Η παρακμή και η πτώση του Ντόναλντ Τραμπ Η πολεμική μηχανή τρώει την αυτοκρατορία.

 Κονσταντίν φον Χοφμάιστερ

Το τέλος της αμερικανο-σιωνιστικής αυτοκρατορίας: περιφερειακό και παγκόσμιο διαπερνά τον αιθέρα σαν σκουριασμένο νυστέρι στην κλινική Interzone, όπου η Pax Americana κείτεται συσπασμένη στην πλάκα, το πορτοκαλί δέρμα ξεφλουδίζει για να αποκαλύψει τις φλέβες Mugwump που πάλλονται με συνθετικό σιωνιστικό λιπαντικό, ολόκληρη η συσκευή τώρα ένας τρεμάμενος φλοιός που διαρρέει τις τελευταίες σταγόνες αίματος δολαρίων στην περσική παγίδα άμμου. Ο πολιτικός αναλυτής Κάμερον Μακγκρέγκορ μιλά για τον πόλεμο του Τραμπ στο «τέλος του κύκλου» που πυροδότησε τη νάρκη εγγύτητας. Ο στρατιωτικός μύθος της αυτοκρατορίας διαλύεται σε πραγματικό χρόνο, το Ισραήλ μετατρέπεται σε ερείπια που καπνίζουν, ενώ η Ουάσιγκτον χτυπά τα άχρηστα φτερά της, ανίσχυρη να σταματήσει τους πληρεξούσιους από το να μασήσουν τα τελευταία νήματα ελέγχου.

Η παλιά τάξη πραγμάτων ανοίγει: η στρατιωτική υπεροχή ξεκοιλιάζεται, η οικονομική αναγκαιότητα ένα κακόγουστο αστείο καθώς βυθίζονται οι κυνόδοντες της ύφεσης, οι τιμές του πετρελαίου ουρλιάζουν σαν ουρλιαχτά σκουπιδιών, η ιδιωτική πιστωτική κρίση κοχλάζει κάτω από τη χρωμιωμένη πρόσοψη της Wall Street, η αποκάλυψη της εργασίας σκίζει την αμερικανική κρεατομηχανή, οι μετοχές ταλαντεύονται σαν μεθυσμένοι στην ομίχλη. Οι γνώστες της DC και οι αντιδραστικοί του ευρώ εξακολουθούν να μουρμουρίζουν προσευχές Φουκουγιάμα, κρατώντας το φυλαχτό του «Τέλους της Ιστορίας», ενώ η παγκόσμια τάξη μετατρέπεται σε κάτι μετα-νεοφιλελεύθερο, ψυχρό και ξένο, που δεν είναι πλέον δικό τους. Ωστόσο, στα κομμένα συντρίμμια, ένας αχνός λατινικός ψίθυρος τρεμοπαίζει - Increscunt animi, virescit volnere virtus - το πνεύμα μεγαλώνει, η δύναμη αποκαθίσταται από την πληγή - και η χειμωνιάτικη καταιγίδα του Padre Pio μουρμουρίζει για πλουσιότερες πηγές που έρχονται, τη μισή ελπίδα ενός τοξικομανούς ότι η νέκρωση μπορεί να γεννήσει κάτι πολύ διαφορετικό, ίσως πολύ καλύτερο, αν ο ασθενής δεν ισοπεδωθεί πρώτα. Ο πάγκος σπάει, η τελευταία δόση της αυτοκρατορίας ξοδεύεται και η αυλαία κλείνει σε μια σκηνή γεμάτη χρησιμοποιημένα φυσίγγια και ξεθωριασμένες σημαίες.

Οι πολιτισμοί συσπώνται σαν οργανισμοί που πεθαίνουν μέσα από αδυσώπητους κύκλους: η μυθική αφύπνιση της άνοιξης, η πολιτιστική άνθηση του καλοκαιριού, η πνευματική αποκρυστάλλωση του φθινοπώρου και ο απολιθωμένος πολιτισμός του χειμώνα, όπου η ψυχή σκληραίνει σε αυτοκρατορικούς μηχανισμούς, η δημοκρατία διαλύεται στο όξινο λουτρό της εξουσίας του χρήματος. Εδώ, σε αυτόν τον τελικό παγετό, οι μάζες, αποξενωμένες από τις ρίζες τους, λαχταρούν τον Καισαριανό λυτρωτή, τον ατσάλινο δικτάτορα που συντρίβει τον πλουτοκρατικό ζυγό, ανακτώντας πρωταρχικές ενέργειες από τα συντρίμμια των κοινοβουλίων και των κομμάτων, σφυρηλατώντας ένα πεπρωμένο αίματος πάνω από χρυσό.

Ο Σπένγκλερ, αυτός ο καταστροφολόγος που καλεί το σφυρί του Νίτσε, οραματίστηκε αυτόν τον Καισαρισμό ως την αδυσώπητη φάση της Μοίρας, μια εξέλιξη αιώνων όπου ο «άνθρωπος του πεπρωμένου» αναδύεται από τον άναρχο βάλτο του φιλελευθερισμού, με το ένστικτο να θριαμβεύει επί της διάνοιας, την τελευταία βουτιά της Φαουστικής Δύσης προς το κοσμικό άπειρο. Όχι απλός δεσπότης, αλλά το άβαταρ της ιστορικής αναγκαιότητας, που ποδοπατά το «οικονομικό μυαλό» με το σπαθί της φυλής και της παράδοσης, γεννώντας μια πρωτόγονη αναζωπύρωση ανάμεσα στα ερείπια της μεγαλούπολης. Ωστόσο, ο Τραμπ Αυτό το πορτοκαλί φάντασμα που διασχίζει τον Λευκό Οίκο, ένα θέαμα κομπασμού και σύγχυσης, που αποστραγγίζει το πολιτικό σώμα από σκοπό, όχι κολοσσός, αλλά μια κούφια φάρσα, η λαβή του πολύ αδύναμη για την αυτοκρατορική ράβδο.

Ο εκδικητής του Σπένγκλερ θα πρέπει να συσπειρώσει τους «άνδρες της φυλής» ενάντια στη νομισματική τυραννία. Ο Τραμπ γονατίζει μπροστά στους ολιγάρχες, με τα μετρητά των δωρητών να κυλούν σαν ηρωίνη στις φλέβες του. Το «Πρώτα η Αμερική» παραμορφώνεται σε σιωνιστική αφοσίωση, με τη βάση να θρυμματίζεται σαν σπασμένο οστό σε μια διαζωνική μάχη στο σοκάκι. Κανένας δυναστικός βρυχηθμός, μόνο το αδύναμο κράξιμο ενός φαραώ του πρόχειρου φαγητού, η βασιλεία του ένα ταμπλό γυμνού γεύματος με αδηφάγες πείνες, που αυτοκαταβροχθίζονται σε μια φρενίτιδα δασμών, ταραχών και τελικής εντροπίας.

Θεωρητικό ρολό σπλάχνων: Ο Σπένγκλερ έριξε τη Δύση στη «βραδινή πόζα» της, αντικατοπτρίζοντας τη γήρανση της ύστερης Ρώμης, όπου ο Καισαρισμός σηματοδοτεί τη «Δεύτερη Θρησκευτικότητα»: μια μυστικιστική οπισθοδρόμηση στη διαχρονική πίστη εν μέσω πολιτικής ασβεστοποίησης. Ο αυθεντικός Καίσαρας, στο σχήμα του Σπένγκλερ, εκμηδενίζει τον ασφυκτικό κλοιό της οικονομίας με αιώνιες αλήθειες αίματος και χώματος, προαναγγέλλοντας μια άγρια σκλήρυνση. Αλλά ο Τραμπ, ο αποδυναμωμένος απατεώνας, ενισχύει τη λαβή των τραπεζιτών: οι φορολογικές του περικοπές είναι ένας πλούσιος φόρος τιμής στην κορπορατοκρατία, οι ασταθείς δασμοί του μια σπασμωδική στροφή που διαβρώνει την αμερικανική ηγεμονία, αποξενώνοντας τους συμμάχους που στρέφονται στην τροχιά του Πεκίνου, οι παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού ραγίζουν καθώς οι αγορές που κάποτε κυριαρχούνταν από τα αμερικανικά fiat ξεγλιστρούν σαν όνειρα οπίου. Τέτοιες ώρες, όταν ο τεράστιος μηχανισμός της αυτοκρατορίας βουίζει με ένα κούφιο μεγαλείο, αισθάνεται κανείς –σαν ταραγμένος ονειροπόλος που περιπλανιέται στους φωτισμένους διαδρόμους κάποιου ανατολίτικου φαντάσματος– ότι το μεγαλείο της εξουσίας διαλύεται σε μια νωχελική μη πραγματικότητα, μια παρέλαση μεγαλοπρεπής στην όψη αλλά ήδη υποχωρεί στις αμυδρές επαρχίες της μνήμης.

Σε αυτόν τον χειμώνα του Σπένγκλερ, η προφητεία αντιστρέφεται: κανένας αρρενωπός Καίσαρας δεν εδραιώνει το βασίλειο, αλλά ένας υποκριτής επισπεύδει την απόψυξη. Ο Τραμπ ως ο Nova Criminal, μηχανεύεται συστημική υπερφόρτωση, τα διατάγματά του ιικούς παράγοντες που μεταλλάσσουν τη φαουστική παρόρμηση σε ένα καρναβάλι γκροτέσκου, με τα νεύρα της αυτοκρατορίας να συσπώνται στον επιθανάτιο ρόγχο.

Η Ιστορία της Παρακμής και της Πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Έντουαρντ Γκίμπον ξετυλίγεται σαν ένας μνημειώδης κατάλογος της αυτοκρατορικής σήψης, εξιστορώντας δεκατρείς αιώνες από το ζενίθ του Τραϊανού έως τη λεηλασία του Βυζαντίου, αποδίδοντας την κατάρρευση της Ρώμης σε μια συμφωνία εσωτερικής παρακμής και εξωτερικών επιθέσεων: απώλεια της πολιτικής αρετής, βαρβαρικές επιδρομές, ηθική παρακμή και εξουθενωτικός εναγκαλισμός του Χριστιανισμού, που υπονόμευσε το πολεμικό πνεύμα με δόγματα υπομονής και μικροψυχίας, εκτρέποντας την αμοιβή των λεγεώνων σε μοναχούς αργόσχολους. Ο Gibbon, αυτός ο σκεπτικιστής του Διαφωτισμού, ανέλυσε το «άμετρο μεγαλείο» της αυτοκρατορίας ως τον σπόρο της καταστροφής της: ευημερία που γεννά εφησυχασμό, κατάκτηση που πολλαπλασιάζει τα τρωτά σημεία μέχρι που το κολοσσιαίο οικοδόμημα κατέρρευσε κάτω από το ίδιο του το βάρος, τεχνητά στηρίγματα πειθαρχίας και αρετής που διαβρώθηκαν από την πολυτέλεια και την τυραννία. Οι παραλληλισμοί σμήνη σαν ακρίδες: Η Αμερική του Τραμπ, φουσκωμένη από τη μεταψυχροπολεμική μονοπολικότητα, μοιάζει τρομακτικά με την κορυφή του Αντωνίνου της Ρώμης, μόνο για να βυθιστεί στην παρακμή του Γίββωνα μέσω της υπερέκτασης και της ηθικής ατροφίας.

Ο πόλεμος του Ιράν, ένα τέλμα ύβρεως, θυμίζει τις περσικές εμπλοκές της Ρώμης, εξαντλώντας τα θησαυροφυλάκια και την ανδρεία, ενώ η βάση του Τραμπ, κάποτε πρότυπα λαϊκιστικής «αρετής», εκφυλίζεται σε φατριαστικές διαμάχες, με τη συμμετοχή των πολιτών να αντικαθίσταται από τα τσίρκα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης: ψωμί και θεάματα για την ψηφιακή εποχή. Ο Γκίμπον θρήνησε την ηδονιστική διολίσθηση της ελίτ από το στωικό αγροτικό ήθος στην υπερβολική υπερβολή που τροφοδοτείται από το χρέος, επιδοτώντας τις μάζες με δημόσιες δωρεές. Έτσι, ο Τραμπ, ο επιχρυσωμένος χρεοκοπημένος, διογκώνει τα ελλείμματα με φορολογικά δώρα και δασμούς που εκτοξεύουν τον πληθωρισμό, διαβρώνοντας την «ενεργή ανδρεία» της μεσαίας τάξης σε αγανακτισμένη νάρκη. Ορδές βαρβάρων στις πύλες καθώς και οικονομικοί εισβολείς -κινεζική βιομηχανική δύναμη, διαταραχές της εφοδιαστικής αλυσίδας- εκμεταλλεύονται τις εσωτερικές αδυναμίες, η πολιτική διαφθορά υποβόσκει όπως οι «εγχώριες διαμάχες» του Gibbon. Φατρία που καταβροχθίζει φατρίες, γερουσιαστές και στρατηγοί που ροκανίζουν το κράτος για ιδιωτικό όφελος, ενώ η αυτοκρατορική δομή σάπιζε εκ των έσω.

Υπέρ του πολέμου, τα τύμπανα του πολέμου πάλλονται στον θολωμένο από αμφεταμίνες εγκέφαλό του, το Ιράν το δηλητηριώδες κρησφύγετο έτσουξε στην οργή. 28 Φεβρουαρίου 2026: Η αμερικανο-ισραηλινή επίθεση πυροδοτεί, την «Επιχείρηση Επική Μανία», ένα απρόκλητο και προληπτικό μπαράζ που κάνει μετάσταση σε παραλήρημα ανατροπής του καθεστώτος: τα καταφύγια εξατμίζονται, τα σιλό πυραύλων εκσπλαχνίζονται, ο Ανώτατος Ηγέτης Χαμενεΐ εκκαθαρίζεται σε χειρουργική δολοφονία ενός drone ή όχι τόσο χειρουργικά όσο η μισή οικογένειά του έχει επίσης αφανιστεί. Ο Τραμπ κραυγάζει τη «νίκη» μετά από δώδεκα ημέρες, αλλά το τέλμα κατακλύζεται: η απάντηση της Τεχεράνης πνίγει τα στενά του Ορμούζ, το αργό αυξάνεται στα 120 δολάρια το βαρέλι, οι ροές LNG διακόπτονται, οι αραβικές υποδομές και οι αμερικανικές βάσεις καίγονται σε κολάσεις που εξαπολύονται από την ιρανική αποφασιστικότητα για εκδίκηση. 175 παιδιά κονιορτοποιήθηκαν από την αμερικανική στρατιωτική μηχανή σε μια αποκάλυψη στην αυλή του σχολείου. Δημοσιονομική αιμορραγία: δισεκατομμύρια κάηκαν την πρώτη εβδομάδα από το αμερικανικό στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα, εμπορικές αρτηρίες ανακατευθύνθηκαν, ο στασιμοπληθωρισμός ροκανίζει το ΑΕΠ σταθεροποιείται, οι τιμές καταναλωτή ουρλιάζουν. Χτυπάτε το Ιράν; Καταστρέφει τη θητεία του Τραμπ. Όχι μια σταυροφορία ιδανικών, αλλά ένας ύστερος αυτοκρατορικός παραλογισμός: η αμερικανική ισχύς εκσφενδονίζεται σε μακρινή άμμο, ενώ τα λάφυρα συσσωρεύονται αλλού και ο πυρήνας της αυτοκρατορίας σαπίζει ήσυχα. Μια αυτοκρατορία ξεκινά την κάθοδό της όχι όταν χάνει πολέμους, αλλά όταν τους πολεμά προς όφελος των άλλων. Η σύγκρουση ως μια υγρή μάχη σώμα με σώμα, οι πολιτοφυλακές που εκτοξεύουν drones σαν βλήματα ναρκωτικών, η υπερδύναμη που αιμορραγεί στους βάλτους της Μεσοποταμίας. Ο «εκπληκτικός ιστός» της αυτοκρατορίας υποχωρεί σε αυτοπροκαλούμενες πληγές. Ο τυχοδιωκτισμός του Τραμπ παραλληλίζεται με την κριτική του Gibbon στην αυτοκρατορική αλαζονεία, όπου «οι αιτίες της καταστροφής πολλαπλασιάστηκαν με την έκταση της κατάκτησης».

Η αληθινή διακλάδωση στο σάπιο χρονοδιάγραμμα, η χαμένη βολή στο σκοπευτήριο Interzone, ήταν η Γροιλανδία, ναι, αυτός ο παγωμένος βράχος που κρέμεται σαν σκωληκοειδής απόφυση από τη στεριά της Βόρειας Αμερικής. Ο Τραμπ θα έπρεπε να το είχε αρπάξει με μια ωμή βουτιά αντί να κυνηγάει ιρανικά φαντάσματα μέσα από λαβύρινθους άμμου. Φανταστείτε την κίνηση: Πεζοναύτες να εισβάλλουν στο Nuuk υπό την κάλυψη της πολικής νύχτας, η σημαία της Δανίας σκισμένη σαν το χθεσινό περιτύλιγμα σκουπιδιών, τα χαρτιά αγοράς κομματιασμένα σε μια φλόγα εκτελεστικής διοίκησης. Καμία ευγενική προσφορά αυτή τη φορά, μόνο γυμνή απόκτηση, το στέμμα της Αρκτικής άρπαξε κάτω από τη μύτη της Ευρώπης. Το ΝΑΤΟ θα είχε ραγίσει σαν φτηνό γυαλί. Το άρθρο 5 που επικαλέστηκε η Δανία που ούρλιαζε, η σπονδυλική στήλη της συμμαχίας έσπασε καθώς η Αμερική έγινε τόσο επιτιθέμενη όσο και εγγυήτρια, ολόκληρο το διατλαντικό σύμφωνο διαλύθηκε σε αμοιβαίες κατηγορίες και παράλυτες επιτροπές. Η ΕΕ, αυτή η γραφειοκρατική λερναία ύδρα που ήδη συριγμό από τα σημάδια του Brexit, θα διασπαστεί περαιτέρω. Η Γερμανία ουρλιάζει για την κυριαρχία, η Γαλλία υποβόσκει με γκωλική μανία, το ανατολικό μπλοκ κοιτάζει τις ανοιχτές αγκάλες της Μόσχας, το όνειρο ενός ενωμένου ηπειρωτικού μπλοκ θρυμματίζεται σε θραύσματα εθνικιστικού δηλητηρίου.

Ένα πραγματικό χτύπημα κατά των παγκοσμιοποιητών, όχι οι διακοσμητικοί δασμοί ή οι πόλεμοι δι' αντιπροσώπων που απλώς πάχυναν τους υπεράκτιους λογαριασμούς τους, αλλά ένας αρχέγονος ακρωτηριασμός: έλεγχος των θαλάσσιων οδών της Αρκτικής, φλέβες σπάνιων γαιών, λιώσιμο του πολικού πετρελαίου, όλα ξεριζωμένα από τον πολυμερή ιστό και κλειδωμένα κάτω από την αμερικανική μπότα. Ο Καίσαρας του Σπένγκλερ θα χαμογελούσε από τον τάφο: αίμα και χώμα ανακτήθηκαν, οι αόρατες χορδές της εξουσίας του χρήματος κόπηκαν με μια μόνο εδαφική κατάληψη, ο χειμώνας της Δύσης μετατράπηκε σε άγρια αναζωπύρωση αντί για γεροντική εμπλοκή. Αντ' αυτού, ο Τραμπ επέλεξε τον αντικατοπτρισμό της ερήμου, αφαίμαξε την αυτοκρατορία στην ατελείωτη πίστη του Ισραήλ και άφησε το πραγματικό έπαθλο να σαπίσει ανέγγιχτο, ενώ ο πάγκος της παγκοσμιοποίησης παρέμεινε αδιάσπαστος. Η ευκαιρία πέρασε σαν κακή λύση και τώρα ο πάγος λιώνει για κάποιον άλλο.

Οι ενδιάμεσες εκλογές αιωρούνται σαν δρεπάνι πάνω από τη μεγαλούπολη, τη σφαγή της κάλπης του 2026. Οι δημοσκοπήσεις προμηνύουν καταστροφή: Οι Δημοκρατικοί κορυφώνονται, οι Ρεπουμπλικάνοι αποστραγγίζονται. Κατακλυσμική απώλεια: Η Βουλή αντιστρέφεται μπλε, η Γερουσία ταλαντεύεται, οι λεγεώνες MAGA διασκορπίζονται σαν ήρα. Το παράδοξο του Σπένγκλερ: Ο καισαρισμός θα έπρεπε να στραγγαλίζει το πτώμα της δημοκρατίας, ωστόσο η αδυναμία του Τραμπ καλεί την αναβίωσή της, το χάος του χειμώνα που κατατρώει τη μαργαρίτα του. Οι εκλογικές φάρσες της Ρώμης υπό τους τελευταίους αυτοκράτορες, η πολιτική αρετή εξατμίστηκε, οι βαρβαρικές ψήφοι (ή εισβολές) έγειραν τη ζυγαριά καθώς οι εσωτερικές φατρίες καταβρόχθιζαν το πολίτευμα. Η επερχόμενη ήττα του Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές φέρνει στο μυαλό την αφήγηση του Γκίμπον για την ανικανότητα των γερουσιαστών, όπου «οι τραυματισμοί του χρόνου και της φύσης» σε συνδυασμό με τις «εχθρικές επιθέσεις» διέβρωσαν τα θεμέλια της δημοκρατίας, με την ηθική παρακμή να εκδηλώνεται με εκλογική απάθεια και διαφθορά.

ΜΆΓΚΑ; Μεταμορφωμένο σε MIGA: Make Israel Great Again, η ρήξη που μοιάζει με ουλή ζωοτομής. Πιστή εξέγερση: «Πιόνια στο σκάκι του Ισραήλ!» καθώς τα αμερικανικά πυρομαχικά πέφτουν υπό την αιγίδα του Νετανιάχου, με τον Ρούμπιο να ομολογεί την υποκίνηση του Τελ Αβίβ. Ο Τάκερ, ο Όουενς, ο Φουέντες μιλούν με αντισιωνιστική λογική, η Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν εγκαταλείπει το Καπιτώλιο, επικρίνοντας την περιφρόνησή της από την AIPAC ως απόδειξη της αποστασίας της MIGA. Μετρήσεις: Το 70% των Ρεπουμπλικανών είναι υπέρ του Ισραήλ, αλλά μια διάβρωση 10 μονάδων, οι γευσιγνώστες θρυμματίζουν τη φάλαγγα. Ο Τραμπ προειδοποιεί τους ευεργέτες: «Το ποίμνιό μου ξινίζει στο Ισραήλ», η σχισμή χασμουριέται, το MAGA σβήνει, καμία δυναστεία, απλώς μια αίρεση που παρασύρεται στην παγετώδη έκταση του Σπένγκλερ. Το δόγμα ως ένα κατακερματισμένο σκουλήκι, που στριφογυρίζει, ο Σιωνισμός το ενέσιμο ναρκωτικό. Η ύπουλη άνοδος του Χριστιανισμού, σύμφωνα με τον Gibbon, ανατρέπει το παγανιστικό σθένος της Ρώμης με ξένα δόγματα, ο κλήρος κηρύττει την υποταγή ενώ απομυζά πλούτο, προμηνύει τη φιλοϊσραηλινή στροφή του Τραμπ ως «θρησκεία» ξένης πίστης, κατακερματίζει την εθνικιστική «αρετή» και καλλιεργεί μισαλλοδοξία παρόμοια με τη «δεισιδαιμονία» του Gibbon. Καθώς ο Gibbon είδε τη Ρώμη να παρασύρεται προς τον ανατολίτικο δεσποτισμό και την αυλική πολυτέλεια που διαβρώνει την πολιτική αρετή, το MIGA ενσαρκώνει ένα θέαμα τύπου Gibbon ανατολικής γοητείας, με την αδυναμία του Τραμπ να επιταχύνει το σχίσμα όπως η «κατάχρηση» του Χριστιανισμού που επισπεύδει την πτώση της Ρώμης.

Ωστόσο, η ετυμηγορία του Gibbon αποτυπώνει μόνο μια επιφάνεια του φαινομένου. Ο Χριστιανισμός δεν ήταν ποτέ απλώς η ατονία ενός εξαντλημένου κόσμου. Ήταν η τελική πνευματική αποκρυστάλλωση ενός πολιτισμού που έμπαινε στο χειμώνα του. Όταν οι αυτοκρατορικές μορφές σκλήρυναν και οι αρχαίες πολιτικές αρετές διαλύθηκαν, η πίστη του Ιησού Χριστού συγκέντρωσε τις διάσπαρτες ενέργειες της Δύσης σε μια νέα εσωτερική πειθαρχία, μια θρησκευτική μορφή ικανή να επιβιώσει από την κατάρρευση του πολιτικού κελύφους. Στα μοναστήρια, τις βασιλικές και τις περιπλανώμενες αδελφότητες, η πνευματική συνέχεια της Ευρώπης διατηρήθηκε, ενώ οι μαρμάρινοι θεσμοί της αυτοκρατορίας κατέρρευσαν σε σκόνη. Έτσι ο Σταυρός έγινε το τελευταίο μεγάλο σύμβολο του κλασικού κόσμου και ο κρυμμένος σπόρος του μεσαιωνικού, μεταφέροντας τη δυτική ψυχή στην άβυσσο ανάμεσα στα ερείπια της Ρώμης και τους καθεδρικούς ναούς που μια μέρα θα υψώνονταν πάνω από τους τάφους της.

Η πύλη ενάντια στην εξωγήινη παλίρροια που αραιώνει το αίμα της Δύσης, τώρα μια αδύναμη παρωδία κάτω από το αμφιταλαντευόμενο χέρι του Τραμπ: όχι πλέον μαζικές απελάσεις, η μεγάλη εκκαθάριση που υποσχέθηκε στα όνειρα του πυρετού της εκστρατείας μαλάκωσε σε απλές απελάσεις δολοφόνων και το «χειρότερο από τα χειρότερα», ο Λευκός Οίκος ψιθυρίζει στους λακέδες του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος να σιωπήσουν τη συζήτηση για σαρωτικές απομακρύνσεις πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές, στρέφοντας τη ρητορική μόνο στους βίαιους εγκληματίες, καθώς οι δημοσκοπήσεις, αντανακλώντας το φιλελεύθερο αίσθημα, ξινίζουν την επιθετικότητα. Πώς να σωθεί η Δύση με αυτόν τον τρόπο, η αρχέγονη αντίδραση του Σπένγκλερ που απαιτούσε μια σταθερή επαναβεβαίωση των πολιτισμικών ορίων, όχι αυτό το χλιαρό κλάδεμα των πιο άθλιων κλαδιών ενώ το ριζικό πρόβλημα κακοφορμίζει, οι βάρβαροι του Γίββωνα στις πύλες δεν συνάντησαν λεγεώνες αλλά επιλεκτικά ψαλίδια, το σθένος της αυτοκρατορίας εξαντλήθηκε από ημίμετρα ενόψει της δημογραφικής διάλυσης;

Έτσι, η Δύση περιμένει τον Καίσαρά της και δέχεται αντ' αυτού ένα καρναβάλι υποκριτών, ενώ η αυτοκρατορική μηχανή αλέθεται μέσα στον χειμώνα του Σπένγκλερ, απέραντη, μεγαλοπρεπής και ήδη ξεκοιλιασμένη στον πυρήνα.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

ΝΤΟΥΓΚΙΝ!!Μεταξύ του νησιού Έπσταϊν και του Ιράν, πού βρίσκεται η Ευρώπη;

Arktos Journal και  Alexander Dugin

 Radio Sputnik, Escalation Show Host: Το κύριο θέμα αυτού του επεισοδίου παραμένει αμετάβλητο και πιθανότατα θα είναι μαζί μας για πολύ καιρό ακόμα. Μιλάμε για τον πόλεμο στον Περσικό Κόλπο, τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να περιγράψουμε αυτό που συμβαίνει: δεν πρόκειται απλώς για μια σύγκρουση ή μια προσωρινή κλιμάκωση - είναι ένας πλήρης πόλεμος. Εφόσον σκοπεύουμε να το συζητήσουμε λεπτομερώς, επιτρέψτε μου να ρωτήσω: κατά τη γνώμη σας, είναι όλα όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στην περιοχή πραγματικά σοβαρά και πιθανό να διαρκέσουν;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Μου φαίνεται ότι στον ασταθή κόσμο μας, όπου όλα είναι στο χείλος του γκρεμού και κρέμονται από μια κλωστή, μπορεί να αντιμετωπίσουμε τις πιο απίστευτες ανατροπές. Ως εκ τούτου, δεν πιστεύω καμία ανάλυση που ισχυρίζεται ότι «αυτό είναι μακροπρόθεσμο και γνωρίζουμε με βεβαιότητα» ή «αυτό πρόκειται να τελειώσει και γνωρίζουμε με βεβαιότητα». Δεν αναλαμβάνω τέτοιου είδους ευθύνη. Πιστεύω ότι πρέπει να παρακολουθούμε τα γεγονότα, να προσπαθούμε να κατανοήσουμε το νόημά τους και να δούμε πώς εξελίσσονται. Οι προβλέψεις ότι όλα θα τελειώσουν σε έξι μήνες ή θα διαρκέσουν επ' αόριστον καταρρέουν συνεχώς. Μου φαίνεται ότι δεν είναι πολύ υπεύθυνο να κάνουμε τέτοιες προβλέψεις. Ο πόλεμος απλώς συνεχίζεται και συνεχίζεται. δεν έχει τελειώσει.

Ας συγκρίνουμε: Ο Τραμπ αρχικά σκόπευε να τελειώσει μέσα σε λίγες ώρες, μετά σε λίγες μέρες, αλλά έχει ήδη διαρκέσει δύο εβδομάδες και εκτυλίσσεται εντελώς διαφορετικά από εκείνον τον πόλεμο των 12 ημερών μεταξύ Ισραήλ και Ιράν που έλαβε χώρα πριν από λίγο λιγότερο από ένα χρόνο με τη συμμετοχή των ΗΠΑ. Αυτός είναι ένας διαφορετικός πόλεμος από κάθε άποψη. Είναι ασύγκριτο με το προηγούμενο. Είναι ένας ριζοσπαστικός πόλεμος που έχει ήδη προκαλέσει κολοσσιαίες απώλειες στο Ιράν: σχεδόν ολόκληρη η θρησκευτική, πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας έχει καταστραφεί, άνθρωποι έχουν πεθάνει και υπάρχει μια μαζική εκστρατεία βομβαρδισμών με στόχο ιρανικές πόλεις και οικονομικές εγκαταστάσεις. Το Ιράν απαντά με πρωτοφανή ανθεκτικότητα: δεν παραδίδεται και, το πιο σημαντικό, δεν ξεκινά διαπραγματεύσεις με τον επιτιθέμενο. Το Ιράν βομβαρδίζει τακτικά και μαζικά το Ισραήλ. Αυτές οι πληροφορίες λογοκρίνονται επειδή το μεγαλύτερο μέρος του αμερικανικού Τύπου είναι στο πλευρό των ΗΠΑ - συμμετέχουν σε αυτή τη σύγκρουση - έτσι η Αμερική κρύβει την πραγματική κατάσταση των πραγμάτων στο Ισραήλ. Το Ισραήλ μετατρέπεται σταδιακά σε Γάζα, πράγμα που σημαίνει ότι όλο και περισσότερες οικονομικές, στρατιωτικές και πολιτικές εγκαταστάσεις καταστρέφονται.

Μια πραγματική αναταραχή ετοιμάζεται, οπότε δεν αποκλείω να δούμε αλλαγή καθεστώτος όχι στο Ιράν, αλλά στο Ισραήλ — ακριβώς επειδή ο Νετανιάχου έχει εξαφανιστεί και προσπαθούν να εξηγήσουν την απουσία του με κάποιο τρόπο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό είναι αναμφίβολα μια κατασκευασμένη φάρσα. Σε άλλες, είναι δύσκολο να προσδιοριστεί η αλήθεια, αλλά σε κάθε περίπτωση, κάτι συμβαίνει στο Ισραήλ: με τον Μπεν-Γκβιρ, με τον Νετανιάχου, με την κοινωνία, με τη στρατιωτική στρατηγική και απλώς με τον πληθυσμό — πράγματα που δεν γνωρίζουμε ακόμη.

Αν κρίνουμε από τις αποσπασματικές πληροφορίες, οι οποίες λογοκρίνονται έντονα στη Δύση, το Ισραήλ μετατρέπεται σταδιακά σε Γάζα. Οι ιρανικοί πύραυλοι φτάνουν στους στόχους τους, τρυπούν τον «Σιδερένιο Θόλο» και χτυπούν τους στόχους τους. Ποιες ακριβώς; Σε ποιο βαθμό; Κατά τη γνώμη μου, είναι αδύνατο να πούμε κάτι οριστικό σε τέτοια κλίμακα. Οι Ιρανοί παρουσιάζουν τη δική τους οπτική, η Δύση παρουσιάζει τη δική της. Σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις, η ζημιά που υφίσταται σήμερα το Ισραήλ είναι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι αναμενόταν ή αναφέρθηκε στη Δύση, αν και, φυσικά, μικρότερη από ό,τι σύμφωνα με ιρανικές πηγές. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, αλλά πρόκειται ήδη για πολύ σοβαρή ζημιά, την οποία το Ισραήλ σίγουρα δεν σχεδίαζε κατά τη διάρκεια του πρώτου 12ήμερου πολέμου με το Ιράν. Και πόσο εκτεταμένες είναι οι απώλειες; Είναι δύσκολο να εκτιμηθεί σε αυτό το σημείο, αλλά είναι προφανές ότι το Ιράν χρησιμοποίησε εξαιρετικά αποτελεσματικές τακτικές: έκλεισε τα Στενά του Ορμούζ, έπληξε βασικούς οικονομικούς και επικοινωνιακούς κόμβους σε αραβικές χώρες και στόχευσε πρεσβείες, κέντρα πληροφοριών και ενεργειακές εγκαταστάσεις των ΗΠΑ.

Με άλλα λόγια, το Ιράν - αν και δεν μπορεί να φτάσει στον κύριο αντίπαλό του, τις ΗΠΑ, καθώς δεν έχει πραγματικά τη δύναμη να το κάνει - έχει εξαπολύσει εξαιρετικά αποτελεσματικά χτυπήματα εναντίον τοπικών στρατιωτικών βάσεων και εγκαταστάσεων από τις οποίες εξαπολύθηκαν επιθέσεις εναντίον του, μετατοπίζοντας έτσι εντελώς την ισορροπία δυνάμεων σε αυτή την κατάσταση. Αυτή η μετατόπιση συνέβη όχι τόσο με στρατιωτικά μέσα, αν και υπήρχε στρατιωτική δράση, όσο με οικονομικά. Το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, καθώς και ο πιθανός αποκλεισμός από τους Χούτι ενός άλλου στενού - του στενού Μπαμπ ελ Μαντέμπ, δηλαδή της πρόσβασης στην Ερυθρά Θάλασσα - θέτει ουσιαστικά σε κίνδυνο ολόκληρο το παγκόσμιο ενεργειακό σύστημα. Οι ίδιοι οι Αμερικανοί, μέσω των Ουκρανών πληρεξουσίων τους, ανατίναξαν τους αγωγούς Nord Stream της Ρωσίας. ο κόσμος είχε ήδη αποκοπεί από το ρωσικό πετρέλαιο με σκληρές κυρώσεις και τώρα χάνει μια δεύτερη πηγή υδρογονανθράκων, τη Μέση Ανατολή, η οποία είναι πλέον αποκλεισμένη. Αυτό θα επιφέρει ένα κολοσσιαίο πλήγμα στην παγκόσμια οικονομία, και ήδη αντιμετωπίζεται. Με άλλα λόγια, το Ιράν έχει επιλέξει μια μέθοδο διεξαγωγής πολέμου που πραγματικά αναγκάζει τον εχθρό να επανεξετάσει τις ενέργειές του.

Και εδώ βλέπουμε σημάδια πανικού στον Λευκό Οίκο, γιατί ο Τραμπ αλλάζει πλέον τις δηλώσεις του κάθε μέρα, πολλές φορές την ημέρα. Τη μια στιγμή καυχιέται ότι θα λύσει το πρόβλημα με το Ιράν μόνος του, την επόμενη λέει, «Ελάτε, όλοι, βοηθήστε μας να περιπολούμε τα δεξαμενόπλοια στα Στενά του Ορμούζ» και προσκαλεί — σκεφτείτε το — την Κίνα να συμμετάσχει. Δηλαδή, όχι μόνο οι ευρωπαϊκές χώρες, τις οποίες μόλις επέπληξε, ταπείνωσε και αποκάλεσε τα χειρότερα, αλλά τώρα και η Κίνα πρέπει να καθαρίσει το χάος που άφησε η εντελώς απρόκλητη επιθετική του δράση κατά του ιρανικού λαού και κράτους. Και τι βλέπουμε; Όλοι αρνούνται να το κάνουν αυτό. Κάποιοι αμφιταλαντεύονταν: Στάρμερ, Μακρόν, Μερτς — θα έλεγαν ότι θα έστελναν πλοία, μετά δεν θα έστελναν. Τώρα βλέπουμε ότι ακόμη και η Μελόνι αρνείται να συμμετάσχει, παρόλο που είναι, σε γενικές γραμμές, σύμμαχος του Τραμπ. Αποδεικνύεται ότι ο Τραμπ δεν καταλαβαίνει πραγματικά τι κάνει.

Και τώρα όλο και περισσότερες αναρτήσεις εμφανίζονται στα αμερικανικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «Μας κυβερνά ένας τρελός, μας κυβερνά ένας μανιακός που έχει χάσει το μυαλό του, ένας παρανοϊκός». Και αν θυμηθούμε αυτές τις σκοτεινές ιστορίες γύρω από την υπόθεση Έπσταϊν, η εικόνα γίνεται πραγματικά τερατώδης: στο τιμόνι μιας πυρηνικής δύναμης στέκεται ένας απρόβλεπτος, διαταραγμένος μανιακός του οποίου οι δηλώσεις και οι πράξεις δεν ακολουθούν καμία λογική, ούτε καν την πιο βασική. Δεν πειράζει τη λογική - κάνει ένα πράγμα το πρωί, ένα άλλο το απόγευμα, λέει κάτι άλλο το βράδυ και το επόμενο πρωί όλα ξεκινούν από την αρχή. Αυτό ισχύει για τα παιχνίδια του με δασμούς και κυρώσεις. Φαίνεται ότι η μεγαλύτερη δύναμη του κόσμου καθοδηγείται τώρα από ένα σοβαρά άρρωστο, ψυχικά ασταθές άτομο που προφανώς έχει επίσης ένα εγκληματικό, τρομακτικό «ίχνος» εγκλημάτων πίσω του.

Λοιπόν, πώς πρέπει να προβάλλουμε και να προβλέψουμε την κατάσταση στο μέλλον; Όλα ξεκίνησαν με έναν μόνο υπολογισμό: ότι το Ιράν θα άρχιζε γρήγορα να διαπραγματεύεται με αμερικανικούς όρους, ουσιαστικά παραδεχόμενο την ήττα και αποδεχόμενο τις απαιτήσεις των ΗΠΑ. Όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Πολύ πιο ριζοσπαστικές δυνάμεις έχουν έρθει στην εξουσία. Αυτή τη στιγμή, το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης ηγείται, στην ουσία, αυτού του πολέμου - πρόκειται για αδίστακτους ανθρώπους που έχουν χάσει τον πνευματικό και πολιτικό ηγέτη τους, καθώς και τα παιδιά τους. Και το Ιράν, κατά την άποψή μου, θα σταθεί στη θέση του μέχρι το τέλος. Και αν σταθεί στη θέση του μέχρι το τέλος, τότε κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα τι ακριβώς σημαίνει «το τέλος» σε αυτή την κατάσταση. Είτε πρόκειται για πυρηνικά χτυπήματα είτε για χερσαία επιχείρηση, και αν θα έχει κάποιο αποτέλεσμα - αυτό είναι επίσης αδύνατο να πούμε. Θα επιβιώσει το Ισραήλ, θα διαρκέσει λίγο περισσότερο ή απλώς θα πάψει να υπάρχει ως κράτος στο εγγύς μέλλον; Εξάλλου, αν συγκρίνουμε το Ισραήλ με το Ιράν, πόσο μάλλον με τον ισλαμικό κόσμο, συνειδητοποιούμε ότι είναι απλώς μια μικρή αμερικανική στρατιωτική βάση — πολύ ενεργή, πολύ τολμηρή, αλλά, σε γενικές γραμμές, δεν είναι χώρα, ούτε κράτος και ούτε πολιτισμός. Είναι ένα είδος δικτυωμένης κοινότητας που επιβιώνει χειραγωγώντας άλλες χώρες: την Αμερική μέσω των λόμπι της, την Ευρώπη και τον αραβικό κόσμο.

Δηλαδή, εάν αυτή η σύγκρουση γίνεται τώρα όλο και περισσότερο μια σύγκρουση πολιτισμών και τελικά μετατραπεί σε μία, και ο θρησκευτικός παράγοντας και στις δύο πλευρές αυξάνεται κάθε μέρα που περνάει, νομίζω ότι είναι λογικό να υποθέσουμε ότι το Ισραήλ θα εξαφανιστεί από προσώπου γης. Αυστηρά μιλώντας, αυτό το κράτος στη σημερινή του μορφή δεν υπάρχει εδώ και πολύ καιρό. Από πολλές απόψεις, είναι ένα τεχνητό κατασκεύασμα που, στην ουσία, χρησιμεύει ως ένα είδος δυτικού πληρεξούσιου στη Μέση Ανατολή.

Σε ποιο βαθμό θα υπερασπιστεί και τι θα απομείνει για να υπερασπιστεί εκεί; Λοιπόν, ίσως κάτι παραμείνει. Αλλά όλα παίρνουν έναν όλο και πιο δυσοίωνο χαρακτήρα και, κατά την άποψή μου, έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου μία από τις πλευρές - είτε το Ισραήλ είτε οι ΗΠΑ - θα μπορούσε να εξαπολύσει επίθεση με τακτικά πυρηνικά όπλα στο ιρανικό έδαφος. Εάν το Ιράν συνεχίσει να ενεργεί εξίσου αποτελεσματικά και επιτυχημένα, θα υποστεί φυσικά τεράστιες απώλειες και οι ιρανικές πόλεις θα δεχθούν επίσης επίθεση, αλλά κοιτάξτε τον χάρτη: συγκρίνετε το Ιράν και το Ισραήλ. Το Ισραήλ, σε σύγκριση με το Ιράν, είναι πολύ μικρότερο από ό,τι η Γάζα σε σύγκριση με το ίδιο το Ισραήλ. Βλέπουμε ότι το Ισραήλ έχει μετατρέψει τη Γάζα σε ερημιά. Θεωρητικά, η μετατροπή του Ισραήλ σε μια άλλη Γάζα είναι απολύτως εφικτή. Ειδικά από τη στιγμή που όλοι οι άλλοι παρασύρονται σταδιακά σε αυτόν τον πόλεμο, άμεσα ή έμμεσα. Κάποιοι λένε ότι δεν θα υποστηρίξουν τον Τραμπ τώρα. Παρεμπιπτόντως, η Ιαπωνία αρνήθηκε να στείλει τον στόλο της εκεί για να περιπολεί πλοία στα Στενά του Ορμούζ και τότε ο Τραμπ δηλώνει: αυτό δεν είναι καθόλου δική μας δουλειά. Έχουμε αρκετό δικό μας πετρέλαιο, και αν χρειάζεστε πετρέλαιο, πηγαίνετε και περιπολήστε το μόνοι σας.

Τα ξεκίνησε όλα αυτά. χτύπησε το Ιράν. Προκάλεσε αυτές τις ενέργειες αντιποίνων, οι οποίες έπληξαν τους δικούς του συμμάχους - τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ, το Μπαχρέιν και το Κουβέιτ - και τώρα λέει: «Νίπτω τας χείρας μου. Έχω αρκετό δικό μου λάδι. Αν έχετε οποιοδήποτε πρόβλημα, πηγαίνετε να υπερασπιστείτε μόνοι σας τα δικά σας δεξαμενόπλοια στα Στενά του Ορμούζ». Απλώς δεν έχει νόημα.

Έχουμε δει διάφορους ηγέτες στην Αμερική και την Ευρώπη, και είχαμε διάφορους δικούς μας ηγέτες — μερικοί ήταν σε οριακή ψυχική σταθερότητα, αυτό είναι κατανοητό. Τέτοια πράγματα συμβαίνουν στον κόσμο. Αλλά αυτό που βλέπουμε σήμερα - αυτό το πλάσμα που βρίσκεται σήμερα στο τιμόνι της Αμερικής - είναι πραγματικά αιτία τεράστιας ανησυχίας, επειδή δεν υπάρχει λογική στις ενέργειές του. Σήμερα λέει ένα πράγμα, αύριο λέει κάτι άλλο και μεθαύριο, κάτι εντελώς άλλο. Μέχρι στιγμής, δεν έχει στρέψει την οργή του εναντίον μας, δεν έχει κατευθύνει το ξέφρενο ξέσπασμα της επιθετικότητάς του εναντίον μας. Επιπλέον, κατά κάποιο τρόπο συγκρατείται σε αυτό το θέμα —πιστεύει ξεκάθαρα ότι κάποιος πρέπει να ενεργεί με τάξη. Αυτή τη στιγμή, έχει ήδη δύο ενεργά μέτωπα: τη Λατινική Αμερική, τη Βενεζουέλα και την Κούβα, τα οποία πρέπει να κρατήσει - προετοιμάζεται για εισβολή επιβάλλοντας κυρώσεις και οργανώνοντας αποκλεισμό. Εμπλέκεται άμεσα στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, ο οποίος δεν δείχνει σημάδια λήξης, και πιο κάτω στην ατζέντα υπάρχει η Κίνα και η Ταϊβάν. Το ουκρανικό ζήτημα σαφώς δεν αποτελεί προτεραιότητα για αυτόν αυτή τη στιγμή. Αλλά αν αυτές οι επιθετικές ενέργειες πετύχαιναν, όλα απλώς θα κινούνταν πιο κοντά μας.

Πρέπει να το καταλάβουμε ξεκάθαρα: το Ιράν είναι τώρα μια ασπίδα για εμάς και για την Κίνα, γιατί είμαστε οι επόμενοι. Και, φυσικά, το να εξαπολύει ο Τραμπ επιθετικότητα σε όλα τα μέτωπα, ειδικά στην τρέχουσα κατάσταση της ανικανότητάς του, είναι απλώς υπερβολικό. Αλλά πρέπει να καταλάβουμε με ποιον έχουμε να κάνουμε. Οποιαδήποτε ιδέα ότι μπορούμε με κάποιο τρόπο να διαπραγματευτούμε με αυτό το σύστημα, ότι μπορούμε να βρούμε κοινό έδαφος με αυτές τις δυνάμεις – όλα αυτά έχουν καταρρεύσει. Προσπαθήσαμε, κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε και, παρεμπιπτόντως, το κάναμε πολύ σωστά. Επειδή όταν ήρθε ο Τραμπ, έθεσε μια αρκετά υγιή ατζέντα και αρκετά αξιοπρεπείς, σοβαροί και συνεπείς άνθρωποι συσπειρώθηκαν γύρω του. Τώρα τους έδιωξε όλους – απέλυσε τους τελευταίους μόλις χθες. Είπε: «Έχω μόνο τον φίλο μου Mark Levin, τη Laura Loomer και τη Lindsey Graham και όλοι οι άλλοι που δεν συμπαθούν αυτούς τους φίλους μου μισούνται από όλη την Αμερική, συμπεριλαμβανομένων των συντηρητικών, της δεξιάς και της αριστεράς». Πρώτον, αυτό το τρίο — είναι φρικιά, σωματικά άσχημα. Δεύτερον, είναι απολύτως αποκρουστικοί, έχουν μηδενικό χάρισμα. Με άλλα λόγια, όλοι οι αξιοπρεπείς άνθρωποι στον κύκλο του Τραμπ έχουν φύγει ή δεν σχολιάζουν τίποτα τώρα. Ο JD Vance, ο Tucker Carlson, η Megan Kelly έχουν πάρει όλοι μια νέα στάση.

Να τι θέλω να πω: Ο Τραμπ βρίσκεται σε απελπιστική θέση. Αυτό είναι που πρέπει να γίνει κατανοητό. Επομένως, ο τρόπος που συμπεριφέρεται τόσο στον πόλεμο όσο και στη διεθνή πολιτική γενικότερα είναι εξαιρετικά επικίνδυνος. Πρέπει να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί σε μια τέτοια κατάσταση.

Παρουσιαστής: Ας προσπαθήσουμε να το συζητήσουμε λίγο πιο λεπτομερώς, καθώς υπάρχουν πολλές πτυχές αυτών που είπατε που χρήζουν προσοχής. Ας ξεκινήσουμε με την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν και τα αντίποινα του Ιράν κατά των μοναρχιών της Μέσης Ανατολής. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, το ΑΕΠ του Κουβέιτ και του Κατάρ έχει ήδη μειωθεί κατά 14% και συνεχίζει να μειώνεται: τα διυλιστήρια πετρελαίου κλείνουν και ολόκληρη η βιομηχανία πετρελαίου στην περιοχή παραμένει στάσιμη. Είναι προφανές ότι το Ιράν το κάνει αυτό σκόπιμα. Κρίνοντας ακόμη και από τα λόγια του Ντόναλντ Τραμπ, τα οποία αναφέρατε, συμφωνεί επίσης ότι οι μοναρχίες του Κόλπου δεν τον ενδιαφέρουν πλέον ως πηγή πετρελαίου. Η επόμενη ερώτησή μου είναι: ποιος, κατά τη γνώμη σας, ωφελείται από αυτή τη σύγκρουση; Εξάλλου, οι δημόσιοι, επίσημοι λόγοι ήταν κατασκευασμένοι - όλοι καταλαβαίνουμε ότι κανείς δεν αναφέρει καν τα πυρηνικά όπλα του Ιράν πια. Πώς θα ορίζατε την αρχική ιδέα πίσω από αυτή την πυρκαγιά; Ποιος έπρεπε να κερδίσει, ποιος θέλει να κερδίσει και πώς;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Μου φαίνεται ότι ζούμε σε πολλά επίπεδα ταυτόχρονα: γεωπολιτική, οικονομία και θρησκευτική ιδεολογία. Γενικά πιστεύουμε ότι η θρησκευτική ιδεολογία είναι μια ιδιοτροπία που δεν σημαίνει τίποτα, επειδή κυβερνούν μόνο οι υλικές δυνάμεις. Αλλά αυτό είναι λάθος. Τα τρία μέρη αυτής της σύγκρουσης υποκινούνται σε μεγάλο βαθμό από οράματα των έσχατων καιρών και αυτά τα οράματα είναι εκ διαμέτρου αντίθετα.

Από τη μία πλευρά, υπάρχει η ιδέα του «Μεγάλου Ισραήλ» που υποστηρίζεται από τον Νετανιάχου: αυτός είναι ο πόλεμος των τελευταίων ημερών που διεξάγει εναντίον του λεγόμενου Αμαλήκ - του Ιράν. Σε αυτόν τον αγώνα, το αποτέλεσμα πρέπει να είναι ο ερχομός του Μεσσία και προετοιμάζονται ορισμένες τελετουργίες γι' αυτό. Το Σανχεντρίν έχει ιδρυθεί, έχουν φέρει κόκκινες αγελάδες, οι οποίες πρέπει να θυσιαστούν και γίνονται προετοιμασίες για την κατασκευή του Τρίτου Ναού. Ανατρέφεται ένας αρχιερέας που δεν αγγίζει το έδαφος και μεταφέρεται πάνω σε ένα παλανκίνο. Μια έκρηξη ετοιμάζεται στο Τζαμί Αλ Άκσα και μόλις πριν από δύο ημέρες, για πρώτη φορά στην ιστορία του Ισραήλ, οι θρησκευτικές λειτουργίες απαγορεύτηκαν κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού. Αυτή είναι η πραγματικότητα της ισραηλινής πολιτικής, η οποία χρησιμοποιεί κάθε απαραίτητο μέσο για να προωθήσει το μεσσιανικό της σχέδιο.

Ο Χριστιανικός Σιωνισμός στον κύκλο του Τραμπ έχει γίνει επίσης κυρίαρχη δύναμη. Η Paula White, η ηγέτης των ευαγγελικών οικονομιών που τελεί λειτουργίες στον Λευκό Οίκο, λέει ότι η προφητεία εκπληρώνεται, το τέλος του κόσμου έρχεται, γι' αυτό το Ισραήλ είναι τόσο σημαντικό: ας προσευχηθούμε γι' αυτό και ας σκοτώσουμε όλους τους εχθρούς του. Η έκταση του θρησκευτικού φανατισμού στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ δεν πρέπει να υποτιμάται. Προηγουμένως, αυτό φαινόταν σαν μια μικρή ιδιοτροπία, αλλά τώρα έχει γίνει παράγοντας στη μεγάλη πολιτική. Το Ιράν απαντά με τον ίδιο τρόπο, θεωρώντας τον Τραμπ και τον Νετανιάχου ως τον Dajjal, τον εχθρό. Η γεωπολιτική έρχεται σε δεύτερη μοίρα εδώ.

Ωστόσο, υπάρχει μια ορισμένη λογική σε αυτό. Εάν ο Τραμπ θέλει να εδραιώσει την αποκλειστική κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών, τότε έχει συμφέρον να διακόψει τους οικονομικούς δεσμούς μεταξύ της Ρωσίας και του υπόλοιπου κόσμου. Εδώ, ακολουθεί με συνέπεια τη γραμμή του Μπάιντεν: κυρώσεις, απαγόρευση αγοράς του πετρελαίου μας, επιθέσεις στα δεξαμενόπλοιά μας — τα ενθαρρύνει όλα αυτά. Από την άλλη πλευρά, το μόνο που μένει είναι να κλείσει ο δεύτερος παγκόσμιος κόμβος παραγωγής ενέργειας: η Μέση Ανατολή. Η Αμερική έχει το δικό της πετρέλαιο και φυσικό αέριο και είναι έτοιμη να τα πουλήσει σε εξωφρενικές τιμές. Επιπλέον, υπάρχει η Βενεζουέλα, την οποία ο Τραμπ θεωρεί ήδη κατεχόμενη μαζί με όλα τα αποθέματά της. Εκεί έχετε μια εναλλακτική πηγή παγκόσμιας ενέργειας. Αυτό είναι ένα άκαμπτο, μονοπολικό, ηγεμονικό μοντέλο.

Ο τρόπος με τον οποίο γίνονται όλα αυτά μοιάζει με παρανοϊκή μεταμοντέρνα εκπομπή ή τηλεοπτική σειρά για έναν αιμοδιψή δολοφόνο. Ο συνδυασμός της ριζοσπαστικής εσχατολογίας που οδηγεί το Ισραήλ, της γεωπολιτικής σύγκρουσης και των αλλαγών στο ενεργειακό ισοζύγιο δίνουν μια ζοφερή εικόνα: η Ρωσία παραμένει αποκομμένη από τον κόσμο, μια δεύτερη πηγή πόρων τίθεται εκτός λειτουργίας και όλα αυτά για να μπορέσει η Αμερική να καθιερωθεί ως ο παγκόσμιος ηγεμόνας, βασιλεύοντας σε όλους τους επόμενους «μεσσιανικούς καιρούς».

Παρουσιαστής: Ας συνεχίσουμε τη συζήτησή μας, αλλά από διαφορετική οπτική γωνία. Ο Τραμπ πρόκειται να επισκεφθεί την Κίνα. Απομένουν λιγότερο από τρεις εβδομάδες μέχρι τότε. Από τη μία πλευρά, το Πεκίνο είναι ο κύριος γεωπολιτικός αντίπαλος των Ηνωμένων Πολιτειών — αυτό είναι ένα γεγονός που έχει δηλωθεί επίσημα και δεν είναι μυστικό. Από την άλλη πλευρά, είναι μια χώρα που η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να κάνει χωρίς: η Κίνα είναι η κύρια πηγή βασικών πόρων και μετάλλων σπάνιων γαιών. Χωρίς αυτά, η αμερικανική βιομηχανία - από την αεροπορία έως την κατασκευή υψηλής τεχνολογίας - απλά δεν μπορεί να λειτουργήσει. Πώς, κατά τη γνώμη σας, μπορεί να επιλυθεί αυτό το δίλημμα τόσο στην Ουάσιγκτον όσο και στο Πεκίνο; Τι αντίκτυπο θα μπορούσε να έχει αυτή η επίσκεψη; Γίνεται ακόμη λόγος ότι η Κίνα μπορεί να αναγκάσει τις ΗΠΑ να προσαρμόσουν την πολιτική τους στη Μέση Ανατολή χρησιμοποιώντας τη βάση των πόρων τους ως μοχλό. Ποιες είναι οι σκέψεις σας για αυτό;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Πρώτα απ 'όλα, ο Τραμπ ανακοίνωσε σήμερα ότι δεν θα ταξιδέψει στην Κίνα: η ατζέντα του αλλάζει. Αυτό που είχε προγραμματιστεί τρεις εβδομάδες νωρίτερα έχει αναβληθεί για καλύτερες στιγμές υπό τις τρέχουσες συνθήκες — κάθε λεπτό μετράει εδώ. Μόλις πρόσφατα, παρακολουθούσα δυτικά ειδησεογραφικά κανάλια: είπε ότι δεν θα πάει, ας στείλουν πρώτα πλοία.

Στην πραγματικότητα, υπάρχει μια λογική πλευρά σε αυτό: η Κίνα είναι ένας τεράστιος πόλος σε έναν πολυπολικό κόσμο που πρέπει να ληφθεί υπόψη, όπως και η Ρωσία - για οικονομικούς, πολιτικούς, στρατιωτικούς και πυρηνικούς λόγους. Ταυτόχρονα, είναι προφανές ότι ο Τραμπ δεν θέλει να το κάνει αυτό. Δεν θέλει να υπολογίζει κανέναν και τίποτα, ούτε δυνάμεις δεύτερης κατηγορίας ούτε καν πρώτης κατηγορίας. Αλλά μέχρι στιγμής, δεν έχει τολμήσει να ξεκινήσει μια άμεση σύγκρουση με την Κίνα. Κάτι τον κρατάει πίσω - ίσως τα απομεινάρια μιας προηγούμενης, χαμένης αίσθησης λογικής. Κατ' αρχήν, δεν είναι έτοιμος να πατήσει σε τόσο λεπτό, συγκρουσιακό πάγο.

Σε γενικές γραμμές, στο μυαλό του, ο κόσμος είναι εγωκεντρικός: υπάρχει μόνο ένα κέντρο λήψης αποφάσεων: ο εαυτός του. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια πολύ σοβαρή μορφή παράνοιας, όπου ένα άτομο πιστεύει ότι μόνο ο «εαυτός» του είναι παγιωμένος και παντοδύναμος, ενώ όλα τα άλλα είναι αντικείμενο της δύναμης και της θέλησής του, η οποία είναι υποχρεωμένη να υπακούει. Όταν κάποιος δεν υπακούει, του προκαλεί οργή, επιθυμία να εκδικηθεί και να καταστρέψει. Στο επίπεδο των πιο αδύναμων στόχων, όπως το βλέπει, αυτό πετυχαίνει: πέτυχε με τον Μαδούρο, πέτυχε να εξαλείψει ολόκληρη την ηγεσία του Ιράν, να υποστηρίξει το Ισραήλ στην καταστροφή της Γάζας και τώρα καταφέρνει να υποτάξει την Κούβα και να ταπεινώσει τους Ευρωπαίους εταίρους αναγκάζοντάς τους να ενεργήσουν με τον πιο αξιοθρήνητο τρόπο. Με εκείνους εναντίον των οποίων μπορεί να ακολουθήσει μια πολιτική παρανοϊκού κέντρου - όπου αυτός είναι τα πάντα και τα υπόλοιπα δεν είναι τίποτα - το κάνει.

Βλέπει την Ινδία και την Ιαπωνία ως σκλάβους. Προφανώς, η εμπειρία του νησιού του Έπσταϊν - αυτός ο κανόνας της απόλυτης κυριαρχίας πάνω στα παιδιά, στους αδύναμους, στα θύματα - του ενστάλαξε έναν τόσο τερατώδη, εγκληματικό τρόπο συμπεριφοράς. Ο Τραμπ συμπεριφέρεται σαν να περιβάλλεται από τα θύματα του Έπσταϊν: πράος, ανίσχυρος, ανίκανος να αντεπιτεθεί. Ο Έπσταϊν, για να αποτρέψει τα θύματά του από το να τον δαγκώσουν, τους έβγαλε τα δόντια — μπορείτε να φανταστείτε; Και ο Τραμπ συμμετείχε σε αυτά τα όργια παιδεραστίας. Τι συμβαίνει στο κεφάλι του; Με ποιον έχουμε να κάνουμε; Αυτή τη στιγμή, η Αμερική είναι τρομοκρατημένη από αυτό.

Έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο αυτής της ψυχολογικής σύνθεσης. Πώς βλέπει τη Ρωσία και το Ιράν; Νομίζω ότι βλέπει τόσο εμάς όσο και την Κίνα ως πολύ επικίνδυνους ανταγωνιστές που θα μπορούσαν να γίνουν μάρτυρες αυτών των εγκλημάτων και είναι ικανοί να απαντήσουν. Γι' αυτό, πιστεύω, μας μισούν πραγματικά. Αλλά κάτι τους εμποδίζει να επιτεθούν άμεσα: πάρα πολλά εξαρτώνται από την Κίνα και τη Ρωσία στην οικονομία, τη στρατιωτική σφαίρα και την πολιτική. Και έχει ένα άλλο μέτωπο να δουλέψει. Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, ίσως δεν είναι πλέον καθόλου μέτωπο. Αναφέρομαι στην Ευρώπη.

Παρουσιαστής: Θίξατε το θέμα της Ευρώπης, η οποία για άλλη μια φορά βρέθηκε σε μια εξαιρετικά περίεργη θέση. Πρώτα, ο Τραμπ κάλεσε τους Ευρωπαίους να βοηθήσουν, στη συνέχεια προσβλήθηκε από τον Στάρμερ που πρόσφερε βοήθεια «τη λάθος στιγμή» και ούτω καθεξής. Κατά την άποψή σας, η Ευρώπη σήμερα διαθέτει κάποια επιρροή - όχι μόνο στις σχέσεις της με τον Τραμπ, αλλά και στο πλαίσιο του πολέμου στον Κόλπο, δεδομένου ότι η Ευρώπη είναι αυτή που υποφέρει από αυτή τη σύγκρουση εξαρχής; Έχει διατηρήσει τη δυνατότητα να επηρεάσει κάποια από τις πολιτικές εξελίξεις που εκτυλίσσονται αυτή τη στιγμή;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Σε αυτή την περίπτωση, για να συνεχίσουμε τη μεταφορά του νησιού του Έπσταϊν, η Ευρώπη ενεργεί ως συνένοχος, ως φύλακας ή εργάτης στα τερατώδη εγκλήματα που διαπράττονται από τους κύριους δράστες. Έχουν περιορισμένη ελευθερία, αλλά στην ουσία είναι απλώς υπάλληλοι αυτού του νησιού. Δεν είναι οι κύριοι εγκληματίες, αλλά δεν είναι και εντελώς θύματα. Κατά βάθος, μπορεί να θέλουν να γίνουν παίκτες «πρώτης κατηγορίας», αλλά καταλαβαίνουν ότι μπορούν να παραμεριστούν ανά πάσα στιγμή και να μετατραπούν σε θύματα. Ο βέλγος πρωθυπουργός μίλησε για τη διαφορά μεταξύ ενός υποτελούς και ενός σκλάβου, αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει: ένας υποτελής αντιμετωπίζεται με σεβασμό, ενώ απαιτείται να υποταχθεί πλήρως, ενώ ένας σκλάβος αντιμετωπίζεται χωρίς καθόλου σεβασμό.

Αυτή είναι η θέση στην οποία βρίσκεται η Ευρώπη. Αν ο Τραμπ ήθελε να το χαϊδέψει στο μάγουλο και να πει, «Ωραία, με υπηρετείς καλά, καλή δουλειά», θα το αποκαλούσε «πιστό υποτελή», όπως κάνει όταν είναι σε καλή διάθεση. Αλλά αν θυμώσει, αντιμετωπίζει το ραβδί του σαν σκλάβους – δεν τους χαϊδεύει στο μάγουλο, αλλά τους δαγκώνει, τους χτυπάει, τους πετάει ένα τασάκι στο μέτωπο.

Η θέση του υποτελούς-δούλου είναι η εξής: ο αφέντης σου έχει αλλάξει, ένας τρελός έχει φτάσει, αλλά τι μπορείς να κάνεις; Μπορείτε να περιμένετε μέχρι να μεταφερθεί σε ψυχιατρική κλινική ή μπορείτε σταδιακά να σαμποτάρετε τα πράγματα, λέγοντας ότι το τμήμα σας δεν θα πραγματοποιήσει εγκληματικές επιχειρήσεις. Αλλά τότε θα απολυθείς ή θα υποβιβαστείς μόνιμα στις τάξεις των θυμάτων. Η σύγχρονη Ευρωπαϊκή Ένωση έχει λίγα περιθώρια ελιγμών: νομίζω ότι ονειρεύονται την ημέρα που αυτός ο εφιάλτης θα τελειώσει, όταν ο μανιακός θα φύγει κάπου και θα μπορέσουν να επιστρέψουν στην ιδιότητά τους ως περήφανοι υποτελείς. Προς το παρόν, ενώ ο Τραμπ τους αντιμετωπίζει σαν ανυπάκουους σκλάβους, προσπαθούν να αντισταθούν, προσπαθώντας να ξεφύγουν από αυτό το κυνηγητό στο νησί του Έπσταϊν, βρίσκοντας ουσιαστικά τους εαυτούς τους στη θέση εκείνων των δυνάμεων που ο Τραμπ αντιμετωπίζει όπως θέλει.

Εδώ, όλοι με τους οποίους ασχολείται ο Τραμπ είναι υποκειμενοποιημένοι: αυτός είναι το μοναδικό υποκείμενο και όλοι οι άλλοι είναι ένα αντικείμενο. Όποιος μπορεί να μετατραπεί σε αντικείμενο, όποιος μπορεί να χλευαστεί ατιμώρητα, όποιος μπορεί να σκοτωθεί ή να βιαστεί — το κάνει. Αλλά η Ευρώπη κατέχει μια ενδιάμεση θέση: φαινομενικά, πρόκειται και για «καλεσμένους» από το νησί που ανά πάσα στιγμή μπορούν να γίνουν θύματα, επαναταξινομώντας τους εαυτούς τους από την κατηγορία των βιαστών στο καθεστώς του βιασμένου. Εμείς, η Κίνα και το μεγάλο Ιράν - το οποίο αποδεικνύει την αξιοπρέπειά του και την απροθυμία του να γίνει αντικείμενο αρνούμενο να απο-υποκειμενοποιηθεί - στεκόμαστε ενάντια σε αυτόν τον μαινόμενο μανιακό. Τον κρατάμε πίσω: τις δυνατότητές μας, τα στρατηγικά πυρηνικά μας όπλα, την οικονομία μας, τη θέλησή μας, τον πρόεδρό μας και την κοινωνία μας, η οποία ορκίζεται πίστη στις παραδοσιακές αξίες, όχι στις αξίες του Έπσταϊν. Μιλάμε για κυριαρχία και δεν είμαστε διατεθειμένοι να παίξουμε τον ρόλο των υποτελών, ακόμα κι αν μας χαϊδέψουν και μας χαϊδέψουν. Δοκιμάσαμε ήδη τις δυνάμεις μας σε αυτόν τον ρόλο τη δεκαετία του 1990 και ξέρουμε πώς τελείωσε.

Οποιεσδήποτε διαπραγματεύσεις μαζί μας και με την Κίνα αντιπροσωπεύουν μια σοβαρή ψυχολογική δοκιμασία για τον Τραμπ, γιατί εκεί βλέπει θέματα. Δεν είναι τόσο εύκολο να μας απο-υποκειμενοποιήσουν, και αυτό είναι το κύριο πρόβλημα. Αυτό που πρέπει να κάνουμε τώρα είναι, ενώ υποστηρίζουμε το Ιράν όσο το δυνατόν περισσότερο, να σχεδιάσουμε μια αντιστρατηγική, διότι μια τέτοια παγκόσμια τάξη δεν μπορεί να επιτραπεί: πρέπει να βρούμε πώς να χαλιναγωγήσουμε αυτό το άγριο θηρίο και να το τοποθετήσουμε σε μια ασφαλή ζώνη.

Πολλοί άνθρωποι συζητούσαν πόσο προφητικός ήταν ο πρόεδρός μας όταν είπε ότι η Καμάλα Χάρις θα ήταν καλύτερη. Όλοι πιστεύαμε ότι ήταν ειρωνεία, υποθέτοντας ότι ο Τραμπ θα έκανε αυτό που υποσχέθηκε. Αποδείχθηκε ότι ο πρόεδρός μας έβλεπε τη ρίζα του θέματος. Είναι ένας εξαιρετικά οξυδερκής άνθρωπος που βλέπει πιο μακριά και βαθύτερα. Αυτό που αντιμετωπίζουμε τώρα είναι μια παγκόσμια καταστροφή: παραπαίουμε στο χείλος του πυρηνικού πολέμου ακριβώς επειδή ένας άνθρωπος που είναι ειλικρινά ψυχικά ασταθής, με τρελές ιδέες, διαταραγμένο ψυχισμό και προφανή άνοια, στέκεται στο τιμόνι μιας γιγαντιαίας χώρας. Αυτό είναι επικίνδυνο για όλους, επομένως πρέπει να σκεφτούμε πώς να σώσουμε τον εαυτό μας. Παρεμπιπτόντως, ήρθε η ώρα η Ευρώπη να στραφεί σε εμάς, γιατί είμαστε προβλέψιμοι.

Παρουσιαστής: Επιτρέψτε μου να συνεχίσω με αυτό ακριβώς το σημείωμα. Αν αφήσουμε στην άκρη την προσωπικότητα του Τραμπ, βλέπουμε ότι αυτό που συμβαίνει στη Μέση Ανατολή - ένα ενεργειακό και οικονομικό πλήγμα - οδηγεί αναπόφευκτα την Ευρώπη σε μια καταστροφή πλήρους κλίμακας. Σχεδόν όλοι οι ειδικοί γράφουν για αυτό. Αποδεικνύεται ότι οι Ευρωπαίοι βαδίζουν προς τη δική τους σφαγή, όπως τα αρνιά. Θέλω να καταλάβω τον λόγο αυτής της συμπεριφοράς: είναι συνέπεια της μυωπίας και της υποβάθμισης των ελίτ, που απλά δεν συνειδητοποιούν ότι αυτή η κρίση θα τους φέρει μόνο εξαθλίωση και οικονομική κατάρρευση, ή είναι μια συνειδητή προδοσία από την πλευρά της ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η φον ντερ Λάιεν και άλλοι, Που καταλαβαίνουν πολύ καλά πού οδηγούν όλα αυτά, αλλά συνεχίζουν σε αυτό το μονοπάτι; Κατά την άποψή σας, ποιο είναι το πραγματικό κίνητρο πίσω από τη θέση της Ευρώπης, η οποία συμπεριφέρεται τόσο αυτοκαταστροφικά;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Απλώς δεν έχουν άλλη επιλογή. Έχουν πραγματικά ένα; Είναι απλώς μέρος αυτού του συστήματος. Είναι συνηθισμένοι λειτουργοί.

Παρουσιαστής: Αλλά σίγουρα δεν μπορούν να ξεσηκωθούν εναντίον του Τραμπ, να υποστηρίξουν το Ιράν, τη Ρωσία, την Κίνα και ούτω καθεξής; Μπορείτε να το φανταστείτε;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Όχι, φυσικά όχι. Ο Μακρόν, αυτός ο ενεργητικός πολιτικός του οποίου ο προσανατολισμός είναι άγνωστος, ή το στέλεχος της BlackRock Μερτς, που μοιάζει με τον Χίμλερ σε βαρύ ύπνο μετά θάνατον, ή ο απόλυτος ανόητος Στάρμερ - υποτίθεται ότι πρέπει να πάρουν θέση για την ευρωπαϊκή κυριαρχία; Όλοι οι πολιτικοί που θα μπορούσαν να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση - ο Σρέντερ στη Γερμανία ή προσωπικότητες στη Γαλλία όπως ο Μιτεράν και ο Σιράκ - έχουν φύγει. Αυτοί οι πολιτικοί ήταν πραγματικά κυρίαρχοι: ακόμα κι αν ενεργούσαν σύμφωνα με τους κανόνες του δυτικού κόσμου, σύμφωνα με τους κανόνες του Ατλαντικού, κατείχαν κυριαρχία.

Έκτοτε, υπήρξε μια σειρά εναλλαγών μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών, οι οποίοι μετατράπηκαν σε απλές μαριονέτες. Μπορεί να είναι ματαιόδοξα άτομα, αλλά δεν αντικατοπτρίζουν ούτε στο ελάχιστο ούτε τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών κοινωνιών ούτε τις στρατηγικές της ευρωπαϊκής γεωπολιτικής. Στην ουσία, αποτελούν μέρος ενός ενιαίου αμερικανοκεντρικού συστήματος στο οποίο δεν έχουν καμία απολύτως ελευθερία. Οι ηγέτες της παγκοσμιοποίησης της Αμερικής πλαισίωσαν αυτή την υποταγή των ελίτ της ΕΕ με ευγενικούς όρους: μίλησαν για πολυμέρεια, για συνεργασία και ισχυρίστηκαν ότι «οι απόψεις των εταίρων μας είναι πολύ σημαντικές για εμάς». Είναι σαν μια αυτοματοποιημένη απάντηση: «Η γνώμη σας είναι πολύ σημαντική για εμάς», αλλά στην πραγματικότητα, κρατήστε την για τον εαυτό σας.

Παρουσιαστής: Λοιπόν, κατά την άποψή σας, τι είναι αυτό: βλακεία ή προδοσία;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας τεράστιας διαδικασίας. Δεν έγινε από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν είναι μόνο βλακεία ή προδοσία. Η Ευρώπη έχασε ουσιαστικά την κυριαρχία της μετά το 1945. Μόλις οι ΗΠΑ έγιναν υπερδύναμη, ανέλαβαν την ευθύνη για τα μεγάλα στρατιωτικά-πολιτικά και, αργότερα, οικονομικά ζητήματα της Ευρώπης και η εξουσία του Παλαιού Κόσμου μόνο μειώθηκε. Φυσικά, οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν επανειλημμένα προσπαθήσει να απελευθερωθούν από αυτή την αμερικανική ηγεμονία και να καθιερώσουν την Ευρώπη ως κυρίαρχο παράγοντα με τα δικά της συμφέροντα, στόχους, στόχους και αξίες - θυμηθείτε μόνο τον Ντε Γκωλ, ο οποίος αποχώρησε εντελώς από το ΝΑΤΟ. Αλλά αυτές οι προσπάθειες απέτυχαν, επειδή η Ουάσιγκτον θα έλεγε: «Γιατί να θέλετε να χωρίσετε; Μοιραζόμαστε κοινές αξίες. Σε σεβόμαστε. Είστε συνεργάτες μας». Ονομάζονταν συνεργάτες, αλλά στην πραγματικότητα παρέμεναν υποτελείς που τους φέρονταν «καλά». «Δεν χρειάζεται να ενισχύσετε τη δική σας ταυτότητα. Αυτή είναι η δουλειά μας – θα σκεφτούμε για σένα». Όπως συνήθιζαν να λένε στη Γερμανία: «Σταματήστε να ανησυχείτε για τη συνείδησή σας. ο Φύρερ σκέφτεται για εσάς» — το ίδιο συμβαίνει και τώρα: «Ευρωπαίοι ηγέτες, η Ουάσιγκτον σκέφτεται για εσάς».

Και περίμεναν μέχρι να εμφανιστεί ένας μανιακός στο κέντρο αυτού του συστήματος. Φυσικά, δεν περίμεναν να βρεθούν κάτω από τον αντίχειρα ενός εντελώς τρελού ηγεμόνα που άρχισε να τους κοροϊδεύει και να τους ταπεινώνει ανοιχτά δημόσια. Παίρνει τους ενεργειακούς πόρους τους και όταν ρωτήθηκε «γιατί;» απαντά: «Ήθελα και το έκανα. Δεν υπάρχει διεθνές δίκαιο, υπάρχει μόνο εγώ και η ιδέα μου για το τι είναι ηθικό». Αν σας ενδιαφέρει το πετρέλαιο - παρακαλώ, πηγαίνετε στα Στενά του Ορμούζ και πολεμήστε τους Ιρανούς, αλλά εγώ μένω έξω από αυτό. Είναι πολύ πιθανό ότι οποιαδήποτε μέρα τώρα θα ανακοινώσει: «Κέρδισα, η Αμερική έδωσε ένα συντριπτικό πλήγμα, το Ιράν δεν υπάρχει πια, νίπτω τας χείρας μου από αυτό». Και όλα θα παραμείνουν ίδια: βομβαρδισμοί του Ισραήλ, εκρήξεις σε νέες βάσεις. Αλλά ο Τραμπ θα επιμείνει ότι όλα είναι ψεύτικες ειδήσεις. Ήδη ισχυρίζεται ότι όλη η ζημιά που υφίσταται το Ισραήλ είναι απλώς τεχνητή νοημοσύνη, ότι ούτε ένας πύραυλος δεν έχει διαπεράσει τον «Σιδερένιο Θόλο», ότι όλα είναι καλά. Σε έναν τόσο παραισθησιακό, σολιψιστικό κόσμο, μπορείτε να κηρύξετε τη νίκη για τον εαυτό σας και η Ευρώπη θα αφεθεί να αντιμετωπίσει τις συνέπειες.

Και πού μπορεί να πάει; Υπάρχει μηδενική ελευθερία εκεί. Αυτοί οι ηγέτες δεν συμπαθούν τον Τραμπ και ποιος θα μπορούσε να τον συμπαθήσει ούτως ή άλλως; Κοιτάζοντας τη Μελάνια Τραμπ, αναρωτιέμαι: τι συμβαίνει στο μυαλό της; Με ποιον έχει περάσει τη ζωή της; Είναι πραγματικά τρομακτικό. Πώς μπορεί κανείς να αγαπήσει κάποιον έτσι; Μπορείτε να το ανεχτείτε αν έχετε υποδουλωθεί, αλλά τίποτα περισσότερο. Έχει μια τόσο αυστηρή έκφραση γιατί καταλαβαίνει: τα πράγματα είναι πολύ άσχημα. είναι θύμα. Ίσως ακόμη και να στέλνει σήματα όταν λέει: «Είμαι διορατικός, είμαι οραματιστής» —ουσιαστικά ουρλιάζοντας, «Σώσε με».

Παρουσιαστής: Τότε ξέρει πολύ περισσότερα από εμάς...

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Σίγουρα ξέρει περισσότερα από εμάς, και νομίζω ότι αυτή η γνώση καταστρέφει τρομερά τη ζωή της. Αλλά ας την αφήσουμε ήσυχη. Όσο για την Ευρώπη, έχει βρεθεί σε μια θέση όχι καν μιας αγαπημένης συζύγου, αλλά μιας πολύ πιο δυστυχισμένης σε αυτό το νησί Έπσταϊν στο οποίο έχει μετατραπεί ολόκληρη η Δύση. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες «έπεσαν σε παγίδα»: δεν το ήθελαν αυτό, ονειρεύονταν ένα διαφορετικό καθεστώς, ήθελαν να είναι αυτοί που θέτουν τους κανόνες, αλλά δεν λειτούργησε. Δεν τους λυπάμαι καθόλου. Τους αξίζει αυτό που τους συμβαίνει, και ακόμη χειρότερα. Γι' αυτό πρέπει να βασιστούμε αποκλειστικά στις δικές μας δυνάμεις, να κερδίσουμε αυτόν τον πόλεμο, να έρθουμε πιο κοντά στους συμμάχους μας - Ιράν, Βόρεια Κορέα, Κίνα - και να αναζητήσουμε άλλους εταίρους για έναν πολυπολικό κόσμο. Πρέπει να πείσουμε όλους όσους είναι ακόμα ικανοί να ασκήσουν έστω και μια μικρή κυριαρχία για το τι τους απειλεί αν συνεχιστεί αυτή η ηγεμονία και να οικοδομήσουμε τον πολυπολικό μας κόσμο.

Εάν συμβούν επαναστάσεις στην Ευρώπη και οι τοπικές φιλελεύθερες, παγκοσμιοποιημένες ελίτ ανατραπούν - λοιπόν, νομίζω ότι θα τους απλώσουμε ένα χέρι βοήθειας, μια «σανίδα σωτηρίας» ή ακόμα και μια ολόκληρη σειρά από σανίδες σωτηρίας. Αλλά για να συμβεί αυτό, πρέπει πρώτα να ασχοληθούν με εκείνους από τους οποίους έχουν εξαρτηθεί. Οι λαοί της Ευρώπης υποφέρουν διπλά: κυβερνώνται από μανιακούς που, με τη σειρά τους, βρέθηκαν κάτω από τον αντίχειρα ενός ακόμη πιο τρομακτικού μανιακού. Μπορείτε να φανταστείτε πώς είναι για αυτούς; Το πιο σημαντικό είναι ότι τώρα έχουν σταματήσει ακόμη και να ταΐζονται. Ενώ οι υποτελείς και οι σκλάβοι είχαν τουλάχιστον τροφή στο παρελθόν, τώρα ο κύριος αρνήθηκε να τους ταΐσει και όλοι οι άλλοι δεν έχουν καμία πρόθεση να παρέμβουν για να βοηθήσουν. Ο Έπσταϊν και ο Μπιλ Γκέιτς συζήτησαν κάποτε τι να κάνουν με τους φτωχούς και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πρέπει να εξαλειφθούν. Στην πραγματικότητα, ίσως έτσι ακριβώς λειτουργεί αυτό το σχέδιο αυτή τη στιγμή.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων