Ἀνεβαίνει κατακόρυφα τό «θερμόμετρο» στήν Μεσόγειο γιά τό καλώδιο---Μυστικές διαπραγματεύσεις Ἑλλάδος-Τουρκίας γιά τό καλώδιο

 

Μύρνα Νικολαΐδου

Ἀρχή μεγάλης διευθετήσεως γιά τίς θαλάσσιες ζῶνες στήν Μεσόγειο τό ἐπεισόδιο μέ τήν Λιβύη καί ἡ ἄσκησις στό Καστελλόριζο – Ἡ τελική ἀναμέτρησις γιά τό τουρκολιβυκό μνημόνιο

Ἡ γεωπολιτική σκακιέρα τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου παίρνει… φωτιά, καί τό φυτίλι αὐτήν τήν φορά τό ἄναψε ἡ Τρίπολις, φέροντας ὅλο καί πλησιέστερα στόν ὁρίζοντα τό σενάριο μίας συνολικῆς «Μεγάλης Διευθετήσεως».

Ἡ ἀποκάλυψις τῆς λιβυκῆς ρηματικῆς διακοινώσεως –ἑνός ἐγγράφου πού ἐστάλη στίς 24 Αὐγούστου, ἀλλά ἐκρατήθη ἐπιμελῶς μακράν τῆς δημοσιότητος μέχρι πρό ὀλίγων ἡμερῶν– ἐπιβεβαιώνει μέ τόν πλέον δραματικό τρόπο αὐτό πού πολλοί ὑποψιάζοντο.

Ὅτι ἡ μεταβατική κυβέρνησις τῆς Δυτικῆς Λιβύης κινεῖται ἐν πλήρει συντονισμῷ πρός τά ἀναθεωρητικά σχέδια τῆς Ἀγκύρας, τήν ὥρα κατά τήν ὁποία ἡ Τουρκία προχωρεῖ σέ μία ἀκόμη εὐθεῖα πρόκληση. Τό πρωί τῆς Παρασκευῆς, ἡ τουρκική πλευρά ἐξέδωσε νέα NAVTEX, μέ τήν ὁποία ἀμφισβητεῖ ἀνοικτά τίς ἁρμοδιότητες τοῦ Σταθμοῦ Ἡρακλείου. Ἀφορμή ἐστάθη ἡ ἔκδοσις ὁδηγίας πρός ναυτιλλομένους γιά τήν πολυεθνική ἄσκηση «EUNOMIA», πού εἶναι προγραμματισμένη γιά τίς 19 Ὀκτωβρίου σέ περιοχή νοτίως τοῦ Καστελλορίζου – μία περιοχή ἀπό τήν ὁποία ἀναμένεται νά διέλθει καί τό ἐρευνητικό σκάφος «Αbeille Μarengo», ἀμέσως μόλις ὁλοκληρωθοῦν οἱ σχετικές διαδικασίες.

Πρόκειται περί τῆς ἀμέσου καί ὠμῆς ἀντιδράσεως τῆς Ἀγκύρας ἔναντι τῆς ἐπικειμένης ἐπανεκκινήσεως τῶν ἐργασιῶν ποντίσεως γιά τήν ἠλεκτρική διασύνδεση Ἑλλάδος καί Κύπρου, τοῦ ἔργου Great Sea Interconnector. Ἡ τουρκική πλευρά ἐμμένει στόν ἀνυπόστατο ἰσχυρισμό ὅτι τό καλώδιο διέρχεται ἀπό περιοχές τῆς δικῆς της ὑφαλοκρηπῖδος, ἀξιώνοντας ἀπό τήν Ἀθήνα ὄχι μόνον ἐνημέρωση καί συντονισμό, ἀλλά καί τήν λήψη σχετικῆς ἀδείας ἀπό τίς τουρκικές Ἀρχές. Ἡ τουρκική ἐφημερίς «Hurriyet» κάνει λόγο γιά κρίση καί κίνδυνο «νά εὑρεθοῦν ἀντιμέτωπες Τουρκία καί Ἑλλάδα».

Στό μέτωπο τῆς Λιβύης διπλωματικές πηγές ἀπό τήν Ἀθήνα ἔσπευσαν νά χαμηλώσουν τούς τόνους, διευκρινίζοντας ὅτι «δέν πρόκειται γιά νέα ρηματική διακοίνωση, ἀλλά γιά ἔγγραφο τοῦ περασμένου Αὐγούστου, πού ἐνσωματώνει πάγιες λιβυκές θέσεις», προσθέτοντας ὅτι τό ἑλληνικό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν ἔχει ἤδη ἀπαντήσει διά τῆς διπλωματικῆς ὁδοῦ περί τοῦ ἀνυποστάτου τῶν ἰσχυρισμῶν. «Ἐλλείψει συμφωνίας ὁριοθέτησης μέ τή Λιβύη, ἡ Ἑλλάδα ἐφαρμόζει τή μέση γραμμή, σύμφωνα μέ τό Διεθνές Δίκαιο – γραμμή μέ βάση τήν ὁποία καί ἡ ἰδία ἡ Λιβύη εἶχε προκηρύξει θαλάσσια οἰκόπεδα. Ὁ διμερής διάλογος γιά τήν ΑΟΖ συνεχίζεται, χωρίς αὐτό νά σημαίνει ἀναστολή ἄσκησης νόμιμων κυριαρχικῶν δικαιωμάτων ἤ ἀποδοχή μονομερῶν διεκδικήσεων», κατέληξαν οἱ ἴδιες πηγές.

Οἱ ἀνακατατάξεις στήν Λιβύη

Ὡστόσο, πίσω ἀπό τήν προσπάθεια ἀποκλιμακώσεως τῆς ἐντάσεως, ἡ πραγματικότης στό πεδίο βοᾶ. Ἀναλυτές ἐπισημαίνουν ὅτι τό θέμα ἀνακινεῖται σέ μία περίοδο θεμελιωδῶν πολιτικῶν ἀλλαγῶν στήν Ἀνατολική Λιβύη. Ἡ ἀπομάκρυνσις τοῦ 82ετοῦς Ἀγκίλα Σάλεχ ἀπό τήν προεδρία τῆς Βουλῆς τῶν Ἀντιπροσώπων, κατόπιν 12 ἐτῶν, καί ἡ ἀντικατάστασίς του ἀπό τόν Ἀλ Σαλχίν Ἀμπντέλ Νάμπι συνιστοῦν ἕναν πραγματικό γεωπολιτικό «σεισμό». Ὁ Σάλεχ ἀποτελοῦσε ἐπί ἔτη τό κύριο ἀνάχωμα κατά τοῦ τουρκολιβυκοῦ μνημονίου, ἀρνούμενος κατηγορηματικῶς νά τό θέσει πρός ἐπικύρωσιν στό Κοινοβούλιο τοῦ Τομπρούκ καί διατηρῶντας ἀνοικτό δίαυλο ἐπικοινωνίας μέ τήν Ἀθήνα.

Τώρα, τό σκηνικό στήν Ἀνατολική Λιβύη ἔχει ἀλλάξει ριζικῶς: οἱ υἱοί τοῦ Στρατάρχου Χαλίφα Χαφτάρ –καί κυρίως ὁ Σαντάμ Χαφτάρ– ἑδραιώνουν τήν ἐξουσία τους, παραμερίζοντας τήν παλαιά φρουρά. Ὁ Σαντάμ, ἀκολουθῶντας στρατηγική ἐπαναπροσεγγίσεως μέ τήν Ἄγκυρα, ἐπραγματοποίησε διαδοχικές συναντήσεις μέ τόν Τοῦρκο ὑπουργό Ἀμύνης Γιασάρ Γκιουλέρ (Μάιος τοῦ 2026) καί τόν ὑπουργό Ἐξωτερικῶν Χακάν Φιντάν (Ἰούλιος καί Αὔγουστος τοῦ 2026).

Ὁ νέος Πρόεδρος τῆς Βουλῆς, Ἀλ Σαλχίν Ἀμπντέλ Νάμπι, προέρχεται ἀπό τό περιβάλλον ἐπιρροῆς τοῦ Σαντάμ καί ἔχει διατελέσει πρόεδρος τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς Φιλίας Λιβύης – Τουρκίας. Μέ τόν Σάλεχ ἐκτός κάδρου, ἡ Ἄγκυρα ἐπιδιώκει νά κεφαλαιοποιήσει τήν διείσδυσή της καί στήν Ἀνατολή, ἐξασφαλίζοντας τό «πράσινο φῶς» γιά τήν ἐπικύρωση τοῦ μνημονίου ἀπό τό σύνολο τῆς λιβυκῆς ἡγεσίας.

Γιά τήν Ἑλλάδα, ἡ ἀπώλεια αὐτοῦ τοῦ ἐρείσματος ἐξηγεῖ γιατί ἡ Λιβύη ἐμφανίζεται πλέον ἐξαιρετικῶς ἐπιθετική, ἀπειλῶντας ἀκόμη καί μέ διακοπή τῶν διπλωματικῶν σχέσεων, ἄν ἡ Ἀθήνα συνεχίσει τίς ἔρευνες νοτίως τῆς Κρήτης. Καί τό μεγάλο ἐρώτημα εἶναι ποιά στάση θά τηρήσει ὁ ἀμερικανικός κολοσσός Chevron. Ἡ σύμβασις τῆς Chevron μέ τήν Ἑλληνική Δημοκρατία –τό πλῆρες κείμενο τῆς ὁποίας εἶχε ἀποκαλύψει ἡ «Ἑστία τῆς Κυριακῆς» τόν Μάρτιο τοῦ 2026– προβλέπει τήν ἐγκατάλειψη τοῦ ἔργου ἀζημίως γιά τήν ἑταιρεία, σέ περίπτωση «ἀπώλειας ὁριοθετημένης περιοχῆς, κυριαρχικῶν δικαιωμάτων καί ὑφαλοκρηπίδας», παρέχοντας τήν δυνατότητα παραιτήσεως, ἀκόμη καί ἄν ἔχει προσδιορισθεῖ περιοχή ἐκμεταλλεύσεως.

Ἀγκίλα Σάλεχ, πρώην πρόεδρος τῆς Βουλῆς τῶν Ἀντιπροσώπων

Τό ἀδιέξοδο εἶχε διαφανεῖ ἤδη ἀπό τόν τρίτο γῦρο τῶν τεχνικῶν συνομιλιῶν Ἑλλάδος – Λιβύης στίς 27 Ἰουλίου στήν Ἀθήνα. Ὑπό τήν ὑφυπουργό Ἐξωτερικῶν Ἀλεξάνδρα Παπαδοπούλου, ἡ ἑλληνική πλευρά προσῆλθε τεκμηριωμένη βάσει τοῦ UNCLOS, τονίζοντας τήν πλήρη ἐπήρεια τῆς Κρήτης, τῆς Καρπάθου, τῆς Κάσου καί τῆς Ρόδου. Ἀντιθέτως, ἡ λιβυκή ἀντιπροσωπεία ἐλειτούργησε ὡς φερέφωνο τῆς Τουρκίας: υἱοθέτησε τίς αὐθαιρέτους συντεταγμένες τοῦ παρανόμου μνημονίου τοῦ 2019, ἠμφισβήτησε τό δικαίωμα τῆς Κρήτης νά παράγει θαλάσσιες ζῶνες ἔναντι ἠπειρωτικῶν μαζῶν καί ἐχαρακτήρισε τίς ἑλληνικές παραχωρήσεις οἰκοπέδων ὡς «μονομερεῖς ἐνέργειες». Οἱ συνομιλίες διεκόπησαν, ἡ Τρίπολις συνέταξε τήν ἀπειλητική διακοίνωση, ἐνῷ τό τουρκικό Ὑπουργεῖο Ἀμύνης παρεδέχθη δημοσίως τήν στήριξή του πρός τήν λιβυκή κίνηση.

Ἡ σύνδεσις μέ τό καλώδιο

Ἡ χρονική συγκυρία συνδέεται εὐθέως μέ τό ἔργο τοῦ Great Sea Interconnector (GSI). Ἡ πρόσφατος ἐπίσκεψις τοῦ Ἀμερικανοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Μάρκο Ρούμπιο στήν Ἀθήνα ἔδωσε τό στίγμα: Ἐχαρακτήρισε τό ἔργο κρισίμου σημασίας γιά τήν ἐνεργειακή καί ἐθνική ἀσφάλεια, ὑποσχόμενος διπλωματία στό παρασκήνιο γιά τήν ἀποτροπή συγκρούσεως, ἀλλά ταυτοχρόνως ἐσημείωσε πώς πρέπει νά ληφθοῦν ὑπ᾿ ὄψιν οἱ «εὐαισθησίες» τῆς Τουρκίας. Αὐτές οἱ εὐαισθησίες ἀποτυπώνονται ἤδη στίς μυστικές διαπραγματεύσεις Γαλλίας – Τουρκίας περί τῆς νομικῆς φόρμουλας ἐνημερώσεως τῆς Ἀγκύρας ἀπό τό Παρίσι ἀναφορικῶς μέ τήν πόντιση μέσῳ τῆς Meridiam, τήν ὥρα κατά τήν ὁποία ἔγκριτοι ἀναλυτές ἐπιμένουν ὅτι οὐδείς λόγος ἐνημερώσεως τῆς Ἀγκύρας ὑπάρχει, ἀφ᾿ ἧς στιγμῆς θά ἐκδοθεῖ NAVTEX.

Πρό ὀλίγων ἡμερῶν, ἡ ἑταιρεία Next Geosolutions (στήν ὁποία ἡ γαλλική Nexans ἀνέθεσε τό ἔργο) κατέθεσε ἐπίσημο αἴτημα στίς ἑλληνικές Ἀρχές (ΕΧΑΕΘ καί Λιμενικό Σῶμα), ζητῶντας ἄδεια γιά τήν διενέργεια προκαταρκτικῶν ὠκεανογραφικῶν καί βυθομετρικῶν ἐργασιῶν ἀπό τό ἐξειδικευμένο ἐρευνητικό πλοῖο «Abeille Marengo», ὑπό γαλλική σημαία. Ἡ τελική ἔγκρισις ἀπό τήν ἁρμοδία ἑλληνική ἐπιτροπή ἀναμένεται ἐντός περίπου 15 ἡμερῶν. Αὐτή θά ἀνοίξει τόν δρόμο γιά τήν ἔκδοση τῆς σχετικῆς NAVTEX ἀπό τόν ἁρμόδιο σταθμό Ἡρακλείου. Αὐτό ὅμως πού δέν εἶναι σαφές εἶναι ποῦ ἀκριβῶς θά πραγματοποιηθοῦν οἱ ἐργασίες. Θά ὑπάρξει, ἐν τέλει, ἀλλαγή δρομολογίου, μέ τήν Ἑλλάδα ἐπί τῆς οὐσίας νά κλείνεται στά 6 ναυτικά μίλια; Ἄν καί ἡ Κυβέρνησις ἔχει ἀπορρίψει ἕνα τέτοιο σενάριο, θά ἔχει ἐνδιαφέρον νά διαπιστώσουμε τήν ἀπάντηση ἐπί τοῦ πεδίου.

Τά τρία μέτωπα τῆς Chevron

Ἐν πάσῃ περιπτώσει, τόσο τό καλώδιο ὅσο καί οἱ γεωτρήσεις νοτίως τῆς Κρήτης τέμνουν τόν «σκληρό πυρῆνα» τοῦ τουρκολιβυκοῦ μνημονίου. Δεδομένου ὅτι ἡ Chevron δραστηριοποιεῖται πλέον ταυτοχρόνως καί στά τρία μέτωπα, ἡ κατάστασις περιπλέκεται. Εἰδικώτερα, τόν Αὔγουστο τοῦ 2026, ἡ Chevron ὑπέγραψε ἐπίσημη συμφωνία κοινοῦ καταμερισμοῦ παραγωγῆς (PSA) μέ τήν κρατική ἑταιρεία πετρελαίου τῆς Λιβύης (NOC) γιά τό Οἰκόπεδο 106 (Area S4) στήν πλουσία σέ πετρέλαιο λεκάνη τῆς Σύρτης. Τόν Μάρτιο τοῦ 2026 ὑπέγραψε Μνημόνιο Συνεργασίας (MoU) γιά τεχνικές μελέτες στό θαλάσσιο Οἰκόπεδο NC146, ἐνῷ τόν Ἀπρίλιο τοῦ 2026 συνεφώνησε νά ἀξιολογήσει τό τεράστιο δυναμικό τῆς Λιβύης σέ σχιστολιθικό πετρέλαιο καί φυσικό ἀέριο.

Ὅσον ἀφορᾶ στήν Τουρκία, τόν Φεβρουάριο τοῦ 2026, ἡ Chevron ὑπέγραψε Μνημόνιο Συνεργασίας (MoU) μέ τήν κρατική ἑταιρεία πετρελαίου τῆς Τουρκίας (TPAO) στήν Κωνσταντινούπολη. Ἡ συμφωνία προβλέπει κοινές δραστηριότητες ἐρεύνης καί παραγωγῆς πετρελαίου καί φυσικοῦ ἀερίου τόσο ἐντός τῆς Τουρκίας (π.χ. Μαύρη Θάλασσα, περιοχή Γκαμπάρ) ὅσο καί σέ διεθνές ἐπίπεδο. Στόχος τῆς Ἀγκύρας, μέσῳ αὐτῆς τῆς συνεργασίας, εἶναι νά μειώσει τήν ἐνεργειακή της ἐξάρτηση ἀπό τήν Ρωσσία καί νά μετατρέψει τήν TPAO σέ παγκόσμιο παίκτη.

Ἔρχεται ἡ Μεγάλη Διευθέτησις;

Τούτων δοθέντων, προβάλλει ἐκ νέου στόν ὁρίζοντα ἡ ἰδέα μιᾶς Διεθνοῦς Διασκέψεως γιά τήν Ἀνατολική Μεσόγειο. Σημειωτέον ὅτι ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ἐρντογάν, ἔχει ζητήσει ἐπανειλημμένως ἀπό τοῦ βήματος τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ ΟΗΕ τήν διεξαγωγή μιᾶς πολυμεροῦς διασκέψεως. Στόχος τῆς Ἀγκύρας εἶναι ὁ συνολικός προσδιορισμός τῶν δικαιωμάτων της στήν περιοχή, μοιράζοντας τήν Ἀνατολική Μεσόγειο, ἀλλά καί ἐπιτυγχάνοντας τήν ἔμμεσο ἀναγνώριση τοῦ ψευδοκράτους, γεγονός πού «ναρκοθετεῖ» τήν ἀποδοχή τῆς προτάσεως ἀπό τήν Ἀθήνα καί τήν Λευκωσία.

Στά τέλη τοῦ 2025, ὁ Ἕλλην Πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, εἶχε προτείνει ἕνα συγκεκριμένο σχῆμα συνεργασίας, «5×5», μέ τήν συμμετοχή τῆς Ἀθήνας, τῆς Τουρκίας, τῆς Λιβύης, τῆς Αἰγύπτου καί τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, τό ὁποῖο ἀρνεῖται νά ἀναγνωρίσει ἡ Ἄγκυρα καί ἐπιμένει στήν συμμετοχή καί τοῦ ψευδοκράτους στήν διάσκεψη. Ἡ ἑλληνική διπλωματία ἐπέμενε ὅτι συζήτησις πρέπει νά ἐπικεντρωθεῖ σέ κοινές προκλήσεις, ὅπως ἡ κλιματική κρίσις, οἱ φυσικές καταστροφές, ἡ πολιτική προστασία καί ἡ ἐνεργειακή ἀσφάλεια, καί ὄχι σέ ζητήματα ὁριοθετήσεως.

Ἐν τούτοις, ἕνα τέτοιο πολυμερές σχῆμα ἐνέχει τόν κίνδυνο νά ἐγκλωβίσει τήν Ἑλλάδα σέ μιά συζήτηση «τουρκικῆς ἐμπνεύσεως», στήν ὁποία ἡ Ἀθήνα ἐνδέχεται νά μήν ἔχει τόν πρῶτο λόγο, εἰδικῶς ἀπό τήν στιγμή πού συμμετέχει ἡ Λιβύη, μέ φόντο τό παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο. Ὑπενθυμίζεται ὅτι τήν πρόταση εἰσηγήθη γιά πρώτη φορά ὁ πρώην Πρόεδρος τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Συμβουλίου, Σάρλ Μισέλ, τό φθινόπωρο τοῦ 2020, σέ μιά περίοδο κατά τήν ὁποία ἡ Ἀνατολική Μεσόγειος εὑρίσκετο στό «κόκκινο», λόγῳ τῶν ἐρευνῶν τοῦ «Oruç Reis». Στόχος του ἦταν νά ἐξευρεθεῖ μιά «διπλωματική διέξοδος» γιά τήν ΕΕ, ὥστε νά ἀποφευχθεῖ μιά πολεμική σύρραξις μεταξύ Ἑλλάδος καί Τουρκίας, προτείνοντας ἕνα κοινό τραπέζι γιά ὅλα τά φλέγοντα ζητήματα (ἐνέργεια, σύνορα, μετανάστευση).

Μία ἄλλη ἐπιλογή εἶναι ἡ σύγκλησις ἑνός δικαστηρίου διαιτησίας πού θά ἐπικυρώσει ἀποφάσεις εἰλημμένες κεκλεισμένων τῶν θυρῶν. Ἐκεῖ θά ἐνεργοποιηθοῦν καί οἱ ρῆτρες «ἀναθεώρησης συντεταγμένων» τῆς συμβάσεως μέ τήν Chevron. Δέν μπορεῖ μάλιστα νά ἀποκλεισθεῖ ἡ πιθανότης μία τέτοια συμφωνία νά τεθεῖ στήν κρίση τῶν πολιτῶν μέσῳ διπλοῦ δημοψηφίσματος (στίς ἑλληνικές ἐθνικές καί τίς τουρκικές προεδρικές ἐκλογές), ὅπως ὑπηνίχθη σαφῶς πρό ἑβδομάδων ὁ πρώην ὑπουργός Μάκης Βορίδης στόν Σκάι.

Ἐναλλακτικῶς, παραμένει διαθέσιμο τό «μοντέλο Χοκστάιν», συμφώνως πρός τό ὁποῖο τό Ἰσραήλ καί ὁ Λίβανος ὑπέγραψαν ξεχωριστές, διμερεῖς ἐπιστολές μέ τίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, οἱ ὁποῖες ἐλειτούργησαν ὡς ὁ ἐγγυητής καί ὁ συνδετικός κρίκος, καί τό βάρος μετεφέρθη στίς ἰδιωτικές ἑταιρεῖες ἐνεργείας. Βάσει ὅλων τῶν ἀνωτέρω, ὁ καθείς ἀντιλαμβάνεται ὅτι τό σκηνικό τῆς «Μεγάλης Διευθετήσεως» εἶναι ἕτοιμο. Τό ἐρώτημα γιά τήν ἑλληνική διπλωματία εἶναι ἄν τό ἠλεκτρικό καλώδιο καί οἱ ἔρευνες νοτίως τῆς Κρήτης θά ἀποτελέσουν τούς πυλῶνες τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας ἤ τό «νόμισμα» γιά ἕναν ἀναγκαστικό συμβιβασμό

=======

Μυστικές διαπραγματεύσεις Ἑλλάδος-Τουρκίας γιά τό καλώδιο

Ἀπ’ εὐθείας διάλογος τῶν ὑφυπουργῶν Παπαδοπούλου-Μποζάι γιά τήν ἄδεια, ὑπό τήν σκιά τοῦ τουρκολιβυκοῦ – Ὑπουργός Ἐνεργείας Κύπρου: Ἄν δέν φθάσει τό ρεῦμα στό νησί, ἐμεῖς δέν πληρώνουμε τόν ΑΔΜΗΕ!

Ενῷ καταρρέει ἡ πολιτική τῆς Ἑλλάδος γιά τό τουρκολιβυκό μνημόνιο, οὔτε οἱ διαπραγματεύσεις τῶν νομικῶν ὁμάδων Γαλλίας καί Τουρκίας πού συζητοῦσαν γιά τήν ἀδειοδότηση τοῦ καλωδίου ἠλεκτρικῆς διασυνδέσεως μέ τήν Κύπρο κατέληξαν στό προσδοκώμενο ἀπό τήν Κυβέρνηση ἀποτέλεσμα.

Ἔτσι ἐπιλέγεται πλέον ἡ ὁδός τῆς μυστικῆς διπλωματίας μέ συνομιλίες σέ ἐπίπεδο ὑφυπουργῶν, ἀλλά καί μέ ταυτόχρονη δέσμευση νά τηρηθεῖ σιγή ἐπί τῶν ἀποτελεσμάτων, ὥστε νά καταστεῖ ἐφικτή ἡ ἐπικοινωνιακή διαχείρισις τοῦ ζητήματος καί νά μπορέσει ἡ Κυβέρνησις νά ξεπεράσει τόν σκόπελο πού ἔχει μπροστά της. Συμφώνως πρός ἔγκυρες πληροφορίες τῆς «Ἑστίας» ἀπό διπλωματικές πηγές τοῦ ἐξωτερικοῦ, ὁλοκληρώθηκαν τίς ἡμέρες αὐτές οἱ συνομιλίες τῶν νομικῶν ὁμάδων Γαλλίας καί Τουρκίας σχετικῶς πρός τήν ἀδειοδότηση τοῦ Great Sea Interconnector (GSI) χωρίς νά ὑπάρξει τό ἀποτέλεσμα πού προσδοκοῦσε ἡ ἑλληνική Κυβέρνησις.

Ἡ τουρκική πλευρά εἶναι ἀνυποχώρητη, ὅτι γιά οἱαδήποτε ἐνέργεια ἐρεύνης ἤ ποντίσεως καλωδίου ἐκτός τῆς ζώνης τῶν ἕξι μιλίων τῶν χωρικῶν ὑδάτων τῶν νησιῶν θά πρέπει νά ζητηθεῖ καί νά δοθεῖ ἄδεια ἀπό τήν Ἄγκυρα. Ἡ τοποθέτησις τῆς γαλλικῆς πλευρᾶς κατόπιν τούτου εἶναι ὅτι ἡ ἑταιρεία Nexans θά προχωρήσει ἀναλόγως πρός τό τί θά συμφωνήσουν ἡ Ἑλλάς καί ἡ Τουρκία. Ἔτσι ἡ «καυτή πατάτα» τήν ὁποία ἤθελε νά ἀποφύγει ἡ Κυβέρνησις ἐπιστρέφει στά χέρια της.

Κάτι τέτοιο ἦταν ἀναμενόμενο ἀφ’ ὅτου ἡ ἑταιρεία Nexans μέ ἀνακοίνωσή της εἶχε καταστήσει σαφές ὅτι δέν ἔχει ἐπικοινωνία μέ τήν τουρκική Κυβέρνηση, ἀλλά κινεῖται μόνον μέ βάση τίς ἀδειοδοτήσεις πού ἔχει ἀπό τίς Κυβερνήσεις τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Κύπρου, μέ τίς ὁποῖες συνεργάζεται. Ἤδη δηλαδή ἦταν προφανές ὅτι ἦταν ἄτοπη ἡ προσδοκία τῆς Κυβερνήσεως γιά μιά συνεννόηση μεταξύ Γάλλων καί Τούρκων, πού θά μποροῦσε νά παρουσιασθεῖ ὡς ἁπλῆ ἐνημέρωσις πρός τήν Ἄγκυρα γιά τήν διέλευση τοῦ καλωδίου.

Τοῦτο ἐπιβεβαιώθηκε καί μέ τήν ὁλοκλήρωση τῶν συνομιλιῶν τῶν νομικῶν ὁμάδων, πού συνέπεσε μέ τήν κύρωση τοῦ τουρκολιβυκοῦ μνημονίου ἀπό τήν Βουλή τῆς Βεγγάζης, γεγονός πού ἐνισχύει τίς αἰτιάσεις τῆς Ἀγκύρας σχετικῶς πρός τίς θαλάσσιες ζῶνες. Ὑπενθυμίζεται ὅτι ἐπί ἕξι ἔτη ἡ Ἀθήνα προέβαλλε ὡς ἐπιχείρημα ὅτι τό μνημόνιο αὐτό δέν ἔχει ἐπικυρωθεῖ ἀπό τήν Βουλή τῆς Λιβύης, ἀποφεύγοντας νά καταγγείλει τήν οὐσία του, ὡς ἀντίθετη πρός τά προβλεπόμενα ἀπό τό Δίκαιο τῆς Θαλάσσης. Ταυτοχρόνως παρεγνώριζε τό γεγονός ὅτι ἡ Βουλή αὐτή, ὅπως καί ἡ Κυβέρνησις τῆς Τριπόλεως, στεροῦνται δημοκρατικῆς νομιμοποιήσεως. Ἡ ἀποτυχία δηλαδή τῆς ἐξωτερικῆς μας πολιτικῆς ἐν προκειμένῳ εἶναι πολλαπλῆ.

Μετά τίς ἐξελίξεις αὐτές, τό θέμα θά τεθεῖ κατά τίς ἐπαφές πού θά ἔχουν οἱ ὑφυπουργοί Ἐξωτερικῶν Ἑλλάδος καί Τουρκίας, Ἀλεξάνδρα Παπαδοπούλου καί Μεχμέτ Κεμάλ Μποζάι. Προϋπόθεσις τήν ὁποία ἔχει θέσει ἡ Ἀθήνα εἶναι νά μήν ἀνακοινωθεῖ οὔτε ὁ διάλογος αὐτός οὔτε αὐτά πού ἐνδεχομένως θά συμφωνηθοῦν. Τοῦτο μέ σκοπό νά μπορεῖ τό Γραφεῖο τοῦ Πρωθυπουργοῦ νά κάνει ἐπικοινωνιακή διαχείριση τῆς καταστάσεως καί νά μπορεῖ νά ἰσχυρισθεῖ ὅτι «ἐμεῖς δέν ζητήσαμε τίποτα, δέν ξέρουμε τί ἔκαναν οἱ Γάλλοι».

Τήν ἴδια στιγμή, σκεπτικισμός ἐκφράζεται ἀπό τήν Κύπρο ὡς πρός τήν καταβολή πρός τόν ΑΔΜΗΕ τοῦ ποσοῦ πού τῆς ἀναλογεῖ καί τό ὁποῖο ὑπολογίζεται στά 302 ἑκατ. εὐρώ. Συμφώνως πρός τήν ἐνημέρωση τοῦ ὑπουργοῦ Ἐνεργείας κ. Μιχάλη Δαμιανοῦ πρός τήν Βουλή τῶν Ἀντιπροσώπων τῆς Λευκωσίας, ἡ Κύπρος δέν θά ἐκταμιεύσει χρήματα ἄν δέν ἀρχίσει ἡ παροχή ἠλεκτρικοῦ ρεύματος μέσῳ τοῦ GSI. Μάλιστα γιά τήν πρώτη δόση ἐξ 25 ἑκατ. εὐρώ προϋπόθεσις εἶναι ἡ ἔκδοσις τῆς NAVTEX ἀπό τήν Ἑλλάδα καί ἡ ἔναρξις τῶν ἐργασιῶν ποντίσεως.  ΕΣΤΙΑ

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Γαλλία..καταστροφή ιστορικών κτηρίων!

 

Χάντζος Φίλιππος 

Αυτοί πού καταστρέφουν ο,τιδήποτε ιστορικό πρέπει νά υποστούν τήν ποινή τού θανάτου άμεσα. 

Αυτά τά κτίρια γλύτωσαν από δύο παγκοσμίους πολέμους.. 
Τά περισσότερα απ' αυτά τά κτίρια είναι αριστουργήματα. 
Η Τέχνη είναι η απόδειξη τής ανθρωπότητας. 
Είναι η απόδειξη ότι όντως υπάρχει ανθρώπινο είδος. 
 Η Τέχνη καταλήγει στήν Ιδέα από τήν οποία καί παρορμάται (παρόρμηση). 
Τό ενδιάμεσο διάστημα είναι η δημιουργία - μία πάλη τού καλλιτέχνη μέ όλα τά στοιχεία τής ύπαρξης. 
Σκοτώνουν τήν Τέχνη, δηλαδή, τήν υλική απόδειξη τής αυθεντικής ανθρώπινης ταυτότητας γι' αυτό τούς αξίζει ο θάνατος ώς ποινή καί ώς κάθαρση γιά τήν ανθρωπότητα. 
Όταν πολεμάμε γιά τήν πατρίδα, βάζουμε τή ζωή μας σέ κίνδυνο. 
Άρα, η ζωή δέν είναι αυτοσκοπός κι άν χρειαστεί, πολεμάμε πρός υπεράσπιση τής Ιδέας. Αναλογικά αφαιρείται η ζωή (τιμωρητικά), σέ όποιον καταστρέφει τήν Πατρίδα τήν οποία εμείς υπερασπιζόμαστε μέχρι θανάτου. 
Πατρίδα δέν είναι μόνον τά χωράφια, τά βουνά, τά ποτάμια, οι πόλεις καί τά χωριά. Είναι καί τά ανώτερα έργα τής ανθρώπινης ζωής. 
Αυτά αξίζουν μεγαλύτερη υπεράσπιση. Όσοι τά καταστρέφουν, καταστρέφουν τήν ανώτερη φύση τού ανθρώπου. Αυτό είναι τό σχέδιο: η παράδοση τής ανθρωπότητας στόν χαμηλό εαυτό.. Ανθρωπιά δέν είναι μόνον νά δίνουμε λεφτά στόν (επαγγελματία?) ζητιάνο έξω από μιάν εκκλησιά. 
Ανθρωπιά είναι η υπεράσπιση τής ανθρώπινης ταυτότητας, η υπεράσπιση τού Ανθρώπου έναντι τού κτήνους..  
Ένα ιστορικό κειμήλιο μέ τό πέρασμα τού χρόνου, απο-ιδεολογικοποιείται. 
Δέν έχει σημασία άν ήταν τό καπέλο τού Χίτλερ ή η τραγιάσκα τού Λένιν. 
Ανήκει στήν Ιστορία. 
Έχει φύγει από τό πεδίο τής ιδεολογίας ή άλλης θεώρησης καί ανήκει στήν Ιστορία. 
Τέχνη, Πολιτισμός καί Ιστορία είναι η κατεύθυνση τής ζωής! 
Αυτή είναι η ποιότητα καί τό νόημα της! 
Μέ ποιόν τρόπο αυτοί πού καίνε ιστορικά κτίρια, βελτιώνουν τίς συνθήκες ζωής? 
Άρα, έχουμε πόλεμο ! 
Όχι κοινωνικό, όχι.. 
Έχουμε πόλεμο πολιτισμικό, εθνικό! 
Τά ιστορικά κτίρια ανήκουν στό Έθνος, όχι στόν ένα ή τούς λίγους. 
Έχουν ξεπεράσει τήν εποχή τους κι ανήκουν στήν Ιστορία. 
Καί είναι Τέχνη ανώτερη, δηλαδή, υλική απόδειξη γιά τήν ανώτερη ύπαρξη - όχι καλύβα μέ παλέτες καί σκουριασμένες λαμαρίνες.. 
Ο Μακρυγιάννης κάποτε, είδε δυό χωριάτες νά σπάνε κάτι αρχαία, ζήτησε τόν λόγο καί τού είπαν ότι ήθελαν νά τά πουλήσουν. 
"Ντροπή!! Γι' αυτά πολεμήσαμε!" τούς είπε.   
Γι' αυτά πολεμήσανε τό '21 ! 
Όχι γιά τά φράγκα. Άν θέλανε λεφτά καί αξιώματα, τούς δίνανε μπόλικα οι Τούρκοι νά πάνε μαζί.. 
Αυτοί πού καίνε κτίρια αριστουργήματα αρχιτεκτονικής, μέ ποιόν τρόπο διεκδικούν καλύτερη παιδεία? 
Μπορούν νά τά ξαναφτιάξουν? 
Μπορούν νά φτιάξουν..καλύτερα? 
Η καταστροφή πολιτισμού ποιάν Ιδέα εκπροσωπεί? 
Εάν τά κτήνη τής καταστροφής έχουν καταγωγή μεσανατολική ή αφρικανική, άς απαντήσουν πότε ήταν η τελευταία φορά πού κάποια διαδήλωση στή χώρα καταγωγής τους, κατέστρεψε έργα ιστορικής ή ισλαμικής αξίας. 
Άν βρίσκονταν στή χώρα καταγωγής τους, θά κατέστρεφαν τήν Ιστορία της? 
Άραγε, οι συνθήκες ζωής στή χώρα καταγωγής (πού όμως, δέν κατέστρεψαν καί εγκατέλειψαν), είναι καλύτερες από τή Γαλλία όπου παίρνουν βοήθεια, αλλά, τήν καταστρέφουν?? 

Μήπως κάποτε πρέπει νά συνέλθουμε σ' αυτή τήν.. ήπειρο? 

Χάντζος Φίλιππος 

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Το κρυφό χέρι που διαμορφώνει τον γαλλικό πολιτισμό - από την Ίσιδα και τον Μίθρα μέχρι τον τρόμο των Ιακωβίνων

 

Μάθιου Έρετ

Λόγω των καταστροφικών πυρκαγιών που ανάβουν σε όλη τη Γαλλία, σκέφτηκα ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να επανεξετάσω ένα δοκίμιο που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά για το The Last American Vagabond το 2024 στον απόηχο των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού.

Πολλοί αναλυτές έχουν μιλήσει ευρέως για τον ρόλο των υπηρεσιών πληροφοριών, των προβοκατόρων και άλλων οικονομικών υπηρεσιών που ωθούν τη Γαλλία (και την Ευρώπη ευρύτερα) στο χάος. Ωστόσο, οι βαθύτερες απόκρυφες επιρροές που διαμόρφωσαν τη Γαλλία από την εποχή του βασιλιά Ήλιου Λουδοβίκου XIV και το μεταγενέστερο λουτρό αίματος της Γαλλικής Επανάστασης έχουν πολύ συχνά αγνοηθεί.

Τι αποκαλύφθηκε το 2024;

Μετά από μια παγκόσμια αντίδραση από αηδιασμένους Χριστιανούς, Εβραίους και Μουσουλμάνους, η επίσημη ιστοσελίδα των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού αφαίρεσε όλες τις ηχογραφήσεις των τελετών και ενώ αυτό μπορεί να θεωρηθεί μια μικρή νίκη για τη βασική κοινή λογική, η ζημιά είχε γίνει. Όχι μόνο οι χριστιανικοί πληθυσμοί του κόσμου αναζωογονήθηκαν από αυτή την σκόπιμα προκλητική επιχείρηση, αλλά ένας αλαζονικός εορτασμός της αποκατάστασης του παγανισμού κάτω από ένα απόκρυφο ιερατείο μεταφέρθηκε δημόσια και οι επιπτώσεις αυτού του τελετουργικού δεν έχουν εκτιμηθεί πλήρως από όσο γνωρίζει ο συγγραφέας.

Η πρώτη ένδειξη για τις βαθύτερες επιπτώσεις αυτού του τελετουργικού θα μπορούσε να φανεί στον σαφή εορτασμό της Γαλλικής Επανάστασης καθ' όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης. Από την ανακοίνωση πριν από μήνες, ότι η μασκότ για τους φετινούς Ολυμπιακούς Αγώνες θα ήταν «οι Φρύγες» (που πήραν το όνομά τους από τα φρυγικά καπέλα που φορούσαν οι όχλοι των Ιακωβίνων κατά τη διάρκεια του λουτρού αίματος του 1792-1794), ή το κομμένο κεφάλι μιας τραγουδίστριας Μαρίας Αντουανέτας, μέχρι το περίεργο τραγούδι που εξυμνούσε τις αρετές της ισότητας και της αδελφοσύνης («αν ήμασταν όλοι μόνο γυμνοί»), Αναφορές στην επανάσταση υπήρχαν παντού.

Ωστόσο, μόνο όταν συνειδητοποιήσαμε ότι η ίδια η Γαλλική Επανάσταση ήταν μια διεστραμμένη προσπάθεια για μια παγκόσμια Μεγάλη Επαναφορά του 18ου αιώνα, μπορεί να υπάρξει μια πληρέστερη εκτίμηση για τον εορτασμό της το 2024. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με το ερώτημα: γιατί η Γαλλική Επανάσταση μετατράπηκε σε αιματηρό τρόμο;

Πώς η επανάσταση της Γαλλίας μετατράπηκε σε ένα μεγάλο λουτρό αίματος επαναφοράς

Το 1789, ο κόσμος ήταν ώριμος με δυνατότητες για μια νέα εποχή συνεργασίας και λογικής βασισμένη στην επιτυχή ανατροπή της βρετανικής αυτοκρατορικής κυριαρχίας στις αμερικανικές αποικίες, και το πιο σημαντικό, στην εφαρμογή του πρώτου συστήματος δημοκρατικής δημοκρατίας που βασίστηκε στην απόρριψη των κληρονομικών θεσμών και βασίστηκε στη συναίνεση των κυβερνωμένων.

Όσο ελαττωματική κι αν ήταν η νεαρή δημοκρατία στην εφαρμογή αυτών των ιδανικών, αντιπροσώπευαν μια επιτυχία για την υπόθεση της ελευθερίας και μια απώλεια για τα συστήματα της φεουδαρχικής ολιγαρχίας που είχαν προσκολληθεί στην ανθρωπότητα από αμνημονεύτων χρόνων. Αυτό που έκανε τις αμερικανικές επιτυχίες του 1776-1781 ακόμη πιο απειλητικές για την κληρονομική ολιγαρχία της Ευρώπης ήταν ότι δεν ήταν απλώς «μια αμερικανική υπόθεση», αλλά περιλάμβανε την ενεργό συμμετοχή κορυφαίων ρεπουμπλικανών της Γαλλίας, της Ιρλανδίας, της Πρωσίας, ακόμη και της νότιας Ινδίας. Από όλη τη διεθνή υποστήριξη για τη νεαρή δημοκρατία, η μεγαλύτερη ήταν μακράν η Γαλλία, που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις λαμπρές οργανωτικές προσπάθειες του Βενιαμίν Φραγκλίνου, ο οποίος ήταν σε θέση να δημιουργήσει ένα κίνημα εντός της γαλλικής διανόησης για να δώσει εθνική υποστήριξη στην αμερικανική υπόθεση.

Ήταν επομένως ελπιδοφόρο ότι οι ίδιοι κορυφαίοι Γάλλοι επαναστάτες που ευθυγραμμίστηκαν με τον Μπεν Φραγκλίνο και τον Ουάσιγκτον θα μπορούσαν να αναπαράγουν την αμερικανική επαναστατική εμπειρία το 1789.

Μέχρι τις 20 Ιουλίου 1789 είχε συμβεί η πρώτη πράξη της Γαλλικής Επανάστασης, γνωστή ως Όρκος του Γηπέδου του Τένις, με επικεφαλής τον Jean Sylvain-Bailly, τότε δήμαρχο της Γαλλίας και πρώτο πρόεδρο μιας νέας οργάνωσης που ονομάζεται Εθνοσυνέλευση – ο πρώτος αντιπροσωπευτικός θεσμός στην ιστορία της Γαλλίας προικισμένος με την εξουσία ίση με αυτή του βασιλιά. Αυτή η συνέλευση αποφάσισε να δημιουργήσει ένα σύνταγμα που σύντομα διατύπωσε ένα όμορφο ιδρυτικό έγγραφο που συνέγραψε ο Thomas Paine και εμπνεύστηκε από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Αμερικής, γνωστή ως Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ο Μαρκήσιος του Λαφαγιέτ έγινε επικεφαλής της νέας Εθνικής Φρουράς και ξεκίνησε ένα πρόγραμμα για την εκπαίδευση των πολιτών. Μια συνταγματική μοναρχία με βασιλιά (Λουδοβίκο XVI) που πίστευε στο φυσικό δίκαιο και τη γενική ευημερία ως αρχή του δικαίου εμφανίστηκε για πρώτη φορά μετά από αιώνες.

Με αυτή την επαναστατική εξέλιξη του 1789, εισήχθη ένα νέο σύνολο αξιών εντελώς ασύμβατο με οποιοδήποτε σύστημα χτισμένο γύρω από μια κληρονομική ελίτ... Και στην πραγματικότητα γινόταν χωρίς αιματοχυσία!

Αλλά κάτι δεν πήγε όπως είχε προγραμματιστεί.

Μέχρι το 1793, ο Bailly και η πλειοψηφία των στενότερων συμμάχων του είχαν αποκεφαλιστεί, καθώς η Γαλλία διολίσθησε σε έναν εμφύλιο πόλεμο στο εσωτερικό και σε αιώνιους πολέμους στο εξωτερικό.

Επιστήμονες όπως ο Antoine Lavoisier συμπεριλήφθηκαν στις δολοφονίες με το σύνθημα των Ιακωβίνων να φωνάζει «η επανάσταση δεν χρειάζεται επιστήμονες» (η επιστήμη ήταν ελιτίστικη τελικά).

Ο Μαρκήσιος Λαφαγιέτ επέλεξε να σώσει το κεφάλι του δραπετεύοντας στις 19 Αυγούστου 1792 και έγινε αιχμάλωτος σε ένα μπουντρούμι των Αψβούργων για 4 χρόνια.

Ο βασιλιάς Λουδοβίκος XVI - ο οποίος ήταν ο μεγάλος φίλος της αμερικανικής υπόθεσης και συμμετείχε στη συνταγματική μοναρχία - έχασε το κεφάλι του τον Ιανουάριο του 1793, μαζί με τη σύζυγό του 9 μήνες αργότερα.

Μέχρι το 1794, η επανάσταση ήταν γνωστή μόνο ως «Τρόμος» και κέρδισε αυτό το όνομα καθώς πάνω από 40.000 άνθρωποι εκτελέστηκαν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Η Γαλλία ήταν λουσμένη στο αίμα, ενώ οι συμμαχίες εξουσίας αναπηδούσαν πέρα δώθε μεταξύ των «αριστερών» Ιακωβίνων υπό τον έλεγχο του Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου, του Ζαν-Πωλ Μαρά και του Ζωρζ Νταντόν, και των αντιτιθέμενων «δεξιών» Γιρονδίνων και μοναρχικών. Με κάθε αλλαγή στην εξουσία, κύματα εκτελέσεων χτυπούσαν όλες τις πλευρές. Η Γαλλία έγινε ένα αστυνομικό κράτος με μυστική αστυνομία ενσωματωμένη σε όλες τις ουρές και τις αγορές που λάμβανε υπόψη κάθε κριτική στην κυβέρνηση, την τιμή του ψωμιού και της σκυθρωπότητας, με τους ανυποψίαστους παραπονούμενους να μεταφέρονται στη φυλακή στην καλύτερη περίπτωση ή στη γκιλοτίνα στη χειρότερη.

Σύντομα ένα απόλυτο κενό εξουσίας ανάγκασε έναν νεαρό ρεπουμπλικανό στρατηγό ονόματι Ναπολέοντα Μπουοναπάρτη να αναλάβει την εξουσία και να καθιερωθεί με τον πιο αντιδημοκρατικό τρόπο ως κληρονομικός αυτοκράτορας της Γαλλίας, εξαπολύοντας μια 15ετή βασιλεία πολέμου στην Ευρώπη.

Όταν τα γαλλικά στρατεύματα άνοιξαν πυρ εναντίον των ένοπλων πεινασμένων μαζών που είχαν περικυκλώσει το φρούριο της Βαστίλης στις 14 Ιουλίου 1789, ξέσπασε όλη η κόλαση και ένα τζίνι απελευθερώθηκε πλήρως που κανείς δεν μπορούσε ποτέ να ξαναβάλει στο μπουκάλι. Το φρούριο καταλήφθηκε, οι στρατιώτες και οι κυβερνήτες του αποκεφαλίστηκαν και ο λαός άρχισε να ουρλιάζει για τον Νεκέρ και την Ορλεάνη να γίνουν οι σωτήρες της Γαλλίας. Ο Ιακωβίνικος Τύπος διέδιδε την ιδέα στις μάζες εδώ και αρκετό καιρό.

Τα υπόλοιπα χρόνια της επανάστασης χαρακτηρίστηκαν από πολέμους στο εξωτερικό και χάος στο εσωτερικό. Οι εμπρηστικές πένες εκατοντάδων Αγγλο-Ελβετών ριζοσπαστών συγγραφέων που διατηρούσε ο Τζέρεμι Μπένθαμ μετατράπηκαν σε φωνές οργής που θα οδηγούσαν τον τρόμο των Ιακωβίνων. Σύντομα τα κύματα αποκεφαλισμών έγιναν φυσιολογικό μέρος της ζωής υπό την τυραννική εξουσία του Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου, του οποίου η «βαθιά» φιλοσοφική συμβολή στην επανάσταση ήταν ότι όλοι οι επαναστάτες πολίτες πρέπει να έχουν αρετή, αλλά ότι η αρετή πρέπει να καθοδηγείται από τον τρόμο.

Η δίψα του για αίμα αυξήθηκε οδηγώντας στο συμπέρασμά του ότι η πραγματική αιτία των αδικιών της Γαλλίας ήταν ο ίδιος ο Χριστιανισμός, οδηγώντας στη δημιουργία μιας νέας θρησκείας διεστραμμένης λογικής που ονομάζεται «Λατρεία του Υπέρτατου Όντος» και στην πλήρη αναθεώρηση του ημερολογιακού συστήματος χρησιμοποιώντας ένα δεκαδικό σύστημα. Το «Ημερολόγιο της Γαλλικής Επανάστασης» βασίστηκε σε μια ριζική απόρριψη του Χριστιανισμού που απαγορεύτηκε εντελώς υπό το νέο καθεστώς.

Όλες οι χριστιανικές γιορτές αντικαταστάθηκαν με παγανιστικές τελετουργίες ηλιοστασίου και το νέο ημερολόγιο χρησιμοποιούσε 10 ημέρες/εβδομάδα και βασιζόταν στις εποχές. Η ελπίδα ήταν ότι ο πληθυσμός σύντομα θα έχανε κάθε αίσθηση της ύπαρξης της Κυριακής και θα καθαριζόταν από το παράσιτο της δεισιδαιμονίας. Ακόμη και οι πιο στενοί υποστηρικτές του Ροβεσπιέρου θεώρησαν ότι το παράκανε με αυτό και σύντομα βρέθηκε σε γκιλοτίνα. Μετά από χρόνια λουτρών αίματος αριστεράς εναντίον δεξιάς, δημιουργήθηκε ένα τόσο τεράστιο κενό ηγεσίας που μόνο ένας «ισχυρός άνδρας» όπως ο Ναπολέων θα μπορούσε να επιβάλει την τάξη στο χάος της επανάστασης.

Ο Ναπολέων δεν έχασε χρόνο και αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας του κόσμου, ακόμη και επικεφαλής της Γαλατικής εκκλησίας, ισχυριζόμενος ότι θα επεκτείνει την αυτοκρατορία του σε όλο τον κόσμο, ενώνοντας πλήρως την ανατολή και τη δύση κάτω από μια κυριαρχία. Αυτή η εικόνα του Θεανθρώπου, της οποίας ο Ναπολέων πίστευε ότι ήταν η ζωντανή ενσάρκωση, ήταν απλώς μια αναβίωση της λατρείας του Βασιλιά Ήλιου που καθιερώθηκε από τον προκάτοχό του βασιλιά Λουδοβίκο XIV, ο οποίος απεικόνισε τον εαυτό του ως ηλιακή θεότητα μαζί με μια γνωστική παγανιστική αναβίωση στο Βασίλειό του.

Καθώς η Γαλλική Επανάσταση μετατρεπόταν σε λουτρό αίματος κατευθυνόμενη από τους Βρετανούς, η ίδια η Εκκλησία απαγορεύτηκε και η προστασία των ιερέων από τον όχλο έγινε θανατική ποινή.

Αλλά σε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση, η Γαλλική Επανάσταση δεν ήταν αθεϊστική, μόνο αντιχριστιανική. Κατά τα άλλα, αυτή η «επανάσταση της λογικής» ήταν εξαιρετικά θρησκευτική. Απλώς η θρησκεία που υποτίθεται ότι θα αντικαθιστούσε τον Χριστιανισμό ήταν οι γνωστικές μυστηριακές λατρείες που συναγωνίζονταν την πρώιμη χριστιανική εκκλησία τους πρώτους αιώνες της κοινής εποχής.

Η λατρεία της Ίσιδας παίρνει την εκδίκησή της

Στις φωτιές των αντιχριστιανικών εκκαθαρίσεων της Γαλλίας και εν μέσω του αίματος περισσότερων από 40.000 αποκεφαλισμένων Γάλλων πολιτών, μια τεράστια αναβίωση των παγανιστικών μυστηριακών λατρειών συνέβη μεταξύ του 1790 και των πιο αιματηρών ημερών του εμφυλίου πολέμου της Γαλλίας που οδήγησε στον Ναπολέοντα Βοναπάρτη να στεφθεί βασιλιάς του κόσμου το 1804. Η πιο επιθετική μυστηριακή λατρεία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν η λατρεία της Ίσιδας.

Πάνω από τα συντρίμμια της Βαστίλης (η φυλακή στην οποία εισέβαλε ο όχλος το 1789), ανεγέρθηκε το 1793 ένα μνημείο της αιγυπτιακής θεάς Ίσιδας, το οποίο περιείχε σιντριβάνια που έβγαζαν «ιερό νερό» από τις θηλές της.

Το 1790, καθώς η επανάσταση βυθιζόταν στην αντιχριστιανική παραφροσύνη, σχηματίστηκε μια επιτροπή για να τροποποιήσει το επίσημο έμβλημα του Παρισιού για να παρουσιάσει ένα σκάφος με τη θεά Ίσιδα να κάθεται στην πλώρη ως φόρο τιμής στη θεότητα της ναυσιπλοΐας και του φεγγαριού.

Η Βασιλική των Παρισίων ήταν η ίδια άμεσος στόχος των αντιχριστιανών επαναστατών, οι οποίοι γκρέμισαν το κωδωνοστάσιο, κατέστρεψαν όσα χριστιανικά σύμβολα και αγάλματα μπορούσαν να βρεθούν και το 1793 μετέτρεψαν την τοποθεσία σε έδρα της «Γιορτής της Λογικής» όπου ο Χριστιανισμός χλευαζόταν. Ο καθεδρικός ναός μετονομάστηκε ακόμη και σε «Ο Ναός της Λογικής», όπου ελάχιστα ντυμένες γυναίκες χόρευαν γύρω από μια αρχιέρεια ντυμένη ως Θεά της Λογικής που καθόταν στην κορυφή ενός βουνού με νέα αγάλματα στους κοσμικούς αγίους του Μοντεσκιέ, του Ντεκάρτ, του Νεύτωνα και του Βολταίρου. Στην πραγματικότητα, αυτή η Θεά της Λογικής ήταν απλώς μια αναθεωρημένη εκδοχή της Ίσιδας. Δεν ήταν τυχαίο ότι η Βασιλική της Παναγίας του Νταμ έγινε το επίκεντρο αυτής της αναβίωσης της Ίσιδας, καθώς ο ίδιος ο καθεδρικός ναός χτίστηκε στην κορυφή του πρώην ναού της Ίσιδας το 1163 μ.Χ. και στάθηκε ως συμβολική νίκη του Χριστιανισμού ενάντια στον παγανιστικό αντίπαλό του για αιώνες.

Ένας ναός αφιερωμένος στη φιλοσοφία ανεγέρθηκε στην κορυφή ενός λευκού βουνού για το Φεστιβάλ της Λογικής (Καθεδρικός Ναός της Παναγίας των Παρισίων) στο Παρίσι, τον Νοέμβριο του 1793. Στα δεξιά βρίσκεται ο καθεδρικός ναός της Παναγίας του Παρισιού (Παναγία των Παρισίων) χτισμένος στην κορυφή του κύριου ναού της Ίσιδας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Το ίδιο το Παρίσι έλαβε το όνομά του το 360 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Ιουλιανό τον Παραβάτη, ανιψιό του Κωνσταντίνου και μεγάλο ανιψιό του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Κατά τη διάρκεια της σύντομης αλλά δραστήριας περιόδου του ως αυτοκράτορας από το 360-363 μ.Χ., ο Ιουλιανός αγκάλιασε όχι μόνο μια αντιχριστιανική κοσμοθεωρία που ευνοούσε την αποκατάσταση του παγανισμού, αλλά έκανε τον εαυτό του βασιλιά-ήλιο, του οποίου η λατρεία θα στεκόταν πάνω από όλες τις άλλες εγκεκριμένες μυστηριακές λατρείες του βασιλείου. Στην πραγματικότητα, ενώ έμενε στην πόλη Lutetia στον Σηκουάνα, ο Ιουλιανός ο Αποστάτης έγινε αυτοκράτορας και ταυτόχρονα μετονόμασε την πόλη σε «Civitas Parisorium» και κάποια στιγμή συντομεύτηκε σε απλώς «Par-Isis».

Ο Ιουλιανός ο Αποστάτης έγινε γνωστός ως ο τελευταίος αυτοκράτορας που πήγε σε πόλεμο με τον Χριστιανισμό κάνοντας τον εαυτό του ηλιακή θεότητα με τη μορφή του Ήλιου, τον οποίο πίστευε ότι είχε ενσαρκώσει ως άβαταρ - παρόμοια με την πίστη του Λουδοβίκου XIV ή του Ναπολέοντα αργότερα. Ο Ιουλιανός όχι μόνο προώθησε την εικόνα του ως ηλιακής θεότητας, κάτω από μια αναβιωμένη λατρεία του αυτοκράτορα, αλλά έδωσε πλήρη κρατική προστασία στις κυρίαρχες μυστηριακές λατρείες που συναγωνίζονταν τον πρώιμο Χριστιανισμό, με ιδιαίτερη προσοχή στη λατρεία του Μίθρα, τη λατρεία της Κυβέλης-Άττη και φυσικά, την αγαπημένη του Ιουλιανού... η λατρεία της Ίσιδας.

Ήταν επίσης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που ο Ιουλιανός εργάστηκε σκληρά για να αναβιώσει τον τρίτο ναό του Σολομώντα, ο οποίος απέτυχε να ξαναχτιστεί λόγω του θανάτου του ηγεμόνα σε ηλικία 32 ετών... και σε περίπτωση που μπερδευτείτε, η αποστολή να καταστρέψετε τον Χριστιανισμό, να αναβιώσετε τις παγανιστικές μυστηριακές λατρείες και να αποκαταστήσετε τον Ναό του Σολομώντα σχετίζονται απόλυτα. Περισσότερα για αυτό θα συζητηθούν σύντομα.

Είναι γνωστό εδώ και καιρό ότι το ίδιο το όνομα του Παρισιού προέρχεται από το όνομα «Par-Isis» (που σημαίνει κυριολεκτικά «Από την Ίσιδα») και είχε μεγάλη σχέση με τον μεγάλο ναό της Ίσιδας που υπήρχε στις όχθες του ποταμού Σηκουάνα, ο οποίος χτίστηκε από μια μεγάλη αίρεση Κελτών πιστών της Ίσιδας αιώνες νωρίτερα.

Το άλλο κυρίαρχο ιερό της Ίσιδας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας βρέθηκε στην Αγγλία στα ανοιχτά του ποταμού Τάμεση, ο οποίος στην αρχαιότητα ήταν γνωστός μόνο ως «Ο ποταμός Ίσις» λόγω της τοποθεσίας του Ναού της Ίσιδας στο Λονδίνο — την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Βρετανίας που δημιουργήθηκε μετά την εισβολή των Κλαυδίων το 47 μ.Χ. και βρίσκεται στη θέση του σημερινού «Σίτι του Λονδίνου» (γνωστός και ως: «Το τετραγωνικό μίλι»). Το 1877, ένας οβελίσκος που εισήχθη από την Αλεξάνδρεια εγκαταστάθηκε στην πόλη των Δελφών της Αγγλίας, γνωστός ως «βελόνα της Κλεοπάτρας».

Όπως θα συνέβαινε, αυτός ο οβελίσκος είχε ένα δίδυμο που κατασκευάστηκε ταυτόχρονα το 1500 π.Χ. και μεταφέρθηκε από την Αλεξάνδρεια από τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Αυτός ο αδελφός οβελίσκος (που ονομάζεται επίσης «Βελόνα της Κλεοπάτρας») εγκαταστάθηκε στο Central Park της Νέας Υόρκης το 1877 με χρηματοδότηση από τον γιο του Cornelius Vanderbilt, ο οποίος ταυτόχρονα χρηματοδότησε μια σειρά από νεκρομαντικές μάγισσες με επικεφαλής τη Victoria Woodhull. Είναι πιθανό ότι αυτοί οι οβελίσκοι εγκαταστάθηκαν παράλληλα με τη δημοσίευση της Αποκαλυμμένης Ίσιδας της Μαντάμ Μπλαβάτσκυ το 1877, η οποία εγκαινίασε τη νέα εποχή της Ίσιδας, του Υδροχόου και του Εωσφόρου.

Η Κλεοπάτρα δεν ήταν μόνο ιέρεια της Ίσιδας, αλλά προώθησε την πεποίθηση ότι ήταν το κυριολεκτικό άβαταρ της ίδιας της θεάς Ίσιδας πριν από την αυτοκτονία της εν μέσω του πολέμου με τον Οκταβιανό Αύγουστο και τον Βρούτο της Ρώμης. Η Μπλαβάτσκυ όχι μόνο ίδρυσε τη Θεοσοφία ως τη βάση μιας νέας παγκόσμιας θρησκείας, αλλά επίσης ανακηρύχθηκε από τον Βσέλοβοντ Σολοβιόφ ως «Ιέρεια της Ίσιδας».

Το 508 μ.Χ., ο Μεροβίγγειος βασιλιάς Χλωδοβίκος Α ́, γνωστός τόσο πριν όσο και μετά τον υποτιθέμενο «χριστιανικό» προσηλυτισμό του, ως «βασιλιάς μάγος» καθιέρωσε το Παρίσι ως πρωτεύουσα του νέου φραγκικού βασιλείου του. Οι Μεροβίγγειοι θα αποκτήσουν εξέχουσα θέση μεταξύ των απόκρυφων μυστικών εταιρειών τα επόμενα χρόνια ως μυθικοί απόγονοι των επιζώντων παιδιών του Ιησού και της Μαρίας Μαγδαληνής, οι οποίοι σύμφωνα με τις γνωστικές παραδόσεις που δημιουργήθηκαν τον 2ο και 3ο αιώνα, έζησαν τις μέρες τους στη Νότια Γαλλία, σπέρνοντας την Ευρώπη με τις «ευγενείς οικογένειες» των οποίων όλες φαίνεται να διεκδικούν ένα μέρος σήμερα ως δικαιολογία για τη δική τους υποτιθέμενη ανωτερότητα έναντι των μαζών. Αυτή η διατριβή διαδόθηκε σε ελευθεροτεκτονικά βιβλία όπως το Holy Blood Holy Grail, το οποίο ενέπνευσε το μυθιστόρημα και την ταινία DaVinci Code του Dan Brown.

Ωστόσο, οι προσπάθειες του Ιουλιανού του Αποστάτη αποδείχθηκαν ανεπιτυχείς και ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α ́ (καθώς και ο ισχυρός χριστιανός στρατηγός Στιλίχων) επέφεραν ένα συντριπτικό πλήγμα σε εκείνες τις παγανιστικές μυστηριακές λατρείες που προωθούσε ο Ιουλιανός από το 394-400 καίγοντας τα Σιβυλλικά Βιβλία και απαγορεύοντας τις μυστηριακές λατρείες από το βασίλειο. Αυτό δεν σήμαινε ότι ο Μίθρας, η Κυβέλη ή η Ίσις εξαφανίστηκαν, αλλά απλώς πέρασαν στην παρανομία, εμφανιζόμενοι συχνά τους επόμενους αιώνες ως γνωστικές χριστιανικές αιρέσεις μέσα σε τέτοια «μοναστικά τάγματα» όπως οι Βενεδικτίνοι, οι Κιστερκιανοί, οι Φραγκισκανοί, οι Δομινικανοί και ιδιαίτερα οι Ιησουίτες.

Ας εξετάσουμε τώρα λίγο πιο βαθιά, αυτές τις αιρέσεις για να αποκτήσουμε μια καλύτερη εκτίμηση όχι μόνο για το πραγματικό νόημα της Γαλλικής Επανάστασης, αλλά και για τις γελοιότητες που επιδεικνύονται στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Οι λατρείες της Μητέρας της Γης εισήχθησαν στη Ρώμη

Αυτός ο λιγότερο εκτιμημένος, αλλά πιο σημαντικός παράγοντας βρίσκεται στην εισαγωγή στη Ρώμη της λατρείας της Κυβέλης-Άττις — μερικές φορές αναφέρεται ως η λατρεία της Γαίας ή η λατρεία της Magna Mater (δηλαδή: Μεγάλη Μητέρα Γη) το 205 π.Χ.

Ο βωμός της Κυβέλης. 295 μ.Χ. Ρωμαϊκό ανάγλυφο. Η θεά οδηγεί ένα άρμα που το σέρνουν λιοντάρια.

Αυτό το γεγονός ήταν εξαιρετικά σημαντικό, καθώς ενέπλεξε την πιο δηλητηριώδη ανατολική λατρεία (επίσης συνδεδεμένη με την Ίσιδα) για να γίνει κυρίαρχη δύναμη που διαμόρφωνε τα ρωμαϊκά έθιμα και τη συμπεριφορά της ελίτ. Ο Quintus Fabius Maximus δεν εισήγαγε μόνο τη λατρεία της Κυβέλης, αλλά ανταποκρινόταν στις εντολές των Σιβυλλικών ιερέων... που ήταν μια επιτροπή 15 ατόμων που είχαν την αποκλειστική εξουσιοδότηση να ερμηνεύουν τα γραπτά των ιερών βιβλίων της Σιβυλλίας (που τώρα έχουν καταστραφεί εδώ και καιρό). Μέχρι τον^3ο αιώνα π.Χ., τα Βιβλία της Συβέλλας στεγάζονταν στο Ναό του Απόλλωνα στον Παλατίνο λόφο στη Ρώμη και στον ίδιο λόφο κατασκευάστηκε σύντομα ο Ναός της Κυβέλης μετά την προφητεία των Σιβυλλαίων ιερέων.

Μόνο οι 15 μυημένοι ιερείς είχαν τη δυνατότητα να αγγίξουν και να ερμηνεύσουν τα μηνύματα μέσα στα βιβλία της Σιβυλλίας που διαμόρφωσαν κάθε σημαντική απόφαση που έπαιρνε η Ρώμη σε περιόδους κρίσης, και επίσης επέβλεπαν ποιες λατρείες έλαβαν άδεια να λειτουργήσουν στη Ρώμη. Ήταν κατά τη διάρκεια του 2ου Καρχηδονιακού Πολέμου που οι Σιβυλλικοί ιερείς είπαν στη σύγκλητο και στον Φάβιο ότι αν η λατρεία της Κυβέλης δεν εισήχθη από την Ανατολία, τότε ο Αννίβας ήταν σίγουρο ότι θα κέρδιζε. Αν και χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να διαπραγματευτεί η νέα λατρεία, οριστικοποιήθηκε το 205 και μέσα σε δύο χρόνια, ο Αννίβας ηττήθηκε.

Αυτοί οι επίλεκτοι αρχιερείς επηρέασαν έτσι τη Σύγκλητο για σχεδόν 900 χρόνια (μέχρι που ο Ρωμαίος στρατηγός Στιλίχων διέταξε την καταστροφή τους μαζί με την εξορία της Μιθραϊκής λατρείας το 405 μ.Χ.).

Σημειώστε παρακάτω την απεικόνιση του φρυγικού σκούφου τόσο στον θεό Άττη, όσο και στον πολεμιστή θεό Μίθρα. Η αναβίωση αυτού του καπέλου στη Γαλλική Επανάσταση που σηματοδοτεί ένα 'έγχρωμο επαναστατικό σύμβολο' για να ενοποιήσει έναν οπλισμένο όχλο δεν πρέπει να χαθεί, ούτε ο ρόλος του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 2024.

Οι ρίζες των βιβλίων της Σιβυλλίας

Σύμφωνα με τον Ρωμαίο ιστορικό Λίβιο, τα βιβλία της Σιβυλλίας αποκτήθηκαν από τον τελευταίο βασιλιά της Ρώμης Ταρκύνιο Σούπερμπους κατά τον 6ο αιώνα π.Χ., αν και οι λεπτομέρειες είναι τυλιγμένες σε μυστήριο.

Ο Mate Marton του Πανεπιστημίου Eötvös Loránd σημειώνει ότι: «Στα τέλη του 3ου αιώνα συνδέονταν με τις ελληνικές τελετουργίες, τον Απόλλωνα και, συνειρμικά, την προφητεία». Καθώς η Ρώμη πάτησε το πόδι της σε ελληνικό έδαφος και μαζί της οι Ρωμαίοι πρεσβευτές και στρατηγοί έγιναν τακτικοί επισκέπτες των Δελφών, τα βιβλία άρχισαν σιγά-σιγά να χάνουν το μοναδικό τους μονοπώλιο ως κρατικό μαντείο και άρχισαν να συνδέονται με μια Σίβυλλα ή Σίβυλλες».

Η Σίβυλλα είναι ένας όρος για μια ιέρεια/προφήτισσα που λειτουργούσε ως μέσο που διοχέτευε μηνύματα από τους Θεούς στον άνθρωπο. Όπως οι σύγχρονοι «channelers», τα μέντιουμ, οι διορατικοί ή οι Θεόσοφοι που σερφάρουν στο αστρικό επίπεδο και μιλούν σε πνευματικούς δαίμονες και νεκρούς, οι Σίβυλλες έπαιξαν παρόμοιο ρόλο στον αρχαίο κόσμο.

Όπως περιέγραψε η Cynthia Chung στο The Ancient Roots of Occult Societies, μια σημαντική Σίβυλλα του αρχαίου κόσμου ήταν η πυθία ιέρεια του Απόλλωνα στους Δελφούς, η οποία συντόνιζε ένα δίκτυο μυστηριακών λατρειών που διαμόρφωναν το γεωπολιτικό τοπίο των βασιλείων που περιβάλλουν τη Μεσόγειο.

Τα σιβυλλικά βιβλία έδωσαν μια προφητεία το 45 π.Χ., κατά τη διάρκεια του πολέμου της Ρώμης εναντίον των Πάρθων, ότι μόνο ένας αυτοκράτορας θα ήταν ικανός να κερδίσει τον πόλεμο. Δεδομένου ότι η Ρώμη δεν είχε βασιλιά από την εποχή της διάθεσης του Ταρκύνιου το 579 π.Χ., αυτή η προφητεία χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει τη δημιουργία του Ρωμαίου αυτοκράτορα με έναν θεάνθρωπο ως Καίσαρα να στέκεται, όπως οι Φαραώ της Αιγύπτου, ως θεότητα. Η πίεση για την αποδοχή αυτής της αυτοκρατορίας ασκήθηκε στον ήρωα πολέμου Ιούλιο Καίσαρα (100-44 π.Χ.)... ο οποίος κατά γενική ομολογία, πραγματικά δεν ήθελε τη θέση, απορρίπτοντας την προσφορά τρεις φορές πριν αποδεχτεί. Η τελική αποδοχή της θέσης του αυτοκράτορα χρησιμοποιήθηκε από μια ομάδα συγκλητικών με επικεφαλής τον Βρούτο και τον Κάσσιο για να δικαιολογήσει τη δολοφονία του.

Οι ανόητες ενέργειες του Βρούτου οδήγησαν σε έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο (32-30 π.Χ.) που ακολουθήθηκε από τη βύθιση της Ρώμης σε μια αυτοκρατορική κόλαση που διοικούνταν από μυστηριακές λατρείες και πόλεμο.

Αυτοί οι ίδιοι ιερείς επέβλεψαν την εισαγωγή της περσικής μυστηριακής λατρείας του Μίθρα στη Ρώμη, στην οποία σύντομα προσχώρησαν όλα τα μέλη της πραιτωριανής φρουράς και των ρωμαϊκών λεγεώνων. Η παλαιότερη φρυγική μυστηριακή λατρεία της Κυβέλης-Άττιδος, την οποία οι ιερείς στο Ναό του Απόλλωνα απαίτησαν να εισαχθεί στο ρωμαϊκό πάνθεον, συντονίστηκε στενά με το ιερατείο του Μίθρα, με πολλές από τις συζύγους και τις κόρες των Μιθραϊκών (μόνο αρσενικών μυημένων) να εμπλέκονται στις τελετές της Κυβέλης.

Η λατρεία του Μίθρα είχε εισαχθεί στη Ρώμη από τον Πομπήιο τον Μέγα το 63 π.Χ., αλλά φαίνεται ότι αντιμετώπισε μια οπισθοδρόμηση όταν ο Ιούλιος Καίσαρας νίκησε τις δυνάμεις του Πομπήιου εν μέσω εμφυλίου πολέμου το 45 π.Χ.

Ο Παλατίνος λόφος, όπου φυλάσσονταν τα Σιβυλλικά Βιβλία (Ηρόδοτος / CC BY-SA 4.0), καθώς και όπου κατασκευάστηκε ο Ναός της Κυβέλης.

Ενώ υπάρχουν εξωτερικές διαφορές στις τελετουργίες των δύο λατρειών (Κυβέλη και Μίθρα), υπήρχαν επίσης πολλές ομοιότητες. Και οι δύο περιείχαν εξωτερικές (εξωτερικές) διδασκαλίες για τους κατώτερους βαθμούς και αμύητους και εσωτερικές (μυστικές) διδασκαλίες για τους ανώτερους βαθμούς των μυημένων. Και οι δύο παγανιστικές λατρείες περιλάμβαναν θυσίες, στωικότητα αυταπάρνησης αναμεμειγμένη με ηδονιστική απελευθέρωση, ακολουθώντας απολλώνια-διονυσιακά μοντέλα συμπεριφοράς και κάτι που ονομαζόταν Taurobolium.

Το Taurobolium ήταν φρικιαστικές τελετές που περιελάμβαναν τη θυσία ταύρων, οι οποίες αιμορραγούσαν στους ιερείς που επέβλεπαν τις μυστηριακές τελετές, οι οποίες κατείχαν εξέχουσα θέση στις τελετουργίες και των δύο λατρειών.

Ο πρώιμος χριστιανός πολεμιστής Προυδέντιος, 348-410 μ.Χ. περιέγραψε τις τελετές της Κυβέλης με τους ακόλουθους όρους:

«Υπάρχουν τελετουργίες στις οποίες ακρωτηριάζεις τον εαυτό σου και ακρωτηριάζεις το σώμα σου για να προσφέρεις τον πόνο. Ένας δαιμονισμένος πιστός βάζει το μαχαίρι στα χέρια του και τα κόβει για να εξευμενίσει τη Μητέρα θεά. Η φρενίτιδα και ο άγριος στροβιλισμός πιστεύεται ότι είναι ο κανόνας των μυστηρίων της. Το χέρι που γλιτώνει το κόψιμο θεωρείται απείθαρχο, και είναι η βαρβαρότητα της πληγής που κερδίζει τον ουρανό. Ένας άλλος κάνει τη θυσία των γεννητικών του οργάνων. Κατευνάζοντας τη θεά ακρωτηριάζοντας την οσφύ του, ξεσηκώνεται και της προσφέρει ένα επαίσχυντο δώρο. Η πηγή του σπόρου του άνδρα σκίζεται για να της δώσει τροφή και να αυξηθεί μέσω της ροής του αίματος. Και τα δύο φύλα είναι δυσάρεστα στην αγιότητά της, γι' αυτό διατηρεί ένα μεσαίο φύλο μεταξύ των δύο, παύοντας να είναι άντρας χωρίς να γίνει γυναίκα». (Prudentius, Perist. 1059-1073)

Αυτό και πάλι, είναι ένα ακόμη παράλληλο τελετουργικό που ασκείται τόσο από τη λατρεία του Μίθρα (καθώς ο Μίθρας εμφανίστηκε να σκοτώνει έναν ταύρο για λογαριασμό της Ηλιακής Θεότητας Ήλιου στο πρόσωπο του οποίου τα μάτια του είναι στραμμένα στην πλειοψηφία των αγαλμάτων που βρίσκονται στις εκατοντάδες του Μιθραίου κάτω από την Ευρώπη και τους Αγίους Τόπους σήμερα).

Και πάλι, η αναβίωση αυτού του μοτίβου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού με ένα παράξενο κομμένο κεφάλι ταύρου δίπλα στο λογότυπο των Ολυμπιακών Αγώνων φαίνεται να έχει αυτή την άμεση αναφορά γνωστή σε όλους τους μυημένους.

Επιπλέον, και οι δύο αιρέσεις (Μίθρα και Κυβέλη) παρουσίαζαν τελετουργίες θανάτου και αναγέννησης, που περιελάμβαναν την απόρριψη παλαιών ταυτοτήτων των μυημένων υπέρ νέων κατασκευών που προετοιμάζονταν από ένα ανώτερο ιερατείο.

Οι ιερείς - που ονομάστηκαν «Ιεροφάντες» της λατρείας της Κυβέλης (που ονομάζονται «Galli») ευνουχίστηκαν όλοι ως μέρος της μύησής τους, γι' αυτό και οι συντηρητικές οικογένειες της Ρώμης απαίτησαν τελικά να αφαιρεθεί η λατρεία αφού πάρα πολλοί από τους γιους τους παραδόθηκαν σε τελετουργικούς ευνουχισμούς. Η Wasson σημειώνει ότι «οι οπαδοί της λατρείας της θα οδηγούσαν τους εαυτούς τους σε μια συναισθηματική φρενίτιδα και θα αυτοακρωτηριάζονταν, συμβολίζοντας τον αυτοευνουχισμό του εραστή της».

Δεξιά: Drag saints περπατούν στην πασαρέλα στο τελετουργικό του Παρισιού 2024 και αριστερά: Επιτύμβιο ανάγλυφο ενός ανδρόγυνου ιερέα γάλλου, μέλους της λατρείας Magna Mater της Κυβέλης, 2ος αιώνας μ.Χ. (Δημόσιος τομέας)

Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των ευνουχισμένων ιερέων galli ήταν οι ζώνες από αρθρώσεις που χρησιμοποιούνταν για αυτομαστίγωμα. Αυτή θα ήταν μια πρακτική που υιοθετήθηκε από τους Βενεδικτίνους, τους Φραγκισκανούς και τους Ιησουίτες, των οποίων τα σχοινιά θα εξυπηρετούσαν τον ίδιο σκοπό τα επόμενα χρόνια.

Η ιστορικός Molly Dowdeswell γράφει: «Μετά την πράξη ευνουχισμού τους, οι galli φορούσαν αποκλειστικά γυναικεία ρούχα. Ως σημάδια της θέσης τους, φορούσαν ένα είδος στέμματος, ίσως ένα δάφνινο στεφάνι, καθώς και χρυσά βραχιόλια που ονομάζονταν occabus. Τα γυναικεία ρούχα που φορούσαν ήταν συχνά κίτρινα και συνοδεύονταν από τουρμπάνι και σκουλαρίκια. Πιστεύεται ότι αυτοί οι άνδρες άσπριζαν και τα μαλλιά τους, τα οποία κρατούσαν μακριά, και ότι φορούσαν μακιγιάζ. Θα περπατούσαν σε ομάδες λέγοντας περιουσίες με αντάλλαγμα φιλανθρωπία».

Άγαλμα του Άττη, μετά τον ευνουχισμό. Στο αριστερό του χέρι είναι μια γκλίτσα του βοσκού, στο δεξί του ένα ρόδι. Το κεφάλι του είναι στεφανωμένο με χάλκινες ακτίνες του ήλιου και στο φρυγικό καπέλο του είναι ένα μισοφέγγαρο. (Ντένις Τζάρβις / CC BY SA 2.0)

Μέσα σε 200 χρόνια από την επίσημη αποδοχή της από τους Ρωμαίους, η λατρεία της Μεγάλης Μητέρας είχε γίνει μία από τις τρεις σημαντικές λατρείες της Ρώμης, αν και είχε λίγους ιερείς, η επιρροή της ήταν ακραία. Οι άλλες δύο λατρείες ήταν αυτές της Ίσιδας και του Μίθρα και όλες ήταν ενωμένες στο κοινό τους μίσος για τον Χριστιανισμό και τον Ιουδαϊσμό.

Ο αυτοευνουχισμένος Άττης — του οποίου η αυτοκτονία λυτρώνεται με την κυκλική αναγέννησή του να γίνει ο θεός της βλάστησης. Τόσο ο Άττης όσο και ο Μίθρας χαρακτηρίζονται από τα φρυγικά καπέλα τους (που αργότερα υιοθετήθηκαν από τον Βενετό Δόγη) και το τελετουργικό του ευνουχισμού ενός ταύρου κατά τη διάρκεια τελετών.

Ωστόσο, κατά τη βασιλεία του αυτοκράτορα Κλαύδιου το 41 μ.Χ., η λατρεία της Κυβέλης και του Άττη υποστηρίχθηκε πλήρως και τα αχαλίνωτα όργια, τα παραισθησιογόνα κοκτέιλ και οι αιμοδιψείς θυσίες υπό την επίβλεψη ελίτ ευνούχων δημιούργησαν μια κουλτούρα παραφροσύνης σε όλη τη Ρώμη.

Οι ναοί του Μίθρα και της Κυβέλης (πιο γνωστοί ως Γαία στη σύγχρονη εποχή μας) έχουν βρεθεί συνδεδεμένοι μεταξύ τους από αρχαιολόγους κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα, υπονοώντας ότι όπου πήγαινε η μία λατρεία, πάντα ακολουθούσε η άλλη.

Η διάσημη ερευνήτρια Jessie Weston, η οποία το 1920 στο Ritual to Romance απέδειξε τη Μιθραϊκή προέλευση των Μύθων του Δισκοπότηρου, σημείωσε αυτή τη συνέργεια μεταξύ της Μιθραϊκής λατρείας και της λατρείας της Κυβέλης/Άττιδας:

«Μεταξύ των λατρειών του Μίθρα και του Άττη, υπήρχε μια στενή και οικεία συμμαχία. Σε μέρη της Μικράς Ασίας ο περσικός θεός είχε από νωρίς αποκτήσει χαρακτηριστικά της φρυγικής θεότητας... Η ένωση μεταξύ του Μίθρα και της θεάς Αναχίτα θεωρήθηκε ισοδύναμη με εκείνη που υπήρχε μεταξύ των δύο μεγάλων θεοτήτων της Φυργίας, της Άττιδος-Κυβέλης. Το αρχαιότερο γνωστό μιθραίο, αυτό της Όστιας, ήταν προσαρτημένο στο Μητρώο, το ναό της Κυβέλης. Στο Σάαλμπουργκ τα ερείπια των δύο ναών απέχουν μόνο λίγα βήματα μεταξύ τους». [Από το Τελετουργικό στο Ρομάντζο σελ. 137-138]

Η λατρεία του Απόλλωνα-Διονυσίου

Τέλος, θα πρέπει να ειπωθεί μια λέξη για τη λατρεία του Απόλλωνα-Διονυσίου που εκτίθεται στους Ολυμπιακούς Αγώνες με έναν γυμνό μπλε Διονύσιο (γνωστός και ως: ο Θεός της Αμπέλου, της έκστασης και των νυχτερινών απολαύσεων της Ελλάδας) του οποίου το τραγούδι που ζητά γυμνό μαζί με drag queens και παιδιά που χορεύουν σε μια βόλτα με γάτες γύρω από μια παχύσαρκη λεσβία που υποδύεται τον θεό Απόλλωνα θα πρέπει επίσης να αναφερθεί.

Ενώ πολλοί άνθρωποι που αναγνώρισαν το μοτίβο του Μυστικού Δείπνου του Λεονάρντο Ντα Βίντσι που απεικονίζεται στην Ολυμπιακή αίρεση έχουν γελοιοποιηθεί ως απατεώνες από τους υπερασπιστές των Ολυμπιακών Αγώνων που προσπάθησαν να προωθήσουν τη θέση ότι δεν απεικονίζεται ο Ιησούς αλλά μάλλον ο Απόλλωνας, θα έλεγα ότι και οι δύο παρατηρήσεις μπορεί να είναι αληθινές ταυτόχρονα.

Και στις τρεις κυρίαρχες μυστηριακές λατρείες που συναγωνίζονταν τον Χριστιανισμό, προωθήθηκαν οι απολλωνο-διονυσιακές τελετουργίες του «εορτασμού» ιερών οργίων και της έκστασης τη νύχτα (κάτω από μια σεληνιακή θεότητα) με ταυτόχρονη επιστροφή στο στωικό αυτομαστίγωμα κατά τη διάρκεια της ημέρας υπό το φως του Απόλλωνα.

Στον Μίθρα, η σεληνιακή-ηλιακή λατρεία της τελετουργίας ημέρας/νύχτας εμφανιζόταν καθώς ο Μίθρας κοίταζε τον ηλιακό θεό Ήλιο/Απόλλωνα ενώ σκότωνε τον ταύρο, ενώ η σεληνιακή θεότητα απεικονιζόταν συνήθως στην επάνω δεξιά πλευρά των αγαλμάτων του Μίθρα.

Στη λατρεία Ίσιδας-Σέραπις, η Ίσις μεταφέρεται ως η σεληνιακή θεότητα, που λατρεύεται μέσω ερωτικών τελετουργιών και «ιερών» ιερόδουλων τη νύχτα, ενώ ο Σέραπις (ένας εκρωμαϊσμένος Όσιρις- πατέρας του Ώρου) απεικονίζεται ως Θεός των νεκρών και επίσης ως ηλιακή θεότητα. Σε όλες τις περιπτώσεις, ΚΑΙ οι τρεις λατρείες επέτρεπαν την ανοιχτή συμμετοχή μεταξύ τους και η καθεμία ασκούσε τις τελετές του Απόλλωνα-Διονυσίου, καθώς και τις τελετές της Ελευσίνας, στις οποίες όλα τα μέλη αναμενόταν να συμμετέχουν σε κατώτερο βαθμό. Μόνο λίγοι εκλεκτοί θα επιτρεπόταν να ανέλθουν σε υψηλότερους βαθμούς «εσωτερικών»/κρυφών διδασκαλιών, με τις οποίες τα «αληθινά» κρυμμένα νοήματα και τελετουργίες θα αποκαλύπτονταν σε ανώτερους μυημένους.

Η Μιθραϊκή Λατρεία

Η Μιθραϊκή λατρεία είχε εισαχθεί στη Ρώμη κατά τον 1ο αιώνα π.Χ. και επέβλεψε τη μετατροπή της Ρώμης από δημοκρατία σε πλήρη αυτοκρατορία.

Ο αείμνηστος φιλόσοφος Lyndon LaRouche σημείωσε μια ιδιαίτερη συνάντηση μεταξύ ιερέων από τις μυστηριακές λατρείες και του αυτοκράτορα Τιβέριου (42 π.Χ.-37 μ.Χ.) που πραγματοποιήθηκε στη Νήσο Κάπρι, η οποία ήταν κεντρική εντολή για τη λατρεία του Μίθρα:

«Ο πρώτος αιώνας π.Χ. ήταν μια εποχή μεγάλων ταραχών σε όλη την ακτή της Μεσογείου. Τα ιερατεία των διαφόρων μορφών λατρείας της Μεγάλης Μητέρας, οι Σύριοι-Καανανίτες Μάγοι, η πτολεμαϊκή λατρεία της Ίσιδας και η λατρεία του Απόλλωνα, ασχολήθηκαν με την προσπάθεια να συνδυάσουν τις κατακτήσεις της Ρώμης, της Αιγύπτου και της Συρίας σε μια ενιαία παγκόσμια αυτοκρατορία. Το αιματηρό ζήτημα ήταν, ποια θα επιλεγόταν ως πρωτεύουσα αυτής της νέας αυτοκρατορίας; Οι κύριοι διεκδικητές ήταν η Αλεξάνδρεια και η πόλη της Ρώμης. Η απόφαση αποφασίστηκε στο πεδίο της μάχης εναντίον του Μάρκου Αντώνιου και της Κλεοπάτρας. Η νίκη της Ρώμης είχε διαπραγματευτεί νωρίτερα, σε μια συνάντηση στη Νήσο Κάπρι».

Αυτοκράτορας Τιβέριος

Ο ιστότοπος Smithsonian περιγράφει τη Νήσο Κάπρι υπό τη βασιλεία του Τιβέριου:

«Το 27 μ.Χ., σε ηλικία 69 ετών, ο Τιβέριος μετακόμισε στο Κάπρι για να κυβερνήσει την τεράστια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία από τις δώδεκα βίλες του εδώ. Για περισσότερο από μια δεκαετία, σύμφωνα με τον βιογράφο του, Σουητώνιο, ο Τιβέριος κυλιόταν στον ηδονισμό - διακοσμώντας την κορυφή του βουνού του Villa Jovis, ή Villa of Jupiter, με πορνογραφικούς πίνακες και αγάλματα, οργανώνοντας όργια με νεαρά αγόρια και κορίτσια και βασανίζοντας τους εχθρούς του. (Τα ερείπια της βίλας εξακολουθούν να υπάρχουν· οι σήραγγες, οι καμάρες και οι σπασμένες στέρνες στεφανώνουν τους ανατολικούς βράχους του νησιού, από τους οποίους λέγεται ότι ο αυτοκράτορας πέταξε στο θάνατο όσους τον δυσαρεστούσαν.)»

Ο Τιβέριος κατά τη διάρκεια διονυσιακής τελετής στο νησί Κάπρι. Σημειώστε τη σύζευξη του φόνου και του οργιαστικού γλεντιού κάτω από το φεγγάρι.

Καθ' όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η Νήσος Κάπρι ήταν ιδιοκτησία του Αβαείου των Βενεδικτίνων του Μοντεκασίνο και της δημοκρατίας του Αμάλφι πριν περάσει στο Βασίλειο της Νάπολης. Σήμερα, πάνω από 400 Μιθραίο έχουν ανακαλυφθεί σε όλη την Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική και τους Αγίους Τόπους.

Οι Βενεδικτίνοι του Αγίου Βερνάρδου και οι Ναΐτες

Όταν οι μιθραϊκές λατρείες τέθηκαν εκτός νόμου στις αρχές του 5ου αιώνα, πέρασαν στην παρανομία και εμφανίστηκαν σε διάφορες χριστιανικές καλύψεις. Είναι πιθανό ότι το Τάγμα του Βενέδικτου (που ιδρύθηκε στις αρχές του 6ου αιώνα) χρησίμευε ως κάλυμμα για τις μιθραϊκές τελετές.

Το 523 μ.Χ., οι Βενεδικτίνοι έλαβαν το νησί του Κάπρι – με τις τεράστιες κατακόμβες του και τους ναούς της Κυβέλης-Άττιδας, από έναν πατρίκιο αφιερωμένο στον Άγιο Βενέδικτο ονόματι Patrizio Tertullo. Το πρώτο επίσημο μοναστήρι των Βενεδικτίνων ήταν το Αβαείο Monte Cassino που χτίστηκε το 529 στη θέση μιας λάμψης στον Απόλλωνα (μια ηλιακή θεότητα παρόμοια με τον Μίθρα και τον Εωσφόρο). Όπως ο Τέρτυλλος, ο Βενέδικτος και η αδελφή του Σχολαστική προέρχονταν επίσης από ευγενείς οικογένειες Ρωμαίων Πατρικανών.

Τα σώματα του Αγίου Βενέδικτου και της δίδυμης αδελφής του Αγίας Σχολαστικής (η ιδρύτρια του τάγματος των ιερών παρθένων που ονομάζονται «μοναχές») ανακαλύφθηκαν μαζί σε μια τεράστια τεφροδόχο που «αρχικά βρισκόταν κάτω από το πρωτόγονο ρητορείο του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, χτισμένο πάνω από τον ειδωλολατρικό βωμό της αρχαίας ακρόπολης στον Απόλλωνα».[1]

Όπως ο Μίθρας, ο Ώρος και ο Εωσφόρος, ο Απόλλωνας είναι μια έκπτωτη ηλιακή θεότητα που κυριαρχεί στην αρχαία Ρώμη και την Ελλάδα.

Ο Μίθρας, ίδιος με τον θεό Ήλιο Απόλλωνα και μεταμορφωμένος στο όνομα του ρωμαϊκού πολιτισμού είναι ο Θεός Sol İnvictus.

Όπως ο Ιγνάτιος Λογιόλα, ο οποίος ίδρυσε την Εταιρεία του Ιησού (γνωστός και ως: Οι Ιησουίτες) 1000 χρόνια αργότερα, ο Άγιος Βενέδικτος απομονώθηκε σε μια «ιερή σπηλιά» όπου, κατά τη διάρκεια τριών ετών, πέρασε τη μυστικιστική του εμπειρία που οδήγησε στην ίδρυση μιας νέας τάξης. Αξιοσημείωτο ήταν επίσης ότι ήταν στο μοναστήρι των Βενεδικτίνων της Παναγίας του Μονσεράτ στην Ισπανία, που ο Ισπανός μισθοφόρος Ιγνάτιος Λογιόλα αφοσιώθηκε στην ίδρυση της νέας του εταιρείας (περισσότερα θα ειπωθούν παρακάτω).

Το έτος 1098 μ.Χ., (που συμπίπτει τόσο με την πρώτη Σταυροφορία όσο και με την ίδρυση του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ), δημιουργήθηκε ένα νέο, πιο αυστηρό τάγμα Βενεδικτίνων που αυτοαποκαλούνταν Κιστερκιανοί.

Ο Bernard of Clairvaux (1090-1153) - ένας μεγάλος στρατηγός της εποχής του - σύντομα έγινε ηγέτης αυτής της αίρεσης και αφιερώθηκε στην οργάνωση μιας άλλης Σταυροφορίας για να πάρει τον πλήρη έλεγχο των Αγίων Τόπων, να εκδιώξει τους Μουσουλμάνους και να ανοικοδομήσει τον Ναό του Σολομώντα.

Ο Bernard de Clairvaux προεδρεύει των Σταυροφόρων ιπποτών (αριστερά) και κηρύττει τη δεύτερη σταυροφορία (δεξιά).

Ο Clairvaux ήταν γνωστός ως Ultramontanist που πίστευε ότι ο Πάπας έμοιαζε με έναν άφατο ημίθεο πέρα από τη μομφή οποιασδήποτε σκέψης σωστού ή λάθους. Υπό αυτή την έννοια, οι Υπερμοντανιστές πιστεύουν ότι ο παπισμός κατέχει όλη τη δύναμη που απολάμβανε η λατρεία του Ρωμαίου Αυτοκράτορα και έτσι είχε εντολή να ελέγχει τόσο το πνευματικό όσο και το υλικό βασίλειο.

Ο Clairvaux σύντομα απέκτησε την υποστήριξη της ισχυρής Ελεονώρας της Ακουιτανίας (1122-1204) και ενός δικτύου ισχυρών ευρωπαϊκών ευγενών οικογενειών, εγκατέστησε τον δικό του Κιστερκιανό μαθητή ως Πάπα (Ευγένιος Γ ́) και δημιούργησε ένα νέο τάγμα χριστιανών μισθοφόρων για να γίνει το όργανό του για τη διαχείριση των Σταυροφοριών καθώς και τον έλεγχο των τραπεζών σε όλη την Ευρώπη. Αυτό το τάγμα ήταν γνωστό ως Ναΐτες.

Το 1128, ο Clairvaux έγραψε τον χάρτη για τους Ναΐτες και δημιούργησε τα νομικά επιχειρήματα που δικαιολογούν την ιδέα ότι οι Χριστιανοί που σκοτώνουν μη Χριστιανούς ήταν ένα εισιτήριο για τον παράδεισο. Στον χάρτη των Ναϊτών, ο Clairvaux αγνόησε γρήγορα την εντολή του Χριστού να «γυρίσεις το άλλο μάγουλο», να συγχωρήσεις και να αγαπήσεις τους εχθρούς σου λέγοντας:

«Ο ιππότης του Χριστού, λέω, μπορεί να χτυπήσει με εμπιστοσύνη και να πεθάνει ακόμα πιο σίγουρος, γιατί υπηρετεί τον Χριστό όταν χτυπά και υπηρετεί τον εαυτό του όταν πέφτει. Ούτε κουβαλάει μάταια το σπαθί, γιατί είναι υπηρέτης του Θεού, για την τιμωρία των κακοποιών και για τον έπαινο των καλών. Αν σκοτώσει έναν κακοποιό, δεν είναι ανθρωποκτόνος, αλλά, αν μπορώ να το θέσω έτσι, δολοφόνος του κακού. Είναι προφανώς ο εκδικητής του Χριστού προς τους κακοποιούς και δικαίως θεωρείται υπερασπιστής των Χριστιανών. Αν σκοτωθεί ο ίδιος, ξέρουμε ότι δεν έχει χαθεί, αλλά έχει έρθει με ασφάλεια στο λιμάνι. Όταν προκαλεί θάνατο είναι προς όφελος του Χριστού, και όταν υποφέρει θάνατο, είναι για δικό του όφελος."

Οι Ναΐτες ήταν, όχι τόσο χριστιανοί, όσο ένα ειδωλολατρικό τάγμα γνωστικών χριστιανών μισθοφόρων που κατέληξαν να ελέγχουν την πλειοψηφία των τραπεζών και τη διοίκηση του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ μέχρι που καταργήθηκαν το 1314, με τους ηγέτες τους να καίγονται στην πυρά.

Όπως και η προηγούμενη κατάργηση της λατρείας του Μίθρα, οι Ναΐτες δεν εξαφανίστηκαν, αλλά εμφανίστηκαν ξανά με διάφορες άλλες μορφές ανά τους αιώνες, οι οποίες θα συζητηθούν σύντομα.

Ήταν επίσης γνωστό ότι οι Ναΐτες Ιππότες του Ναού του Σολομώντα συνωμότησαν με μια άλλη γνωστική μυστηριακή θρησκεία που ονομάστηκε «Το Τάγμα των Χασασίν», η οποία πήρε το όνομά της από τις αλλοιωμένες μυστικιστικές καταστάσεις που πέτυχαν μέσω της άφθονης χρήσης του Χασίς. Το τάγμα των δολοφόνων ήταν ονομαστικά μουσουλμανικό, αν και βοήθησε τους Ναΐτες να συνεχίσουν τους αιώνιους πολέμους των Σταυροφοριών δολοφονώντας περιοδικά πολιτικούς στόχους τόσο μεταξύ των μουσουλμανικών όσο και των χριστιανικών κοινοτήτων που συνήθως οργανώνονταν για την ειρήνη. Ενώ οι Ναΐτες καταργήθηκαν το 1307, μια παρόμοια καταστολή συνέβη εναντίον των παγανιστών Χασασίν που προσπαθούσαν να αναβιώσουν μια παγανιστική παγκόσμια θρησκευτική τάξη (την οποία τέτοιοι γνωστικοί και μυημένοι μυημένοι στη μυστηριακή λατρεία πάντα κατανοούσαν ως την ουσία του Ναού του Σολομώντα). Στο μυαλό των αποκρυφιστών, ο Σολομών δεν αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο και τον μονοθεϊστή της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά μάλλον τον «Σολ-Αμών».

Αυτή η μετάφραση του Σολομώντα επαναφέρει τον βασιλιά σε μάγο που επιβλέπει μια λατρεία του Ήλιου και της Σελήνης, ο οποίος έγινε νεκρομαντικός ελεγκτής των δαιμόνων, όπως περιγράφεται στην Απόκρυφη «Διαθήκη του Σολομώντα» που τόσο αγαπήθηκε από τους Ροδόσταυρους και τους αποκρυφιστές ανά τους αιώνες.

Ο σύγχρονος Ελευθεροτέκτονας (και συγγραφέας του The Secrets of Solomon's Temple) Kevin Gest γράφει για την προέλευση του ονόματος του Σολομώντα ως μεταφορά για τη λατρεία του Ήλιου και της Σελήνης (ή του φωτός και του σκότους) δηλώνοντας: «Λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του, ο ναός έγινε γνωστός ως «Ναός του Σολ και του Άμμωνα». Sol που σημαίνει Ήλιος, Amon που σημαίνει Σελήνη. Μετά το θάνατό του, ο Jedidiah αναφέρθηκε ως ο άνθρωπος που έχτισε τον Ναό Sol και Amon, ο οποίος διαφθάρηκε με την πάροδο του χρόνου στον Sol-amon και στη συνέχεια στον Σολομώντα».

Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η λατρεία του ήλιου και της σελήνης ήταν ένα βασικό χαρακτηριστικό της κοσμολογίας των Ροδόσταυρων και όλων των μανιχαϊκών αιρέσεων που υποθέτουν ότι το κακό και το σκοτάδι είναι εμποτισμένα με οντολογική δύναμη που αντισταθμίζει τις δυνάμεις του καλού και του φωτός απαιτώντας από τους απόκρυφους οπαδούς του Ροδοσταυρισμού να καταλήξουν στο ατυχές συμπέρασμα ότι το κακό είναι απαραίτητο συστατικό για το καλό. που σημαίνει ότι το κακό είναι κατά μία έννοια η αιτία του καλού.

Η σύμπτωση των ηθικών αντιθέτων σε αυτή την άρρωστη κοσμοθεωρία οδηγεί γρήγορα τον μαθητή της στην πεποίθηση ότι η φώτιση μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την εμφύσηση ηθικών αντιθέτων μαζί σε μια προσπάθεια για ένα διεστραμμένο Τάο δημιουργικής καταστροφής.

Η παρουσία τόσο του χαρακτήρα Hashashin που μεταφέρει τη δάδα όσο και η απόφαση του ράπερ Snoop Dog να φορέσει το μενταγιόν Baphomet στο λαιμό του στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου προσκλήθηκε επίσης να μεταφέρει τη δάδα, θα πρέπει να κάνει κάθε σκεπτόμενο άτομο να σταματήσει.

Όπως οι Ναΐτες, το τάγμα των Χασασίν είχε ένα εξωτερικό «δημόσιο» μουσουλμανικό πρόσωπο και ένα παγανιστικό εσωτερικό πρόσωπο, και όπως οι Ναΐτες, οι Χασασίν τελικά εκκαθαρίστηκαν από αυθεντικούς μουσουλμάνους ηγέτες που είχαν βαρεθεί να παγιδεύονται σε αιώνιους πολέμους από αυτούς τους αποκρυφιστές. Μετά την εκκαθάριση των Χασασίν, το τάγμα τους μετονομάστηκε και σήμερα είναι πιο ενεργά γνωστό ως Τάγμα των Ισμαηλιτών υπό τον Αγά Χαν.

Το Τάγμα της Μάλτας

Ενώ ο Bernard de Clairvaux χρησιμοποίησε το Τάγμα των Κιστερκίνων (μια ακραία ομάδα Βενεδικτίνων) για να τοποθετήσει δύο πάπες στο θρόνο του Βατικανού, να οργανώσει τις Σταυροφορίες και να ιδρύσει ένα γνωστικό παραστρατιωτικό τάγμα, ένας άλλος Βενεδικτίνος στρατηγός ονόματι Gerard Sasso (1040-1120 μ.Χ.) είχε ιδρύσει ένα αδελφό τάγμα μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα που ονομάστηκε Knights Hospitaler (γνωστός και ως: Το Τάγμα του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ).

Ιδρύθηκε επίσημα το 1099, μόλις τελείωσε η πρώτη Σταυροφορία, το τάγμα του Σάσο πήρε τελικά το όνομα Κυρίαρχο Τάγμα της Μάλτας όταν η έδρα τους τοποθετήθηκε στη Νήσο της Μάλτας. Ο Σάσο ήταν Μέγας Μάγιστρος με βάση την πόλη-κράτος του Αμάλφι, η οποία στην αρχή των Σταυροφοριών ήταν ακόμα πιο κυρίαρχη από την αντίπαλό τους Βενετία.

Η πόλη-κράτος του Αμάλφι είχε κερδίσει την κυριαρχία της από την αυτοκρατορία του Βυζαντίου το 839 μ.Χ. και έγινε η κινητήρια δύναμη του θαλάσσιου εμπορίου, ενώ έγινε και κέντρο μυστηριακών λατρειών. Από το 834 μέχρι το τέλος της τρίτης σταυροφορίας, το Αμάλφι ήταν επίσης ιδιοκτήτης της διαβόητης Νήσου Κάπρι. Επιπλέον, ήταν οι κορυφαίοι έμποροι του Αμάλφι που κανόνισαν την είσοδο στους Αγίους Τόπους μέσω διαπραγματεύσεων με έναν αδύναμο χαλίφη as-Zahir, ο οποίος το 1023 τους έδωσε την άδεια να ξαναχτίσουν την εκκλησία του Παναγίου Τάφου του Αγίου Ιωάννη.

Το λογότυπο του «Σταυρού της Μάλτας» που σχετίζεται με αυτό το αντίπαλο τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών προέρχεται από το οικόσημο της πόλης του Αμάλφι (βλ. εικόνα) και ήταν οι Βενεδικτίνοι υπερμοντανιστές που ίδρυσαν και τα δύο τάγματα ταυτόχρονα και για τους ίδιους λόγους.

Ενώ οι Ναΐτες βρέθηκαν εκκαθαρισμένοι το 312-316 μ.Χ., έχοντας μεγαλώσει πολύ και δυσκίνητοι για την άνεση των ελεγκτών τους, πολλά από τα περιουσιακά στοιχεία των Ναϊτών παραδόθηκαν γρήγορα στους Ιωαννίτες Ιππότες της Μάλτας, ενώ άλλοι κλάδοι των Ναϊτών απλώς πέρασαν στην παρανομία.

Η στρατηγική σημασία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ ως Νέου Μίθρα

Ο προστάτης άγιος για τους Ναΐτες ήταν ο «ουράνιος πολεμιστής» Αρχάγγελος/Άγιος Μιχαήλ, του οποίου η λατρεία είχε καθιερωθεί το 494 μ.Χ. από τον Πάπα Γελάσιο και τον Επίσκοπο Sipontum στην Απουλία.

Όπως λέει η ιστορία, το 493, ο επίσκοπος του Sipontum έλαβε τρία οράματα του Αρχαγγέλου που απαιτούσε από τον ηγέτη της εκκλησίας να πάει σε μια σκοτεινή σπηλιά και να μετατρέψει ένα Μιθραίο σε έναν νέο ιερό χώρο που έγινε η Βασιλική στο Monte Gargano στο Puglien στην Αδριατική.

Κύριος βωμός του Ιερού του Αγίου Μιχαήλ του Αρχαγγέλου του Monte Gargano, που βρίσκεται μέσα στο σπήλαιο που καθαγίασε ο Αρχάγγελος.

Σύμφωνα με την απόκρυφη ιστορία, το 490, ένας κυνηγός κοντά στο Μιθραίο κυνηγούσε έναν ταύρο, καθώς ο Ταύρος έβγαινε από μια σπηλιά, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ εμφανίστηκε μαγικά προκαλώντας το βέλος να χτυπήσει τον κυνηγό... προσηλυτίζοντας τον στον Χριστιανισμό.

Σκηνές από την τράπεζα του Αγίου Μιχαήλ του Αρχαγγέλου – Παρεκκλήσι της Αγίας Αγνής, Επισκοπικό και Καθεδρικό Μουσείο, Βαγιαδολίδ (Ισπανία).

Μετά από αυτό το περιστατικό στο σπήλαιο, το Μιθραίο και το νέο μοναστήρι του Αγίου Μιχαήλ στο Monte Gargano έγιναν ο εκπρόσωπος της λατρείας του νέου πολεμιστή με τον Μιχαήλ να απεικονίζεται ως ουράνιος δημιουργός ντυμένος με πανοπλία που σκοτώνει μια φιγούρα δράκου που αντιπροσωπεύει τον Σατανά αντί για έναν ταύρο.

Μια άλλη ενσάρκωση του Αγίου Μιχαήλ έγινε ο Άγιος Γεώργιος, που αποδίδεται περίφημα ως ιππότης που σκοτώνει έναν δράκο, γεγονός που οδήγησε στο Τάγμα των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (εκτίμηση 1818) για τους επίλεκτους ιππότες της αυτοκρατορίας... όπως ο Σερ Χένρι Κίσινγκερ.

Το ιερό στο Monte Gargano έγινε τόπος προσκυνήματος για τους Γνωστικούς για αιώνες με τον Bernard de Clairvaux, τον Thomas Aquinas (ο οποίος έγραψε τα νομικά επιχειρήματα που δικαιολογούν τις Σταυροφορίες για τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ') και τον Φραγκίσκο της Ασίζης να κάνουν το ιερό ταξίδι στο Μιθραϊκό ιερό.

Τον 6ο αιώνα οι Λομβαρδοί, πρώην παγανιστές πολεμιστές που λάτρευαν τον Όντιν, διέδωσαν τη λατρεία του Μιχαήλ προς τα δυτικά και την αγκάλιασαν ως την πλησιέστερη ενσάρκωση του Όντιν

Μέσα στους πρώτους αιώνες από την ίδρυσή του, επτά μεγάλα μοναστήρια αφιερωμένα στον Άγιο Μιχαήλ κατασκευάστηκαν κατά μήκος μιας ηλιακής διαδρομής (της θέσης του ήλιου κατά το Θερινό Ηλιοστάσιο) που εκτείνεται από την άκρη της Ιρλανδίας έως την Ιερουσαλήμ που ονομάστηκε «Το ξίφος του Αγίου Μιχαήλ» ή «Ο άξονας Απόλλωνα/Αγίου Μιχαήλ».

Μια ενδιαφέρουσα ρωσική ορθόδοξη ιστοσελίδα έχει να πει τα εξής για αυτήν την κατασκευή:

«Σύμφωνα με τις θρησκευτικές διδασκαλίες, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ θα κατέβει στη γη με ένα σπαθί και θα περάσει από εδώ για τη μεγάλη μάχη στην τοποθεσία της αρχαίας πόλης Μεγιδδώ (Αρμαγεδδών) στο βόρειο Ισραήλ».

Οι Μιθραϊκές Τελετουργίες και ο Τεκτονισμός

Μεταξύ των διαφόρων τελετουργιών του, τα Μιθραϊκά Μυστήρια λειτούργησαν ως πρόδρομος για μεταγενέστερες εξελίξεις του Τεκτονισμού με επτά βαθμούς μύησης. Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια του Αρχετυπικού Συμβολισμού, «Η Ανάληψη συμβολιζόταν από επτά βαθμούς μύησης, κάθε στάδιο διέπεται από ένα «φυτό»: Κοράκι (Ερμής). Νύφη (Αφροδίτη); Στρατιώτης (Άρης); Λιοντάρι (Δίας); Περσικά (το φεγγάρι); Αγγελιαφόρος του Ήλιου (ο ήλιος); και Πατέρας (Κρόνος). Ο απώτερος στόχος ήταν να υπερβούμε όλα τα επίπεδα του σύμπαντος και να φτάσουμε στο επίπεδο των σταθερών αστέρων ή aeternitas».

Το γεγονός ότι η έβδομη πύλη ορίζεται από τον Κρόνο είναι ενδεικτικό των σκοτεινών θεμελίων των Μιθραϊκών τελετουργιών - καθώς ο Κρόνος ήταν γνωστός ως ο Θεός που καταβρόχθισε τα παιδιά του αφού δολοφόνησε με δόλο τον πατέρα του με ευνουχισμό (υπό την επιρροή της Γαίας) και αναγνωρίζεται ως πηγή κακού από πολλούς πολιτισμούς. Ο Κρόνος (μερικές φορές αποκαλείται Χρόνος ή Αχριμάν στην Περσία) αποδίδεται συνήθως στη μορφή του Σατανά και πιθανώς η πραγματική πηγή της θεωρίας του Φρόιντ για το Οιδιπόδειο Σύμπλεγμα.

Ενώ διατηρήθηκε μεγάλη μυστικότητα, είναι γνωστό ότι αυτή η αίρεση διεξήγαγε τις τελετές της στον Θεό Ήλιο Μίθρα σε υπόγειες κρύπτες (γνωστές ως μιθραίο) και περιλάμβανε τον ευνουχισμό ενός ταύρου και μια τελετή γέννησης-θανάτου μυημένων που δεν διαφέρει από τις πρακτικές των σύγχρονων μυστικών κοινωνιών όπως το Skull and Bones ή το Scottish Rite. Ένα ιερό μυστήριο, που πιθανότατα περιλαμβάνει μια επιθανάτια εμπειρία ανώτερων μυημένων, και πιθανώς ένα παραισθησιογόνο κοκτέιλ υποδηλώνουν ότι κάποια μορφή ελευσίνιας μυστηριακής τελετής είχε ενσωματωθεί στη λατρεία του Μίθρα.

Ο Μίθρας δολοφονεί έναν ταύρο

Ο Μέγας Διδάσκαλος του Σκωτικού Τύπου και Συνομοσπονδιακός Στρατηγός Άλμπερτ Πάικ δήλωσε για τις τελετουργίες στο Morals and Dogma του:

«Τα Μιθραϊκά Μυστήρια τελούνταν σε σπηλιές, όπου σημειώνονταν πύλες στα τέσσερα σημεία του ισημερινού και του ηλιοστασίου του Ζωδιακού. Και αντιπροσωπεύονταν οι επτά πλανητικές σφαίρες, τις οποίες οι ψυχές πρέπει να διασχίσουν για να κατέβουν από τον ουρανό των σταθερών άστρων στα στοιχεία που περιβάλλουν τη γη. και σημειώθηκαν επτά πύλες, μία για κάθε πλανήτη, από τις οποίες περνούν, κατά την κάθοδο ή την επιστροφή».

Ο Μίθρας, που μερικές φορές αποκαλείται «Sol Invectus» (ο ανίκητος ήλιος) ήταν ένας Ζωροαστρικός Θεός Ήλιος που εισήχθη στην Περσία από την Ινδία και στη συνέχεια στη Ρώμη υπό τη βασιλεία της Πομπηίας το 63 π.Χ. Σε άλλους αρχαίους πολιτισμούς, ο θεός Μίθρας πήρε τη μορφή ονομάτων όπως Ώρος, Μαρντούκ και Απόλλωνας.

Ωστόσο, η συγκεκριμένη μορφή της λατρείας του Μίθρα, όπως εμφανίστηκε μετά τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα το 44 π.Χ., έχει ευδιάκριτα χαρακτηριστικά άγνωστα στις προηγούμενες περσικές ή ινδικές ενσαρκώσεις της. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες περσικές, φρυγικές ή ινδικές παραλλαγές, η ρωμαϊκή λατρεία του Μίθρα διατήρησε την υπεροχή στον ουρανό ευνουχίζοντας περιοδικά μια φιγούρα ταύρου που αντιπροσώπευε τον αντίπαλο του Μίθρα, τον Αχούρα.

Έχουν κυκλοφορήσει διάφορες θεωρίες που προσπαθούν να εξηγήσουν το νόημα της θανάτωσης του ταύρου από τον Μίθρα (που απεικονίζεται σε εκατοντάδες μιθραϊκούς ναούς), που κυμαίνονται από το τέλος της εποχής του Ταύρου (γύρω στο 2200 π.Χ.), έως τη νίκη του καλού επί του κακού. Ενώ και οι δύο αυτές εξηγήσεις μπορεί να έχουν μια νότα αλήθειας, καθώς οι απόκρυφοι μύθοι τείνουν να έχουν πολλαπλές σημασίες, μια ομάδα μελετητών έχει επισημάνει ότι η συμβολική σημασία της απεικόνισης της θυσίας του ταύρου από τον Μίθρα δείχνει στην πραγματικότητα τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα που παριστάνει τον εαυτό του ως ταύρο (εμφανίζεται στα ρωμαϊκά νομίσματα).

Ασημένιο δηνάριο που παριστάνει στην εμπρόσθια όψη τον Καίσαρα και στην οπίσθια όψη ταύρο.

Επιπλέον, στοιχεία ανθρωποθυσίας στο ρωμαϊκό Μιθραίο δεν ήταν επίσης γνωστά στις ανατολικές προ-ρωμαϊκές μιθραϊκές τελετές.

Κατά τους επόμενους αιώνες, η λατρεία του Μίθρα και το νέο χριστιανικό κίνημα θα ανταγωνίζονταν - με τον Νέρωνα να γίνεται ο πρώτος αυτοκράτορας που μυήθηκε (επίσημα) στα Μιθραϊκά μυστήρια ως μέρος του ευρύτερου προγράμματός του για την εξάλειψη των πρώτων Χριστιανών.

Ο συμβιβασμός της Συνόδου της Νίκαιας (325 μ.Χ.)

Ο Χριστιανισμός βρήκε σημαντικές νίκες με το διάταγμα του Κωνσταντίνου για ανεκτικότητα το 312 μ.Χ. και τη Σύνοδο της Νίκαιας το 325 μ.Χ., η οποία δημιούργησε μια κεντρική κυβερνητική υπηρεσία για τον Χριστιανισμό, η οποία προηγουμένως ήταν ένα εξαιρετικά αποκεντρωμένο και διεστραμμένο κίνημα με πολλές γνωστικές ψευδοχριστιανικές λατρείες, όπως αυτή που δημιουργήθηκε από τον Σίμωνα τον Μάγο, η οποία προσπάθησε να καταστρέψει το νέο κίνημα εκ των έσω.

(Σημείωση: Για ένα ανεκτίμητο μάθημα σχετικά με τις μάχες αρχών που διαμόρφωσαν την πρώιμη εκκλησία και τις αμέτρητες μυστηριακές λατρείες που διείσδυσαν στον Χριστιανισμό, δείτε: Ο Άγιος Ειρηναίος της Λυών Κατά των Αιρέσεων.)

Ενώ η πολιτική δύναμη που αποκτήθηκε από τη Σύνοδο της Νίκαιας εξασφάλισε την επιβίωση του Χριστιανισμού, πολλοί ατυχείς συμβιβασμοί έγιναν από τους πρώτους ηγέτες της Εκκλησίας, οι οποίοι συμφώνησαν να εμφυσήσουν ήδη υπάρχουσες παγανιστικές τελετές, όπως η καθιέρωση ιερών γευμάτων (που ονομάζονται Μυστήρια). Η δημιουργία Παπών με έδρα το Βατικανό που ονομάστηκαν «Άγιοι Πατέρες» και διατάγματα αγαμίας για τους Ιεροφάντες και μυριάδες άλλες τελετουργίες ενσωματώθηκαν στην πρακτική της Εκκλησίας που δεν βρέθηκαν πουθενά στα ευαγγέλια.

Οι συμβιβασμοί ήταν σίγουρα επώδυνοι, αλλά μια πραγματική πολιτική, αναμφισβήτητα απαραίτητη για την καθιέρωση του Συμβόλου της Πίστεως της Νίκαιας ως μια μορφή καθολικού προοιμίου στο οποίο θα βασιζόταν τώρα η Εκκλησία. Ακριβώς όπως η αμερικανική συνταγματική συνέλευση θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια ποικιλία συμβιβασμών με το κακό (δίνοντας στους σκλάβους μόνο τα 3/5 του καθεστώτος των πολιτών για παράδειγμα), ήταν μια νίκη στην ίδρυση ενός ομοσπονδιακού έθνους για πρώτη φορά με επίκεντρο ένα σύνταγμα με ηθικό προοίμιο. Το ίδιο πρέπει να δούμε και τη σύμβαση του 325.

Το Σύμβολο της Πίστεως της Νίκαιας όριζε ότι το κεντρικό δόγμα του Χριστιανισμού θα ήταν η πίστη ότι όλη η ανθρωπότητα δημιουργήθηκε κατ' εικόνα του Θεού (Imago Viva Dei) και είχε την εντολή να συμμετάσχει στη δημιουργία (Capax Dei). Αυτό το δόγμα ήταν μια σημαντική απόκλιση από τους κανόνες όλων των παγανιστικών λατρειών, οι οποίες έτειναν να μειώνουν την ανθρωπότητα στο καθεστώς άλλων θηρίων κάτω από διάφορους τύπους τελετουργιών λατρείας της φύσης. Το χριστιανικό δόγμα γενικά, και το δόγμα της Νίκαιας ειδικότερα, τοποθέτησαν την ανθρωπότητα σε ένα θεϊκό βάθρο ως οικονόμο της φύσης με πολλές υψηλότερες ηθικές ευθύνες να είναι καρποφόρα και να πολλαπλασιάζονται.

Οτιδήποτε θετικό παρήγαγε ο Χριστιανισμός κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων χιλιετιών σχετιζόταν άμεσα με τις ενεργές αρχές που περιγράφονται στο Σύμβολο της Πίστεως της Νίκαιας και κάθε επιτυχής νίκη κατά της δυτικής ολιγαρχίας που πραγματοποιήθηκε από τους Χριστιανούς κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο χιλιετιών οφείλεται εξ ολοκλήρου σε αυτές τις αρχές. Αυτή η αδιαπραγμάτευτη ιδέα ενός μοναδικού Δημιουργού με ηθική εντολή σε όλα τα παιδιά του να περπατήσουν και να ενσωματώσουν την αφοσίωση του Ιησού στην ουσία τους όσο είναι ζωντανοί ήταν η «μυστική σάλτσα» που έδωσε σε κάθε κίνημα ενάντια στη φεουδαρχική ολιγαρχία το πλεονέκτημα που χρειαζόταν για να ανυψώσει την ανθρωπότητα σε έναν καλύτερο τρόπο και να μειώσει την επιρροή των παγανιστικών μυστηριακών λατρειών.

Αυτό προσπάθησε να καταστρέψει η Γαλλική Επανάσταση, ακολουθούμενη από τον Ναπολέοντα και αυτό είναι που οι αποκρυφιστές που ελέγχουν το Παρίσι, το ΝΑΤΟ και τη δυτική αυτοκρατορία σήμερα προσπαθούν απεγνωσμένα να διασφαλίσουν ότι δεν θα ξαναζωντανέψει ποτέ.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων