόγια, η Κυβερνητική είναι ουσιαστικά μια μακρά και περίπλοκη διαδικασία με την οποία τουλάχιστον ένα μέρος των πνευματικών ηγεμόνων μας έχουν ανακαλύψει ξανά τον «ανιμισμό» ή τη «δαιμονολογία» από εντελώς αθεϊστικούς ηγούμενους. Αλλά έχω προχωρήσει πολύ μπροστά και ζητώ συγγνώμη. Αυτό ακούγεται σαν ασυναρτησίες μέχρι να περπατήσετε σε όλη τη διαδικασία σκέψης και ανακάλυψης που έκαναν αυτοί οι άνθρωποι.
Ο Δαίμονας στη Μηχανή και το Βασίλειο του Κυβερνο-Ομνσία
Οι κρυφές κυβερνητικές αρχές διέπουν το μεγαλύτερο μέρος της επιστήμης των υπολογιστών μας, η οποία βασίζεται στην ορολογία και τις θεωρητικές έννοιες της Κυβερνητικής.
Τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα βρίσκονται στις περίεργες πρακτικές ονοματοδοσίας των επιστημόνων υπολογιστών. Λοιπόν, πάρτε για παράδειγμα τους Daemons. Ένας «δαίμονας» είναι ένα υποσύστημα που βασίζεται σε ανάδραση ή μια αυτόνομη διαδικασία σε ένα σύστημα υπολογιστή.
Οι Zoomers και οι Boomers και οι γυναίκες δεν το ξέρουν αυτό, αλλά έπρεπε να στήσεις και να τρέξεις έναν ξεχωριστό δαίμονα για να παίξεις ένα παιχνίδι που είχες κάνει πειρατικά από το Limewire ή το Pirate Bay παλιά. Αυτή ήταν η εισαγωγή που είχαμε οι περισσότεροι από εμάς στον όρο, και ακόμη και τότε, σε όλη τη διαδρομή πίσω στο γυμνάσιο, θυμάμαι να σκέφτομαι, «τι περίεργο όνομα», όταν εμφανίστηκε το εικονίδιο του δαίμονα.
Απεικονίζεται: το vajra της δαιμονικής νοημοσύνης.
Λοιπόν, γιατί τους ονόμασαν Δαίμονες, δηλαδή Δαίμονες, δηλαδή Δαίμονες;
Το να τα ονομάσουμε έτσι υπονοεί ότι οι επιστήμονες/μάγοι υπολογιστών είχαν μια θεωρία εργασίας για το τι ήταν στην πραγματικότητα τα παγανιστικά πνεύματα και πώς λειτουργούσαν. Αυτό σημαίνει ότι ενδιαφέρθηκαν για τέτοια θέματα, διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να κατασκευάσουν αυτήν την αναλογία ονομασίας, σωστά; Ακόμη και η αναφορά ονομασίας "Cyber" στο αρχαίο βασίλειο των αποχρώσεων και των πνευμάτων αρχίζει να αποκτά περισσότερο νόημα τώρα, έτσι δεν είναι;
Εδώ είναι μια ερώτηση για εσάς: τι/πού πιστεύετε ότι είναι πραγματικά ο «Κυβερνοχώρος» ή το «Βασίλειο του Κυβερνοχώρου»;
Απλώς σκεφτείτε το με αυτόν τον τρόπο — περιγράφουμε ένα βασίλειο άυλων κομματιών πληροφοριών και νοημοσύνης που επιπλέουν τριγύρω. Ένα άυλο βασίλειο στο οποίο μπαίνουμε για να συμβουλευτούμε «χρησμούς» και να μιλήσουμε με «τεχνητές νοημοσύνες» και να αποκτήσουμε πρόσβαση στο παρελθόν μέσα από εφήμερα αρχεία και να επικοινωνήσουμε με άλλους σε τεράστιες αποστάσεις...
Η σύνδεση που γίνεται εδώ θα έπρεπε να έχει νόημα τώρα, έτσι δεν είναι;
Όπως, το Neuromancer, το μεγάλο καλλιτεχνικό επίτευγμα του είδους "Cyber", είναι ένας όρος portmanteau που αναφέρεται στους "νεκρομάντες", αυτούς που μίλησαν στα πνεύματα των νεκρών, όπως ο Case μιλάει στα πνεύματα των νεκρών "καουμπόηδων" που έχουν κολλήσει σε δισκέτες και στον κυβερνοχώρο.
Το θέμα είναι: Η κυβερνητική είναι δεμένη στο ισχίο με τον αποκρυφισμό, τον μυστικισμό... και με συζήτηση για την επίκληση πνευμάτων αν ξέρετε πραγματικά πού να κοιτάξετε.
Δεν θα καταλάβαινες ποτέ τίποτα από αυτά από το λήμμα της Wikipedia για το θέμα, αλλά, αν έπρεπε να συνοψίσω την κατάσταση, η Κυβερνητική είναι ουσιαστικά ένα μάτσο άθεοι σπασίκλες με υλιστικές υποθέσεις για τον κόσμο που προσπαθούν να καταπιαστούν με τα προβλήματα που συνήθως αποδίδονται στα πεδία της μεταφυσικής και του μυστικισμού.
Πολλές από τις ιδέες της Κυβερνητικής έχουν βρει το δρόμο τους και στην επιστημονική φαντασία γενικότερα, όχι μόνο στο Solaris.
Το Mechanicum ή το Adeptus Mechanicus του Warhammer 40K, ένα franchise βουτηγμένο στη βρετανική αποκρυφιστική αναβίωση που σχετίζεται με την εποχή του Alesteir Crowley και μετά, είναι μια άμεση ενσάρκωση των αρχών της Κυβερνητικής. Η λατρεία επιστημονικής φαντασίας πιστεύει ότι η μηχανή είναι θεϊκή και ότι υπάρχουν πνεύματα στις μηχανές που χρησιμοποιούν, και ότι υπάρχει ένας θεός των μηχανών, που ονομάζεται Omnissiah. Δόξα σοι!
Οι ιερείς της μηχανής ασκούν εκτεταμένη επαύξηση για να γίνουν πιο μηχανικοί, η διαδικασία του να γίνουν λιγότερο άνθρωποι και περισσότερο σαν μηχανές είναι από μόνη της μια διαδικασία λατρείας προς αυτούς. Όταν οι άνθρωποι στο διαδίκτυο αρχίζουν να καταφέρονται εναντίον του «Μετανθρωπισμού», νομίζω ότι βασικά έχουν το δόγμα των ιερέων μηχανών του Άρη στο μυαλό τους ως αντικείμενο του φόβου και της απέχθειάς τους, ακόμα κι αν δεν έχουν καταναλώσει ποτέ έστω και ένα μικρό κομμάτι επιστημονικής φαντασίας.
Αυτή είναι επίσης η πηγή πολλών χιουμοριστικών μιμιδίων σχετικά με το θέμα:
Αλλά έχω ένα ειδικό δοκίμιο για τα «Πνεύματα των Μηχανών» και το παράδοξο του Πλοίου του Θησέα στα έργα που θα τα αντιμετωπίσει όλα αυτά με βαθύτερο, πιο μεθοδικό τρόπο. Το περίφημο παζλ της ελληνικής ταυτότητας είναι στην πραγματικότητα μια ανιμιστική/σιντοϊστική οντολογία, όπως θα δείτε.
…
Πίσω στο Solaris.
Ότι ο Solaris πρέπει να είναι γυναίκα
Θυμηθείτε ότι το Solaris είναι ένας ωκεανός μεγέθους πλανήτη χωρίς διακριτή μορφή, που μετατοπίζεται συνεχώς και που αντιδρά και αλλάζει τις εισροές του ανθρώπινου μυαλού. Αυτό δεν είναι απλώς τυχαία, παράξενη εξωγήινη ζωή - είναι απλώς κυβερνητικό σύστημα που απεικονίζεται σε πλανητική κλίμακα. Ή, τουλάχιστον έτσι αντιλαμβάνονται οι επιστήμονες το ανθρώπινο μυαλό, ως ένα γνωστό σύστημα κυβερνητικού βρόχου, και στη συνέχεια το επεκτείνουν στον πλανήτη, μόνο για να μπερδευτούν και να απορριφθούν.
Το Solaris επίσης δεν επικοινωνεί απευθείας με τους άνδρες επιστήμονες του σταθμού, αντίθετα επικοινωνεί παθητικά και με γρίφους και μέσω συναισθηματικά επιβαρυντικών γελοιοτήτων... όπως θα έκανε μια γυναίκα.
Συγκεκριμένα, το Solaris δημιουργεί «Επισκέπτες» από «κατασκευές μνήμης-ανατροφοδότησης». Αυτοί οι καλεσμένοι είναι οι κλώνοι ή η ψευδαίσθηση ή οι προβολές που δημιουργεί από τις βασανισμένες ενοχές αναμνήσεις των επιστημόνων στο σταθμό. Για παράδειγμα, ο Κέλβιν βασανίζεται από την εμφάνιση της νεκρής συζύγου του, η οποία τον γκρινιάζει ασταμάτητα για όλη την ταινία για κάποιες αόριστες γαμημένες ανοησίες που ποτέ δεν κατάλαβα καλά. Βασικά, την άφησε για μια προαγωγή καριέρας ή κάτι τέτοιο, και τώρα ο Solaris τη δημιουργεί στο σταθμό και τρελαίνει τον Kelvin με τις γελοιότητες αυτοκτονίας της.
Περίπου το 60% της ταινίας είναι για μια χαζή γκόμενα που γκρινιάζει για κάτι ή άλλο και οδηγεί τον Κέλβιν στο χείλος της παραφροσύνης με τις μαλακίες της. Πολύ ρεαλιστική απεικόνιση των σύγχρονων σχέσεων, ομολογουμένως, αλλά εντελώς αδιάφορη ως πλοκή επιστημονικής φαντασίας. Το ότι είναι το ενσαρκωμένο avatar του Solaris που προσπαθεί να επικοινωνήσει με τους επιστήμονες με κάποιο τρόπο είναι αστείο, αν το καλοσκεφτείτε.
Ο συγγραφέας/σκηνοθέτης βασικά αναρωτήθηκε δυνατά:
Πώς μπορώ να απεικονίσω μια παράλογη, ιδιότροπη, απογοητευτική, άγνωστη και εξωγήινη ημι-νοημοσύνη;
Α ναι, γιατί να μην το κάνεις γυναίκα;
…
Αντίθετα, το βιβλίο αφορά κυρίως τους επιστήμονες που μιλούν μεταξύ τους προσπαθώντας να κατανοήσουν την πραγματική φύση του Solaris. Οι επιστήμονες συμπεραίνουν, στο βιβλίο, ότι το Solaris είναι ένα ζωντανό πεδίο ανάδρασης, ένας επεξεργαστής πληροφοριών που βασίζεται στο πλάσμα, μια άμορφη μη σωματική νοημοσύνη - ή, στη λαϊκή γλώσσα, κάτι σαν αρχέγονο πνεύμα σε πλανητική κλίμακα.
Αυτός είναι ο πιο έμμεσος τρόπος για να περιγράψει ουσιαστικά τη Ρέα ή τη Γαία, την αρχέγονη θεότητα της Γης/Γης.
Ο Solaris είναι ουσιαστικά μια αισθανόμενη οντότητα, αλλά όχι άνθρωπος και δεν αποτελεί μέρος κάποιας δαρβινικής εξελικτικής αλυσίδας. Το μυστήριο για το οποίο οι επιστήμονες προσπαθούν ατελείωτα να διαλαλούν στις ψυχολογικές ανοησίες τους είναι πώς, ουσιαστικά, εκδηλώνεται στον κόσμο ένα πνεύμα/θεός/θεότητα/μη σωματική νοημοσύνη πλάσματος όπως το Solaris;
Όσο για τη σχέση του με το ανθρώπινο μυαλό, λοιπόν, οι «καλεσμένοι» είναι απόδειξη ότι το Solaris μπορεί να δει τις σκέψεις τους και επιδιώκει να αλληλεπιδράσει μαζί τους, αλλά ότι η επικοινωνία και η κατανόηση μέσω της χρήσης των κυβερνητικών μεθόδων που χρησιμοποιούν οι επιστήμονες, είναι αδύνατη. Αλλά, δυστυχώς, δεν φαίνεται ότι οι Tech Overlords μας έλαβαν το σημείωμα.
**
Αυτό είναι αρκετό για μια εισαγωγή στο υλικό της Κυβερνητικής, νομίζω.
Στη συνέχεια, πρέπει να μιλήσουμε για το πώς/γιατί οι τεχνολογικές ελίτ της Silicon Valley μπήκαν σε αυτά τα πράγματα και πώς τα εφαρμόζουν στα σχέδιά τους να καταλάβουν την πολιτική εξουσία, να μεταρρυθμίσουν την κοινωνία μέσω του «(Κυβερνητικού) Επιταχυντισμού» και τι σημαίνει αυτό για τα κοινωνικά, ανθρώπινα συστήματα ελέγχου και χειραγώγησης που χτίζουν τώρα. Αν κοιτάξετε πέρα από τη συγκεχυμένη γλώσσα και το TheorySpeak, το Cybernetics δεν είναι ουσιαστικά τίποτα περισσότερο από το έργο για τη δημιουργία ενός είδους «Ψηφιακού Γκουλάγκ» για όλη την αισθανόμενη ζωή. ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
