ΕΥΔΑΙΜΟΝ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ,ΤΟ Δ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΤΟ ΕΥΨΥΧΟΝ ΚΡΙΝΟΜΕΝ...…

[Το μπλόγκ δημιουργήθηκε εξ αρχής,γιά να εξυπηρετεί,την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και την ελευθερία του λόγου...υπό το κράτος αυτού επιλέγω με σεβασμό για τους αναγνώστες μου ,άρθρα που καλύπτουν κάθε διάθεση και τομέα έρευνας...άρθρα που κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο κι αντιπροσωπεύουν κάθε άποψη και με τά οποία δεν συμφωνώ απαραίτητα.....Τά σχόλια είναι ελεύθερα...διαγράφονται μόνο τά υβριστικά και οσα υπερβαίνουν τά όρια κοσμιότητας και σεβασμού..Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές..]




Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

Ποιος είναι ο Klaus Schwab;

 


Ξεσκεπάζοντας τα Στρώματα μιας Αμφιλεγόμενης Προσωπικότητας

«Δεν θα σου ανήκει τίποτα. Και θα είσαι ευτυχισμένος.»

- WEF, 8 προβλέψεις για τον κόσμο το 2030-2017 Στην ιστορία του σύγχρονου κόσμου μας, υπάρχουν στιγμές που ένα μόνο όνομα φαίνεται να στέκεται στο κέντρο κάθε μεγάλης αλλαγής.

Κάποιοι βλέπουν έναν οραματιστή να διαμορφώνει ένα καλύτερο μέλλον.

Άλλοι βλέπουν έναν αρχιτέκτονα της αλλαγής που αγγίζει κάθε ζωή.

Ο Κλάους Σβαμπ είναι μία από αυτές τις προσωπικότητες.

Θα συναντήσετε το όνομά του όπου συγκεντρώνονται οι πιο επιδραστικές προσωπικότητες στον πλανήτη.

"Ένας νεαρός άνδρας ονόματι Κλάους Σβαμπ έχει φέρει αρκετές εκατοντάδες κορυφαίους ευρωπαίους επιχειρηματίες στα βουνά πάνω από το ελβετικό χωριό Νταβός.

Αυτό που ξεκίνησε ως ένα μετριοπαθές πείραμα μπορεί να γίνει μόνιμο στοιχείο στο ευρωπαϊκό επιχειρηματικό ημερολόγιο.»

- Handelsblatt 1971

Τα πλαίσια που προέκυψαν υπό την καθοδήγησή του έχουν αναδιαμορφώσει τις συζητήσεις σε πρωτεύουσες και εταιρικά κέντρα σε όλο τον κόσμο.

«Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ υπό τον Klaus Schwab κατάφερε να δημιουργήσει μια κοινή γλώσσα για τους επιχειρηματικούς και κυβερνητικούς ηγέτες παγκοσμίως.

Όροι που κάποτε συζητούνταν μόνο στο Νταβός τώρα εμφανίζονται σε πολιτικά έγγραφα από την Ουάσινγκτον μέχρι το Πεκίνο.»

- Financial Times 2005

Φωτογραφίζεται, αναφέρεται και τιμάται στη διεθνή σκηνή, όμως η πλήρης εικόνα παραμένει ελλιπής.

Και έτσι, αγαπητέ αναγνώστη, δεν θα ξεκινήσουμε με απαντήσεις.

Θα ξεκινήσουμε με ερωτήσεις.

Ερωτήματα για το από πού προήλθε το όραμά του, ποιος στέκεται δίπλα του και αν οι αλλαγές που προτείνει είναι πραγματικά για τους πολλούς ή σχεδιασμένες από και για λίγους.

Δεν υπάρχουν μεγάλες αποκαλύψεις εδώ, μόνο μια προθυμία να κοιτάξουμε πέρα από τους λόγους, πέρα από το γυαλισμένο περίβλημα, να εξετάσουμε τα μοτίβα που προκύπτουν όταν κάνουμε ένα βήμα πίσω και βλέπουμε τη συνολική εικόνα.

Κάποιοι θα σου πουν ότι δεν υπάρχει τίποτα να δεις.

Άλλοι θα σου πουν ότι υπάρχει τα πάντα να φοβάσαι.

Όπως πάντα, αγαπητέ αναγνώστη, η σοφότερη πορεία βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα, να ψάξεις τον εαυτό σου και να αποφασίσεις τι σου φαίνεται αληθινό.

«Κανείς δεν ξέρει ποια είναι η αλήθεια.

Πρέπει ο καθένας μας να το αναζητήσει για τον εαυτό του, προσεκτικά, μία ερώτηση τη φορά.»

- Πλάτων, Πρωταγόρας 380 π.Χ.

What follows is not an accusation.

It is an inquiry.

And inquiries, curious mind, unlike ideologies, invite you to think.

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ δεν προσπαθεί να κρύψει τι σκοπεύει να κάνει, η ατζέντα του δημοσιεύεται ανοιχτά για να τη διαβάσει ο καθένας.

Κάθε στοιχείο του σχεδίου τους παρουσιάζεται σε δημοσιευμένες λευκές βίβλους, βιβλία που έχουν συγγραφεί και ομιλίες που δίνονται δημόσια κάθε χρόνο όταν οι παγκόσμιοι ηγέτες συγκεντρώνονται στο Νταβός.

Μια από τις πιο σημαντικές προτάσεις είναι η Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση· μια πρωτοβουλία που προβλέπει ότι τα όρια μεταξύ ψηφιακής τεχνολογίας, φυσικών συστημάτων και ανθρώπινης βιολογίας γίνονται όλο και πιο ασαφή και διασυνδεδεμένα.

Έπειτα υπάρχει το Διαδίκτυο των Σωμάτων, ένα αναπτυσσόμενο πλαίσιο που θα έβλεπε φορετές και εμφυτευμένες συσκευές να μεταδίδουν δεδομένα από το ανθρώπινο σώμα απευθείας σε κοινά ψηφιακά δίκτυα.

Αυτές δεν είναι έννοιες που εμφανίστηκαν από το πουθενά.

Ο Καπιταλισμός των Ενδιαφερόμενων Μερών είναι το πλαίσιο που ο Klaus Schwab έχει περάσει δεκαετίες προωθώντας από τη θέση του στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, ανακατευθύνοντας τον σκοπό της επιχειρηματικότητας μακριά από το κέρδος και προς κοινωνικούς στόχους.

Με παρόμοιο τρόπο, το The Great Reset προέκυψε απευθείας από την οργάνωσή του· μια πρόταση που γεννήθηκε στο Νταβός για την ανασυγκρότηση της παγκόσμιας οικονομίας μετά την κρίση, διαμορφωμένη γύρω από τις προτεραιότητες που ο ίδιος και ο κύκλος του έχουν ορίσει.

Παράλληλα με αυτές τις βασικές προτάσεις, περαιτέρω αλλαγές παραμένουν υπό ενεργή εξέταση, αλλαγές που αγγίζουν τα ίδια τα θεμέλια της καθημερινής ζωής.

Το βλέπουμε αυτό στις συζητήσεις για το πώς παράγεται και καταναλώνεται το φαγητό, ειδικά η απομάκρυνση από τις παραδοσιακές πηγές κρέατος.

"Φιλέτα ψαριού εκτυπωμένα σε 3D, που έχουν γεύση σαν το αυθεντικό και είναι φιλικά προς το περιβάλλον, αναπτύσσονται από την ισραηλινή νεοφυή εταιρεία Steakholder Foods και την Umami Meats με έδρα τη Σιγκαπούρη...

Η Umami Meats έχει συνεργαστεί με την Κοινότητα Δράσης για τις Πρωτεΐνες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ για να προωθήσει τη βιώσιμη παραγωγή πρωτεΐνης και να χτίσει ένα πιο πράσινο μέλλον.»

- WEF 2023

«Η 3D εκτύπωση επιτρέπει την εξατομίκευση του φαγητού με τρόπους που είναι αδύνατοι με τις παραδοσιακές μεθόδους.

Μπορεί επίσης να χρησιμοποιήσει συστατικά που είναι πιο βιώσιμα, όπως πρωτεΐνες από έντομα ή άλγη, και να τα μετατρέψει σε οικεία σχήματα και υφές.»

- WEF 2022

Εμφανίζεται σε συζητήσεις που αμφισβητούν το μέλλον της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και αναδιαμορφώνει τον τρόπο που προσεγγίζουμε την εκπαίδευση, δίνοντας νέα έμφαση στην κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη αντί για την παραδοσιακή μάθηση βασισμένη σε δεξιότητες.

Για τα μέλη τους, αυτές είναι λογικές απαντήσεις σε πραγματικές παγκόσμιες προκλήσεις· Κλιματική αλλαγή, ανισότητα, ταχεία τεχνολογική αλλαγή.

«Ο κόσμος αντιμετωπίζει τρεις επείγουσες κρίσεις: μια οικονομική κρίση, μια κλιματική κρίση και μια κοινωνική κρίση ανισότητας.

Το The Great Reset είναι μια απάντηση και στα τρία."

- WEF 2020

Για τους επικριτές τους, συνιστούν μια μεταμόρφωση της ανθρώπινης ζωής από πάνω προς τα κάτω, σχεδιασμένη από μια μικρή ομάδα μη εκλεγμένων ατόμων που έχουν τοποθετηθεί ως οι φύλακες του μέλλοντος της ανθρωπότητας.

«Το WEF προτείνει μια μετάβαση από τη διακυβερνητική λήψη αποφάσεων προς ένα σύστημα διακυβέρνησης πολλαπλών ενδιαφερομένων... όπου μια αυτοεπιλεγμένη ομάδα 'ενδιαφερομένων' λαμβάνει αποφάσεις εκ μέρους του ευρύτερου κοινού.»

- Δημοκρατία και Οικονομία Ενδιαφερόμενων Μερών 2016

Η ανησυχία δεν αφορά μόνο τις προτάσεις, αλλά και το ευρύτερο μοτίβο, ότι αυτές οι αλλαγές συντονίζονται ταυτόχρονα μεταξύ κυβερνήσεων, εταιρειών και θεσμών, συχνά με ελάχιστη ή καθόλου δημόσια συζήτηση ή δημοκρατικές εντολές.

Πολλοί παρατηρητές έχουν επισημάνει την ομοιότητα μεταξύ της Schwab και φανταστικών χαρακτήρων μεγάλης δύναμης, όπως ο Αυτοκράτορας Παλπατίν, ο Δρ. Κακός, πρόσωπα που φαίνεται να φαίνονται σεβαστά ενώ κινούν αόρατα νήματα πίσω από τις σκηνές.

"Πέρα από το γεγονός ότι αυτός ο άντρας έχει μια εκπληκτική, εντυπωσιακή ομοιότητα με τον Δρ. Κακό, στην πραγματικότητα ΕΙΝΑΙ ο Δρ. Κακός.»

- Αυτός ο ανατριχιαστικός N*zi: Klaus Schwab 2021

Οι συγκρίσεις μπορούν να απορριφθούν ως χιούμορ ή υπερβολή, αλλά η επιμονή τους υποδηλώνει μια βαθύτερη ανησυχία που αξίζει περαιτέρω εξέταση, περίεργο μυαλό.

Ίσως κανένας συγγραφέας δεν έχει αποτυπώσει την ουσία αυτής της δυναμικής πιο βαθιά από τον Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, πριν από πάνω από έναν αιώνα.

Στους Αδελφούς Καραμάζοφ, έγραψε την στοιχειωτική παραβολή του Μεγάλου Εξεταστή.

Σε εκείνη την ιστορία, ο Ιησούς επιστρέφει στη Γη κατά την κορύφωση της Ιεράς Εξέτασης, πραγματοποιεί θαύματα και αναγνωρίζεται από τον λαό, μόνο για να συλληφθεί από τον Καρδινάλιο Εξεταστή, που του λέει ότι δεν πρέπει να παρεμβαίνει στο έργο που έχει ήδη κάνει η Εκκλησία.

Ο Εξεταστής μιλά για την ελευθερία ως ένα βάρος πολύ βαρύ για τους περισσότερους ανθρώπους, ότι αυτό που πραγματικά θέλει η ανθρωπότητα είναι ψωμί, ασφάλεια και εξουσία.

Αν αυτά τα πράγματα πρέπει να γίνουν με κόστος επιλογής, τότε ο Εξεταστής πιστεύει ότι κάνει μια ελεήμονα πράξη αφαιρώντας το βάρος της ελευθερίας από τα ανθρώπινα χέρια.

Η ανατριχιαστική διαπίστωση της ιστορίας του Ντοστογιέφσκι είναι ότι ο Ιεροεξεταστής ίσως να μην έβλεπε τον εαυτό του ως κακό.

Πίστευε ότι ενεργούσε προς το συμφέρον της ανθρωπότητας.

Αυτή είναι η σκιά που πέφτει πάνω στο μάθημά μας σήμερα:

Οι πιο επικίνδυνες προθέσεις σπάνια είναι εκείνες που αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως κακό

Υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι κάνουν το καλό, ανεξάρτητα από το κόστος.

Αυτή η αρχή εκτείνεται πέρα από τα άτομα και τους θεσμούς.

Οι οργανώσεις ξεκινούν με ευγενείς σκοπούς· να προωθήσουν την επιστήμη, να βοηθήσουν τη συνεργασία, να βελτιώσουν την ανθρώπινη κατάσταση, αλλά με τον καιρό μπορούν να αιχμαλωτιστούν από την ίδια τη δύναμη που έχουν συσσωρεύσει.

Η αρχική τους αποστολή σβήνει, αντικαθιστώμενη από τη διατήρηση και επέκταση της δικής τους επιρροής.

Γίνονται το αντίθετο από αυτό που ιδρύθηκαν να είναι, όμως ταυτόχρονα μιλούν στο όνομα της αρχικής τους αρετής.

Αυτό το παράδοξο δεν εμφανίζεται πουθενά πιο καθαρά από ό,τι στη μορφή του Κλάους Σβαμπ.

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ περιγράφει τον εαυτό του ως υποστηρικτή της συνεργασίας δημόσιου-ιδιωτικού τομέα και υποστήριξη λύσεων βασισμένων στην αγορά, ωστόσο η Schwab υποστηρίζει ανοιχτά μια κεντρική, παγκόσμια προσέγγιση στον οικονομικό σχεδιασμό.

"Κάθε χώρα, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι την Κίνα, πρέπει να συμμετέχει, και κάθε βιομηχανία, από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο μέχρι την τεχνολογία, πρέπει να μετασχηματιστεί...

Πρέπει να χτίσουμε εντελώς νέες βάσεις για τα οικονομικά και κοινωνικά μας συστήματα.»

- Klaus Schwab, COVID-19: Η Μεγάλη Επαναφορά 2020

Ανακατευθύνει ολόκληρους κλάδους, αναδιαμορφώνει τα πρότυπα κατανάλωσης και ευθυγραμμίζει τη συμπεριφορά των εταιρειών με στόχους που θέτουν διεθνείς οργανισμοί, αντί για την επιλογή των καταναλωτών ή τις αποδόσεις των μετόχων.

Φημολογείται ότι διατηρεί άγαλμα του Βλαντιμίρ Λένιν στογραφείο του· μια εντυπωσιακή λεπτομέρεια για κάποιον που παρουσιάζεται ως υπερασπιστής των επιχειρήσεων και της ελεύθερης επιχειρηματικότητας.

«Μπορώ να επιβεβαιώσω ότι αυτή η φωτογραφία που κυκλοφορεί με τον Σβαμπ και ένα άγαλμα του Λένιν στη βιβλιοθήκη του είναι γνήσια.

Πραγματικά το έχει στο γραφείο του.»

- Μάρτιν Άρμστρονγκ, Κυβερνητικοί Σκλάβοι 2022

Υπάρχουν και άλλοι που ενσαρκώνουν αυτή την αντίφαση.

Ο Larry Fink της BlackRock μιλά ασταμάτητα για τον κοινωνικό σκοπό και την εταιρική ευθύνη, ενώ διαχειρίζεται τρισεκατομμύρια σε περιουσιακά στοιχεία που δίνουν στην εταιρεία του δυσανάλογη επιρροή στην παγκόσμια οικονομία.

Ο Μπιλ Γκέιτς διοχετεύει τεράστιους πόρους στην αναδιαμόρφωση της δημόσιας υγείας, της εκπαίδευσης και της γεωργίας, τομείς όπου οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι συνήθως κατέχουν εξουσία, ενώ τα επιχειρηματικά του συμφέροντα επωφελούνται από τα ίδια τα πρότυπα που προωθεί.

Αυτοί δεν είναι παραδοσιακοί καπιταλιστές, ούτε παραδοσιακοί σοσιαλιστές.

Φαίνεται να είναι κάτι εντελώς διαφορετικό; Μια νέα τάξη τεχνοκρατών διαχειριστών που πιστεύουν ότι είναι οι καλύτερα τοποθετημένοι να διαχειριστούν την ανθρώπινη πρόοδο από ψηλά.

Αυτό που κάνει τον Schwab ξεχωριστό είναι η ειλικρίνειά του.

Έχει δηλώσει δημόσια, στη σκηνή του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, ότι το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ:

"διαπερνά τα ντουλάπια"

των κυβερνήσεων.

"Αλλά αυτό που είμαστε πολύ περήφανοι τώρα, η νεότερη γενιά όπως ο Πρωθυπουργός Τριντό, ο Πρόεδρος της Αργεντινής κ.λπ., είναι ότι διεισδύουμε στα υπουργικά συμβούλια.

Έτσι, χθες ήμουν σε μια δεξίωση με τον Πρωθυπουργό Τριντό και θα ήξερα ότι το μισό από αυτό το υπουργικό συμβούλιο, ή ακόμα και περισσότερο από το μισό, είναι στην πραγματικότητα Νέοι Παγκόσμιοι Ηγέτες.»

- Klaus Schwab, Παρατηρήσεις στη Σχολή Kennedy του Χάρβαρντ 2017

Δεν το λέει αυτό για να το κρύψει.

Το λέει ως μέτρο της επιτυχίας της οργάνωσής του.

Αυτή η μοναδική παραδοχή εγείρει ένα κρίσιμο ερώτημα:

Ποιο είναι το κατάλληλο όριο μεταξύ ιδιωτικής επιρροής και δημόσιας διακυβέρνησης, και ποιος αποφασίζει πότε έχει ξεπεραστεί αυτή η γραμμή;

Για να κατανοήσουμε προς τα πού κατευθύνεται ένας θεσμός, πρέπει πρώτα να καταλάβουμε από πού προήλθε.

Ο Κλάους Σβαμπ γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου 1938 στο Ράβενσμπουργκ της Γερμανίας· μια πόλη στο νότο κοντά στα σύνορα με την Ελβετία.

Το Ράβενσμπουργκ έχει μια πολύπλοκη ιστορία που εκτείνεται πολύ πέρα από την ήσυχη εμφάνισή του σήμερα.

Ήταν η πρώτη γερμανική πόλη που υιοθέτησε επίσημα ευγονικές αρχές υπό το ναζιστικό καθεστώς, συνεργαζόμενη με το Ινστιτούτο Κάιζερ Βίλχελμ για να εντοπίσει και να απομακρύνει τους λεγόμενους άχρηστους τρώγοντες, ανθρώπους που θεωρούνταν ανάξιοι για ζωή.

"Πρέπει επίσης να γίνει αναφορά στην πολιτική που ίσχυε στη Γερμανία το καλοκαίρι του 1940, σύμφωνα με την οποία όλοι οι ηλικιωμένοι, ψυχικά ασθενείς και ανίατοι άνθρωποι, οι 'άχρηστοι τρώγοντες', μεταφέρονταν σε ειδικά ιδρύματα όπου σκοτώνονταν.» 

- Μονοπάτια της Νυρεμβέργης 1947

Έγινε επίσης ένας ζωτικός κόμβος εφοδιασμού; ένας τόπος όπου χρυσός, μηχανήματα και αιχμάλωτοι μετακινούνταν πέρα από τα σύνορα, προστατευμένος από την εγγύτητά του στην Ελβετία και το καθεστώς του ως βιομηχανικό κέντρο που παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ανεπηρέαστο από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου.

«Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη του Ράβενσμπουργκ παρέμεινε σχεδόν εντελώς απαλλαγμένη από βομβαρδισμούς.»

- Αρχεία Πόλης Ράβενσμπουργκ 1945

Στην καρδιά της βιομηχανίας του Ράβενσμπουργκ βρισκόταν η Escher-Wyss, μια φημισμένη μηχανική εταιρεία που ιδρύθηκε το 1805, υπό τη διεύθυνση του πατέρα του Κλάους, Ευγένιου Βίλχελμ Σβαμπ.

Η Escher-Wyss ειδικευόταν σε αεριοστρόβιλους, συμπιεστές και βαριά μηχανήματα· δυνατότητες που την καθιστούσαν εξαιρετικά πολύτιμη για το γερμανικό κράτος.

«Το εργοστάσιο μηχανημάτων Escher-Wyss στο Ράβενσμπουργκ επεκτείνει τις παραγωγικές του εγκαταστάσεις με νέα εργαστήρια για την κατασκευή οπλισμού.»

- Schweizerische Bauzeitung 1939

"Το εργοστάσιο Ράβενσμπουργκ της Escher-Wyss απασχολούσε περίπου διακόσιους ξένους εργάτες και αιχμαλώτους πολέμου κατά τα χρόνια του πολέμου.»

- Γραφείο Επικεφαλής Νομικού Συμβούλου των ΗΠΑ για Εγκλήματα Πολέμου 1947

Υποστηρίζεται ότι ήδη από το 1929 η εταιρεία ανέπτυσσε τεχνολογία κρίσιμη για την παραγωγή βαρέος ύδατος· το βασικό στοιχείο στην έρευνα πυρηνικών όπλων.

"Η Escher-Wyss σχεδίασε μια τουρμπίνα 14.500 ίππων για το στρατηγικά σημαντικό υδροηλεκτρικό εργοστάσιο της Norsk Hydro στο Vemork, κοντά στο Rjukan της Νορβηγίας.

Το εργοστάσιο Norsk Hydro ήταν το μόνο βιομηχανικό εργοστάσιο υπό ναζιστικό έλεγχο ικανό να παράγει βαρύ νερό, ένα συστατικό απαραίτητο για την παραγωγή πλουτωνίου για το ναζιστικό πρόγραμμα ατομικής βόμβας.»

- Κουρδιστοπορτόκαλι 2026

Το διάσημο εργοστάσιο βαρέος ύδατος στη Νορβηγία, που στοχοποιήθηκε από τους συμμαχικούς κομάντος κατά τη διάρκεια του πολέμου, κατασκευάστηκε εν μέρει από την Escher-Wyss.

"Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα ήταν ο σταθμός παραγωγής ενέργειας Vemork στη Νορβηγία, που λειτουργούσε από την Norsk Hydro, όπου η εταιρεία παρείχε πέντε οριζόντιους άξονες τουρμπίνες Pelton το 1911.»

- Grokipedia 2026

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Escher-Wyss κατασκεύαζε εξαρτήματα για υποβρύχια, αεροσκάφη και συστήματα ισχύος σε όλο το Τρίτο Ράιχ.

Τα αρχεία δείχνουν ότι η εταιρεία χρησιμοποιούσε καταναγκαστική εργασία; Εβραίους, Ρώσους, Πολωνούς, Ρομά και άλλους αιχμαλώτους, καθώς και αιχμαλώτους πολέμου των Συμμάχων.

"Εκτός από ανταλλακτικά για πλοία, αεροπλάνα, υποβρύχια και εργοστάσια παραγωγής ενέργειας, η Escher-Wyss διαμεσολάβησε για φλογοβόλα που κατασκευάζονταν στο εργοστάσιό της στη Ζυρίχη και πωλούνταν στους Ναζί...

Προμήθευαν επίσης τουρμπίνες, συμπιεστές και έλικες για ναζιστικά πλοία και υποβρύχια, καθώς και αεριοστρόβιλους για την τροφοδοσία της πολεμικής μηχανής."

- Biblioteca Pleyades 2021

Ορίστηκε ως Εθνικοσοσιαλιστική Εταιρεία Μοντέλου από το ίδιο το ναζιστικό καθεστώς, όμως όταν τελείωσε ο πόλεμος, η εταιρεία δεν διαλύθηκε.

Δεν διώχθηκε ποινικά.

Αντίθετα, προστατεύτηκε από την ελβετική ουδετερότητα, από τις προσπάθειες ανοικοδόμησης της Γερμανίας και από τις αμερικανικές και βρετανικές αρχές που λειτουργούσαν μέσω της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών στη Βασιλεία.

«Η BIS αντιμετώπισε εκκλήσεις για εκκαθάριση... Ωστόσο, η BIS επιβίωσε χάρη στην εδραιωμένη οικονομική της χρησιμότητα και την υποστήριξη βασικών τραπεζιτών των Συμμάχων.

Η νομική της ακεραιότητα την προστάτευε από εξωτερικές πιέσεις.»

- Άνταμ ΛεΜπορ, Πύργος της Βασιλείας: Η Σκοτεινή Ιστορία της Μυστικής Τράπεζας που Κυβερνά τον Κόσμο 2014

Η επίσημη βιογραφία του Κλάους Σβαμπ παρουσιάζει ένα σεβαστό, επιτυχημένο οικογενειακό υπόβαθρο, ωστόσο σημαντικά τμήματά του παραμένουν αναγνωρισμένα.

Ο πατέρας του, Ευγένιος, παντρεύτηκε δύο φορές.

Η πρώτη του σύζυγος, η βιολογική μητέρα του Κλάους, ήταν η Έμμα Γκίζελα Τεκέλιους Κίλιαν.

Ήταν Εβραία.

Τον Δεκέμβριο του 1938, μόλις λίγους μήνες μετά τη Νύχτα των Κρυστάλλων και εννέα μήνες μετά τη γέννηση του Κλάους, μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, αφήνοντας πίσω το βρέφος γιο της.

Από εκείνη την ημέρα και μετά, ο Σβαμπ δεν την ανέφερε ποτέ δημόσια.

Στα βιβλία και τις αφιερώσεις του, αντίθετα, αποδίδει τη μητέρα του στη δεύτερη σύντροφο του πατέρα του, την Erika Epprecht.

Δεν υπάρχουν δημόσια αρχεία που να δείχνουν διαζύγιο ή νέο γάμο, όμως η Έρικα παρουσιάζεται αβίαστα ως γονέας του σε όλη τη δημόσια ζωή του.

Είτε επρόκειτο για πράξη αναγκαίας προστασίας στη ναζιστική Γερμανία, είτε για προσωπικό πένθος που κουβαλήθηκε ιδιωτικά, είτε για κάτι πιο σκόπιμο, η ίδια η σιωπή λέει πολλά.

Τον Φεβρουάριο του 1971, μόλις λίγες εβδομάδες μετά την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Διοίκησης που θα γινόταν το WEF, ο Κλάους παντρεύτηκε τη Χίλντε Στολ.

Ήταν κάτι παραπάνω από μια προσωπική ένωση.

Ήταν μια ενοποίηση της βιομηχανικής ισχύος.

Η οικογένεια Stoll κατέχει την Festo AG, παγκόσμιο ηγέτη στον αυτοματισμό και τη ρομποτική, απασχολώντας πάνω από 20.000 άτομα.

Η Escher-Wyss συγχωνεύτηκε με τη Sulzer AG το 1969, ένα συνδικάτο που διαχειριζόταν προσωπικά ο Klaus.

Σήμερα, τα συνδυασμένα συμφέροντα λειτουργούν υπό ονόματα όπως Andritz AG, Sulzer και Festo, εταιρείες βαθιά τοποθετημένες στην ενεργειακή τεχνολογία, την πυρηνική μηχανική, την επεξεργασία τροφίμων, τα φαρμακευτικά προϊόντα και την προηγμένη παραγωγή· ακριβώς εκείνους τους τομείς που στοχεύονται για μετασχηματισμό και επενδύσεις σύμφωνα με τις πολιτικές συστάσεις του WEF.

Οι ίδιες οι οικογένειες συνδέονται μέσω ενός δικτύου αλληλοσυνδεόμενων διοικητικών συμβουλίων, κοινής ιδιοκτησίας και τραπεζικών σχέσεων που εκτείνονται σε γενιές.

Η γη όπου τώρα βρίσκεται το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στην Κολωνία της Γενεύης αγοράστηκε από την οικογένεια Sulzer μέσω της οικογένειας Bodmer, ένα άλλο όνομα που συνδέεται με την Escher-Wyss και την ελβετική τραπεζική από το 1500.

Ο Μάρτιν Μπόντμερ, ξάδερφος αυτής της γενιάς, υπηρέτησε ως Αντιπρόεδρος του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού κατά τη διάρκεια και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Δεν πρόκειται για τυχαίες γνωριμίες, είναι η διαχρονική αρχιτεκτονική της ευρωπαϊκής ελίτ κοινωνίας, σε μεγάλο βαθμό αόρατη στο ευρύ κοινό.

Σε καθοριστικές στιγμές αυτής της ιστορίας εμφανίζεται ένας οργανισμός γνωστός ως Εταιρεία Προσκυνητών.

Ιδρύθηκε το 1902 και περιγράφει τον εαυτό της ως μια αδελφότητα που ενισχύει τους δεσμούς μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου.

Οι επικριτές της τη θεωρούν κεντρικό κόμβο επιρροής της ελίτ· Ένα ιδιωτικό φόρουμ όπου τραπεζίτες, αξιωματούχοι πληροφοριών, πολιτικοί και βιομήχανοι συντονίζουν τη στρατηγική τους έξω από τη δημόσια θέα.

Τα μέλη της περιλαμβάνουν προσωπικότητες όπως οι J.P. Morgan, John D. Rockefeller, Henry Kissinger και Paul Volcker.

Η πρώτη συνάντηση του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Διοίκησης της Schwab το 1971 δεν περιελάμβανε μόνο επιχειρηματικούς ηγέτες.

Κύριος ομιλητής της ήταν ο Όττο φον Χάμπσμπουργκ, διάδοχος του αυστροουγγρικού θρόνου και εξέχων ευρωπαίος ομοσπονδιακός, που επιλέχθηκε σύμφωνα με πληροφορίες κατόπιν σύστασης μελών της Εταιρείας Προσκυνητών.

Παρών ήταν επίσης ο πρόεδρος της IBM· μιας εταιρείας της οποίας η γερμανική θυγατρική, Dehomag, προμήθευε διάσημα την τεχνολογία διάτρητων καρτών που χρησιμοποιήθηκε για την παρακολούθηση πληθυσμών κατά την εποχή των Ναζί.

Μετά τον πόλεμο, ήταν πρόσωπα της Εταιρείας Προσκυνητών όπως ο Allan Dulles (ιδρυτικός διευθυντής της CIA) και ο Winthrop Aldrich (τραπεζίτης της οικογένειας Rockefeller) που κατεύθυναν τη ροή των κεφαλαίων του Σχεδίου Μάρσαλ ακριβώς σε εκείνες τις γερμανικές και ελβετικές εταιρείες που είχαν επιβιώσει ανέπαφες από τον πόλεμο; συμπεριλαμβανομένης της Escher-Wyss...

Το Εμπορικό Επιμελητήριο του Ράβενσμπουργκ ιδρύθηκε από τον Eugen Schwab κατόπιν αιτήματός τους.

Η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, ο θεσμός που συνεχίζει να διαχειρίζεται τα παγκόσμια αποθεματικά νομίσματα, χτίστηκε στο ίδιο δίκτυο, χρησιμοποιώντας χρυσό που μεταφερόταν μέσω του Ράβενσμπουργκ κατά τους τελευταίους μήνες του πολέμου, μεγάλο μέρος του οποίου λεηλατήθηκε από θύματα του Ολοκαυτώματος.

Η Escher-Wyss δεν σταμάτησε το ευαίσθητο πυρηνικό της έργο όταν τελείωσε ο πόλεμος.

Κατά τις δεκαετίες του 1960 και 1970, υπό την επίβλεψη του Klaus, η εταιρεία προμήθευε κρίσιμη τεχνολογία αεριοστροβίλων και συμπιεστών στο καθεστώς του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική· τεχνολογία κεντρική για το μυστικό πυρηνικό τους πρόγραμμα.

"Η Sulzer-Escher-Wyss άρχισε μυστικά να προμηθεύεται και να κατασκευάζει βασικά εξαρτήματα για πυρηνικά όπλα τη δεκαετία του 1960.

Ενώ η Schwab ήταν στο διοικητικό συμβούλιο, η εταιρεία έπαιξε επίσης κρίσιμο ρόλο στην ανάπτυξη του παράνομου πυρηνικού προγράμματος της Νότιας Αφρικής κατά τα χρόνια του απαρτχάιντ.»

- Peter Hug, Ελβετία και Νότια Αφρική 2006

Αυτές οι πωλήσεις παρέκαμψαν τις διεθνείς κυρώσεις μέσω ενός δικτύου μεσαζόντων, κυρίως του Marc Rich· του διαβόητου Ελβετού εμπόρου εμπορευμάτων που κατηγορήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες για φοροδιαφυγή και εμπόριο με εχθρούς.

Ο Ριτς διέφυγε στην Ελβετία, αποφεύγοντας τη σύλληψη για δεκαετίες, μόνο για να λάβει πλήρη προεδρική χάρη από τον Μπιλ Κλίντον την τελευταία του μέρα στο αξίωμα, στις 20 Ιανουαρίου 2001.

Οι συνδέσεις μεταξύ των επιχειρήσεων του Rich, της τεχνολογίας Sulzer-Escher-Wyss και του νοτιοαφρικανικού πυρηνικού προγράμματος δεν έχουν ποτέ εξηγηθεί πλήρως δημόσια.

Αυτό το μοτίβο, προστατευμένες μεταφορές τεχνολογίας, κυρώσεις που παρακάμπτονται μέσω ελβετών μεσαζόντων και πρόσωπα πληροφοριών που δραστηριοποιούνται διασυνοριακά, υποδηλώνει ένα επίπεδο συντονισμού που υπερβαίνει την κανονική επιχειρηματική πρακτική.

Εγείρει ερωτήματα για το αν η Escher-Wyss λειτουργούσε ανεξάρτητα ή αν έχει υπηρετήσει για μεγάλο διάστημα ως διαχειριζόμενο περιουσιακό στοιχείο, πρώτα για το γερμανικό κράτος και μετά για το αγγλοαμερικανικό δίκτυο πληροφοριών και τραπεζών που ανέλαβε τον έλεγχο της ευρωπαϊκής βιομηχανίας μετά το 1945.

Αν ισχύει, θα σήμαινε ότι το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ δεν είναι η ανεξάρτητη συγκέντρωση που παρουσιάζεται, αλλά το δημόσιο σκέλος κάτι πολύ παλαιότερου, πιο δομημένου και λιγότερο ορατού.

Η Μεγάλη Επαναφορά συχνά απορρίπτεται ως ένα ενιαίο σύνθημα, αλλά αντιπροσωπεύει κάτι πολύ πιο ουσιαστικό· μια ολοκληρωμένη πρόταση για αναδιάρθρωση της παγκόσμιας οικονομίας ως απάντηση σε πλανητικές κρίσεις.

Οι υποστηρικτές της υποστηρίζουν ότι τα συστήματα που μας έφεραν εδώ δεν είναι πλέον κατάλληλα για τον σκοπό τους και ότι πρέπει να ξαναχτίσουμε πιο βιώσιμα, δίκαια και συνεργατικά.

Οι επικριτές της ρωτούν ποιος ορίζει τι σημαίνει βιώσιμο και δίκαιο, και αν αυτές οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται από έναν μικρό κύκλο ιδιωτικών συμφερόντων και όχι μέσω δημοκρατικής συζήτησης.

Αυτό που κάνει αυτή τη συζήτηση δύσκολη είναι ότι πολλές από τις ανησυχίες που εκφράζονται είναι πραγματικές.

Η ανισότητα πλούτου είναι μια πραγματική πρόκληση που επηρεάζει κάθε κοινότητα στη Γη.

Η διαφωνία δεν αφορά το αν υπάρχουν, αλλά το ποιος έχει εξουσιοδότηση να τα λύσει και με ποιο κόστος για την ανθρώπινη ελευθερία και την εθνική αυτοδιάθεση.

Βλέπουμε αυτή την ένταση σε τομείς όπου η ατζέντα του WEF αγγίζει τα πιο προσωπικά μέρη της ζωής.

Εκπαιδευτικά πλαίσια όπως η Κοινωνική και Συναισθηματική Μάθηση παρουσιάζονται ως εργαλεία ευεξίας, ωστόσο οι επικριτές ανησυχούν ότι αναδιαμορφώνουν αξίες και κοσμοθεωρίες σε όλο και νεότερες ηλικίες.

Οι συζητήσεις γύρω από τα συστήματα τροφίμων, τη μείωση της κατανάλωσης κρέατος και τις μετατοπίσεις προς εναλλακτικές πρωτεΐνες πλαισιώνονται γύρω από την περιβαλλοντική υγεία, ωστόσο εγείρουν ερωτήματα για το ποιος ελέγχει την προσφορά τροφίμων και αν οι παραδοσιακοί τρόποι ζωής σταδιακά καταργούνται από σχεδιασμό και όχι από επιλογή.

Ακόμα και η ίδια η γλώσσα αλλάζει.

Η ισότητα ακούγεται ευγενής, δικαιοσύνη για όλους, αλλά στην πράξη μπορεί να σημαίνει ίσα αποτελέσματα που επιβάλλονται μέσω κεντρικής εποπτείας, ανεξάρτητα από τις ατομικές συνθήκες ή την προσωπική ελευθερία.

"Δεν θα σου ανήκει τίποτα. Και θα είσαι ευτυχισμένος"

παρουσιάστηκε ως υποθετικό σενάριο σε ένα άρθρο του WEF, αλλά άγγιξε ένα νεύρο σε όλο τον κόσμο επειδή ακουγόταν άβολα σαν φιλοδοξία και όχι σαν προειδοποίηση

Θα ήταν ένα μέλλον όπου η ιδιωτική ιδιοκτησία θα γινόταν προνόμιο που παραχωρείται από αυτούς που έχουν την εξουσία και όχι δικαίωμα που κατέχουν ελεύθεροι άνθρωποι.

Υπάρχει μια βαθιά προσωπική διάσταση σε αυτή την ιστορία που σπάνια εξετάζεται.

Η κόρη του Klaus, Nicole Schwab, προωθεί αυτό που περιγράφει ως πνευματικά πλαίσια με επίκεντρο τη Γη· ιδέες που από μόνες τους δεν είναι ασυνήθιστες, αλλά αποκτούν διαφορετικό βάρος όταν προωθούνται μέσα από ένα δίκτυο τεράστιας θεσμικής εξουσίας.

Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι αυτά τα πλαίσια τοποθετούνται για να αντικαταστήσουν τις παραδοσιακές ηθικές και θρησκευτικές αντιλήψεις για τον άνθρωπο· ότι αν η ανθρωπότητα διδαχθεί να βλέπει τον εαυτό της ως ένα είδος ανάμεσα σε άλλα μέσα σε ένα υλικό οικοσύστημα, αντί για όντα φτιαγμένα κατ' εικόνα κάτι ανώτερου, γίνεται πιο εύκολο να διαχειριστεί, να επαναπροσδιοριστεί και να ελεγχθεί.

Αυτή η μετατόπιση μακριά από τα παραδοσιακά ηθικά όρια εμφανίζεται παράλληλα με αυτό που κάποιοι θεωρούν σκόπιμη κοινωνική αποσταθεροποίηση.

Το 2011, το WEF συνεργάστηκε με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας σε ένα πρόγραμμα με τίτλο Queerious Conversations στο Ρατζαστάν της Ινδίας· μια πρωτοβουλία που παρουσιάζεται ως προώθηση της ορατότητας, αλλά που κάποιοι θεωρούν ως εισαγωγή δυτικών κοινωνικών κανόνων σε πολιτισμούς με πολύ διαφορετικές ιστορικές και πνευματικές βάσεις.

Όταν εξωτερικοί δρώντες αναδιαμορφώνουν τις αξίες σε μακρινές κοινωνίες, εγείρεται ένα διαχρονικό ερώτημα:

Είναι αυτό πρόοδος ή είναι μια νέα μορφή πολιτισμικής κατάκτησης, όχι με στρατούς, αλλά με ιδέες;

Πίσω από κάθε δημόσια πρωτοβουλία κρύβεται το ήσυχο ερώτημα του οφέλους.

Οι εταιρείες που συνδέονται με τις οικογένειες Schwab, Stoll, Sulzer, Escher και Bodmer βρίσκονται στην πρώτη γραμμή κάθε τομέα που στοχεύει η ατζέντα της Μεγάλης Επαναφοράς:

Υποδομές ανανεώσιμης ενέργειας, πυρηνική τεχνολογία, βιοτεχνολογία, αυτοματοποιημένη παραγωγή, τεχνητή νοημοσύνη και παγκόσμια συστήματα τροφίμων

Αν ο κόσμος αλλάξει ακριβώς όπως προτείνει το WEF, αυτές οι αλληλοσυνδεόμενες οικογενειακές αυτοκρατορίες δεν προσαρμόζονται απλώς, αλλά επεκτείνονται.

Δεν είναι απλώς παρατηρητές του μέλλοντος που χτίζεται, είναι οι κύριοι αρχιτέκτονές του.

Υπάρχει μια διάκριση που πρέπει πάντα να κρατάμε σαφή.

Μια ανοιχτή συνωμοσία δεν είναι μια μυστική συνάντηση σε σκοτεινό δωμάτιο.

Είναι ένα σχέδιο που παρουσιάζεται ξεκάθαρα σε έγγραφα, ομιλίες και δημόσιες εκθέσεις, αλλά ένα σχέδιο που το κοινό δεν καλείται ποτέ να ψηφίσει, να συζητήσει στο κοινοβούλιο ή να απορρίψει στην κάλπη.

Συμβαίνει μέρα μεσημέρι, και αυτό είναι που το καθιστά τόσο δύσκολο να το αναγνωρίσουμε και να το αντισταθούμε.

Όταν κοιτάμε την ιστορία που έχουμε διανύσει, από την ίδρυση της Εταιρείας Προσκυνητών το 1902, μέσα από τη χρηματοδότηση και τις μεταφορές τεχνολογίας που επέζησαν δύο παγκόσμιους πολέμους ανέπαφες, μέσα από τις προστατευμένες επιχειρήσεις της Escher-Wyss και τις πυρηνικές συμφωνίες του Marc Rich, μέσα από τον γάμο που εδραίωσε μια εταιρική δυναστεία, και τις ετήσιες συγκεντρώσεις στα ελβετικά βουνά όπου η κυβερνητική πολιτική και η εταιρική στρατηγική είναι όλο και περισσότερο γραμμένο ως ένα ενιαίο έγγραφο.

Αυτό που βλέπουμε δεν είναι ένας μόνο κακός ή ένας μόνο εγκέφαλος.

Είναι κάτι πολύ πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί:

μια δομή εξουσίας

Είναι ένας ιστός οικογενειών, θεσμών και συμφερόντων που έχουν λειτουργήσει σταθερά μέσα από γενιές, προστατευμένοι από τη σιωπή, τον πλούτο και το κύρος των σεβαστών τίτλων.

Δεν χρειάζεται να κρύβονται στις σκιές γιατί έχουν χτίσει οι ίδιοι τις σκιές.

Είναι το κατεστημένο.

Και όταν κάποιος σαν τον Κλάους Σβαμπ στέκεται μπροστά στις κάμερες και σου λέει ακριβώς τι σκοπεύει να κάνει, και μετά το κάνει, δεν είναι έξυπνος.

Βασίζεται στο να συνηθίσεις την ιδέα ότι δεν έχεις λόγο στο θέμα.

Ξεκινήσαμε με τον Ντοστογιέφσκι.

Επιστρέφουμε τώρα σε αυτόν, γιατί η διορατικότητά του είναι το ένα πράγμα που κανένα πλήθος δεδομένων ή εγγράφων δεν μπορεί να αποτυπώσει πλήρως.

Ο Μεγάλος Εξεταστής δεν ήταν τέρας στα δικά του μάτια.

Ήταν ένας άνθρωπος που κοίταζε την ακατάστατη, επικίνδυνη, απρόβλεπτη ελευθερία των ανθρώπων και αποφάσιζε ότι ήταν πολύ βαρύ φορτίο για να το κουβαλήσουν.

Θα τους απαλλάξει από αυτό, απαλά και ευγενικά, στο όνομα της δικής τους ευτυχίας.

Αυτή είναι η επιλογή που έχουμε μπροστά μας.

Το μέλλον που σχεδιάζεται στα βουνά του Νταβός μπορεί να είναι καθαρότερο, ασφαλέστερο, πιο αποδοτικό και πιο ρυθμισμένο από το παρελθόν που γνωρίζαμε.

Μπορεί να προσφέρει αξιοσημείωτες τεχνολογικές ευκολίες και πρωτοφανή υλική άνεση.

Αλλά αν αυτό έρχεται εις βάρος της ελευθερίας μας, αν σημαίνει ότι πρέπει να μας διοικούν, να μας κατευθύνουν και να μας επανεκπαιδεύουν μέχρι να ταιριάξουμε στο σχήμα που έχουν αποφασίσει για εμάς, τότε αυτό που μας προσφέρεται δεν είναι πρόοδος.

Είναι η υπόσχεση του Εξεταστή, παραδομένη στην εποχή μας, με όλη τη μηχανή του σύγχρονου κόσμου στη διάθεσή του.


**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.