ΜΕΡΟΣ 2ον
Πότε και γιατί ξεκίνησε η ψαλμωδία στη βεδική θρησκεία;
Το πότε μπορεί να είναι δύσκολο να εντοπιστεί, αλλά όποιος εφηύρε την πρακτική μοιράστηκε την ιδιοφυΐα πίσω από τον Σαίξπηρ (οποιος κι αν ηταν πραγματικά). Οι Βραχμάνοι ήταν υπεύθυνοι όχι μόνο για τη μνήμη [τουλάχιστον] δεκάδων χιλιάδων στίχων από μνήμης, αλλά ήταν υπεύθυνοι για την τέλεια πιστή μετάδοση αυτών των στίχων σε μια χρονική κλίμακα που μετρά σε αιώνες. Μια λέξη που χάνεται ή αλλάζει θα θεωρούνταν τραγωδία. Αυτό είναι μεγάλη πίεση!
Η στρατηγική ήταν να συνθέσουν όλες αυτές τις θρησκευτικές πληροφορίες σε στίχους που θα μπορούσαν να ψαλλούν σύμφωνα με κάποιο μέτρο - ίσως ακόμη και ένα που ήταν φυσικό για τη μουσική. Στη συνέχεια, όταν ένας νεαρός εκπαιδευόμενος Βραχμάνος εξασκήθηκε στην απαγγελία, υπήρχαν δικλείδες ασφαλείας και διορθώσεις σφαλμάτων ενσωματωμένες στη διαδικασία.
Αν και αναμφισβήτητα λαμπρό, αυτό το σύστημα δεν μπορούσε να εξαχθεί εύκολα. Δεν θα μπορούσε εύκολα να το πειράξουν οι κοινωνικοί μηχανικοί οποιασδήποτε αυτοκρατορίας. Το σύνολο της θρησκευτικής πρακτικής δεν θα μπορούσε ποτέ να βιωθεί πραγματικά χωρίς την πρακτική των Βραχμάνων τόσο ως μελετητών όσο και ως καλλιτεχνών. Είναι κατανοητό ότι όσοι βρίσκονται εκτός της κάστας των Βραχμάνων μπορεί να βλέπουν με δέος τη δουλειά τους - σαν να παρακολουθούν κάτι μεταξύ σόλο χορωδίας και μουσικού θεάτρου, αλλά με τα δικά του μοναδικά ποιητικά στοιχεία. Οι παρατηρητές μπορεί να απομακρυνθούν φωνάζοντας εμπνευσμένες γραμμές. Η αποτύπωση μηνυμάτων ήταν πάντα το νόημα της τέχνης.
Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς έναν τέτοιο μιμητισμό να γίνεται η βάση για την ομαδική ψαλμωδία του φεστιβάλ. Και οι ομαδικές εκφράσεις όλων των μορφών έχουν τη δική τους πνευματική μαγεία, όπως "Olé, olé olé olé, ooooléééé, ooooléééé!" στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Η μαγεία δεν είναι υπερφυσική, αλλά η ενέργεια γίνεται αισθητή. Η ομάδα, συμπεριλαμβανομένων τόσο των παικτών όσο και των φιλάθλων, νιώθει τη συντροφικότητα.
Τώρα, φανταστείτε για μια στιγμή, ποδόσφαιρο χωρίς παίκτες. Μόνο λίγη συζήτηση για ανθρώπους που κλωτσούσαν μπάλες και μετά μερικές ψαλμωδίες. Φανταστείτε τη Βεδική θρησκεία χωρίς τους Βραχμάνους. Μόνο λίγη συζήτηση για την Μπαγκαβάντ Γκίτα, αλλά κανείς να εξερευνήσει και να ερμηνεύσει τις Βέδες ή τις Ουπανισάδες, και μετά λίγη ψαλμωδία. Αυτό είναι το πλησιέστερο ανάλογο με αυτό που έγιναν οι Χάρε Κρίσνα.
Η απάτη που είναι η ISKCON;
«Ο Χριστιανισμός θα φύγει. Θα εξαφανιστεί και θα συρρικνωθεί. Δεν χρειάζεται να διαφωνήσω γι' αυτό. Έχω δίκιο και θα αποδειχθώ σωστός. Είμαστε πιο δημοφιλείς από τον Ιησού τώρα. Δεν ξέρω ποιο θα πάει πρώτο, το rick 'n' roll ή ο Χριστιανισμός. Ο Ιησούς ήταν εντάξει, αλλά οι μαθητές του ήταν χοντροί και συνηθισμένοι. Είναι αυτοί που το στρίβουν που το καταστρέφουν για μένα».
Η ιστορία της Διεθνούς Εταιρείας για τη Συνείδηση του Κρίσνα (ISKCON, est. 1966) ξεκινά με μια βεδική αίρεση αρκετών αιώνων που ονομάζεται Gaudiya Vaishnava. Ο Βαϊσναβισμός αναφέρεται στη λατρεία του Βισνού, γνωστού και ως Λαγού ή Ναραγιάνα. Αν θέλετε να κάνετε τους θεολογικά σοβαρούς Ινδουιστές σχετικά με αυτό, μερικοί θα προσβληθούν αρκετά που ο Βισνού ανυψώνεται στην υπεροχή πάνω από τον Δημιουργό (Μπράχμα). Και όμως, καθώς ο Ινδουισμός διασπάστηκε σε αιρέσεις εκτός από τον πυρήνα του μονοθεϊστικού Ινδουισμού, καμία από αυτές τις αιρέσεις δεν ανύψωσε τον Βράχμα στη θέση του Υπέρτατου Όντος – πιθανώς επειδή ο Βράχμα ήταν ήδη κεντρικός.
Ο Βισνού είναι ο θεός της διατήρησης, ο αποκαταστάτης του ντάρμα, ο δωρητής του κάρμα και ο προστάτης του καλού. Στην παραδοσιακή βεδική θρησκεία, ο Βισνού είναι μία από τις τρεις θεότητες (ή «όψεις του ενός θεού» για τους μονοθεϊστές Ινδουιστές) που αποτελούν την Τριμούρτι (Τριάδα), μαζί με τον Μπράχμα και τον Σίβα. Μόλις μάθετε τις ιστορίες των Βεδών και άλλων ινδουιστικών κειμένων, μπορεί κανείς να φανταστεί ότι αυτό αντιστοιχεί τουλάχιστον εν μέρει στον χριστιανικό τριαδισμό, που είναι μια ενδιαφέρουσα ιστορική υποσημείωση.
Το ISKCON αλλάζει περαιτέρω την προοπτική των βεδικών θεοτήτων. Υποβιβάζει τον Μπράχμα και τον Σίβα σε ημίθεο, κάτι που σχεδόν κάθε Ινδουιστής θα σας πει ότι είναι αιρετικό.
Είναι μια ενδιαφέρουσα άσκηση, σχετική με αυτό το άρθρο, να φανταστούμε έναν πολιτισμό που εκτιμά τη διατήρηση πάνω από τη δημιουργία και να τον αντιπαραβάλλουμε με έναν πολιτισμό που σέβεται και τα δύο εξίσου, επίσης με την αναγνώριση του γεγονότος της καταστροφής που μπορεί να προηγηθεί περισσότερης δημιουργίας και διατήρησης.
Καθώς οι Βεδικές θρησκείες εξελίχθηκαν, διάφορες λατρείες συχνά επικεντρώθηκαν σε ένα μόνο μέλος του Βεδικού πανθέου των θεοτήτων, με τον ίδιο τρόπο που οι ελληνικές, ρωμαϊκές, αιγυπτιακές και άλλες θρησκείες είδαν τις αποσχισθείσες λατρείες να επικεντρώνονται στον Απόλλωνα, την Αθηνά, τον Ώρο ή τον Μίθρα, χωρίς ή με λιγότερο σεβασμό στη συνοπτική κοσμολογική σειρά. Αυτές συνήθως θεωρούνται ειδωλολατρικές θρησκείες. Ωστόσο, κάποιος θα μπορούσε να επικεντρωθεί υπερβολικά σε μια μόνο «όψη» του ενός ολόκληρου Θεού και να συνεχίσει να ισχυρίζεται μια μονοθεϊστική λατρεία. Στο βαθμό που ο υπόλοιπος Θεός λαμβάνει πολύ λίγη προσοχή, μπορεί να αναγνωρίσουμε το σύστημα ως ανισόρροπο και ίσως ακόμη και αποτελεσματικά παγανιστικό.
Σκόπιμα ξεθώριασα πτυχές του Ινδουισμού των οποίων η παρουσία είναι λιγότερο έντονη στον Gaudiya Vaishnava για να τονίσω το θέμα. Ας υποθέσουμε ότι αυτός είναι ο σύγχρονος μεταρρυθμιστής Gaudiya Vaishnava. Διαφορετικά μπορεί να είχα πετάξει μερικά εκφυλισμένα ναρκωτικά που κάνουν ταντρικό σεξ στο εικονόγραμμα. Μια τέτοια αίρεση στοχεύει ακόμη και σε λογικά μυαλά; Μήπως είναι το νόημα να στοχεύσουμε κυρίως νέους ανθρώπους, με μικρή κοσμική εμπειρία, που θα μπορούσαν να λυγίσουν να υπηρετήσουν έναν χειραγωγό;
(Μια όχι ασήμαντη υποσημείωση για όσους μελετούν τις ιστορίες αυτών των θρησκειών: Ο Βεδικός Μίτρα ήταν ο Θεός των συμβολαίων, ο οποίος ήταν σχεδόν σίγουρα η προκάτοχος θεότητα του Ζωροαστρικού Μίθρα, ο οποίος ήταν ο Θεός της διαθήκης. Αυτή είναι σχεδόν σίγουρα η πηγή των εβραϊκών και χριστιανικών βιβλικών περικοπών, για να μην αναφέρουμε τη λατρεία του Μίθρα που έφτασε από τη Σαρδηνία στον ρωμαϊκό στρατό και μέσω διαφόρων καναλιών στην ευρύτερη Ευρώπη. Αν και θα χρειαζόταν σημαντικός χρόνος για να βοηθηθούν οι περισσότεροι αναγνώστες να κατανοήσουν τις συνδέσεις με αυτήν την ιστορία, το αφήνω εδώ για τους λίγους που αναγνωρίζουν την ιστορική σημασία αυτών των συνδέσεων.)
Η αίρεση Gaudiya Vaishnava επικεντρώθηκε στη λατρευτική ψαλμωδία των ιερών ονομάτων των θεοτήτων Radha και Krishna (διάφορα "Hare", "Krishna" και άλλες). Αυτή η πρακτική της ψαλμωδίας και του χορού προς τη θεότητα σταδιακά έπεσε από τη μόδα από τον 16ο αιώνα και μετά, και δυσφημίστηκε και στιγματίστηκε από τη στιγμή που το EIC και το Στέμμα κατέλαβαν την Ινδία. Όταν πραγματοποιήθηκε η απογραφή στη Βρετανική Ινδία του 19ου αιώνα, σημειώθηκε ότι το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Ινδίας ήταν πολύ αναλφάβητο και υπομορφωμένο για να καταλάβει κάτι σαν διακριτικό παράγοντα μεταξύ του Gaudiya Vaishnava και των πιο πειθαρχημένων βεδικών θρησκευτικών ομάδων με αφιερωμένους ναούς και των Βραχμάνων που απομνημόνευαν πλήρως τους στίχους των Βεδών και των Ουπανισάδων.
Όπως λέει η προφορική παράδοση, ο πρώτος ηγέτης του Γκαουντίγια Βαϊσναβισμού ήταν ο Τσαϊτάνια Μαχαπραμπού. Οι πρακτικές ψαλμωδίας του Μαχαπραμπού ήταν μέρος μιας διαδικασίας διαφυγής από τη σαμσάρα (μόκσα), που είναι ο κύκλος της ζωής και του θανάτου. Οι θιασώτες του Μαχαπραμπού λένε την ιστορία ότι πέτυχε μια κατάσταση έντονης θεϊκής έκστασης (μάχα-μπάβα), αλλά ότι ο θάνατός του προήλθε από έντονη πνευματική λαχτάρα που τον οδήγησε να περπατήσει στον ωκεανό και να εξαφανιστεί σε κάποιο είδος παραισθησιακής κατάστασης. Και αυτό υποτίθεται ότι είναι καλό.
Ενώ οι σύγχρονοι οπαδοί του κινήματος Χάρε Κρίσνα στη Δύση ισχυρίζονται ότι ο αριθμός των πιστών του Γκαουντίγια Βαϊσνάβα ήταν εκατομμύρια, αυτοί είναι αριθμοί που βγήκαν από το πουθενά με βάση άγριες προεκτάσεις ελάχιστων στοιχείων και είναι συχνά ανιστόρητοι στο πλαίσιο, αν όχι άμεσα αντιφατικοί. Είναι πιθανώς επίσης μια τελετουργία ταπείνωσης, κάτι σαν ηθικά καθυστερημένοι έφηβοι που εγκαταλείπουν το κολέγιο για να καπνίσουν χόρτο και να ακολουθήσουν τους Phish στην περιοδεία της συναυλίας, αναφέροντας τα εκατομμύρια των ανθρώπων που ισχυρίστηκαν ότι είδαν ή απόλαυσαν τους Phish σαν να ήταν όλοι τους παρόμοια εκφυλισμένοι groupies που έδωσαν αξιοπιστία στο να τραγουδούν στίχους Phish ως ένα πλήρως συνεκτικό πνευματικό κίνημα.
Το καλύτερο που μπορούμε να πούμε, ιστορικά μιλώντας, είναι ότι υπήρχαν απομονωμένοι γκουρού του Γκαουντίγια Βαϊσνάβα για αρκετούς αιώνες μετά την υποτιθέμενη ιστορία προέλευσης της αίρεσης. Ελάχιστοι, αν όχι κανένας, από αυτούς ήταν αφοσιωμένοι Βραχμάνοι. Αυτοί οι γκουρού οδήγησαν ψαλμωδίες και χορούς τις ημέρες των φεστιβάλ, όταν τα πλήθη ήταν αρκετά μεγάλα και αρκετά ενεργητικά ώστε να σχηματιστεί μια ομάδα για να κάνουν το ίδιο πράγμα μαζί. Κατά τα άλλα, υπήρχαν πολύ λίγες καθημερινές επισκέψεις στους ναούς του Gaudiya Vaishnava. Αυτοί οι γκουρού προσέλκυσαν σε μεγάλο βαθμό αδαείς, απαθείς Μπενγκάλι, πολλοί από τους οποίους ήταν χρόνια ναρκωμένοι, των οποίων η κατανόηση της βεδικής θρησκείας δεν προχώρησε περισσότερο από το να φωνάζουν κάποιους θορύβους και να κινούν τα πόδια τους σαν τα νοτιοασιατικά ισοδύναμα των νεκροκέφαλων. Αλλιώς τους έδιναν ένα γεύμα εδώ ή εκεί από οίκτο. Εξαιτίας αυτού, ο Gaudiya Vaishnava έπρεπε να υποβληθεί σε ξύρισμα, κούρεμα και κάποια βαριά πλαστική επέμβαση πριν μπορέσει να πουληθεί στη Δύση.
Μερικοί από τους λάτρεις του Γκαουντίγια Βαϊσνάβα του 19ου αιώνα ήταν οι [επηρεασμένοι από τους Σούφι] Μπάουλ, οι οποίοι απέφευγαν τη λατρεία του ναού, ενεργώντας ως περιπλανώμενοι μυστικιστές που ήταν συχνά γνωστοί για την αφήγηση μεγάλων ιστοριών που έδειχναν τη μυστικιστική τους εξέχουσα θέση («Έψαλλα, μετά εμφανίστηκε φαγητό και όλοι οι πεινασμένοι μπορούσαν να φάνε...»). Μερικοί ήταν οι Sahajiyas που μετέτρεψαν την ψαλμωδία και το χορό σε ταντρικές σεξουαλικές τελετουργίες. Άλλοι ήταν γκουρού που είχαν από καιρό χωρίσει τους εαυτούς τους από τις διδασκαλίες του Chaitanya Mahapradhu, του δημιουργού του Gaudiya Vaishnava. Οι Bhadralok, εύποροι και μορφωμένοι διανοούμενοι της μεσαίας τάξης της Βεγγάλης, δεν ήθελαν να έχουν καμία σχέση με την πνευματική έρημο που ήταν ο Gaudiya Vaishnava – εκτός ίσως από το να τους πουλήσουν κάποια ναρκωτικά και μετά να πλύνουν καλά τα χέρια τους. Οι αφοσιωμένοι ασκούμενοι του Gaudiya Vaishnava είχαν τη φήμη της χαμηλής τάξης, των επιεικών καταληψιών που καταλάμβαναν χώρο σε ένα κατεστραμμένο σπίτι σε ένα σκοτεινό δρομάκι.
Κατανοήστε ότι οι Βεδικές θρησκείες, όπως ασκούνται σε πειθαρχημένες κοινότητες, σίγουρα περιλαμβάνουν κάποια ψαλμωδία και χορό, όπως συμβαίνει με πολλές θρησκευτικές παραδόσεις. Αλλά αυτές οι δραστηριότητες ασκούνται στο πλαίσιο της παρατήρησης και της μάθησης από τους περισσότερους από μισό εκατομμύριο στίχους των Βεδών και των Πουράνας. Οι στίχοι έχουν σχεδιαστεί για να βοηθήσουν κάθε μέλος της κοινότητας να αναπτύξει καλύτερα τη ζωή και τον ρόλο του στην κοινωνία. Είναι το κομμάτι της πειθαρχίας που είναι ο λόγος που μια θρησκευτική παράδοση επιβιώνει για πολλές χιλιάδες χρόνια! Αφαιρέστε την πειθαρχία και μπορεί κάλλιστα να γαβγίζετε γλυκές συλλαβές στα αυτοκίνητα στον αυτοκινητόδρομο.
Ο χορός ήταν συχνά η επαρχία των γυναικών του ναού γνωστών ως devadasi που έμοιαζαν λίγο με διασταύρωση μοναχών, δασκάλων και καλλιτεχνών. Τους εκτιμούσαν και συχνά τους έδιναν τεράστιες ποσότητες διακοσμητικού χρυσού και πολύτιμων λίθων για να φορέσουν οι ντόπιοι υποστηρικτές τους.
Ο μετασχηματισμός της Νότιας Ασίας από τη Βρετανική Ινδία σε πολλά συγκεντρωτικά κράτη στέρησε από τους τοπικούς βασιλιάδες την εξουσία και τον πλούτο. Αυτοί οι βασιλιάδες υποστήριξαν τους τοπικούς ναούς τους, οι οποίοι ερήμωσαν χωρίς αυτή τη βασική προστασία. Τα κορίτσια devadasi μετατράπηκαν από ένα εκτιμώμενο χαρακτηριστικό της πειθαρχημένης θρησκευτικής πρακτικής σε φτωχά και πεινασμένα κορίτσια που συχνά εξαναγκάζονταν στην πορνεία. Η διάσημη «φεμινίστρια», Muthulakshmi Reddy, εκπαιδευμένη από την Μπέζαντ και τον Θεοσοφικό κύκλο της, ξεκίνησε μια εκστρατεία για να τερματίσει τους devadasi, ντροπιάζοντάς τους για τα δεινά τους μετά τη θρησκευτική μεταμόρφωση που έφεραν οι Άγγλοι. Αντί να βοηθήσει τους ναούς να φτάσουν στο όλο και πιο συγκεντρωτικό σύστημα υποστήριξης χρημάτων ή να βοηθήσει το σύστημα devedasi να ενσωματώσει λίγο πιο σύγχρονη εκπαίδευση, ο Reddy τους ντρόπιασε ως αμόρφωτες πόρνες. Σαν σκουπίδια.
Ο πιο πιθανός λόγος που οι Βρετανοί δυσκόλεψαν τη λειτουργία των ναών είναι ότι οι ναοί δεν χρησίμευαν απλώς ως θρησκευτικά κέντρα, αλλά ως κοινοτικές τράπεζες. Οι δωρεές που έγιναν από βασιλιάδες και πλούσιους προστάτες με τη μορφή γης, χρυσού και κοσμημάτων, δανείστηκαν εν μέρει σε μέλη της κοινότητας με χαμηλότερο επιτόκιο από ό,τι θα μπορούσαν να προμηθευτούν από επαγγελματίες δανειστές. Τα κοινοτικά τραπεζικά δίκτυα γνωρίζουν τους πελάτες τους σιωπηρά και μπορούν ακόμη και να βοηθήσουν στην καθοδήγηση των μελών της κοινότητάς τους προς πρακτικά επαγγέλματα. Και το ντάρμα λειτουργεί καλύτερα μέσα σε μια ομάδα ανθρώπων που ζουν και εργάζονται μαζί. Κάθε μέλος της κοινότητας ήταν υπεύθυνο για την επιτυχία κάθε άλλου μέλους. Το buy in ήταν φυσικό, το δέρμα στο παιχνίδι κοινό και η λογοδοσία σιωπηρή.
Όλα αυτά βγήκαν από το παράθυρο κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Μετανάστευσης που ξερίζωσε εκατομμύρια στην υποήπειρο για να τους καταφύγει σε μαντριά σύμφωνα με την κοινή θρησκευτική πρακτική.
Όσοι ενδιαφέρονται για περαιτέρω ντοκιμαντέρ για την κάθοδο των devadasi μπορούν να παρακολουθήσουν το ακόλουθο ντοκιμαντέρ διάρκειας 28 λεπτών:
Πριν από το EIC, η εκπαίδευση devadasi περιελάμβανε έντονη βιβλική και λογοτεχνική γνώση. Μελέτησαν τις 64 Τέχνες και ενώ μερικοί δεν διάβαζαν σανσκριτικά (οι Βέδες και οι Ουπανισάδες δεν γράφτηκαν ποτέ), πολλοί ντεβαντάσι ήταν γνωστό ότι ήταν πολύγλωσσοι και μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως μεσάζοντες τόσο μεταξύ εμπόρων και ταξιδιωτών της Νότιας Ασίας όσο και άλλων από την Εγγύς Ανατολή. Ήταν εξοικειωμένοι όχι μόνο με το Sadir και το Odissi, αλλά και με τη μαθηματικά περίπλοκη καρνατική μουσική. Ήταν κοινωνική κόλλα. Αν και είναι μοναδικό στον πολιτισμό, είναι το είδος των πραγμάτων που περιμένεις από μια θρησκεία που διαπερνά πλήρως την κοινωνία. Οι devadasi κατείχαν περιουσία και κατείχαν γη. Ενώ ήταν παντρεμένες με τον ναό αντί για συζύγους, κάπως σαν χριστιανές καλόγριες, ήταν σημαντικά πλουσιότερες και πιο εγγράμματες από τους Ευρωπαίους ομολόγους τους μέχρι που ακριβώς την εποχή κάποιος αυτοκράτορας των Μογγόλων τρελάθηκε και άρχισε να ανοίγει δρόμο για τους Βρετανούς καταστρέφοντας το βασίλειό «του» για να το εξισλαμίσουν.
Λοιπόν, πώς γίνεται ο Γκαουντίγια Βαϊσναβισμός να ανυψώθηκε από το καθεστώς του θρησκευτικού εκφυλισμού σε ένα προϊόν έτοιμο για εξαγωγή στην πλούσια Δύση;
Ένα μάτσο ολιγάρχες με στενές διασυνδέσεις με τον Τεκτονισμό τα κατάφεραν έτσι. Ναι πραγματικά. Δεν πρόκειται να βρείτε αυτήν την ιστορία στη Wikipedia ή σε οποιοδήποτε ιστορικό εγχειρίδιο που γνωρίζω, αλλά μπορούμε να αντλήσουμε τα γεγονότα που δείχνουν τον ισχυρισμό. Είναι το είδος των πραγμάτων που καταλαβαίνετε μόνο διαβάζοντας χιλιάδες σελίδες ιστορίας από πολλές πηγές, χαρτογραφώντας τα όλα και συνδέοντας τα ονόματα και τους οργανισμούς. Είναι όλα στα μεταδεδομένα. Το χειρότερο είναι ότι αν βασίζεστε στη Wikipedia ή στα σχολικά βιβλία ιστορίας, δεν πρόκειται ποτέ να φανταστείτε ότι αυτή η ιστορία θα μπορούσε καν να υπάρχει. Έτσι λειτουργεί το μαγικό κόλπο.
Η ιστορία ξεκινά με έναν ταπεινό έμπορο σιτηρών από τη Βεγγάλη, τον Gaurakisora Dasa Babaji (αργότερα χρίστηκε «Μαχάτμα Μπάμπατζι» από τους διαδόχους του). Γεννημένος το 1838, ο Μπάμπατζι παντρεύτηκε και φρόντιζε την οικογένειά του μέχρι που πέθανε η γυναίκα του όταν ήταν 29 ετών. Ο φαινομενικά σπασμένος άνδρας άφησε πίσω του τη δουλειά του και ταξίδεψε στην ιερή πόλη Vrindavan όπου μυήθηκε στο παραδοσιακό τάγμα Vaishnava Babaji. Ο αναλφάβητος Μπάμπατζι ποτέ δεν απομνημόνευσε τις τεράστιες γραφές που αναμένονταν από έναν Βραχμάνο, αλλά περνούσε πολλές μέρες ψάλλοντας και ψάλλοντας και ψάλλοντας. Και μέσω της ψαλμωδίας έφτασε να είναι σε θέση να απαντήσει σε περίπλοκες θεολογικές ερωτήσεις για πιστούς που δεν ήταν ικανοποιημένοι με τη διδασκαλία τους από τον Βραχμάνο. Έτσι, η φήμη του οδήγησε περισσότερους ανθρώπους να αναζητήσουν τον Gaurakisora Dasa Babaji για απαντήσεις στα βαθύτερα ερωτήματα σχετικά με το υπέρτατο ον και το σύμπαν.
Τουλάχιστον, αυτό μας λένε. Αλλά...Αλήθεια; Σιγοτραγουδούσε τόσο καλά που έδινε σπουδαίες απαντήσεις σε ερωτήσεις σχετικά με τις γραφές σε σημείο που άλλοι άνθρωποι άκουγαν γι' αυτό και τον αναζητούσαν; Ή μήπως ήταν ένας αξιολύπητος αλήτης που κάνει ένα μεγάλο στήριγμα για να χτίσει ένα νέο θρησκευτικό κίνημα;
Υποψιαζόμενα, γνωρίζουμε την ιστορία του «Μαχάτμα» Μπάμπατζι μόνο μέσω τεσσάρων μόνο ανδρών που επέβλεψαν την άνοδο του Γκαουντίγια Βαϊσναβισμού, συμπεριλαμβανομένου ενός διδύμου πατέρα-γιου του οποίου η μελλοντική φήμη και μια αυτοκρατορία πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων θα πλαισιωθούν γύρω από την ιστορία της πνευματικής και διανοητικής ανωτερότητας του καταθλιπτικού, αμόρφωτου ανθρώπου που ψέλνει έναντι του πειθαρχημένου Βραχμάνου που ποιμαίνει ολόκληρες υγιείς και πλούσιες κοινότητες. Προφανώς μια "πρωτογενής πηγή" (ένας ισχυρισμός που τυπώθηκε από τον εκδοτικό βραχίονα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας) δεν είναι απλώς αρκετά καλή για αναφορά στη Wikipedia, αλλά αρκετά καλή για να απαθανατίσει την ιστορία στη μεγάλη διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια σαν να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για το αν είναι αλήθεια ή όχι. Κανείς δεν μπαίνει καν στον κόπο να ρωτήσει γιατί, αν η φήμη του Μαχάτμα Μπάμπατζι ήταν τόσο καλή, κανείς άλλος εκτός από αυτό το μικρό στέλεχος δεν είπε ποτέ την ιστορία του.
Το δίδυμο πατέρα-γιου που ανέλαβε μετά το θάνατο του Μαχάτμα Μπάμπατζι και κατέγραψε τη ζωή του ως υποτιθέμενος γκουρού ιδιοφυΐας, ήταν ο Kedernath Datta και ο γιος του Bimala Prasad Datt, αλλιώς γνωστοί με τα ονόματα των υπερ-γκουρού τους, Bhaktivinoda Thakur και Bhaktisiddhanta Sarasvati. Μερικές φορές θα τους αποκαλώ απλώς οικογένεια Ντάτα.
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γνωρίζετε για την οικογένεια Ντάτα, γνωστή και ως δυναστεία της οικογένειας Hatkhola Datta της Καλκούτας, είναι ότι ήταν άλλη μια από τις πλούσιες, αριστοκρατικές οικογένειες που συνεργάστηκαν στενά με πράκτορες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Και οι δύο γονείς του Kendernath προέρχονταν από οικογένειες με παλάτια που ο καθένας απασχολούσε εκατοντάδες υπηρέτες. Επιπλέον, ένας από τους ξαδέλφους του Kedernath, ο Prosonno Coomar Dutt, έγινε ο πρώτος Ινδουιστής Ελευθεροτέκτονας.
Αυτό είναι ένα ενδιαφέρον σημείο, επειδή η μύηση στον Τεκτονισμό έχει μόνο μία αυστηρή απαίτηση (εκτός από την ενθάρρυνση από ένα μέλος Τέκτονα), η οποία είναι η πίστη σε έναν μόνο θεό. Η αντίληψη των βεδικών θρησκειών, για τις οποίες οι Βρετανοί δεν γνώριζαν τίποτα όταν έφτασαν στην υποήπειρο, ήταν μια από ένα διάσπαρτο πάνθεον θεοτήτων που μερικοί από τους ανθρώπους λάτρευαν μερικές φορές. Ειλικρινά, φάνηκε ως ένα μπερδεμένο χάος στους Βρετανούς, ιδιαίτερα με τόσους πολλούς αναλφάβητους ιθαγενείς να τρέχουν τριγύρω γνωρίζοντας μόνο ένα μικρό κλάσμα των ιστοριών. Ο Prosonno Dutt πέρασε εννέα ολόκληρα χρόνια υποβάλλοντας αίτηση στην Περιφερειακή Μεγάλη Στοά της Βεγγάλης, δίνοντας μαρτυρία για μια μονοθεϊστική εκδοχή του Ινδουισμού που θα ταίριαζε στις μασονικές απαιτήσεις, προτού γίνει δεκτός στη Στοά της Άγκυρας και της Ελπίδας (Αρ. 234) το 1872.
Τελικά, η μακρά και σχεδιασμένη διαδικασία υποβολής αναφορών ήταν πιθανότατα το σημείο για τους Βρετανούς κοινωνικούς μηχανικούς. Τελικά, ήταν αυτή η ενέργεια και η αφοσίωση στη διαδικασία πλαισίωσης της βεδικής θρησκείας ως μονοθεϊστικής που οδήγησε στις βραχβικές θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις. Αυτή η διαδικασία ήταν η ίδια εφεύρεση του σύγχρονου Ινδουισμού.
Πριν από την άφιξη των Ελευθεροτέκτονων στη Νότια Ασία, η λέξη "Ινδουιστής" (εξελίχθηκε από το σανσκριτικό "Sindhu" σε "Hindu" σε "Indu/Indus/Indian") ήταν απλώς ένας γεωγραφικός όρος που σχετίζεται με τον ποταμό Ινδό. Μόνο μέσω της υπόσχεσης της αδελφοσύνης με την κυρίαρχη ευρωπαϊκή κοινωνία ο «Ινδουιστής» πήρε την έννοια μιας ειδικά μονοθεϊστικής θρησκευτικής δομής και κουλτούρας που κανείς δεν θα ισχυριζόταν ότι υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Καθώς η αλυσίδα του καθεστώτος καθορίζει την τάση, πολύ σύντομα το μεγαλύτερο μέρος των ασκούμενων της Βεδικής θρησκείας άρχισαν επίσης να αυτοαποκαλούνται Ινδουιστές. Σημειώστε ότι αυτό δημιουργεί ένα παρόμοιο πρόβλημα ορισμού όπως με το "Εβραίος" που μερικές φορές μπορεί να αναφέρεται είτε σε λαό είτε σε θρησκεία. Ένα είδος ασπίδας πολιτιστικού πολέμου μπορεί να λάβει χώρα όταν η κριτική μιας θρησκευτικής προοπτικής μπορεί να επαναπροσδιοριστεί μέσω ενός ελεγχόμενου φακού ταυτότητας ως «φανατισμός». Θα μπορούσαμε να αναζητήσουμε ανθρώπους που παίζουν το παιχνίδι του θύματος με τον Ινδουισμό με αυτόν τον τρόπο...
Επιπλέον, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η ISKCON περιγράφει τον εαυτό της ως «πανενθεϊστική» θρησκεία. Ο όρος πανενθεϊσμός επινοήθηκε το 1828 από τον Γερμανό φιλόσοφο Karl Krause. Ο Krause ήταν ανένδοτος ότι ο Τεκτονισμός πρέπει να είναι το όχημα που έσπειρε την παγκόσμια κοσμοπολίτικη κοινωνία των πολιτών (αχ, παγκοσμιοποίηση). Αυτός ο στόχος οδήγησε τη δουλειά του. Ενώ ο πανθεϊσμός είναι η ιδέα ότι το θείο (Θεός) και το σύμπαν είναι ένα και το αυτό, ο πανενθεϊσμός επιβεβαιώνει μια οντολογική διάκριση μεταξύ του θείου και του μη θεϊκού, παραδεχόμενος την παρουσία και των δύο στο σύμπαν. Στον πανενθεϊσμό, το θεϊκό παγκόσμιο πνεύμα εξακολουθεί να είναι παντού ταυτόχρονα, αλλά δεν είναι το παν. Ήταν η μετατόπιση από τις πανθεϊστικές περιγραφές της βεδικής θρησκείας στις πανενθεϊστικές έννοιες που επέτρεψε στον Ινδουισμό να χαρακτηριστεί ως μονοθεϊστική θρησκεία.
Με απλά λόγια: Ένας Τέκτονας οργάνωσε τη λογική γύρω από την οποία οι Βεδικές θρησκείες θα μπορούσαν (και θα ερμηνεύονταν) να ερμηνευτούν εκ νέου με τέτοιο τρόπο ώστε να ταιριάζουν με τον ορισμό του μονοθεϊσμού, ο οποίος είναι το κατηγορηματικό εμπόδιο για την είσοδο στο παγκοσμιοποιημένο Τεκτονικό δίκτυο.
Τότε ο Θεός είπε: «Απόδειξη!» Και οι Ινδουιστές υπήρχαν. Προς τέρψη των Βρετανών επικυρίαρχων τους.
Επιστροφή στην οικογένεια Ντάτα. Το δίδυμο πατέρα-γιου ανέβασε το κύρος του Γκαουντίγια Βαϊσνάβα εν μέρει γράφοντας για τον Μαχάτμα Μπάμπατζι. Και, όπως λέει η ιστορία, άλλοι ήρθαν σε αυτούς για να εξετάσουν τι αποδείξεις είχαν για την υποτιθέμενη θεολογική ιδιοφυΐα του Μαχάτμα αλήτη τους, έτσι παρουσίασαν ημερολόγια των συναντήσεών τους μαζί του. Υποτίθεται. Και μετά οι άνθρωποι γιόρτασαν, γιατί κανείς δεν μπορούσε να γράψει ιστορίες σε ένα ημερολόγιο αν δεν ήταν αληθινές.
Σκέφτηκε κάτι παρόμοιο από κάθε άτομο που έπεσε ποτέ σε μια απάτη.
Η κατανόηση του παρελθόντος απαιτεί την κατανόηση ότι υπάρχει,
Τι συνέβη,
Αυτό που λένε οι άνθρωποι συνέβη, και
Ερμηνείες για το τι λένε οι άνθρωποι ότι συνέβησαν.
Όταν διαβάζετε τους ισχυρισμούς κάποιου, είναι καλύτερο να σκεφτείτε, «Όπως πάει η ιστορία», αντί να αποδεχτείτε την ιστορία στα τυφλά. Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα με τόσα πολλά άρθρα της Βικιπαίδειας που λένε αφηγήσεις σαν να αποδεικνύονται από περισσότερους από έναν ισχυρισμούς. Η σύγχρονη ιστορία του Γκαουντίγια Βαϊσνάβα επικεντρώνεται στον Μαχάτμα Μπάμπατζι, η οποία αφηγείται μόνο μέσω αριστοκρατών αφοσιωμένων σε μια παγκοσμιοποιημένη αυτοκρατορία, και στη συνέχεια προβάλλεται στον τοίχο της σπηλιάς του Πλάτωνα, χειραγωγώντας τις ερμηνείες από τις μάζες.
Διασκεδαστικά, η Google AI υποστηρίζει τον «Μαχάτμα» Μπάμπατζι ως «τον κύριο της αιχμηρής λογικής», επικαλούμενη ιστότοπους SIF. Καμία αναφορά δεν θα εντοπίσει ποτέ την ιστορία από οποιαδήποτε διαδρομή εκτός από τους ισχυρισμούς της οικογένειας Ντάτα.
Για να είμαστε δίκαιοι, αυτές ήταν οι μέρες πριν το Χόλιγουντ/Μπόλιγουντ/Κόλιγουντ/Τόλιγουντ είχε εισαχθεί στις μάζες στην Ινδία, οπότε σχεδόν κανείς δεν είχε ακόμη εξασκηθεί στην προστασία από τις υπνωτικές επιδράσεις των μέσων μαζικής ενημέρωσης ή δεν ακολούθησε τα χρήματα στην πηγή μιας τέτοιας προπαγάνδας. Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους έγιναν de facto έμπιστοι στο πείραμα συμμόρφωσης Asch. Αυτοί ήταν κυρίως άνθρωποι που δεν μπορούσαν καν να διανοηθούν ότι ο Γκάντι θα μπορούσε να είναι Βρετανός πράκτορας ή ότι οι πολιτικοί λένε ψέματα. Και μερικοί ήταν απλώς έμπιστοι – φίλοι ή υπηρέτες των Ντάτα.
Τώρα έχοντας τον έλεγχο της συγγραφής της αίρεσης, οι Dattas προχώρησαν στον καθαρισμό της εικόνας της αίρεσης. Μια νέα ορθοδοξία καθιερώθηκε βασισμένη σε τέσσερις ρυθμιστικές αρχές:
Δηλητηρίαση (ναρκωτικά και αλκοόλ),
Παράνομο σεξ (απαγορεύεται εκτός γάμου),
Τρώγοντας κρέας,
Τυχερά παιχνίδια.
Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς τέτοιες αρχές αυτοελέγχου να είναι θεμελιώδεις για μια θρησκεία της οποίας οι οπαδοί θα μπορούσαν να ευημερήσουν. Ακόμα κι αν, όπως εγώ, πιστεύετε ότι η κατανάλωση κρέατος είναι απολύτως υγιεινή, μια ολόκληρη κοινωνία θα μπορούσε σίγουρα να ζήσει ως χορτοφάγος και θα ευημερούσε ενώ οι εκφυλισμένες ομάδες συρρικνώνονταν και εξαφανίζονταν.
Είναι ενδιαφέρον ότι, ενώ οι Dattas καθιέρωναν κανόνες συμπεριφοράς που καθάρισαν τη φήμη του Gaudiya Vaishnava, ο Rabindranath Tagore (ειρωνικά της οικογένειας που εμπορεύεται όπιο) είναι αυτός που βοήθησε στη διάδοση της μουσικής Baul, η οποία θα μπορούσε να παρομοιαστεί με τη χίπικη trance μουσική. Η Βρετανική Αυτοκρατορία απένειμε στον παππού του πλούτο γενεών και σε αυτόν το πρώτο βραβείο Νόμπελ που δόθηκε σε Ασιάτη. Πόσο εκπληκτικό είναι ότι τη στιγμή που όλοι φορούν ρόμπες, σχεδόν κανείς δεν μπορεί να διακρίνει τη διαφορά μεταξύ ενός Ταγκόρ που πηγαίνει σπίτι σε μια πολυτελή έπαυλη και ενός άστεγου αλήτη που ψέλνει σε έναν ναό;
Πρέπει να λατρέψετε τη σφραγίδα έγκρισης της «UNESCO» σε αυτό το βίντεο. Πιστοποιημένα γνήσιο!
Οι Ντάτα δεν θα οδηγούσαν το πλοίο του Γκαουντίγια Βαϊσνάβα για πάντα. Εδώ είναι που η πλούσια οικογένεια Mullik μπαίνει ξανά στην ιστορία. Το 1922, ο Narendranath Mullik και ο ξάδερφός του Abhay Charan De ήταν νέοι, πλούσιοι αριστοκράτες με όλη τη ζωή μπροστά τους. Ανήκαν στην τάξη που γενικά περιφρονούσε τις εκφυλισμένες αιρέσεις των Βαϊσνάβα που αφιερώθηκαν σε μικρά, βολικά κλάσματα του συνόλου των βεδικών θρησκευτικών σπουδών και κατά τα άλλα έκαναν λίγη δουλειά παραγωγική για την κοινωνία, παρά τις ιστορίες που θα έλεγε αργότερα ο Abhay στην αυτοβιογραφία του που λέει τη δική του εκδοχή για την ιστορία του πώς ανέβηκε από τον ταπεινό Abhay Charan De στον γκουρού της ISKCON AC Bhaktivedanta Swami Prabhupada.
Ο Narendrenath, ο ανερχόμενος πατριάρχης της πλούσιας φυλής Mullik, είχε αντιληφθεί την είσοδο του διδύμου Datta στην αίρεση Gaudiya Vaishnava και εισήγαγε αυτή τη γνώση στον Abhay. Τι συνέβη στη συνέχεια, μπορούμε μόνο να κάνουμε εικασίες. Και πάλι, η έκδοση της Wikipedia δεν μπορεί να είναι πιο αξιόπιστη από μια τέτοια ιστορία. Θεωρεί δεδομένες αφηγήσεις από μοναδικές, ανεπιβεβαίωτες και προκατειλημμένες πηγές, ενώ αγνοεί την αντίφαση με το πρότυπο της κοινωνικής μηχανικής των θρησκειών των Ελευθεροτέκτονων προς την κατεύθυνση του μονοθεϊσμού των UFO.
Μας λέει στο βιβλίο του Πραμπουπάντα του 1970 KRSNA, η Υπέρτατη Προσωπικότητα της Θεότητας, ότι ο πατέρας του Γκουρ Μοχάν Ντε ήταν ένας αφοσιωμένος Γκαουντίγια Βαϊσνάβα που ενστάλαξε τη συνείδηση του Κρίσνα στον νεαρό Αμπάι. Σύμφωνα με το βιβλίο, ο Γκουρ αρνήθηκε να στείλει τον γιο του στο Λονδίνο για να γίνει δικηγόρος και προσευχήθηκε ότι ο νεαρός Αμπάι θα αφοσιωνόταν ως κήρυκας της συνείδησης του Κρίσνα.
Σκουπίδια!
Ο όρος «συνείδηση του Κρίσνα» επινοήθηκε από τον Abhay όχι νωρίτερα από το 1965, λίγο πριν φύγει για τις ΗΠΑ, υποτίθεται με βάση έναν στίχο που γράφτηκε από έναν άγιο του Gaudiya Vaishnava του 16ου αιώνα. Θα επανέλθουμε σε αυτό. Τουλάχιστον, αυτή είναι η ιστορία του, η οποία εξηγεί βολικά γιατί κανείς άλλος σε ολόκληρη την ιστορία της Ινδίας δεν θα την είχε ακούσει ποτέ. Στην πραγματικότητα, δεν εμφανίζεται καν στο ενημερωτικό δελτίο του ίδιου του Prabhupada που δημοσίευε για χρόνια στα αγγλικά πριν φύγει για τις ΗΠΑ.
Ένας άλλος λόγος για τον οποίο θα πρέπει να καλέσουμε BS σε αυτήν την ιστορία, εκτός από το σωρό των ιστοριών BS που συσσωρεύτηκαν μέχρι αυτό το σημείο, είναι ότι η «συνείδηση του Κρίσνα» απλώς συμπτωματικά διαμορφώνεται από τη «συνείδηση του Χριστού», μια φράση που εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα σε εκείνα ακριβώς τα δυτικά εσωτερικά πνευματικά κινήματα που κατευθύνονταν από τους Ελευθεροτέκτονες: Θεοσοφία, Η Χριστιανική Επιστήμη και το κίνημα της Νέας Σκέψης. Η Θεοσοφική Εταιρεία συνιδρύθηκε από έναν Ελευθεροτέκτονα. Η Χριστιανική Επιστήμη ιδρύθηκε από τη σύζυγο ενός Ελευθεροτέκτονα, επέμεινε στη μασονική αρχιτεκτονική στα κτίριά της και χρησιμοποίησε το λογότυπο του Σταυρού και του Στέμματος στη λογοτεχνία της. Το κίνημα της Νέας Σκέψης ήταν βασικά εκφυλισμένος Τεκτονισμός στον οποίο οι δημοφιλείς φιλοσοφικές διδασκαλίες των Ελευθεροτέκτονων όπως ο Phineas Quimby, ο Ralph Waldo Emerson, ο Franz Mesmer και ο Norman Vincent Peale επαναπροσδιορίστηκαν ως οι τέχνες των Τζεντάι όπου η σκέψη μετατράπηκε σε φυσικές αλλαγές στον κόσμο χωρίς να χρειάζεται το σώμα να κάνει τα φυσικά πράγματα.
Το κίνημα της Νέας Σκέψης ήταν το ίδιο ο ψυχολογικός και πνευματικός πρόδρομος του κινήματος της Νέας Εποχής και επίσης της Όπρα, του μεγιστάνα της ημερήσιας ομιλίας του οποίου ο κύκλος φίλων και καλεσμένων περιλαμβάνει έναν ανησυχητικά μακρύ κατάλογο αιρετικών UFO, γκουρού, βιαστές, προέδρους και τις διασταυρώσεις τους στο Venn.
Αυτό που μας λένε να πιστέψουμε, αν μπορούμε να αναστείλουμε κάθε λογική συζήτηση για την ιστορία, είναι ότι ο ιδρυτής της ISKCON Abhay Charan De, γνωστός και ως A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupada, προτάθηκε από έναν φίλο, να ονομάσει την οργάνωσή του «Διεθνής Εταιρεία για τη Συνείδηση του Θεού», αλλά ότι ο Prabhupada απέρριψε αυτό το όνομα υπέρ της «Συνείδησης του Κρίσνα» επειδή ένιωθε ότι ο «Θεός» ήταν πολύ ασαφής. ενώ ο «Κρίσνα» ήταν ακριβής, προσωπικός και επιστημονικός. Και προφανώς δεν είχε καν συζητήσει τίποτα από αυτά με τους πρώτους θιασώτες του πριν καθίσει να καταλάβει πώς θα έπρεπε να ονομάσουν την οργάνωση;
Αργότερα, θα γίνονταν προσπάθειες να επιβεβαιωθεί η «συνείδηση του Κρίσνα» σε μεταφράσεις γραπτών από το δίδυμο πατέρα-γιου Ντάτα. Αυτοί οι ισχυρισμοί δεν είναι απλώς η τοποθέτηση ενός στρογγυλού μανταλιού σε μια τετράγωνη τρύπα. Τοποθετούν πολλά διαφορετικά μανταλάκια στην ίδια τρύπα. Αυτό που εννοώ είναι ότι οι αγγλικές μεταφράσεις που δημοσιεύονται από πηγές όπως το The Harmonist δεν ταιριάζουν με αυτό που πρόκειται να πάρετε από έναν μεταφραστή και παρέχουν την ίδια μετάφραση για διαφορετικές φράσεις ξανά και ξανά!
Εκτός από το ότι φαίνεται ανέντιμο, αυτό είναι αρκετά ευσεβές για έναν τύπο του οποίου η πνευματική παράδοση υποτίθεται ότι πηγάζει από τον «κύριο της κοφτερής λογικής».
Pro Συμβουλή: Όταν ένας γκουρού λέει «επιστήμη» ή «επιστημονική» σε σχέση είτε με τη θρησκεία είτε με τη συνείδηση, το καλύτερο στοίχημά σας είναι να τον χτυπήσετε αμέσως, και χωρίς δισταγμό, και να τρέξετε. (Για νομικούς σκοπούς, αστειεύομαι και δεν το υποστηρίζω αυτό. Πάρτε τις δικές σας αποφάσεις και αναλάβετε τις δικές σας συνέπειες. Δεν χρειάζεται να τρέξετε μακριά.)
Σκάβοντας περαιτέρω στην ιστορία του Σουάμι Πραμπουπάντα (αυτό είναι το μέλλον-παρελθόν-Αμπάι, συγγνώμη), ισχυρίστηκε επίσης [ξεχωριστά] ότι η «συνείδηση του Κρίσνα» προήλθε από έναν στίχο του 16ου αιώνα που γράφτηκε από τον άγιο Γκαουντίγια Βαϊσνάβα Σρίλα Ρούπα Γκοσβάμι. Από το ChatGPT,
Γροθιά!
Και αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Πραμπουπάντα πείθει όσους είναι πρόθυμοι να τον πιστέψουν ότι η «συνείδηση του Κρίσνα» είναι η αρχαία σοφία που υπήρχε εκεί έξω από πάντα, και σίγουρα δεν εισήχθη στην παράδοση του γκουρού από τον ίδιο μέσα σε ένα σύστημα που οι Ελευθεροτέκτονες εφηύραν λίγο αφότου εφηύραν την έννοια της «συνείδησης του Χριστού» σε τόσα πολλά από τα άλλα θρησκευτικά τους έργα ως τέχνασμα για να θολώσουν τα όρια μεταξύ τους.
Καλή ιστορία, αδερφέ Κρίσνα.
«Επιτρέψτε μου να πάρω τα παιδιά σας και να τα μυήσω σε κάποια συνείδηση του Κρίσνα»;
Θα μπορούσαμε να υποψιαστούμε ότι μετά την άφιξή του στις ΗΠΑ ο Πραμπουπάντα δεν ήταν, όπως ισχυρίστηκε, μόνος και απομονωμένος, αλλά ίσως σε επαφή με έναν πράκτορα που θα μπορούσε να καθοδηγήσει τη γλώσσα του ώστε να ταιριάζει στη ροή της γλώσσας και του πολιτισμού που δεν γνώριζε πλήρως;
Αυτό που μπορούμε να εμπιστευτούμε με βεβαιότητα είναι ότι ο Prabhupada έγινε ο τρίτος αριστοκράτης της ελίτ από τις πρώτες ινδικές οικογένειες που ασχολήθηκαν με τον Τεκτονισμό που μπήκε στη γενεαλογία των γκουρού της αίρεσης Gaudiya Vaishnava και έδωσε στους εαυτούς τους νέα ονόματα γκουρού μεγάλων αγοριών. Αν και δεν ήταν απαραίτητο για τον σκοπό του, ο Abhay (όχι ακόμη μεγάλο αγόρι Prabhupada) εγκατέλειψε το Scottish Church College αφού ολοκλήρωσε τις απαιτήσεις του διπλώματος, αλλά πριν λάβει το δίπλωμά του. Αυτή η κίνηση εξηγήθηκε αργότερα ως ένα είδος διαμαρτυρίας της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Είναι όμως αυτή μια ειλικρινής ιστορία, ή όπως τόσες πολλές από τις ιστορίες του Γκάντι, αφηγήσεις που συγκαλύπτουν τον ρόλο του ως παράγοντα αλλαγής;
Ως μέρος της οικοδόμησης της Καλκούτας από τη Βρετανική Αυτοκρατορία στο νέο λιμάνι της επιλογής στη Βεγγάλη, οι Ελευθεροτέκτονες συγκεντρώθηκαν και ίδρυσαν το Scottish Church College με την υποστήριξη του EIC. Για ένα διάστημα, οι εξετάσεις γίνονταν απλώς σε μια στοά του Τεκτονισμού. Η φοίτηση του Abhay στο Scottish Church College αντιπροσώπευε μια δέσμευση που γινόταν πρότυπο μεταξύ των ελίτ ιθαγενών οικογενειών της Βεγγάλης. Παρακολούθησε μαθήματα με πολλά από τα μέλη του Brahmo Samaj, καθώς και με μέλη του κινήματος Young Bengali (θυμηθείτε το πρότυπο Young X και τις μασονικές του συνδέσεις). Μαζί, αυτοί οι αριστοκράτες νέοι άνδρες ήταν ένα στέλεχος που συμμετείχε στην αναμόρφωση της υποηπείρου μέσω της οικονομίας και της θρησκείας, μαζί με τους Ελευθεροτέκτονες μέντορές τους. Όλα αυτά ενημερώνουν την Μπεϋζιανή έννοια για το ποια αφήγηση είναι σωστή:
Η επίσημη αφήγηση στη Wikipedia: Ο Abhay γύρισε την πλάτη του στη Βρετανική Αυτοκρατορία για να μελετήσει τον Gaudiya Vaishnava ως πράξη πνευματικής αφοσίωσης, ή
Η αφήγηση της κοινωνικής μηχανικής: Ο Abhay αποδέχτηκε τον μυστικό ρόλο, εκ μέρους του δικτύου των Ελευθεροτέκτονων, να μετατρέψει τον Gaudiya Vaishnava σε μια αρκετά ελκυστική επιλογή για τους ανθρώπους που αναζητούσαν ένα πνευματικό σπίτι, ήξερε πολύ λίγα για τον Ινδουισμό για να καταλάβει τη διαφορά, ποιος θα μπορούσε να πουληθεί στην έννοια των UFO και των εξωγήινων ως μέρος της μυθολογίας, και που είτε θα ήταν πρόθυμοι να εγκαταλείψουν τα παιδιά τους είτε να διαπράξουν εγκλήματα για λογαριασμό των νεοαποκτηθέντων γκουρού τους.
Οι Βρετανοί διέλυσαν επίσης ολόκληρη την ινδική ναυτιλιακή βιομηχανία - για λίγο. Τυχαίνει όταν ο Πραμπουπάντα έκανε το ταξίδι του στις ΗΠΑ, να το πήρε για ένα πλοίο από την πρώτη ινδική ναυτιλιακή εταιρεία που επιτράπηκε εδώ και γενιές, την Scindia Steam Navigation Company Ltd. Η Scindia, όπως ήταν γνωστή, διοικούνταν από τη Sumati Morarjee, μια γυναίκα από έναν πλούσιο κατασκευαστή υφασμάτων που έτυχε να είναι στενοί έμπιστοι τόσο του Γκάντι όσο και της Θεοσοφικής-Ελευθεροτέκτονας Ινδουίστριας μέντορά του Besant. Το εισιτήριο του Πραμπουπάντα ήταν δωρεάν.
Λίγο καιρό αφότου ο Abhay αρνήθηκε το δίπλωμά του, άρχισε να μελετά με τον πνευματικό του δάσκαλο, Datta the Younger, γνωστό και ως Srila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura, ο οποίος, όπως λέει η ιστορία, είπε στον Abhay να κηρύξει τη θεολογία του Gaudiya Vaishhava στον αγγλόφωνο κόσμο. Αυτό ξεχωρίζει ως τουλάχιστον λίγο περίεργο, δεδομένου ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων στην πυκνοκατοικημένη υποήπειρο δεν είχε καμία απολύτως ιδέα για οτιδήποτε σχετικά με τον Gaudiya Vaishnava.
Τώρα, ας κάνουμε ένα σύντομο χρονοδιάγραμμα της ζωής του Abhay Charan De πριν μετακομίσει στις ΗΠΑ το 1965, μαζί με μερικά επιπλέον ασήμαντα στοιχεία:
1918, Ο 22χρονος Abhay παντρεύεται τον 11χρονο Radharani Datta της προαναφερθείσας δυναστείας Datta. Το πρώτο τους παιδί που επέζησε μέχρι την ενηλικίωση γεννήθηκε τρία χρόνια αργότερα. Θα είχαν τέσσερα επιπλέον παιδιά.
1922, ο Abhay απορρίπτει το δίπλωμά του.
1923, ο Abhay εισέρχεται στη φαρμακοβιομηχανία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Abhay πέρασε χρόνο με τον Jawaharlal Nehru, τον μελλοντικό πρώτο πρωθυπουργό της Ινδίας, και τον πατέρα του Motilal Nehru.
1933, ο Abhay λαμβάνει το disksha του.
1940
Το 1954, ο Abhay υποτίθεται ότι εγκαταλείπει τη γυναίκα και τα παιδιά του επειδή πούλησε το αντίτυπο της Gita για να αγοράσει τσάι, μια συνήθεια που δεν συγχωρούσε. Υποφέρουν 15 χρόνια φτώχειας.
1959, Ο Abhay παίρνει sannyasa, υιοθετώντας τον τρόπο ζωής ενός άγαμου μοναχού.
1967, ο Abhay αποδέχεται το όνομα Prabhupada, ή «αυτός στα πόδια του οποίου κάθονται οι αφέντες».
1969, ο Abhay, τώρα Prabhupada, αρχίζει να στέλνει κεφάλαια ISKCON στη γυναίκα και τα παιδιά του. Η οικογένεια λαμβάνει επίσης γραπτά για την εκτύπωση των βιβλίων του στην Ινδία. Αυτό το βήμα έγινε κατά παράβαση των μοναστικών όρκων του και θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε αν εξαγόρασε τη σιωπή ή την πίστη της συζύγου και των παιδιών του.
Πριν φύγει από την Ινδία, ο Πραμπουπάντα καλλιέργησε μόνο έναν οπαδό.
Ωστόσο, οι Dattas είχαν μια χούφτα μοναχούς που δούλευαν μαζί τους πριν από τη μεταμόρφωση του Abhay σε Swamiji Prabhupada. Όχι πολλοί, αλλά λίγοι. Πιο συγκεκριμένα, ο Βρετανός Αντιβασιλέας και Κυβερνήτης της Βεγγάλης Τζον Άντερσον άρχισε να συμμετέχει σε ορισμένες τελετουργίες του Γκαουντίγια Βαϊσνάβα γύρω στο 1930.
Μεταξύ του μικρού αριθμού Μπενγκάλι που συνεργάζονταν με τον Bhaktivinoda Thakur ήταν τρεις τους οποίους έστειλε στην Ευρώπη το 1933. Και οι τρεις προέρχονταν επίσης από αριστοκρατικό υπόβαθρο. Ο Swami Bhakti Hriday Bon ήταν ο αρχηγός αυτής της αποστολής. Μαζί του ήταν οι Swami Bhakti Pradip Tirtha και Sambidanada Das. Η αποστολή τους στην Ευρώπη χρηματοδοτήθηκε από τους Μαχαραγιές της Tripura (Δυναστεία Manikya), Darbhangha (Δυναστεία Khandavala), Burdwan (Δυναστείες Mahtab/Kapoor) και Kumar Durjay Kishore Dev Burman Bahadur, Πρίγκιπα της Τριπούρα. Όλες αυτές οι πλούσιες οικογένειες απολάμβαναν τεράστιο πλούτο και κυριαρχία σε εδάφη υπό το βρετανικό Raj. Κάποιοι μάλιστα πολέμησαν στο πλευρό των Βρετανών. Και το πολύ μία από αυτές τις οικογένειες παρέμεινε εκτός του Τεκτονικού αδελφικού συστήματος. Στην πραγματικότητα, ο Maharadhiraj Bahadur Sir Bijay Chand Mahtab ίδρυσε τη Μασονική Στοά Sir Andrew Fraser μαζί με τον Βρετανό Κυβερνήτη της Βεγγάλης. Καμία από αυτές τις οικογένειες δεν συμμετείχε παραδοσιακά στον Γκαουντίγια Βαϊσνάβα, αν και οι Μαχαραγιές της Τριπούρα τελικά το αγκάλιασαν ανοιχτά. Αυτό μπορεί να οφείλεται στη σχέση της με την οικογένεια Ταγκόρ και στα ογκώδη θησαυροφυλάκια γεμάτα με κέρδη από το βρετανικό ενορχηστρωμένο εμπόριο οπίου.
Το ταξίδι στην Ευρώπη είχε εκπληκτική επιτυχία. Όπως λέει η ιστορία, οι τρεις μοναχοί από μια μικρή ινδουιστική αίρεση στην Ινδία θάμπωσαν τις υψηλότερες βαθμίδες της βρετανικής κοινωνίας όπου ο οριενταλισμός είχε φτάσει σε επίπεδο φετίχ. Μέσα σε λίγους μήνες από την άφιξή τους στο Ηνωμένο Βασίλειο, ίδρυσαν την London Gaudiya Mission Society και εξασφάλισαν ακρόαση με τον βασιλιά Γεώργιο Ε'. Ο υπουργός Εξωτερικών για την Ινδία, ο Μαρκήσιος του Zetland, εξασφάλισε ότι οι πόρτες άνοιξαν για το περιπλανώμενο τρίο.
Οι τρεις μοναχοί κατάφεραν επίσης να προσελκύσουν αρκετούς αξιόλογους προσήλυτους που παραδόξως άρπαξαν την ευκαιρία να ενταχθούν σε μια μικροσκοπική αίρεση χωρίς σχεδόν καθόλου οπαδούς στην πατρίδα της. Μεταξύ αυτών ήταν ο λαμπρός διανοούμενος Ernst-George Schulz, ο οποίος σπούδασε Συγκριτική Θεολογία και Φιλοσοφία στα Πανεπιστήμια της Λειψίας και του Βερολίνου. Αν και είχε μελετήσει ανατολικές γλώσσες και θρησκείες για πολλά χρόνια, αυτή ήταν η μοναδική φορά που μια θρησκεία εκτός του Χριστιανισμού τον ώθησε να αλλάξει πίστη. Ένας άλλος ξαφνικός προσήλυτος ήταν ο Γερμανός αριστοκράτης βαρόνος H.E. von Koeth. Ο Αυστριακός συγγραφέας, ποιητής και ινδολόγος Walther Eidlitz επίσης γρήγορα μεταστράφηκε. Χρόνια αργότερα ο Eidlitz θα μετακομίσει στη Σουηδία όπου πρωτοστάτησε στον Gaudiya Vaishnava στη Σκανδιναβία.
Θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε γιατί δεν υπήρξαν αναλογίες μεταστροφής μεταξύ των ακαδημαϊκών από εκείνη τη μία αποστολή το 1933. Είναι σχεδόν σαν οι ακαδημαϊκοί και οι διανοούμενοι να μην πείθονται εύκολα από τον Gaudiya Vaishnava σε αυτήν την εποχή στην οποία οι οπαδοί του είναι πολλαπλάσιοι από τον αριθμό που ήταν πριν από περισσότερα από 90 χρόνια. Ίσως αυτοί να ήταν άνθρωποι σε μια αποστολή διαφορετική από αυτή της αφοσίωσης στον Κρίσνα, όπως η δημιουργία της σκηνής για τον παγκόσμιο κοσμοπολιτισμό στη Δύση – αυτή η αποστολή πρωτίστως για τους Ελευθεροτέκτονες.
Είτε έτσι είτε αλλιώς, όταν ο Abhay έφυγε για τις ΗΠΑ, είχε μόνο έναν θιασώτη στην Ινδία και η θρησκευτική αίρεση εξακολουθούσε να μην έχει ενεργή πρακτική. Στη συνέχεια, έτυχε να φτάσει στις ΗΠΑ ακριβώς τη στιγμή που οι υπηρεσίες πληροφοριών διεξήγαγαν κάθε είδους επιχειρήσεις για να στήσουν μια εκφυλισμένη αντικουλτούρα, γεμάτη κακοήθεις γκουρού και αιρέσεις, που επιβλήθηκαν σε εκατομμύρια νέους, αντιπολεμικούς Αμερικανούς. Μας λένε ότι ο Πραμπουπάντα έφτασε στη Νέα Υόρκη με «το ισοδύναμο των επτά δολαρίων» στο όνομά του, γεγονός που προσθέτει νομιμότητα στον υποτιθέμενο ασκητισμό του, αλλά και δράμα, σε μια ιστορία που μεγάλωσε με τις δεκαετίες.
Σε αυτό το κίνημα προσχώρησε σύντομα ο θρύλος των Beatles, George Harrison, ο οποίος προφανώς δεν είχε χορτάσει από τις λατρείες των γκουρού αφού ο Maharishi Mahesh Yogi βίασε την καλή του φίλη Mia Farrow. Ο Χάρισον παρήγαγε αυτή τη μελωδία που σχεδόν σίγουρα βοήθησε να φέρει περισσότερους νέους Δυτικούς στο ποίμνιο του Χάρε Κρίσνα.
Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα αν αυτή η αφοσίωση ήταν γνήσια ή σκηνοθετημένη, αλλά έχω αναπτύξει τη δική μου άποψη για το θέμα, βασισμένη σε πολλά κοινά νήματα. Προσωπικά δεν υποψιάζομαι ότι οι Beatles ήταν ειλικρινείς για οτιδήποτε. Το 1965, ο Paul McCartney έδωσε μια συνέντευξη στο περιοδικό Playboy στην οποία αναγνώρισε ότι οι Beatles φαίνονται «αντιθρησκευτικοί» στους ανθρώπους, διευκρινίζοντας ότι ήταν όλοι αγνωστικιστές. Υποψιάζομαι ότι αυτό ήταν το πραγματικό σκηνικό και ότι οι Beatles στόχευαν στα αντιπολιτισμικά κινήματα της δεκαετίας του '60 για να προσελκύσουν άθεους, αγνωστικιστές και πνευματικά αναζητούντες νέους ανθρώπους και στη συνέχεια να τους κατευθύνουν σε μηδενιστικές γωνιές του κινήματος – μια πλήρης αντιστροφή της φιλοσοφίας που εκφράστηκε στην επί του Όρους Ομιλία, η οποία ξεχωρίζει ως το πιο μνημειώδες αντιπαγκοσμιοποιητικό στρατήγημα που έχει καταγραφεί οπουδήποτε στην αρχαία ιστορία.
Κατά κάποιο τρόπο αυτή τη στιγμή μου θυμίζει το "I Am the Walrus" των Beatles.
Μπορεί στην πραγματικότητα να είναι αλήθεια ότι μια γενιά πνευματιστών χίπις έφυγε από αυτόν τον κόσμο φωνάζοντας "gaga googoo" ή ακόμα και "goo goo g'joob"; Δεν νομίζεις ότι ο διάβολος γελάει μαζί τους; Δεν ξέρω, αλλά ξέρω ότι ο Χάρισον δεν έκοψε ποτέ τα μαλλιά του. Ίσως αγαπούσε τον Κρίσνα, αλλά φίλε, οι γκόμενες σκάβουν αυτές τις κλειδαριές!
Ευλογημένα είναι τα στρείδια;
Θυμηθείτε ότι ο θαλάσσιος ίππος είναι ο χαρακτήρας από το ποίημα του Lewis Carroll, The Walrus and the Carpenter. Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ότι το ύφος του ποιήματος χλευάζει τις εκφυλισμένες θρησκευτικές συζητήσεις, όπως οι συζητήσεις για το πόσοι άγγελοι χορεύουν στο κεφάλι μιας καρφίτσας αν μόνο οι μισοί από αυτούς ψάλλουν, «Χάρε Κρίσνα Ράμα Ράμα». Αν και μερικές φορές αποκαλείται «ανόητο ποίημα», υποψιάζομαι ότι έμοιαζε περισσότερο με παραδοχή ότι ο Τεκτονισμός (στον οποίο η οικογένεια του Κάρολ συμμετείχε σε μεγάλο βαθμό) προώθησε τον εκφυλισμένο, μη παραγωγικό Διάβολο ως ίσο με τους παραγωγικούς οικοδόμους (Τέκτονες που αντικαθιστούν τον Κάρπεντερ Ιησού) στους ξένους. Κατά τη διάρκεια του ποιήματος, το φως μετατρέπεται σε σκοτάδι ενώ ο Walrus και ο Carpenter κάνουν ψευδο-διανοητικές κουβέντες για την άμμο. Στη συνέχεια ακολουθούνται από νεαρά στρείδια των οποίων ο μεγαλύτερος αδερφός ξέρει καλύτερα, αλλά τώρα θα έχουν την αποκλειστική κυριαρχία στην επικράτειά του. Τα νεαρά στρείδια είναι σαν αφελή παιδιά, που ετοιμάζουν μια γιορτή για τους αφέντες που τρώνε και αυτά τα παιδιά υπηρέτες μέχρι το τέλος. Γκου γκου γκ'τζούμπ. Τόσο καλό όσο η πίτσα.
Αν και δεν είναι απολύτως απαραίτητο για την ιστορία, ορισμένοι αναγνώστες μπορεί να θέλουν να ακούσουν αυτή τη συνομιλία μεταξύ ενός πρώην ακαδημαϊκού συνδέσμου για την ISKCON και του φίλου του, ο οποίος είναι πρώην Moonie.
Ίσως δεν είμαι δίκαιος; Πιστεύω στο να κρίνουμε τους ανθρώπους από τους καρπούς που φέρνουν. Λοιπόν, ας εξετάσουμε τους καρπούς του Χάρε Κρίσνα.
Αυτό είναι... Τόσο βαθιά, αδερφέ. Κάντε το αυτό για μία ώρα κάθε πρωί για δέκα χρόνια, και έτσι απαλλάσσεστε από την ευθύνη για την καταπίεση του λαού της. Επίσης, μπορεί να μεταδώσετε τη συνείδησή σας σε άλλη διάσταση. Αυτό συμβαίνει, αδερφέ. Συνέχισε να προσπαθείς.
Οι καρποί του Πραμπουπάντα πρέπει οπωσδήποτε να περιλαμβάνουν τα βιβλία του. Το πιο σημαντικό βιβλίο του Πραμπουπάντα είναι η Μπαγκαβάντ-Γκίτα όπως είναι. Αυτή είναι μια κεντρική ένδειξη για την απάτη που είναι η ISKCON. Η Μπαγκαβάντ-γκίτα («το τραγούδι του Θεού», μερικές φορές απλώς «η Γκίτα») ανέρχεται σε 700 στίχους μεταξύ των πάνω από μισό εκατομμύριο στίχων που περιέχονται στους θρησκευτικούς τόμους που αποτελούν την αρχαία βεδική θρησκευτική βιβλιοθήκη. Στην πραγματικότητα, θα μπορούσαμε ακόμη και να πούμε ότι δεν είναι μέρος αυτής της βιβλιοθήκης. Είναι ένα μικρό μέρος του τεράστιου έπους που είναι γνωστό ως Μαχαμπαράτα, το οποίο περιέχει περίπου 100.000 στίχους που περιγράφουν έναν μεγάλο πόλεμο που θα μπορούσε να περιγραφεί ως κάτι σαν τη συνέχεια μεταξύ του μυστικιστικού κοσμικού παρελθόντος και του παρόντος κόσμου που γνωρίζουμε. Στη Μαχαμπαράτα, μια επική μάχη λαμβάνει χώρα μεταξύ δύο μεγάλων φατριών, μια περιγραφή της οποίας θα παραλείψω και θα σας αφήσω να βρείτε κάπου μια καλή περίληψη. Η Μπαγκαβάντ-γκίτα είναι το όνομα που δίνεται σε μια μεμονωμένη συνομιλία που λαμβάνει χώρα μέσα σε αυτό το έπος.
Τα κύρια ινδουιστικά κείμενα ταξινομούνται ως Shruti (αυτό που ακούγεται). Η Μαχαμπαράτα ταξινομείται ως Σμρίτι (αυτό που θυμόμαστε). Η ανύψωση των κειμένων του Σμρίτι πάνω από το Σρούτι είναι κάτι σαν αιρετική αναταραχή του Ινδουισμού.
Δεν υπάρχει απολύτως κανείς στην κυβέρνηση που να καταλαβαίνει ότι η Γκίτα είναι κάτι πιο κοντινό από τον Γλάρο του Ιωνάθαν Λίβινγκστον παρά ένα κεντρικό πνευματικό κείμενο στον Ινδουισμό; Είναι αυτό κάτι σαν κλείσιμο του ματιού που καταλαβαίνουν οι περισσότερες ελίτ;
Λοιπόν, αυτή η αναταραχή οφείλεται εξ ολοκλήρου στους ολιγαρχικούς γκουρού (oligurus;) του σύγχρονου Gaudiya Vaishnava;
Όχι. Και αυτό με μπέρδεψε για λίγο, αλλά μετά από λίγο διάβασμα, πιστεύω ότι μπορώ να εξηγήσω τι συνέβη και γιατί οι παγκοσμιοποιητές μεταξύ των Ελευθεροτέκτονων το άρπαξαν.
Γύρω στο 800 π.Χ., ο Βεδικός φιλόσοφος Adi Shankara εξαίρεσε τη Γκίτα σε αυτό που θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ως μια πρώιμη ερμηνευτική άσκηση με τον τρόπο που οι καθηγητές λογοτεχνίας γράφουν εργασίες σχετικά με τις ερμηνείες τους για τον Σαίξπηρ για δημοσίευση σε περιοδικά. Συγκεκριμένα, ο Adi Shankara χρησιμοποίησε την gita για να υπερασπιστεί μια μη δυϊστική θεολογία. Τρεις αιώνες αργότερα, ένας άλλος φιλόσοφος Ramanuja αμφισβήτησε αυτή την ερμηνεία, πλαισιώνοντας το κείμενο ως αφοσίωση σε έναν προσωπικό Θεό. Δύο ακόμη αιώνες αργότερα, ένας άλλος στοχαστής, ο Madhvacharya, επέμεινε σε μια δυϊστική ερμηνεία του κειμένου. Και μόνο το γεγονός ότι οι μελετητές διαφωνούσαν ανά τους αιώνες για ένα κομμάτι κειμένου από ένα τεράστιο έπος οδήγησε στη μετάφραση της Γκίτα, χωρισμένη από τη μεγαλύτερη Μαχαμπαράτα, από τα σανσκριτικά στις τοπικές δημοτικές γλώσσες.
Αλλά αυτό το κείμενο δεν ήταν ποτέ κεντρικό στη Βεδική θρησκεία και το πραγματικό του νόημα έχει συζητηθεί τόσο πολύ που στη δίκη του δολοφόνου του Γκάντι, χρησιμοποιήθηκε τόσο από την εισαγγελία για να καταδικάσει το έγκλημα, όσο και από την υπεράσπιση για να το δικαιολογήσει! Το να ορκίζεσαι σε αυτό είναι κάτι σαν να εκφράζεις αφοσίωση στη θρησκευτική σοφιστεία.
Η Βρετανική Αυτοκρατορία άρχισε να μελετά τα βεδικά κείμενα όταν άρχισαν να καταλαμβάνουν την Ινδία, αναθέτοντας να γραφτούν μερικά που προηγουμένως ήταν απαγορευμένα και μεταφράζοντας τα όλα για μελέτη [από τους κοινωνικούς μηχανικούς]. Αυτό εξόργισε πολλούς Βραχμάνους και λίγοι θα συμμετείχαν στην άσκηση. Αυτή η στιγμή ήταν μέρος μιας ελεγχόμενης κατεδάφισης των πιο συνεχών γενεαλογιών της βεδικής θρησκείας, με δεσμούς που τονίστηκαν περαιτέρω από έναν συνδυασμό αναγκαστικών μεταναστεύσεων και οικονομικής αναταραχής. Όλα αυτά άνοιξαν το δρόμο για τη Βρετανική Αυτοκρατορία να επιβάλει ένα νέο θρησκευτικό μονοπάτι στην Ινδία.
Το 1785, ο Τσαρλς Γουίλκινς, συνιδρυτής της Ασιατικής Ένωσης και πιθανότατα Ελευθεροτέκτονας δεδομένου του κοινωνικού του κύκλου, μετέφρασε την Γκίτα στα αγγλικά. Μόλις μεταφράστηκε, η Γκίτα έγινε συζήτηση κοκτέιλ μεταξύ της δυτικής διανόησης. Υπερβατικοί γκουρού όπως ο Henry David Thoreau και ο Ralph Waldo Emerson έδωσαν ομιλίες γι' αυτό σε αμερικανικές στοές του Τεκτονισμού.
Παρά τη μελέτη και τη συζήτηση από δυτικούς ακαδημαϊκούς, η φιλοσοφική ασάφεια της Γκίτα παρέμεινε. Και τι μπορείτε να πετύχετε με ένα κείμενο που μπορεί να μάθει γρήγορα και να χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσει σχεδόν οποιαδήποτε φιλοσοφική στάση;
Ζητήστε από τον εκδότη της Βρετανικής Αυτοκρατορίας MacMillan να το παράγει μαζικά. Στη συνέχεια, αφήστε το στα χέρια κάθε ηγέτη λατρείας γκουρού. Εκεί είναι ένα όπλο ελέγχου της διάνοιας—ιδιαίτερα όταν εξυψώνεται σε υπέρτατη θεοκρατική θέση. Ο Alan Watts είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Θέλει το κοινό του να αφαιρέσει την έλλειψη διάκρισης μεταξύ ανθρώπων, άλλων ζώων, ακόμη και φυτών. Αυτή είναι μια έντονη υπεραπλούστευση των σχολίων των Ινδουιστών μελετητών σχετικά με τη θεϊκή φύση ή τις θεϊκές φύσεις διαφόρων μορφών και οι Βεδικοί μελετητές δεν θα χρησιμοποιούσαν τη Γκίτα για να διευθετήσουν αυτά τα ζητήματα.
Για την ιστορία, υποψιάζομαι ότι η Μαχαμπαράτα και το Έπος του Γκιλγκαμές μοιράζονται ένα κοινό νήμα: τη στιγμή που οι Γιαμνάγια των Ευρασιατικών Στεπών, οι πρώτοι άνθρωποι των αλόγων, εξέπληξαν τη σταθερή παγκόσμια τάξη των κυρίαρχων τάξεων, οδηγώντας τελικά σε μια σύγκρουση αρχαιολόγοι και γενετιστές μόλις αρχίζουν να επεξεργάζονται τις λεπτομέρειες. Γνωρίζουμε τώρα ότι η πρώτη γνωστή παρουσία των σανσκριτικών ήταν στις χεττιτικές πινακίδες (εκπαίδευση αλόγων) στην Ανατολία, με τη Μεσοποταμία μεταξύ αυτού του σημείου και της κοιλάδας του ποταμού Ινδού. Και τα δύο έπη περικλείουν δραματικούς μύθους για τις πλημμύρες και πλοία που κατασκευάστηκαν για να προστατεύσουν τη γνώση και τη ζωή από τα οποία θα μπορούσε να αποκατασταθεί ο πολιτισμός. Υπάρχουν σίγουρα μερικοί εκπληκτικοί παραλληλισμοί στην ιστορία που λέγεται στις παλαιότερες θρησκείες, αλλά δεν χρειάζεται να χτίσουμε λατρείες για να εκτιμήσουμε αυτό το γεγονός.
Η σύγκρουση της Μαχαμπαράτα μπορεί να διεξήχθη λιγότερο στο πεδίο της μάχης παρά μέσω οικονομικού και πνευματικού ανταγωνισμού. Αλλά hey, αυτό είναι απλώς μια υπόθεση. Είμαι απλά πρόθυμος να μάθω περισσότερα. Αυτοί οι Γιαμνάγια είναι πρόγονοι του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού της Νότιας Ασίας, που μετατράπηκε μέσω ενός πολιτισμού που παράγεται από ιρανική (Άρια) πρόσμιξη. Η παρουσία του Βίσνα στη Γκίτα ως ηνίοχος μιλά για τη σημασία του πώς το άλογο και ο τροχός μεταμόρφωσαν τον κόσμο κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης συνάντησης μεταξύ φυλών που αντιπροσωπεύουν μια νέα τάξη και μια παλιά τάξη.
Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η Γκίτα ανυψώθηκε σε κύρος πριν από την ISKCON και στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για να νομιμοποιήσει την ISKCON ως αρχαία θρησκεία που φέρει όλη τη σοφία που απαιτείται για να επιβιώσει στις δοκιμασίες του χρόνου. Είναι επίσης αλήθεια ότι η Γκίτα μοιάζει πολύ με την Τέχνη του Πολέμου στο ότι το αρχαίο κείμενο είναι αρκετά σύντομο, επομένως ένα βιβλίο περιέχει σε μεγάλο βαθμό σχόλια που είναι απλώς η γνώμη του συγγραφέα. Αυτό σημαίνει ότι ισχύουν τα πνευματικά δικαιώματα και μια ομάδα όπως η ISKCON μπορεί να μονοπωλήσει αυτήν την αγορά βιβλίων, η οποία αποφέρει δεκάδες εκατομμύρια δολάρια, ετησίως.
Ένα τελευταίο κομμάτι ασήμαντων στοιχείων σχετικά με το κίνημα Gaudiya Vaishnava είναι ότι έχει ένα είδος μασκότ φυτών. Ο Τουλάσι είναι ένας βασιλικός που σχετίζεται με τη θεά Λάκσμι, τη σύζυγο του Λόρδου Βισνού. Το Tulasi είναι η γήινη ενσάρκωση της Lakshmi. Το Tulasi είναι το avatar της Lakshmi, του θεϊκού θηλυκού.
Σημειώστε ότι υπάρχουν mainstream Vedic μελετητές (Smarta/Monists) και ουδέτεροι ακαδημαϊκοί που προσβάλλονται με την τεχνητά κατασκευασμένη θρησκεία ISKCON σε πολλά επίπεδα που περιλαμβάνουν μερικές από τις κοινές μου σκέψεις, αλλά και πολλές άλλες. Διασκεδαστικά, ο Σουάμι Πραμπουπάντα συχνά αντεπιτέθηκε ως επικριτές υποβαθμίζοντάς τους ως ψευδαισθήσεις ("Mayavadi"), ολόκληρα τα θρησκευτικά τους συστήματα ως "ανόητη φιλοσοφία" και "πνευματική αυτοκτονία". Ήταν όλα ένα master class στο DARVO.
Για όσους δυσκολεύονται να δικαιολογήσουν αυτή την ιστορία με γενιές προπαγάνδας που τέθηκαν σε εφαρμογή για να κάνουν τις πιο εκφυλισμένες, μυστικιστικές, κλασματικές μορφές της ανατολικής θρησκείας εύγευστες στον κόσμο, καταλάβετε ότι ένα μεγάλο μέρος των πιο μορφωμένων κοινοτήτων της Ινδίας είναι έκπληκτες με το κίνημα του Χάρε Κρίσνα. Η φάρσα με το κίνημα του Χάρε Κρίσνα είναι ένα αγαπημένο φίμωτρο των Ινδών κωμικών. Γιατί φυσικά και είναι, και η κωμωδία είναι το καλύτερο εργαλείο για να ξετυλίξεις την ενοχλητική πλευρά των περισσότερων πραγμάτων.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.......
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
