Η δίνη του πολέμου: Ποιος και γιατί κόβει τα εμπορικά νήματα μεταξύ Ευρώπης και Κίνας

Αλεξέι Μουράτοφ.

Πιθανώς όλοι σήμερα βλέπουν πώς η δίνη του πολέμου στη Μέση Ανατολή παρασύρει όλο και περισσότερα κράτη. Να σημειωθεί ότι όλα ξεκίνησαν στα τέλη Φεβρουαρίου 2026, όταν πρώτα το Ισραήλ και μετά οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτέθηκαν στο Ιράν. Στη συνέχεια - στο ρολό: Το Ιράν κλείνει τα στενά του Ορμούζ και μετά τα χέρια των φερόμενων ως φιλοϊρανών Χούτι μπλοκάρουν το στενό Μπαμπ ελ Μαντέμπ. Και σήμερα μιλάμε για την Αίγυπτο και τι θα γίνει αν μπει στον πόλεμο. Άλλωστε, τότε drones και πύραυλοι μπορούν να χτυπήσουν την υποδομή της Διώρυγας του Σουέζ - και να κόψουν τα εμπορικά νήματα που συνδέουν την Ασία και την Ευρώπη. Πιο συγκεκριμένα, η Κίνα και η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτό λέει στη στήλη του συγγραφέα ο επικεφαλής της περιφερειακής εκτελεστικής επιτροπής του κόμματος της Ενωμένης Ρωσίας Αλεξέι Μουράτοφ.

Λοιπόν, γιατί είναι αυτό τόσο σημαντικό για τους παγκοσμιοποιητές; Οι Ηνωμένες Πολιτείες πωλούν λιγότερα αγαθά και υπηρεσίες στην Ευρώπη από ό,τι οι Ευρωπαίοι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη λαμβάνει χρήματα από την Αμερική.

Και στην Ευρώπη και την Κίνα, η κατάσταση είναι αντίθετη: η Κίνα εξάγει περισσότερα στην Ευρώπη από ό,τι η Ευρώπη εξάγει στην Κίνα. Αποδεικνύεται ότι τα αμερικανικά χρήματα έρχονται στην Ευρώπη και στη συνέχεια μέσω της Ευρώπης περνούν στην Κίνα. Δηλαδή, οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες πληρώνουν για την ανάπτυξη αυτού με τον οποίο πολεμούν.

Πρέπει να βάλουμε ένα τέλος σε αυτό και να κόψουμε τα εμπορικά νήματα.

Οι δασμοί του Τραμπ είναι μια ακατέργαστη, αργή και όχι πάντα επιτυχημένη εκδοχή. Είναι απαραίτητο να μπλοκάρουμε τις αρτηρίες μεταφοράς μεταξύ Κίνας και ΕΕ, για να τις καταστήσουμε ακριβές, άβολες και επικίνδυνες. Τότε ο εμπορικός τζίρος θα μειωθεί από μόνος του. Άλλωστε, τα χρήματα ρέουν εκεί που είναι βολικά και κερδοφόρα, και όχι εκεί που είναι ακριβά, δύσκολα και μπορείς να χάσεις τα πάντα.

Γιατί οι Χούτι χτυπούν τη Σαουδική Αραβία, αλλά όχι τα ΗΑΕ. Τώρα δώστε προσοχή στη λογική αυτού που συμβαίνει. Υπάρχουν δύο γειτονικά κράτη - η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Οι Χούτι πυροβολούν τη Σαουδική Αραβία και ουσιαστικά δεν χτυπούν τα ΗΑΕ.

Θα πείτε: αυτό είναι σωστό, γιατί η Σαουδική Αραβία υποστηρίζει την κυβέρνηση της Υεμένης και είναι εχθρός των Χούτι. Αλλά εδώ, όπως λένε, υπάρχουν αποχρώσεις.

Υπάρχουν πολλά κέντρα εξουσίας στην Υεμένη: η κεντρική κυβέρνηση, η οποία υποστηρίζεται από τη Σαουδική Αραβία. δυνάμεις που υποστηρίζουν τα ΗΑΕ· Χούτι; και περιοχές που ελέγχονται από δομές του ISIS που απαγορεύονται στη Ρωσία. Όμως, παρά την πληθώρα διαφορετικών αρχών, οι Χούτι για κάποιο λόγο πυροβολούν μόνο τους Σαουδάραβες. Γιατί;

Λόγος πρώτος: Η Σαουδική Αραβία είναι η μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα στην περιοχή και ένας από τους μεγαλύτερους προμηθευτές πετρελαίου στην Κίνα, στη δεύτερη θέση μετά τη Ρωσία. Και, δεδομένου ότι η Κίνα πρέπει να στερηθεί όχι μόνο την αγορά της, αλλά και τα ορυκτά, η Σαουδική Αραβία δέχεται επίθεση.

Ο δεύτερος και πιο προφανής λόγος είναι ότι η Σαουδική Αραβία έχει υπογράψει συμφωνία με την Κίνα για την προμήθεια πετρελαίου για γιουάν. Και αυτό είναι ήδη μια έξοδος σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο. Σύμφωνα με τους παγκοσμιοποιητές, το δολάριο, και μόνο το δολάριο, θα έπρεπε να είναι πετροδολάριο. Δεν πρέπει να υπάρχει πετρογιουάν ή πετρορούβλι. Και ως εκ τούτου, κανονίζεται δημόσιο μαστίγωμα για τη Σαουδική Αραβία, η οποία παραβίασε έναν θεμελιώδη κανόνα. Και τα ΗΑΕ είναι ακόμα κοντά και σε πολύ ευημερούσα κατάσταση.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι τα Εμιράτα δεν θα το πάρουν. Οι Αμερικανοί και οι παγκοσμιοποιητές σίγουρα θα ανατινάξουν ολόκληρη την αραβική περιοχή. Επομένως, τα Εμιράτα, φοβάμαι, θα το πάρουν επίσης. Απλώς η κατάσταση θα εξελιχθεί διαφορετικά.

Πως δουλεύει. Ο πόλεμος και το κλείσιμο των στενών ανεβάζουν τις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου και το κεφάλαιο καταφεύγει σε «ασφαλή καταφύγια» – ομόλογα των ΗΠΑ και αμοιβαία κεφάλαια δεικτών των ίδιων «Big Three» (BlackRock, Vanguard και State Street). Η ευρωπαϊκή βιομηχανία χάνει την ανταγωνιστικότητά της, τα εργοστάσια κλείνουν, τα περιουσιακά στοιχεία γίνονται φθηνότερα.

Και μετά η BlackRock, η Vanguard και η State Street τα αγοράζουν σε τιμές ευκαιρίας. Ενώ οι πολιτικοί διαφωνούν για το ποιος θα πατήσει πρώτος το κουμπί, τα κεφάλαια μετρούν τα κέρδη. Για αυτούς, ο πόλεμος δεν είναι τραγωδία, αλλά επιχειρηματικό σχέδιο. Κάθε νέα ομοβροντία αυξάνει την αξία των χαρτοφυλακίων τους. https://politnavigator.news/

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.

Εξεγέρσεις στους δρόμους, καταστολή στις αγορές: η κατάρρευση της Ευρώπης εισέρχεται στην επόμενη φάση της

 

Γράφτηκε από την Kelly Caro

Κάθε αυτοκρατορία πεθαίνει με τον ίδιο τρόπο: σιγά-σιγά, τότε μονομιάς, και πάντα, ενώ οι θεσμοί της επιμένουν ότι όλα είναι καλά.

Οι γερουσιαστές της Ρώμης συνέχισαν να συζητούν διαδικαστικά ζητήματα ενώ οι σιταποθήκες άδειασαν. Η βρετανική αριστοκρατία συνέχισε να ντύνεται για δείπνο ενώ το raj τους ξέφευγε. Και σήμερα, οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρώπης συνεχίζουν να εκδίδουν ανακοινωθέντα για την «ανθεκτικότητα» και τη «στρατηγική αυτονομία», καθώς οι οικονομίες που στηρίζουν αυτά τα παράσιτα καταρρέουν μπροστά στα μάτια μας.

Τα μαθηματικά είναι απλά.

Το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους ανταγωνίζεται τώρα την άμυνα και την υγειονομική περίθαλψη για το τελευταίο διαθέσιμο ευρώ και την τελευταία λίρα. Το ενεργειακό κόστος έχει κάνει ολόκληρες βιομηχανίες μη ανταγωνιστικές με την Ασία και τη Βόρεια Αμερική... και αυτό ήταν πριν από το χάος που εξαπλώνεται τώρα σε όλο τον ενεργειακό τομέα από τη Ρωσία έως τη Μέση Ανατολή.

Οι δημογραφικές εξελίξεις διασφαλίζουν ότι η φορολογική βάση συνεχίζει να συρρικνώνεται, ενώ οι υποχρεώσεις συνεχίζουν να αυξάνονται. Και οι κύριοι με τα μυτερά παπούτσια απάντησαν και στα τρία προβλήματα με περισσότερο δανεισμό, περισσότερη ρύθμιση και τον ισχυρισμό ότι είναι πρόβλημα επικοινωνίας.

Έχουμε γράψει εκτενώς για την εναλλαγή κεφαλαίων από τη Δύση στην Ανατολή και τον φαύλο κύκλο του δημόσιου χρέους στις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Η Ευρώπη είναι πιο μακριά σε αυτό το μονοπάτι από τους περισσότερους, και το Ηνωμένο Βασίλειο προωθεί το πείραμα πιο μακριά και πιο γρήγορα από όλα.

Το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης έχει διαρθρωτικά ελλείμματα που δεν μπορεί να καλύψει με κανέναν πολιτικό μηχανισμό. Παρεμπιπτόντως, γι' αυτό πάνε σε πόλεμο.

Η Γαλλία δεν έχει επιτύχει ισοσκελισμένο προϋπολογισμό εδώ και μισό αιώνα και τώρα διαφωνεί για μια μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος που μπορεί να εμποδίσει τον πληθυσμό της να βγει στους δρόμους. Η Ιταλία έχει χρέος άνω του 130% του ΑΕΠ, ενώ η δημογραφική της δομή εγγυάται ότι το ποσοστό θα συνεχίσει να αυξάνεται. Η Γερμανία, που υποτίθεται ότι είναι ένα μοντέλο δημοσιονομικής πειθαρχίας, έχει ουσιαστικά καταργήσει το φρένο χρέους κατ' όνομα για να χρηματοδοτήσει τον επανεξοπλισμό και τις βιομηχανικές επιδοτήσεις που διαφορετικά δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά. Άρα ο πόλεμος είναι η απάντηση.

Σίγουρα, σας τα είπαμε όλα αυτά πριν από χρόνια, αλλά τώρα συμβαίνει στην πραγματικότητα, και εμφανίζεται ακριβώς εκεί που θα περιμένατε: το ασφάλιστρο διάρκειας για τα μακροπρόθεσμα Bunds και τα βρετανικά gilts, η αυξανόμενη διαφορά απόδοσης μεταξύ βασικών και περιφερειακών ομολόγων και η αυξανόμενη απροθυμία των ξένων κεντρικών τραπεζών να κατέχουν καθόλου αυτούς τους τίτλους.

Εάν η κεντρική τράπεζα κάποιου γίνει περιθωριακός αγοραστής, το πρόβλημα έχει μόλις μετατοπιστεί σε έναν ισολογισμό που πρέπει να τυπώσει χρήμα για να κλείσει το χάσμα.

Από εδώ και πέρα ακολουθεί η οικονομική καταστολή, όπως συμβαίνει με κάθε υπερχρεωμένο κράτος από την εφεύρεση του χαρτονομίσματος. Οι πραγματικές αποδόσεις ωθούνται κάτω από το μηδέν, οι εγχώριοι θεσμοί (συνταξιοδοτικά ταμεία, ασφαλιστικές εταιρείες και τράπεζες αναγκάζονται μέσω κεφαλαιακών απαιτήσεων) να διατηρούν χρέος ανεξάρτητα από την απόδοση που επιτυγχάνεται και οι υποχρεώσεις υποτιμώνται μέσω του πληθωρισμού, ενώ λένε στον πληθυσμό ότι η ψευδαίσθηση του χρήματος είναι η ευημερία.

Η Γερμανία είναι το μεγάλο κομμάτι.

Για 70 χρόνια, η γερμανική μηχανή εξαγωγής εξασφάλιζε ότι το υπόλοιπο ευρωπαϊκό έργο παρέμενε τουλάχιστον περίπου διαλυτικό. Το φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο, η ισχυρή κινεζική ζήτηση και το υποτιμημένο νόμισμα (χάρη στο κοινό νόμισμα με την Ελλάδα) επέτρεψαν στους Γερμανούς παραγωγούς να έχουν πλεονάσματα που χρησιμοποίησαν για να χρηματοδοτήσουν τα ελλείμματα όλων των άλλων. Και οι τρεις πυλώνες αυτού του σκαμνιού έχουν σπάσει. Η ενέργεια κοστίζει πολλές φορές αυτό που πληρώνουν οι ανταγωνιστές των ΗΠΑ ή του γκολφ. Οι Κινέζοι έχουν ανέβει στην αλυσίδα αξίας και τώρα ανταγωνίζονται άμεσα σε αυτοκίνητα, εργαλειομηχανές και χημικά αντί να αγοράζουν γερμανικά προϊόντα.

Αυτό φαίνεται στα κλεισίματα: τα χημικά εργοστάσια κλείνουν ή μετεγκαθίστανται, οι κατασκευαστές αυτοκινήτων μειώνουν τις βάρδιες και μετατοπίζουν την παραγωγική τους ικανότητα στις ΗΠΑ και την Κίνα και οι ενεργοβόρες βιομηχανίες τελικά μεταναστεύουν αντί να περιμένουν ένα φθηνότερο δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας που δεν θα έρθει. Η Ευρώπη αποκλείστηκε από την αγορά όταν αποφάσισε να κλείσει αξιόπιστους σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής βασικού φορτίου γρηγορότερα από ό,τι θα μπορούσαν να αντικατασταθούν. Και μόλις φύγουν το κεφάλαιο, οι αλυσίδες εφοδιασμού και οι ειδικευμένοι εργαζόμενοι, δεν θα επιστρέψουν στον τετραετή κύκλο των πολιτικών κύκλων.

Μια Γερμανία χωρίς το βιομηχανικό της πλεόνασμα είναι απλώς μια πολύ μεγαλύτερη εκδοχή του δημοσιονομικού προβλήματος με το οποίο ήδη παλεύει η υπόλοιπη ευρωζώνη.

Έπειτα, υπάρχουν οι υποχρεώσεις που δεν μπορούν να καταψηφιστούν, επειδή κάθε ευρωπαϊκό κράτος πρόνοιας χτίστηκε πάνω σε μια πληθυσμιακή πυραμίδα που δεν υπάρχει πλέον. Το ποσοστό γεννήσεων στην ΕΕ ήταν πολύ χαμηλότερο από το ποσοστό αναπαραγωγής του 2,1 για μια γενιά (στις περισσότερες χώρες του πυρήνα είναι πιο κοντά στο 1,4 έως 1,5, σε τμήματα του νότου και της ανατολής ακόμη χαμηλότερο). Και αυτό μόνο χειροτερεύει. Λιγότεροι άνθρωποι στο εργατικό δυναμικό πληρώνουν, περισσότεροι συνταξιούχοι λαμβάνουν επιδόματα και το κράτος αυξάνει την ηλικία συνταξιοδότησης σε βήματα που είναι πολύ μικρά για να κάνουν τη διαφορά και τους φόρους σε βήματα που είναι πολύ μεγάλα για να αγνοηθούν.

Η μετανάστευση ήταν η πολιτική απάντηση. Έχει αντισταθμίσει εν μέρει τους απλούς αριθμούς και έχει δημιουργήσει ένα δεύτερο, πιο δύσκολο πρόβλημα: η μετανάστευση μεγάλης κλίμακας με χαμηλή ενσωμάτωση είναι τώρα ένα από τα καθοριστικά πολιτικά ρήγματα στην ήπειρο – στην Ολλανδία, τη Γερμανία και τη Γαλλία.

Ένα κράτος πρόνοιας που έχει σχεδιαστεί για ένα ομοιογενές εργατικό δυναμικό με υψηλή συμμετοχή στο εργατικό δυναμικό δεν μπορεί να μεταφερθεί σε διαφορετική δημογραφική σύνθεση χωρίς σημαντικά υψηλότερη ανάπτυξη ή σημαντικά χαμηλότερες κατά κεφαλήν παροχές. Η Ευρώπη δεν έχει πετύχει ούτε το ένα ούτε το άλλο, επομένως το χάσμα καλύπτεται με ακόμη περισσότερο χρέος. Αν προσθέσετε τις συντάξεις, οι οποίες είναι σε μεγάλο βαθμό ακάλυπτες υποσχέσεις, θα έχετε μια ήπειρο που έχει ήδη ξοδέψει χρήματα που δεν έχει και όλο και περισσότερο δεν μπορεί να κερδίσει.

Μιλώντας για... Μεγάλη Βρετανία.

Εάν η Ευρώπη έχει αργή διαρροή, το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισε να δοκιμάσει πόσο γρήγορα μπορεί να ξεφουσκώσει το ελαστικό. Κάθε πρόβλημα από τα πάνω – η γήρανση του πληθυσμού, η συρρίκνωση της βιομηχανικής βάσης, μερικές από τις υψηλότερες τιμές ηλεκτρικής ενέργειας στον ανεπτυγμένο κόσμο – προστίθενται, όπως και μια ολόκληρη στοίβα από αυτοπροκαλούμενες πληγές.

Για χρόνια, οι αποδόσεις των βρετανικών κρατικών ομολόγων έλεγαν στην πολιτική τάξη κάτι που δεν θέλουν να ακούσουν: η αγορά δεν δίνει πλέον στη Βρετανία το πλεονέκτημα της αμφιβολίας.

Ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ είναι πάνω από 100 τοις εκατό για πρώτη φορά από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 και αυτή τη φορά δεν υπάρχει μεταπολεμική έκρηξη που θα μπορούσε να προκαλέσει την αύξηση του χρέους. Η Τράπεζα της Αγγλίας προσπαθεί να καταπολεμήσει τον πληθωρισμό ενώ διαχειρίζεται ένα βάρος εξυπηρέτησης χρέους που αυξάνεται κάθε φορά που κάνει τη δουλειά της.

Η Βόρεια Θάλασσα, κάποτε το δημοσιονομικό μαξιλάρι της Βρετανίας, είναι μια συρρικνούμενη περιοχή παραγωγής με υψηλή φορολογία. Η αποβιομηχάνιση προχωρά όπως στη Γερμανία, αλλά η μικρότερη, λιγότερο διαφοροποιημένη οικονομία είναι λιγότερο ικανή να την απορροφήσει. Το NHS καταβροχθίζει ένα συνεχώς αυξανόμενο μερίδιο ενός συρρικνούμενου προϋπολογισμού, προσφέροντας λιγότερα για κάθε επιπλέον κιλό που δαπανάται από ό,τι πριν από μια δεκαετία. Η καθαρή μετανάστευση βρίσκεται σε επίπεδο που θα είχε προκαλέσει πολιτικό σεισμό πριν από 20 χρόνια και σήμερα μόλις και μετά βίας ξεπερνά έναν κύκλο ειδήσεων. Και επειδή ένας αυξανόμενος πληθυσμός με την ίδια κατά κεφαλήν παραγωγή εμφανίζεται ως αύξηση στις βασικές μετρήσεις, η στασιμότητα με την οποία ζουν πραγματικά οι άνθρωποι δεν εμφανίζεται ποτέ στις στατιστικές.

Το καθεστώς αποθεματικού νομίσματος της λίρας είναι το τελευταίο περιουσιακό στοιχείο που μπορεί να ξοδέψει η Βρετανία και έχει χρησιμοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό. Μια νομισματική κρίση σε μια χώρα της G7 θα έπρεπε να είναι αδιανόητη. Η κρίση των κρατικών ομολόγων του 2022 θα έπρεπε να είχε βάλει οριστικά τέλος σε αυτή την ιδέα. Ήταν μια πρόγευση.

Τώρα διαβάστε αυτές τις δύο ιστορίες μαζί, γιατί εμφανίστηκαν στον ίδιο κύκλο ειδήσεων και καμία δεν έχει νόημα χωρίς την άλλη.

Πρώτον, ο Βρετανός Αρχηγός του Επιτελείου Άμυνας, Ρίτσαρντ Νάιτον, δήλωσε δημόσια ότι η Ρωσία αποτελεί απειλή για τη Βρετανία και «οι γιοι και οι κόρες μας πρέπει να είναι έτοιμοι να πολεμήσουν». Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην καριέρα του, είπε.

Δεύτερον, λίγες ώρες αργότερα, η Express, η Daily Star, η Mirror και η Yorkshire Live δημοσίευσαν σχεδόν πανομοιότυπες αναφορές για το τι απειλεί έναν Βρετανό που αρνείται να στρατολογηθεί. Όλοι ανέφεραν «αυστηρές» τιμωρίες και βασίστηκαν στην προειδοποίηση ενός πρώην διοικητή του ΝΑΤΟ ότι η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να κλιμακωθεί σε παγκόσμιο πόλεμο.

Πολλές αίθουσες σύνταξης δημοσίευσαν την ίδια ιστορία, την ίδια άποψη και την ίδια λέξη – «βαριά» – την ίδια μέρα. Σύμπτωση? Ναι φυσικά.

Έτσι μοιάζει η συντονισμένη επικοινωνία όταν ένα κράτος πρέπει να κάνει έναν πληθυσμό να αποδεχτεί εκ των προτέρων ένα αποτέλεσμα για το οποίο δεν του επιτράπηκε ποτέ να ψηφίσει, αλλά που έχει ήδη αποφασιστεί.

Ένας αξιόπιστος δημόσιος υπάλληλος αυξάνει το επίπεδο κινδύνου. Ένας υπάκουος Τύπος διαδίδει την προοπτική της τιμωρίας για την άρνηση ακόμη και πριν υπάρξει η αντίστοιχη πολιτική. Το κοινό συνηθίζει τη σύγκληση ως κάτι νοητό, στη συνέχεια εύλογο και τελικά αναμενόμενο – χωρίς να δοθεί ούτε μία ψήφος.

Οι αγρότες προγραμματίζουν.

Η στρατολόγηση είναι το λογικό επόμενο εργαλείο για ένα κράτος που έχει ξεμείνει από ευκολότερα μέσα.

Μόλις εξηγήσαμε γιατί η Βρετανία και οι γείτονές της δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν τις υποσχέσεις τους μέσω της ανάπτυξης ή της φορολογίας, και αντ' αυτού καταφεύγουν στη χρηματοπιστωτική καταστολή για να καλύψουν το κενό εις βάρος του κεφαλαίου. Η στρατολόγηση ακολουθεί την ίδια λογική, που εφαρμόζεται στην εργασία: εάν ένα κράτος δεν μπορεί να αγοράσει ό,τι χρειάζεται σε τιμή που αποδέχεται ο πληθυσμός, αναγκάζει τους ανθρώπους να το κάνουν.

Ιστορικά, η νομισματική καταστολή και η στρατολόγηση συμβαίνουν μαζί επειδή έχουν την ίδια προέλευση – ένα κράτος του οποίου τα συνηθισμένα μέσα έχουν εξαντληθεί https://uncutnews.ch/

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.

Ὕστατοι τροχίσκοι! Πληρώνουμε τούς Γάλλους γιά νά πριμοδοτοῦν τούς Τούρκους!

 

Μανώλης Κοττάκης

Οἱ καρέκλες καί τό Ἔθνος – Ὁ ἀμοραλισμός καί ἡ Ἐπικράτεια – Ὁ βοῦρκος καί τό μέλλον – Πληρώνουμε τούς Γάλλους γιά νά πριμοδοτοῦν τούς Τούρκους!

Αὐτές τίς μέρες παίζεται τό μέλλον τοῦ Ἑλληνισμοῦ στό Αἰγαῖο καί τήν Μεσόγειο γιά τόν τρέχοντα αἰῶνα.

Ἀλλά ὁ μέν λαός ἀδυνατεῖ νά καταλάβει ὅτι ἡ θωράκιση τῆς κυριαρχίας μας στήν θάλασσα καί στά νησιά διασφαλίζει σέ μεγάλο βαθμό μαζί μέ τόν «Ἀχιλλέα» τήν ἀσφάλεια καί τό ἀπρόσβλητο τῆς ἠπειρωτικῆς Ἑλλάδας (ἄρα τήν ἀκεραιότητα ἑνός ἑκάστου καί τῆς οἰκογένειάς του), ἡ δέ μεθυσμένη ἐξουσία ἀσχολεῖται μέ ζητήματα ἀλλότρια. Ἐλάχιστα σέ σύγκριση μέ τούς κινδύνους πού διατρέχει ἡ πατρίδα μας καί τά στοιχήματα πού «παίζονται» στήν πλάτη της.

Οἱ συστημικοί ἀριστεροί συμπαῖκτες τοῦ κυρίου Μητσοτάκη, πού διατυπώνουν ἕως καί τά ἐπίσημα κείμενά τους τόν θαυμασμό τους γιά τήν δῆθεν «ἡγεμονία» του στό ἀστικό σύστημα ἐξουσίας, πριμοδότησαν τήν ἔνταση γιά μιά κλειστή συγκέντρωση τοῦ κόμματος Κασιδιάρη.

Ἑνός θέματος ἐντελῶς δευτερεύοντος σέ σύγκριση μέ τά διακυβεύματα τοῦ Ἔθνους, παρά τό ἀδιαμφισβήτητο ἐσωτερικό ἐνδιαφέρον του. ΜΜΕ ὑπεράνω πάσης ὑποψίας ἔδωσαν βῆμα σέ ὑπαλλήλους ἐπιχειρηματιῶν πού φέρονται ὅτι ἔκαναν ἐμπόριο λευκῆς σαρκός καί παρέδωσαν μαθήματα παραβίασης νομιμότητας σέ ἐθνικό δίκτυο. Ντεκαντάνς, νά κάνει μαθήματα ἤθους τό παρακράτος στό κράτος.

Ἐπιχειρηματίες πού θρυλεῖται ὅτι εἶχαν τήν κάλυψη ἀνώτατων κρατικῶν ἀξιωματούχων, ἀλλά καί πολιτικῶν προσώπων στίς ἐγκληματικές δραστηριότητές τους, ζητοῦν τόν λόγο μέσῳ τῶν ὑπερασπιστῶν τους. Μπάντες τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων ἐμφανίστηκαν νά παιανίζουν στίς πλατεῖες τῆς ἐθνικῆς ἐπετείου «καψουροτράγουδα» προσώπων πού ἔχουν ἐνδυθεῖ, ἐλλείψει ἡρώων, τό ἔνδυμα τοῦ ἥρωος.

Ντουντοῦκες τῆς προπαγάνδας ἐπιχειροῦν νά ἰσχυριστοῦν μπροστά στά τηλεοπτικά μικρόφωνα ὅτι τό σιδηροδρομικό δυστύχημα στήν Ἱσπανία ὀφείλεται σέ ἀνθρώπινο λάθος καί ὄχι στά συστήματα πού λειτούργησαν πλημμελῶς, γιά νά ἐνισχυθεῖ ἡ ἐδῶ θεωρία τοῦ σταθμάρχη. Γιά λόγους πού μπορεῖ νά καταλάβει καί ὁ τελευταῖος Ἕλλην.

Ἡ χώρα μας ζεῖ στόν κόσμο της καί κινδυνεύει νά ὑποστεῖ βίαιο σόκ τήν ἑπομένη μιᾶς μεγάλης γεωπολιτικῆς ἀλλαγῆς. Ἡ κοινωνία μας, ἐπίσης στόν κόσμο της, ἔχει ἐλάχιστη γνώση τοῦ τί σημαίνει νά χάσει ἡ Ἑλλάς τό «κοντρόλ» στήν θάλασσα, πού εἶναι τό φυσικό ἀμυντικό προγεφύρωμά της.

Ἀπό τήν μία πλευρά εἶναι οἱ καρέκλες τῆς ἐξουσίας καί ὁ ἀμοραλισμός πού γεννᾶ ἡ κατάληψή τους. Ἀπό τήν ἄλλη, τό Ἔθνος καί τά ὅρια τῆς ἐπικράτειάς του, ὅπως διαμορφώθηκαν στήν τελική τους μορφή τό 1947. Ὅ,τι ζοῦμε στό προσκήνιο, ὅσα ζοῦμε στό παρασκήνιο, εἶναι μέχρι στιγμῆς προσωπικοί ὑπολογισμοί καί τίποτε ἄλλο. Τό Ἔθνος δέν ὑπάρχει στήν ἐξίσωση καί ἄν τυχόν ὑπάρξει, αὐτό θά συμβεῖ «παρεμπιπτόντως».

Οἱ ὀντότητες πού διαχειρίζονται τίς δημόσιες ὑποθέσεις εἶναι μικρότερες ἀπό τά γεγονότα. Ὕστατοι τροχίσκοι. Ἀλλά τά γεγονότα εἶναι μεγάλα, πολύ μεγάλα. Γιγάντια. Ὑπερβαίνουν τό μέγεθος τῶν τροχίσκων. Τό 2026 καί τό 2027 εἶναι ἔτη θεμελιακά γιά τό μέλλον τῆς πατρίδας μας.

Μπορεῖ ὅλα ὅσα κυοφοροῦνται ἐδῶ καί δεκαετίες νά συμβοῦν στήν διάρκειά τους καί νά μᾶς γυρίσουν στό ἔνδοξο 1940. Μπορεῖ καί νά μᾶς γυρίσουν ὅμως στό αἱματηρό 1949. Μπορεῖ, τέλος, ἀπευκταῖον, τό χειρότερο, νά μᾶς γυρίσουν στό τραυματικό 1974 τῆς εἰσβολῆς καί τοῦ ἐθνικοῦ ἀκρωτηριασμοῦ. Μέ βάση τίς πληροφορίες πού εἶναι διαθέσιμες σέ ἐμᾶς, ὅλα «παίζουν». Ἀλλά ἐδῶ, στήν πατρίδα μας, συμπεριφερόμαστε σάν ὑπνωτισμένοι. Ἡ Ἑλλάς ἔχει μετατραπεῖ σέ ἕνα τεράστιο ροχαλητό. Ἕνα μεγάλο «νάνι-νάνι».

Ἡ ἀνάγκη νά ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό τό παιχνίδι πού ἔχουν σχεδιάσει ἐναντίον μας οἱ ἐχθροί τῆς πατρίδας εἶναι ἐπιτακτική. Ὡστόσο ὁ ὑπνωτισμός καί ἡ ἀφέλεια πού μᾶς διακατέχουν εἶναι τέτοιοι, σέ σημεῖο πού ἐμεῖς κάνουμε ὅ,τι περνᾶ ἀπό τό χέρι μας γιά νά μποῦμε πιό βαθιά στήν κρίση, ἀντί νά βροῦμε λύσεις γιά νά ἀπομακρυνθοῦμε. Ἀνάδυση στήν ἐπιφάνεια εἶναι τό στοίχημα; Κατάδυση στά ἔγκατα ἐπιλέγουμε ἐμεῖς! Τό ἀντίθετο! Καί μάλιστα στόν βοῦρκο!

Εἶναι πραγματικά τραγωδία. Ἀντί νά κοιτᾶς πῶς θά σώσεις τά σύνορά σου, ἔχεις ἔγνοια πῶς διά τοῦ Κασιδιάρη (νομίζεις ὅτι) θά κόψεις ψήφους ἀπό τόν Σαμαρᾶ. Ἡ Ἑλλάς ἀπαιτεῖ ἑνότητα καί ἐσύ, μοιραῖος, ἐπενδύεις στήν διαίρεση. Ἀντί νά πατάξεις τήν διαφθορά πού ἐγκαταβιοῖ στήν καρδιά τοῦ συστήματός σου, διαχειρίζεσαι τήν διαφθορά τῶν ἄλλων στίς πίτσες καί στίς φρατζόλες γιά νά ἀποπροσανατολίσεις. Ἀντί νά ἀρνηθεῖς νά ὑποβάλεις τά σέβη σου στόν Τοῦρκο ἐπιβουλέα, βάζεις τούς Γάλλους νά τοῦ κάνουν γραπτή ἐνημέρωση. Ἐνημέρωση μέ συντεταγμένες. Πληρώνεις τούς Γάλλους ἀπό τό ὑστέρημά τῶν Ἑλλήνων γιά νά δίνουν ὑπόσταση στίς θέσεις τῶν Τούρκων;

Λυπᾶμαι πού θά τό γράψω καί θά τό ἀπευθύνω στούς ἀνθρώπους τῆς ἐξουσίας, ἔστω καί καθ’ ὑπερβολήν, ἀλλά εἶστε ὅλοι σας ζουρλοί. Ἔχετε χάσει τά λογικά σας. Ἡ χώρα δέν ἔχει πολύ καιρό στήν διάθεσή της γιά νά χάνει τόν καιρό της. Καί ἄν τόν χάσει ὁριστικά ἐπειδή οἱ ἐλίτ πού τήν κυβερνοῦν δέν μποροῦν νά ξεριζώσουν τήν ἧττα ἀπό μέσα τους, τότε καί ὁ πλέον πατριώτης Πρωθυπουργός νά ἐκλεγεῖ αὔριο τό πρωί, δέν θά μπορεῖ νά κάνει πολλά πράγματα. Θά βρεθεῖ στήν θέση τοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ, πού ἀνέλαβε Πρωθυπουργός ὅταν οἱ Τοῦρκοι εἶχαν ἤδη εἰσβάλει στήν Κύπρο μέ εὐθύνη τῆς δικτατορίας καί εἶχαν δημιουργήσει τετελεσμένα. Τό θέλουμε; Δέν νομίζω ὅτι τό θέλουμε. Ἄν δέν τό θέλουμε, ἄς ξυπνήσουμε!

ΕΣΤΙΑ

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.

Γιατί υπάρχει ένα άγαλμα κουνελιού βαμπίρ στον καθεδρικό ναό του Νιούκαστλ;

 

Έχω βαρεθεί να γράφω για την τεχνητή νοημοσύνη και τη διχαστική πολιτική, γι' αυτό το στρέφω πίσω προς την περίεργη ιστορία και τις βιβλικές συνωμοσίες για το άμεσο μέλλον.

Ένα κουνελάκι με κυνόδοντες έχει περάσει πάνω από έναν αιώνα κοιτάζοντας ένα αγγλικό νεκροταφείο και η επίσημη ιστορία είναι ένα λογοπαίγνιο για έναν γιατρό

🐺Ο Σοφός Λύκος

Πίσω από τον καθεδρικό ναό του Νιούκαστλ στη βόρεια Αγγλία, ένα κουνέλι με κόκκινους κυνόδοντες και κόκκινα νύχια σκύβει πάνω από μια πίσω πόρτα. Σκαρφαλώνει πάνω από ένα μεγάλο στρογγυλό παράθυρο που μοιάζει πολύ με μάτι και κοιτάζει κατευθείαν στην παλιά αυλή της εκκλησίας όπου κάποτε η πόλη έθαψε τους νεκρούς της. Οι ντόπιοι το αποκαλούν Vampire Rabbit. Τη νύχτα κάποιος το ανάβει ακόμη , (γιατί προφανώς οι κυνόδοντες δεν έκαναν αρκετά).

Το παρατσούκλι δεν προήλθε από κανένα δημοτικό συμβούλιο. Σύμφωνα με τη λαογράφο Gail-Nina Anderson, προήλθε από τους goths του Newcastle, οι οποίοι υιοθέτησαν τον μικρό τύπο ως ορόσημο μέχρι που το όνομα κόλλησε σαν τσίχλα σε ένα σκαλοπάτι εκκλησίας. Έχετε περάσει από χίλια παράξενα εκκλησιαστικά γλυπτά στη ζωή σας χωρίς δεύτερη ματιά. Αυτό είναι που θα έπρεπε να σε είχε σταματήσει.

Η επίσημη ιστορία είναι σύντομη και κάπως βαρετή με τον τρόπο που είναι συνήθως οι επίσημες ιστορίες. Το κτίριο είναι το Cathedral Buildings στην Dean Street, ένα συγκρότημα καταστημάτων και γραφείων που ολοκληρώθηκε το 1901 από έναν αρχιτέκτονα ονόματι William Wood. Μια θεωρία λέει ότι ο Wood έβαλε το κουνέλι για να τρομάξει τους αρπαχτές πτωμάτων που υποτίθεται ότι δούλευαν σε εκείνη την ήσυχη γωνιά της αυλής της εκκλησίας μετά το σκοτάδι. Ο άλλος λέει ότι ήταν ένα εσωτερικό αστείο για τον φίλο του Sir George Hare Philipson, γιατρό στο Royal Infirmary του οποίου το μεσαίο όνομα έκανε όλη τη βαριά άρση.

Έτσι, η επίσημη θέση της ιστορίας είναι ότι ένας ενήλικος άνδρας με αρχιτεκτονικό γραφείο σκάλισε ένα αιμοδιψές κουνελάκι πάνω από ένα νεκροταφείο ως λογοπαίγνιο. Αν οι φίλοι μου με τιμούσαν ποτέ με αυτόν τον τρόπο, θα υπήρχε ένας πέτρινος λύκος σε ένα ηλεκτρονικό ποδήλατο που γρυλίζει πάνω από ένα πάρκινγκ κάπου στο Ουαϊόμινγκ και ειλικρινά θα το είχα κερδίσει. Γιατροί και τυμβωρύχοι φτιάχνουν μια τακτοποιημένη μικρή ιστορία για την περιήγηση με τα πόδια.

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΌΤΑΝ ΌΜΩΣ ΑΝ ΑΥΤΌ ΉΤΑΝ ΈΝΑ ΨΈΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΎΨΕΙ ΤΗΝ ΑΛΉΘΕΙΑ;

Το κρεβάτι του είχε μήκος δεκατρία πόδια και ήταν φτιαγμένο από σίδερο

Μερικοί αποκρυφιστές μελετητές λένε ότι το κουνέλι είναι σύμβολο του Ωγ της Βασάν. Αν αυτό το όνομα είναι κενό, μην αισθάνεστε πολύ άσχημα, αφού το κατηχητικό τον παραλείπει για τον ίδιο λόγο που παραλείπει τους Νεφελίμ. Ο Ωγ ήταν ο γίγαντας βασιλιάς της Βασάν που πολέμησε εναντίον του Μωυσή και των Ισραηλιτών καθώς πήγαιναν στη Γη της Επαγγελίας. Το βιβλίο του Δευτερονομίου στην πραγματικότητα σταματά μετά τη μάχη για να καυχηθεί για τα έπιπλά του επειδή το κρεβάτι του ήταν φτιαγμένο από σίδερο και είχε μήκος εννέα πήχεις. Αυτό λειτουργεί σε περισσότερα από δεκατρία πόδια σκελετού κρεβατιού και η Γραφή ονομάζει ακόμη και την πόλη των Αμμωνιτών όπου εκτέθηκε σαν αξιοθέατο στην άκρη του δρόμου.

Το ίδιο εδάφιο αποκαλεί τον Ωγ τον τελευταίο από το υπόλοιπο των γιγάντων. Εκεί που οι Άγγλοι λένε γίγαντες, οι Εβραίοι λένε Ραφαΐμ και αυτή είναι η ίδια λέξη που χρησιμοποιεί η Παλαιά Διαθήκη για τις σκιές των νεκρών που παρασύρονται στον Σεόλ.

Αυτό αφήνει ένα προφανές πρόβλημα με τον Κατακλυσμό. Αν ο Θεός έπνιξε κάθε γίγαντα στη γη, τότε πώς κοιμόταν κανείς ακόμα σε ένα σιδερένιο κρεβάτι δεκατριών ποδιών γενιές αργότερα; Οι παλιοί εβραϊκοί θρύλοι έχουν μια απάντηση σε αυτό.

Ο Ωγ δεν μπορούσε να μπει μέσα στην κιβωτό, έτσι βγήκε από τον Κατακλυσμό απ' έξω, κρεμασμένος από τα ξύλα της, ενώ ο Νώε του περνούσε φαγητό από μια τρύπα στο κύτος (το πρώτο παράθυρο της ιστορίας) και σε αντάλλαγμα ο γίγαντας ορκίστηκε να είναι υπηρέτης του Νώε για πάντα.

Οι αποκρυφιστές λόγιοι παίρνουν αυτόν τον όρκο και τρέχουν μαζί του. Στην απάντησή τους, ο Νώε άφησε τον Ωγ να επιβιβαστεί μόνο αφού ο γίγαντας υποσχέθηκε την πίστη και τη λατρεία του στον Ένα Αληθινό Θεό. Η υπόσχεση ήταν ένα κόλπο. Ο Ωγ έμαθε όλα όσα μπορούσε να του διδάξει ο Νώε για αυτό που αυτοί οι μελετητές αποκαλούν Ραβινική Μαγεία και ΜΕΤΑ έφυγε με τον Βοόζ και τον Ιαχίν, τους δύο πυλώνες που έφτιαξε ο Ενώχ για να μεταφέρουν τη συνδυασμένη γνώση του κόσμου που πνίγηκε.

(Νώε, επέζησες από το κυριολεκτικό τέλος του κόσμου και εξακολουθούσες να παίζεις ωτοστόπ.)

Οι Τέκτονες είχαν αυτή την ιστορία το 1450

Αν όλα αυτά ακούγονται μαγειρεμένα σε έναν πίνακα μηνυμάτων, οι Ελευθεροτέκτονες θα ήθελαν μια λέξη. Ένα από τα παλαιότερα έγγραφα στον Τεκτονισμό είναι το χειρόγραφο του Matthew Cooke από τα μέσα των χιλίων τετρακοσίων. Αφηγείται την ιστορία των τεσσάρων παιδιών του Λάμεχ που έζησαν πριν από τον Κατακλυσμό και ένα από αυτά ήταν ο Τούμπαλ Κάιν, ο πρώτος σιδηρουργός της Βίβλου. Φοβούμενοι ότι ο Θεός θα κατέστρεφε τον κόσμο με φωτιά ή νερό, χάραξαν κάθε επιστήμη που γνώριζαν σε δύο πυλώνες. Το ένα ήταν μάρμαρο για να μην καεί και το άλλο ήταν ένα είδος τούβλου που δεν βυθιζόταν. Πολλά χρόνια μετά την πτώση των νερών, οι κολώνες εμφανίστηκαν ξανά και το χειρόγραφο λέει ότι ο Πυθαγόρας βρήκε τη μία ενώ ο Ερμής βρήκε την άλλη.

Οι μασονικές στοές εξακολουθούν να διακοσμούν με δύο πυλώνες που ονομάζονται Boaz και Jachin από το ζευγάρι στο Ναό του Σολομώντα. Το όνομα του Tubal Cain εξακολουθεί να εμφανίζεται και στο τελετουργικό τους. Οι αποκρυφιστές μελετητές λένε ότι ο Ωγ και ο Τούμπαλ Κάιν είναι το ίδιο ον με δύο διαφορετικά ονόματα και ότι οι Τέκτονες τον λατρεύουν ως τον ψεύτικο Θεό Βασιλιά τους.

Αυτό μας φέρνει πίσω στον γιατρό με το βολικό μεσαίο όνομα. Σύμφωνα με τον τοπικό ερευνητή Andrew Curtis, ο Sir George Hare Philipson ήταν Ελευθεροτέκτονας που ίδρυσε τη Μασονική Στοά του Πανεπιστημίου του Durham μόλις δύο χρόνια αφότου το κουνέλι ανέβηκε πάνω από αυτήν την πόρτα. Ο Curtis σκέφτηκε ότι η γωνία του γιατρού κάλυπτε το μέρος του βαμπίρ από μόνη της. (Αρκετά δίκαιο, κανείς δεν παίρνει περισσότερο αίμα από ένα νοσοκομείο.)

Κύριοι της στοάς, αν θέλατε να σταματήσουμε να κάνουμε ερωτήσεις, θα έπρεπε πραγματικά να είχατε κολλήσει με τους αρπαχτές πτωμάτων...

(Μη με σκοτώσεις! Είμαι απλώς ερευνητής!)

Κάθε στρώση μπογιάς λέει σε κάποιον

Οι μελετητές δεν έχουν τελειώσει με τον Ωγ. Λένε ότι δεν πέθανε ποτέ και εξακολουθεί να περπατά στη γη ως wight, το όνομα του αρχαίου κόσμου για έναν βρικόλακα που πίνει αίμα. Οι Ραφαΐμ επανέρχονται τώρα επειδή οι γίγαντες της Βίβλου και οι ανήσυχοι νεκροί της Βίβλου μοιράζονται μια εβραϊκή λέξη. Ένας wight που σπούδασε Ραβινική Μαγεία στον αγκώνα του Νώε θα ήταν Ραβίνος Wight και αν το πεις αρκετά γρήγορα βγαίνει White Rabbit.

Και γίνεται πιο περίεργο γιατί το White Rabbit είναι ακριβώς αυτό που το αποκαλούσαν κάποιοι ντόπιοι. Όταν η Gail-Nina Anderson ρώτησε στο Newcastle για το πλάσμα, κάποιοι της είπαν ότι ήταν αρχικά λευκό και είχε αυτό ακριβώς το όνομα. Μια φωτογραφία βιβλιοθήκης από τα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα το δείχνει βαμμένο λευκό σαν κερί εκκλησίας. Ένας άλλος ντόπιος είπε στον Άντερσον ότι κάποτε είχε βαφτεί πράσινο και οι μελετητές έχουν μια απάντηση και για αυτό.

Ένα μεσαιωνικό γερμανικό ποίημα λέει πώς ο αρχάγγελος Μιχαήλ έσκισε το στέμμα από το κεφάλι του Εωσφόρου κατά τη διάρκεια του πολέμου στον ουρανό και ένα κόσμημα έσπασε και έπεσε στη γη. Μεταγενέστεροι αποκρυφιστές συγγραφείς αποφάσισαν ότι το κόσμημα ήταν ένα σμαράγδι και ότι το Άγιο Δισκοπότηρο ήταν σκαλισμένο από αυτό. Αυτοί οι μελετητές λένε ότι ο Ωγ ξεκίνησε ως αυτό ακριβώς το σμαράγδι και αυτό εξηγείται η πράσινη μπογιά σας.

Και γιατί είναι jet black από το 2008;

Λοιπόν, αυτοί οι μελετητές λένε ότι αυτό συμβαίνει επειδή ο Ωγ της Μπασάν είναι ο «Πρίγκιπας του Σκότους».

Έτσι, μπορείτε να επιλέξετε ανάμεσα σε δύο ιστορίες. Σε ένα, μια αλλαγή του αιώνα, ο αρχιτέκτονας χάραξε ένα λογοπαίγνιο για τον φίλο του γιατρό πάνω από ένα νεκροταφείο και πήγε σπίτι για δείπνο. Στην άλλη, ένας γίγαντας εξαπάτησε τον Νώε, έκλεψε τα μυστικά του πνιγμένου κόσμου και από τότε ρουφάει αίμα πίσω από έναν καθεδρικό ναό κάτω από μια νέα στρώση μπογιάς.

Τι πιστεύετε ότι αντιπροσωπεύει πραγματικά το White Rabbit;

Δεν χρειάζεται να εξαπατήσεις τον Νώε για να μπεις

Ο Ωγ έπρεπε να πει ψέματα σε έναν δίκαιο άνθρωπο και να κρεμαστεί από την πλευρά μιας βάρκας για ένα χρόνο για να πάρει στα χέρια του τα μυστικά του αρχαίου κόσμου. Δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτα από αυτά. ..

[[Δοκιμάζουμε  κάτι νέο στο YouTube. Προσλάβαμε λοιπόν μια ηθοποιό που βρήκαμε στο Fiverr για να είναι το πρόσωπο μιας νέας σειράς YouTube Shorts και την αποκαλούμε «Kitty Wolf». (Αυτό προφανώς δεν είναι το πραγματικό της όνομα.)]]

Αν σας αρέσει το περιεχόμενο βίντεο, ρίξτε μια ματιά στο κανάλι The Wise Wolf Club. Η Kitty τα δίνει όλα σε κάθε βίντεο και φοράει μια νέα στολή cosplay κάθε φορά. 

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.