Απομυθοποίηση της σωματιδιακής φυσικής.

Λάζαρος Λύκος

 Ο Ήλιος παράγει κύματα ενέργειας, όχι σωματίδια. Ένα «φωτόνιο» δεν έχει αποδειχθεί ποτέ. Εάν ο Ήλιος έστελνε σωματίδια θερμότητας, αντί για κύματα, δεν θα μπορούσαν να περάσουν, ακόμη και από τα πιο λεπτά εμπόδια, για να μεταφέρουν τη θερμότητα. Ακριβώς όπως ο ήχος του μπούμερανγκ ενός αυτοκινήτου από μίλια μακριά μπορεί να ακουστεί στο σπίτι σας κλειστό ερμητικά μια χειμωνιάτικη νύχτα, καθώς τα ηχητικά «κύματα» περνούν μέσα από τοίχους, έτσι και τα κύματα καύσωνα από τον Ήλιο περνούν μέσα από τοίχους.

Για να σχεδιάσει η Cabal τη μεγαλύτερη απάτη όλων των εποχών, χρειάζεται να πιστέψουμε σε αόρατα σωματίδια, με φαινομενικά μαγικές δυνάμεις που καταστρέφουν τον κόσμο, τα οποία υπάρχουν σε ένα μυστηριώδες μέρος που ονομάζεται Quantum.
Ένα κεντρικό δόγμα της κβαντικής φυσικής είναι ότι η ενέργεια έρχεται σε αδιαίρετα πακέτα που ονομάζονται κβάντα. Ποτέ δεν αποδείχθηκε ότι υπάρχει.

Το βραβείο Νόμπελ ήταν ο μηχανισμός διάσωσης που επινοήθηκε για να προσθέσει μια επιστημονική απόχρωση στην υπόθεση που ενώθηκε για να σχηματίσει τη θεωρία. Φαίνεται ότι οι επιστήμονες που μπορούσαν να αποκρύψουν τα γεγονότα με τον καλύτερο τρόπο, κέρδισαν την αναγνώριση από την ίδια φατρία που διέδιδε το τέχνασμα. Όλο αυτό το διάστημα, προσθέτοντας συναίνεση, όχι γεγονότα, στους ισχυρισμούς τους.

Ο Max Planck ήταν ο άνθρωπός τους για να ξεκινήσει αυτή τη φάρσα το 1900.
Πρότεινε την έννοια της «κβαντοποίησης της ενέργειας», εισάγοντας την ιδέα των ενεργειακών κβάντων στην ακτινοβολία μέλανος σώματος.

Το "Quanta" είναι πληθυντικός στα λατινικά για το "πόσο". Η «ακτινοβολία μέλανος σώματος» είναι μια περιττή φράση για να προσθέσει μια επιστημονική ονοματολογία σε μια θεωρία προσποίησης. Σημαίνει πόσο φως θα αναπηδήσει (ακτινοβολεί) από κάτι βαμμένο μαύρο.
Τα «κβάντα», θεωρείται ότι είναι, «μικρά πακέτα ενέργειας». Ποτέ δεν επιδείχθηκε.

Στη συνέχεια, η Cabal επέλεξε έναν ανίδεο απλοϊκό από την ενδογαμική τους τάξη, για να βγει μπροστά, όπως είχαν κάνει με τον Carnegie και τον Rockefeller, ως δράστη. Ένας χαμηλού επιπέδου κλέφτης διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, ένας υπάλληλος από την Ελβετία, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, θα έπαιρνε τα εύσημα/ευθύνη, για τη «Θεωρία της Σχετικότητας».

Αυτοί οι επιστήμονες νόμιζαν ότι ήταν φάρσα:

Ακόμη και όπως διακήρυξε δημόσια το 1921 το «Εκατό συγγραφείς εναντίον του Αϊνστάιν».
«Λυπούμαστε βαθύτατα για την παραπλανητική κοινή γνώμη ότι η θεωρία της σχετικότητας
είναι η λύση στο αίνιγμα του κόσμου και επαινείται,
κρατώντας κρυφό το γεγονός ότι πολλοί αξιοσέβαστοι μελετητές και
ερευνητές έχουν περιγράψει τη θεωρία ως μια αναπόδεικτη υπόθεση,
αλλά στην πραγματικότητα ως θεμελιωδώς λανθασμένη και λογικά ανέφικτη,
και την απορρίπτουν ως μυθοπλασία».

Υπογεγραμμένο από πολλούς από τους μεγαλύτερους φυσικούς της εποχής.

Με αυτό το θεμελιώδες ψέμα, μερικές οικογένειες μπορούν να θερίσουν τον κόσμο
για πάντα.

Οι πλούσιες, αρχαίες οικογένειες που κυβερνούν τον πλανήτη χρησιμοποιούν αυτές τις αναπόδεικτες θεωρίες,
έτσι, η ανθρωπότητα δεν μπορεί ποτέ να εφεύρει τον τρόπο μας να ξεφύγουμε από τη σκλαβιά.

Έχουν κατασκευάσει την άγνοια και το χάος ως οπλισμένη δύναμη για να διατηρήσουν
τον πλούσιο τρόπο ζωής τους, όπως έκαναν πάντα.

Ακολουθεί μια λίστα με προτεραιότητα των βασικών κομπογιαννιτών που ανυψώθηκαν σε μυθικό καθεστώς με τη χρήση του βραβείου Νόμπελ που εφηύραν από την Cabal, για να προσθέσουν μια επιστημονική απόχρωση στις πληροφορίες που διαδίδονται.

Max Planck (1900) – Βραβείο Νόμπελ – Mason
Πρότεινε την έννοια της κβάντωσης της ενέργειας, εισάγοντας την ιδέα των ενεργειακών κβάντων στην ακτινοβολία του μέλανος σώματος. Τα «κβάντα», θεωρείται ότι είναι, «μικρά πακέτα ενέργειας», που ποτέ δεν αποδείχθηκε.

Άλμπερτ Αϊνστάιν (1903) - Βραβείο Νόμπελ το 1921 – «για τις υπηρεσίες του στη Θεωρητική Φυσική». (Μια νέα κατηγορία.)

Niels Bohr (1913) - Βραβείο Νόμπελ - Mason - Ανέπτυξε το μοντέλο Bohr του ατόμου, ενσωματώνοντας κβαντισμένα επίπεδα ενέργειας για ηλεκτρόνια. Ποτέ δεν επιδείχθηκε.

Louis de Broglie (1924) - Βραβείο Νόμπελ Εισήγαγε την έννοια της δυαδικότητας κύματος-σωματιδίου, υποδηλώνοντας ότι τα σωματίδια, τα ηλεκτρόνια, έχουν κυματοειδείς ιδιότητες. Έτσι, στην ουσία, ένα «σωματίδιο» σερφάρει σε ένα «Πιλοτικό»- κύμα.

Erwin Schrödinger (1926) Βραβείο Νόμπελ - Διατύπωσε την εξίσωση Schrödinger, η οποία περιγράφει πώς αλλάζει η κβαντική κατάσταση ενός φυσικού συστήματος με την πάροδο του χρόνου. Ποτέ δεν επιδείχθηκε.

Κάθε ένας από αυτούς τους ανθρώπους, ένας Τέκτονας ή απλώς ένας άπληστος καιροσκόπος, ανέβηκε στον Τύπο στο επίπεδο της ιδιοφυΐας και των μεγάλων ανδρών της επιστήμης για να πουλήσει την ανόητη ιδέα ενός μαγικού βασιλείου όπου τα πράγματα μπορούν να είναι σε δύο μέρη ταυτόχρονα, το φως έχει μια «ταχύτητα» και ο Ήλιος στέλνει απειροελάχιστα μικρά πακέτα ενέργειας που ονομάζονται «κβαντικά» σε μια μαθηματική κατασκευή που ονομάζεται «κβαντική».

Γιατί το ψέμα;

Έτσι, το Στέμμα, μια ιδιωτική εταιρεία που ανήκει στις αρχαίες τραπεζικές οικογένειες, μπορεί να συνεχίσει να κλέβει χρήματα από την υπόλοιπη ανθρωπότητα για πάντα.

Πρέπει να θαυμάσετε την ικανότητά τους να κατασκευάζουν φανταστικές ιδέες από ολόκληρο ύφασμα και μετά να πουλάνε αυτές τις γελοίες κατασκευές ως πραγματικότητα.

ΦΆΡΣΑ 1. Το Σχέδιο Μανχάταν. Καμία δαπάνη δεν μπορούσε να αρνηθεί για να «νικήσει τους Ρώσους» για την κατασκευή μιας νέας παγκόσμιας βόμβας.

ΦΆΡΣΑ 2. Η «κούρσα εξοπλισμών». Τρισεκατομμύρια δαπανήθηκαν για την κατασκευή διηπειρωτικών πυραύλων για την παράδοση των νέων θαυματουργών όπλων.

ΦΆΡΣΑ 3. C E R N - Για να βρούμε τα «θεμελιώδη» σωματίδια του σύμπαντος, τα «μαγικά» δομικά στοιχεία της ύλης. Κανένα κόστος δεν είναι υπερβολικό για να βρείτε τα «Θεμελιώδη Σωματίδια».

Η έννοια των εξωτικών σωματιδίων όπως τα μποζόνια που έχουν «ακέραιο σπιν» και ζουν σε ένα μυστηριώδες μέρος που ονομάζεται «το Κβαντικό», είναι 100% σοφιστεία. ( ταύροι**t)

Κανένας ακαδημαϊκός δεν θα τολμήσει να απαντήσει στις καυτές ερωτήσεις μου. Δεν μπορούν, αφού πληρώνονται για να διαδίδουν την αφήγηση των ιδρυτών των σχολείων τους.

Έτσι, πάλι, αναγκάστηκα να συμβουλευτώ το λογισμικό κατασκοπείας τεχνητής νοημοσύνης,GPT-40
mini.

Οι ερωτήσεις μου είναι με έντονους χαρακτήρες.

Ποιος σκέφτηκε την έννοια των μποζονίων στη φυσική; (δεν πρέπει να συγχέεται με του Bozo)

GPT-4o μίνι

Η έννοια των μποζονίων στη φυσική αναπτύχθηκε από το έργο του Satyendra Nath Bose, ενός Ινδού φυσικού. Ο οποίος προτάθηκε πολλές φορές για το βραβείο Νόμπελ.

Τελείωσα τη συζήτησή μου εδώ.

Η Χιροσίμα μετά τη «Βόμβα»

Αυτή είναι μια φωτογραφία που τραβήχτηκε από έναν Αμερικανό πιλότο πάνω από τη Χιροσίμα, του οποίου η δουλειά ήταν να τεκμηριώσει τον έναν μεγάλο κρατήρα που υποτίθεται ότι βρισκόταν στη θέση της πρώτης ατομικής βόμβας. Αντ 'αυτού, έχουμε πολλούς συμβατικούς κρατήρες βομβών βενζίνης. Ο άνθρωπος που τράβηξε αυτή τη φωτογραφία καταστράφηκε η καριέρα του αφού δεν έλεγε ψέματα στο κοινό.

Στις 7 Μαΐου 1945, στρατιώτες και τεχνικοί στοίβαξαν
λίγο περισσότερους από 100 τόνους ισχυρών εκρηκτικών σε
μια πλατφόρμα 20 ποδιών στην τοποθεσία Trinity.
Αποκαλώντας το «έλεγχο βαθμονόμησης και διαδικασιών», για να κρύψει τη φάρσα.

Συμπέρασμα

Έτσι, τα «κβάντα», τα «ενεργειακά πακέτα», στη θεωρία του Planck, δεν υπάρχουν στην πραγματική ύλη.
Η θεωρία του καταρρέει όταν προσπαθεί να δώσει «φυσικές ιδιότητες», σε ένα κύμα φωτός.

Σύμφωνα με τον Ken Wheeler, το φως είναι «μαγνητισμός χωρίς δοχείο».
Άρα, η «ταχύτητα του φωτός» δεν μπορεί να υπάρξει. Το φως είναι άμεσο και πάντα. Επίσης, κανένα κβάντο.

Το Quantum είναι μια περίτεχνη «ΘΕΩΡΙΑ» που κάθε άνθρωπος μπορεί εύκολα να αισθανθεί
ότι δεν υπάρχει παρά τα εκατό χρόνια αχαλίνωτων εικασιών.

Το αληθινό αόρατο βασίλειο είναι ο ΜΕΓΑΛΑΤΙΣΜΟΣ. Μπορείτε να νιώσετε τη δύναμη αυτού του αόρατου σύμπαντος μέσα σας.

Ο Wheeler διόρθωσε το αρχείο. Το φως είναι εύκολο, πάλι, είναι άμεσο και πάντα. Ας το ονομάσουμε, «Νόμος του Wheeler».

Αντικατέστησα το «κβαντικό», με το αληθινό αόρατο φάσμα, τον ΜΑΓΝΑΤΙΣΜΟ.
Μπορούμε εύκολα να δούμε και να αποδείξουμε, αντικαθιστώντας τη «ΘΕΩΡΙΑ» της Σωματιδιακής Φυσικής,
που δεν έχει ακόμη αποδειχθεί μετά από 126 χρόνια, με το παράδειγμα Wheeler/Cothran.
Πήρε το όνομά του από τον πατέρα μου, Boyd Cothran.

Όλες οι άρχουσες οικογένειες παραμένουν στην εξουσία για χιλιετίες χρησιμοποιώντας εξαπάτηση.
Πρώτα έχτισαν πανεπιστήμια και μετά πλήρωσαν έναν πυρήνα καθηγητών για να
συμφωνήσουν με τα ευρήματα του άλλου για να οικοδομήσουν συναίνεση.
Συναίνεση, όχι γεγονότα που κερδήθηκαν με κόπο.
Όποιος δεν συμφωνεί, διώχνεται από την ηγεσία.
Στη συνέχεια, η επαγγελματική "συναίνεση", μπορεί να χρησιμοποιηθεί
για να ξεκινήσει μια έγκυρη απάντηση.

Λοιπόν: Τυμπανοκρουσίες παρακαλώ....

Δίνω στον κόσμο αυτό το δώρο.

Η εξίσωση του Πάσχα:
Ας d_ee
= απόσταση από το πασχαλινό αυγό
d_eb = απόσταση από το πασχαλινό καλάθι
d_e = απόσταση από το πασχαλινό λαγουδάκι μέχρι την περιοχή
γιορτής t = χρόνος που αφιερώνεται στην αναζήτηση αυγών
Το «Πασχαλινό λαγουδάκι» μπορεί να οριστεί ως:
«Πασχαλινό λαγουδάκι»=k×d_ee×d_eb×d_e×t
Όπου k είναι μια σταθερά αναλογικότητας που μπορεί να αντιπροσωπεύει τον παράγοντα ενθουσιασμού ή χαράς του εορτασμού του Πάσχα.

Λύκος Λάζαρος (2026)

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Οι πραγματικές αιτίες του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου

Για χρόνια, οι δυτικοί ηγέτες, αρνούμενοι να αναγνωρίσουν την απώλεια της εξουσίας τους, καταφεύγουν συνεχώς σε παραποίηση και ψέματα στη διεθνή σκηνή. Χάνουν σιγά-σιγά την επιρροή τους, αλλά, με το να προσποιούνται, δημιουργούν τις συνθήκες για την έναρξη ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτή η σύγκρουση δεν θα ξεσπάσει κατά λάθος ή τυχαία. Θα είναι το αποτέλεσμα της επιμονής αυτών των ηγετών.

Του Τιερί Μεϊσάν

«Ο πόλεμος είναι καρπός της εξαχρείωσης των ανθρώπων, είναι μια σπασμωδική και βίαιη ασθένεια του πολιτικού σώματος» (απόσπασμα από την Εγκυκλοπαίδεια του Ντενί Ντιντερό)

Όλοι γνωρίζουμε ότι, αν και οι πόλεμοι ξεκινούν όταν συμβαίνει κάτι συγκεκριμένο, οι βαθύτερες αιτίες τους δεν είναι ακριβώς τα γεγονότα που τους εξαπολύουν. Αυτές είναι γενικά εδαφικές συγκρούσεις ή συγκρούσεις επιρροής.

Σήμερα, ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα μπορούσε να εξαπολυθεί ως αποτέλεσμα μιας απλής αψιμαχίας στην Ουκρανία ή στη Μέση Ανατολή, αλλά η πραγματική του αιτία θα είναι η αντιπαράθεση μεταξύ δύο διαφορετικών οραμάτων για το πώς πρέπει να είναι η παγκόσμια τάξη: από τη μία πλευρά, η συντριπτική πλειοψηφία των κρατών, συγκεντρωμένων γύρω από τη Ρωσία και την Κίνα, θέλουν να σεβαστούν το διεθνές δίκαιο, ενώ, από την άλλη, η «πολιτική Δύση», αποφασισμένη να μην χάσει ό,τι κέρδισε συντρίβοντας τους λαούς του Νότου, προτιμά τους «κανόνες» που η ίδια επινοεί στο G7.

Έχουν περάσει 8 χρόνια από τότε που ο Σεργκέι Λαβρόφ, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, αποκάλυψε αυτήν την κατάσταση. Και εδώ και 8 χρόνια η «πολιτική Δύση» διατηρεί τη θέση της.

Στις 28 Σεπτεμβρίου 2018, από το βήμα της 73ης Συνόδου της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών [1](#), ο Λαβρόφ έκανε την εξής παρατήρηση:

«Όλοι γινόμαστε μάρτυρες μιας σύγκρουσης δύο αντίθετων τάσεων. Από τη μία πλευρά, βλέπουμε την ενίσχυση των πολυκεντρικών αρχών της παγκόσμιας τάξης, τη συνεχή ανάπτυξη νέων κέντρων οικονομικής ανάπτυξης, τη φιλοδοξία των λαών να διατηρήσουν την κυριαρχία τους και να επιλέξουν μοντέλα ανάπτυξης που συνάδουν με την εθνική, πολιτιστική και θρησκευτική τους ταυτότητα. Από την άλλη πλευρά, βλέπουμε την επιθυμία πολλών δυτικών κρατών να διατηρήσουν την αυτοαποκαλούμενη ιδιότητά τους ως «παγκόσμιοι ηγέτες» και να επιβραδύνουν την αντικειμενική μη αναστρέψιμη διαδικασία εγκαθίδρυσης της πολυπολικότητας».

Και, ο Λαβρόφ συνέχισε:

«Παρατηρούμε την επίθεση του πολεμοκάπηλου ρεβιζιονισμού ενάντια στο σύγχρονο διεθνές δίκαιο. Έχουν εξαπολυθεί επιθέσεις κατά των θεμελιωδών αρχών της διευθέτησης της Μέσης Ανατολής, κατά του Κοινού Ολοκληρωμένου Σχεδίου Δράσης για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, κατά των δεσμεύσεων που έχουν αναληφθεί στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, κατά της πολυμερούς συμφωνίας για το κλίμα και πολλά άλλα».

Αργότερα επεσήμανε:

«Είναι χαρακτηριστικό ότι οι επιθετικές επιθέσεις σε ιδρύματα πληροφοριών συνοδεύονται από προσπάθειες «ιδιωτικοποίησης» των δομών της γραμματείας [του ΟΗΕ](#) και να τους παραχωρηθούν τα ίδια δικαιώματα με τους διακυβερνητικούς φορείς με την ελπίδα ότι θα μπορέσουν να χειραγωγηθούν αργότερα».

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι κάποιοι θα μπορέσουν να προσκολληθούν στα αδικαιολόγητα προνόμιά τους μέχρι του σημείου να προκαλέσουν καταστροφή. Αλλά αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα.

Το 2018, μετά τη μονομερή αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από τη συμφωνία για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα (JCPoA), τρεις πρώην ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες – η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο (το λεγόμενο E3) – προσπάθησαν αρχικά να αντισταθμίσουν την αποχώρηση της Ουάσιγκτον, αλλά στη συνέχεια, μη μπορώντας να παραβιάσουν τους κανόνες του Αμερικανού κυρίου τους, ισχυρίστηκαν ότι οι κυρώσεις κατά του Ιράν εξακολουθούσαν να ισχύουν.

Ωστόσο, αυτές οι ίδιες χώρες είχαν περάσει το ψήφισμα 2231 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ [2](#) που τερμάτισε τις κυρώσεις.

Ξεκίνησε μια μακρά περίοδος κατά την οποία η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο (το προαναφερθέν E3), επιδεικνύοντας συνεχή κακή πίστη, προσπάθησαν σε πολλές περιπτώσεις να επαναφέρουν τις κυρώσεις κατά του Ιράν πριν από την υπογραφή του JCPoA. Αυτές οι τρεις χώρες ισχυρίστηκαν ότι θα μπορούσαν να αντιστρέψουν την άρση των κυρώσεων επειδή το Ιράν δεν τηρούσε πλέον τις δεσμεύσεις του, αλλά αγνόησαν το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν οι πρώτες που παραβίασαν τις δεσμεύσεις τους.

Εντάθηκαν οι ανταλλαγές επιστολών μεταξύ των διαφόρων διαπραγματευτών του ΚΟΣΔ. Αλλά η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν αναγνώρισαν ποτέ, όπως επεσήμαναν η Κίνα και η Ρωσία, ότι αυτή η συνθήκη δεν επιτρέπει την ανατροπή της άρσης των κυρώσεων χωρίς προηγούμενη ανάλυση της παραβίασης των δεσμεύσεων που ανέλαβαν οι ΗΠΑ.

Αυτή είναι η πραγματική καρδιά του προβλήματος: η «πολιτική Δύση» αρνείται να αναγνωρίσει τα λάθη της και προσπαθεί να διατηρήσει τις καταστάσεις που της προσέδιδαν κυριαρχία, πλεονεκτήματα ή προνόμια έναντι του υπόλοιπου κόσμου.

Στις 19 Σεπτεμβρίου 2025, γνωρίζοντας ότι δεν μπορούσαν να εφαρμόσουν μόνες τους τις περίφημες «κυρώσεις», η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο ζήτησαν από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να τις επαναφέρει. Η Κίνα και η Ρωσία αντιτάχθηκαν, καταφεύγοντας σε βέτο, και πρότειναν την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για το JCPoA, η οποία απορρίφθηκε.

Οι τρεις πρώην ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες επέλεξαν στη συνέχεια να διαφθείρουν τους διεθνείς αξιωματούχους του ΟΗΕ. Η τελευταία δημοσίευσε δύο ψευδή πρακτικά της συνεδρίασης του Συμβουλίου Ασφαλείας, για να φανεί ότι η απόρριψη της πρότασης της Ρωσίας και της Κίνας για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων του ΚΟΣΔ ήταν αρκετή για την επαναφορά των κυρώσεων [3](#).

Ακόμη χειρότερα, σε αντίθεση με τη γνώμη του Συμβουλίου Ασφαλείας, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ εξέδωσε οδηγίες για την επαναφορά των κυρώσεων κατά του Ιράν [4](#).

Η ακολουθία που μόλις περιγράψαμε επιβεβαιώνει αυτό που ο Σεργκέι Λαβρόφ είχε ήδη επισημάνει, το 2018, ως «ιδιωτικοποίηση» των Ηνωμένων Εθνών.

Όμως, το θέμα δεν σταμάτησε εκεί. Το Ηνωμένο Βασίλειο επανέφερε τις «κυρώσεις» κατά του Ιράν τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους και οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν το ίδιο στα τέλη Μαρτίου. Ο Τύπος απέδωσε λανθασμένα αυτές τις αποφάσεις στη συγκυρία του τρέχοντος πολέμου κατά του Ιράν, αλλά στην πραγματικότητα οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν αυτό που δεν τόλμησαν να κάνουν όταν αποχώρησαν μονομερώς από το JCPoA.

Σε αυτό το σημείο της καταμέτρησης, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι, στο διεθνές δίκαιο, ο όρος «κύρωση» χρησιμοποιείται μόνο όταν πρόκειται για απόφαση που λαμβάνεται από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μετά από μια αντιφατική συζήτηση. Επομένως, αυτό που έχει υιοθετηθεί κατά του Ιράν δεν είναι «κυρώσεις» αλλά «μονομερή καταναγκαστικά μέτρα», που δεν έχουν εγκριθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας, που λαμβάνονται από ένα ή περισσότερα κράτη ειδικότερα, κατά παράβαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Στις 22 Μαΐου του τρέχοντος έτους, ο Γερμανός πρόεδρος Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ χαρακτήρισε τον ισραηλινο-αμερικανικό πόλεμο κατά του Ιράν «αποφευκτέο». Εξέφρασε επίσης τη λύπη του για τη μονομερή αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το ΚΟΣΔ. «Θα ήταν προτιμότερο να διατηρηθεί αυτή η συμφωνία. Οι συνέπειες που βλέπουμε σήμερα δεν θα είχαν συμβεί», παρατήρησε ο Σταϊνμάγερ, πριν καταλήξει: «Αυτός ο πόλεμος είναι άχρηστος».

Ο Γερμανός πρόεδρος Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ έδειξε έτσι ότι έχει επίγνωση της ευθύνης της Γερμανίας, της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου σε αυτόν τον νέο «πόλεμο του Κόλπου». Ταυτόχρονα όμως δείχνει το αίσθημα ανωτερότητας που χαρακτηρίζει τους δυτικούς ηγέτες καθώς χαρακτηρίζει αυτόν τον πόλεμο ως «αποφευκτέο» και «άχρηστο», δύο επίθετα που δεν έχουν θέση στο διεθνές δίκαιο.

Πριν από τρεις εβδομάδες, στις 17 Σεπτεμβρίου, η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο συγκάλεσαν συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για τη «μη διάδοση» και προσπάθησαν ξανά να επαναφέρουν τις κυρώσεις κατά του Ιράν, μια προσπάθεια που προσέκρουσε στα βέτο της Ρωσίας και της Κίνας [5](#). Ο δυτικός Τύπος δεν ανέφερε καν αυτή τη συνάντηση... Γιατί θα έπρεπε να αναγνωρίσει την κακή πίστη των κυβερνήσεων που το συγκάλεσαν.

Η πλαστογραφία εγγράφων, τα κραυγαλέα ψέματα και η προσπάθεια να κρύψουν τα δικά τους λάθη είναι συμπεριφορές που καθιστούν δυνατό τον πόλεμο.

Αφού είδαν ότι δεν σημειώνουν πρόοδο στον ΟΗΕ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι υποτελείς τους στην Ε3 (Γερμανία, Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο) προσπαθούν τώρα να παρακάμψουν αυτόν τον Οργανισμό. Για να το κάνουν αυτό, έχουν ανακαλύψει την Πρωτοβουλία Ασφάλειας Διάδοσης (PSI), ένα δίκτυο κρατών που δημιουργήθηκε το 2003 από τον τότε Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους, ακολουθώντας τη συμβουλή του Τζον Μπόλτον [6](#). Αυτό το δίκτυο κατάφερε να κάνει περίπου 40 κράτη -συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, φυσικά- να υπογράψουν μια παράλογη δήλωση [7](#), λέγοντας ότι το Ιράν δεν τηρεί τις δεσμεύσεις του στο JCPoA -για να μην αναφέρουμε ότι αυτές οι δεσμεύσεις έπαψαν να υπάρχουν όταν οι ΗΠΑ αποχώρησαν μονομερώς από αυτή τη συμφωνία- και υποστηρίζοντας ότι αυτό δικαιολογεί την «Επιχείρηση» Οικονομικός Παρίας της Ουάσιγκτον κατά του Ιράν.

Με αυτή την «επιχείρηση», το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ προσπαθεί να λιμοκτονήσει τον ιρανικό λαό σε υποταγή. Η Κίνα και η Ρωσία έχουν ήδη γνωστοποιήσει την απόρριψή τους για αυτόν τον ελιγμό, αλλά οι υπογράφοντες τη δήλωση ανακοινώνουν ότι προσχωρούν σε αυτόν.

Είναι αλήθεια ότι μόνο το ένα τρίτο περίπου του συνολικού αριθμού των κρατών προς τα οποία απευθύνεται η αίτηση υπέγραψαν αυτό το κείμενο... Αλλά αυτό είναι αρκετό για να πυροδοτήσει έναν πόλεμο.

Για πρώτη φορά σε ένα τέτοιο κείμενο, οι συγγραφείς επιβεβαιώνουν, με τη μέγιστη σοβαρότητα στον κόσμο, την «προσήλωσή τους στο σώμα του διεθνούς δικαίου και στα σχετικά πλαίσια, συμπεριλαμβανομένων των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας». Με άλλα λόγια, οι υπογράφοντες επικαλούνται το ψήφισμα 2231 και τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας που πραγματοποιήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου για να κάνουν το αντίθετο από αυτό που είχε αποφασιστεί συλλογικά.

Επειδή οι κυβερνώντες αυτών των χωρών γνωρίζουν ότι παίζουν με τη φωτιά, αυτό το κείμενο δεν εμφανίζεται στις επίσημες ιστοσελίδες. Για να το δείτε, πρέπει να μεταβείτε στον ιστότοπο της Πρωτοβουλίας Ασφάλειας Διάδοσης (PSI).

Με τη διαστρέβλωση των γεγονότων, την παραποίηση εγγράφων και τα ψέματα και τις απειλές, οι δυτικές κυβερνήσεις θα εξαπολύσουν τελικά τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος θα μας παρασύρει όλους κάτω.

Πηγή    Τιερί Μεϊσάν. Οι πραγματικές αιτίες του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου. Δίκτυο Βολταίρος. 6 Οκτωβρίου 2026.

 **Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Η Σύγχρονη Γαλλική Επανάσταση Εκθέτοντας μια ιστορία που δεν θα καλύψει το mainstream

 

Τζόρνταν Νάταλ

Υπάρχουν γεγονότα που εκτυλίσσονται αυτή τη στιγμή, που αναδιαμορφώνουν τα έθνη μπροστά στα μάτια μας, και όμως μετά βίας θα τα ακούσεις να λέγονται.

Διδασκόμαστε ότι οι επαναστάσεις ανήκουν στην ιστορία, στα σκονισμένα βιβλία και στους αιώνες που έχουν περάσει προ πολλού. Μας λένε ότι μια τέτοια αναταραχή δεν μπορεί να συμβεί στην εποχή μας, στον υποτιθέμενο πολιτισμένο κόσμο μας.

Αλλά η αλήθεια ανεβαίνει, και ανεβαίνει στους δρόμους.

Αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία αυτή τη στιγμή δεν είναι μια παροδική αναταραχή.

Είναι ο ήχος ενός λαού που έχει ωθηθεί πέρα από την αντοχή, και αποκρύπτεται από εσάς, αποσιωπημένος, πλαισιωμένος ως αταξία και όχι ως αυτό που πραγματικά είναι:

την κραυγή εκείνων που δεν έχουν τίποτα να χάσουν

Ξεκίνησε αρκετά απλά.

Στις 21 Σεπτεμβρίου του τρέχοντος έτους, στα ξεχασμένα προάστια του Παρισιού, οι φοιτητές αρνήθηκαν να πάνε στην τάξη. Δεν έφυγαν από αργία, αλλά από ανάγκη:

Τα σχολεία τους κατέρρεαν

Κτίρια μολυσμένα από αρουραίους, οροφές που ρίχνουν συντρίμμια, αίθουσες διδασκαλίας επικίνδυνα υπερπλήρεις, δάσκαλοι που δεν αντικαθίστανται ποτέ όταν αρρωσταίνουν, συνθήκες που κανένα παιδί δεν πρέπει ποτέ να κληθεί να υπομείνει.

Αυτό που ξεκίνησε σε μια περιοχή εξαπλώθηκε σε όλη τη χώρα, έως ότου σχεδόν 2.000 λύκεια έμειναν αποκλεισμένα ή άδεια.

Δεκάδες χιλιάδες νέοι, και οι εργαζόμενοι που στέκονται στο πλευρό τους, διαδήλωσαν σε πόλεις από τη Μασσαλία μέχρι το Στρασβούργο, από τη Νάντη μέχρι τη Λυών.

Και μετά ήρθε η καταστολή.

Περισσότεροι από 6.100 άνθρωποι έχουν συλληφθεί, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν είναι ακόμη ενήλικες.

Αντιμετωπίστηκαν με ρόπαλα, δακρυγόνα, κανόνια νερού και σφαίρες από καουτσούκ.

Ένα 15χρονο αγόρι στην πόλη Λανς έχασε το χέρι του όταν μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης της αστυνομίας εξερράγη εκεί που στεκόταν.

Ένας άλλος διαδηλωτής έχασε ένα μάτι.

Σύμφωνα με επίσημη καταμέτρηση, τουλάχιστον 190 μαθητές έχουν τραυματιστεί, μαζί με 78 μέλη του διδακτικού προσωπικού. 24 σχολεία έχουν δεχθεί επίθεση ή έχουν καταστραφεί και 715 αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί, αν και είναι η βία του κράτους που βαραίνει περισσότερο εδώ.

Η Διεθνής Αμνηστία έχει ενωθεί με εκείνους που καταδικάζουν τη χρήση τέτοιας βίας κατά ανηλίκων, ωστόσο οι αρχές αρνούνται την αδικοπραγία, υποστηρίζοντας ότι η αντίδρασή τους ήταν αναλογική, ακόμη και όταν μιλούν για ταραχές για να τα δικαιολογήσουν όλα.

Άκου τις φωνές που θα φιμώσουν, περίεργο μυαλό.

Η Claire Vigneau, της Γαλλικής Φοιτητικής Ένωσης, αναφέρει από τη Ρεν όπου η αστυνομία κυνηγά νέους στους δρόμους με γκαζάκια και κανόνια νερού.

Η Alys Rowlands, μιλώντας από τη Λιλ, λέει ξεκάθαρα αυτό που νιώθουν τόσοι πολλοί:

«Η αληθινή βία είναι η βία του κράτους που αντιμετωπίζουμε όλη μέρα, κάθε μέρα... Το να μην έχεις χρήματα, να δυσκολεύεσαι να τελειώσεις τον μήνα, να έχεις όλο και λιγότερη βοήθεια από το κράτος, να πρέπει να επιλέξεις ανάμεσα στο φαγητό και να ανάψεις τη θέρμανση κατά τη διάρκεια του χειμώνα."

Αυτά δεν είναι λόγια ταραχοποιών, είναι λόγια ανθρώπων που έχουν εγκαταλειφθεί.

Η κυβέρνηση το αποκαλεί αναταραχή. κατηγορούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης. ισχυρίζονται ότι γίνεται εκμετάλλευση.

Αλλά η αλήθεια είναι γραμμένη στους αριθμούς.

Οι δαπάνες για την εκπαίδευση έχουν σταματήσει, ακόμη και μειωθεί, ενώ το χρέος της χώρας ανεβαίνει και οι προϋπολογισμοί περικόπτονται.

Απαιτούνται 54 δισεκατομμύρια ευρώ σε εξοικονόμηση και η πρώτη θυσία είναι πάντα η πιο ευάλωτη:

Οι μισθοί πάγωσαν, οι υπηρεσίες περικόπηκαν, η υποστήριξη αποσύρθηκε

Οι γονείς έχουν αρχίσει να στέκονται ανάμεσα στα παιδιά τους και την αστυνομία, βλέποντας ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται για τάξη:

πρόκειται για καταστολή

Γνωρίζουν, όπως πρέπει να γνωρίζουμε, ότι όταν ένα σύστημα φοβάται τους δικούς του αρκετά νέους για να τους αντιμετωπίσει με χειροβομβίδες στο δρόμο, κάτι έχει ήδη σπάσει ανεπανόρθωτα.

Αυτό δεν συμβαίνει μεμονωμένα, περίεργο μυαλό.

Αυτό που βλέπουμε στη Γαλλία είναι μέρος κάτι πολύ μεγαλύτερου, κάτι που εκτείνεται σε σύνορα και διασχίζει ηπείρους.

Οι άνθρωποι παντού ξυπνούν στην ίδια πραγματικότητα. Τα συστήματα που μας κυβερνούν δεν εξυπηρετούν τους πολλούς, αλλά τους λίγους, και όταν μιλάμε, φιμωνόμαστε.

Σκεφτείτε το Νεπάλ.

Μόλις πέρυσι, η νεολαία αυτού του έθνους ξεσηκώθηκε και ανέτρεψε την κυβέρνησή τους.

Ξεκίνησε όταν το κράτος κινήθηκε για να απαγορεύσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να κόψει τη φωνή του λαού, να κρύψει την αλήθεια, να τους εμποδίσει να οργανωθούν.

Τους είπαν ότι ήταν για το καλό τους. Τους είπαν ότι ήταν επικίνδυνοι, αλλά αρνήθηκαν να κάνουν ησυχία.

Διαδήλωσαν, στάθηκαν σταθεροί και έριξαν την ίδια τη διοίκηση που προσπάθησε να τους ελέγξει.

Ήταν μια νίκη που μόλις και μετά βίας αναφέρθηκε εδώ, και όμως ήταν ένα από τα πιο ξεκάθαρα παραδείγματα στην εποχή μας για το τι συμβαίνει όταν ένας λαός αποφασίζει ότι δεν θα κυβερνάται πλέον από φόβο.

Από τους δρόμους του Παρισιού μέχρι τους λόφους του Νεπάλ, το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται. Αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία σφίγγουν τον κλοιό τους, κόβουν την υποστήριξη, περιορίζουν τον λόγο, αντιμετωπίζουν τη διαφωνία με βία και μετά εκπλήσσονται όταν ο λαός ξεσηκώνεται.

Διδασκόμαστε να πιστεύουμε ότι η αλλαγή έρχεται αργά, ευγενικά, μέσω των καναλιών που μας επιτρέπουν αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία, αλλά η ιστορία μας δείχνει τι συμβαίνει όταν αυτά τα κανάλια μπλοκάρονται.

Τα μέσα ενημέρωσης θα σας δείξουν τους σπασμένους κάδους και τον καπνό.

Δεν θα σας δείξουν τα χρόνια παραμέλησης που οδήγησαν σε αυτό.

Δεν θα σας δείξουν τις οικογένειες να επιλέγουν μεταξύ φαγητού και ζεστασιάς.

Δεν θα σας δείξουν τα παιδιά που έχουν βγει στους δρόμους γιατί κανείς άλλος δεν θα μιλούσε για αυτά.

Και σίγουρα δεν θα το συνδέσουν με αυτό που συμβαίνει αλλού, με το αυξανόμενο κόστος ζωής, με την εξαφάνιση των δημόσιων υπηρεσιών, με τον τρόπο που η ίδια λιτότητα, ο ίδιος έλεγχος, η ίδια καταστολή απλώνεται σε όλο τον κόσμο.

Αυτά δεν είναι ξεχωριστά γεγονότα.

Είναι η ίδια ιστορία, που εκτυλίσσεται σε διαφορετικά μέρη, γραμμένη σε διαφορετικές γλώσσες, αλλά το νόημα είναι πανομοιότυπο.

Ο λαός έχει βαρεθεί.

Και όσο κι αν προσπαθήσουν να το φιμώσουν, όσο κι αν προσπαθήσουν να μας διχάσουν, η αλήθεια θα συνεχίσει να ανεβαίνει.

Δεν είναι μόνο οι δρόμοι της Γαλλίας που έχουν γίνει μάρτυρες αυτών των γεγονότων. Ο κόσμος έχει δει τα δύο μέτρα και δύο σταθμά να αποκαλύπτονται.

Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών του Ιράν Esmaeil Baghaei επεσήμανε ευθέως την υποκρισία.

Τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους, Γάλλοι αξιωματούχοι μίλησαν ανοιχτά για ειρηνική εξέγερση και κάλεσαν σε αυτοσυγκράτηση όταν εκτυλίσσονταν διαδηλώσεις στο Ιράν, αλλά τώρα, όταν οι φοιτητές διαδηλώνουν στις πόλεις τους, αυτές οι ίδιες διαδηλώσεις χαρακτηρίζονται ως αστική βία.

Έκανε την ερώτηση που κανένα mainstream μέσο δεν τολμά να αντιμετωπίσει:

«Εάν τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δικαίωμα στη διαμαρτυρία είναι αρχές, δεν πρέπει να αλλάζουν ανάλογα με τη γεωγραφία του διαδηλωτή."

Η αντίφαση είναι αναμφισβήτητη.

Αυτό που επαινείται ως θάρρος στο εξωτερικό καταδικάζεται ως χάος στο εσωτερικό και η βία που χρησιμοποιείται εναντίον των νέων της Γαλλίας αποκαλύπτει εντελώς το ψέμα.

Δέκα έρευνες έχουν ξεκινήσει τώρα για καταγγελίες αστυνομικής βίας.

Οι τραυματισμοί δεν είναι στατιστικά. είναι ζωές που άλλαξαν για πάντα.

Θα σου το θυμίσω, αγαπητέ αναγνώστη.

Ένας δεκαπεντάχρονος έχασε το χέρι του.

Ένας άλλος νεαρός έχασε ένα μάτι.

Ένα αγόρι κείτεται στο νοσοκομείο, με το σαγόνι και τα δόντια του σπασμένα, μετά βίας μπορεί να πάρει τροφή μέσα από ένα καλαμάκι, η παιδική του ηλικία ξεσκίζεται σε μια στιγμή.

Η Λίλη, δεκαεπτά, μιλάει ξεκάθαρα για όσα έχει δει:

«Άνθρωποι έχουν ακρωτηριαστεί από όπλα... Είναι φρικτό».

Δεν βαδίζει για την καταστροφή, αλλά για ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν απορρίπτει τους φτωχούς, και οι γονείς της στέκονται μαζί της, φοβισμένοι αλλά περήφανοι, έτοιμοι να έρθουν να την πάρουν αν την πάρει το κράτος.

Οι πινακίδες που φέρουν τα λένε όλα:

«Ένα κράτος που ρίχνει αέρια σε μαθητές γυμνασίου είναι ένα αδύναμο κράτος».

«Όχι εδώ για ταραχές."

Δεν φέρουν όπλα, κουβαλούν χαρτόνια και αλήθεια, ωστόσο περισσότεροι από 5.000 έχουν συλληφθεί, το 87% από αυτούς δεν είναι ακόμη ενήλικες.

Πάνω από 1.400 ανήλικοι έχουν διωχθεί.

Όλα αυτά τα σχολεία κάηκαν ή λεηλατήθηκαν, και ακόμα οι βαθύτερες αιτίες παραμένουν άλυτες:

Οι τάξεις είναι επικίνδυνα υπερπλήρεις, οι δάσκαλοι δεν αντικαθίστανται ποτέ, τα κτίρια καταρρέουν και μολύνονται από αρουραίους, τα παιδιά πνίγονται από καύσωνες χωρίς πουθενά δροσερό να μάθουν

Το κόστος ζωής αυξάνεται μέρα με τη μέρα, οι λογαριασμοί ενέργειας καταβροχθίζουν τα εισοδήματα των νοικοκυριών και η κυβέρνηση εξακολουθεί να δείχνει με το δάχτυλο, κατηγορώντας την αριστερά, κατηγορώντας τη δεξιά, κατηγορώντας τους ξένους, κατηγορώντας οποιονδήποτε εκτός από τον εαυτό της.

Παρακολουθούμε τα θεμέλια να υποχωρούν, περίεργο μυαλό.

Αυτό που ξέραμε τελειώνει και δεν τελειώνει απαλά.

Οι πυρκαγιές θα εξαπλωθούν.

Τα φώτα θα χαμηλώσουν.

Η τάξη που μας είπαν ότι ήταν μόνιμη θα ξετυλιχθεί.

Η Ατζέντα 2030 αναφέρεται σαν να ήταν απλώς μια θεωρία, ένα μακρινό σχέδιο, αλλά κατασκευάζεται μπροστά στα μάτια μας, κομμάτι-κομμάτι, κομμάτι-κομμάτι, σιωπή με σιωπή.

Δεν είναι μελλοντική απειλή.

Είναι η λιτότητα που αφήνει τα σχολεία να σαπίζουν.

Είναι η δύναμη που συναντά τα παιδιά με χειροβομβίδες στο δρόμο.

Είναι τα μέσα ενημέρωσης που κοιτάζουν αλλού.

Είναι η ίδια αρχιτεκτονική ελέγχου, που σφίγγει παντού.

Πιστεύουν ότι έχουν όλο τον χρόνο στον κόσμο και πιστεύουν ότι οι άνθρωποι θα παραμείνουν διχασμένοι, θα παραμείνουν σιωπηλοί, θα δεχτούν ό,τι πάρουν στη συνέχεια.

Αλλά η ιστορία μας δείχνει μια διαφορετική αλήθεια. όταν οι νέοι εγκαταλείπονται, όταν οι ευάλωτοι χτυπιούνται, όταν η δικαιοσύνη αντικαθίσταται από δύο μέτρα και δύο σταθμά:

Οι άνθρωποι δεν σιωπούν για πάντα

Το ερώτημα δεν είναι αν θα πέσει.

Το ερώτημα είναι:

αν θα σταθούμε όλοι μαζί πριν να είναι πολύ αργά...

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων