Σε εξέλιξη βρίσκεται μια προσπάθεια να φορτωθούν οι αμαρτίες του βαθέως κράτους των ΗΠΑ στο τέρας που δημιούργησε
Υπάρχει ένα ρητό στην αγγλική γλώσσα που περιγράφει ένα άτομο που είναι έτοιμο να αναλάβει την ευθύνη για κάτι για το οποίο δεν ήταν υπεύθυνο ως: «ένα αρνί θυσίας».1 Αυτή η αναλογία έχει ισχυρούς θρησκευτικούς συσχετισμούς, που συνδέονται με τη βιβλική αντίληψη ότι ο Ιησούς θυσιάστηκε ουσιαστικά για να πληρώσει για τις αμαρτίες της ανθρωπότητας:
«Ιδού ο Αμνός του Θεού που αφαιρεί την αμαρτία του κόσμου».
Αυτή τη στιγμή μπορεί να φαίνεται ανεξήγητο να χρησιμοποιήσουμε αυτή την αναλογία για το Ισραήλ.
Ακόμη και ως κράτος που βασίζεται σε φρικαλεότητες, το Ισραήλ έχει διαπράξει τις χειρότερες φρικαλεότητες στην ύπαρξή του τα τελευταία χρόνια: σφαγές, μαζικές καταστροφές και εκτοπισμούς και παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ατομικό επίπεδο που τώρα γεμίζουν εκατοντάδες σελίδες. Μπορεί να έχει τα περισσότερα όπλα κατά κεφαλήν από οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου ενός όχι και τόσο μυστικού πυρηνικού οπλοστασίου, μαζί με ισχυρές υπηρεσίες πληροφοριών που δολοφονούν πυρηνικούς επιστήμονες και αναπτύσσουν προσαρμοσμένες τεχνολογίες επιτήρησης. Ιδρύθηκε ως αποικιακό κράτος τον 20ο αιώνα, με βάση τις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν κατά των Παλαιστινίων κατοίκων, σε μια εποχή που οι υπάρχουσες αποικίες των ευρωπαϊκών δυνάμεων κέρδιζαν επιτέλους την ανεξαρτησία τους. Είναι το τελευταίο εναπομείναν κράτος που θεωρείται κράτος απαρτχάιντ.
Παρ' όλα αυτά, θα συνεχίσω να υποστηρίζω ότι το Ισραήλ έχει πράγματι δημιουργηθεί ως φορέας αμαρτιών για τις οποίες είναι μόνο εν μέρει υπεύθυνο. Όχι για να είναι αμφιλεγόμενο ή αντίθετο, αλλά απλώς επειδή αυτό υποδηλώνουν συντριπτικά τα στοιχεία. Δεδομένου του πόσο ένοχο είναι το Ισραήλ σε ενέργειες που μπορούν εύλογα να ονομαστούν γενοκτονία, ο όρος «αρνί» θα ήταν προφανώς παράλογος. Έτσι, αντ' αυτού θα αναφέρομαι στο Ισραήλ ως «ο λύκος της θυσίας».
Ποιος θα μπορούσε να κάνει μια τέτοια άσκηση; Μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες. ή πιο συγκεκριμένα, το «βαθύ κράτος» των ΗΠΑ που τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1970 ήταν κυρίως υπεύθυνο για τη μετατροπή του Ισραήλ στο τερατώδες κράτος που είναι σήμερα. Όπως το έθεσε συνοπτικά ο Τζο Μπάιντεν: αν δεν υπήρχε το Ισραήλ, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε να εφεύρουν ένα Ισραήλ για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους στη Μέση Ανατολή.
Αν και τείνω να αποφεύγω πιο μυστικιστικές ή πνευματικές σκέψεις στα γραπτά μου, είναι δύσκολο να μην παρατηρήσω ότι σε ένα θρησκευτικό πλαίσιο υπάρχει μια περίεργη συμμετρία σε αυτό. Ορισμένες ερμηνείες της Βίβλου αποδίδουν την ευθύνη για το θάνατο του Ιησού στις εβραϊκές αρχές της εποχής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, των οποίων οι πολιτικοί παραμένουν κυρίως χριστιανοί ή καθολικοί, χρησιμοποιώντας το Ισραήλ με αυτόν τον τρόπο μπορεί επίσης να έχουν κάποια πρόσθετη θρησκευτική απήχηση πέρα από τα βασικά γεωπολιτικά τους κίνητρα.
Όταν η αφήγηση αλλάζει
Για πολλά χρόνια το Ισραήλ και ο ρόλος του «ισραηλινού λόμπι» στις Ηνωμένες Πολιτείες (και σε μικρότερο βαθμό στο Ηνωμένο Βασίλειο) ήταν μια έντονη διαχωριστική γραμμή μεταξύ προοδευτικών και αριστερών σχολιαστών, από τη μία πλευρά, και «κεντρώων», συντηρητικών και δεξιών σχολιαστών από την άλλη. Σε σημείο που όταν οι αριστεροί επικριτές επέστησαν την προσοχή στην προφανή δυσανάλογη επιρροή ομάδων λόμπι όπως το AIPAC, συχνά κατηγορήθηκαν (ψευδώς) για αντισημιτισμό.
Μια βασική ένδειξη ότι κάτι έχει μετατοπιστεί σε βαθύτερο επίπεδο, είναι ότι αυτό δεν ισχύει πλέον. Υποτιθέμενοι ανεξάρτητοι σχολιαστές με τεράστιες πλατφόρμες όπως ο Tucker Carlson, η Candace Owens, η Megyn Kelly, ο Glenn Greenwald, ο Mehdi Hassan, ο Max Blumenthal - μαζί με δεξιούς πολιτικούς όπως η Marjorie Taylor Greene και πολλοί άλλοι σχολιαστές με ελαφρώς χαμηλότερο προφίλ, τώρα αναπτύσσουν ουσιαστικά τις ίδιες αφηγήσεις. Και πολλοί από τους ισχυρισμούς και τις επικρίσεις σε αυτές τις νέες αφηγήσεις ξεπερνούν ακόμη και μερικές από τις πιο καυστικές απόψεις των προηγούμενων αριστερών επικριτών.
Πιο πρόσφατα, ο διορισμένος από τον Ντόναλντ Τραμπ επικεφαλής του Αντιτρομοκρατικού Κέντρου των Ηνωμένων Πολιτειών (Τζο Κεντ) παραιτήθηκε και κατηγόρησε ευθέως το Ισραήλ για τον ρόλο των ΗΠΑ όχι μόνο στον τρέχοντα πόλεμο με το Ιράν αλλά και στην εισβολή στο Ιράκ. Η επιστολή παραίτησής του περιελάμβανε αυτές τις δηλώσεις:
υψηλόβαθμοι Ισραηλινοί αξιωματούχοι και σημαίνοντα μέλη των αμερικανικών μέσων ενημέρωσης ανέπτυξαν μια εκστρατεία παραπληροφόρησης που... έσπειρε φιλοπολεμικά αισθήματα για να ενθαρρύνει έναν πόλεμο με το Ιράν.
Αυτός ο θάλαμος ηχούς χρησιμοποιήθηκε για να σας εξαπατήσει ώστε να πιστέψετε ότι το Ιράν αποτελούσε επικείμενη απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες και ότι αν χτυπήσετε τώρα, υπήρχε σαφής δρόμος για μια γρήγορη νίκη.
Αυτό ήταν ένα ψέμα και είναι η ίδια τακτική που χρησιμοποίησαν οι Ισραηλινοί για να μας παρασύρουν στον καταστροφικό πόλεμο στο Ιράκ που κόστισε στο έθνος μας τις ζωές χιλιάδων κουμπάρων ανδρών και γυναικών μας. Δεν μπορούμε να ξανακάνουμε αυτό το λάθος.
(Η επιστολή του Κεντ έχει αξιοσημείωτες παραποιήσεις για άλλα θέματα, αλλά περισσότερα για αυτά στο Μέρος ΙΙ)
Αυτό που υποτίθεται ότι πιστεύουμε, προφανώς, είναι ότι όλα αυτά τα άτομα ξαφνικά «είδαν το φως» και συνέκλιναν στην ίδια αλήθεια. Σε σπάνιες περιπτώσεις συμβαίνουν τέτοια πράγματα, αλλά η αλήθεια για το Ισραήλ είναι ουσιαστικά η ίδια εδώ και δεκαετίες. Και ορισμένοι από αυτούς τους σχολιαστές έχουν υπόβαθρο που υποδηλώνει ότι είναι μέρος του δυτικού κατεστημένου πληροφοριών - όπως υποδηλώνουν τα προηγούμενα άρθρα μου για τον Carlson, τον Greenwald και τον Hasan.
Όταν η αλήθεια παραμένει η ίδια και οι αφηγήσεις αλλάζουν δραματικά, συνήθως σημαίνει ότι κάτι άλλο παίζει: ότι τα συμφέροντα και οι ατζέντες έχουν μετατοπιστεί.
Τι υποτίθεται ότι πρέπει να πιστέψετε
Η αφήγηση που υποτίθεται ότι πιστεύουμε, φαίνεται, περιλαμβάνει τα εξής:
Την άμεση στιγμή, οι επιθέσεις στο Ιράν οφείλονταν σε άμεση χειραγώγηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το Ισραήλ. Και, πιο συγκεκριμένα, η χειραγώγηση του Ντόναλντ Τραμπ από τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου.
Το Ισραήλ ήταν επίσης πίσω από πολλούς άλλους πολέμους και στρατιωτικές επεμβάσεις από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ, όπως η εισβολή στο Ιράκ. Η πρόταση, φαίνεται, είναι ότι το Ισραήλ ήταν πίσω από όλες τις ενέργειες των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.
Το Ισραήλ μπορεί να βρίσκεται πίσω από την πρόσφατη δολοφονία του ακροδεξιού κινητοποιητή της νεολαίας Τσάρλι Κερκ και τη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι τη δεκαετία του 1960.
Και ο υπαινιγμός που επιδιώκουν οι σχολιαστές που διαδίδουν αυτή την αφήγηση είναι ξεκάθαρα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι πραγματικά υπεύθυνες. Σύμφωνα με τις δηλώσεις του Τζο Κεντ, για παράδειγμα, ο Τραμπ «εξαπατήθηκε» και «παραπλανήθηκε». Ομοίως, ο Τζορτζ Μπους παραπλανήθηκε από την «ίδια τακτική» για να εισβάλει στο Ιράκ.
Αλλά στην πρόσφατη ανάλυσή μου για τους λόγους της επίθεσης στο Ιράν, τα συμφέροντα του Ισραήλ ήρθαν τέταρτα. Οι λόγοι ήταν:
Οι ΗΠΑ επιδιώκουν τον πλήρη γεωπολιτικό έλεγχο της Μέσης Ανατολής εδώ και δεκαετίες και το Ιράν ήταν το τελευταίο σημαντικό εμπόδιο για να το κάνει μετά την πτώση της Συρίας στην υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ Αλ Κάιντα και τον ηγέτη του ISIS Ahmed al-Sharaa.
Η αποσταθεροποίηση ή η απόκτηση του ελέγχου του Ιράν είναι προάγγελος για την άσκηση μεγαλύτερης πίεσης στη Ρωσία και την αντιμετώπιση της Κίνας, που είναι οι πρωταρχικοί γεωπολιτικοί στόχοι του βαθέος κράτους.
Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να ασκήσουν έλεγχο στην παγκόσμια προσφορά πετρελαίου, αλλά όχι για τον λόγο που το έκαναν παλιά. Προηγουμένως οι ΗΠΑ το επεδίωκαν αυτό για τη δική τους ενεργειακή ασφάλεια και οικονομικό όφελος, αλλά έχοντας γίνει καθαρός εξαγωγέας ενέργειας [διαβάστε την ανάρτησή μου για τη σημασία αυτού εδώ] ο τρέχων λόγος τους είναι να ασκήσουν μόχλευση στον εφοδιασμό πετρελαίου της Κίνας. Ενώ η προσφορά της Κίνας φαίνεται να είναι διαφοροποιημένη, το ποσοστό που προέρχεται από «συμμάχους» των ΗΠΑ (ακριβέστερα χαρακτηρίζονται ως υποτελή κράτη των ΗΠΑ στην εξωτερική πολιτική) αυξάνεται σταδιακά. Με τον έλεγχο της Συρίας και της Βενεζουέλας, η Κίνα μπορεί να βασιστεί πλήρως μόνο στον εφοδιασμό της Ρωσίας και του Ιράν: ακόμη και αυτός ο συνδυασμός είναι ανεπαρκής, αλλά η απομάκρυνση του Ιράν θα καθιστούσε την Κίνα εξαιρετικά ευάλωτη παρά τις προσπάθειές της να κινηθεί προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Το Ιράν ήταν το κύριο αντίβαρο στην ισραηλινή επιρροή στην περιοχή και ήταν ο κύριος εξωτερικός υποστηρικτής της παλαιστινιακής και λιβανέζικης αντίστασης: η αποδυνάμωσή της ή η επίτευξη «αλλαγής καθεστώτος» πιθανότατα θα εξασφαλίσει την πλήρη κατάρρευση αυτών των ομάδων, οι οποίες έχουν ήδη ηττηθεί σε μεγάλο βαθμό στρατιωτικά.
Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ έχουν μακροχρόνια συμφέροντα για «αλλαγή καθεστώτος» στο Ιράν που υπερβαίνουν κατά πολύ τα περιφερειακά συμφέροντα του Ισραήλ.
Στοιχεία ψυχολογικής επέμβασης
Η σημασία του να βρίσκονται οι δεξιοί σχολιαστές στην εμπροσθοφυλακή εκείνων που προβάλλουν αυτούς τους ισχυρισμούς δεν μπορεί να υποτιμηθεί.
Παρατήρησα προηγουμένως πώς κεντρώα άτομα όπως ο Ta-Nehisi Coates και η Greta Thunberg ανακάλυψαν ξαφνικά ότι το Ισραήλ έκανε άσχημα πράγματα στους Παλαιστίνιους. Τώρα έχουν προστεθεί και άλλοι όπως ο ακαδημαϊκός του Yale Jason Stanley και η σχολιαστής Sarah Kendzior. Νωρίτερα αυτό το μήνα, ο Kendzior έγραψε ένα μακροσκελές άρθρο το οποίο στον πυρήνα του προσπάθησε να τοποθετήσει το Ρεπουμπλικανικό Νεοσυντηρητικό σχέδιο που αποκαλύφθηκε από τον στρατηγό Wesley Clark για εισβολή σε χώρες σε όλη τη Μέση Ανατολή ως στην πραγματικότητα ένα ισραηλινό σχέδιο.2 (Μπορείτε να παρακολουθήσετε τις δηλώσεις του Clark στο βίντεο στην αρχή του άρθρου μου που εξηγούν τους πιθανούς λόγους για την πρόσφατη επίθεση στο Ιράν).
Αν και το αμερικανικό κοινό σε όλους τους τομείς έχει κατακλυστεί από φιλοϊσραηλινή προπαγάνδα και συναίσθημα εδώ και γενιές, οι ψηφοφόροι της «αριστεράς» στις Ηνωμένες Πολιτείες [δηλαδή οι ψηφοφόροι του κέντρου και των φιλελεύθερων δεξιών Δημοκρατικών, καθώς δεν υπάρχει πραγματική αριστερά στην πολιτική των ΗΠΑ μετά τον Μακαρθισμό] ήταν πιο διφορούμενοι σχετικά με τις ενέργειες του Ισραήλ από τους Ρεπουμπλικάνους. Έτσι, για να στραφούν οι ΗΠΑ στο Ισραήλ, η βασική ομάδα που θα πρέπει να αλλάξει τις απόψεις της είναι οι πιο δεξιοί Ρεπουμπλικάνοι ψηφοφόροι. Με άλλα λόγια, το παραδοσιακό κοινό προσωπικοτήτων όπως ο Tucker Carlson, η Candace Owens, η Marjorie Taylor Greene και ο Joe Rogan.
Έτσι, αυτό που φαίνεται να συμβαίνει είναι μια μεγάλης κλίμακας ψυχολογική επιχείρηση, που στοχεύει πρώτα και κύρια στους πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών, για να μετατοπίσει τη στάση της κοινής γνώμης εναντίον του Ισραήλ - των ίδιων ανθρώπων που πριν από λίγο καιρό προπαγανδίζονταν προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Το βαθύ σκεπτικό για τη θυσία του λύκου
Γιατί να το κάνει αυτό το «βαθύ κράτος»; Προτείνω δύο λόγους.
Πρώτον, το Ισραήλ έχει γίνει περισσότερο βάρος στη Μέση Ανατολή παρά περιουσιακό στοιχείο. Στην πραγματικότητα, όταν είδα τα πρώτα τρεμοπαίγματα αυτού του άξονα το 2022/2023, δημοσίευσα ένα άρθρο που έλεγε ακριβώς αυτό. Όπως το απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής έγινε βάρος για τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, έτσι και το Ισραήλ έχει γίνει όλο και περισσότερο βάρος στη Μέση Ανατολή τώρα που οι ΗΠΑ μπόρεσαν να σχηματίσουν συμμαχίες με τις περισσότερες χώρες της περιοχής (ή να επιλέξουν τους ηγέτες τους).
Δεύτερον, έχοντας αποφασίσει να κάνει αυτή τη στροφή, το «βαθύ κράτος» συνειδητοποίησε ότι θα ήταν διπλά ωφέλιμο να κατηγορήσει και το Ισραήλ για μια σειρά από άλλες παράνομες ή καταστροφικές ενέργειές του.
Το Ισραήλ ήταν ένας αρπακτικός λύκος που σκότωσε βάναυσα και άσκοπα. Αλλά το έκανε με την υποστήριξη και την ενθάρρυνση των Ηνωμένων Πολιτειών. Τώρα που έχει γίνει μειονέκτημα, το βαθύ κράτος κινείται για να απαλλαγεί από το να είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από αυτό που συνέβη. Αντίθετα, θέλει οι ΗΠΑ και το παγκόσμιο κοινό να πιστεύουν ότι ο λύκος είχε τον έλεγχο του αφεντικού του από την αρχή.
Με αυτόν τον τρόπο, το Ισραήλ γίνεται ο «λύκος της θυσίας»: στη θυσία του η πρόθεση είναι να απαλλαγεί το βαθύ κράτος των ΗΠΑ που το εξόπλισε και το χρηματοδότησε.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
