Συνεργασία Rocka × Russ Chamberlin
Όταν ο Ισαάκ Νεύτων πέθανε το 1727, οι εκτελεστές του βρήκαν κάτι ανησυχητικό στα χαρτιά του.
Ο άνθρωπος που φημίζεται ως ο αρχιτέκτονας της σύγχρονης φυσικής, ο ανακάλυψε τη βαρύτητα, ο εφευρέτης του λογισμού, ο πατέρας της οπτικής, είχε γράψει περισσότερα λόγια για την αλχημεία παρά για όλο το επιστημονικό του έργο μαζί. Πάνω από ένα εκατομμύριο λέξεις. Τετράδια γεμάτα με κωδικοποιημένα σύμβολα, αναφορές στη Σμαραγδένια Πινακίδα του Ερμή Τρισμέγιστου, πειράματα που αναζητούν τη Φιλοσοφική Λίθο.
Οι εφημερίδες καταπνίγηκαν αθόρυβα. Για δύο αιώνες, η αλχημική εμμονή του Νεύτωνα αντιμετωπιζόταν ως μια ενοχλητική παρέκκλιση. Το μυστικό χόμπι του μεγάλου λογικού μυαλού. Καλύτερα να ξεχαστεί.
Όταν τα χειρόγραφα εμφανίστηκαν τελικά σε δημοπρασία του Sotheby's το 1936, ο οικονομολόγος John Maynard Keynes αγόρασε μια μεγάλη συλλογή. Αφού τα μελέτησε, εξέδωσε μια ετυμηγορία που εξακολουθεί να αναστατώνει το σύγχρονο μυαλό:
«Ο Νεύτωνας δεν ήταν ο πρώτος της εποχής της λογικής. Ήταν ο τελευταίος των μάγων, ο τελευταίος των Βαβυλωνίων και των Σουμερίων, ο τελευταίος μεγάλος νους που κοίταξε τον ορατό και διανοητικό κόσμο με τα ίδια μάτια με εκείνους που άρχισαν να χτίζουν την πνευματική μας κληρονομιά πριν από λιγότερο από δέκα χιλιάδες χρόνια».
Ο τελευταίος των Βαβυλωνίων.
Ο Κέινς είχε πέσει πάνω σε κάτι που οι επίσημες ιστορίες της Βασιλικής Εταιρείας είχαν αποκρύψει προσεκτικά. Η γέννηση της σύγχρονης επιστήμης δεν ήταν μια καθαρή ρήξη με τη «δεισιδαιμονία» του παρελθόντος. Ήταν μια συνέχεια. Μια μετάφραση. Ένα rebranding από κάτι πολύ παλαιότερο από την ίδια τη Βαβυλώνα.
Ο κανόνας της Αιθιοπίας των 81 βιβλίων διατηρεί αυτό που αφαίρεσε η Ρώμη. Στο 1 Ενώχ, κεφάλαια 6-8, βρίσκουμε το αρχικό αναλυτικό πρόγραμμα, το πρόγραμμα σπουδών που δίδαξαν οι Παρατηρητές στην ανθρωπότητα πριν από τον Κατακλυσμό:
«Και ο Αζαζήλ δίδαξε τους ανθρώπους να φτιάχνουν σπαθιά, και μαχαίρια, και ασπίδες, και θώρακες, και τους έκανε γνωστά τα μέταλλα της γης και την τέχνη της κατεργασίας τους, και βραχιόλια, και στολίδια, και τη χρήση του αντιμονίου, και τον καλλωπισμό των βλεφάρων, και κάθε είδους ακριβές πέτρες, και όλα τα χρώματα βάμματα».
«Ο Semjaza δίδασκε τα ξόρκια και το κόψιμο των ριζών. Ο Άρμαρος δίδαξε την επίλυση των μαγικών. Ο Baraqiel δίδαξε αστρολογία. Ο Kokabiel δίδαξε τους αστερισμούς. Ο Ezeqeel δίδαξε τη γνώση των σύννεφων. Ο Αρακιήλ δίδαξε τα σημάδια της γης. Ο Σαμσιήλ δίδαξε τα σημάδια του ήλιου. και ο Σαριήλ δίδαξε την πορεία του φεγγαριού».
Αυτή δεν είναι μια λίστα τυχαίων δεξιοτήτων. Είναι μια ακριβής απογραφή αυτού που οι μεταγενέστερες παραδόσεις θα αποκαλούσαν Ερμητικές επιστήμες: μεταλλουργία, καλλυντικά (η μεταμόρφωση της εμφάνισης), αστρολογία (η ανάγνωση των ουράνιων ζωδίων), φαρμακολογία (το κόψιμο των ριζών) και η επίλυση των μαγικών, αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε χημεία, ο χειρισμός των υλικών ουσιών μέσω αόρατων δυνάμεων.
Το κείμενο είναι σαφές σχετικά με την πηγή. Αυτή η γνώση δεν προέκυψε από ανθρώπινη παρατήρηση ή σταδιακή ανακάλυψη. Μεταδόθηκε από επαναστατημένα ουράνια όντα που εγκατέλειψαν την κανονική τους θέση. Οι Παρατηρητές δεν εφηύραν αυτή τη γνώση. Αποκάλυψαν αυτό που οι άνθρωποι δεν προορίζονταν ακόμη να κατέχουν.
Ο όρος που χρησιμοποιεί το κείμενο είναι ενδεικτικός: δίδαξαν στην ανθρωπότητα τα μυστικά του ουρανού.
Η ίδια η γνώση δεν ήταν κακή. Η χρονική στιγμή ήταν καταστροφική. Οι άνθρωποι έλαβαν δύναμη χωρίς τη σοφία να τη χειριστούν. Το αποτέλεσμα ήταν η διαφθορά. «Έγινε εκτεταμένη πονηρία και πορνεύτηκαν, παραπλανήθηκαν και διέφθειραν όλες τις οδούς τους».
Ικανότητα χωρίς χαρακτήρα. Το μοτίβο επαναλαμβάνεται.
Fast forward τρεις χιλιετίες.
Το 1460, ένα ελληνικό χειρόγραφο φτάνει στη Φλωρεντία από τη Μακεδονία, το οποίο παραδίδεται στον Κόζιμο των Μεδίκων, τον τραπεζίτη-πρίγκιπα που κυβερνά την πόλη μέσω χρυσού και όχι τίτλου. Το χειρόγραφο περιέχει το Corpus Hermeticum: διαλόγους που αποδίδονται στον Ερμή Τρισμέγιστο, μια φιγούρα που η Αναγέννηση πίστευε ότι ήταν ένας αρχαίος Αιγύπτιος σοφός που έζησε την εποχή του Μωυσή.
Ο Cosimo χρηματοδοτούσε τη μετάφραση των πλήρων έργων του Πλάτωνα από τον Marsilio Ficino, την πρώτη φορά που ο Πλάτωνας θα ήταν διαθέσιμος στα λατινικά στους δυτικούς αναγνώστες. Αλλά όταν έφτασαν τα ερμητικά κείμενα, ο Κόζιμο διέταξε τον Φιτσίνο να αφήσει αμέσως τον Πλάτωνα.
Ο ετοιμοθάνατος πατριάρχης ήθελε να διαβάσει τον Ερμή πριν πεθάνει. Ο Πλάτωνας μπορούσε να περιμένει. Ο Ερμής δεν μπορούσε.
Γιατί το επείγον; Επειδή η Αναγέννηση πίστευε ότι ο Ερμής ήταν παλαιότερος από τον Πλάτωνα. Μεγαλύτερος από τον Μωυσή. Ίσως τόσο παλιά όσο και ο ίδιος ο Κατακλυσμός. Αν θέλατε να ανακτήσετε την prisca theologia, την αρχική θεολογία που δόθηκε στην ανθρωπότητα στην αρχή, ο Ερμής ήταν η πηγή.
Ο Φιτσίνο ολοκλήρωσε τη μετάφραση το 1463. Εξαπλώθηκε στην Ευρώπη όπως η φωτιά μέσα από την ξερή ξυλεία. Μέχρι το 1500, πάνω από σαράντα χειρόγραφα αντίγραφα και είκοσι τέσσερις έντυπες εκδόσεις. Μορφωμένοι άνθρωποι σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο άρχισαν να μελετούν αυτό που ο Φιτσίνο ονόμασε «αρχαία θεολογία», μια παράδοση που συνδέει τον Ερμή με τον Ορφέα με τον Πυθαγόρα με τον Πλάτωνα, δείχνοντας όλοι προς τον Χριστιανισμό ως την εκπλήρωσή τους.
Τι δίδασκε στην πραγματικότητα το Corpus Hermeticum;
Το ίδιο πρόγραμμα σπουδών με τους Παρατηρητές: αστρική μαγεία (που αντλεί ουράνιες επιρροές), χειρισμός υλικών ουσιών μέσω αόρατων συμπαθειών, μετατροπή της βασικής ύλης σε ανώτερες μορφές και η τελική υπόσχεση, η θεοποίηση της ανθρωπότητας μέσω της γνώσης.
Ο εναρκτήριος στίχος της πρώτης πραγματείας το δηλώνει ξεκάθαρα: «Είμαι ο Ποιμάνδρης, ο Νους της απόλυτης εξουσίας. Ξέρω τι εύχεσαι και είμαι μαζί σου παντού."
Η Ερμητική υπόσχεση δεν ήταν παθητική ενατένιση αλλά ενεργητική μεταμόρφωση. Ο άνθρωπος θα μπορούσε να γίνει σαν τον Θεό. Όχι μέσω της υπακοής στη θεία εντολή, αλλά μέσω της απόκτησης της θείας γνώσης.
Το πρόγραμμα σπουδών των Watchers είχε βρει μια νέα τάξη.
Το 1614 και το 1615, δύο ανώνυμα μανιφέστα εμφανίστηκαν στη Γερμανία που ανακοίνωναν την ύπαρξη μιας μυστικής αδελφότητας: της Αδελφότητας του Σταυρού του Ρόδου.
Η Fama Fraternitatis αφηγήθηκε την ιστορία του Christian Rosenkreutz, ενός Γερμανού που είχε ταξιδέψει στην Ανατολή, στη Δαμασκό, στη Φεζ και έμαθε τα μυστικά των αρχαίων σοφών. Επέστρεψε στην Ευρώπη και ίδρυσε μια αδελφότητα αφιερωμένη στη θεραπεία, την κρυμμένη γνώση και την αναμόρφωση όλων των τεχνών και των επιστημών.
Το αν οι Ροδόσταυροι υπήρχαν πραγματικά ως οργάνωση παραμένει υπό συζήτηση. Η επιρροή τους όχι.
Τα μανιφέστα περιέγραφαν ένα «Αόρατο Κολλέγιο» φωτισμένων μυστών που εργάζονται για να μεταμορφώσουν την ανθρώπινη γνώση. Αυτή η φράση θα γινόταν λειτουργική.
Στην Αγγλία, μια γενιά μελετητών άρχισε να συναντιέται ανεπίσημα τη δεκαετία του 1640, οδηγούμενη στην παρανομία από το χάος του Εμφυλίου Πολέμου. Αποκαλούσαν τους εαυτούς τους, με ρητή αναφορά στους Ροδόσταυρους, το «Αόρατο Κολλέγιο». Ο Ρόμπερτ Μπόιλ χρησιμοποίησε τον όρο στην αλληλογραφία του: «Οι ακρογωνιαίοι λίθοι του Αόρατου (ή όπως αυτοαποκαλούνται το Φιλοσοφικό) Κολλέγιο, με τιμούν πότε πότε με τη συντροφιά τους».
Το παράρτημα αυτού του δικτύου στο Λονδίνο συναντήθηκε υπό την καθοδήγηση του Samuel Hartlib, που περιγράφεται από τους συγχρόνους του ως «διάσημος ερμητιστής» με τεκμηριωμένες συνδέσεις με τη «σκιώδη Ροδοσταυρική Αδελφότητα». Οι ανταποκριτές του Χάρτλιμπ περιελάμβαναν αλχημιστές και επαγγελματίες της «χημικής φιλοσοφίας» που εντόπισε τη γενεαλογία της στον Παράκελσο και, μέσω αυτού, στον Ερμή.
Στις 28 Νοεμβρίου 1660, δώδεκα άνδρες συναντήθηκαν στο Gresham College του Λονδίνου μετά από μια διάλεξη του αστρονόμου Christopher Wren. Αποφάσισαν να σχηματίσουν «ένα Κολλέγιο για την Προώθηση της Φυσικομαθηματικής Πειραματικής Μάθησης».
Το Αόρατο Κολλέγιο γινόταν ορατό.
Μέσα σε λίγους μήνες, ο βασιλιάς Κάρολος Β' τους χορήγησε βασιλικό χάρτη. Γεννήθηκε η Βασιλική Εταιρεία.
Σκεφτείτε τον ιδρυτικό κύκλο:
Ελίας Άσμολ (1617–1692). Ένας από τους ιδρυτές της Βασιλικής Εταιρείας. Επίσης ο δεύτερος καταγεγραμμένος άνθρωπος που μυήθηκε ως Ελευθεροτέκτονας στην Αγγλία (1646). Το σημαντικότερο έργο του, Theatrum Chemicum Britannicum (1652), ήταν μια ανθολογία αγγλικής αλχημικής ποίησης. Το βιβλίο ξεκινά με ένα απόσπασμα από την Fama Fraternitatis. Ο Ashmole μετέγραψε το Monas Hieroglyphica του John Dee για τη δική του μελέτη και αργότερα απέκτησε τα «πνευματικά ημερολόγια» του Dee, αρχεία των επικοινωνιών του με τους αγγέλους.
Ρόμπερτ Μπόιλ (1627–1691). Γιορτάζεται ως ο «πατέρας της σύγχρονης χημείας» για το έργο του The Sceptical Chymist του 1661. Λιγότερο διάσημες: Οι εκτεταμένες αλχημικές αναζητήσεις του Μπόιλ, τις οποίες οι πρώτοι βιογράφοι του Χένρι Μάιλς και Τόμας Μπιρτς κατέστρεψαν στην πραγματικότητα, φοβούμενοι ότι θα «αμαύρωναν τη φήμη του ως επιστήμονα». Ο Boyle σπούδασε κοντά στον Αμερικανό αλχημιστή George Starkey και επανέλαβε τα πειράματα του Jan Baptist van Helmont, του Φλαμανδού Ερμητιστή. Η υποτιθέμενη «απόρριψη» της αλχημείας στο The Sceptical Chymist ήταν στην πραγματικότητα μια απόρριψη της αριστοτελικής χημείας υπέρ μιας σωματιδιακής θεωρίας δανεισμένης απευθείας από τον αλχημικό ατομισμό.
Σερ Ρόμπερτ Μόρεϊ (περ. 1607–1673). Ο άνθρωπος που είπε στον βασιλιά Κάρολο Β' για τη νέα κοινωνία και εξασφάλισε τη βασιλική έγκριση. Ο Moray μυήθηκε ως Ελευθεροτέκτονας το 1641 ενώ υπηρετούσε στον στρατό της Σκωτίας, μια από τις πρώτες τεκμηριωμένες μασονικές μυήσεις.
Ισαάκ Νεύτων (1642–1727). Πρόεδρος της Βασιλικής Εταιρείας από το 1703 έως το 1727. Όπως τεκμηριώνεται από τη συλλογή Keynes και το συνεχιζόμενο έργο «Chymistry of Isaac Newton» στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα, ο Νεύτωνας έγραψε περίπου ένα εκατομμύριο λέξεις για την αλχημεία. Τα σημειωματάριά του αναφέρονται στη Σμαραγδένια Πινακίδα, στα έργα του Φιλαλήθη (το αλχημικό ψευδώνυμο του George Starkey) και του Nicholas Flamel. Ο Νεύτωνας πίστευε ότι ανακτούσε την αρχαία σοφία, την ίδια prisca theologia που είχε αναζητήσει ο Φιτσίνο.
Για τον Νεύτωνα, ο Ερμητισμός δεν ήταν αντίθετος με την επιστήμη αλλά με το βαθύτερο θεμέλιό της.
Η Βασιλική Εταιρεία δεν απέρριψε την απόκρυφη γνώση. Το αναταξινόμησε.
Η αλχημική αναζήτηση για τη μετατροπή των βασικών μετάλλων σε χρυσό έγινε «χημεία», η μελέτη του μετασχηματισμού των υλικών μέσω αόρατων δυνάμεων (που τώρα ονομάζονται «δεσμοί» και «αντιδράσεις»).
Η ερμητική αρχή ότι τα ουράνια σώματα επηρεάζουν τα γήινα γεγονότα έγινε «φυσική», η μελέτη των δυνάμεων που δρουν από απόσταση. Η βαρύτητα του Νεύτωνα εμπνεύστηκε άμεσα από την ανάγνωση των αλχημικών «συμπαθειών».
Η διδασκαλία του Watcher ότι τα αστέρια κωδικοποιούν πληροφορίες έγινε «αστρονομία», παρατήρηση απογυμνωμένη από ερμηνεία.
Η βασική κίνηση ήταν φιλοσοφική, όχι εμπειρική. Η «μηχανική φιλοσοφία» του Boyle πρότεινε ότι όλα τα φαινόμενα θα μπορούσαν να εξηγηθούν από την κίνηση των σωματιδίων που υπακούουν στους μαθηματικούς νόμους. Αυτό δεν ήταν ανακάλυψη. Ήταν μια απόφαση.
Οι πνευματικές αιτίες που επικαλούνταν οι αλχημιστές, οι ενεργές αρχές, τα ζωτικά πνεύματα, οι επιρροές των ουράνιων νοημοσυνών, κηρύχθηκαν απαράδεκτες. Επιτρέπονταν μόνο υλικές αιτίες που λειτουργούσαν μέσω μηχανικής επαφής.
Αυτός δεν ήταν ο θρίαμβος της παρατήρησης επί της δεισιδαιμονίας. Ήταν μια μεθοδολογική επιλογή να αποκλειστούν ορισμένες κατηγορίες εξήγησης από τον δημόσιο λόγο, ενώ συνεχίστηκε να τις επιδιώκει ιδιωτικά.
Ο Νεύτωνας δημοσίευσε το Principia. Δεν δημοσίευσε τα αλχημικά σημειωματάριά του.
Ο Boyle δημοσίευσε το The Sceptical Chymist. Οι βιογράφοι του έκαψαν τα αλχημικά χαρτιά του.
Ο διαχωρισμός δεν ήταν μεταξύ γνώσης και άγνοιας. Ήταν μεταξύ δημόσιου και εσωτερικού.
Το ιδρυτικό καταστατικό της Βασιλικής Εταιρείας απαγόρευε τη συζήτηση για τη θρησκεία και την πολιτική στις συναντήσεις. Αυτό παρουσιάστηκε ως ουδέτερος ορθολογισμός. Ήταν στην πραγματικότητα ένα τείχος προστασίας, που προστάτευε την εσωτερική εργασία από εξωτερικό έλεγχο, ενώ η εξωτερική εργασία αποκτούσε θεσμική νομιμότητα.
Η λέξη «μετανθρωπισμός» επινοήθηκε το 1957 από τον Τζούλιαν Χάξλεϋ, εγγονό του Τόμας Χένρι Χάξλεϋ («Μπουλντόγκ του Δαρβίνου»), αδελφό του Άλντους Χάξλεϋ (συγγραφέα του Θαυμαστού Νέου Κόσμου). Ο Τζούλιαν ήταν ο πρώτος διευθυντής της UNESCO, πρόεδρος της Βρετανικής Εταιρείας Ευγονικής από το 1959–1962 και ιδρυτικό μέλος του Παγκόσμιου Ταμείου Άγριας Ζωής.
Στο δοκίμιό του το 1957, ο Χάξλεϋ όρισε το έργο: «Ο άνθρωπος παραμένει άνθρωπος, αλλά υπερβαίνει τον εαυτό του, συνειδητοποιώντας νέες δυνατότητες από και για την ανθρώπινη φύση του.Το ονόμασε «νέα ιδεολογία», ένα ενημερωμένο πλαίσιο για τη «συνεχιζόμενη περιπέτεια της ανθρώπινης ανάπτυξης» μέσω σκόπιμης τεχνολογικής και γενετικής παρέμβασης.
Η συνέχεια είναι σαφής. Ο μετανθρωπισμός του Χάξλεϋ αναπτύχθηκε άμεσα από τις δεκαετίες εργασίας του στην ευγονική, την «επιστήμη» της βελτίωσης του ανθρώπινου γενετικού αποθέματος μέσω της επιλεκτικής αναπαραγωγής. Οι ιδέες προήλθαν από το έργο της δεκαετίας του 1920 του J.B.S. Haldane (Daedalus: Science and the Future, 1923) και του J.D. Bernal (The World, the Flesh and the Devil, 1929), και οι δύο μέλη αυτού που οι ιστορικοί αποκαλούν «βρετανικό μετανθρωπιστικό» κύκλο του μεσοπολέμου.
Αυτό που προέβλεψε ο Haldane το 1923: «Κάθε μεγάλη πρόοδος... θα εμφανιστεί πρώτα σε κάποιον ως βλασφημία ή διαστροφή, απρεπής και αφύσικη.Ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την εκτογένεση (τεχνητές μήτρες), την ευγονική και τη γενετική τροποποίηση.
Το πρόγραμμα σπουδών των Watchers ενημερώθηκε για τη βιομηχανική εποχή.
Οι σύγχρονοι μετανθρωπιστές, Nick Bostrom, Ray Kurzweil, Max More, συνήθως δεν δίνουν έμφαση στον Huxley στις ιστορίες καταγωγής τους. Προτιμούν να αναφέρουν τον Προμηθέα, τον Γκιλγκαμές και το «αιώνιο ανθρώπινο όνειρο της τελειοποίησης». Αυτή είναι και πάλι η ερμητική κίνηση: η διεκδίκηση της αρχαίας σοφίας, η διαγραφή της άμεσης γενεαλογίας, η παρουσίαση της συνέχειας ως καινοτομίας.
Αλλά ο στόχος παραμένει σταθερός εδώ και χιλιετίες: η μεταμόρφωση της ανθρωπότητας σε κάτι μεγαλύτερο μέσω της αποκτηθείσας γνώσης.
Οι Παρατηρητές δίδαξαν «τα μυστικά του ουρανού» σε όντα που δεν ήταν έτοιμα.
Οι Ερμητιστές αναζήτησαν την prisca theologia που θα αποκαθιστούσε την ανθρωπότητα στη θεϊκή κατάσταση.
Οι ιδρυτές της Βασιλικής Εταιρείας επιδίωξαν τη μεταστοιχείωση της ύλης και την παράταση της ζωής.
Οι μετανθρωπιστές επιδιώκουν τη «ριζική παράταση της ζωής», τη «γνωστική ενίσχυση» και την ανάδυση μιας «μετα-ανθρωπότητας» που υπερβαίνει εντελώς τα βιολογικά όρια.
Η υπόσχεση είναι πάντα η ίδια: Θα γίνεις σαν τον Θεό.
Η Ενωχική ανάλυση προσφέρει μια διάγνωση που η σύγχρονη εκκοσμίκευση δεν μπορεί να παράσχει: Η γνώση δεν είναι το πρόβλημα. Η σειρά είναι το πρόβλημα.
Οι Παρατηρητές δεν εφηύραν τη μεταλλουργία ή την αστρολογία ή τη φαρμακολογία. Αποκάλυψαν αυτό που ο Θεός είχε σκοπό να ανακαλύψει η ανθρωπότητα σταδιακά, μέσω της ωρίμανσης, μέσω της καλλιέργειας της σοφίας παράλληλα με τη δύναμη. Η απαγορευμένη γνώση ήταν γνώση που δόθηκε πριν από την ώρα της. Δυνατότητα χωρίς αντίστοιχο χαρακτήρα.
Αυτή είναι η γραμματική της Δημιουργίας: Η δύναμη ακολουθεί τον χαρακτήρα. Η αποκάλυψη ταιριάζει με την ετοιμότητα.
Ο καρπός του Δέντρου της Γνώσης δεν απαγορεύτηκε για πάντα, μόνο απαγορεύτηκε πρώτα. Φάτε από το Δέντρο της Ζωής και μετά από το Δέντρο της Γνώσης. Όχι το αντίστροφο.
Η ερμητική παράδοση, από την αρχαία Αλεξάνδρεια μέσω της Αναγεννησιακής Φλωρεντίας έως τη Βασιλική Εταιρεία, αντιστρέφει αυτή τη σειρά. Υπόσχεται τη θεία γνώση ως το μέσο για τη θεϊκή φύση. Πρώτα να γνωρίζεις και μετά να γίνεσαι.
Αυτή είναι η παιδαγωγική του Watcher: μετάδοση χωρίς μεταμόρφωση, δύναμη χωρίς αγνότητα, μυστικά χωρίς αγιασμό.
Το αποτέλεσμα είναι αυτό που σήμερα ονομάζουμε «νεωτερικότητα»: ένας πολιτισμός με θεϊκές δυνάμεις και εφηβικό χαρακτήρα. Μπορούμε να διασπάσουμε τα άτομα αλλά δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις ορέξεις μας. Μπορούμε να επεξεργαστούμε γονιδιώματα αλλά δεν μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας. Μπορούμε να επικοινωνήσουμε ακαριαία σε όλο τον κόσμο, αλλά δεν μπορούμε να συνομιλήσουμε με τους γείτονές μας.
Το μοτίβο του Παρατηρητή παράγει τεχνολογική κυριαρχία και πνευματική κατάρρευση σε ακριβή αναλογία.
Το μονοπάτι της Διαθήκης δεν είναι αντι-γνώση. Είναι διατεταγμένη γνώση. Χαρακτήρας πριν από την ικανότητα. Σοφία πριν από την τεχνική. Ο φόβος του Κυρίου ως αρχή της σοφίας, όχι η κατάληξή της, όχι ο ανταγωνιστής της, αλλά η προϋπόθεσή της.
Όταν ο Παύλος προειδοποίησε τους Κορινθίους ότι «η γνώση φουσκώνει, αλλά η αγάπη εποικοδομεί», δεν απέρριπτε τη γνώση. Προσδιόριζε τη σωστή θέση του στη σειρά.
Όταν ο Σολομών ζήτησε σοφία αντί για πλούτο ή δύναμη, έδειχνε τη σωστή σειρά απόκτησης.
Όταν ο Χριστός είπε στους μαθητές Του ότι το Πνεύμα θα τους οδηγούσε σε «όλη την αλήθεια», υποσχόταν την ίδια περιεκτική γνώση που αναζητούσαν οι Ερμητιστές, αλλά από διαφορετική πόρτα.
Η μετανθρωπιστική υπόσχεση, ότι η τεχνολογία θα μας παραδώσει στη μετα-ανθρώπινη θεότητα, είναι η υπόσχεση του Watcher με ρούχα σιλικόνης. Θα παράγει το ίδιο αποτέλεσμα: γίγαντες που καταναλώνουν τα πάντα γύρω τους, μια γενιά εξουσίας χωρίς ειρήνη και, τελικά, μια πλημμύρα.
Το στενό μονοπάτι δεν είναι στενότερο γιατί προσφέρει λιγότερα. Είναι στενότερη γιατί απαιτεί περισσότερα: την καλλιέργεια του χαρακτήρα πριν από την απόκτηση της ικανότητας, την υποταγή της γνώσης στη σοφία, την αναγνώριση ότι είμαστε πλάσματα πριν γίνουμε δημιουργοί.
Όλη η γνώση ανήκει στον Θεό. Το ερώτημα δεν ήταν ποτέ αν η ανθρωπότητα θα πρέπει να την κατέχει, αλλά πότε, πώς και μέσω ποιου.
Η διαδοχή του μάγου, από τους Παρατηρητές μέσω του Ερμή μέσω της Βασιλικής Εταιρείας στο μετανθρωπιστικό εργαστήριο, προσφέρει μια απάντηση.
Το Σύμφωνο προσφέρει ένα άλλο.
Η επιλογή, όπως πάντα, είναι μπροστά μας.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
