Γιατί η Κίνα συνεχίζει να σώζει την αυτοκρατορία που θέλει την πτώση της;

 by Καρίμ

Η Κίνα αντιμετωπίζει τώρα μια κρίση περικύκλωσης του ίδιου τύπου που προκάλεσε την πτώση των Σοβιετικών.

Τα περισσότερα από τα μέσα ενημέρωσης που επικρίνουν τον ιμπεριαλισμό θα σας σερβίρουν μια εποικοδομητική εκδοχή. Οποιαδήποτε κριτική της κινεζικής εξωτερικής πολιτικής θεωρείται αίρεση, ταμπού. Όχι στο BettBeat Media. Αναζητούμε ειλικρινά απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτει η Αυτοκρατορία. Και ενώ τρέφουμε βαθύ σεβασμό για την Κίνα, είμαστε από τα λίγα μέσα ενημέρωσης που τολμούν να αμφισβητήσουν την αινιγματική στάση της απέναντι σε μια αυτοκρατορία που δεν κρύβει πλέον την πρόθεσή της να την καταστρέψει.

Θέλουμε η Κίνα να ευημερήσει. Ευχόμαστε ακόμη και τη νίκη της ενάντια σε μια αυτοκρατορία αποφασισμένη να βάλει φωτιά στον κόσμο. Αλλά για να θριαμβεύσει η Κίνα, είναι επιτακτική ανάγκη να αμφισβητηθούν οι ενέργειές της που την ωθούν στην ήττα.

Αν ψάχνετε για θριαμβολογία, σταματήστε να διαβάζετε εδώ. Το 99% των αντιιμπεριαλιστικών σχολίων θα σας προσφέρουν ακριβώς αυτό. Δεν έχετε πολλές επιλογές.

Η Κίνα έχει χτίσει την πιο τρομερή κουλτούρα μηχανικής στον κόσμο, αλλά έχει παραμελήσει να διδάξει τον λαό της για τον ιμπεριαλισμό. Τα παιδιά της ελίτ του στάλθηκαν στο Χάρβαρντ και στο Γέιλ ως φόρο τιμής.

Η σιωπή της Κίνας

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ έφυγε από μια σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Τουρκία όπως ένας φυγάς φεύγει από ένα ξενοδοχείο: όρμησε στην άσφαλτο, σύμφωνα με ορισμένες πηγές σε ένα όχημα τροφοδοσίας, στη συνέχεια έβαλε ένα αεροπλάνο δόλωμα, ενώ οι υπουργοί του και ο Τύπος έμειναν πίσω ως δόλωμα.

Οι αυτοκρατορίες καταρρέουν με αυτόν τον τρόπο. Όχι σε κεραυνό, αλλά σε μικρές ταπεινώσεις, σε φάρσα, στο θέαμα ενός ηγέτη που τζογάρει τις ζωές των υφισταμένων του εναντίον των δικών του και το αποκαλεί πολιτική. Δυνατές κραυγές.

Ο πόλεμος κατά του Ιράν, που παρουσιάζεται ως μια γρήγορη τιμωρία, έχει μετατραπεί σε μια αργή δημόσια αιμορραγία. Οι πύραυλοι συνεχίζουν να φτάνουν, από εργοστάσια θαμμένα πολύ βαθιά για να φτάσουν τα βομβαρδιστικά. Οι μοναρχίες του Κόλπου, ικανές να ανιχνεύσουν μια αλλαγή πορείας πιο γρήγορα από οποιαδήποτε υπηρεσία πληροφοριών, έχουν αρχίσει να συνάπτουν τα δικά τους ασφαλιστήρια συμβόλαια, υπογράφοντας αμυντικά σύμφωνα με την Άγκυρα και το Ισλαμαμπάντ που φαινομενικά αποκλείουν την Ουάσιγκτον. Κάποιοι υποπτεύονται ότι η Ουάσιγκτον βρίσκεται πίσω από αυτές τις συμφωνίες, ένα προπύργιο κατά του Ιράν που υφαίνεται από απόσταση. Αλλά ακόμα κι αν αυτό ήταν αλήθεια, είναι ο ελιγμός μιας εξουσίας που τώρα αναγκάζεται να ενεργεί μέσω μεσαζόντων, ο λόγος της δεν έχει πλέον καμία αξία. Η αύξηση των τιμών του φυσικού αερίου ισοδυναμεί με μείωση μισθού που επιβάλλεται σε κάθε Αμερικανό εργαζόμενο. Το Υπουργείο Οικονομικών, γεμάτο χρέη του Πενταγώνου και κερδοσκοπικές επενδύσεις στην τεχνητή νοημοσύνη, βρίσκεται να υποστηρίζει το ιαπωνικό γεν όπως ένας μεθυσμένος υποστηρίζει τον φίλο του που πίνει.

Ο Gérald Horne, ιστορικός και μακροχρόνιος φίλος της BettBeat Media, έχει δίκιο. Η παλιά συνταγή της βίας και της εξαπάτησης που έχτισε την αποικιακή δημοκρατία, που ερήμωσε την ήπειρο και γέμισε τα δουλεμπορικά πλοία, δεν παράγει πλέον υπακοή. Προκαλεί ταπείνωση και, ακόμη πιο διαβρωτικά, αηδία. Η αηδία ενός κόσμου που βλέπει τον γυμνό αυτοκράτορα, που τηρεί τον λεγόμενο φάρο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τη λαμπερή πόλη στο λόφο, να ικανοποιεί τη δίψα του για σφαγές στο φως της ημέρας, χωρίς ντροπή ή προσποίηση.

Και όμως, η πιο περίεργη σιωπή αυτή τη στιγμή δεν προέρχεται από την Ουάσιγκτον. Κατάγεται από το Πεκίνο.

Πώς μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι είναι σοσιαλιστής, μπορώ να ρωτήσω, όταν φαντάζεται μια συμφωνία win-win με την παγκόσμια ηγεμονία του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού;

Η μόνη δύναμη στον κόσμο με το βιομηχανικό βάθος, τα οικονομικά αποθέματα και το ανθρώπινο ταλέντο για να επισπεύσει το τέλος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού συμπεριφέρεται περισσότερο σαν πιστωτής που φοβάται μήπως προσβάλει έναν χρεοκοπημένο οφειλέτη. Βλέπει το πληγωμένο θηρίο να τρεκλίζει και ορμάει μπροστά, ξανά και ξανά, όχι με δόρυ, αλλά με μαξιλάρι.

Περικυκλώνοντας την Κίνα

Σκεφτείτε τι ετοιμάζεται. Η Ουάσιγκτον υφαίνει ένα σχοινί γύρω από την Κίνα, από την Ιαπωνία μέχρι την Ινδία, από την Αυστραλία μέχρι τη Νότια Κορέα, και φλερτάρει με το Βιετνάμ για να κλείσει τον κύκλο. Ο Τζέραλντ Χορν μας υπενθυμίζει ότι η περικύκλωση δεν είναι μεταφορά. Αυτή ήταν η στρατηγική που διέλυσε τη Σοβιετική Ένωση, η οποία την τελευταία δεκαετία της βρέθηκε αντιμέτωπη με εχθρικές δυνάμεις σε όλα τα σύνορά της και εξαντλήθηκε προσπαθώντας να απαντήσει σε καθεμία από αυτές. Το αποκορύφωμα της ειρωνείας είναι ότι το Πεκίνο βοήθησε να δέσει αυτή η θηλιά. Η Κίνα συμμάχησε με την Ουάσιγκτον εναντίον της Μόσχας τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, πείθοντας τον εαυτό της να ενεργήσει με οξυδέρκεια. Σήμερα, κρατιέται στο ίδιο σχοινί και η απάντησή του είναι μια λευκή βίβλος για τα αμοιβαία οφέλη και το «win-win».

Πώς μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι είναι σοσιαλιστής, αναρωτιέμαι, όταν φαντάζεται μια συμφωνία win-win με την παγκόσμια ηγεμονία του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού;

Ο Ρίτσαρντ Νίξον, προς το τέλος της ζωής του, ανησυχούσε ανοιχτά ότι το άνοιγμά του στην Κίνα είχε γεννήσει ένα ανεξέλεγκτο τέρας. Δεν χρειαζόταν να ανησυχεί. Το τέρας, στην πραγματικότητα, δεν επιθυμούσε τίποτα περισσότερο από την έγκριση του κυρίου του. Αυτή είναι ίσως η μεγάλη ανομολόγητη πληγή της κινεζικής στρατηγικής κουλτούρας: η πεποίθηση, που τρέφεται με τη θέρμη ενός προσήλυτου, ότι η επαρκής παραγωγή, οι άφθονες πατέντες και η αστείρευτη υπομονή θα ανοίξουν τελικά τις πόρτες του κλαμπ.

Ο δημοσιογράφος Τζον Χέλμερ είπε για τον Ρώσο ηγέτη: «Ο Πούτιν δεν καταλαβαίνει τίποτα για τον ιμπεριαλισμό». Για είκοσι χρόνια, ο Πούτιν πίστευε ότι η Δύση θα δεχόταν τελικά τη Ρωσία ως εταίρο και ούτε οι κυρώσεις, ούτε τα πραξικοπήματα, ούτε ο πόλεμος φαίνεται να του άλλαξαν γνώμη. Υπάρχει κάθε λόγος να φοβόμαστε την ίδια αφέλεια στο Πεκίνο. Η δυτική αυτοκρατορική τάξη δεν δέχεται εταίρους. Χρειαζόμαστε υπηρέτες και στόχους. Δεν υπάρχει τρίτη κατηγορία και ο πλούτος δεν τη δημιουργεί.

Η αινιγματική παθητικότητα της Κίνας

Το ρεκόρ της Κίνας τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια μοιάζει με μητρώο αποχών. Η Λιβύη καταστράφηκε το 2011, ενώ η Κίνα έμεινε μακριά από το Συμβούλιο Ασφαλείας, εκκένωσε τους εργαζομένους της και εξέφρασε τη λύπη της. Η Συρία έχει υπομείνει μια δεκαετία πολέμου δι' αντιπροσώπων, οι πόλεις της έχουν γίνει σκόνη και η Κίνα αρκείται σε δηλώσεις. Η Βενεζουέλα στραγγαλίστηκε αργά, δημόσια από κυρώσεις που είχαν σχεδιαστεί για να κάνουν τον λαό της να ουρλιάζει, στη συνέχεια ο ηγέτης της απήχθη και η κυβέρνησή της παραδόθηκε στα χέρια των αμερικανικών αρχών και το Πεκίνο αντέδρασε με τη συνήθη παθητικότητα.

Κάθε φορά που η Αυτοκρατορία καταβρόχθιζε ένα κράτος, το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών εξέφραζε ανησυχία, καλούσε σε διάλογο και ξανάρχισε τις δραστηριότητές του. Κάθε σύλληψη έκανε το αρπακτικό πιο δυνατό και τον επόμενο στόχο πιο απομονωμένο. Η παθητικότητα δεν έφερε ασφάλεια. Έχει εξοικονομήσει χρόνο και ο χρόνος έχει παχύνει το τέρας.

Αυτό το μοτίβο επαναλαμβάνεται για το λάδι. Ένας σοβαρός αντίπαλος θα καταλάβαινε ότι η αμερικανική πολεμική μηχανή βασίζεται στη φθηνή ενέργεια και τις σταθερές αγορές, ότι κάθε πανικός στην αντλία είναι ένα πλήγμα στη νομιμότητα της Αυτοκρατορίας. Το Ιράν και η αραβική αντίσταση πολεμούν τώρα μόνοι τους αυτό το τέρας και εκπλήσσομαι που βλέπω ότι το Πεκίνο αντλεί από τα δικά του αποθέματα για να κατευνάσει τις ίδιες τις αγορές των οποίων οι σπασμοί θα ήταν πιο καταστροφικοί για την Ουάσιγκτον από έναν στόλο φρεγατών. Η ιρανική αντίσταση αιμορραγεί. Τα κινεζικά διυλιστήρια σώζουν ζωές. Η Αυτοκρατορία, από την πλευρά της, αναπνέει.

Η αποχή της Κίνας εκτιμήθηκε τόσο πολύ που ο Τραμπ μπήκε στον κόπο να την ευχαριστήσει δημόσια. «Θέλω να ευχαριστήσω την Κίνα γιατί τους ζήτησα να μην εμπλακούν με το Ιράν», είπε. Όταν ο αυτοκράτορας είναι ευγνώμων, ο υποτελής έχει λόγους να ανησυχεί.

Η απογοήτευσή μου επεκτείνεται και στις σχέσεις μεταξύ Κίνας και Ισραήλ. Εδώ είναι ένα κράτος που χρησιμεύει ως βραχίονας της αμερικανικής αυτοκρατορίας στη Δυτική Ασία, το όργανο ενός γενοκτονικού πολέμου που διεξάγεται μπροστά στα μάτια του κόσμου, και η απάντηση της Κίνας ήταν το εμπόριο: λιμενικοί τερματικοί σταθμοί, τεχνολογικές συμφωνίες, όγκοι εμπορίου που έχουν εκραγεί ενώ η Γάζα έχει καεί.

Θα περίμενε κανείς από μια χώρα που ισχυρίζεται ότι είναι σοσιαλιστική να θυμάται την αρχική έννοια του διεθνισμού, όταν εθελοντές διέσχισαν ωκεανούς για την Ισπανία και Κουβανοί στρατιώτες βοήθησαν να σπάσει το απαρτχάιντ στα πεδία μάχης της Αγκόλας. Πού έχει πάει αυτό το πνεύμα στην πολιτική του Πεκίνου έναντι της Παλαιστίνης; Πού είναι στο Καράκας; Η αλληλεγγύη έχει δώσει τη θέση της στον εμπορικό καπιταλισμό.

Η αυτοκρατορία έχει αντιληφθεί ξεκάθαρα αυτό το κενό. Αντιμέτωπη με την κινεζική αυτοσυγκράτηση στο εξωτερικό, απαντά στην εγχώρια ανατροπή. Ενώ το Πεκίνο γιορτάζει τη συνεργασία του με το Ισραήλ, το ίδιο Ισραήλ και ο αυτοκρατορικός προστάτης του έχουν περάσει χρόνια εκπαιδεύοντας Ουιγούρους μαχητές για τον πόλεμο στη Συρία: οργανωμένοι, οπλισμένοι και κρατούνται σε εφεδρεία, σαν μαχαίρια που τοποθετούνται διακριτικά στο τραπέζι κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων. Αυτό είναι το παλαιότερο αυτοκρατορικό τέχνασμα που υπάρχει: να καλλιεργήσει μια πληγή στην ίδια την καρδιά του εναντίου. Μια δύναμη που αρνείται να αμφισβητήσει την Αυτοκρατορία στη Δαμασκό θα την αντιμετωπίσει τελικά στο Kashgar, με τους όρους που επέλεξε η Αυτοκρατορία.

Η πόρτα εξόδου του αμερικανικού αιώνα είναι ορθάνοιχτη. Και η Κίνα, λαμπρή, εργατική, ακούραστη, στέκεται μπροστά σε αυτή την πόρτα, επαναλαμβάνοντας τις ευγενικές φόρμουλες, ελέγχοντας το εμπορικό της ισοζύγιο, περιμένοντας μια πρόσκληση που δεν θα έρθει ποτέ.

Αυτοκρατορικός αναλφαβητισμός

Η βαθύτερη αποτυχία είναι εσωτερική: μια διανοητική αποτυχία. Η Κίνα έχει χτίσει την πιο τρομερή κουλτούρα μηχανικής στον κόσμο, αλλά έχει παραμελήσει να διδάξει τον λαό της για τον ιμπεριαλισμό. Τα παιδιά της ελίτ του στάλθηκαν στο Χάρβαρντ και στο Γέιλ ως φόρο τιμής. Το Χόλιγουντ λατρεύεται. Τα οικονομικά τμήματα των μεγάλων πανεπιστημίων της Κίνας διδάσκουν νεοφιλελεύθερο δόγμα.

Ένας πληθυσμός που δεν του δόθηκαν ποτέ τα πνευματικά εργαλεία για να κατανοήσει τον ιμπεριαλισμό δεν θα τον αναγνωρίσει όταν εκδηλώνεται και θα μπερδέψει την κολακεία του με φιλία και τα πανεπιστήμιά του με ουδέτερο έδαφος.

Πουθενά δεν είναι αυτή η τύφλωση πιο οδυνηρή από ό,τι στο φυλετικό ζήτημα. Τα σχολεία σε όλη την Κίνα αναζητούν «Καυκάσιους» καθηγητές αγγλικών, λες και η λευκότητα από μόνη της αποτελεί εγγύηση ικανότητας. Η λευκότητα κολακεύεται. Οι Κινέζοι χρήστες του Διαδικτύου απαγγέλλουν κατηχήσεις κατά της αφύπνισης που σφυρηλατήθηκαν στο χωνευτήρι του αυτοκρατορικού πολιτιστικού πολέμου, φαινομενικά αγνοώντας ότι η φυλετική ιεραρχία που επικροτούν τους βάζει κάτω από τον ίδιο ζυγό, ότι οι αφίσες συναγερμού για τον κίτρινο κίνδυνο του περασμένου αιώνα επανεκδίδονται με πιο μοντέρνα γραφικά.

Β.Ε.Μπ. Ο Du Bois, ο οποίος γιόρτασε τα ενενηκοστά πρώτα γενέθλιά του στο Πεκίνο, κατάλαβε ότι η χρωματική γραμμή και η Αυτοκρατορία ήταν ένα σύστημα, δύο ονόματα για μια μηχανή κυριαρχίας. Η χώρα που κάποτε τον γιόρταζε φαίνεται να έχει ξεχάσει τη διδασκαλία του.

Αυτό συμβαίνει όταν πιστεύουμε ότι η επιστήμη, η τεχνολογία, η μηχανική και τα μαθηματικά (STEM) και το ΑΕΠ είναι η άμυνα ενός πολιτισμού. Οι μηχανικοί είναι ανίκανοι να αποκρυπτογραφήσουν την ηγεμονία. Οι ποσοτικοί αναλυτές δεν μπορούν να αποκρυπτογραφήσουν έναν πόλεμο δι' αντιπροσώπων. Ένα έθνος που κατασκευάζει αντιδραστήρες σύντηξης αλλά παραμελεί τις βασικές κοινωνικές επιστήμες του, που αντιμετωπίζει την κοινωνιολογία και την ιστορία ως απλά στολίδια και όχι ως όπλα, θα αποτραπεί από έναν αντίπαλο που εκπαιδεύει δεκάδες χιλιάδες αφηγητές, δημιουργούς εικόνων και ξένους πράκτορες πληροφοριών.

Ο Γκράμσι κατάλαβε ότι η εξουσία ασκείται πρώτα και κύρια μέσω αφηγήσεων που οι άνθρωποι θεωρούν δεδομένες. Η πιο επιτυχημένη εξαγωγή της Αυτοκρατορίας στην Κίνα δεν ήταν ποτέ η σόγια ή οι ημιαγωγοί. Ήταν κοινή λογική.

Το θήραμα του αρπακτικού

Ερχόμαστε λοιπόν στους ευφημισμούς. Διαβάστε οποιαδήποτε κινεζική δήλωση σχετικά με πολέμους, κυρώσεις, ομάδες κρούσης αεροπλανοφόρων στα ανοικτά των ακτών της και θα βρείτε τις ίδιες ασαφείς φόρμουλες: ορισμένες χώρες, ορισμένες δυνάμεις, τα ενδιαφερόμενα μέρη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι σαν αόριστος καιρός σε όλες τις προβλέψεις. Ωστόσο, η ονοματοδοσία είναι η πρώτη πράξη αντίστασης. Όλοι οι αποικιοκρατούμενοι λαοί το γνωρίζουν αυτό. Ένα κράτος που δεν είναι σε θέση να προφέρει τη λέξη «αντίπαλος» έχει παραιτηθεί από τον καθορισμό της δικής του κατάστασης και μια τέτοια παθητική διπλωματία αρχίζει να μετατρέπεται σε αυτοκτονία.

Υπάρχει ένα ρητό, που επινοήθηκε, ειρωνικά, από έναν Αμερικανό λευκό ρατσιστή: για να ξέρεις ποιος σε κυβερνά, πρέπει απλώς να ξέρεις ποιον δεν έχεις δικαίωμα να επικρίνεις. Καταλάβαινε την κυριαρχία από μέσα, όπως ένας δεσμοφύλακας καταλαβαίνει τις κλειδαριές. Εφαρμόστε αυτό το κριτήριο στα ανακοινωθέντα του Πεκίνου και η ετυμηγορία είναι άμεση. Η μόνη δύναμη που κατονομάστηκε ποτέ, ποτέ δεν επικρίθηκε, ποτέ δεν αντιμετωπίστηκε με ξεκάθαρους όρους είναι αυτή που εργάζεται ανοιχτά για την καταστροφή της Κίνας. Η σιωπή είναι εκκωφαντική.

Η πικρή ειρωνεία της τρέχουσας κατάστασης είναι ότι η Αυτοκρατορία σπάνια ήταν τόσο αδύναμη. Το Ιράν αποκάλυψε τους στρατιωτικούς του περιορισμούς. Ο θησαυρός του είναι στις φλόγες. Τα πελατειακά της καθεστώτα στη Λατινική Αμερική δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια συνταξιοδότηση μεταμφιεσμένη σε προκαταβολή, η αντανάκλαση μιας δύναμης που αποσύρεται στο δικό της ημισφαίριο. Η πόρτα εξόδου του αμερικανικού αιώνα είναι ορθάνοιχτη. Και η Κίνα, η λαμπρή, εργατική, ακούραστη Κίνα, στέκεται μπροστά σε αυτή την ανοιχτή πόρτα, επαναλαμβάνοντας ευγένειες, ελέγχοντας το εμπορικό της ισοζύγιο, περιμένοντας μια πρόσκληση που δεν θα έρθει ποτέ.

Οι Σοβιετικοί πίστευαν επίσης ότι ο χρόνος ήταν με το μέρος τους. Πίστευαν ότι η ισορροπία δυνάμεων άλλαζε, ότι η υπομονή ήταν μια στρατηγική, ότι η περικύκλωση ήταν διαχειρίσιμη. Ωστόσο, η σημαία τους έχει κατέβει. Οι αυτοκρατορίες δεν μπορούν να κατευναστούν για να γίνουν αξιοπρεπείς και δεν ξεπερνιούνται από εκείνους που αρνούνται να τις δουν. Κατονομάζονται, αντιμετωπίζονται και συλλαμβάνονται. Οι άνδρες του Πεκίνου εξακολουθούν να πιστεύουν ότι μπορούν να είναι η εξαίρεση, ο αντίπαλος του οποίου η άνοδος τελικά θα συγχωρεθεί. Η ιστορία έχει μια λέξη για τις δυνάμεις που τρέφουν αυτή την πεποίθηση: θήραμα.

πηγή: BettBeat Media 

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Ρούντολφ Ελ-Καρέχ: Το σχέδιο «Μεγάλο Ισραήλ» απειλεί να διαμελίσει τόσο την Τουρκία όσο και τη Σαουδική Αραβία

 Η Κίνα πέρα από το τείχος

Η China Beyond the Wall μίλησε με τον Rudolf El-Kareh για τις σημερινές μεγάλες παγκόσμιες κρίσεις - από την Παλαιστίνη και την Ευρώπη μέχρι τη Ρωσία και την Κίνα. Ολόκληρη η συνέντευξη δημοσιεύεται παρακάτω.

*

Λάμα Ελ Χορ – Η περιοχή της Μέσης Ανατολής φαίνεται να υφίσταται μια βαθιά μεταμόρφωση, που σηματοδοτείται, αφενός, από την άρνηση του Ιράν να συνθηκολογήσει και, αφετέρου, από την υπογραφή ενός αμυντικού συμφώνου μεταξύ της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας και του Πακιστάν -ένα σύμφωνο στο οποίο η Αίγυπτος αναμένεται να ενταχθεί σύντομα, και πιθανώς και άλλα κράτη της περιοχής. Ενώ η επιρροή της Ουάσιγκτον και του σιωνιστικού καθεστώτος φαίνεται να μειώνεται σε όλη την περιοχή, ο Λίβανος και η Παλαιστίνη εξακολουθούν να ταλανίζονται από αντίθετους ανέμους. Τι αντίκτυπο μπορεί να έχει αυτό το νέο αμυντικό σύμφωνο στον Λίβανο και την Παλαιστίνη;

Rudolf El-Kareh – Επιτρέψτε μου πρώτα να αμφισβητήσω, μια για πάντα, τη συνάφεια του όρου «Μέση Ανατολή». Αυτή είναι μια έννοια που ξεκίνησε με τη βρετανική αποικιακή επέκταση και στη συνέχεια έγινε ευρέως διαδεδομένη. Προτιμώ να χρησιμοποιώ τον όρο «Δυτική Ασία», ο οποίος αντικατοπτρίζει ξεκάθαρα τις ιστορικές ρίζες της περιοχής μας. Όσο για αυτό που αναφέρετε ως «άρνηση του Ιράν να συνθηκολογήσει», ας πούμε απλώς ότι η έννοια της «συνθηκολόγησης» υπήρχε μόνο στο μυαλό εκείνων που ξεκίνησαν και επινόησαν το σχέδιο επίθεσης -δηλαδή, οι Ισραηλινοί σεναριογράφοι και οι Αμερικανοί «Keystone Cops», χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο σκόπιμα- άνθρωποι όπως ο Pete Heghseth, ο «Υπουργός Πολέμου, » ή τον Steve Witkoff, τον κτηματομεσίτη που έγινε «διπλωμάτης». Ο τελευταίος, λίγο πριν από τον επιθετικό πόλεμο κατά του Ιράν, δεν εξέφρασε την έκπληξη του Ντόναλντ Τραμπ που η Ισλαμική Δημοκρατία δεν είχε συνθηκολογήσει και μόνο στη θέα της αμερικανικής «αρμάδας»;

Τούτου λεχθέντος, αυτό που έχει περιγραφεί ως «αμυντικό σύμφωνο» μεταξύ των τριών χωρών που αναφέρθηκαν θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με μεγάλη προσοχή και προοπτική. Τα κίνητρα κάθε υπογράφοντος διαφέρουν. Οι αντιλήψεις τους για τα εθνικά τους συμφέροντα και τη γεωπολιτική τους θέση δεν είναι ταυτόσημες, ούτε οι αντιλήψεις τους για τις απειλές. Και η δέσμευσή τους για την παροχή αμοιβαίας επιχειρησιακής βοήθειας δεν είναι αυτόματη – σε αντίθεση με τις φλυαρίες των αυτοαποκαλούμενων, απληροφόρητων αναλυτών, μερικοί από τους οποίους δεν έχουν δει σε αυτό τίποτα περισσότερο από μια μειωμένη περιφερειακή εκδοχή του ΝΑΤΟ, τίποτα λιγότερο από αυτό. Για άλλους, οι απαρχές μιας αντι-ιρανικής συμμαχίας και άλλες τέτοιες ανοησίες. Λες και η Τουρκία -κληρονόμος και απομεινάρι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, πέρα από τις φαντασιώσεις και τις αναβιωτικές τάσεις των σημερινών ηγετών της- επρόκειτο να θέσει υπό αμφισβήτηση τη Συνθήκη του Κασρ-ελ-Τσιρίν του 1639, η οποία ήταν και παραμένει παράγοντας περιφερειακής σταθερότητας. Ή σαν το Πακιστάν να επρόκειτο να θέσει υπό αμφισβήτηση το νέο πολιτικό, στρατιωτικό και διπλωματικό του καθεστώς, μετά τη νίκη του στην τελευταία του αντιπαράθεση με την Ινδία και τον ρόλο του ως μεσολαβητή μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης.

Μια άλλη ερώτηση: Τι θα κάνουν τα τρία μέρη εάν ένα από αυτά διαπράξει μια πράξη επιθετικότητας, το θύμα απαντήσει σε αυτοάμυνα και τηρήσει αυστηρά το διεθνές δίκαιο - συγκεκριμένα, το καθεστώς των ξένων βάσεων όπως ορίζεται στα πρόσθετα πρωτόκολλα του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου, ιδιαίτερα στην Τρίτη και Τέταρτη Σύμβαση της Γενεύης; Αυτό ακριβώς συνέβη όταν οι αμερικανικές βάσεις στη Σαουδική Αραβία χρησιμοποιήθηκαν στην επίθεση κατά του Ιράν. Είναι επίσης αυτό που συνέβη όταν η Σαουδική Αραβία επιτέθηκε στην Υεμένη. Θυμηθείτε ότι το Ισλαμαμπάντ -το οποίο προσεγγίστηκε, δεσμεύεται από το Ριάντ με συνθήκη και διατηρεί επίσημη στρατιωτική παρουσία στο έδαφος του βασιλείου- αρνήθηκε σαφώς να συμμετάσχει στη στρατιωτική περιπέτεια του 2015 που μετατράπηκε σε καταστροφή. Όσο για την Αίγυπτο, παραμένει επιφυλακτική και οι υπολογισμοί της καθοδηγούνται κυρίως από το δικό της γεωπολιτικό όραμα για το εθνικό της συμφέρον, από τις συνέπειες των ισραηλινών ελιγμών και από το σημερινό ελληνικό πολιτικό καθεστώς -όλα αυτά υποστηρίζονται από μια Ευρωπαϊκή Ένωση που φαίνεται να επιστρέφει στους παλιούς αποικιακούς δαίμονές της και προφανώς δεν μαθαίνει τίποτα από την ιστορία. συμπεριλαμβανομένου του δικού του.

Όχι, πιστεύω ότι πρέπει να προσεγγίσουμε αυτό το θέμα με μεγάλη διάκριση και να μην παρασυρθούμε από τη φρενίτιδα των μέσων ενημέρωσης. Ένα πράγμα είναι βέβαιο, ωστόσο: η συμφωνία είναι ένα σαφές σημάδι του τέλους μιας φάσης στην ιστορία της περιοχής σχετικά με τη σχέση της με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής -και πιο συγκεκριμένα, αυτή του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας με την Ουάσιγκτον. Το Βασίλειο «ανακάλυψε» ότι οι αμερικανικές βάσεις όχι μόνο δεν ήταν εκεί για να το προστατεύσουν, αλλά κυρίως για να προστατεύσουν την ισραηλινή αποικιακή οντότητα και ότι, αντίθετα, προσέλκυαν καταστροφές αντί να τις αποτρέπουν. Δεν πρόκειται, φυσικά, για ριζική πολιτική ρήξη, καθώς όλες οι χώρες του Κόλπου παραμένουν δομικά ενσωματωμένες στην ατλαντική σφαίρα, ενώ αναζητούν μια θέση που ταιριάζει καλύτερα στην αδυσώπητη ανάδυση ενός πολυπολικού κόσμου. Αλλά είναι μια νοητική αλλαγή που θέτει υπό αμφισβήτηση ολόκληρη την ισορροπία δυνάμεων και τις εξαρτημένες απαντήσεις που γεννήθηκαν από το περίφημο Σύμφωνο Κουίνσι μεταξύ του Αμπντελαζίζ Ιμπν Σαούντ και του Φράνκλιν Ρούσβελτ. Θα έχει συνέπειες. Πράγματι, ένα παράδειγμα αυτού ήταν η συμφιλίωση του Ριάντ, με τη μεσολάβηση του Πεκίνου, η οποία έχει ρυθμίσει σε μεγάλο βαθμό τις σχέσεις της Σαουδικής Αραβίας με την Τεχεράνη διοχετεύοντας τους ανταγωνισμούς.

Η επιδίωξη συμφωνιών ασφαλείας μεταξύ των μεγάλων περιφερειακών παραγόντων σε αυτήν την περιοχή επίσης -και παραδόξως- επαναφέρει το διεθνές δίκαιο και τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών στο επίκεντρο, καθώς το Κεφάλαιο VIII του Χάρτη προβλέπει περιφερειακές συμφωνίες συλλογικής ασφάλειας. Οι λεγόμενες συμφωνίες της «Μέκκας», με εποικοδομητική έννοια, μπορούν να ευθυγραμμιστούν με τη θέση που υποστηρίζει η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν -δηλαδή, ότι οι χώρες που συνορεύουν με τον Κόλπο και, ευρύτερα, αυτό το τμήμα της Δυτικής Ασίας είναι οι πλέον κατάλληλες για να οργανώσουν την κοινή και συλλογική τους ασφάλεια, υπό την αιγίδα του Χάρτη και χωρίς την παρέμβαση ενός εξωτερικού ηγεμόνα που παρουσιάζεται ως «προστάτης» αλλά ενεργεί σαν πυρομανής πυροσβέστης. Ήταν, στην πραγματικότητα, αυτή η προοπτική που είχα διατυπώσει στις αρχές της δεκαετίας του 2000 κατά τη διάρκεια μιας διάσκεψης για τις περιφερειακές πολιτικές κατευνασμού που διοργανώθηκε από το Κέντρο Zayed στο Άμπου Ντάμπι και την οποία ο τότε υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ έσπευσε να εκτροχιάσει πριν ασκήσει πίεση που οδήγησε στο κλείσιμο του ιδρύματος και στις καταστροφικές συνέπειες που βλέπουμε σήμερα.

Είναι σαφές ότι αυτή η κατάσταση είχε -και θα συνεχίσει να έχει- αντίκτυπο στις εξελίξεις στον Λίβανο και την Παλαιστίνη. Ο ιστορικός παράγοντας πίσω από την περιφερειακή αστάθεια που επιμένει για πάνω από έναν αιώνα σε αυτό το μέρος του κόσμου είναι η ίδρυση μιας ξένης αποικιακής οντότητας στην Παλαιστίνη - ένας όρος που επινοήθηκε από τον πατέρα της βρετανικής γεωπολιτικής, Λόρδο Halford Mackinder. Αυτό το αποικιακό σχέδιο εκτοπισμού, που αρχικά βασίστηκε στο ψέμα «μια γη χωρίς λαό για έναν λαό χωρίς γη», τώρα, με το όνομα «Μεγάλο Ισραήλ», έχει απογυμνωθεί από τις μάσκες του και όλη τη βιτρίνα που συνόδευε την ανάπτυξή του από τη Βρετανική Αυτοκρατορική Διάσκεψη που διοργανώθηκε το 1907 από τον πρωθυπουργό Henry Campbell Bannerman. πολύ πριν από τη Διακήρυξη Μπάλφουρ.

Είναι σαφές ότι το σχέδιο για την αναμόρφωση, την κατάκτηση και την αναδιάρθρωση της Δυτικής Ασίας -που βασίζεται σε μια «σιωνιστική κεντρικότητα» (η οποία βασίζεται στην καταστροφή, τη βία και την υποταγή στην ωμή βία και την πολιτική του τετελεσμένου γεγονότος)- θέτει μια υπαρξιακή απειλή, προφανώς για την Παλαιστίνη, την οποία ο κατακτητής προσπαθεί αδυσώπητα να εξαλείψει. Χωρίς επιτυχία, γεγονός που εξηγεί την αυξανόμενη αγριότητα του εγχειρήματος. Είναι επίσης μια υπαρξιακή απειλή για τον Λίβανο, ο οποίος, πέρα από τις εσωτερικές δομικές κρίσεις του, αντιπροσωπεύει, μέχρι σήμερα, τόσο την αντίθεση της ολοκληρωτικής και ρατσιστικής σιωνιστικής αποικιακής οντότητας όσο και το επίκεντρο της άμεσης αντίστασης στο σχέδιο του «Μεγάλου Ισραήλ» στο έδαφος.

Είναι επίσης προφανές ότι αυτό το σχέδιο επέκτασης και δομικής αποσύνθεσης –χωρικής, πολιτικής, οικονομικής, πολιτιστικής, ιστορικής και μνήμης– που αγγίζει την ίδια την ανθρώπινη ζωή, απειλεί άμεσα να διαμελίσει τόσο την Τουρκία όσο και τη Σαουδική Αραβία και, κατ' επέκταση, ολόκληρη την περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων. Επομένως, μπορείτε να δείτε ότι αυτό δεν είναι απλώς ένα γεωπολιτικό παιχνίδι, αλλά η δημιουργία ενός νέου περιφερειακού παραδείγματος ικανού να αντιμετωπίσει τόσο τις δομικές επιπτώσεις της αποτυχίας των ΗΠΑ απέναντι στην ιρανική αντίσταση και ανθεκτικότητα, όσο και την καταστροφική δυναμική του σιωνιστικού σχεδίου, το οποίο βρίσκεται τώρα σε πλήρη εξέλιξη. Το πρόβλημα είναι ότι, αντί να αφιερώσουν την ενέργειά τους στην αποτροπή αυτού του σχεδίου αποσύνθεσης που απειλεί την ίδια την ιστορική τους ύπαρξη, οι σημερινοί ηγέτες αυτών των δύο χωρών προσπαθούν αδυσώπητα να επιβάλουν και να επεκτείνουν τη δική τους ηγεμονία στην περιοχή εις βάρος των δικών τους στρατηγικών εθνικών συμφερόντων -αλλά πάνω απ' όλα, εις βάρος των εθνικών συμφερόντων άλλων χωρών. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την εμπλοκή της Σαουδικής Αραβίας στον Λίβανο, όπου οι σημερινές αρχές του βασιλείου προσπαθούν να αντισταθμίσουν τις αποτυχίες τους στην Υεμένη και αλλού προσπαθώντας να ασκήσουν μια ωμή και ασήμαντη μορφή ελέγχου.

Λάμα Ελ Χορ – Αυτές οι αναταραχές επηρεάζουν και τις ευρωπαϊκές χώρες. Η δυτική αφήγηση για τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ένα παραδοσιακό μέσο πώλησης αποικιακών πολέμων στο κοινό. Ταυτόχρονα, η προστασία των ισραηλινών εγκλημάτων από την Ευρώπη συνιστά από μόνη της κατάφωρη περιφρόνηση για το ίδιο το κοινό, το οποίο έχει εκφράσει ευρέως την αποδοκιμασία του για τα ισραηλινά εγκλήματα. Πόσο μακριά μπορεί να κλιμακωθεί αυτή η κρίση διακυβέρνησης μεταξύ των ευρωατλαντικών ηγετών που υποστηρίζουν τον Σιωνισμό και των πληθυσμών τους, οι οποίοι καταγγέλλουν όλο και περισσότερο αυτή τη συνενοχή; Η δυτική κοινή γνώμη εξακολουθεί να αποτελεί αντίβαρο σε αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία;

Rudolf El-Kareh – Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υποφέρει από κρίση διακυβέρνησης αλλά από υπαρξιακή κρίση. Η Ένωση, που τώρα περιορίζεται σε τεχνικούς μηχανισμούς, απέτυχε στην πολιτική της οικοδόμηση επειδή απέτυχε να καθιερωθεί ως αυτόνομη πολιτική οντότητα έξω από την ατλαντική σφαίρα. Έχει γίνει έτσι η πίσω αυλή των Ηνωμένων Πολιτειών στη χειρότερη στιγμή της ιστορίας τους, ακριβώς όπως η ηγεμονία των ΗΠΑ ανήκει πλέον στο παρελθόν -αφού οι ΗΠΑ είδαν τους εαυτούς τους ως το «μητρικό σκάφος» του πλανήτη μετά την κατάρρευση του συστήματος μπλοκ μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο- και καθώς το πολιτικό τους σύστημα κινείται γρήγορα προς τον φασισμό. Η δική τους εσωτερική συνοχή απειλείται από βαθιές διαιρέσεις, που επιδεινώνονται από τις διεθνείς στρατιωτικές αποτυχίες τους. Η πολιτική και η διπλωματία τους έχουν πιάσει πάτο, περιοριζόμενες σε πράξεις δολιοφθοράς, συχνά πρωτοφανούς βαρβαρότητας. Το οικονομικό τους μοντέλο, που κυριαρχείται από τη χρηματιστικοποίηση της οικονομίας τους, έχει σταδιακά μετατραπεί σε ένα σύστημα εισοδηματιών, σε συνδυασμό με μορφές πειρατείας και κρατικές ενέργειες που έχουν τις ρίζες τους στην κουλτούρα της μαφίας - της οποίας ο Ντόναλντ Τραμπ είναι πλέον το εμβληματικό σύμβολο.

Τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι άρχουσες «ελίτ» τους θα μπορούσαν να είχαν χτίσει ένα μοναδικό πείραμα βασισμένο στον δικό τους πολιτισμό και στα διδάγματα που αντλήθηκαν από τη δική τους ιστορία, που σημαδεύτηκε από τρομερούς πολέμους που στοίχισαν εκατομμύρια ζωές. Θα μπορούσαν, αντλώντας δύναμη από τους κοινωνικούς τους αγώνες και τα κέρδη που κέρδισαν με κόπο, να εφεύρουν ένα νέο κοινωνικό μοντέλο. Θα μπορούσαν να είχαν επανεφεύρει την ενότητά τους σεβόμενοι την ποικιλομορφία τους, που διαμορφώθηκε από την ιστορία. Αντ' αυτού, επέλεξαν την πλήρη υποταγή στην Ουάσιγκτον σε σημείο που συνορεύει με το παράλογο. Εγκατέλειψαν τον πατριωτισμό στις απάτες της ακροδεξιάς – των κληρονόμων του ναζισμού και της συνεργασίας με τους Ναζί. Δαιμονοποίησαν την ίδια την έννοια της αντίστασης, τόσο στο εσωτερικό όσο και σε όλο τον κόσμο. Στη Γαλλία, έθαψαν το Πρόγραμμα Εθνικής Αντίστασης που επέτρεψε στη Γαλλία να ανακάμψει μετά τον πόλεμο και την Κατοχή. Στη Γερμανία, οι ιδεολογικοί απόηχοι του ναζισμού γίνονται αισθητοί σε όλες τις πολιτικές σφαίρες και ο μιλιταρισμός επιστρέφει δυναμικά.

Σε αρκετές χώρες της «Ένωσης», η κατάρρευση της ΕΣΣΔ εκλαμβάνεται ως μεταθανάτια νίκη του ναζισμού και νέες πολεμικές θέσεις στοχεύουν τη Ρωσική Ομοσπονδία. Εάν οι λαοί της Ευρώπης δεν παραμείνουν σε εγρήγορση, δεν μπορεί πλέον να αποκλειστεί ο κίνδυνος αναζωπύρωσης του φασισμού. Βλέπουμε τα προειδοποιητικά σημάδια αυτού να εμφανίζονται σε καθημερινή βάση στις πρακτικές των ολοένα και πιο παράνομων αρχών. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτές οι «επιστολές σύλληψης» με νέα εμφάνιση, οι οποίες στοχεύουν «μη συμμορφούμενους» πολίτες ή επικριτές που βρίσκονται, εν μία νυκτί, απογυμνωμένοι από κάθε κοινωνική θέση, υποβαθμισμένοι στο ισοδύναμο του «κανενός» –με την έννοια της φυσικής και ηθικής απουσίας– με το πιο αγνό οργουελικό στυλ.

Ταυτόχρονα, η χειραγώγηση της ιδεολογίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων -που είχε επικρατήσει μετά το τέλος του συστήματος μπλοκ και η οποία, υπό το απατηλό πρόσχημα της ηθικής και της «ευθύνης προστασίας», είχε σηματοδοτήσει την επιστροφή της αποικιοκρατικής νοοτροπίας, η οποία με τη σειρά της «επανασυσκευάστηκε» υπό το πρόσχημα του «δικαιώματος παρέμβασης»- έχει καταρρεύσει μέσα στο αίμα και τα δάκρυα της υπαίθριας γενοκτονίας που συνεχίζεται εδώ και τρία χρόνια στη Γάζα. Παλαιστίνη.

Η επίσημη Ευρώπη, εκπροσωπούμενη από την Πρόεδρο της Επιτροπής -και ακολουθούμενη στα βήματά της από τους περισσότερους Ευρωπαίους ηγέτες- έριξε γκροτέσκα και άσεμνα τη μάσκα σε μια ομιλία που εκφώνησε στην Ιερουσαλήμ με την ευκαιρία της παλαιστινιακής Νάκμπα, με συγχωρείτε, τη «γέννηση» της αποικιακής οντότητας που ονομάζεται «Ισραήλ», όπου γιόρτασε και «απέτισε φόρο τιμής σε αυτούς που έκαναν την έρημο να ανθίσει».

Και όταν οι αρχές μιας χώρας προσπαθούν να αποκαταστήσουν μια ηθική πυξίδα στις πολιτικές τους και να επιβεβαιώσουν τους βασικούς κανόνες και τις αρχές του διεθνούς δικαίου, ξεσπά μια πραγματική θύελλα οργής - μια καταιγίδα στην οποία οι γκρινιάρηδες που διαμαρτύρονται για τη μεταχείριση που λαμβάνουν από τον Ντόναλντ Τραμπ ακολουθούν χαρούμενα το παράδειγμά τους και ενώνονται για να φιμώσουν καλύτερα το μαύρο πρόβατο. Κοιτάξτε τη συμπεριφορά απέναντι στην Ισπανία στο παλαιστινιακό ζήτημα.

Για να μην αναφέρουμε τη χρήση της «νέας γλώσσας» που βασίζεται ξεδιάντροπα στην αντιστροφή των νοημάτων. Η ανεξαρτησία γίνεται υποταγή. εξάρτηση, εθνική υπερηφάνεια. Η τρομοκρατία και οι τρομοκράτες μετονομάζονται σε «κύριοι» (για να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση του Ντόναλντ Τραμπ) —μια προσέγγιση που επαναλαμβάνεται, για να δώσουμε μόνο ένα παράδειγμα, στα σκαλιά του Μεγάρου των Ηλυσίων για να χαιρετήσει θερμά μια φιγούρα καλυμμένη με το αίμα των εγκλημάτων του, η οποία ήταν χθες στη λίστα των τρομοκρατών του ΟΗΕ και σήμερα έγινε «ο άνθρωπός μας στη γη της Ζηνοβίας».

Αντιμέτωπη με αυτό το πολιτικό αδιέξοδο, η Παλαιστίνη είναι τώρα τόσο η αιτία ενός λαού που αγωνίζεται για την ίδια του την ύπαρξη όσο και μια μεταφορά που συμβολίζει τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ της δικαιοσύνης και του κράτους δικαίου από τη μία πλευρά, και της αδικίας, της αυθαιρεσίας και του νόμου της ζούγκλας από την άλλη. Το διακύβευμα για την Ευρώπη θα είναι θεμελιώδες. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η πλειοψηφία των σημερινών ηγετών της επέλεξαν την αναβίωση του αποικιακού παρελθόντος, το οποίο σήμερα εκδηλώνεται με ξεδιάντροπη υποστήριξη -μετά το τέλος του καθεστώτος απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής- για το τελευταίο απομεινάρι της αποικιακής εποχής που ξεκίνησε το 1492 με τη λεγόμενη «ανακάλυψη της Αμερικής». Εναπόκειται τώρα στους λαούς της Ευρώπης να θέσουν τέλος σε αυτήν την απαράδεκτη κατάσταση. Το να αποδίδουμε δικαιοσύνη στην Παλαιστίνη σημαίνει να προστατεύουμε τη δικαιοσύνη σε όλο τον κόσμο. Για την Ευρώπη, διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξή της – τα ιστορικά έθνη της, οι κοινωνίες της και οι αξίες που έχει υποστηρίξει, τις οποίες οι ανάξιοι γιοι της καταπατούν καθημερινά. Διακυβεύεται και το μέλλον του. Η επιλογή να υποστηρίξουμε τη γενοκτονική οντότητα δεν θα ήταν τίποτα λιγότερο από αυτοκτονική.

Λάμα Ελ Χορ – Οι παγκόσμιες κρίσεις έχουν φτάσει σε τέτοιο επίπεδο έντασης που οι διεθνείς συμβάσεις, οι νόμοι και τα όργανα φαίνεται να έχουν χάσει κάθε αξιοπιστία. Τόσο πολύ που είναι θεμιτό να αναρωτηθούμε ποιον σκοπό εξυπηρετούν οι παγκόσμιοι μηχανισμοί επίλυσης κρίσεων. Τι ωφελούν οι συμβάσεις για την «πρόληψη» του εγκλήματος της γενοκτονίας, αν η εφαρμογή τους έρχεται πάντα μετά την καταστροφή που έχει ήδη συμβεί; Πώς μπορούμε να πάρουμε στα σοβαρά τις αποφάσεις διεθνών νομικών οργάνων, όπως το ΔΠΔ, δεδομένου ότι άλλοτε γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης (για την εξουδετέρωση των αντιπάλων της ευρωατλαντικής ηγεμονίας) και άλλοτε επικυρώνονται από τις μεγάλες δυνάμεις (όταν καταγγέλλουν τα εγκλήματα των δυτικών εθνών και των συμμάχων τους);

Από την άλλη πλευρά, δεδομένων των επιδεινούμενων σχέσεων μεταξύ των διατλαντικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και του Παγκόσμιου Νότου, τι θα μπορούσε να αναγκάσει μια ηγεμονική δύναμη να σεβαστεί το διεθνές δίκαιο; Η παγίδα του Θουκυδίδη αναφέρεται συχνά για να περιγράψει την απειλή που μπορεί να αντιληφθεί μια ηγεμονική δύναμη από μια αναδυόμενη δύναμη. Στην πράξη, αυτό μεταφράζεται σε ανταγωνισμό μεταξύ του διεθνούς δικαίου και του δικαίου της ζούγκλας. Πώς βλέπετε να επιλύεται αυτή η αντιπαράθεση; Θα μπορέσει η Κίνα να αποφύγει να ενωθεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες στη ζούγκλα για να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία της σε έναν πολυπολικό κόσμο;

Rudolf El-Kareh – Ας βάλουμε πρώτα τα πράγματα στη θέση τους σχετικά με αυτή την περίφημη «παγίδα του Θουκυδίδη», η οποία ακούγεται τακτικά από τότε που ο Graham Allison, σύμβουλος του Πενταγώνου, επινόησε τη φράση – όπως κάνουν συχνά οι Αμερικανοί ιδεολόγοι, μόνο για να επαναλαμβάνεται ατελείωτα από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Έχουμε ήδη δει αυτό το φαινόμενο με τον Bernard Lewis, τον μαθητή του Samuel Huntington και τη λεγόμενη «σύγκρουση των πολιτισμών» τους, την οποία αμέτρητοι παπαγάλοι —συμπεριλαμβανομένων εκείνων στον Παγκόσμιο Νότο— μας ταΐζουν εδώ και χρόνια.

Είτε σκόπιμα είτε από πνευματική τεμπελιά, τα μέσα ενημέρωσης -και οι πολιτικοί δεν είναι πολύ πίσω- έχουν αποδώσει την έκφραση στον Κινέζο πρόεδρο. Τι ακριβώς είπε όμως ο πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ; Ιδού η δήλωσή του, και παραθέτω: «Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως η παγίδα του Θουκυδίδη στον κόσμο. Αλλά αν οι μεγάλες χώρες κάνουν συνεχώς στρατηγικούς λανθασμένους υπολογισμούς, κινδυνεύουν να δημιουργήσουν τέτοιες παγίδες για τον εαυτό τους».

Με άλλα λόγια, ο πρόεδρος Σι αναγκάστηκε να πει το αντίθετο από αυτό που πραγματικά είπε. Αυτό το φαινόμενο είναι μια μορφή εξαπάτησης που έχει γίνει πλέον κοινός τόπος στις πρακτικές των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης.

Αυτοί οι ελιγμοί είναι επίσης ένα σημάδι της επιδείνωσης των διεθνών σχέσεων που ξεκίνησε πριν από τρεις δεκαετίες, με την προσωρινή υπονόμευση των ισορροπιών που δημιουργήθηκαν μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο - ισορροπίες που είχαν αποτελέσει τη βάση για τη δημιουργία των Ηνωμένων Εθνών και ολόκληρου του σώματος νόμων και κανονισμών που συλλογικά αναφέρονται ως διεθνές δίκαιο. Αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες προφανώς το ερμήνευσαν αυτό σαν να είχαν γίνει ο κύριος του κόσμου και ορισμένοι από τους ιδεολόγους τους, όπως ο Φουκουγιάμα, άφησαν τους εαυτούς τους να παρασυρθούν στο σημείο να προφητεύουν το τέλος της ιστορίας. Αλλά οι «στρατηγοί» τους -και χρησιμοποιώ σκόπιμα εισαγωγικά- κυρίως ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, το είδαν ως ευκαιρία να αμφισβητήσουν την παγκόσμια τάξη που είχε χτιστεί σταδιακά στο πλαίσιο των Συνθηκών της Βεστφαλίας, οι οποίες έφεραν το τέλος του Τριακονταετούς Πολέμου στην Ευρώπη.

Αλλά πάνω απ' όλα, ήταν αυτοί που διατύπωσαν τις αρχές που, μετά από τρεις αιώνες και μια σειρά καταστροφικών πολέμων, οδήγησαν στην ίδρυση των Ηνωμένων Εθνών: κυριαρχία, απόρριψη παραβιάσεων των συνόρων, μη παρέμβαση, σεβασμός της ανεξαρτησίας των κρατών και, πάνω απ' όλα, η ιδέα ότι η ισορροπία δυνάμεων ήταν μια από τις θεμελιώδεις εγγυήσεις σταθερότητας. Σε αυτές τις αρχές προστέθηκε το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, με σκοπό να τεθεί τέλος στις συνέπειες της αποικιοκρατίας – η σκοτεινή πλευρά της Ευρώπης.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Μπρεζίνσκι, τότε επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, υποτιτλίζει το σημαντικό έργο του, Η Μεγάλη Σκακιέρα, «Ψευδαισθήσεις στην ισορροπία δυνάμεων» και στη συνέχεια πρότεινε, ήδη από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990, τη δημιουργία ενός άξονα που θα συνδέει το Παρίσι, το Βερολίνο, τη Βαρσοβία... και το Κίεβο, προκειμένου να αποσταθεροποιηθεί η Ρωσική Ομοσπονδία. Αυτό ρίχνει ιδιαίτερο φως στις μετέπειτα εξελίξεις στην Ουκρανία.

Το 2006, σύμφωνα με το λεγόμενο έργο της «ανακατασκευής της Μέσης Ανατολής», η Κοντολίζα Ράις είχε δηλώσει εμφατικά σε μια ομιλία που εκφώνησε σε μια στρατιωτική βάση ότι, και παραθέτω, «η Συνθήκη της Βεστφαλίας είναι πλέον ξεπερασμένη». Αυτή η δήλωση ήρθε λίγο πριν από τον λεγόμενο «Πόλεμο των Τριάντα Τριών Ημερών» που ξεκίνησε η ισραηλινή αποικιακή οντότητα εναντίον του Λιβάνου υπό τον έλεγχο της Ουάσιγκτον. Η Λιβανέζικη Αντίσταση στην επίθεση ματαίωσε τους στόχους της – ιδιαίτερα δύο από αυτούς: την αναγνώριση τετελεσμένων γεγονότων και την υπεροχή της δύναμης έναντι του νόμου. Αυτό σημαίνει ότι η προεδρία Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες και οι καρικατούρες της δεν είναι ένα κεραυνό εν αιθρία, αλλά μάλλον η πιο γκροτέσκα εκδήλωση μιας πολιτικής γραμμής.

Από αυτή την άποψη, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να εξετάσουμε το ζήτημα του διεθνούς δικαίου, τον ρόλο του ΟΗΕ και τις πρακτικές του οργανισμού και της διοίκησής του – πρακτικές που συνορεύουν όλο και περισσότερο με καθαρά εγκληματικές πράξεις, αλλά πάνω απ' όλα έχουν παραβιάσει τις ίδιες τις αρχές που ορίζονται στον Χάρτη. Για το λόγο αυτό, οποιαδήποτε φετιχοποίηση του διεθνούς δικαίου δεν είναι μόνο αντιπαραγωγική, αλλά δημιουργεί επίσης έναν χώρο στον οποίο οι ιδεολόγοι και οι επαγγελματίες του «νόμου της βίας και με τη βία» σπεύδουν -εκ των οποίων οι Ηνωμένες Πολιτείες του Τραμπ και τα πρωτοπαλίκαρά τους στην αποικιακή οντότητα που κατέχει την Παλαιστίνη είναι σήμερα τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Παρατηρήστε τις πρακτικές τους. Είναι όλα αντίθετα με τις ιδρυτικές αρχές του ΟΗΕ. Αντιτίθενται στην κυριαρχία με παρέμβαση και εξάρτηση. Αντί για νομική ισότητα μεταξύ των κρατών που αναγνωρίζονται ως ίσα βάσει του νόμου, ανεξάρτητα από τη δύναμη ή το μέγεθός τους, δημιουργούν ιεραρχίες που βασίζονται σε ρατσιστικό, οικονομικό, ιδεολογικό και γεωγραφικό διαχωρισμό, καθώς και σε δεσμούς που μοιάζουν με τη μαφία. Σε αντίθεση με τις αρχές που αποσκοπούν στη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας -με τον τερματισμό των πολέμων, την καταστολή των επιθετικών πράξεων και την επίλυση διαφορών με ειρηνικά μέσα και σεβασμό του νόμου- αντίθετα προωθούν τον πόλεμο και την επιθετικότητα ως εργαλεία διεθνών σχέσεων και την υποταγή σε τετελεσμένα ως πολιτική προϋπόθεση.

Επομένως, δεν πρόκειται για την «αξιοπιστία» των διεθνών οργανισμών και των θυγατρικών τους θεσμών -του ΔΠΔ, του Διεθνούς Δικαστηρίου κ.λπ.- αλλά για την αξιοπιστία εκείνων που παραβιάζουν απερίσκεπτα τους νόμους και τις αρχές, με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες και τα ευρωπαϊκά κράτη, των οποίων το γεωγραφικό πεδίο, πέρα από οποιεσδήποτε αποχρώσεις, επικαλύπτεται σε μεγάλο βαθμό με αυτό των αποικιακών δυνάμεων. Είναι σύμπτωση;

Ένα γεγονός παραμένει, και δεν θα κουραστώ ποτέ να το επαναλαμβάνω: Ακριβώς επειδή παραβιάζονται οι κανόνες δεν σημαίνει ότι αυτές οι παραβιάσεις αποτελούν νέο κανόνα. Ακριβώς επειδή ένας εγκληματίας παραβιάζει το νόμο δεν σημαίνει ότι ο νόμος καθίσταται άκυρος. Μια άλλη παραβίαση παραμένει παραβίαση.

Όσο για τον ΟΗΕ, επαναλαμβάνω ότι ο Οργανισμός είναι ένα φόρουμ αντιπαράθεσης, οργάνωσης αντιπαραθέσεων και ρύθμισης συγκρούσεων. Αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση θέμα αφελούς καθαγιασμού του διεθνούς δικαίου, αλλά μάλλον κατανόησης της λειτουργίας του – της κατανόησης ότι είναι η ισορροπία δυνάμεων που δημιουργεί τον χώρο που επιτρέπει την άσκηση κοινών κανόνων. Και πάνω απ' όλα, της κατανόησης του ρόλου του λαού ως πηγής κάθε νομιμότητας. Θυμηθείτε ότι το προοίμιο του Χάρτη αρχίζει με την ακόλουθη φράση: «Εμείς, οι λαοί των Ηνωμένων Εθνών». Αυτό είναι το θεμελιώδες σημείο αναφοράς.

Όχι, η Κίνα -όπως και όλα τα άλλα κράτη που στοχοποιούνται από τη νεοαποικιακή αναταραχή υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών και των Ευρωπαίων συνεργών τους σε μια δράση οπισθοφυλακής- δεν χρειάζεται να ενωθεί με τους λύκους και τις ύαινες στη ζούγκλα. Το αντίθετο μάλιστα. Ο στόχος είναι να οδηγήσετε το αφηνιασμένο θηρίο πίσω στο κλουβί του. Αναμφίβολα έχετε παρατηρήσει τη δέσμευση της Κίνας να σέβεται το διεθνές δίκαιο, όπως σίγουρα έχετε παρατηρήσει ότι το Ιράν -το οποίο αντιμετωπίζει τις πιο βάναυσες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου- προσπαθεί να διεξάγει την αντίστασή του αυστηρά σύμφωνα με αυτό.

Για να πάρουμε μόνο αυτό το παράδειγμα, η Ουάσιγκτον και οι Ευρωπαίοι συνεργοί της μας μιλούν όλη μέρα για «κυρώσεις», παραβιάσεις «κυρώσεων» και άλλες νομικές αιρέσεις. Λοιπόν, αυτοί είναι που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο. Η έννοια των «κυρώσεων» δεν υπάρχει στο διεθνές δίκαιο. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών αναφέρεται μόνο σε «καταναγκαστικά μέτρα», τα οποία είναι αυστηρά κωδικοποιημένα και ρυθμιζόμενα. Σε αυτήν την περίπτωση, είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες και τα ευρωπαϊκά κράτη που παραβιάζουν το νόμο και οι πρακτικές τους μοιάζουν περισσότερο με την πειρατεία και την ιδιωτικοποίηση.

Η εμφάνιση του Παγκόσμιου Νότου και των δυνάμεών του προφανώς δεν είναι μια ομαλή διαδρομή. Αλλά προαναγγέλλει την έλευση ενός νέου διεθνούς παραδείγματος που θα βάλει τέλος σε αυτό το βαθιά άδικο σύστημα στο οποίο τα εννέα δέκατα του πλανήτη υπάρχουν για να υπηρετούν τη χλιδή – όχι του εναπομείναντος ενός δέκατου, αλλά ενός μικροσκοπικού κλάσματος των λεγόμενων κυρίαρχων «ελίτ» του. Σε αυτόν τον μετασχηματισμό, στον οποίο το ίδιο το μέλλον του πλανήτη κρέμεται από μια κλωστή, οι λαοί του Παγκόσμιου Νότου και οι κυβερνήσεις τους έχουν ζωτικό ρόλο να διαδραματίσουν, όπως και οι λαοί του Παγκόσμιου Βορρά, οι οποίοι φαίνεται να αποτινάσσουν σταδιακά τον εφησυχασμό τους. Βλέπω το πρώτο σημάδι αυτού στη θέση που κατέχει τώρα η Παλαιστίνη, αδυσώπητα, στη συνείδηση του κόσμου

Ο Rudolf El-Kareh είναι καθηγητής πανεπιστημίου, κοινωνιολόγος και πολιτικός εμπειρογνώμονας. Έχει διδάξει στο Λίβανο, τη Γαλλία και τον Καναδά. Είναι κυρίως ο συν-συγγραφέας των βιβλίων «Διεθνής Δικαιοσύνη και Ατιμωρησία: Η περίπτωση των Ηνωμένων Πολιτειών» και «Μόνο η καλλιεργημένη ποικιλομορφία μπορεί να τροφοδοτήσει τον κόσμο: Μια απάντηση στον ΠΟΕ». Κατείχε επίσης επίσημες θέσεις

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Σύρεται το Πακιστάν στον πόλεμο Ιράν-ΗΠΑ

 

από τον Taut Bataut

Η κατάσταση έχει γίνει μη αναστρέψιμη. Η αστάθεια στη Μέση Ανατολή έχει τώρα άμεσο αντίκτυπο στο Πακιστάν. Στις 11 Αυγούστου, οι Χούτι επιτέθηκαν σε πλοίο στην Ερυθρά Θάλασσα, σκοτώνοντας τρεις Πακιστανούς και μετατρέποντας τη μακρινή σύγκρουση σε ζήτημα εθνικής ασφάλειας για τη χώρα.

Η επίθεση είχε στόχο ένα εμπορικό φορτηγό πλοίο με το όνομα Tihamah. Οι Χούτι ισχυρίστηκαν ότι μετέφεραν στρατιωτικό εξοπλισμό που προοριζόταν για τους Σαουδάραβες. Το πλήρωμα της πολυεθνικής χάθηκε. Η Υεμένη έχει δύο κύριες φατρίες: τους Χούτι (που υποστηρίζονται από το Ιράν) στο βορρά και μια διεθνώς αναγνωρισμένη ομάδα (που υποστηρίζεται από τη Σαουδική Αραβία) στο νότο. Οι Χούτι έχουν ορκιστεί να διαταράξουν τα φορτία που συνδέονται με τη Σαουδική Αραβία που διέρχονται από την Ερυθρά Θάλασσα. Η επίθεση της 11ης Αυγούστου αποτελεί συνέχεια αυτής της πολιτικής. Ο υπουργός Εξωτερικών του Πακιστάν Ισχάκ Νταρ καταδίκασε την επίθεση, χαρακτηρίζοντάς την «παραβίαση του διεθνούς δικαίου» και απειλή για την «ελευθερία της ναυσιπλοΐας, την ασφάλεια στη θάλασσα και την ασφάλεια της εμπορικής ναυτιλίας».

Οποιαδήποτε αντικειμενική ανάλυση συγκλίνει σε ένα μόνο συμπέρασμα: οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ είναι αποκλειστικά υπεύθυνες για την αστάθεια στην περιοχή.

Το Πακιστάν αντιμετωπίζει τώρα δύο στρατηγικά διλήμματα: να υποστηρίξει τη Σαουδική Αραβία εναντίον των Χούτι και να ανταποδώσει τις άμεσες επιθέσεις των Χούτι εναντίον των Πακιστανών. Στις 7 Αυγούστου, το Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία υπέγραψαν το Σύμφωνο της Μέκκας, δηλώνοντας ότι «μια επίθεση εναντίον ενός θεωρείται επίθεση εναντίον όλων». Η Σαουδική Αραβία δημιουργεί επίσης έναν θαλάσσιο συνασπισμό. Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών του Πακιστάν δήλωσε: «Το Πακιστάν είναι έτοιμο να βοηθήσει τη Σαουδική Αραβία και άλλους εταίρους του συνασπισμού στην εφαρμογή αυτού του ανακοινωθέντος, προκειμένου να διατηρηθεί η ασφάλεια και η ασφάλεια της παγκόσμιας αλυσίδας εφοδιασμού». Σε προηγούμενες περιπτώσεις, το Πακιστάν θα μπορούσε να είχε αποφύγει την άμεση εμπλοκή. Αυτή τη φορά, είναι θέμα εθνικής ασφάλειας. Εάν το Πακιστάν αρνηθεί να ανταποδώσει, θα θέσει σε κίνδυνο τη συνεργασία του με τους Σαουδάραβες και θα εκτεθεί σε διεθνή ταπείνωση.

Το Σύμφωνο της Μέκκας αντιπροσωπεύει δυνητικά μια νέα τάση: τα κράτη της περιοχής προσπαθούν να αναπτύξουν τη δική τους αρχιτεκτονική ασφάλειας. Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν αμφιβολίες: αυτό το σύμφωνο έγινε πραγματικά ενόψει μιας κοινής απειλής ή ήταν δυτική προπαγάνδα με στόχο να σπείρει διχόνοια μεταξύ των μουσουλμανικών εθνών; Ο κίνδυνος δεν έγκειται μόνο στη σύγκρουση μεταξύ μουσουλμανικών κρατών, αλλά και στο γεγονός ότι εξωτερικές δυνάμεις εκμεταλλεύονται τη διαίρεση και τη στρατηγική δυσπιστία που επικρατεί στην περιοχή. Το Πακιστάν δεν έχει την πολυτέλεια να εργαλειοποιηθεί στην κρίση της Ερυθράς Θάλασσας, ούτε να σταθεί στο περιθώριο. Η επίθεση είναι κατακριτέα και το Πακιστάν έχει κάθε δικαίωμα να ανταποδώσει. Αλλά οποιαδήποτε βιαστική ενέργεια θα μπορούσε να δημιουργήσει μεγαλύτερο πρόβλημα - το οποίο είναι ακριβώς αυτό που θέλουν οι δυτικές δυνάμεις. Το Πακιστάν πρέπει να προστατεύσει τον λαό του χωρίς να συμμετέχει στη σύγκρουση, να βελτιώσει τη θαλάσσια ασφάλειά του χωρίς να προκαλέσει περαιτέρω κλιμάκωση και να χρησιμοποιήσει το Σύμφωνο της Μέκκας ως περιφερειακό αποτρεπτικό μέσο.

πηγή: New Eastern Outlook

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Οι ηγέτες της Χαμάς λένε στον Τζάρεντ Κούσνερ ότι θα αποστρατιωτικοποιήσουν τη Γάζα--Ο Τραμπ σνομπάρει το στρατιωτικό βιομηχανικό σύμπλεγμα με την «πολύ καλή» σχέση με τον Κιμ Γιονγκ Ουν. Ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας προτείνει διάλογο για τον επίσημο τερματισμό του πολέμου με τη Βόρεια Κορέα

Οι ηγέτες της Χαμάς λένε στον Τζάρεντ Κούσνερ ότι θα αποστρατιωτικοποιήσουν τη Γάζα

Ο Τζάρεντ Κούσνερ συναντήθηκε με ηγέτες της Χαμάς στην Αίγυπτο την Κυριακή, καθώς Αμερικανοί αξιωματούχοι προσπαθούσαν να προωθήσουν την επόμενη φάση ενός ειρηνευτικού σχεδίου για τη Γάζα, με τον πολιτικό ηγέτη της Χαμάς Χαλίλ αλ-Χάγια μεταξύ εκείνων που συμμετείχαν στις σπάνιες απευθείας συνομιλίες.

Οι ηγέτες της Χαμάς είπαν στον Κούσνερ ότι παραμένουν προσηλωμένοι στον αφοπλισμό και την αποστρατιωτικοποίηση της Γάζας, σύμφωνα με πηγή με άμεση γνώση της συνάντησης που επικαλείται το Axios. Ο Κούσνερ πίεσε την ομάδα να επιδείξει αυτή τη δέσμευση μέσω απτών βημάτων, συμπεριλαμβανομένης της παραίτησης από την κυβερνητική εξουσία και του να μην έχει κανένα ρόλο στη μελλοντική κυβέρνηση της Γάζας, είπε η πηγή. Η δημόσια δήλωση της Χαμάς μετά τις συνομιλίες δεν ανέφερε ρητά τον αφοπλισμό.

Η Χαμάς είπε ότι συμφώνησε σε έναν οδικό χάρτη για τη δεύτερη φάση του σχεδίου που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ. Η ομάδα είπε ότι αυτή η φάση θα περιλαμβάνει μόνιμη κατάπαυση του πυρός, πλήρη αποχώρηση του Ισραήλ από τη Γάζα, διαρκή ανθρωπιστική βοήθεια και έναρξη της ανοικοδόμησης. Η Χαμάς κατηγόρησε επίσης το Ισραήλ ότι δεν εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις του στο πλαίσιο της πρώτης φάσης.

Οι εκπρόσωποι του Συμβουλίου Ειρήνης Νικολάι Μλαντένοφ και Τόνι Μπλερ ενώθηκαν με τον Κούσνερ στη συνάντηση, μαζί με τους ανώτερους συμβούλους Άριε Λάιτστοουν και Λίραν Τάνκμαν. Ο Al-Hayya παρευρέθηκε με τον αρχηγό των αιγυπτιακών μυστικών υπηρεσιών Hassan Rashad, τον διπλωμάτη του Κατάρ Ali al-Thawadi και έναν ανώτερο Τούρκο αξιωματούχο.

Το Συμβούλιο Ειρήνης θέλει η Χαμάς να αρχίσει να παροπλίζει τα όπλα και τις στρατιωτικές υποδομές της, σύμφωνα με την πηγή του Axios. Τα προτεινόμενα αντίστοιχα ισραηλινά βήματα περιλαμβάνουν την ανάπτυξη μιας διεθνούς δύναμης σταθεροποίησης στη Γάζα, την έναρξη της ανοικοδόμησης στην περιοχή της Ράφα και τη συζήτηση για την αρχική απόσυρση των ισραηλινών στρατευμάτων.

Ο Κούσνερ αναμενόταν να συναντηθεί με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου μετά τις συνομιλίες με την Αίγυπτο, καθώς οι Αμερικανοί αξιωματούχοι επιδιώκουν πρόοδο στον οδικό χάρτη. Το Associated Press ανέφερε ότι ο Νετανιάχου είχε απορρίψει δημόσια τον οδικό χάρτη.

GhostofBasedPatrickHenry: Ο Τζάρεντ Κούσνερ μπαίνει στο συμπλέκτη, ακριβώς τη στιγμή που η ισραηλινή κυβέρνηση βγάζει τη μάσκα και προχωρά σε πλήρη εθνοκάθαρση.

Ο Ισραηλινός υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ ανακοίνωσε δημόσια την περασμένη εβδομάδα ότι θέλει να βλέπει 30-40 κατοίκους της Γάζας να σκοτώνονται κάθε βράδυ, έως ότου τα 2 εκατομμύρια+ εναπομείναντες κάτοικοι εγκαταλείψουν τη λωρίδα και φύγουν οριστικά. Σύμφωνα με τον Μπεν-Γκβιρ, οι κάτοικοι της Γάζας —ακόμη και οι άμαχοι— «... δεν είναι άξιοι ζωής. Δεν είναι ανθρώπινα όντα. Τους κάνω χάρη αποκαλώντας τους ανθρώπους».

Αν υπήρχε οποιαδήποτε αμφιβολία ότι το Ισραήλ είναι τρομοκρατικό κράτος, αυτό θέτει τέλος στη συζήτηση. Ο Μπεν-Γκβιρ λέει ότι δεν μπορεί να υπάρξει ειρηνευτική συμφωνία και ότι όλη η Γάζα ανήκει στο Ισραήλ. Τώρα θα δούμε πώς θα χειριστεί ο Νετανιάχου τη συνάντησή του με τον Τζάρεντ Κούσνερ σήμερα και πώς ο Νετανιάχου θα χειριστεί τους ψυχοπαθείς στο Υπουργικό Συμβούλιο Ασφαλείας του. Δεν περιμένω να υπάρξει ειρήνη.

====

Ο Τραμπ σνομπάρει το στρατιωτικό βιομηχανικό σύμπλεγμα για την «πολύ καλή» σχέση με τον Κιμ Γιονγκ Ουν. Ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας προτείνει διάλογο για τον επίσημο τερματισμό του πολέμου με τη Βόρεια Κορέα

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ διέταξε το Πεντάγωνο να μειώσει σημαντικά τις ετήσιες κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με τη Νότια Κορέα, λέγοντας ότι οι ασκήσεις ήταν πολύ δαπανηρές και έστελναν εχθρικό μήνυμα στη Βόρεια Κορέα. Ο Τραμπ είπε στις 16 Αυγούστου ότι ήταν πολύ αργά για να ακυρωθούν οι ασκήσεις και ότι έδωσε εντολή στον υπουργό Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ να τις μειώσει.

Ο Τραμπ ανέφερε αυτό που περιέγραψε ως «πολύ καλή σχέση» του με τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν. Οι ασκήσεις Ulchi Freedom Shield ξεκίνησαν στις 17 Αυγούστου όπως είχε προγραμματιστεί και επρόκειτο να συνεχιστούν έως τις 27 Αυγούστου, με τη συμμετοχή περίπου 18.000 Νοτιοκορεατών στρατιωτών.

Η οδηγία ήρθε μια ημέρα αφότου ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας Λι Τζάε Μιουνγκ ζήτησε νέες συνομιλίες με τη Βόρεια Κορέα. Σε ομιλία του στις 15 Αυγούστου για την Ημέρα της Απελευθέρωσης, ο Λι είπε ότι οι δύο Κορέες πρέπει να επιδιώξουν την ειρηνική συνύπαρξη και να εργαστούν για την αντικατάσταση της ανακωχής που σταμάτησε τον πόλεμο της Κορέας το 1950-53 με ένα καθεστώς ειρήνης. Είπε ότι οι συνομιλίες θα μπορούσαν επίσης να εξετάσουν μέτρα για τον περιορισμό των πυρηνικών δυνατοτήτων της Βόρειας Κορέας.

GhostofBasedPatrickHenry: Βασισμένο.

Πολύ βασισμένο.

Τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης το πλαισιώνουν αυτό ως περιφρόνηση κατά του Νοτιοκορεάτη Προέδρου Λι, αλλά στην πραγματικότητα πιστεύω ότι είναι περιφρόνηση κατά του Στρατιωτικού Βιομηχανικού Συμπλέγματος.

Ο Πρόεδρος Λι έχει αποδείξει ότι είναι σύμμαχος του Προέδρου Τραμπ. Συμφώνησε σε μια ιστορική διμερή εμπορική συμφωνία πέρυσι που έγινε το προηγούμενο για την ακόμη πιο σημαντική συμφωνία που υπέγραψε αργότερα ο Τραμπ με την Ευρώπη.

Θα σας υπενθυμίσω ότι ο Πρόεδρος Λι αντικατέστησε τον Πρόεδρο Γιουν - το ανδρείκελο της CIA του οποίου η ψευδής συνωμοσία ματαιώθηκε από τη λαμπρή ψεύτικη δολοφονία του Κιμ Γιονγκ Ουν που οδήγησε στον Γιουν να κατηγορηθεί για προδοσία.

Ο Κιμ Γιονγκ Ουν παραμένει ένας από τους πιο ενδιαφέροντες ηγέτες στον κόσμο και η μετοχή του συνεχίζει να αυξάνεται καθώς τόσο ο Πούτιν όσο και ο Τραμπ τον διαφημίζουν ως έναν από τους μεγάλους ηγέτες. Ο Τραμπ εξέπληξε τον κόσμο συναντώντας τον ΟΗΕ στη Σιγκαπούρη το 2018 και στη συνέχεια ένα χρόνο αργότερα στην DMZ, και τώρα ο Πούτιν σχεδιάζει να χτίσει μνημεία στον ΟΗΕ σε αναγνώριση του ρόλου που έπαιξε η Βόρεια Κορέα στην απελευθέρωση της περιοχής Κουρσκ της Ρωσίας από τον ουκρανικό έλεγχο.

Σοβαρά ανυπομονώ να δούμε τον Κιμ Γιονγκ Ουν στον Λευκό Οίκο. Θα συμβεί και θα είναι υπέροχο.   https://badlands.substack.com/p

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων