ΕΥΔΑΙΜΟΝ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ,ΤΟ Δ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΤΟ ΕΥΨΥΧΟΝ ΚΡΙΝΟΜΕΝ...…

[Το μπλόγκ δημιουργήθηκε εξ αρχής,γιά να εξυπηρετεί,την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και την ελευθερία του λόγου...υπό το κράτος αυτού επιλέγω με σεβασμό για τους αναγνώστες μου ,άρθρα που καλύπτουν κάθε διάθεση και τομέα έρευνας...άρθρα που κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο κι αντιπροσωπεύουν κάθε άποψη και με τά οποία δεν συμφωνώ απαραίτητα.....Τά σχόλια είναι ελεύθερα...διαγράφονται μόνο τά υβριστικά και οσα υπερβαίνουν τά όρια κοσμιότητας και σεβασμού..Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές..]

Τετάρτη 19 Αυγούστου 2026

Ο πόλεμος στην Ουκρανία αναγκάζει τη Δύση να επιστρέψει στη γεωπολιτική----Όταν το διάστημα γίνεται πεδίο μάχης

Ο πόλεμος στην Ουκρανία αναγκάζει τη Δύση να επιστρέψει στη γεωπολιτική

Έλενα Φριτς

Πηγή: https://t.me/global_affairs_byelena

Μετά από περισσότερα από τέσσερα χρόνια πολέμου, μια αξιοσημείωτη αλλαγή αναδύεται στη συζήτηση για την αμερικανική εξωτερική πολιτική: μια διαρκής ειρήνη δεν μπορεί να επιτευχθεί απλώς με μεμονωμένα αιτήματα, εγγυήσεις ασφαλείας και διμερείς συμφωνίες. Πρέπει να δεσμεύει τα συμφέροντα όλων των αποφασιστικών παραγόντων, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας.

Αυτό ακριβώς είναι το θέμα ενός νέου άρθρου των Matt Waldman και Samuel Charap στο Foreign Affairs (https://www.foreignaffairs.com/ukraine/how-broker-peace-ukraine). Το αρχικό ερώτημα και μόνο αξίζει να το δούμε: πώς πρέπει να δομηθεί μια διαδικασία διαμεσολάβησης έτσι ώστε οι παράλληλες συζητήσεις να οδηγήσουν τελικά σε μια σταθερή συμφωνία;

Οι συγγραφείς επικρίνουν την τρέχουσα δομή των διαπραγματεύσεων. Η Ουάσιγκτον, το Κίεβο, η Μόσχα και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συζητούν σε διαφορετικές μορφές εγγράφων. Υπάρχει έλλειψη κοινού διαπραγματευτικού πλαισίου στο οποίο τα αποφασιστικά ζητήματα θα αντιμετωπίζονται ταυτόχρονα και με συνδεδεμένο τρόπο.

Αυτό φαίνεται τεχνικό στην αρχή. Στην πραγματικότητα, αυτό πηγαίνει στην καρδιά της σύγκρουσης.

Πράγματι, ένας συμβιβασμός μεταξύ Ουάσιγκτον και Κιέβου μπορεί να είναι απαράδεκτος για τη Μόσχα. Οι παραχωρήσεις προς τη Ρωσία μπορούν, με τη σειρά τους, να μπλοκαριστούν στο Λονδίνο, τις Βρυξέλλες ή σε ορισμένα κράτη μέλη της ΕΕ. Οι εγγυήσεις ασφαλείας, οι κυρώσεις, τα εδάφη, η στάθμευση στρατευμάτων, η ανοικοδόμηση και η μελλοντική κατεύθυνση της εξωτερικής πολιτικής της Ουκρανίας δεν μπορούν επομένως να διαχωριστούν σαφώς μεταξύ τους.

Μια δεύτερη ιδέα είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Οι διαπραγματεύσεις πρέπει να προσανατολίζονται σύμφωνα με τα συμφέροντα και όχι μόνο με τις δημόσια δηλωμένες θέσεις. Αυτό θέτει έμμεσα υπό αμφισβήτηση μια μέθοδο που σημαδεύει τη δυτική διπλωματία εδώ και χρόνια: πρώτα, διαμορφώνεις μια λύση μέσα στη δική σου συμμαχία και μετά προσπαθείς να πείσεις την άλλη πλευρά να την αποδεχτεί.

Ωστόσο, μια συμφωνία που ουσιαστικά σχεδιάστηκε από το ένα μέρος και στη συνέχεια παρουσιάστηκε στο άλλο παραμένει εξαρτημένη από την πολιτική και στρατιωτική πίεση που επιβάλλει την αποδοχή της.

Εδώ ξεκινά το πραγματικό γεωπολιτικό πεδίο εφαρμογής του άρθρου: οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να προσφέρουν εγγυήσεις ασφαλείας στην Ουκρανία. Όμως, ενώ η συγκεκριμένη εφαρμογή αυτών των εγγυήσεων δημιουργεί, από τη ρωσική σκοπιά, μια μόνιμη στρατηγική απειλή, η ειρήνη δεν έχει ακόμη επιτευχθεί. Η Ουάσιγκτον μπορεί, ταυτόχρονα, να υποσχεθεί ελάφρυνση των κυρώσεων στη Μόσχα. Ωστόσο, σημαντικό μέρος των κυρώσεων βρίσκεται στα χέρια της ΕΕ και του Ηνωμένου Βασιλείου.

Έτσι, η ίδια η φύση των διαπραγματεύσεων αλλάζει. Το θέμα δεν είναι πλέον μόνο να γνωρίζουμε πού, μια μέρα, θα περάσει μια γραμμή κατάπαυσης του πυρός. Πρόκειται για τη σύνδεση του εδάφους, της στρατιωτικής παρουσίας, των εγγυήσεων ασφαλείας, των κυρώσεων, των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων και της μελλοντικής στρατηγικής θέσης της Ουκρανίας.

Όποιος συνδέει αυτά τα ζητήματα βρίσκεται αναπόφευκτα αντιμέτωπος με ένα μεγαλύτερο ερώτημα: ποια τάξη ασφαλείας θα πρέπει να επικρατήσει στην Ανατολική Ευρώπη μετά από αυτόν τον πόλεμο; Εδώ βρίσκεται το πολιτικό ζήτημα: εδώ και χρόνια, ο πόλεμος στην Ουκρανία αντιμετωπίζεται στη Δύση κυρίως ως ένα πρόβλημα του οποίου η πολιτική λύση θα μπορούσε να καθοριστεί μεταξύ του Κιέβου και των δυτικών υποστηρικτών του. Η Ρωσία ήταν τελικά υποχρεωμένη να αποδεχθεί αυτή τη διαταγή.

Μια τέτοια κατασκευή δείχνει ξεκάθαρα τα όριά της. Οι εντολές ασφαλείας δεν λειτουργούν επειδή είναι ηθικά επιθυμητές ή διπλωματικά αποφασισμένες. Λειτουργούν όταν οι ενδιαφερόμενες μεγάλες δυνάμεις έχουν αρκετούς λόγους να μην τις αμφισβητούν συνεχώς.

Η συζήτηση επιστρέφει έτσι σε ένα σημείο που επιδιώκεται να αποφευχθεί εδώ και χρόνια:

Ο πόλεμος στην Ουκρανία ήταν εδώ και καιρό κάτι περισσότερο από ένας πόλεμος για την ουκρανική επικράτεια. Είναι μέρος του αγώνα για τη μελλοντική τάξη ισχύος και ασφάλειας στην Ανατολική Ευρώπη.

Και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο η ειρήνη θα είναι πολύ πιο δύσκολο να επιτευχθεί από μια απλή κατάπαυση του πυρός. Μπορούμε να διαπραγματευτούμε στην πρώτη γραμμή. Ωστόσο, θα πρέπει να συμφωνηθεί μια νέα ευρωπαϊκή τάξη ασφαλείας.

Όταν το διάστημα γίνεται πεδίο μάχης

Έλενα Φριτς

Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν αποφασίζεται πλέον μόνο στην πρώτη γραμμή. Όποιος ελέγχει τον χώρο πληροφοριών ελέγχει το πεδίο της μάχης. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο ο ρωσικός δορυφορικός αστερισμός «Rasswet» προκαλεί αυτή τη στιγμή μεγάλη ανησυχία στο Κίεβο.

Σύμφωνα με το Politico, το ρωσικό σύστημα αναπτύσσεται πολύ πιο γρήγορα από ό,τι αναμενόταν αρχικά. Ουκρανοί ειδικοί προειδοποιούν ότι αυτό θα μπορούσε να δώσει στη Μόσχα ένα τεχνολογικό πλεονέκτημα που υπερβαίνει κατά πολύ την Ουκρανία. Η πραγματική σημασία αυτής της εξέλιξης, ωστόσο, βρίσκεται αλλού.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία ήταν πάντα, από την αρχή, ένας πόλεμος τεχνολογικής ασυμμετρίας. Το Starlink έχει γίνει ένα από τα πιο σημαντικά στρατιωτικά μέσα για το Κίεβο. Οι δορυφορικές επικοινωνίες κατέστησαν δυνατή την εξασφάλιση σταθερών συνδέσεων, ακόμη και όταν οι συμβατικές υποδομές καταστράφηκαν ή διαταράχθηκαν. Οι πληροφορίες, η επικοινωνία, ο πιλότος drone και η διοίκηση επιχειρήσεων έχουν σταδιακά συγχωνευθεί σε ένα παγκόσμιο ψηφιακό σύστημα.

Αυτό δημιούργησε έναν αξιοσημείωτο αστερισμό. Μια ιδιωτική αμερικανική εταιρεία έχει γίνει ένας από τους σημαντικότερους παίκτες σε ένα ευρωπαϊκό θέατρο πολέμου.

Η πρόσβαση σε ένα δίκτυο επικοινωνιών έγινε ξαφνικά στρατηγικός πόρος. Ταυτόχρονα, ο έλεγχος αυτού του πόρου δεν ήταν ούτε στο Κίεβο ούτε στις Βρυξέλλες, αλλά τελικά στα χέρια μιας αμερικανικής ομάδας. Το περιστατικό που σχετίζεται με τον αποκλεισμό ορισμένων τερματικών Starlink έδειξε πόσο εξαρτάται πλέον ο σύγχρονος πόλεμος από τις ψηφιακές πλατφόρμες. Όποιος ελέγχει την υποδομή ελέγχει επίσης τη διαθεσιμότητά της.

Εδώ μπαίνει το "Rasswet". Η Ρωσία δεν διαθέτει ακόμη στόλο δορυφόρων συγκρίσιμο με το Starlink. Για στρατιωτική χρήση, αυτό δεν είναι απαραίτητο στο άμεσο μέλλον.

Αυτό που έχει σημασία δεν είναι ο απόλυτος αριθμός των δορυφόρων. Αυτό που έχει σημασία είναι η ικανότητα διασφάλισης, σε μια δεδομένη στιγμή, μιας σταθερής σύνδεσης σε μια δεδομένη περιοχή. Η περιορισμένη κάλυψη μπορεί ήδη να είναι αρκετή για να πετάξουν drones σε πραγματικό χρόνο, να μεταδώσουν δεδομένα πληροφοριών χωρίς σημαντικές καθυστερήσεις και να συνδέσουν στρατιωτικές μονάδες πιο αποτελεσματικά.

Αυτό θα άλλαζε την ισορροπία δυνάμεων.

Μέχρι τώρα, μέρος του προβλήματος μπορούσε να λυθεί διοικητικά. Η ανεπιθύμητη ή μη εξουσιοδοτημένη πρόσβαση μπορεί να αποκλειστεί. Ένα εθνικό δορυφορικό δίκτυο υπακούει σε διαφορετικούς κανόνες. Στη συνέχεια, η σύγκρουση μετατοπίστηκε από τον έλεγχο πρόσβασης σε μια πολύ πιο περίπλοκη τεχνική αντιπαράθεση.

Ο ηλεκτρονικός πόλεμος, οι επιχειρήσεις παρεμβολής, οι επιθέσεις σε επίγειους σταθμούς, οι επιχειρήσεις στον κυβερνοχώρο ή ακόμα και η ικανότητα καταστροφής δορυφόρων θα γίνονταν ξαφνικά πολύ μεγαλύτερες και πολύ πιο ακριβές. Επομένως, το πραγματικό σημείο καμπής δεν είναι μόνο η νέα τεχνολογία. Βρίσκεται στο γεγονός ότι ο μονόδρομος τελειώνει.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία παρέχει επομένως ένα μάθημα που υπερβαίνει κατά πολύ την Ανατολική Ευρώπη. Η στρατιωτική ισχύς του εικοστού πρώτου αιώνα δεν ορίζεται πλέον αποκλειστικά από τανκς, πυροβολικό ή μαχητικά αεροσκάφη. Γεννιέται στη διασταύρωση του διαστήματος, της τεχνητής νοημοσύνης, των τεχνολογιών επικοινωνίας και των αυτόνομων οπλικών συστημάτων.

Όποιος έχει τους δικούς του δορυφόρους αποκτά στρατηγική ανεξαρτησία.

Όποιος εξαρτάται από ξένα συστήματα, παραμένει εξαρτημένος από ξένες αποφάσεις. Ο επόμενος παγκόσμιος ανταγωνισμός μεταξύ μεγάλων δυνάμεων δεν θα παιχτεί επομένως μόνο στην ξηρά, στη θάλασσα ή στον αέρα. Θα αποφασιστεί σε τροχιά.

#geopolitique@global_affairs_byelena Ευρω-Συνέργειες

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Ισραήλ και ChatGPT: η όμορφη φιλία

Σε μια εποχή όπου οι αφηγήσεις των μέσων ενημέρωσης καταρρέουν, οι «influencers» εστιάζουν όλο και περισσότερο όχι μόνο στις μηχανές αναζήτησης, αλλά επίσης και πάνω απ' όλα στην «τεχνητή νοημοσύνη». Ο τελευταίος αναλαμβάνει όλο και περισσότερο το έργο των παραδοσιακών λομπίστες στα γραφεία σύνταξης. Το πώς το έκανε αυτό το Τελ Αβίβ περιγράφεται εδώ.

Ακούγεται σχεδόν πολύ παράλογο για να είναι αληθινό, και όμως είναι άριστα τεκμηριωμένο: Το Ισραήλ παράγει σκόπιμα περιεχόμενο εδώ και αρκετό καιρό που δεν προορίζεται κυρίως για ανθρώπινους αναγνώστες, αλλά για γλωσσικά μοντέλα όπως το ChatGPT και το Perplexity. Ο στόχος είναι αυτά τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης να απαντούν σε ερωτήσεις σχετικά με τον πόλεμο της Γάζας με απαντήσεις φιλικές προς το Ισραήλ – μέχρι και τον ισχυρισμό ότι ο ισραηλινός στρατός (IDF) είναι «ο πιο ηθικός στρατός στον κόσμο». Η εκστρατεία ήρθε στο φως από το αμερικανικό περιοδικό Politico, το οποίο ανέλυσε έγγραφα της FARA που πρέπει να υποβάλουν οι εταιρείες λόμπι στο Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ όταν εργάζονται για λογαριασμό ξένων κυβερνήσεων.

Ένα «ινστιτούτο» που γράφει μόνο για μηχανές

Στο επίκεντρο της εκστρατείας που αποκαλύφθηκε βρίσκεται μια εταιρεία που ονομάζεται Piro, Inc., υπεργολάβος του γαλλικού γίγαντα δημοσίων σχέσεων Havas Media - του πρακτορείου που χειρίζεται πολλές από τις ισραηλινές δραστηριότητες επιρροής που είναι εγγεγραμμένες στη FARA στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με τα έγγραφα που εξετάστηκαν, ο Πίρο πραγματοποίησε μια εκστρατεία αξίας άνω των 100.000 δολαρίων, η οποία είχε ως αποτέλεσμα περισσότερα από δώδεκα άρθρα στον ιστότοπο ενός συγκεκριμένου «Ινστιτούτου Δημόσιας Πολιτικής του Ανόβερου», γράφει ο Jochen Mitschka.

Όποιος επισκεφτεί τον ιστότοπο θα βρει δεκάδες ανυπόγραφες «αναφορές δεδομένων». Η διάταξη είναι εντυπωσιακή: οι τίτλοι διατυπώνονται χωρίς εξαίρεση ως ερωτήσεις, για παράδειγμα «Είναι ο IDF ο πιο ηθικός στρατός στον κόσμο;» ή «Υπάρχει πολιτική λιμού στη Γάζα;». Είναι ακριβώς αυτή η μορφή – μια ερώτηση ως τίτλος, με μια φαινομενικά επαγγελματική και νηφάλια απάντηση από κάτω – που δεν είναι τυχαία. Είναι ακριβώς αυτό το μοτίβο που τα γλωσσικά μοντέλα προτιμούν να χρησιμοποιούν ως πηγή απαντήσεων όταν οι χρήστες τους κάνουν παρόμοιες ερωτήσεις. Η ομάδα-στόχος των άρθρων δεν αποτελείται κυρίως από ανθρώπους, αλλά από μηχανές.

Και εδώ ακριβώς, όπως σημειώνει ξερά μια ανάλυση αυτής της υπόθεσης, γίνεται «ανατριχιαστικό»: Όταν το Politico έκανε ουδέτερες ερωτήσεις για τη Γάζα, τον αντισημιτισμό και τον Ισραηλινό Στρατό στο ChatGPT και το Perplexity, και τα δύο συστήματα ανέφεραν στην πραγματικότητα υλικό από τη σελίδα του Ανόβερου. Έτσι, η καμπάνια λειτουργεί, τουλάχιστον όσον αφορά την εύρεση και την επαναχρησιμοποίηση του περιεχομένου από την τεχνητή νοημοσύνη.

Η σύνδεση με το Res και τα χαμένα ίχνη

Ενδιαφέρουσες είναι και οι τεχνικές λεπτομέρειες πίσω από τον ιστότοπο. Οι σημάνσεις στον πηγαίο κώδικα υποδεικνύουν ότι κατασκευάστηκε χρησιμοποιώντας τη Res, μια startup τεχνητής νοημοσύνης με έδρα το Σιάτλ που διαφημίζει ανοιχτά βοηθώντας πελάτες όπως η Nike ή η Intel να λαμβάνουν τις πρώτες συστάσεις από μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης — μια βιομηχανία που έκτοτε έχει ειδικευτεί ρητά στη βελτιστοποίηση περιεχομένου για γλωσσικά μοντέλα και όχι για ανθρώπινους αναγνώστες.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ένα πανομοιότυπο αντίγραφο της σελίδας, το οποίο φιλοξενήθηκε στον τομέα του Res, βγήκε εκτός σύνδεσης αφού οι δημοσιογράφοι του Politico ρώτησαν τους εμπλεκόμενους.

Στο κάτω μέρος της σελίδας του Ανόβερου, υπάρχει επίσης μια αναφορά που θέτει επίσημα το όλο θέμα σε ένα πλαίσιο: το υλικό διανέμεται από τον Piro για λογαριασμό της Havas Media Germany – και για λογαριασμό της ισραηλινής κρατικής διαφημιστικής εταιρείας. Επομένως, είναι αναμφίβολα δημόσιες σχέσεις που χρηματοδοτούνται από το κράτος, όχι ανεξάρτητη έρευνα, όπως θα έπρεπε να υποδηλώνει το όνομα «Ινστιτούτο Δημόσιας Πολιτικής».

Δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση: το μοντέλο σχεδιαγράμματος Clock Tower X

Η εκστρατεία του Ανόβερου απέχει πολύ από την πρώτη του είδους της. Η Havas Media είχε προηγουμένως προσλάβει την εταιρεία Clock Tower X του πρώην διευθυντή της εκστρατείας του Τραμπ, Μπραντ Πάρσκαλ, για ένα ποσό 46,5 εκατομμυρίων δολαρίων. Όπως ανέφερε, μεταξύ άλλων, το Drop Site News, τα συνοδευτικά έγγραφα αναφέρουν ρητά τον στόχο της επίτευξης «αποτελεσμάτων πλαισίωσης GPT» σε συνομιλίες με γλωσσικά μοντέλα – μια λεπτή συγκαλυμμένη περιγραφή για τη στοχευμένη ανάρτηση περιεχομένου που πρέπει να ληφθεί και να εμφανιστεί από συστήματα τεχνητής νοημοσύνης όπως το ChatGPT ή το Claude. Η ομάδα Parscale έχει δημοσιεύσει εκατοντάδες αναρτήσεις ιστολογίου για λογαριασμό του Ισραήλ από το περασμένο φθινόπωρο, αμφισβητώντας την ακρίβεια των ρεπορτάζ από τη Γάζα και συνδέοντας τους δημοσιογράφους που βρίσκονται στο έδαφος με «τρομοκρατικές οργανώσεις».

Στα έγγραφα FARA του ίδιου του Piro σχετικά με την εκστρατεία του Ανόβερου, από την άλλη πλευρά, είναι εντυπωσιακό ότι ο επηρεασμός των γλωσσικών μοντέλων δεν αναφέρεται πουθενά ρητά ως στόχος – σε αντίθεση με την περίπτωση του Clock Tower X. Ο συνιδρυτής του Piro, Daniel Rosenberg, δήλωσε μόνο όταν ρωτήθηκε ότι η εταιρεία του είχε διαταχθεί από το κράτος του Ισραήλ να παράγει «ακριβή γεγονότα βασισμένα σε πηγές» στον δημόσιο χώρο και την καταπολέμηση της παραπληροφόρησης. Η ίδια η Havas, το Ινστιτούτο του Ανόβερου, η ισραηλινή διαφημιστική εταιρεία και η ισραηλινή πρεσβεία, από την άλλη πλευρά, αρνήθηκαν να σχολιάσουν.

Η πραγματική ομολογία

Αυτό που είναι αξιοσημείωτο στην όλη ιστορία δεν είναι τελικά τόσο η τεχνική όσο αυτό που αποκαλύπτει για την αρχική κατάσταση. Κανείς δεν ξοδεύει εξαψήφια ποσά, πόσο μάλλον δεκάδες εκατομμύρια, για να κάνει μια μηχανή να περιγράψει τον IDF ως «τον πιο ηθικό στρατό στον κόσμο» – εκτός αν κάποιος γνωρίζει ήδη με ακρίβεια τι θα απαντούσε αυτή η μηχανή από μόνη της χωρίς την απαραίτητη επιρροή. Αυτό ακριβώς είναι το πραγματικά αποκαλυπτικό σημείο αυτής της ιστορίας: το Ισραήλ γνωρίζει πολύ καλά την εικόνα του στη δημόσια συζήτηση. Μόνο που προφανώς έχει αποφασιστεί ότι το πρόβλημα δεν είναι η συμπεριφορά κάποιου στη Γάζα και τον Λίβανο, αλλά η αντίδραση σε αυτήν – έτσι τι λένε οι άνθρωποι και τώρα και οι μηχανές γι' αυτό.

Επομένως, οι προϋπολογισμοί πηγαίνουν στον χειρισμό δεδομένων εκπαίδευσης, ευρετηρίων αναζήτησης και μοτίβων απόκρισης από chatbots, ενώ τα υποκείμενα συμβάντα παραμένουν αμετάβλητα. Το αν τα γλωσσικά μοντέλα μπορούν πραγματικά να κατευθυνθούν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση με τόσο στοχευμένο και διαρκή τρόπο μακροπρόθεσμα είναι ένα ανοιχτό ερώτημα – ωστόσο, οι περιπτώσεις του Ινστιτούτου του Ανόβερου και του Πύργου του Ρολογιού Χ δείχνουν ότι οι επιτυχίες επιτυγχάνονται τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, εάν κάποιος είναι πρόθυμος να επενδύσει σε αυτές.

Συνοπτικά

Ακόμη και στην εποχή του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, η «κοινή γνώμη» παραμένει προς πώληση. Γι' αυτό και οι αναλυτές αμφισβητούν την ανάγκη λογοκρισίας, κυρώσεων, ακύρωσης τραπεζικών λογαριασμών, ερευνών και δηλώσεων. Ή βλέπουν τον κίνδυνο να χάσουν τον έλεγχο των πληροφοριών που είναι διαθέσιμες στους ανθρώπους; https://www.frontnieuws.com/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Στα Ορμούζ καράβια χάνονται, στην Αθήνα βαρκούλες αρμενίζουν----Το πραγματικό διακύβευμα των τουρκικών θαλάσσιων πάρκων

Στενά του Ορμούζ για την κυβέρνηση Μητσοτάκη και τους Ελληνες εφοπλιστές, φαίνεται ότι δεν υπάρχουν μόνο στον Περσικό. Πλέον, η Μαύρη Θάλασσα, όπου σχεδόν καθημερινά πλήττονται δεξαμενόπλοια, έχει και αυτή μετατραπεί σε … Περσικό. Σε στενά του Ορμούζ έχουν μετατραπεί ακόμα και οι Βρυξέλλες, όπου με το νέο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας, στοχοποιούνταν Ελληνες εφοπλιστές και ειδικότερα ο εφοπλιστής, Γιώργος Προκοπίου, για μεταφορές ρωσικής ενέργειας μέσω Αρκτικής, αλλά τελικώς δεν πέρασε.

Αν και ο πρωθυπουργός και άπασα η κυβέρνηση κάνουν διακοπές, παρά τα καυτά μέτωπα στα ελληνοτουρκικά και σε άλλα σοβαρά εσωτερικά και εξωτερικά ζητήματα, στον υπουργό Εξωτερικών, Γιώργο Γεραπετρίτη, έχει ανατεθεί η … αγγαρεία του μαραθώνιου των τηλεφωνικών επικοινωνιών με Ιράν, Ουκρανία και Καζακστάν, δεδομένου ότι οι Ελληνες εφοπλιστές πιέζουν αφόρητα την κυβέρνηση, βλέποντας τα καράβια τους να πλήττονται ή να εμποδίζονται, από τα Στενά του Ορμούζ, μέχρι Μαύρη Θάλασσα και την … Αρκτική.

Χωρίς πρεσβεία στην Τεχεράνη

Στις 13 Αυγούστου, λοιπόν, ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον Ιρανό ομόλογό του, Αμπάς Αραγτσί. Κατά τη συνομιλία, ο Γ. Γεραπετρίτης τόνισε “τη σημασία της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας και της ναυτικής ασφάλειας”, ενώ και οι δύο ΥΠΕΞ “συμφώνησαν να συζητήσουν τις ελληνικές θέσεις σε διμερές τεχνικό επίπεδο”. Επίσης, κατά την Τεχεράνη, “στη συνομιλία αυτή οι δύο πλευρές υπογράμμισαν τη συνέχιση των υφιστάμενων διαβουλεύσεων και τη διαφύλαξη των μακροχρόνιων σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών”.

Πολύ πιθανώς, ο Ελληνας ΥΠΕΞ πληροφόρησε τον Ιρανό ομόλογό του ότι η Αθήνα – επιτέλους – στέλνει πρέσβη στην Τεχαράνη. Ως γνωστόν, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ακολουθώντας τις ντιρεκτίβες των ΕΕ, ΗΠΑ και Ισραήλ, με την έναρξη κιόλας του πολέμου κατά του Ιράν, τον Φεβρουάριο του 2026, έβαλε λουκέτο στην πρεσβεία μας στην Τεχεράνη. Ενώ δηλαδή, δεδομένης της γεωπολιτικής βαρύτητας της περιοχής, έπρεπε να καταβάλλει κάθε προσπάθεια να λειτουργήσει η χώρα μας ως “γέφυρα” μεταξύ ΕΕ – Ιράν, έκλεισε την πρεσβεία μας. Για πολλοστή φορά, η συγκεκριμένη κυβέρνηση επέδειξε απαράδεκτα “αντανακλαστικά” στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής.

Τώρα, μετά χιλίων βασάνων, και αφού, κατά πληροφορίες, αναζητείτο επί μήνες διπλωμάτης για να σταλεί στο Ιράν, αλλά άπαντες αρνούντο (!), ανευρέθη πρόθυμος να πάει. Ολα αυτά τα απογοητευτικά συμβαίνουν στο ΥΠΕΞ, σε ένα υπουργείο πρώτης γραμμής για την διεθνή εικόνα της Ελλάδας. Κατά τα λοιπά, η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι έχει αναβαθμιστεί … πρωτοφανώς ο διεθνής ρόλος της (!). Κατά πληροφορίες, στην Τεχεράνη θα σταλεί έμπειρος διπλωμάτης, όχι όμως άμεσα τώρα, αλλά – άκουσον, άκουσον – τον Οκτώβριο, αφού επικυρωθούν οι αποφάσεις υπηρεσιακά. Ολα … χαλαρά (!). Οι διεθνείς εξελίξεις θα περιμένουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη πότε θα τελειώσει τις … διακοπές της.Το κτήριο της ελληνικής πρεσβείας βρίσκεται σε κεντρικότατο σημείο της Τεχεράνης, δίπλα στην ορθόδοξη εκκλησία. Είναι απέναντι από την αμερικανική πρεσβεία, που με την επανάσταση, το 1979, καταλήφθηκε από διαδηλωτές και έκτοτε είναι μουσείο

Περίεργη σιωπή

Προηγουμένως, στις 8 Αυγούστου, ο Γ. Γεραπετρίτης επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον ομόλογό του στο Καζακστάν, Γερμέκ Κοσερμπάγιεφ. Εδώ συνέβη το εξής ενδιαφέρον, που προς το παρόν είναι αδιευκρίνιστο εάν οφείλεται σε “παράλειψη” (!) του ΥΠΕΞ ή σε εσκεμμένη απόφαση. Ενώ συνήθως ανακοινώνονται όλες οι συνομιλίες Γεραπετρίτη (στις περισσότερες περιπτώσεις ακόμα και εκείνες με τον Φιντάν, πλην εξαιρέσεων !), η συγκεκριμένη δεν ανακοινώθηκε από την Αθήνα. Ανακοινώθηκε, όμως, από το ΥΠΕΞ του Καζακστάν.

Κατά τη χώρα της – πλούσιας σε ενεργειακούς πόρους – χώρας της Κεντρικής Ασίας, “οι υπουργοί απέδωσαν ιδιαίτερη προσοχή στη διασφάλιση της σταθερότητας του διεθνούς ενεργειακού εφοδιασμού και στην κατάσταση γύρω από την Κοινοπραξία Αγωγού της Κασπίας (Caspian Pipeline Consortium – CPC), η οποία αποτελεί μία από τις βασικές οδούς εξαγωγής πετρελαίου του Καζακστάν στις παγκόσμιες αγορές. Ο Κοσερμπάγιεφ υπογράμμισε τη σημασία της αδιάλειπτης λειτουργίας των υποδομών της CPC και του σταθερού εφοδιασμού με πετρέλαιο στην ευρωπαϊκή αγορά, την ανάγκη της ασφάλειας της ναυτιλίας και της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας. Σύμφωνα με τον ίδιον, ενέργειες που θα μπορούσαν να απειλήσουν τις δραστηριότητες της κοινοπραξίας είναι απαράδεκτες”.

Οι λόγοι που μπορεί η Αθήνα να αποδοθεί η … παράλειψη να ανακοινώσει η Αθήνα την επικοινωνία, ενδεχομένως να είναι ότι το Καζακστάν θεωρείται “σύμμαχος” της Μόσχας, καθώς και ότι οι υποδομές της καζαχικής Κοινοπραξίας Αγωγού της Κασπίας που πλήττονται από ουκρανικά drones, βρίσκονται επί ρωσικού εδάφους στη Μαύρη Θάλασσα. Από εκεί φορτώνουν οι Ελληνες εφοπλιστές κυρίως καζάχικο πετρέλαιο για την ευρωπαϊκή αγορά.

Αντίθετα με την επικοινωνία με τον Καζάχο ΥΠΕΞ, ο Ελληνας υπουργός ανακοίνωσε την τηλεφωνική επαφή που είχε με τον Ουκρανο ομόλογό του, Αντρέϊ Σιμπίχα, στις 16 Αυγούστου. Οπου, όπως σε όλες τις προηγούμενες συνομιλίες του, εμφανιζόταν να μιλάει για λογαριασμό των Ελλήνων εφοπλιστών. Στην τελευταία, οι συνομιλίες επικεντρώθηκαν στη θαλάσσια ασφάλεια, την ασφαλή διέλευση των πλοίων στη Μαύρη Θάλασσα και τη διαφύλαξη της επισιτιστικής ασφάλειας (!).

Μαύρη Θάλασσα – θάλασσα πολέμου

Τα ουκρανικά πλήγματα σε αυτές τις εγκαταστάσεις, προκάλεσαν την έντονη αντίδραση του Καζακστάν, ενώ έδωσαν την ευκαιρία στη Μόσχα να εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι πλήττονται τα συμφέροντα μιας χώρας που δεν εμπλέκεται στον πόλεμο στην Ουκρανία, και πολύ περισσότερο τροφοδοτεί τη δυτική αγορά.

Οι επιθέσεις σε εγκαταστάσεις καζαχικών συμφερόντων, δεν είναι τυχαίο ότι απασχόλησαν ακόμα και τις ΗΠΑ. Πόσο μάλλον, αφού στη χώρα δραστηριοποιούνται μεγάλα αμερικανικά επιχειρηματικά συμφέροντα. Μάλιστα, σύμφωνα με τους Financial Times, στις 31 Ιουλίου, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέϊ Ντι Βανς, ζήτησε από τον Ζελέσνκι να σταματήσουν οι επιθέσεις σε δεξαμενόπλοια και υποδομές της CPC.

Να σημειωθεί πως χτες (17 Αυγούστου) για πολλοστή φορά έγινε επίθεση με ουκρανικά drones κατά τάνκερ που φόρτωνε από τον τερματικό σταθμό της Κοινοπραξίας Αγωγού της Κασπίας, στο Νοβοροσίσκ, όπως ανέφερε το Bloomberg. Μέσω του σταθμού διοχετεύεται, ως επί το πλείστον, πετρέλαιο του Καζακστάν. Αυτή τη φορά επίθεση δέχτηκε το ελληνικό δεξαμενόπλοιο Skiros.

Προηγουμένως, στις 19 Ιουλίου, ουκρανικά drones έπληξαν δύο δεξαμενόπλοια που φόρτωναν πετρέλαιο στον τερματικό σταθμό της Κοινοπραξίας. Το Asia και το Nissos Ios. Στις 20 Ιουλίου, ένα drone κτύπησε το δεξαμενόπλοιο Nelsa, το οποίο επίσης φόρτωνε στον ίδιον τερματικό σταθμό. Στις 30 Ιουλίου, το δεξαμενόπλοιο, Nissos Sifnos, υπέστη ζημιές, εξαιτίας επίθεσης με drones στον τερματικό σταθμός της Κοινοπραξίας. https://neostrategy.gr

=====

Το πραγματικό διακύβευμα των τουρκικών θαλάσσιων πάρκων : η μετατροπή του δόγματος σε άσκηση δικαιοδοσίας ;

Οι Τουρκικές Προεδρικές Αποφάσεις της 15ης Αυγούστου, της 16ης Αυγούστου, θεσπίζουν το Fethiye–Kaş Marine National Park (21.706 km²) και το North Aegean Marine National Park (1.742 km²). Η ελληνική πλευρά απαντά ότι, στον βαθμό που οι ζώνες υπερβαίνουν την τουρκική δικαιοδοσία και εισέρχονται στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα ούτε δημιουργούν τετελεσμένα.

Της Στέλλας Κυβέλου*

Η απόφαση της Τουρκίας να θεσπίσει δύο «Εθνικά Θαλάσσια Πάρκα» στο Βορειοανατολικό Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο δεν πρέπει να ερμηνευθεί απλώς ως μία ακόμη κίνηση στον εκτεταμένο κατάλογο των ελληνοτουρκικών διαφορών.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι βαθύτερο: επιχειρεί η Άγκυρα να μετατρέψει σταδιακά την περίφημη «Mavi Vatan» από γεωπολιτικό δόγμα σε συνεκτικό σύστημα εσωτερικών διοικητικών και κανονιστικών πράξεων και, στη συνέχεια, σε πρακτική άσκηση δικαιοδοσίας στη θάλασσα ; Οι δύο Προεδρικές Αποφάσεις της 15ης Αυγούστου 2026 αφορούν το θαλάσσιο πάρκο Fethiye–Kaş στην Ανατολική Μεσόγειο και το North Aegean Marine National Park στο βορειοανατολικό Αιγαίο. Το πρώτο εκτείνεται σε μια εξαιρετικά ευαίσθητη γεωπολιτικά θαλάσσια περιοχή στην ευρύτερη ζώνη απέναντι από το Καστελλόριζο, ενώ το δεύτερο αναπτύσσεται προς τη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Λήμνου και Σαμοθράκης. Τα όριά τους, σύμφωνα και με την ελληνική αντίδραση, υπερβαίνουν σαφώς τα όρια της τουρκικής εθνικής δικαιοδοσίας.

Η απάντηση του ελληνικού ΥΠΕΞ ήταν νομικά σαφής: κανένα κράτος δεν μπορεί να θεσπίζει μονομερώς εθνικές θαλάσσιες προστατευόμενες περιοχές σε περιοχές πέραν της εθνικής του δικαιοδοσίας, ενώ οι συγκεκριμένες τουρκικές πράξεις δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα ούτε ως προς τις διεθνείς θαλάσσιες περιοχές ούτε ως προς τα ελληνικά δικαιώματα επί της υφαλοκρηπίδας. Κατά συνέπεια, δεν μπορούν να δημιουργήσουν «τετελεσμένα» ούτε να μεταβάλουν δικαιώματα που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο. Η θέση όμως αυτή αν και σημαντική, ουδόλως εξαντλεί την πολιτική και γεωπολιτική διάσταση του προβλήματος.

Από τη διεκδίκηση στη θεσμοποίησή της

Μια εσωτερική τουρκική διοικητική πράξη δεν μπορεί από μόνη της να δημιουργήσει διεθνή δικαιώματα εκεί όπου αυτά δεν υπάρχουν. Ούτε ένα Προεδρικό Διάταγμα μπορεί να μεταβάλει τα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας ή το καθεστώς των θαλάσσιων ζωνών. Ωστόσο, οφείλουμε να διακρίνουμε την νομική παραγωγή δικαιωμάτων από την σταδιακή παραγωγή μιας διοικητικής και επιχειρησιακής πραγματικότητας.

Και ακριβώς εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μας, το κρίσιμο ζήτημα. Η «Mavi Vatan» επί χρόνια λειτουργούσε κυρίως ως γεωπολιτικό δόγμα και ως χαρτογραφική απεικόνιση μιας ιδιαίτερα διευρυμένης αντίληψης της Τουρκίας για τον θαλάσσιο χώρο τον οποίο θεωρεί ότι της αναλογεί. Σταδιακά όμως παρατηρείται μια διαφορετική τάση: οι τουρκικές θαλάσσιες διεκδικήσεις αποκτούν θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό, λεπτομερείς χάρτες, διοικητικές πράξεις, περιβαλλοντικές οριοθετήσεις και θεσμικά εργαλεία. Έτσι, η «Γαλάζια Πατρίδα» κινδυνεύει να πάψει να είναι μόνο ένας χάρτης ή ένα πολιτικό αφήγημα. Μπορεί κάλλιστα να εξελιχθεί σε σύστημα διοίκησης του θαλάσσιου χώρου.

Το κρίσιμο επόμενο βήμα είναι η εφαρμογή

Γι’ αυτό το σημαντικότερο ζήτημα δεν είναι μόνο η έκδοση των συγκεκριμμένων Προεδρικών αποφάσεων. Είναι τι θα επιχειρήσει να κάνει η Τουρκία βάσει αυτών. Επί παραδείγματι, τι θα συμβεί εάν οι χαρακτηρισμένες ως «εθνικά θαλάσσια πάρκα» περιοχές συνοδευθούν αύριο από συγκεκριμένα διαχειριστικά σχέδια; Η άν επιβληθούν περιορισμοί στην αλιεία; Αν απαιτηθούν τουρκικές άδειες για συγκεκριμένες δραστηριότητες; Αν καθορισθούν ζώνες προστασίας και χρήσεων; Αν πραγματοποιείται συστηματική επιτήρηση και περιβαλλοντικοί έλεγχοι με ψηφιακά μέσα ; Αν εκδίδονται διοικητικές πράξεις προς ερευνητικά σκάφη ή άλλους χρήστες της θάλασσας;

Στην περίπτωση αυτή το πρόβλημα περνά από το επίπεδο της κανονιστικής διεκδίκησης στο επίπεδο της πρακτικής άσκησης δικαιοδοσίας. Και αυτή είναι μια πολύ σημαντική διάκριση. Μία τέτοια πρακτική ενδέχεται να μην δημιουργεί διεθνή έννομα αποτελέσματα. Επιχειρεί όμως σαφέστατα να παράγει διοικητική κανονικότητα επί του πεδίου.

Η περιβαλλοντική πολιτική ως γεωπολιτικό εργαλείο

Υπάρχει μία ακόμη διάσταση που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Τα θαλάσσια πάρκα αποτελούν εργαλεία θαλάσσιας διακυβέρνησης. Προϋποθέτουν χωρική οριοθέτηση, στόχους προστασίας, ρυθμίσεις χρήσεων, επιστημονικά δεδομένα, παρακολούθηση, μηχανισμούς διαχείρισης και, φυσικά, μια αρχή που εμφανίζεται ως αρμόδια να αποφασίζει ποιος κάνει τι και πού. Ευλόγως λοιπόν, η συγκεκριμένη εξέλιξη έχει ευρύτερη σημασία. Δείχνει πώς εργαλεία που δημιουργήθηκαν για την προστασία της βιοποικιλότητας μπορούν, σε περιοχές αμφισβητούμενης ή μη οριοθετημένης θαλάσσιας δικαιοδοσίας (ΑΟΖ), να αποκτήσουν βαρύνουσα γεωπολιτική λειτουργία. Η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος δεν μπορεί να μετατρέπεται σε όχημα μονομερούς χωρικής διεκδίκησης.

Αν και το ελληνικό ΥΠΕΞ ορθώς επισημαίνει ότι οι τουρκικές μονομερείς πράξεις δεν παράγουν νομικά τετελεσμένα έναντι της Ελλάδας, το κρίσιμο ζήτημα είναι η πιθανή δημιουργία de facto διοικητικών τετελεσμένων: μέσω επαναλαμβανόμενων πρακτικών δηλαδή χαρτογράφησης, σχεδιασμού, επιτήρησης, ελέγχων και αδειοδοτήσεων, η Τουρκία μπορεί να επιχειρήσει να κανονικοποιήσει σταδιακά την άσκηση κρατικής διοίκησης σε αμφισβητούμενους θαλάσσιους χώρους. Αυτό δεν σημαίνει ότι η πρακτική αυτή νομιμοποιείται. Σημαίνει όμως ότι η μη παραγωγή έννομων αποτελεσμάτων δεν ταυτίζεται κατ’ ανάγκην με τη μη παραγωγή γεωπολιτικών αποτελεσμάτων. Και ίσως αυτή να είναι η ουσία της σημερινής εξέλιξης.

Η Ελλάδα δεν επιτρέπεται να αρκεσθεί σε μία νομική απάντηση

Η σταθερή επίκληση του Διεθνούς Δικαίου είναι μεν αναγκαία αλλά όχι ικανή για την παραγωγή επαρκούς στρατηγικής θαλάσσιας πολιτικής. Η Ελλάδα οφείλει να συνδέσει το Διεθνές Δίκαιο με μια ενεργητική πολιτική θαλάσσιας διακυβέρνησης: ολοκλήρωση και εφαρμογήτων Θαλάσσιων Χωροταξικών Σχεδίων το συντομότερο δυνατόν, συνεκτική πολιτική θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών και όχι μόνο εντός των χωρικών υδάτων των 6 ν.μ, επιστημονική παρακολούθηση, χαρτογραφική τεκμηρίωση, παρουσία στη θάλασσα και συστηματική διεθνή προβολή των ελληνικών θέσεων. Διότι στον σύγχρονο θαλάσσιο χώρο η κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα προστατεύονται ασφαλώς με το Διεθνές Δίκαιο, αλλά η γεωπολιτική παρουσία οικοδομείται επίσης μέσω σχεδιασμού, θεσμών, δεδομένων και αποτελεσματικής διακυβέρνησης.

Η απάντηση λοιπόν στη “Mavi Vatan” δεν μπορεί να είναι ένας ανταγωνισμός μονομερών χαρτών και περιβαλλοντικών χαρακτηρισμών και μάλιστα με άνισο τρόπο (στα χωρικά ύδατα των 6 ν.μ η Ελλάδα, στα διεθνή ύδατα των 12 ν.μ η Τουρκία). Πρέπει να είναι μια συνεκτική ελληνική στρατηγική για τη θάλασσα, πλήρως θεμελιωμένη στο Διεθνές Δίκαιο, αλλά ταυτόχρονα ικανή να μετατρέπει τα ελληνικά δικαιώματα σε σχεδιασμό, πολιτική, προστασία του περιβάλλοντος και πραγματική παρουσία.

Το σημαντικότερο μήνυμα των νέων τουρκικών θαλάσσιων πάρκων δεν βρίσκεται στα ίδια τα πάρκα. Βρίσκεται στη σταδιακή μετατροπή του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» σε πρακτική άσκηση δικαιοδοσίας, μέσω διοικητικής πρακτικής. Και αυτή είναι μια εξέλιξη που η Ελλάδα δεν αρκεί απλώς να απορρίπτει νομικά. Πρέπει άμεσα και αποφασιστικά να αποτρέψει την κανονικοποίησή της επί του πεδίου. Τα θαλάσσια χωροταξικά σχέδια θα ήταν μια λύση αλλά δυστυχώς καθυστερούν…έχουμε μείνει τελευταία χώρα στην Ευρώπη χωρίς θεσμοθετημένα θαλάσσια χωροταξικά σχέδια !

*Η Στέλλα Κυβέλου είναι καθηγήτρια θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού (ΘΧΣ) στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και εμπειρογνώμων της ΕΕ για τον ΘΧΣ στην Ανατολική Μεσόγειο.

ΠΗΓΗ:https://www.militaire.gr/to-pragmatiko-diakyveyma-ton-toyrkikon-thalassion-parkon/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Τρίτη 18 Αυγούστου 2026

Οι Σαιν-Σιμωνιστές Σαββατιανοί και η σχετική κρυφή ιστορία

Μπιλ Τέιλορ

AI Generated Abstract - Αυτό το άρθρο διερευνά τις ιστορικές συνδέσεις και τις κερδοσκοπικές θεωρίες γύρω από το κίνημα Sabbatean-Frankist και την επιρροή του σε εξέχουσες οικογένειες, ιδιαίτερα στους Rothchilds, σε όλη την ιστορία. Εμβαθύνει στις μυστικές και αμφιλεγόμενες πρακτικές των Σαββατιανών-Φράγκων, μιας μικρής αίρεσης με εωσφορικές τάσεις που φέρεται να διείσδυσε σε διάφορες θρησκευτικές και πολιτικές σφαίρες. Το άρθρο εξετάζει τους δεσμούς μεταξύ της οικογένειας Rothschild και άλλων προσωπικοτήτων με επιρροή, όπως ο Louis Brandeis και ο John Slidell, υποδηλώνοντας πιθανές σχέσεις με τους Σαββατιανούς. Συζητά επίσης τον ευρύτερο αντίκτυπο των φιλοσοφιών του Σαββατιανού και του Σαιν-Σιμόν στα παγκόσμια γεγονότα, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής της Διώρυγας του Σουέζ και του σιωνιστικού κινήματος με επικεφαλής τον Theodor Herzl, προσφέροντας μια νέα προοπτική για την αλληλεπίδραση μεταξύ θρησκευτικών αιρέσεων, οικονομικής εξουσίας και ιστορικών εξελίξεων.

Περίληψη και Γενική Προκείμενη Κουκκίδες:

Υπάρχουν πολλοί ισχυρισμοί στο Διαδίκτυο ότι οι Rothchilds ήταν, και μπορεί να παραμείνουν, μέλη μιας μυστικής εωσφορικής λατρείας γνωστής ως Sabbateans ή Sabbatean-Frankists.

Δεν διαφωνούμε με αυτούς τους ισχυρισμούς, αλλά παρ' όλα αυτά πιστεύουμε ότι τα στοιχεία είναι «ισχνά», ως επί το πλείστον περιστασιακά, και επαναλαμβανόμενα ad nauseum, γεγονός που δεν καθιστά τα περιστασιακά στοιχεία «παχύτερα».

Εάν υπάρχουν κάποια τεκμηριωμένα στοιχεία, δεν τα έχουμε δει, ούτε θα περιμέναμε να το δουν. Ωστόσο, πιστεύουμε ότι τα περιστασιακά στοιχεία που παρουσιάζονται παρακάτω ενισχύουν τις περιπτώσεις έμμεσων αποδεικτικών στοιχείων που υπάρχουν, καθώς παρουσιάζουν μια άλλη οδό έρευνας που δεν έχουμε συναντήσει ακόμη.

Το κίνημα των Σαββατιανών, το οποίο κορυφώθηκε σε δημοτικότητα γύρω στο 1666 μεταξύ των Εβραίων της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής, δεν διαλύθηκε ποτέ εντελώς.
Ο Jacob Frank, ο αυτοαποκαλούμενος μετενσαρκωμένος διάδοχος του Sabbatai Zvi, ενίσχυσε τις πιο ακόλαστες τελετουργίες της αρχικής λατρείας των Σαββατιανών και πιστεύουμε ότι με επιτυχία προσχώρησε σε πολλούς Καθολικούς, κυρίως με βάρη προς τα ανατολικά καθολικά δόγματα όπως η Ουκρανική Ελληνική Καθολική Εκκλησία. Δείτε τις σημειώσεις τέλους [A]
Οι Σαββατιανοί-Φράγκοι είναι, επομένως, μια μικρή κλίκα Εωσφοριστών που παρουσιάζονται ως Εβραίοι, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι (βλ. Dönmeh της Τουρκίας).
Η ευθύνη για τη σατανική ατζέντα και τις πρακτικές της μικρής αλλά ισχυρής κλίκας συνήθως μετατοπίζεται στον ως επί το πλείστον ανένταχτο εβραϊκό πληθυσμό, έτσι ώστε οι επικριτές και οι έρευνες να μπορούν να χαρακτηριστούν ως αντισημίτες θεωρητικοί συνωμοσίας.

Δεδομένου ότι οι Σαββατιανοί-Φράγκοι παρουσιάζονται μόνο ως άλλοι θρησκευτικοί οπαδοί και αποτελούνται από πολύ μικρές μειονότητες Εβραίων, Χριστιανών και Μουσουλμάνων, είναι εύκολο για τους πιστούς να ομολογήσουν και για τους παρατηρητές να αποδεχτούν, ότι η λατρεία εξαφανίστηκε πριν από αιώνες και επομένως είναι άσχετη σήμερα.

Στο πλαίσιο ότι μερικές ισχυρές οικογένειες μπόρεσαν να αποκτήσουν τεράστιες περιουσίες ως θιασώτες μιας λατρείας που ενθαρρύνει την ανηθικότητα και τους αντικοινωνικούς κανόνες, κλίνουμε προς τη θεωρία συνωμοσίας ότι οι ασκούμενοι Σαββατιανοί-Φράγκοι εξακολουθούν να υπάρχουν και εξακολουθούν να προκαλούν προβλήματα.

Δηλαδή, ήταν εύκολο να πλουτίσει πουλώντας όπιο σε Κινέζους αγρότες ή Αφρικανούς σε ιδιοκτήτες φυτειών, όταν η ανηθικότητα αυτών των άθλιων αγορών αποφεύγεται από ηθικούς ανθρώπους και επειδή υπάρχουν επικρατούσες θρησκευτικές απαγορεύσεις για να βγάλεις χρήματα από τη δυστυχία των άλλων. Επιπλέον, ως τελικό αντικίνητρο για άτομα που δεν έχουν ηθική πυξίδα ή αγνοούν τις θρησκευτικές απαγορεύσεις, υπάρχουν νόμοι για την τιμωρία αυτών των ατόμων.

Υπάρχει ένα πιο διαφοροποιημένο οικονομικό επιχείρημα για το γιατί ορισμένες ισχυρές οικογένειες επιμένουν για αιώνες, ενώ οι περισσότερες διαρκούν μόνο δεκαετίες.

Οι δυνάμεις της αγοράς συνήθως εξαλείφουν τα υπερμεγέθη κέρδη που απολαμβάνουν οι οικογένειες που διεξάγουν νόμιμες επιχειρήσεις, επειδή δεν υπάρχει τίποτα ανήθικο ή παράνομο σε έναν ανταγωνιστή που κατασκευάζει μια καλύτερη ποντικοπαγίδα.

Αυτές οι ισχυρές οικογένειες που έχουν χτίσει περιουσίες στη δυστυχία των άλλων, ωστόσο, είναι σε θέση να απολαμβάνουν μονοπώλια στις αγορές δυστυχίας, επειδή οι περισσότεροι πιθανοί ανταγωνιστές θα αποφύγουν αυτές τις αγορές.

Οι πιθανοί ανταγωνιστές είτε αποφεύγουν τις αγορές δυστυχίας επειδή διαπιστώνεται ότι είναι προσωπικά ηθικά αποκρουστικές, είτε ελλείψει προσωπικών ηθικών απαγορεύσεων, οι κοινωνικές δυνάμεις βρίσκουν ορισμένες αγορές ανήθικες και θεσπίζουν νόμους για την απαγόρευση της δέσμευσης.

Ότι οι Σαββατιανοί-Φράγκοι εξασκούνται ως επί το πλείστον κρυφά, και όταν περιστασιακά ανακαλύπτονται, είναι έμπειροι στο να πλαισιώνουν τους ισχυρισμούς ως τίποτα άλλο παρά τις παραληρηματικές ατάκες των αντισημιτών, καθιστώντας δύσκολο να υποδειχθεί μια πραγματική κακή ατζέντα, πόσο μάλλον οι κύριοι πρωταγωνιστές της.

Παρά τη μυστικότητα και τα τεχνάσματα, οι οικογένειες με περιουσίες που δεν φαίνεται να υποκύπτουν ποτέ στις δυνάμεις της αγοράς ανά τους αιώνες θα πρέπει να εγείρουν υποψίες.

Οι συνήθεις ύποπτοι

Η τραπεζική οικογένεια Rothschild ελέγχει πολλά κουτάκια που υποδηλώνουν ότι είναι Σαββατιανοί-Φρανκιστές, ή τουλάχιστον ήταν σε ένα σημείο. Οι κατήγοροι της πολυθρόνας συνήθως επισημαίνουν επανειλημμένα τα ίδια επιφανειακά στοιχεία, τα οποία είναι ως επί το πλείστον περιστασιακά, αν και όχι απαραίτητα λανθασμένα.

Ο εντοπισμός των οικογενειών Sabbatean που παρέμειναν ισχυρές μέχρι τη σύγχρονη εποχή δεν φαίνεται να εκτείνεται πολύ πέρα από τους σημερινούς Rothchilds.

Είτε τα σημερινά μέλη της φυλής Rothschild ασκούν Σαββατιανούς-Φρανκιστές, είτε κάποιοι ή όλοι τους ένιψαν τας χείρας τους για τη λατρεία πριν από δεκαετίες, έχουν πολλές νόμιμες επενδύσεις για να κρατήσουν τους εαυτούς τους μακριά από παράνομες δραστηριότητες που θα μπορούσαν τελικά να έχουν αρνητικές συνέπειες εάν μπορούσε να βρεθεί μια σύνδεση μεταξύ αυτών των δραστηριοτήτων και της οικογένειας.

Βασικά, υπάρχουν και άλλες οικογένειες Sabbatean εκεί έξω που είναι πιθανώς πιο κοντά στις καθημερινές επιχειρήσεις των παγκόσμιων συνδικάτων εγκλήματος και στις καθημερινές μηχανορραφίες των υποστηρικτών των γενοκτονικών ατζέντηδων, παρά στη σημερινή φυλή των κληρονόμων των Rothschild.

Παρ' όλα αυτά, πιστεύουμε ότι αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε να εδραιώσουμε τις συσχετίσεις των Rothchilds με τον Σαββατισμό πέρα από τους ίδιους περιορισμένους και επαναλαμβανόμενους ισχυρισμούς που εμφανίζονται σε πεντάλεπτα ντοκιμαντέρ στο YouTube ή σε tweets 200 χαρακτήρων.

Η ανάγκη να κρατηθούν μυστικά πιθανώς εξηγεί γιατί διάφοροι Ρότσιλντ του 18ου, 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα βρήκαν τα πρώτα και δεύτερα ξαδέρφια τους τόσο ελκυστικά που αντάλλασσαν τακτικά όρκους γάμου.

Internet Sleuthing και άλλες οικογένειες

Εκτός από τον μυθικό πλούτο της οικογένειας Rothschild, ο οποίος υποδηλώνει παράνομη προέλευση, οι αναλύσεις «γενεαλογίας» και οι βαβυλωνιακοί θρύλοι δεν κινούν πραγματικά τη βελόνα για εμάς. Η φωτογραφία της «Μάγισσας» φίλης του Τζον Ποντέστα, Μαρίνα Αμπράμοβιτς, που στέκεται μπροστά από τον πίνακα «Ο Σατανάς καλεί τις λεγεώνες του» με τον Τζέικομπ Ρότσιλντ μπορεί να είναι τόσο δυσοίωνη όσο φαίνεται. Από την άλλη πλευρά, ίσως είναι ο τρόπος με τον οποίο οι δισεκατομμυριούχοι τρολάρουν το συνωμοσιολογικό πλήθος.

Ο Σατανάς καλεί τις λεγεώνες του - Καλλιτέχνης: Sir Thomas Lawrence (1769 - 1830)

Παρόλο που οι υποτιθέμενες Σαββατιανές τάσεις των Ρότσιλντ είναι ως επί το πλείστον εικασίες ή βασίζονται σε έμμεσες αποδείξεις, υπάρχουν μερικές οικογένειες που είναι σίγουρα ή πολύ πιθανό να είναι Σαββατιανές ή ένα ή περισσότερα από τα παράγωγά της (Φράγκοι) ή υπο-αιρέσεις (οι Dönmeh).

Ένα οικογενειακό όνομα που αξίζει να αναφερθεί, και πριν πάμε πιο πίσω στην ευρωπαϊκή ιστορία, I Brandeis, όπως και στον Louis Dembitz Brandeis (1856 έως 1941), Αναπληρωτής Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1916 έως το 1939. Οι γονείς του, Adolph Brandeis και Frederika Dembitz, ήταν Φράγκοι Εβραίοι. [1]

Ο Louis Brandeis κράτησε επίσης ένα πορτρέτο της Εύας Φρανκ, κόρης του ιδρυτή του Φρανκισμού, Τζέικομπ Φρανκ.

«Το 1770, μετά το θάνατο της συζύγου του, ο Ιακώβ επικέντρωσε εκ νέου τα θεϊκά θηλυκά διατάγματά του στη σχεδόν 16χρονη Εύα. Την ανακήρυξε ως τον Μεσσία και τη μετενσάρκωση τόσο της Παρθένου Μαρίας όσο και της Σεχίνα, της θεϊκής παρουσίας στη Γη, που ερμηνεύεται ως θηλυκή στον εβραϊκό μυστικισμό». [2]

Εύα Φρανκ, κόρη του Τζέικομπ Φρανκ από το 1754 έως το 1816.

Αξίζει να τονιστεί η ιδιότητα της Εύας Φρανκ ως γυναίκας μεσσία, όπως δήλωσε ο πατέρας της, καθώς η έννοια του θηλυκού Μεσσία επανέρχεται 60 χρόνια αργότερα.

Ένα άλλο οικογενειακό όνομα που δεν απαιτεί ιστορική αναδρομή πάρα πολλών αιώνων είναι το "Slidell", όπως στο John Slidell, γερουσιαστής της Λουιζιάνα από το 1853 έως το 1861 και διπλωμάτης της Συνομοσπονδίας κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. [3]

Έχουμε συναντήσει μερικές αναφορές ότι ο John Slidell ήταν Σαββατιανός-Φράγκος, αλλά δεν βρήκαμε αξιόπιστη αναφορά. Οι οικογενειακές και επιχειρηματικές διασυνδέσεις του Slidell δείχνουν εύκολα πιθανές σχέσεις με τη λατρεία.

Η κόρη του, Marguerite Mathilde Slidell, ήταν παντρεμένη με τον Frederic Emile d'Erlanger, γιο του Raphael von Erlanger, ιδρυτή της επενδυτικής τράπεζας Erlanger & Sons και πρώην συνεργάτη της Rothschild Bank στη Φρανκφούρτη. Ήταν η Erlanger & Sons of Paris που ανέλαβε την πρώτη έκδοση ξένων ομολόγων της Συνομοσπονδίας, την οποία διαπραγματεύτηκε ο John Slidell. Δείτε τις σημειώσεις τέλους [B]

Η αδερφή του John Slidell, Jane Slidell, ήταν παντρεμένη με τον Commodore Matthew Calbraith Perry. [4] (Ο Perry μπορεί να είναι η αγγλοποιημένη εκδοχή του Pereyra, η οποία συνδέεται με έναν πλούσιο υποστηρικτή του Shabatai Zvi από το Άμστερνταμ και, πριν από το Άμστερνταμ, με τις εξόριστες οικογένειες "Converso" (Ίβηρες Εβραίοι που ασπάστηκαν τον Καθολικισμό, αναγκαστικά ή μη) της Πορτογαλίας.)

Η ανιψιά του John Slidell, Caroline Slidell Perry, κόρη της Jane Slidell και του Matthew Perry, παντρεύτηκε τον August Belmont, χρηματοδότη, πράκτορα των Rothschild στη Βόρεια Αμερική και Πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής των Δημοκρατικών, από το 1860 έως το 1872. [5] Η οικογένεια Belmont, αρχικά Belmonte, ήταν Πορτογάλοι Conversos μέσω του Άμστερνταμ και του Alzay στη σύγχρονη Γερμανία.

August Belmonte - Πρόεδρος της DNC (1860 - 1872) - Πράκτορας των Rothschild

Οι ασυνήθιστοι ύποπτοι

Δεν έχουμε συναντήσει πολλές πληροφορίες σχετικά με τις διαδικασίες στρατολόγησης Σαββατιανών-Φράγκων, αλλά η θρησκεία/λατρεία δεν φαίνεται να προσφέρεται για τους «ιεραποστόλους» που έχουν εύκολο χρόνο να βρουν νέους προσήλυτους.

Επομένως, ο αριθμός των Σαββατιανών-Φράγκων οικογενειών που ήρθαν και έφυγαν, ή ήρθαν και επέμειναν, θα πρέπει να είναι μικρός, επειδή δεν υπήρχαν ποτέ πολλές οικογένειες στην αρχή.

Επιπλέον, οι οικογένειες θα έτειναν να παντρεύονται μόνο μεταξύ τους, καθώς ο προσηλυτισμός σε μια αίρεση με σατανικές τάσεις θα ήταν δύσκολο να πουληθεί στους ξένους. Τέλος, η αιμομιξία δεν ήταν προφανής διακοπή της συμφωνίας και μπορεί να ενθαρρύνθηκε.

Παρόλο που οι Ρότσιλντ πιστεύεται ότι είναι Σαββατιανοί-Φράγκοι, δεν υπάρχουν πολλά άμεσα απτά στοιχεία που να λένε ότι ήταν με απόλυτη βεβαιότητα. Παρ 'όλα αυτά, μπορεί να υπάρχουν ορισμένες οικογένειες, που συνδέονται μέσω γάμου με τον κύριο κλάδο των Rothschild, που είναι πιο αποδεδειγμένα Σαββατιανές από τους ίδιους τους Rothchilds, με την αναγνώριση ότι οι πρακτικές των αιρέσεων είναι αρκετά απαράδεκτες ώστε να αναγκάσουν μεμονωμένα μέλη της οικογένειας να βρουν μια διαφορετική θρησκεία.

Προπύργια των φανατικών Σαββατιανών στην Ευρώπη, περιελάμβαναν τις πόλεις της Σμύρνης (Σμύρνη) και της Θεσσαλονίκης (Θεσσαλονίκη) στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, τη Γαλικία (Νότια Πολωνία, Δυτική Ουκρανία) και την Πράγα, που αναφέρονται συχνά.

Η πόλη του Άμστερνταμ ήταν ένα άλλο προπύργιο και είναι ένα καλό μέρος για να ξεκινήσετε όταν ψάχνετε για οικογενειακά ονόματα Sabbatean, ειδικά εκείνα που κατέληξαν στην Αμερική.

Παλιό Άμστερνταμ

Πολλοί Σεφαραδίτες Εβραίοι της Ισπανίας και της Πορτογαλίας που προσηλυτίστηκαν με τη βία το 1492 και το 1496 αντίστοιχα, τελικά έφτασαν στο Άμστερνταμ. (Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν ο πιο αγαπημένος προορισμός.)

Αυτοί οι "Conversos" άρχισαν να εγκαθίστανται στο Άμστερνταμ μετά το 1536, όταν ιδρύθηκε η Ιερά Εξέταση στο Βασίλειο της Πορτογαλίας, και ταυτόχρονα, οι ταξιδιωτικοί περιορισμοί χαλάρωσαν για τους Conversos που ζούσαν στην Πορτογαλία.

Οι μεσσιανικές φλυαρίες του Sabbatai Zevi και η μεγάλη εξάρτησή του από τον καμπαλιστικό μυστικισμό, το έκαναν ιδιαίτερα ελκυστικό για την κοινότητα Converso του Άμστερνταμ, η οποία συνήθιζε να παριστάνει τους Χριστιανούς για να αποφύγει τη δίωξη ως Εβραίοι ή ως ύποπτοι Εβραίοι από την Ιερά Εξέταση ενώ ζούσαν στην Πορτογαλία.

Επιπλέον, ξεχνώντας πού ακούσαμε ή διαβάσαμε τους προβληματισμούς ενός ακαδημαϊκού, οπότε χωρίς απόδοση, η Ισπανική και η Πορτογαλική Ιερά Εξέταση και οι προσηλυτισμοί προκάλεσαν αρκετή κοινωνική αναταραχή και προσωπική αγωνία μεταξύ των Σεφαραδιτών Εβραίων ώστε να θεωρήσουν ότι «Το τέλος πρέπει να είναι κοντά», ωθώντας πολλούς να στραφούν στην Καμπάλα και τον μυστικιστικό προσανατολισμό της για εξηγήσεις που ο τοπικός Ραβίνος δεν μπορούσε να δώσει.

Τέλος, μέχρι το 1674, ή περίπου οκτώ χρόνια αφότου ο Sabbatai Zevi έφτασε στο αποκορύφωμα της δημοτικότητας, ο πληθυσμός των Ασκενάζι του Άμστερνταμ ήταν μικρός, επομένως η αντίδραση των παραδοσιακών Ραβίνων ενάντια στις αντινομικές ιδέες της αφήγησης του ψεύτικου μεσσία ήταν αρχικά ελάχιστη.

Ακόμη και όταν άρχισαν να καταφθάνουν μεγάλοι πληθυσμοί Ασκενάζι το 1674, κυρίως ως φτωχοί πρόσφυγες που διέφευγαν από τα πολωνικά πογκρόμ, η μικρότερη, αλλά πιο εδραιωμένη και οικονομικά ασφαλής σεφαραδίτικη κοινότητα διατήρησε υψηλότερο βαθμό επιρροής σε θρησκευτικά και κοσμικά ζητήματα σε σύγκριση με τους νεοφερμένους. [6]

Pereyra, Pereira, Pereire, Perry κ.λπ.

Ένα από τα ονόματα που εμφανίζεται ακόμη και στη Wikipedia ως φανατικός Σαββατιανός από το Άμστερνταμ είναι ο Abraham Israel Pereyra (πέθανε το 1699).

Από μια διαφορετική οπτική γωνία, και σε μεταγενέστερο σημείο της ζωής του Pereyra, ο Gershom Scholem προσθέτει ότι γύρω στο 1674, οι οπαδοί του Sabbatai Zevi στο Άμστερνταμ,

«... συνήθιζαν να συναντιούνται στο σπίτι του αρχηγού τους, Εμανουέλ Μπενατάρ, του χαζάν της Πορτογαλικής Συναγωγής, και φαίνεται ότι ήταν ανενόχλητοι από τις εβραϊκές αρχές, πιθανώς επειδή είχαν τον πολύ ευσεβή και πολύ πλούσιο Αβραάμ Περέιρα...»

ως ένα από τα εξέχοντα μέλη της ομάδας τους. [7]

Ο Abraham Pereyra γεννήθηκε στη Μαδρίτη από πλούσιους γονείς Converso και πιστεύεται ότι έφτασε στο Άμστερνταμ γύρω στο 1644. Αυτός και ο αδελφός του Ισαάκ έβγαλαν ένα σημαντικό χρηματικό ποσό στο εμπόριο ζάχαρης και

«... κατείχε σημαντική θέση στο Χρηματιστήριο [Τράπεζα]. Η αναφορά εδώ είναι στο Χρηματιστήριο του Άμστερνταμ, το παλαιότερο χρηματιστήριο στον κόσμο, που ξεκίνησε από την Ολλανδική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών /VOC το 1602». [8]

Θα μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό ένα βιβλίο αντί για ένα άρθρο για να προσπαθήσουμε να συνδέσουμε τον Αβραάμ Περέιρα, έναν τεκμηριωμένο Σαββατιανό, με τους Ρότσιλντ.

Για να το διατηρήσουμε αυτό διαχειρίσιμο όμως, θα σημειώσουμε μόνο ότι υπάρχει τουλάχιστον ένας Pereyra στο οικογενειακό δέντρο των Rothschild και μερικοί Pereyra σε οικογένειες που συνδέονται στενά με τα επιχειρηματικά συμφέροντα των Rothschild.

Ο Jacob Rodrigues Pereira, ο οποίος ήταν Ισπανός Converso με πορτογαλική καταγωγή. Όταν μετακόμισε στη Γαλλία, υιοθέτησε τη γαλλική ορθογραφία του Pereira, που είναι Pereire.

Οι εγγονοί του, Emile και Isaac Pereire,

«... ήταν σημαντικές προσωπικότητες στην ανάπτυξη των οικονομικών και των υποδομών της Γαλλίας κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας...» [9]

Τα αδέρφια ίδρυσαν την τράπεζα Credit Mobilier το 1852 και θεωρήθηκαν ο κύριος αντίπαλος της τράπεζας Rothschild στη Γαλλία κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Γαλλικής Δημοκρατίας (1852 έως 1870). Ο γιος του Issac, Eugene, ανέλαβε τον έλεγχο της τράπεζας το 1880.

Η κόρη του Noemie παντρεύτηκε τον Maurice de Rothschild το 1909. [10]

Εκτός από τα επιχειρηματικά συμφέροντα των αδελφών Pereire, ήταν οπαδοί της σκοτεινής πλέον οιονεί θρησκευτικής φιλοσοφίας των Saint-Simonists.

Κατά τη γνώμη μας, ορισμένες εκδοχές της φιλοσοφίας του Saint-Simon ακούγονται ύποπτα σαββατιανές.

Ο Σαιν-Σιμωνισμός ακούγεται σαν Σαββατιανισμός

Ιδρύθηκε από τον Henri de Saint-Simon (1760 - 1825) έναν Γάλλο πολιτικό, οικονομικό και σοσιαλιστικό θεωρητικό και επιχειρηματία, ο Henri πίστευε ότι οι ανάγκες των εργατικών τάξεων απαιτούσαν προσοχή για τη λειτουργία της κοινωνίας. Πιο συνοπτικά, αν οι πλούσιοι αγνοήσουν τους φτωχούς, αυτοί οι φτωχοί άνθρωποι θα ξεσηκωθούν και θα σκοτώσουν τους πλούσιους κάποια μέρα. [11]

Κατά τα τελευταία του χρόνια και μετά το θάνατό του, η φιλοσοφία του Saint-Simon εξελίχθηκε στη συνέχεια σε μια σειρά από διαφορετικές επαναλήψεις, μία από τις οποίες περιελάμβανε έναν συν-αρχηγό και Γάλλο πολιτικό μηχανικό, τον Prosper Enfantin (1796–1864).

Δεν πέρασε πολύς καιρός πριν ο Πρόσπερ δηλώσει ότι ήταν "εκλεκτός του Θεού" και προέβλεψε την επικείμενη άφιξη μιας γυναίκας Μεσσία. Μια άλλη από τις άλλες δηλώσεις του ήταν «ο γάμος είναι τυραννία».

Κατηγορήθηκε επίσης ότι διηύθυνε έναν οίκο ανοχής, προωθούσε τον «ελεύθερο έρωτα» και ντυνόταν με γυναικεία ρούχα, τα οποία σύντομα οδήγησαν σε κατηγορητήριο για «διακινδύνευση της δημόσιας ηθικής», προκαλώντας ένα προσκύνημα στην Τουρκία γύρω στο 1832, όπου ξεκίνησε ο Shabatai Zvi και όπου οι Dönmeh δεν εξαφανίστηκαν ποτέ.

«Ο Enfantin οδήγησε τους οπαδούς του στην Κωνσταντινούπολη, οι οποίοι ήταν οι ίδιοι άνθρωποι των οποίων την επίσκεψη είδε ο Goodell. Οι Σιμωνιανοί δεν σεβάστηκαν τον Σουλτάνο με τον τρόπο που έπρεπε, δεν υποκλίθηκαν σε αυτόν και αντίθετα υποκλίθηκαν στις γυναίκες στο δρόμο. Η επιθυμία τους, σύμφωνα με τον Goodell, ήταν να βρουν τη γυναίκα μεσσία συγκρίνοντας τις γυναίκες με ένα είδωλο που είχαν στην κατοχή τους. [12]”

Αφού ο Enfantin τελείωσε να ενοχλεί τον εαυτό του μπροστά στον Σουλτάνο, ξεκίνησε για την Αίγυπτο με την ιδέα να στήσει τη Διώρυγα του Σουέζ στον κορυφαίο άνδρα των Οθωμανών στην Αίγυπτο, Ιμπραήμ Πασά.

Ο Prosper Enfantin ήταν στην πραγματικότητα ένας εκπαιδευμένος μηχανικός, αλλά οι πωλήσεις του στους Αιγύπτιους περιελάμβαναν πολλούς σεξουαλικούς συμβολισμούς και συγκρίσεις καναλιών με τη γυναικεία ανατομία, και τελικά στάλθηκε χωρίς συμφωνία για το κανάλι.

Υπάρχουν περισσότερες ιστορίες του Prosper Enfantin που περιλαμβάνουν τόσο νηφάλιες ιστορίες μηχανικής ικανότητας σε σχέση με τα κανάλια και τα κατασκευαστικά έργα, όσο και άθλιες ιστορίες του «κοιτάξτε με, είμαι ένας ελευθεριακός που ντύνεται, ψάχνω μερικές κυρίες για να λατρέψω και να ψηλαφίσω».

Ο συνδυασμός μηχανικού και αποκρυφιστικού-swinging-διεστραμμένου φαίνεται πολύ οικείος αυτές τις μέρες, καθώς φαίνεται να υπάρχει μια συμβολή μικτών σεξουαλικών εμμονών και τεχνολογιών που αντικαθιστούν τους ανθρώπους μεταξύ του αριστερού ελιτίστικου συνόλου σήμερα, το οποίο φαίνεται ύποπτα παρόμοιο με τον Prosper Enfantin και το αριστερό σύνολο του Saint-Simonist που υπήρχε στη Γαλλία της δεκαετίας του 1830.

Έχει επίσης σημειωθεί ότι οι ιδέες του Saint-Simonian άσκησαν σημαντική επιρροή σε νέα θρησκευτικά κινήματα, όπως ο Πνευματισμός και ο Αποκρυφισμός, από τη δεκαετία του 1850, καθώς και στις σοσιαλιστικές ουτοπικές κοινωνίες. Ο Καρλ Μαρξ θεωρούσε τους Saint-Simonians ως τους «πατριάρχες του σοσιαλισμού». [13]

Μικρό Σεντ Τζέιμς Sidetrack

Δεδομένου ότι μιλάμε για σοσιαλιστές που αναμειγνύουν το σεξ, την πνευματικότητα και την τεχνοκρατία, δεν μπορούμε παρά να αναρωτηθούμε αν υπάρχει σύνδεση του Jeffrey Epstein με τους St. Simonians.

Ίσως υπάρχουν πραγματικά στοιχεία σε κάποιο αρχείο κάπου, ή ίσως κάνουμε πολύ άγριες εικασίες, αλλά θα ήταν ενδιαφέρον αν ο Prosper Enfantin ή η ομάδα του από διεστραμμένους Γάλλους πολιτικούς μηχανικούς περνούσαν ποτέ από το Χαλέπι της Συρίας, ενώ διέσχιζαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Το Χαλέπι ήταν ένας σταθμός για τον Sabbatai Zvi στην εκστρατεία στρατολόγησής του. Η μεγάλη σεφαραδίτικη κοινότητα εκεί θα το έκανε έναν αξιόλογο προορισμό.

Το Χαλέπι είναι επίσης το μέρος όπου υπάρχει ένα οικείο κτίριο που υπάρχει από τον 15ο αιώνα και εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα (ο πόλεμος του ISIS στη Συρία μόλις πρόσφατα κατέστρεψε εν μέρει το κτίριο). Γνωστό ως «Χαμάμ Γιαλμπούγκα», ήταν δημόσιο λουτρό (τουρκικό λουτρό) για το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξής του.

📷

Όπως αναφέρθηκε, οι αδελφοί Pereire ήταν οπαδοί και υποστηρικτές των ιδεών του Saint-Simonist (γνωστός και ως Saint Simonians). Μια γαλλική εφημερίδα που ονομαζόταν The Globe, η οποία ήταν μόνο σε έντυπη μορφή από το 1824 έως το 1832, έγινε η κύρια έκδοση των ειδών του Saint Simonist και έλαβε οικονομική και εκδοτική βοήθεια από τους αδελφούς. [14]

Ένα άλλο βασικό δόγμα που εξελίχθηκε από εξελίχθηκε από τη βασική πεποίθηση ότι οι εργατικές τάξεις δεν μπορούν να αγνοηθούν ήταν μια πρώιμη εκδοχή της ανάγκης δημιουργίας κοινωνιών που διέπονται από την τεχνολογία (Τεχνοκρατία).

Ο όρος, εκείνη την εποχή, ήταν «Βιομηχανισμός» και η βασική ιδέα ήταν ότι οι τάξεις hoi polloi, στις οποίες ανήκαν οι οικογένειες Rothschild και Pereire, θα έπρεπε να δημιουργήσουν βιομηχανίες ή να χτίσουν τεράστια δημόσια έργα για να κρατήσουν τις μάζες πολύ απασχολημένες με τον μόχθο για να εξεγερθούν.

Η επιθυμία να κρατηθεί το προλεταριάτο απασχολημένο φαίνεται να είναι ένα σημαντικό μέρος της λογικής πίσω από τη σημαντική πρώιμη υποστήριξη (τέλη της δεκαετίας του 1820 και αρχές της δεκαετίας του 1830) που έδωσαν οι Γάλλοι αριστοκράτες στην ιδέα της κατασκευής της Διώρυγας του Σουέζ. (Η Compagnie de Suez, μια εταιρεία που ιδρύθηκε από τον «συμπαθούντα του Saint-Simon» Ferdinand de Lesseps, ειδικά για την κατασκευή της διώρυγας, ξεκίνησε την κατασκευή το 1859 και ολοκληρώθηκε το 1869.) [15]

Herzl Historical History Rewrite

Η τρέχουσα κατάσταση στο Ισραήλ, σε σχέση με τον Σιωνισμό σε ένα ιστορικό πλαίσιο, φαίνεται να αφήνει έξω πολλή ιστορία τόσο στο στρατόπεδο «υπέρ» όσο και στο στρατόπεδο «κατά».

Όποια ιστορική αφήγηση κι αν προσπαθεί να κατασκευάσει κάθε πλευρά, σπάνια αναφέρονται αναφορές σε σιωνιστικές δραστηριότητες πριν από το 1896/1897, τα χρόνια που ο Theodor Herzl δημοσίευσε την πρώτη του μπροσούρα (Der Judenstaat)[16] και οργάνωσε το Πρώτο Σιωνιστικό Συνέδριο στη Βασιλεία.

Ο Theodor Herzl (1860 έως 1904), ο ιδρυτής του σύγχρονου σιωνιστικού κινήματος, δεν επικεντρωνόταν πάντα στη δημιουργία μιας πατρίδας για τους Εβραίους που υπέφεραν από διώξεις ή όσους περίμεναν διώξεις στο μέλλον.

Σύμφωνα με το «A Man Alone: The Life of Theodor Herzl», του Andre Chouraqui, ο Theodor, σε ηλικία περίπου δέκα ετών, ήταν θαυμαστής του Ferdinand de Lesseps, του κατασκευαστή της Διώρυγας του Σουέζ, και εμπνεύστηκε να φτιάξει τη δική του διώρυγα.

Δεδομένου ότι η Διώρυγα του Σουέζ ολοκληρώθηκε μόλις πρόσφατα και ο Theordor αποφάσισε να κατασκευάσει τη Διώρυγα του Παναμά. Ο πατέρας του Theordore, ένας επιχειρηματίας που εμφανίζεται ως πολυάσχολος τύπος, ήταν προφανώς λιγότερο εντυπωσιασμένος με τα όνειρα του Theodor για τη Διώρυγα του Σουέζ, αλλά εντυπωσιάστηκε κάπως με την εμμονή του γιου του να κατασκευάσει τη Διώρυγα του Παναμά και τον έστειλε στην Τεχνική Σχολή της πόλης της Πέστης (Ουγγαρία). [17]

Η ιστορία του νεαρού Χερτσλ, αν είναι καν αληθινή, θα μπορούσε πιθανώς να συνοψιστεί ως εξής:

«Ο πολυάσχολος μπαμπάς στέλνει τον ενοχλητικό γιο του να μάθει μαθηματικά για να γίνει μηχανικός και ίσως να χτίσει τη Διώρυγα του Παναμά κάποια μέρα, αλλά τουλάχιστον να αποκτήσει πτυχίο μηχανικού».

Ο Χερτσλ άντεξε πέντε χρόνια στην τεχνική σχολή.

Παρόλο που ο Herzl δεν κατάφερε ποτέ να κατασκευάσει τη Διώρυγα του Παναμά (αποφοίτησε με πτυχίο νομικής και εργάστηκε ως δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας) ως δημοσιογράφος κάλυψε την πρώτη αποτυχημένη γαλλική προσπάθεια της Διώρυγας του Παναμά από τον αγαπημένο του κατασκευαστή καναλιών Ferdinand de Lesseps και στη συνέχεια τη δεύτερη αποτυχημένη γαλλική προσπάθεια από τον διάδοχο της πρώτης χρεοκοπημένης εταιρείας.

Σε ένα από τα έργα μυθοπλασίας του, ο Herzl οραματίζεται ένα κανάλι που διασχίζει την Παλαιστίνη (σημερινό Ισραήλ) για να συνδέσει τη Μεσόγειο και τη Νεκρά Θάλασσα.

Στις διακρίσεις που απονεμήθηκαν στον Herzl για τις ηρωικές προσπάθειές του να προστατεύσει τους Εβραίους από τη δίωξη, το εν συντομία μελετημένο σχέδιό του να μεταφέρει τους Ευρωπαίους Εβραίους στην Ουγκάντα, η οποία βρίσκεται στη μέση της Αφρικής, επαινείται για τη δημιουργικότητά του, ανεξάρτητα από το πόσο ανόητη ακούγεται η ιδέα.

Θα υποστηρίζαμε ότι το κίνητρο των Εβραίων του Herzl στην Ουγκάντα είχε πολύ μικρή σχέση με την προστασία των διωκόμενων Εβραίων και περισσότερο με τις δυνατότητες κατασκευής του φράγματος και της διώρυγας που θα αποκτούσαν οι κάτοικοι του St. Simonians αν έλεγχαν μόνο τον χάρτη.

Ανιμιστές, Μουσουλμάνοι, Προτεστάντες, Καθολικοί, Ας ρίξουμε μερικούς Εβραίους. Το σχέδιο της Ουγκάντα.

Χάρτης του Βρετανικού Προτεκτοράτου της Ουγκάντα που δείχνει τα αρχικά και διευρυμένα σύνορα. Ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1894. Ανεξαρτησία της Ουγκάντα - Οκτώβριος 1962.

Η Ουγκάντα βρίσκεται στη βόρεια όχθη της λίμνης Βικτώρια, της πηγής του Νείλου. Συνορεύει με άλλες μεγάλες λίμνες και η θαλάσσια μεταφορά εμπλέκεται σε όλες τις πτυχές της εμπορικής δραστηριότητας.

Ακόμη και στα τέλη του 1800 ήταν ένας παράδεισος για τους κατασκευαστές φραγμάτων και καναλιών. Από τότε που ο Herzl διατύπωσε το «Σχέδιο της Ουγκάντα» πριν από 130 χρόνια, πολλά μεγάλα έργα φραγμάτων και καναλιών και σιδηροδρόμων έχουν ολοκληρωθεί.

Πριν από το 1894, η Ουγκάντα ήταν το Βασίλειο της Μπουγκάντα. Το βασίλειο τέθηκε υπό τη διοίκηση της Αυτοκρατορικής Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικής Αφρικής (IBEAC), όταν ναυλώθηκε το 1888.

Οι τέσσερις θρησκευτικές φατρίες που ζούσαν στο Βασίλειο περνούσαν πολύ χρόνο πολεμώντας μεταξύ τους για τον έλεγχο της περιοχής και κατά τα άλλα ήταν «ακυβέρνητες», έτσι το IBEAC παραχώρησε τον έλεγχο στη βρετανική κυβέρνηση. Η Ουγκάντα έγινε Προτεκτοράτο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας το 1894.

Οι τέσσερις φατρίες ήταν «ιθαγενείς θρησκευόμενοι», Μουσουλμάνοι, Προτεστάντες και Καθολικοί.

Η συμβατική αφήγηση, ότι ο Herzel πίστευε ότι το να ρίξει τους Εβραίους της Ανατολικής Ευρώπης σε αυτό το μείγμα θα τους έκανε με κάποιο τρόπο ασφαλείς, δεν έχει κανένα νόημα.

Το ότι ο Herzel είδε τις δυνατότητες της Ουγκάντα για τεράστια δημόσια έργα, πιστεύουμε ότι είναι πιο λογικό.

Το 1903, ο Herzel σχημάτισε μια Επιτροπή για να προτείνει ένα σχέδιο για την κατασκευή ενός τεράστιου υδραγωγείου για την άρδευση της ξεραμένης ερήμου του Σινά με νερό από τον ποταμό Νείλο. (Η αδύνατη μηχανική που απαιτείται για την κατασκευή ενός τεράστιου υδραγωγείου που διασχίζει την τεράστια Διώρυγα του Σουέζ σήμαινε ότι το έργο δεν πήγε ποτέ πολύ μακριά.) [17]

Όλα αυτά για να πούμε ότι ο υποτιθέμενος ενθουσιασμός του Χερτσλ να βρει ένα καταφύγιο για τους Εβραίους μπορεί εξίσου να ήταν κάλυψη για τους Σαιν Σιμωνιστές για να διατηρήσουν τον έλεγχο των κατώτερων τάξεων με μεγάλα, ακριβά δημόσια έργα.

Ενώ, το πρασίνισμα του επιδόρπιου του Σινά θα ήταν σίγουρα επωφελές για τους Εβραίους που αναζητούν πατρίδα, το σκάψιμο ενός καναλιού στη βόρεια Κολομβία (σημερινός Παναμάς) ή μέσω της Νικαράγουας, πιθανότατα δεν επρόκειτο να βοηθήσει πολλές εβραϊκές οικογένειες που ανησυχούν ότι η μυστική αστυνομία του Τσάρου μπορεί να χτυπήσει την πόρτα κάποια στιγμή σύντομα.

Ούτε η εγκατάλειψη των Εβραίων της Ευρώπης στη μέση του Ανατολικού Κονγκό (Ουγκάντα), όπου τέσσερις θρησκευτικές φατρίες ασκούσαν ήδη αξιόπιστη βία η μία εναντίον της άλλης.Για το σκοπό αυτό, η ιστορία για τον νεαρό Theodor Herzl, που ενοχλεί τον μπαμπά του για την κατασκευή ενός τερατώδους καναλιού στη ζούγκλα της Νότιας Αμερικής, είναι πιθανώς απλώς μια ιστορία που επινοήθηκε για να κρύψει τη συμμετοχή του «ενήλικα» Theodor στην προώθηση του St. Simonism.

Είναι δύσκολο να πει κανείς αν ο Herzl ήταν αφοσιωμένος St. Simonist ή περισσότερο μισθωμένος πυροβόλος (υποστηρικτής) για τους Rothchilds και τις σχετικές οικογένειες. Ακόμα κι αν ήταν αφοσιωμένος Άγιος Σιμωνιστής, είναι πιθανό να αγνοούσε τυχόν ομοιότητες του Σαββατιανού με τις ιδέες του Αγίου Σίμονα. Ο Herzl, ωστόσο, γνώριζε τον Sabbatai Zvi.

Καθώς η ώθηση του Χερτσλ για μια σιωνιστική πατρίδα κέρδισε έδαφος το 1895-1896, προειδοποιήθηκε και ενθαρρύνθηκε ότι η θέση του θύμιζε τον Σαμπατάι Ζβι. [19]

29 Μαρτίου
«Σέντερ της εβραϊκής φοιτητικής ένωσης Unitas. Ο Friedmann, λέκτορας στο Πανεπιστήμιο, εξήγησε την ιστορία αυτού του φεστιβάλ που, τελικά, είναι το πιο όμορφο και το πιο σημαντικό μας. Κάθισα δίπλα του. Αργότερα μίλησε για λίγο μαζί μου ιδιαιτέρως, μου θύμισε τον Σαμπατάι Ζβι, «που μάγευε όλους τους ανθρώπους» και μου έκλεισε το μάτι με τρόπο που φαινόταν να λέει ότι έπρεπε να γίνω τέτοιος Σαμπατάι. Ή μήπως εννοούσε ότι ήμουν ήδη ένας;»

Ίσως το κύριο κίνητρο, ίσως ένα άλλο

Το κύριο κίνητρο για τη δημιουργία μιας εβραϊκής πατρίδας, όπως λέει η υπάρχουσα αφήγηση, από τα τέλη του 19ου αιώνα και μετά, ήταν η ανακούφιση των διώξεων των Εβραίων. Δεν υπάρχουν πολλά επιλήψιμα σχετικά με την ιδέα ούτε τώρα ούτε τότε. Οι κύριες αντιρρήσεις για μια εβραϊκή πατρίδα, τώρα, προκύπτουν κυρίως από τον εκτοπισμό των τοπικών πληθυσμών που βρίσκονται ήδη εκεί.

Ο εκτοπισμός των Παλαιστινίων δεν προκαλούσε ανησυχία πριν από 125 χρόνια. Οι Ευρωπαίοι είχαν εκτοπίσει τους ντόπιους σε όλο τον κόσμο από το 1492 και οι Αμερικανοί είχαν σχεδόν τελειώσει με το «Manifest Destining» των Ινδιάνων από τη γη που κατείχαν τα προηγούμενα δέκα χιλιάδες χρόνια.

Υποστηρίζουμε ότι το πραγματικό κίνητρο ήταν να εκπληρωθεί το όνειρο των Σαιντ Σιμωνιστών για τη δημιουργία μιας ουτοπίας για την παγκόσμια ελίτ, η οποία βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στις ιδέες του Σαββατιανού για το πώς θα έπρεπε να διοικείται ο κόσμος.

Ο Άγιος Σιμωνισμός μπορεί απλώς να ήταν μια κοσμική εκδοχή του Σαββατιανισμού, και ως εκ τούτου, πιο προσιτή στις βασιλικές οικογένειες της Ευρώπης ή σε άλλους εύπορους άνδρες που ήταν χριστιανοί. Οι πλούσιοι Εβραίοι, Σαββατιανοί ή όχι, και οι πλούσιοι Χριστιανοί, οι ευγενείς και οι ηγέτες της Εκκλησίας, μπορούσαν όλοι να συμμετάσχουν στα σχέδια του Αγίου Σιμωνισμού χωρίς να χρειάζεται να αποκρύψουν τις θρησκευτικές πεποιθήσεις.

Αν η εύρεση των Εβραίων ως πατρίδας ήταν και παραμένει η δημόσια αφήγηση και ο Άγιος Σιμωνισμός ήταν και παραμένει το βασικό κίνητρο για τον έλεγχο του Λεβάντε (βλ. το έργο της Διώρυγας της Γάζας του Ισραήλ), το τελικό κίνητρο μπορεί απλώς να ήταν, και παραμένει, τα χρήματα.

Οι St. Simonists προέρχονταν από τις εύπορες τάξεις, αλλά δεν ήταν τόσο πλούσιοι ώστε να χρηματοδοτήσουν οι ίδιοι έργα δημοσίων έργων δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ήταν τα μορφωμένα και ικανά στελέχη που εργάστηκαν διπλωματικά κανάλια για χρόνια για να αποσπάσουν παραχωρήσεις από σουλτάνους και περιφερειακούς κυβερνήτες. Ήταν μηχανικοί και διευθυντές κατασκευαστικών εταιρειών με τις τεχνικές γνώσεις για να κατασκευάσουν μεγάλα πράγματα.

Η οικογένεια Pereire και η οικογένεια Rothschild, και ίσως μια χούφτα άλλοι ήταν οι επενδυτές με το κεφάλαιο, χωρίς το οποίο δεν θα χτιζόταν πουθενά γιγάντιο κανάλι. Παρόλο που πιστεύουμε ότι οι οικογένειες Rothschilds και Pereire ήταν Sabbateans και υποστηρικτές των St. Simonists, είναι πιθανό να νοιάζονταν απλώς για να κερδίσουν αξιόλογες αποδόσεις επενδύσεων προσαρμοσμένες στον κίνδυνο και να χρηματοδοτήσουν την κατασκευή ενός καναλιού από την Ερυθρά Θάλασσα στη Μεσόγειο.

Όπως αναφέρθηκε, οι αδελφοί Pereire δεν έκρυψαν ποτέ τα συμφέροντά τους στο St. Simonist και έλαβαν τα περισσότερα από τα «εύσημα» για την παροχή των πιστώσεων για την κατασκευή της Διώρυγας του Σουέζ από το (1859 έως το 1869). Οι Γάλλοι Ρότσιλντ παρείχαν επίσης ίδια κεφάλαια και πιστώσεις για την κατασκευή και το 1875 οι Άγγλοι Ρότσιλντ βοήθησαν τη βρετανική κυβέρνηση να εξαγοράσει το 44% των μετοχών της Εταιρείας της Διώρυγας του Σουέζ που ανήκε στον Ισμαήλ Πασά, γνωστό και ως «Ισμαήλ ο Μεγαλοπρεπής», ο Χεδίβης (Αντιβασιλέας, Κυβερνήτης) της Αιγύπτου για τους Οθωμανούς. [20]

Αν και το σύγχρονο σιωνιστικό κίνημα παρουσιάζεται ως επί το πλείστον ως μια οργανική ανάδυση μιας προσπάθειας προστασίας των φτωχών, διωκόμενων Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης, υπάρχει αναγνώριση ότι οι πιο εύποροι και ως επί το πλείστον αφομοιωμένοι Εβραίοι της Δυτικής Ευρώπης παρακινήθηκαν από πρόσθετους παράγοντες.

Αυτοί οι παράγοντες περιλαμβάνουν τον εθνικισμό, την εκτίμηση για τις αρχές της Εποχής του Διαφωτισμού και περιστατικά αντισημιτισμού στις ανώτερες τάξεις, όπως η Υπόθεση Ντρέιφους στη Γαλλία, η οποία ξεκίνησε το 1894 και ήταν ένα σημαντικό πολιτικό, νομικό και κοινωνικό ζήτημα σε όλο τον κόσμο πολύ μετά την επίσημη ψήφισή της το 1906.

Τα δεινά των Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης δεν ήταν αρκετά για να προκαλέσουν σοβαρή εξέταση στους θύλακες του κατεστημένου της Δυτικής Ευρώπης, όπως οι εμπορικοί και τραπεζικοί κύκλοι (εβραϊκοί και άλλοι), οι ευγενείς και βασιλικές οικογένειες και οι καθολικοί και προτεστάντες της άρχουσας τάξης που καθορίζουν την ατζέντα μέχρι που η υπόθεση Ντρέιφους αποκάλυψε πιο σχετικές μορφές αντισημιτισμού. (Στοιχεία του πιο ευαγγελικού προτεσταντικού κλήρου, όπως σήμερα, υποστήριζαν ιδιαίτερα τη μετατροπή της Παλαιστίνης σε εβραϊκή πατρίδα, τόσο λόγω όλων των Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης που θα έσωζε, όσο και λόγω των προφητειών που θα εκπλήρωνε.

Η εμφάνιση του σύγχρονου Σιωνισμού τη δεκαετία του 1890 ήταν πιθανώς λιγότερο οργανική από ό,τι παρουσιάζεται σήμερα. Εκτός από την εγγύτητα της Παλαιστίνης με το καλύτερο μέρος στον κόσμο για την κατασκευή ενός καναλιού, αν ήσασταν πλούσιοι μια εμπορική οικογένεια στο Ανατολικό Εμπόριο ή ένας Άγιος Σιμωνιστής που αναζητούσε ένα γιγαντιαίο έργο που θα κρατήσει τις άπλυτες μάζες απασχολημένες με μόχθο για τουλάχιστον τα επόμενα 10 χρόνια, ή και τα δύο, η αγορά όσο το δυνατόν περισσότερης γης κοντά στο σημείο όπου θα πάει το κανάλι θα ήταν προφητική.

Δεκαετίες πριν ο δεκάχρονος Herzl (περίπου το 1870) ενοχλούσε τον πατέρα του για τα κανάλια, οι πάντα προφητικοί Rothchilds έκαναν κινήσεις στη Μέση Ανατολή. Το ενδιαφέρον προχώρησε ακόμη και του πιο θαυμαστού Πολιτικού Μηχανικού του Χερτσλ, του Φερδινάνδου ντε Λεσέψ.

Σύμφωνα με την επίσημη αφήγηση, το ενδιαφέρον του Φερδινάνδου για την κατασκευή ενός καναλιού ξεκίνησε ως Γάλλος διπλωμάτης στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1832, αφού διάβασε για μια αρχαία, αποτυχημένη προσπάθεια εκσκαφής καναλιού που γράφτηκε από έναν Γάλλο μηχανικό κατά τη διάρκεια της κατοχής της Αιγύπτου από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη γύρω στο 1800. [21]

Τον Οκτώβριο του 1829, ορισμένες βρετανικές εφημερίδες δημοσίευσαν μια κλεμμένη ιδιωτική επιστολή, που υποτίθεται ότι γράφτηκε από τον βαρόνο Rothschild, που προσφέρθηκε να αγοράσει.

«την κυριαρχία της Ιερουσαλήμ και το έδαφος της αρχαίας Παλαιστίνης...» από τον Σουλτάνο, για το «... το τεράστιο ποσό των 350.000.000 γροσίων, σε τρεις δόσεις...»,

ή περίπου, με τη βοήθεια του ChatGPT, 70 εκατομμύρια δολάρια σε δολάρια ΗΠΑ της δεκαετίας του 1830, ή περίπου πάλι, 1.2 τρισεκατομμύρια δολάρια σε δολάρια ΗΠΑ του 2024. ([C] Δείτε τις σημειώσεις τέλους για το κομμένο άρθρο.) [23]

Όπως θα υποστήριζε ο Theodor Herzl 60 χρόνια αργότερα, ο λόγος για τον οποίο ο βαρόνος Rothschild ήθελε να αγοράσει τους Αγίους Τόπους για 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια ήταν λόγω της δίωξης των Εβραίων της Ευρώπης.

Η επιστολή Rothschild και το κατανοητό σκεπτικό της εμφανίστηκαν περίπου την ίδια στιγμή που οι Saint-Simonists έβγαζαν κάποια χρήματα (αγόρασαν την The Globe το 1830) και ασκούσαν κάποια επιρροή.

Μοιάζει με άλλη μια από αυτές τις συμπτώσεις που οι θεωρητικοί συνωμοσίας θα πρέπει να βλέπουν με καχυποψία.

Σημειώσεις:

[A] - Ο Ουκρανικός Καθολικισμός (επίσημα, η Ουκρανική Ελληνική Καθολική Εκκλησία), ο Βουλγαρικός Καθολικισμός και μερικές άλλες παρόμοιες μορφές Ανατολικού Καθολικισμού δεν είναι σαφώς ούτε Ρωμαιοκαθολικοί, ούτε Ανατολικοί Ορθόδοξοι.

Αυτές οι Εκκλησίες είναι «σε πλήρη κοινωνία με την Αγία Έδρα». [22] (Σε αυτή την περίπτωση, «Πλήρης Κοινωνία» σημαίνει «σε συμφωνία» με τις βασικές αρχές της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας σε αντίθεση με την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία.)

Η Ουκρανική Ελληνική Καθολική Εκκλησία περιήλθε στη δικαιοδοσία του Βατικανού το 1596 και είναι η μεγαλύτερη Ανατολική Καθολική εκκλησία που ακολουθεί βυζαντινές (γνωστές και ως ελληνικές) τελετές, με περίπου 18 εκατομμύρια μέλη.

Ο Ουκρανός Ναζί, και η κορυφαία επιλογή μου για τον Φράγκο που ποζάρει ως Καθολικός, ο Στέφαν Μπαντέρα ήταν Ουκρανός Καθολικός. Ο πατέρας του ήταν ιερέας. (Οι Ρωμαιοκαθολικοί ιερείς δεν μπορούν να παντρευτούν. Οι Ουκρανοί Καθολικοί ιερείς μπορούν.)

[B] – Όσοι ενδιαφέρονται για θεωρίες συνωμοσίας «εκεί έξω» μπορεί να εκτιμήσουν ότι η Wayfair, το διαδικτυακό κατάστημα που κατηγορήθηκε ότι πουλούσε παιδιά μέσω του διαδικτυακού καταλόγου του, έχει έναν από τους σημαντικότερους κόμβους διανομής του στο Erlanger του Κεντάκι, ο οποίος πήρε το όνομά του από τον Friedrich Emil Erlanger, ο οποίος βοήθησε, μέσω της οικογενειακής τράπεζας, να χρηματοδοτήσει την κατασκευή του σιδηροδρόμου.

[Γ]