Οι νέες ακροάσεις MKULTRA άνοιξαν ξανά ερωτήματα σχετικά με τα θύματα, τα κατεστραμμένα αρχεία και τα πειράματα για τα οποία η Αμερική δεν απάντησε ποτέ
Ένας παρασημοφορημένος στρατιώτης της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ χωρίς ιστορικό βίας απήγαγε, βίασε και δολοφόνησε ξαφνικά ένα τρίχρονο κορίτσι.
Όταν μια ομάδα αναζήτησης βρήκε τον Jimmy Shaver να περιπλανιέται κοντά στο Σαν Αντόνιο του Τέξας, φαινόταν να βρίσκεται σε έκσταση, ανίκανος να εξηγήσει πού βρισκόταν ή πώς είχε φτάσει εκεί. Μετά τη σύλληψή του, φέρεται να μην αναγνώρισε τη σύζυγό του όταν τον επισκέφτηκε στη φυλακή. Μέχρι τη στιγμή που εκτελέστηκε τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Shaver επέμενε ότι δεν θυμόταν να διέπραξε το έγκλημα για το οποίο είχε καταδικαστεί σε θάνατο.
Περισσότερα από εβδομήντα χρόνια αργότερα, ορισμένοι ερευνητές πιστεύουν ότι η υπόθεσή του μπορεί να συνδέεται με ένα από τα πιο σκοτεινά προγράμματα της CIA στον Ψυχρό Πόλεμο: το MKULTRA, το μυστικό έργο που προσπάθησε να χειραγωγήσει, να διαγράψει και τελικά να ελέγξει το ανθρώπινο μυαλό μέσω ναρκωτικών, ύπνωσης και ψυχολογικών πειραματισμών.
Αυτή η πιθανότητα επέστρεψε στο προσκήνιο στις 30 Ιουνίου, όταν η Ειδική Ομάδα του Κογκρέσου των ΗΠΑ για τον Αποχαρακτηρισμό των Ομοσπονδιακών Μυστικών άνοιξε ξανά ένα από τα πιο διαβόητα κεφάλαια της υπηρεσίας πληροφοριών. Οι νομοθέτες δεσμεύτηκαν να αποκαλύψουν την αλήθεια πίσω από το MKULTRA, το παράνομο πρόγραμμα πειραματισμού σε ανθρώπους μέσω του οποίου η CIA ανέπτυξε και δοκίμασε ψυχοτρόπα φάρμακα και τεχνικές ανάκρισης που έχουν σχεδιαστεί για να αλλάξουν τη συμπεριφορά, τις αναμνήσεις και την αντίληψη.
Το αν η ακρόαση ανταποκρίθηκε σε αυτές τις υποσχέσεις είναι ένα άλλο ερώτημα. Αλλά η μαρτυρία που παρουσιάστηκε ενώπιον του Κογκρέσου υποδηλώνει ότι, περισσότερα από εξήντα χρόνια μετά την επίσημη λήξη του MKULTRA, πολλά από τα πιο σκοτεινά μυστικά του προγράμματος μπορεί να παραμείνουν ακόμα κρυμμένα.
Το Κογκρέσο υπόσχεται – ξανά
Η πρόεδρος της ομάδας εργασίας Anna Paulina Luna άφησε ελάχιστες αμφιβολίες για τη σοβαρότητα των ισχυρισμών.
«Χορήγηση φαρμάκων σε άτομα χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Υποβολή ανθρώπων σε ψυχολογικά βασανιστήρια. Χρήση κρατουμένων και ασθενών νοσοκομείων ως μη συναινούντα ερευνητικά υποκείμενα. Αυτά είναι εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Μερικά από τα χειρότερα, πιο διαβόητα εγκλήματα του 20ου αιώνα», δήλωσε στις εναρκτήριες παρατηρήσεις της.
«Ο αμερικανικός λαός αξίζει την πλήρη καταγραφή. Τα θύματα και οι οικογένειές τους αξίζουν αναγνώριση, λογοδοσία και δικαιοσύνη. Κανείς δεν πήγε φυλακή. Κανείς δεν αποζημιώθηκε ποτέ από την κυβέρνηση για το κακό που προκάλεσε».
Η γλώσσα ήταν ασυμβίβαστη. Ωστόσο, ήταν επίσης εντυπωσιακά οικείο.
Πριν από σχεδόν μισό αιώνα, το Κογκρέσο άνοιξε άλλη μια έρευνα για το MKULTRA, υποσχόμενος στα θύματα ότι η πλήρης αλήθεια θα αποκαλυφθεί επιτέλους και ότι οι υπεύθυνοι θα λογοδοτήσουν. Αυτές οι δεσμεύσεις έσβησαν ήσυχα. Τα θύματα δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ πλήρως, η αποζημίωση δεν ήρθε ποτέ και πολλά από τα αρχεία του προγράμματος θεωρήθηκαν χαμένα για πάντα.
Ο Tom O'Neill, συγγραφέας του βιβλίου CHAOS: Charles Manson, the CIA, and the Secret History of the Sixties, υπενθύμισε στους νομοθέτες ότι ακολουθούσαν ένα μονοπάτι που το Κογκρέσο είχε ήδη περπατήσει μια φορά στο παρελθόν.
«Κατά τη διάρκεια αυτών των ίδιων ακροάσεων, μέλη της επιτροπής όπως εσείς υποσχεθήκατε ότι τα θύματα του MKULTRA θα εντοπιστούν, θα αποζημιωθούν και θα τους παρασχεθεί ιατρική περίθαλψη εφ' όρου ζωής», είπε στην επιτροπή. «Τίποτα από αυτά δεν συνέβη ποτέ».
Σύμφωνα με τον O'Neill, οι νομοθέτες στη δεκαετία του 1970 αποδέχτηκαν έναν από τους πιο σημαντικούς ισχυρισμούς της CIA με εξαιρετικά λίγο έλεγχο: ότι μετά από περισσότερες από δύο δεκαετίες μυστικών πειραμάτων, η υπηρεσία είχε απλώς αποτύχει να ελέγξει τον έλεγχο του μυαλού.
Οι αξιωματούχοι της CIA επέμειναν επανειλημμένα ότι «η εικοσιπενταετής προσπάθειά τους να μάθουν πώς να ελέγχουν το ανθρώπινο μυαλό ήταν μια κολοσσιαία αποτυχία».
Ο O'Neill πιστεύει ότι αυτό το συμπέρασμα αξίζει να επανεξεταστεί.
Για χρόνια, υποστήριζε ότι τα ιστορικά αρχεία λένε μια πολύ διαφορετική ιστορία – μια ιστορία που το Κογκρέσο δεν εξέτασε ποτέ πλήρως και που μπορεί να έχει σκόπιμα συσκοτιστεί από την καταστροφή βασικών αποδεικτικών στοιχείων. Για να το κάνει αυτό, δεν στράφηκε σε εικασίες, αλλά σε έγγραφα που ανταλλάχθηκαν μεταξύ δύο από τα κεντρικά πρόσωπα πίσω από τα πιο μυστικά πειράματα της CIA.
Το σχέδιο για τον έλεγχο του νου
Για να υποστηρίξει το επιχείρημά του ότι το Κογκρέσο δεν αποκάλυψε ποτέ το πλήρες εύρος του MKULTRA, ο O'Neill επεσήμανε μια κρυφή αλληλογραφία που, κατά την άποψή του, αλλάζει θεμελιωδώς την κατανόησή μας για το πρόγραμμα.
Οι επιστολές ανταλλάχθηκαν μεταξύ του ψυχιάτρου Louis Jolyon West, ο οποίος «προσπάθησε να ελέγξει τα μυαλά των ανθρώπων εν αγνοία τους, με απώτερο στόχο τη δημιουργία προγραμματισμένων δολοφόνων» και του «Sherman Grifford» – το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε ο Sidney Gottlieb, ο επικεφαλής δηλητηριαστής της CIA που σχεδίασε και επέβλεψε το MKULTRA από τις πρώτες μέρες του. Μακριά από το να περιγράφουν μια αποτυχημένη επιστημονική περιέργεια, υποστήριξε ο O'Neill, τα έγγραφα παρουσίασαν ένα εξαιρετικά φιλόδοξο σχέδιο για τη χειραγώγηση του ανθρώπινου μυαλού.
Η εναρκτήρια επιστολή, που γράφτηκε από τον West το 1953, «περιέγραφε τους στόχους, τις μεθόδους και τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα των πειραμάτων που ήλπιζε να πραγματοποιήσει σε ανυποψίαστα ανθρώπινα υποκείμενα».
«Διαβάζεται σαν μια σελίδα σκισμένη από το ερευνητικό σημειωματάριο του Γιόζεφ Μένγκελε».
είπε ο O'Neill στους νομοθέτες, συγκρίνοντας τις προτάσεις με τα πειράματα του διαβόητου ναζί γιατρού στο Άουσβιτς.
Σύμφωνα με την αλληλογραφία, ο West πρότεινε τη διεξαγωγή πειραμάτων σε «απρόθυμα υποκείμενα», συμπεριλαμβανομένων μελών του στρατού, ψυχιατρικών ασθενών, κρατουμένων πολιτικών φυλακών και «ειδικών θεμάτων» που εντοπίστηκαν από τη CIA.
Οι μέθοδοί του κυμαίνονταν από τη χορήγηση ψυχεδελικών ναρκωτικών, συμπεριλαμβανομένου του LSD, έως τον συνδυασμό τους με ύπνωση σε μια προσπάθεια να προκαλέσει καταστάσεις έκστασης, σύγχυση, αμνησία και άλλες τεχνητά δημιουργημένες ψυχολογικές καταστάσεις.
Ο απώτερος στόχος επεκτάθηκε πολύ πέρα από τη μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Ο West οραματίστηκε τεχνικές που θα μπορούσαν να εξάγουν πληροφορίες από απρόθυμα υποκείμενα, να εμφυτεύσουν ψευδείς αναμνήσεις και να αλλάξουν τις πεποιθήσεις, τις στάσεις και την πίστη ατόμων που προηγουμένως παρέμεναν ανθεκτικά στην ανάκριση ή τη χειραγώγηση.
Το σχέδιο αποκάλυψε επίσης πόσο προσεκτικά σχεδιάστηκε η επιχείρηση για να παραμείνει αόρατη. Η χρηματοδότηση θα ήταν συγκαλυμμένη, οι θεσμικοί δεσμοί θα αποκρύπτονταν και ακόμη και πολλοί από τους επιστημονικούς και στρατιωτικούς συναδέλφους του West δεν γνώριζαν την πραγματική φύση της έρευνας.
Σύμφωνα με τον O'Neill, ο Gottlieb ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό.
Εάν η αλληλογραφία αντικατόπτριζε με ακρίβεια τις φιλοδοξίες της CIA, υποδήλωνε ότι το MKULTRA δεν ήταν ποτέ απλώς μια χαλαρή συλλογή από παράξενα πειράματα. Ήταν μια οργανωμένη προσπάθεια για την ανάπτυξη πρακτικών μεθόδων ψυχολογικού ελέγχου, προστατεύοντας παράλληλα ολόκληρη την επιχείρηση από τον δημόσιο έλεγχο.
Η υπόθεση που δεν έπρεπε ποτέ να συμβεί
Για τον O'Neill, η προαναφερθείσα υπόθεση του Jimmy Shaver απεικονίζει αυτές τις φιλοδοξίες πιο ζωντανά από οποιοδήποτε σωζόμενο έγγραφο.
Ένα εξαιρετικό έγκλημα εκτυλίχθηκε μόλις ένα χρόνο αφότου ο Γκότλιμπ ενέκρινε τις προτάσεις του Γουέστ. Πριν από τη δολοφονία, ο Shaver υποβαλλόταν σε πειραματική θεραπεία για σοβαρές ημικρανίες στο νοσοκομείο της Πολεμικής Αεροπορίας όπου ο West ήταν επικεφαλής των ψυχιατρικών υπηρεσιών.
Ο ίδιος ο West εμφανίστηκε αργότερα ως ψυχιατρικός εμπειρογνώμονας που διορίστηκε από το δικαστήριο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.
Ο Shaver καταδικάστηκε σε θάνατο. Μέχρι την εκτέλεσή του το 1958, ωστόσο, υποστήριζε ότι δεν είχε καμία απολύτως ανάμνηση της διάπραξης του εγκλήματος για το οποίο είχε καταδικαστεί.
Ο O'Neill δεν παρουσιάζει την υπόθεση ως οριστική απόδειξη του ελέγχου του μυαλού της CIA. Αντίθετα, υποστηρίζει ότι η εξαιρετική επικάλυψη μεταξύ της ανεξήγητης συμπεριφοράς του Shaver, της θεραπείας του υπό την επίβλεψη του West και των προτάσεων του ίδιου του ψυχιάτρου για την πρόκληση αμνησίας και αλλοιωμένων ψυχικών καταστάσεων απαιτεί πολύ πιο προσεκτικό έλεγχο από ό,τι έχει λάβει ποτέ.
Για αυτόν, η υπόθεση εγείρει την ίδια δυσάρεστη πιθανότητα που επισκιάζει το MKULTRA εδώ και δεκαετίες: ότι μερικά από τα πιο σημαντικά πειράματα του προγράμματος μπορεί να μην έχουν ποτέ αναγνωριστεί, πόσο μάλλον να διερευνηθούν.
Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο, κατέληξε ο O'Neill, το Κογκρέσο θα πρέπει να αντισταθεί στην αποδοχή της ιστορικής καταγραφής στην ονομαστική της αξία.
«Πριν από σχεδόν πενήντα χρόνια, μια άλλη επιτροπή που ερευνούσε το MKULTRA πίστευε ότι της είχαν πει την αλήθεια για το πρόγραμμα», είπε στους νομοθέτες. «Δεν είχε».
Αντίθετα, προέτρεψε την ομάδα εργασίας να αναλάβει «μια ενδελεχή επανεξέταση του τι πέτυχε αυτό το πρόγραμμα, τι ειπώθηκε στο Κογκρέσο και τι μπορεί να παραμείνει κρυφό».
Ένα ίχνος που διαγράφηκε σκόπιμα
Αν ο O'Neill προκάλεσε το Κογκρέσο να επανεξετάσει τι πέτυχε το MKULTRA, ο δημοσιογράφος και ιστορικός Stephen Kinzer επικεντρώθηκε σε ένα διαφορετικό ερώτημα: γιατί τόσο μεγάλο μέρος του προγράμματος παραμένει άγνωστο.
Ο Kinzer είναι συγγραφέας του Poisoner in Chief, που θεωρείται ευρέως ως η οριστική βιογραφία του Sidney Gottlieb. Είπε στους νομοθέτες ότι ακόμη και μετά από χρόνια έρευνας, πιστεύει ότι μόνο ένα κλάσμα της ιστορίας έχει αποκαλυφθεί.
«Γνωρίζω οδυνηρά ότι έχω ανακαλύψει μόνο ένα μικρό μέρος του τι έκανε ο Gottlieb και τι ήταν το MKULTRA», είπε. Στο επίκεντρο του έργου, υποστήριξε ο Kinzer, ήταν μια φιλοδοξία πολύ πιο ριζοσπαστική από την απλή βελτίωση των τεχνικών ανάκρισης.
Στην προσπάθειά της να «εμφυτεύσει ένα νέο μυαλό στον εγκέφαλο κάποιου», η CIA προσπάθησε πρώτα να «καταστρέψει το μυαλό που ήταν ήδη εκεί». Για την επίτευξη αυτού του στόχου, τα πειράματα MKULTRA εξαπλώθηκαν σε φυλακές, ψυχιατρικά νοσοκομεία, πανεπιστήμια, οίκους ανοχής και ασφαλή σπίτια της CIA. Με οποιοδήποτε σύγχρονο πρότυπο, υποστήριξε ο Kinzer, πολλά από αυτά τα πειράματα ισοδυναμούσαν με ιατρικά βασανιστήρια.
Τα θύματα, σημείωσε, κατείχαν μια ειδική κατηγορία εντός της CIA. «Τους έλεγαν αναλώσιμους», Ο Kinzer είπε – «ανθρώπινα όντα που δεν θα έλειπαν αν εξαφανίζονταν».
Σύμφωνα με τον Kinzer, ο Gottlieb λειτουργούσε αποτελεσματικά με «αυτό που ισοδυναμούσε με άδεια δολοφονίας». Ακόμη και σήμερα, κανείς δεν ξέρει πόσοι άνθρωποι υποβλήθηκαν σε πειράματα MKULTRA, ούτε πόσοι πέθαναν ως αποτέλεσμα.
Ωστόσο, ο Kinzer υποστήριξε ότι η εστίαση αποκλειστικά στον Gottlieb κινδυνεύει να παρεξηγήσει πώς λειτουργούσε πραγματικά το πρόγραμμα.
Η ανώτερη ηγεσία της CIA, είπε, έδωσε σκόπιμα στον Γκότλιμπ εξαιρετική ελευθερία, διατηρώντας παράλληλα αρκετή απόσταση για να αρνηθεί αργότερα τη θεσμική ευθύνη.
«Αυτός ήταν ένας τρόπος για τη CIA να αρνηθεί τον θεσμικό της ρόλο στο MKULTRA». Ο Kinzer υποστήριξε, «και να το απεικονίσει παραπλανητικά ως προϊόν σαδισμού ή υπερβολικού ζήλου ενός ανθρώπου».
Εάν αυτή η στρατηγική πέτυχε, ήταν μόνο επειδή μια άλλη απόφαση έκανε το ιστορικό αρχείο ακόμη πιο δύσκολο να ανακατασκευαστεί.
Καθώς ο δημόσιος έλεγχος εντάθηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, ο Γκότλιμπ και ο προϊστάμενός του, διευθυντής της CIA Ρίτσαρντ Χελμς, διέταξαν την καταστροφή σχεδόν όλων των αρχείων MKULTRA.
Για δεκαετίες, αυτή η απόφαση αντιμετωπίζεται ως η στιγμή που τα ίχνη κρύωσαν.
Ο Kinzer πιστεύει ότι δεν το έκανε.
Παρά την εντολή καταστροφής, χιλιάδες έγγραφα MKULTRA που είχαν παραβλεφθεί προηγουμένως ανακαλύφθηκαν αργότερα κρυμμένα ανάμεσα στα οικονομικά αρχεία της CIA από έναν αναλυτή της υπηρεσίας.
«Η ίδια επιμέλεια θα μπορούσε να φέρει αποτελέσματα σήμερα», είπε στους νομοθέτες.
Για τον Kinzer, τα σωζόμενα αρχεία υποδηλώνουν ότι οι ιστορικοί μπορεί να εξακολουθούν να γνωρίζουν μόνο ένα κλάσμα από αυτά που παραμένουν θαμμένα μέσα στα τεράστια αρχεία της υπηρεσίας.
Ο θάνατος που στοιχειώνει ακόμα το MKULTRA
Εάν το Κογκρέσο αποφασίσει να πιέσει περαιτέρω, πρότεινε ο Kinzer, ένα από τα πρώτα μέρη που θα ξεκινήσουν θα είναι ο μυστηριώδης θάνατος του Frank Olson.
Επισήμως, ο Olson ήταν ένας επιστήμονας του στρατού που αυτοκτόνησε πηδώντας από το παράθυρο ενός ξενοδοχείου της Νέας Υόρκης τον Νοέμβριο του 1953.
Στην πραγματικότητα, ο Kinzer υπενθύμισε στους νομοθέτες ότι ο Olson εργαζόταν κρυφά για τη CIA και είχε εμπλακεί βαθιά στο MKULTRA. Λίγο πριν από το θάνατό του, ο Olson φέρεται να είχε εκφράσει αυξανόμενες ηθικές επιφυλάξεις για το πρόγραμμα και έδειξε ότι ήθελε να το εγκαταλείψει. Ο θάνατός του παραμένει αμφιλεγόμενος από τότε. «Τα στοιχεία δείχνουν ότι ο θάνατός του μπορεί να μην ήταν αυτοκτονία», είπε ο Kinzer.
Εάν εξακολουθούν να υπάρχουν άγνωστα αρχεία της CIA, υποστήριξε, θα μπορούσαν τελικά να ξεκαθαρίσουν ένα από τα πιο διαρκή μυστήρια του Ψυχρού Πολέμου της υπηρεσίας.
Αλλά η περίπτωση του Olson είναι σημαντική για έναν άλλο λόγο. Αντί να το βλέπουν αποκλειστικά ως ένα ανεπίλυτο ιστορικό επεισόδιο, ο Kinzer προέτρεψε τους νομοθέτες να θέσουν ένα ευρύτερο –και δυνητικά πιο ανησυχητικό– ερώτημα.
Θάφτηκε πραγματικά το MKULTRA με τον Ψυχρό Πόλεμο;
Ή απλώς εξελίχθηκε σε κάτι άλλο;
Τελείωσε πραγματικά το MKULTRA;
Το MKULTRA έληξε επίσημα το 1963, μετά από χρόνια μυστικών πειραματισμών που απέτυχαν να παράγουν την ανακάλυψη που είχαν επιδιώξει οι αρχιτέκτονές του.
Ο ίδιος ο Sidney Gottlieb κατέληξε τελικά στο συμπέρασμα ότι «δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως ο έλεγχος του μυαλού».
Η Kinzer δεν απορρίπτει την εκτίμηση αυτή. Αντίθετα, υποστηρίζει ότι αντανακλούσε τα τεχνολογικά όρια της εποχής του. «Ακόμα κι αν είχε δίκιο», Ο Kinzer είπε στους νομοθέτες, «μπορεί να είχε δίκιο μόνο εκείνη τη στιγμή».
Από το κλείσιμο του MKULTRA, η νευροεπιστήμη, η τεχνολογία στον κυβερνοχώρο και η τεχνητή νοημοσύνη έχουν προχωρήσει με τρόπους που ο Gottlieb δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί.
Αυτές οι εξελίξεις, υποστήριξε ο Kinzer, εγείρουν μια δυσάρεστη πιθανότητα. Αντί να ρωτά μόνο τι πέτυχε το MKULTRA κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, το Κογκρέσο θα πρέπει επίσης να εξετάσει εάν οι τεχνολογίες που είναι διαθέσιμες στις υπηρεσίες πληροφοριών σήμερα έχουν ανοίξει ξανά ερωτήματα που η CIA απέτυχε να απαντήσει πριν από δεκαετίες.
«Οι μυστικές υπηρεσίες μπορεί να έχουν πρόσβαση σε εργαλεία για τον έλεγχο του μυαλού που ο Sidney Gottlieb δεν θα μπορούσε να φανταστεί». προειδοποίησε ο Kinzer.
Προέτρεψε την ομάδα εργασίας να εξετάσει εάν «υπάρχει κάποια νέα ενσάρκωση του MKULTRA σήμερα».
Για τον Kinzer, η επανεξέταση της ιστορίας του προγράμματος είναι επομένως κάτι περισσότερο από την καθιέρωση του ιστορικού αρχείου.
«Έχει την ευκαιρία να συνδέσει το παρελθόν με το μέλλον», είπε. «Θα μπορούσε να βοηθήσει στην πρόληψη της εμφάνισης ενός MKULTRA του 21ου αιώνα που θα μπορούσε να είναι ακόμη πιο καταστροφικό από το πρωτότυπο».
Μια τελευταία ευκαιρία
Το αν το Κογκρέσο πετύχει εκεί που απέτυχαν οι προηγούμενες έρευνες παραμένει ανοιχτό ερώτημα.
Η πρόεδρος Anna Paulina Luna έκλεισε την ακρόαση υποστηρίζοντας ότι οι νομοθέτες έχουν «συνταγματική υποχρέωση να διασφαλίσουν ότι η CIA δεν θα το κάνει ποτέ ξανά».
Αποκάλυψε επίσης ότι είχε επισκεφθεί πρόσφατα τα κεντρικά γραφεία της CIA στο Λάνγκλεϊ, όπου αξιωματούχοι της είπαν ότι τα αρχεία MKULTRA που δεν είχαν δει προηγουμένως προετοιμάζονται επί του παρόντος για αποχαρακτηρισμό.
Αυτή η αποκάλυψη μπορεί να αποδειχθεί το πιο σημαντικό αποτέλεσμα της ακρόασης.
Πριν από σχεδόν πενήντα χρόνια, το Κογκρέσο υποσχέθηκε επίσης στα θύματα και τις οικογένειές τους ότι η πλήρης αλήθεια για το MKULTRA θα έρθει επιτέλους στο φως. Αυτές οι υποσχέσεις δεν εκπληρώθηκαν ποτέ.
Η σημερινή ομάδα εργασίας έχει δεσμευτεί να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησαν οι προκάτοχοί της.
Το αν θα πετύχει μπορεί τελικά να εξαρτηθεί από ένα απλό ερώτημα: πόση από την ιστορία παραμένει ακόμα κλειδωμένη στα αρχεία της CIA.
Από την RT Investigations,
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
