Αντίσταση στον πόλεμο
Περίπου στις 20 Σεπτεμβρίου 2001, μόλις δέκα ημέρες μετά την καταστροφή των κτιρίων του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στις 9/11, ο πρόσφατα απόστρατος στρατηγός των ΗΠΑ Wesley Clark επισκεπτόταν το Πεντάγωνο για συναντήσεις με τον υπουργό Ράμσφελντ και τον αναπληρωτή υπουργό Γούλφοβιτς όταν δέχθηκε επίθεση από έναν άλλο στρατηγό τον οποίο είχε προηγουμένως διοικήσει.
Αυτός ο στρατηγός ενημέρωσε τον στρατηγό Κλαρκ ότι οι ΗΠΑ επρόκειτο να επιτεθούν σε επτά χώρες σε πέντε χρόνια.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, μια παρόμοια συνάντηση μεταξύ των ίδιων αξιωματικών οδήγησε τον στρατηγό Κλαρκ να δείξει εμπιστευτικά ένα σημείωμα από το γραφείο του Υπουργού Άμυνας νωρίτερα εκείνη την ημέρα.
Παραδίδοντας στον Κλαρκ το σημείωμα, ανέφερε ο αξιωματικός
«Αυτό είναι ένα σημείωμα που περιγράφει πώς θα βγάλουμε 7 χώρες σε 5 χρόνια, ξεκινώντας από το Ιράκ και μετά τη Συρία, τον Λίβανο, τη Λιβύη, τη Σομαλία, το Σουδάν και, τελειώνοντας, το Ιράν». Δείτε το «Σχέδια των ΗΠΑ για τη Μέση Ανατολή».
Βίντεο: Αυτή η έκδοση του βίντεο του Hamza με ημερομηνία 2016 διαφέρει από την αρχική έκδοση που κυκλοφόρησε από το Democracy Now. Καταγράφει τις 7 χώρες.
Όπως τεκμηριώνει τώρα η ιστορία, με την αξιοσημείωτη εξαίρεση της τελευταίας χώρας σε αυτόν τον κατάλογο – του Ιράν – κάθε μία από αυτές τις χώρες (μαζί με το Αφγανιστάν και την Παλαιστίνη) έχει καταστραφεί, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, από τη στρατιωτική βία που επιβλήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, συχνά μαζί με το ΝΑΤΟ ή/και άλλους συμμάχους τους ή/και το Ισραήλ. Περιττό να πούμε ότι υπήρξε μηδενική λογοδοσία για αυτές τις κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου.
Γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες ήθελαν να «βγάλουν 7 χώρες»;
Γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες (και το Ισραήλ) εξακολουθούν να θέλουν να «βγάλουν» το Ιράν;
Κατά την αντιμετώπιση των συγκρούσεων σε αυτό το επίπεδο, είναι επιτακτική ανάγκη να κατανοήσουμε τη «διαμόρφωση σύγκρουσης» ως ένα προκαταρκτικό βήμα για την αντιμετώπιση βασικών στοιχείων της σύγκρουσης. Αυτή η κατανόηση θα απαιτήσει έρευνα, ακρόαση των εμπλεκόμενων μερών που είναι προσβάσιμα και ανοιχτό μυαλό σε πηγές τρίτων.
Σε τελική ανάλυση, αν κάποιος δεν κατανοεί τη σύγκρουση – τα κύρια και δευτερεύοντα μέρη σε αυτήν (τα οποία μπορεί να περιλαμβάνουν «αόρατα» μέρη που οδηγούν τις συγκρούσεις από το παρασκήνιο), τα βασικά και δευτερεύοντα ζητήματα που διακυβεύονται, τη σημασία (πνευματικά, συμπεριφορικά, υλικά) καθενός από αυτά τα ζητήματα για τα διάφορα μέρη της σύγκρουσης, καθώς και γιατί Αυτά τα ζητήματα είναι σημαντικά – δεν είναι πραγματικά δυνατό να επιτευχθεί μια πραγματική επίλυση της σύγκρουσης (στην οποία κάθε μέρος της σύγκρουσης αισθάνεται ικανοποιημένο με το αποτέλεσμα, ώστε να παραμείνει σε βάθος χρόνου).
Αλλά υπάρχει μια βαθύτερη διάσταση στη σύγκρουση που συνήθως παραβλέπεται: Το «συναισθηματικό προφίλ» των βασικών μερών. Στην πιο ακραία του μορφή, αυτό περιλαμβάνει τη λογική, ή όχι, των αντιμαχόμενων μερών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των μερών που λειτουργούν από το παρασκήνιο. Για μια εξήγηση που υπογραμμίζει την κρίσιμη σημασία των συναισθημάτων στη σύγκρουση, δείτε «Η Αγάπη Αρνείται: Η Ψυχολογία του Υλισμού, της Βίας και του Πολέμου».
Δίνω έμφαση στη συναισθηματική συνιστώσα της σύγκρουσης όχι μόνο επειδή είναι κεντρική, αλλά επειδή καθιστά ευκολότερο να αντιληφθούμε ότι εάν ένα ή περισσότερα μέρη της σύγκρουσης είναι συναισθηματικά κατεστραμμένα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο (ή ακόμα και τρελά), τότε η επίλυση της σύγκρουσης μπορεί να απαιτήσει περισσότερα από τις διαδικασίες που χρησιμοποιούνται συνήθως.
Θέλω λοιπόν να αρχίσω να «ξεπακετάρω» τη σύγκρουση που ξέσπασε πρόσφατα όταν το Ισραήλ επιτέθηκε στο Ιράν στις 13 Ιουνίου 2025 – βλέπε «Το Ισραήλ επιτίθεται στο Ιράν» – ακολουθούμενη από την επίθεση των ΗΠΑ στις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις στις 22 Ιουνίου – βλέπε «Τραμπ: Εξολοθρεύσαμε» το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και τώρα, την «ειρήνη»» – και την αμέσως επακόλουθη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός. Βλέπε «Το Ιράν επιβεβαιώνει την κατάπαυση του πυρός με το Ισραήλ».
Πριν προχωρήσω, θέλω να τονίσω ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα στοιχεία σε αυτή τη σύγκρουση από όσα μπορούν να «αποσυσκευαστούν» σε αυτό το άρθρο.
Και να σημειώσουμε απλώς ότι τόσο η ισραηλινή επίθεση στο Ιράν όσο και η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν ήταν παράνομες σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.
Αλλά, όπως και με τις προηγούμενες στρατιωτικές επιθέσεις σε χώρες της Δυτικής Ασίας και της Βόρειας Αφρικής τον 21ο αιώνα, όταν το διεθνές δίκαιο έχει παραβιαστεί, δεν υπήρξαν ουσιαστικές νομικές επιπτώσεις για αυτές τις παραβάσεις. Ούτε θα υπάρξει.
Δεν υπάρχει κανένα μυστήριο σχετικά με το γιατί συμβαίνει αυτό, ακόμη και αν πολλοί αναλυτές που εξετάζουν αυτές τις συγκρούσεις, σημαντικός αριθμός «απλών» ανθρώπων και ακόμη και ορισμένοι εθνικοί ηγέτες πιστεύουν ότι πρέπει να συμβεί. Για να καταλάβουμε γιατί, αρκεί να καταλάβουμε πώς λειτουργεί ο κόσμος. Χωρίς αυτή την κατανόηση, οποιοσδήποτε αριθμός ψευδαισθήσεων θα εξαπλωθεί εύκολα και θα επιταχυνθεί από τα κυβερνητικά και εταιρικά μέσα ενημέρωσης, σε όλες τις ενδιαφερόμενες κοινότητες. Και τεράστιες προσπάθειες θα σπαταληθούν σε πρωτοβουλίες σε σχέση με τη σύγκρουση που δεν μπορούν να οδηγήσουν πουθενά.
Όπως έχω εξηγήσει πολλές φορές στο παρελθόν, όλες οι μεγάλες πολιτικές και οικονομικές δομές και διαδικασίες δημιουργήθηκαν από την Παγκόσμια Ελίτ τους τελευταίους αιώνες χρησιμοποιώντας το εκτεταμένο δίκτυο συνεργατών, μετώπων, πρακτόρων και υπαλλήλων της, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που είναι βαθιά ενσωματωμένοι σε αυτό που πολλοί αναφέρουν ως «Βαθύ Κράτος»: το βασικό προσωπικό των μυστικών υπηρεσιών, το γραφειοκρατικό, στρατιωτικό, τεχνοκρατικό και λομπίστες που επιμένει σε χώρες ανεξάρτητα από την (εκλεγμένη ή μη) κυβέρνηση της εποχής και την εκλογική κύκλος. Συγκεκριμένα, ασκείται μεγάλος έλεγχος μέσω του τραπεζικού συστήματος που λειτουργεί διεθνώς και εντός κάθε χώρας. Μπορείτε να διαβάσετε μια περιγραφή αυτού στο Historical Analysis of the Global Elite: Ransacking the World Economy Until 'You'll Own Nothing'.
Οι κεντρικές φιγούρες αυτής της Παγκόσμιας Ελίτ είναι τα μέλη της οικογένειας Rothschild που έχουν λειτουργήσει στο κέντρο αυτής της Ελίτ από τα τέλη του 18ουαιώνα και ασκούν εκπληκτικό έλεγχο σε πολλές βασικές πτυχές της παγκόσμιας οικονομίας, ξεκινώντας από τις τράπεζες, την ενέργεια, τα όπλα, τα ορυχεία, τις υποδομές (συμπεριλαμβανομένων των σιδηροδρόμων), τα μέσα ενημέρωσης και τη βιοτεχνολογία.
Ο εκτιμώμενος πλούτος τους ξεπερνά τα 100 τρισεκατομμύρια $US, επισκιάζοντας εκείνες τις «περιουσίες» που κατέχουν αυτά τα «πλούσια άτομα» – όπως ο Μπιλ Γκέιτς, ο Τζεφ Μπέζος και ο Έλον Μασκ – που παραπλανητικά προωθούνται ως οι «πλουσιότεροι» από τα εταιρικά μέσα ενημέρωσης. Βλέπε Big Oil & Their Bankers in the Persian Gulf, σελ. 487-8.
Από την αρχή της βασιλείας τους, οι Rothchilds έχουν αποκτήσει ένα τεράστιο παγκόσμιο δίκτυο περιουσιακών στοιχείων που παράγουν εισόδημα επενδύοντας, σοφά και συχνά παράνομα, σε μια εκπληκτική ποικιλία και αριθμό επιχειρήσεων, αφήνοντας συνήθως ένα άλλο όνομα σε περίοπτη θέση για κάθε νεοαποκτηθέν περιουσιακό στοιχείο, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αποκτήθηκαν ή αποκτήθηκαν εν μέρει ως αποτέλεσμα της διάσωσης μιας εταιρείας από τη χρεοκοπία. Με αυτόν τον τρόπο, η ιδιοκτησία και ο έλεγχός τους αποκρύπτονται έτσι ώστε, για παράδειγμα, άλλες εξέχουσες οικογένειες που είναι γνωστό ότι είναι υπερβολικά πλούσιες, όπως οι Μόργκαν και οι Ροκφέλερ, να είναι βιτρίνες για τους Ρότσιλντ, αλλά να μην αναγνωρίζονται ευρέως ως τέτοιες.
Βλέπε Hidden History: The Secret Origins of the First World War σελ.222. και
Η Ενιαία Παγκόσμια Μαφία: Οι πολλαπλοί δεσμοί του Ιδρύματος Ροκφέλερ με τον Σιωνισμό και τον στρατιωτικό-βιομηχανικό-οικονομικό νεοιμπεριαλισμό. σελ.5.
Όπως σημειώθηκε παραπάνω, δύο βιομηχανίες στις οποίες κυριαρχούν οι Ρότσιλντ είναι οι τράπεζες και η βιομηχανία όπλων.
Και είναι καλά τεκμηριωμένο ότι οι Ρότσιλντ βοήθησαν στη χρηματοδότηση και των δύο πλευρών των περισσότερων πολέμων από τους Ναπολεόντειους πολέμους στις αρχές του 19ου αιώνα. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι Ρότσιλντ κερδίζουν από τις πωλήσεις όπλων στα περισσότερα ή σε όλα τα μέρη όλων των πολέμων, καθώς και από τα δάνεια για την αγορά των όπλων και τα δάνεια για την πληρωμή της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης. Και πάλι, μπορείτε να διαβάσετε μια περιγραφή αυτού στο Historical Analysis of the Global Elite: Ransacking the World Economy Until 'You'll Own Nothing'.
Εικόνα: Ο Φέργκιουσον απευθύνεται στη Συμμαχία για την Υπεύθυνη Ιθαγένεια, Λονδίνο, 2023 (CC0)
Έτσι, όπως σημείωσε ο Niall Ferguson, επίσημος βιογράφος των Rothchilds: από τα τέλη του 19ου αιώνα, οι άμεσες επενδύσεις των Rothschild σε μεγάλες «εταιρείες εξοπλισμών» (τώρα πιο γνωστές ως εταιρείες όπλων) και συναφείς βιομηχανίες ήταν σημαντικές. Σημείωσε ειλικρινά: «Αν ο ιμπεριαλισμός στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα είχε το «στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμά» του, οι Ρότσιλντ ήταν αναμφισβήτητα μέρος του». Βλέπε The House of Rothschild – Τόμος 2 – The World's Banker, 1849-1998, σ. 579.
Πέρα από αυτό, φυσικά, ο αποτελεσματικός έλεγχος των Rothschild σε βασικούς παγκόσμιους θεσμούς – συμπεριλαμβανομένου του City του Λονδίνου, της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, της Τράπεζας της Αγγλίας και της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ – και πολλών κρίσιμων βιομηχανιών, για να μην αναφέρουμε τις περισσότερες εθνικές κυβερνήσεις, της έδινε ήδη τεράστια δύναμη να αναδιαμορφώσει την παγκόσμια τάξη ώστε να ταιριάζει στους σκοπούς της πριν από την έλευση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σκεφτείτε τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στην εξαιρετικά λεπτομερή έρευνά του για τρία σημαντικά ιστορικά γεγονότα του 20ου αιώνα – την Επανάσταση των Μπολσεβίκων, την άνοδο του Φραγκλίνου Ρούσβελτ και την άνοδο του Χίτλερ – ο καθηγητής Antony Sutton προσδιόρισε την έδρα της πολιτικής εξουσίας στις Ηνωμένες Πολιτείες όχι όπως επέτρεπε το Σύνταγμα των ΗΠΑ, αλλά «το χρηματοπιστωτικό κατεστημένο στη Νέα Υόρκη: οι ιδιωτικοί διεθνείς τραπεζίτες, πιο συγκεκριμένα οι χρηματοπιστωτικοί οίκοι της JP Morgan, η ελεγχόμενη από τον Ροκφέλερ Chase Manhattan Bank, και σε παλαιότερες μέρες (πριν από τη συγχώνευση της Τράπεζας του Μανχάταν με την πρώην Chase Bank), οι Warburgs».
«Για το μεγαλύτερο μέρος του εικοστού αιώνα το Ομοσπονδιακό Αποθεματικό Σύστημα, ιδιαίτερα η Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Νέας Υόρκης (η οποία είναι εκτός του ελέγχου του Κογκρέσου, ανεξέλεγκτη και ανεξέλεγκτη, με την εξουσία να τυπώνει χρήμα και να δημιουργεί πίστωση κατά βούληση), έχει ασκήσει ένα εικονικό μονοπώλιο στην κατεύθυνση της αμερικανικής οικονομίας. Στις εξωτερικές υποθέσεις, το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, επιφανειακά ένα αθώο φόρουμ για ακαδημαϊκούς, επιχειρηματίες και πολιτικούς, περιέχει μέσα στο κέλυφός του, ίσως άγνωστο σε πολλά από τα μέλη του, ένα κέντρο εξουσίας που καθορίζει μονομερώς την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Ο κύριος στόχος αυτής της βυθισμένης –και προφανώς ανατρεπτικής– εξωτερικής πολιτικής είναι η απόκτηση αγορών και οικονομικής δύναμης (κέρδη, αν θέλετε), για μια μικρή ομάδα γιγαντιαίων πολυεθνικών υπό τον εικονικό έλεγχο λίγων τραπεζικών επενδυτικών οίκων και οικογενειών που ελέγχουν». Βλέπε Wall Street and The Rise of Hitler, σελ.125-126.
Φυσικά, ο έλεγχος των εθνικών κυβερνήσεων και των βασικών εθνικών θεσμών από ισχυρούς, αν και σκοτεινούς, παράγοντες ισχύει εδώ και πολύ καιρό και εκτείνεται πολύ πέρα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως εξήγησε ο διαπρεπής ιστορικός καθηγητής Carroll Quigley στο κλασικό του έργο που δημοσιεύτηκε το 1966. Βλέπε Τραγωδία και Ελπίδα: Μια Ιστορία του Κόσμου στην Εποχή μας. σελ.5-6.
«Οι δυνάμεις του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού είχαν έναν άλλο μακρόπνοο στόχο, τίποτα λιγότερο από το να δημιουργήσουν ένα παγκόσμιο σύστημα οικονομικού ελέγχου σε ιδιωτικά χέρια, ικανό να κυριαρχήσει στο πολιτικό σύστημα κάθε χώρας και στην οικονομία του κόσμου συνολικά. Αυτό το σύστημα επρόκειτο να ελέγχεται με φεουδαρχικό τρόπο από τις κεντρικές τράπεζες του κόσμου που ενεργούσαν συντονισμένα με μυστικές συμφωνίες που συνάπτονταν σε συχνές ιδιωτικές συναντήσεις και συνέδρια. Η κορυφή του συστήματος θα ήταν η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών στη Βασιλεία της Ελβετίας, μια ιδιωτική τράπεζα που ανήκει και ελέγχεται από τις κεντρικές τράπεζες του κόσμου, οι οποίες ήταν οι ίδιες ιδιωτικές εταιρείες...
«Δεν πρέπει να αισθανόμαστε ότι αυτοί οι επικεφαλής των κύριων κεντρικών τραπεζών του κόσμου ήταν οι ίδιοι ουσιαστικές εξουσίες στην παγκόσμια οικονομία. Δεν ήταν. Αντίθετα, ήταν οι τεχνικοί και οι πράκτορες των κυρίαρχων επενδυτικών τραπεζιτών των χωρών τους, που τους είχαν αναδείξει και ήταν απολύτως ικανοί να τους ρίξουν κάτω. Οι ουσιαστικές οικονομικές δυνάμεις του κόσμου ήταν στα χέρια αυτών των επενδυτικών τραπεζιτών (που ονομάζονται επίσης «διεθνείς» ή «εμπορικοί» τραπεζίτες) που παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό στα παρασκήνια στις δικές τους ιδιωτικές τράπεζες. Αυτά σχημάτισαν ένα σύστημα διεθνούς συνεργασίας και εθνικής κυριαρχίας που ήταν πιο ιδιωτικό, πιο ισχυρό και πιο μυστικό από αυτό των πρακτόρων τους στις κεντρικές τράπεζες».
Αν μεταβούμε στο παρόν, ο αναλυτής Paul Craig Roberts κάνει μια παρατήρηση και θέτει ένα θεμελιώδες ερώτημα:
«Σκεφτείτε τη σπατάλη πόρων και κύρους της Αμερικής κατά το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα. Τρισεκατομμύρια δολάρια δαπανήθηκαν για την καταστροφή του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας και της Σομαλίας με μηδενικό κέρδος. Κανείς εκτός από τα κέρδη του πολέμου στον στρατό και την ασφάλεια δεν πήρε τίποτα από αυτούς τους πολέμους. Δεν υπήρχε τρομοκρατική απειλή. Η Ουάσιγκτον δεν έφερε σε κανέναν δημοκρατία, μόνο καταστροφή.
«Σκεφτείτε την καταστροφή που έφερε η Ουάσιγκτον σε ολόκληρες χώρες για κανέναν σκοπό εκτός από την παράλογη ιδέα του Ισραήλ για ένα Μεγάλο Ισραήλ. Τα εκατομμύρια των νεκρών, μόνιμα ακρωτηριασμένων και εκτοπισμένων ανθρώπων, πολλοί από τους οποίους έχουν εγκατασταθεί στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, επιβαρύνοντας αυτούς τους φορολογούμενους με τη συντήρησή τους. ΠΟΙΟΣ ΩΦΕΛΉΘΗΚΕ;» Βλέπε «Το σχέδιο του Προέδρου Τραμπ για τη Μέση Ανατολή».
«Ποιος ωφελήθηκε;» είναι πράγματι το ερώτημα. Όπως σημειώνει ο Roberts, δεν ήταν οι ΗΠΑ ή ο λαός τους. Και δεν ήταν ούτε οι άνθρωποι άλλων χωρών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του Ισραήλ ή των χωρών του ΝΑΤΟ. Και σίγουρα δεν ήταν οι άνθρωποι στις χώρες που καταστράφηκαν.
Είναι λοιπόν σαφές ότι είναι καιρός να μετατοπιστεί η εστίαση από εκείνους που προφανώς οδηγούν αυτή τη σύγκρουση – όπως ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, που έχουν πολλά να κερδίσουν με το να φαίνεται ότι την οδηγούν – σε εκείνα τα μέρη που την οδηγούν πραγματικά. Αυτό μπορεί να γίνει απλά ρωτώντας: «Έχουν ωφεληθεί ο Νετανιάχου και ο Τραμπ, προσωπικά, από την κοινή ισραηλινο-αμερικανική επίθεση στο Ιράν;».
Στην περίπτωση του Νετανιάχου, και παρά την καλά τεκμηριωμένη διαφθορά του, υπήρξε πιστός υπηρέτης της σιωνιστικής ελίτ για δεκαετίες ενεργώντας τακτικά για την εφαρμογή του προγράμματός τους σε όλη τη Δυτική Ασία. Και οι πιστοί υπηρέτες, που επιλέγονται για τον ρόλο τους, υπερασπίζονται, όποια κι αν είναι τα δεινά τους.
[Εικόνα: Η Miriam Adelson στην Ετήσια Σύνοδο Κορυφής Ηγεσίας του Ρεπουμπλικανικού Εβραϊκού Συνασπισμού για το 2023 στο Venetian Convention & Expo Center στο Λας Βέγκας της Νεβάδα. (Πηγή: Gage Skidmore / CC BY-SA 2.0)]
Όπως αναγνώρισε ένα άρθρο στην Jerusalem Post, η Miriam Adelson και ο εκλιπών σύζυγός της Sheldon θεωρούνταν βασιλιάδες, κουκλοπαίκτες ή απλώς ένα άλλο σύνολο δισεκατομμυριούχων που προσπαθούσαν να διαμορφώσουν την ισραηλινή πολιτική κατ' εικόνα τους. Ο τεράστιος πλούτος τους, η επιρροή τους τόσο στο Ισραήλ όσο και στις ΗΠΑ και –ίσως πάνω απ' όλα– η ατελείωτη υποστήριξή τους στον Μπέντζαμιν Νετανιάχου τους έκαναν διχαστικές φιγούρες». «Έριξαν εκατοντάδες εκατομμύρια στην πολιτική επιβίωση του Νετανιάχου... Αποδεικνύεται ότι όταν έχεις τους πόρους και την πρόσβαση της Miriam Adelson, δεν επηρεάζεις απλώς την πολιτική – την ξαναγράφεις». Βλέπε «Δρ Miriam Adelson, οι σύγχρονοι Ισραηλινοί Rothschild έχουν επιτέλους αναγνωρίσει».
Και τι γίνεται με τον Τραμπ; Είναι και αυτός απλώς μαριονέτα κάποιου;
Τον Απρίλιο του 1990 «ο Τραμπ έβαλε ένα τολμηρό στοίχημα στο Ατλάντικ Σίτι όταν άνοιξε ένα τρίτο καζίνο εκεί – το κολοσσιαίο Ταζ Μαχάλ.... Ακόμα πιο ριψοκίνδυνο: Χρηματοδότησε το έργο με 675 εκατομμύρια δολάρια σε ομόλογα σκουπίδια με επιτόκιο 14%. Μέσα σε λίγους μήνες ο Τραμπ πάλευε να κάνει τις μαζικές πληρωμές ομολόγων καθώς το Ατλάντικ Σίτι παρέπαιε».
Σύμφωνα με μια επιχειρηματική τακτική που έχουν χρησιμοποιήσει για περισσότερα από 200 χρόνια, μέσω ενός πράκτορα (Wilbur Ross) οι Rothchilds πρόσφεραν στον Trump «μια προσυσκευασμένη συμφωνία πτώχευσης: ο Trump θα εγκατέλειπε το 50% του μεριδίου του στο Taj, αλλά θα λάμβανε καλύτερους όρους χρέους και θα διατηρούσε τον έλεγχο». Ως αποτέλεσμα, «Ο Ντόναλντ επέστρεψε στην επιχείρηση: Τελικά έκανε παρόμοιες συμφωνίες για τα άλλα προβληματικά ακίνητά του». Βλέπε «Βγάζοντας τον Ντόναλντ από το χρέος: Οι 25χρονοι δεσμοί που συνδέουν τον Τραμπ και τον Γουίλμπουρ Ρος».
Όπως συμβαίνει με όλες αυτές τις συμφωνίες με τους Ρότσιλντ, ο Τραμπ συνεχίζει να αποπληρώνει το «παντοτινό χρέος» του. Αυτές τις μέρες, ένας τρόπος για να το κάνει αυτό είναι να αναπτύξει τη δύναμη της προεδρικής του θέσης για να εξυπηρετήσει τους διαφορετικούς σκοπούς τους ως μέρος της εκδίκησης. Έτσι, για παράδειγμα, ενώ εξαπατούσε την ιρανική ηγεσία ότι διαπραγματευόταν μαζί τους, τα επακόλουθα στοιχεία δείχνουν ότι ο Τραμπ οριστικοποιούσε τα σχέδια επίθεσης στις τρεις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν – και επιτάχυνε τα γεγονότα που θα οδηγούσαν σε αλλαγή καθεστώτος – μέσω μιας έντονης εκστρατείας βομβαρδισμών. Βλέπε «Η κρυφή ατζέντα πίσω από την επίθεση του Τραμπ στο Ιράν».
Επιπλέον, όπως συζητήθηκε από τον καθηγητή Michel Chossudovsky και τον Drago Bosnic, ορισμένα στοιχεία δείχνουν ότι αυτή η απεργία ήταν «πολιτικό θέατρο».
Αυτά τα στοιχεία περιλαμβάνουν το γεγονός ότι θα χρειάζονταν μήνες, τουλάχιστον, για να σχεδιαστεί και να οργανωθεί η επίθεση και, το πιο σημαντικό, η ζημιά από την έκλυση ραδιενέργειας, εάν η επίθεση ήταν πλήρως επιτυχής, θα ήταν πιο καταστροφική από ό,τι συνέβη μετά τις καταστροφές στο Τσερνομπίλ και τη Φουκουσίμα.
Δείτε το βίντεο: «Πολιτικό θέατρο»: Η επίθεση του Τραμπ κατά του Ιράν».
Αυτό υποδηλώνει ότι το πραγματικό κίνητρο ήταν, πράγματι, η αλλαγή καθεστώτος. Ποιο θα ήταν λοιπόν το πλεονέκτημα της επίσπευσης της αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν;
Όπως σημειώθηκε παραπάνω, οποιαδήποτε εξέταση της ιστορίας των Rothschild πρέπει να οδηγήσει στη συνειδητοποίηση ότι επισπεύδουν πολέμους για να αναδιαμορφώσουν την παγκόσμια τάξη όπου είναι απαραίτητο και να πάρουν τον έλεγχο των πόρων, σε οποιαδήποτε μορφή κι αν πάρουν. Και η κληρονομιά του να αποκτήσει τον έλεγχο τέτοιων πόρων – συμπεριλαμβανομένων των ορυκτών πόρων όπως το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, ο χρυσός, τα διαμάντια, τα ρουμπίνια.... ανάλογα με το πλαίσιο – είναι καλά τεκμηριωμένη.
Έτσι, ακριβώς όπως ο πόλεμος για την εκδίωξη των Παλαιστινίων από τη Γάζα, μεταξύ άλλων ευκαιριών, θα ανοίξει την πρόσβαση στους Ρότσιλντ να επωφεληθούν τεράστια από την εκμετάλλευση των γιγαντιαίων θαλάσσιων πόρων φυσικού αερίου του Λεβιάθαν στη Μεσόγειο Θάλασσα στα ανοικτά των ακτών της Γάζας – βλέπε «Η γεωπολιτική της παραφροσύνης των ελίτ, Μέρος 2: Δημιουργώντας το Eretz Yisrael για την αναμόρφωση της παγκόσμιας τάξης» – Η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν θα άνοιγε τη δυνατότητα των Rothchilds να αποκαταστήσουν τον βασικό τους ρόλο στην ιδιοκτησία και την εκμετάλλευση πετρελαίου και φυσικού αερίου στο Ιράν, τον οποίο έχασαν μετά την ιρανική επανάσταση το 1979, όταν κατασχέθηκαν τα περιουσιακά στοιχεία όλων των ξένων πετρελαϊκών εταιρειών που δραστηριοποιούνται στο Ιράν. Βλέπε «Η εθνικοποίηση του πετρελαίου του Ιράν: Ένας θρίαμβος επί του δυτικού ιμπεριαλισμού».
Θα ανάγκαζε επίσης ανοιχτό το ενδεχόμενο το Ιράν να παραδώσει μέρος ή τον πλήρη έλεγχο της Κεντρικής Τράπεζας του Ιράν, η οποία δεν είναι μέλος της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών που ελέγχεται από τους Rothschild.
Ποιος ωφελείται λοιπόν από αυτόν τον πόλεμο (δεδομένου του μεγάλου καταλόγου των ανθρώπων που δεν το κάνουν); Όπως συμβαίνει τα τελευταία 200 χρόνια, οι Rothchilds (και άλλες οικογένειες της ελίτ) σίγουρα το κάνουν. Και το ίδιο κάνουν και οι πράκτορές τους ξεκινώντας, σε αυτή την περίπτωση, με τον Νετανιάχου και τον Τραμπ.
Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτός ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει και μπορεί να γίνει πυρηνικός. Αρκετοί σχολιαστές – συμπεριλαμβανομένων των Mike Whitney και Scott Ritter – το έχουν σημειώσει αυτό.
Παραπομπή:
«Εδώ είναι η απόδειξη ότι το Ισραήλ έχασε τον πόλεμο (και σημάδια ότι η σύγκρουση πρόκειται να ξαναρχίσει)» και
«Θα ζητήσει ο Μπίμπι από τον Τραμπ να ρίξει πυρηνικά στο Ιράν; Ο Ritter λέει "ναι"».
Για περισσότερα από1.00 χρόνια, εκατομμύρια άνθρωποι έχουν ενταχθεί σε αντιπολεμικές ομάδες διαφόρων ειδών. Και για περισσότερα από 100 χρόνια, ορισμένα μέλη ορισμένων από αυτές τις ομάδες έχουν εμπλακεί σε μια σειρά δραστηριοτήτων για να δείξουν την αντίθεσή τους στον πόλεμο, είτε ως θεσμός είτε σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο.
Ωστόσο, το αντιπολεμικό κίνημα ήταν μοναδικά αναποτελεσματικό ως προς τον αντίκτυπό του στον τερματισμό του πολέμου ως θεσμού. Δεν έχει καμία ολοκληρωμένη ανάλυση του θεσμού του πολέμου (και καμία ολοκληρωμένη ανάλυση της βίας, της οποίας ο πόλεμος είναι μόνο ένα υποσύνολο) ούτε, ακόμη και εντός των ορίων των διαφόρων περιορισμένων αναλύσεών της (όπως η φεμινιστική και η σοσιαλιστική κριτική), μια ολοκληρωμένη στρατηγική για τον τερματισμό του πολέμου. Για μια πληρέστερη κριτική του αντιπολεμικού κινήματος και μια εξήγηση του τι είναι απαραίτητο για να τερματιστεί ο πόλεμος, δείτε «Οργή ενάντια στην πολεμική μηχανή: Ποια οργή;» Αν θέλετε να κατανοήσετε την προέλευση της βίας που παράγει ένα ευρύ φάσμα αποτελεσμάτων, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου, δείτε το «Γιατί βία;». και «Fearless Psychology and Fearful Psychology: Principles and Practice».
Ομοίως, το αντιπολεμικό κίνημα δεν έχει καμία κοινή κριτική για κάποιον συγκεκριμένο πόλεμο που να είναι έστω και ελάχιστα επαρκής και καμία στρατηγική για τον τερματισμό οποιουδήποτε συγκεκριμένου πολέμου, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στη Δυτική Ασία, όπου ένας αριθμός – κάποιοι «θερμοί», άλλοι «ψυχροί» – διεξάγονται αυτή τη στιγμή.
Έτσι, χωρίς ακριβή κατανόηση της διαμόρφωσης οποιουδήποτε πολέμου, συμπεριλαμβανομένου αυτού του πολέμου, δεν είναι δυνατό να επιλυθεί η σύγκρουση που βρίσκεται πίσω από αυτόν. Και οι προσπάθειες για τον τερματισμό του θα κατευθυνθούν λανθασμένα σε ενέργειες που είναι στρατηγικά άχρηστες, όπως διαδηλώσεις διαμαρτυρίας ή δημόσιες δηλώσεις που απευθύνονται σε πράκτορες της ελίτ, σε αυτήν την περίπτωση, κυβερνήσεις ή διεθνείς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Εθνών. Βλέπε «Διεθνείς Ημέρες Δράσης κατά του Πολέμου κατά του Ιράν» και «Επείγουσα έκκληση για δράση σχετικά με την παράνομη στρατιωτική επίθεση του ισραηλινού καθεστώτος κατά του Ιράν».
Σε κάθε περίπτωση, φυσικά, κανένα κράτος ή ομάδα κρατών, ή οι διεθνείς οργανισμοί τους, δεν μπορούν ή θα προσπαθήσουν να λογοδοτήσουν οι Ρότσιλντ και άλλες οικογένειες της ελίτ. Αυτές οι οικογένειες λειτουργούν πέρα από το κράτος δικαίου και πέρα από κάθε είδους περιορισμό.
Έτσι, αν θέλουμε να έχουμε κάποια πιθανότητα να τερματίσουμε αυτόν τον πόλεμο ή τον ίδιο τον πόλεμο, όσοι από εμάς αυτοπροσδιορίζονται ως «συνηθισμένοι» πρέπει να τα βάλουμε μόνοι μας με αυτούς τους παράγοντες της ελίτ και τους πράκτορές τους.
Και μπορούμε να το κάνουμε αυτό αποτελεσματικά εάν αναλάβουμε την πρόκληση χρησιμοποιώντας σωστή στρατηγική. Μπορείτε να διαβάσετε μια λίστα στρατηγικών στόχων για τον τερματισμό των πολέμων κάνοντας κύλιση προς τα κάτω σε αυτήν τη σελίδα στο «Στρατηγικοί στόχοι που θα ήταν κατάλληλοι σε έναν μη βίαιο αγώνα για τον τερματισμό του πολέμου» και να αποκτήσετε πρόσβαση στις υπόλοιπες λεπτομέρειες μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για να το κάνετε αυτό αλλού σε αυτόν τον ιστότοπο.
Η δύναμη να τερματίσουμε αυτόν τον πόλεμο και όλους τους πολέμους είναι στα χέρια μας. Θα το χρησιμοποιήσουμε;
***
Ο Robert J. Burrowes έχει μια δια βίου δέσμευση για την κατανόηση και τον τερματισμό της ανθρώπινης βίας. Έχει κάνει εκτεταμένη έρευνα από το 1966 σε μια προσπάθεια να καταλάβει γιατί τα ανθρώπινα όντα είναι βίαια και είναι μη βίαιος ακτιβιστής από το 1981. Είναι ο συγγραφέας του «Why Violence?» Η διεύθυνση email του είναι flametree@riseup.net και ο ιστότοπός του είναι εδώ.
Είναι Επιστημονικός Συνεργάτης του Κέντρου Έρευνας για την Παγκοσμιοποίηση (CRG).
**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.
