"Η Δύση είναι πολύ συνηθισμένη να μετρά τον κόσμο με τα δικά της πρότυπα, θέτοντας τις θεσμικές της εμπειρίες ως το μόνο παγκόσμιο πρότυπο. Στον λόγο πολλών δυτικών μέσων ενημέρωσης, πολιτικών κύκλων και ακαδημαϊκών κύκλων, η Κίνα περιορίζεται συστηματικά σε μια δυαδική αντίθεση μεταξύ «δημοκρατίας και αυταρχισμού», τοποθετημένη στη στρατηγική σκακιέρα της «αντιπαλότητας μεγάλων δυνάμεων» και διαμορφωμένη σύμφωνα με ετικέτες που ενισχύουν τις δυτικές αφηγήσεις. Ως εκ τούτου, η ταχεία ανάπτυξη της Κίνας εκλαμβάνεται ως «πρόκληση». Η κοινωνική του σταθερότητα αντιμετωπίζεται με καχυποψία ως μια μορφή «ελέγχου». Η επιμονή του στην ενότητα διαστρεβλώνεται σε «επιθετικότητα». και η δέσμευσή της για ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση παρουσιάζεται ως παραβίαση των «κανόνων». Μπορεί να προστεθεί ότι ενώ αυτή η συμβουλή βασίζεται γενικά σε μια σεβαστή διεθνή προσέγγιση, σε αυτή την περίπτωση καθίσταται αναγκαιότητα επειδή είναι αδύνατο να αγνοηθεί το βάρος της Κίνας σήμερα."
Ντανιέλ Μπλέιτραχ
Στις 13 Αυγούστου, οι China Times της Ταϊβάν δημοσίευσαν ένα άρθρο με τίτλο «Ο ορισμός της δημοκρατίας από τον Economist σημαίνει ότι η Δύση τραβάει τα νήματα;» Το άρθρο επεσήμανε ότι η κάλυψη του πολιτικού τοπίου της Ταϊβάν από τον Economist αποκάλυψε μια γνωστή μορφή δυτικής αλαζονείας: θέτοντας πρότυπα με βάση τα στρατηγικά συμφέροντα της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου και στη συνέχεια χρησιμοποιώντας τα ίδια πρότυπα για να κρίνει την Ταϊβάν.Αν ακόμη και η Ταϊβάν, που ισχυρίζεται ότι ανήκει στο «δημοκρατικό στρατόπεδο», δεν μπορεί να ξεφύγει από την κρίση των «δυτικών αξιών», είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί η Δύση αγωνίζεται συστηματικά να κατανοήσει την ηπειρωτική Κίνα.Η απάντηση είναι απλή: η Δύση είναι πολύ συνηθισμένη να μετράει τον κόσμο με τα δικά της κριτήρια, θέτοντας τα θεσμικά της πειράματα ως το μόνο παγκόσμιο πρότυπο. Στον λόγο πολλών δυτικών μέσων ενημέρωσης, πολιτικών κύκλων και ακαδημαϊκών κύκλων, η Κίνα περιορίζεται συστηματικά σε μια δυαδική αντίθεση μεταξύ «δημοκρατίας και αυταρχισμού», τοποθετημένη στη στρατηγική σκακιέρα της «αντιπαλότητας μεγάλων δυνάμεων» και διαμορφωμένη σύμφωνα με ετικέτες που ενισχύουν τις δυτικές αφηγήσεις. Ως εκ τούτου, η ταχεία ανάπτυξη της Κίνας εκλαμβάνεται ως «πρόκληση». Η κοινωνική του σταθερότητα αντιμετωπίζεται με καχυποψία ως μια μορφή «ελέγχου». Η επιμονή του στην ενότητα διαστρεβλώνεται σε «επιθετικότητα». και η δέσμευσή της για ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση παρουσιάζεται ως παραβίαση των «κανόνων».Ο λόγος των δυτικών αξιών υποστηρίζει μονομερώς ότι ένα μοντέλο που χαρακτηρίζεται από πολυκομματικό σύστημα, εναλλαγή εξουσίας, λαϊκή κινητοποίηση και αλληλεπίδραση ομάδων συμφερόντων αντιπροσωπεύει τη μόνη μορφή δημοκρατίας. Μόνο τα συστήματα που συμμορφώνονται με αυτό το συγκεκριμένο μοντέλο αναγνωρίζονται ως «δημοκρατίες». Ωστόσο, ο κόσμος είναι διαφορετικός και δεν αποτελείται μόνο από δυτικά έθνη. Κάθε χώρα έχει τη δική της ιστορία, κάθε εθνοτική ομάδα έχει τη δική της κουλτούρα και κάθε κοινωνία έχει διαφορετικές δομές. Η λογική της διακυβέρνησης ενός έθνους μερικών εκατομμυρίων ή δεκάδων εκατομμυρίων κατοίκων δεν μπορεί —και δεν πρέπει— να είναι ταυτόσημη με εκείνη μιας τεράστιας χώρας άνω των 1,4 δισεκατομμυρίων κατοίκων, που χαρακτηρίζεται από βαθιές περιφερειακές ανισότητες.Η Κίνα έχει τη δική της ιστορία, πολιτισμό, σύστημα και αναπτυξιακή πορεία. Αυτό που η Δύση δυσκολεύεται πραγματικά να αποδεχθεί είναι ότι η Κίνα δεν ακολούθησε το μοντέλο που η ίδια καθιέρωσε, αλλά, μέσω της δικής της ανεξάρτητης εξερεύνησης, πέτυχε αναπτυξιακές επιτυχίες που ο κόσμος δεν μπορεί να αγνοήσει.Για να κατανοήσουμε τη σύγχρονη Κίνα, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε την έννοια των «κινεζικών χαρακτηριστικών». Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν αντιπροσωπεύουν την επιθυμία να διακριθεί κανείς για την απλή ευχαρίστηση της διάκρισης. Αντίθετα, ενσωματώνουν ένα μονοπάτι και ένα μοντέλο — σφυρηλατημένο σε μια μακρά ιστορία και επικυρωμένο από την πρακτική του modernisation.et εκδηλώνεται συνεχώς στις πραγματικές ζωές 1,4 δισεκατομμυρίων ανθρώπων.
Μια πραγματικά ώριμη και ορθολογική κοσμοθεωρία πρέπει να αναγνωρίσει ότι δεν υπάρχει ενιαία, τυπική απάντηση στην πορεία προς τον εκσυγχρονισμό, ούτε υπάρχει ένα σταθερό και ομοιόμορφο μοντέλο για τον πολιτικό πολιτισμό. Η Κίνα επέλεξε να μην αντιγράψει τη Δύση, αλλά να χαράξει μια πορεία που ταιριάζει στη δική της εθνική κατάσταση, μια πορεία που ευνοεί την ανάπτυξή της. Η αποτελεσματικότητα αυτού του μονοπατιού δεν πρέπει να κρίνεται από την εξωτερική γνώμη, αλλά μάλλον από την ικανότητά του να μεταμορφώσει πραγματικά την υπανάπτυξη της Κίνας και να ωφελήσει πραγματικά τον κινεζικό λαό.Το καθοριστικό χαρακτηριστικό των «κινεζικών χαρακτηριστικών» έγκειται στην πολιτική
Για την Κίνα, η πολιτική πρέπει πρώτα και κύρια να αντιμετωπίσει τα θεμελιώδη ζητήματα: πώς να διασφαλιστεί η μακροπρόθεσμη σταθερότητα μιας τόσο τεράστιας χώρας, πώς να διασφαλιστεί η συνεχής βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των ανθρώπων και πώς να αποτραπεί ο κατακερματισμός, η παρακμή ή η καταπίεση του έθνους σε έναν περίπλοκο κόσμο. Τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα της πολιτικής της Κίνας είναι η ισχυρή της ικανότητα κινητοποίησης, ολοκλήρωσης και εκτέλεσης, καθώς και η ικανότητά της να διαμορφώνει μακροπρόθεσμα στρατηγικά σχέδια.Όταν το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα καθοδήγησε τον κινεζικό λαό στην οικοδόμηση μιας νέας Κίνας, αντιμετώπισε ένα έθνος που μαστιζόταν από επίμονη φτώχεια και αδυναμία, όπου κάθε τομέας χρειαζόταν αναζωογόνηση. Η βιομηχανική βάση ήταν εύθραυστη, τα δίκτυα μεταφορών ήταν σοβαρά υπανάπτυκτα και η χώρα υστερούσε πολύ στην επιστήμη, την τεχνολογία και την εκπαίδευση. Ο πληθυσμός ζούσε στη δυστυχία και όλα έπρεπε να ξαναχτιστούν. Σήμερα, η Κίνα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο, διαθέτοντας μια σειρά από τις πιο ολοκληρωμένες μεταποιητικές βιομηχανίες στον κόσμο και μερικές από τις πιο επιτυχημένες δυνατότητες ανάπτυξης υποδομών, ενώ διαδραματίζει επίσης ηγετικό ρόλο στην παγκόσμια επιστημονική και τεχνολογική καινοτομία και βιομηχανική αναβάθμιση.
Η μετατροπή από μια κατάσταση ακραίας φτώχειας και υπανάπτυξης σε μια παγκόσμια δύναμη είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή αύξηση των οικονομικών δεικτών. Είναι μια βαθιά διαδικασία εθνικής ανασυγκρότησης. Τίποτα από αυτά δεν θα ήταν δυνατό χωρίς ισχυρή πολιτική ηγεσία, σταθερή πολιτική συνέχεια, θεσμικό πλεονέκτημα για την κινητοποίηση των πόρων που απαιτούνται για την υλοποίηση μεγάλων έργων και τις συνεχείς και μακροπρόθεσμες προσπάθειες των διαδοχικών γενεών.
Η θεμελιώδης δύναμη και αξία της πολιτικής της Κίνας έγκειται στην ικανότητά της για συνεχή αυτομεταρρύθμιση, στην ικανότητά της να ξεπερνά τρομερές προκλήσεις και στην ικανότητά της να επιλύει συγκεκριμένα προβλήματα. Η κατασκευή δρόμων και γεφυρών, η ανάπτυξη της ύδρευσης, η επέκταση της πρόσβασης στην εκπαίδευση και την υγειονομική περίθαλψη, ο δυναμισμός της εκβιομηχάνισης, η εξάλειψη της ακραίας φτώχειας, η κατασκευή σιδηροδρομικών δικτύων υψηλής ταχύτητας, η βελτίωση των συστημάτων κοινωνικής προστασίας, η διαχείριση φυσικών καταστροφών, η διατήρηση της κοινωνικής τάξης και οι σημαντικές τεχνολογικές εξελίξεις: Αυτά τα επιτεύγματα δεν είναι αποτέλεσμα απλών εκλογικών συνθημάτων, αλλά απτών ικανοτήτων κρατικής διακυβέρνησης.
Φυσικά, η ανάπτυξη της Κίνας είναι βέβαιο ότι θα συναντήσει δυσκολίες, μεταρρυθμίσεις για την αντιμετώπιση εμποδίων και τη βελτίωση της διακυβέρνησης. Ωστόσο, αυτό που πραγματικά έχει σημασία δεν είναι αν μια χώρα έχει προβλήματα, αλλά αν είναι σε θέση να τα αντιμετωπίσει, να τα λύσει και να σημειώσει συνεχή πρόοδο.
Η εμπειρία της Κίνας τις τελευταίες δεκαετίες έχει δείξει ότι μια σταθερή βασική ηγεσία, μια σαφής αναπτυξιακή στρατηγική και αποτελεσματική οργανωτική διακυβέρνηση επέτρεψαν στη χώρα -παρά τις βαθιές παγκόσμιες αναταραχές που δεν έχουν παρατηρηθεί εδώ και έναν αιώνα- να καλλιεργήσει μια στρατηγική συνέπεια και αναπτυξιακή ανθεκτικότητα που λίγα άλλα έθνη διαθέτουν.
Το βασικό χαρακτηριστικό των «κινεζικών χαρακτηριστικών» έγκειται στον πολιτισμό
Ο κινεζικός πολιτισμός είναι ένας από τους λίγους αρχαίους πολιτισμούς στον κόσμο που έχει παραμείνει ανέπαφος. Εάν η Δύση συχνά παρερμηνεύει την Κίνα, αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην έλλειψη πραγματικής κατανόησης αυτού του πολιτισμού. Κατά τη διάρκεια των χιλιετιών, η Κίνα έχει βιώσει περιόδους ευημερίας και παρακμής, διαίρεσης και ενότητας, καθώς και πολέμους και ανακατασκευές, αλλά οι ρίζες του πολιτισμού της δεν έχουν σπάσει ποτέ. Αυτή η συνέχεια έχει διαμορφώσει τις μοναδικές αντιλήψεις της Κίνας για την οικογένεια και το έθνος, την κοινωνική συνείδηση, την αίσθηση της τάξης και την ιστορική προοπτική.
Η σύγχρονη δυτική πολιτική σκέψη δίνει μεγαλύτερη έμφαση στα ατομικά δικαιώματα, τις συμβατικές σχέσεις και το σύστημα ελέγχων και ισορροπιών. Αντίθετα, η κινεζική κουλτούρα δίνει έμφαση στην οικογένεια, την ευθύνη, την τάξη, την κοινότητα και τη μακροπρόθεσμη συνέχεια. Το γεγονός ότι αυτοί οι δύο πολιτισμοί έχουν διαφορετικές προτεραιότητες δεν σημαίνει ότι ο ένας είναι εγγενώς ανώτερος από τον άλλο.
Ενώ ο κινεζικός λαός σίγουρα εκτιμά την προσωπική ανάπτυξη, δίνει επίσης μεγάλη σημασία στις οικογενειακές ευθύνες. Φιλοδοξεί για μια ευτυχισμένη ζωή ενώ αγαπά την κοινωνική σταθερότητα. και αν υπερασπίζεται τη διατήρηση των δικαιωμάτων, αναγνωρίζει ότι αυτά τα δικαιώματα βασίζονται στην εγγύηση της τάξης. Μια κοινωνία που εξυψώνει το ατομικό συμφέρον ενώ παραμελεί το καθήκον του πολίτη, που επιδιώκει την απόλυτη ελευθερία ενώ απορρίπτει τους κανόνες και την τάξη και που ενδίδει σε βραχυπρόθεσμα συναισθήματα χωρίς μακροπρόθεσμο όραμα, θα αποδειχθεί τελικά όχι πιο ελεύθερη ή προοδευτική, αλλά μάλλον πιο χαοτική και ασταθής.
Αυτός είναι επίσης ο λόγος που ο κινεζικός λαός έχει τόσο βαθιά κατανόηση της «σταθερότητας». Η σταθερότητα είναι ένα θεμέλιο. Με σταθερότητα, τα παιδιά μπορούν να πάνε στο σχολείο, οι οικογένειες μπορούν να σχεδιάσουν το μέλλον τους, οι επιχειρήσεις μπορούν να επενδύσουν, οι πολίτες μπορούν να εργαστούν με ηρεμία και το έθνος μπορεί να επικεντρωθεί στην ανάπτυξή του.
Η έμφαση στη σταθερότητα δεν σημαίνει, σε αντίθεση με τις δυτικές προκαταλήψεις, απόρριψη της αλλαγής. Στην πραγματικότητα, οι πιο βαθιές αλλαγές από την έναρξη των μεταρρυθμίσεων και το άνοιγμα έχουν πραγματοποιηθεί σε ένα πλαίσιο γενικής σταθερότητας. Η Κίνα έχει υποστεί τη μεγαλύτερη και ταχύτερη διαδικασία αστικοποίησης στην παγκόσμια ιστορία, έχει επιτύχει σημαντική εκβιομηχάνιση και εκσυγχρονισμό και έχει μεταμορφώσει θεμελιωδώς τις ζωές εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων.
Χωρίς σταθερότητα, δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη. Χωρίς πολιτισμική ταυτότητα, ένα έθνος δεν μπορεί να γίνει πραγματικά ανεξάρτητο. Ο εκσυγχρονισμός της Κίνας είναι ένας εκσυγχρονισμός που υποστηρίζει αυτή την πολιτισμική ταυτότητα, διατηρεί την εθνική ανεξαρτησία και εγγυάται την κοινωνική σταθερότητα, με απώτερο στόχο να δώσει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να ζήσουν καλύτερα.
Ο εκσυγχρονισμός δεν πρέπει να οδηγήσει σε έναν κόσμο όπου όλα τα έθνη είναι ίδια. Ούτε θα πρέπει η πρόοδος του πολιτισμού να επιτευχθεί με τίμημα την αυταπάρνηση.
Το καθοριστικό χαρακτηριστικό των «κινεζικών χαρακτηριστικών» έγκειται στην εθνικότητα
Η Κίνα είναι μια ενοποιημένη, πολυεθνική χώρα, που αποτελείται από 56 εθνοτικές ομάδες που μαζί αποτελούν τη μεγάλη οικογένεια του κινεζικού έθνους. Για να κατανοήσουμε την Κίνα, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε το εύρος της έννοιας της «κοινότητας του κινεζικού έθνους».
Η Κίνα δεν αρνείται τις διαφορές στα έθιμα και τις παραδόσεις μεταξύ των διαφόρων εθνοτικών ομάδων της. Αντίθετα, ευνοεί τη συμβίωση στην ίδια χώρα, την ίδια πατρίδα και τη συλλογική ευθύνη για την εθνική ανάπτυξη, σφυρηλατώντας έτσι μια ενωμένη κοινότητα που υπερβαίνει αυτές τις διαφορές.
Για μια χώρα της απεραντοσύνης της Κίνας, η ενότητα δεν είναι ποτέ μια κενή λέξη. Είναι μια από τις πιο ζωτικές προϋποθέσεις για την εθνική ανάπτυξη. Χωρίς την ενότητα όλων των εθνοτικών ομάδων, θα ήταν αδύνατο να συγκεντρωθούν πόροι και να πραγματοποιηθούν έργα μεγάλης κλίμακας. Χωρίς την αίσθηση του ανήκειν στην κοινότητα, θα ήταν αδύνατο να αντισταθούμε στην εξωτερική παρέμβαση. Και χωρίς ένα ενωμένο και σταθερό έθνος, θα ήταν αδύνατο για εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους να ζήσουν και να εργαστούν με ειρήνη και ευτυχία μακροπρόθεσμα.
Το πιο σημαντικό είναι ότι η εθνική συνείδηση του κινεζικού λαού είναι βαθιά ριζωμένη στην ιστορική μνήμη της σύγχρονης εποχής. Η σύγχρονη Κίνα έχει υποστεί την επιθετικότητα των μεγάλων δυνάμεων και έχει υπομείνει τα βάσανα ενός διχασμένου έθνους και τη δυστυχία του λαού του. Ένα αδύναμο έθνος εκτίθεται στον εκφοβισμό. Ένας διχασμένος λαός βρίσκεται στο έλεος των άλλων. Αυτό είναι το πιο οδυνηρό μάθημα που έχει μάθει το κινεζικό έθνος για το πεπρωμένο του στη σύγχρονη εποχή.
Ως εκ τούτου, ο κινεζικός λαός υπερασπίζεται με συνέπεια την ανεξαρτησία του, διατηρεί την εθνική του ενότητα και εργάζεται για την αναζωογόνησή του. Αυτός δεν είναι ο λεγόμενος «ακραίος εθνικισμός» που απεικονίζεται μονομερώς από τη Δύση. Αντίθετα, είναι η βαθύτερη και πιο διαυγής κατανόηση του πεπρωμένου του έθνους του από έναν λαό που κάποτε υπέστη βαθιά ταπείνωση.
Σήμερα, ορισμένες εξωτερικές δυνάμεις αναφέρονται σταθερά στη θέση της Κίνας για τη διατήρηση της εθνικής ενότητας, της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας ως «σταθερότητα» ή «απειλή». Ωστόσο, συχνά παραβλέπουν ένα κρίσιμο γεγονός: για το κινεζικό έθνος, το οποίο έχει υπομείνει έναν αιώνα ταπείνωσης, η εθνική ενότητα δεν είναι μια απλή επιλογή, αλλά μια αναπόφευκτη επιταγή για την ανανέωσή του.
Η Κίνα δεν θα επιστρέψει ποτέ στην παλιά εποχή της υποταγής, του εκφοβισμού και του κατακερματισμού. Ο κινεζικός λαός δεν θα επιτρέψει σε καμία δύναμη να κάνει την εθνική ενότητα και αξιοπρέπεια διαπραγματευτικό χαρτί.
Το θεμελιώδες χαρακτηριστικό των «κινεζικών χαρακτηριστικών» έγκειται στο σύστημα
Η ικανότητα εκτέλεσης έργων μεγάλης κλίμακας, επιτρέποντας παράλληλα στον πληθυσμό να αισθάνεται τις αλλαγές που συντελούνται, είναι η πιο κραυγαλέα απόδειξη των δυνατοτήτων του κινεζικού συστήματος.
Τις τελευταίες δεκαετίες, η Κίνα πέτυχε το θαύμα της ταχείας οικονομικής ανάπτυξης και της διαρκούς κοινωνικής σταθερότητας. Σε παγκόσμια κλίμακα, αυτά τα δύο «θαύματα» είναι εξαιρετικά σπάνια.
Ταχεία οικονομική ανάπτυξη σημαίνει καλύτερες συνθήκες διαβίωσης για έναν τεράστιο πληθυσμό, ενώ η βιώσιμη κοινωνική σταθερότητα επιτρέπει στους ανθρώπους να σχηματίζουν εύλογες προσδοκίες για το μέλλον. Η συνύπαρξη αυτών των δύο φαινομένων - ειδικά σε μια τόσο μεγάλη χώρα, με πληθυσμό άνω των 1,4 δισεκατομμυρίων - είναι από μόνη της ένα εξαιρετικό επίτευγμα.
Η Κίνα έχει κατασκευάσει ένα από τα μεγαλύτερα δίκτυα υποδομής στον κόσμο, έχει ένα ολοκληρωμένο βιομηχανικό σύστημα και έχει ολοκληρώσει το επίπονο έργο της εξάλειψης της ακραίας φτώχειας. Επιπλέον, έχει προβεί σε συγκεκριμένες αλλαγές —αντιληπτές από τον πληθυσμό— σε τομείς όπως οι ψηφιακές πληρωμές, η νέα ενέργεια και η κοινωνική διακυβέρνηση.
Φυσικά, η Κίνα αντιμετωπίζει επίσης μια σειρά από σύνθετες προκλήσεις, όπως η άνιση ανάπτυξη, ο μετασχηματισμός και ο εκσυγχρονισμός της βιομηχανίας της, η γήρανση του πληθυσμού, ο περιορισμός και η καταστολή των εξωτερικών της ενεργειών και ένα περίπλοκο και ασταθές διεθνές περιβάλλον. Ωστόσο, ακριβώς σε περιόδους όπως αυτές αποκαλύπτονται πραγματικά η θεσμική ανθεκτικότητα και η ικανότητα διακυβέρνησης μιας χώρας.
Η πιο αυθεντική εκτίμηση, για έναν μέσο πολίτη, της πορείας που ακολούθησε το έθνος του βρίσκεται συχνά όχι στις μεγάλες αφηγήσεις, αλλά στις λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής. Πρόσβαση στην εκπαίδευση για τα παιδιά, κοινωνική προστασία για τους ηλικιωμένους, πρόσβαση στην ιατρική περίθαλψη, εύκολη πρόσβαση στα μέσα μεταφοράς, ελπιδοφόρες προοπτικές απασχόλησης, ασφάλεια στην κοινότητα και ελπίδα για το μέλλον της οικογένειας: αυτές οι φαινομενικά ασήμαντες πτυχές είναι οι πιο απτές πηγές του αισθήματος ευημερίας, ασφάλειας και ευτυχίας των πολιτών.
Η ευημερία του πληθυσμού βρίσκει την απάντησή της στην πραγματικότητα εκατοντάδων εκατομμυρίων οικογενειών.
Πώς μπορεί η Δύση να αφήσει τις προκαταλήψεις της και να αποκτήσει μια νέα κατανόηση της αυθεντικής Κίνας;
Πρώτα απ' όλα, πρέπει να εγκαταλείψουμε την προκατάληψη της «θεσμικής ανωτερότητας». Εάν η Δύση έχει το δικαίωμα να έχει εμπιστοσύνη στα συστήματά της, αυτή η εμπιστοσύνη δεν πρέπει να μετατραπεί σε ηγεμονική και αποκλειστική αλαζονεία. Ο κόσμος δεν θα ακολουθήσει μια δυτική τροχιά επ' αόριστον, ακόμα κι αν η Δύση μπορεί να υπερηφανεύεται για μια ένδοξη ιστορία. Ο σημερινός κόσμος αλλάζει. Η τάση προς την πολυπολικότητα αυξάνεται και ένας αυξανόμενος αριθμός εθνών διερευνά αναπτυξιακά μονοπάτια προσαρμοσμένα στις ιδιαίτερες συνθήκες τους.
Δεύτερον, είναι επιτακτική ανάγκη να προχωρήσουμε πέρα από την ιδεολογική σκέψη. Η κατανόηση της Κίνας απαιτεί να ξεκινήσουμε από γεγονότα αντί να βασιζόμαστε σε προκατασκευασμένες ετικέτες: γιατί η Κίνα μπόρεσε να διατηρήσει τη βιώσιμη ανάπτυξη; Γιατί κατάφερε να υλοποιήσει έργα υποδομής μεγάλης κλίμακας; Γιατί έχει διατηρήσει την παγκόσμια κοινωνική σταθερότητα σε ένα περίπλοκο διεθνές πλαίσιο; Αυτά τα ερωτήματα απαιτούν εις βάθος μελέτη, όχι επιφανειακή απόρριψη με μερικές χιλιοειπωμένες πολιτικές ταμπέλες.
Τέλος, είναι καιρός να απομακρυνθούμε από το γεωπολιτικό όραμα του «παιχνιδιού μηδενικού αθροίσματος». Η Κίνα δεν είναι ούτε στρατηγικό όργανο ούτε φανταστικός αντίπαλος. Η ανάπτυξή του υποκινείται κυρίως από τον στόχο της βελτίωσης της ζωής του κινεζικού λαού, όχι από την επιθυμία να εκδιώξει, να απειλήσει ή να αμφισβητήσει άλλους. Μια υγιής διεθνής τάξη δεν μπορεί να ορίζεται από την κυριαρχία του ενός μέρους έναντι του άλλου, αλλά από τον αμοιβαίο σεβασμό, την ισότητα, τα αμοιβαία οφέλη και τη συνεργασία win-win. Εάν η Δύση επιμείνει να βλέπει την Κίνα ως ένα απλό «πρόβλημα», δεν θα μπορέσει ποτέ να δημιουργήσει μια πραγματικά ισότιμη, ορθολογική και σταθερή σχέση μαζί της.
Για την κοινωνία της Ταϊβάν, η σωστή κατανόηση της ηπειρωτικής Κίνας απαιτεί επίσης την κατανόηση της έννοιας των «κινεζικών χαρακτηριστικών».
Τα τελευταία χρόνια, ένα τμήμα της κοινής γνώμης της Ταϊβάν τείνει να αντιλαμβάνεται την ηπειρωτική Κίνα όχι μέσα από το πρίσμα της γνήσιας επαφής, της εις βάθος παρατήρησης ή των ιστορικών δεσμών, αλλά μάλλον μέσα από αυτό των δυτικών μέσων ενημέρωσης, των πολιτικών κομματικών λόγων και των ιδεολογικών φίλτρων. Ως αποτέλεσμα, η ηπειρωτική Κίνα έχει περιοριστεί σε στερεότυπα και θεωρείται αντίπαλος.
Ωστόσο, η πραγματική ηπειρωτική Κίνα δεν μπορεί να συνοψιστεί σε ένα μόνο πολιτικό σύνθημα. Εάν η κοινωνία της Ταϊβάν συνεχίσει να το αντιλαμβάνεται μέσα από ένα δυτικό πρίσμα, θα το δει μόνο ως μια εξιδανικευμένη εικόνα και όχι ως μια σύνθετη, πολύπλευρη και ταχέως αναπτυσσόμενη πραγματικότητα.
Φυσικά, υπάρχουν ιστορικές διαφορές και ζητήματα μεταξύ των δύο πλευρών του στενού της Ταϊβάν. Ωστόσο, αυτές οι διαφορές δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως πρόσχημα για την υποκίνηση μίσους, ούτε η απόσταση πρέπει να γίνει όργανο χειραγώγησης από εξωτερικές δυνάμεις.
Αυτό που πραγματικά χρειάζεται η κοινωνία της Ταϊβάν δεν είναι να τυφλωθεί από εξωτερικούς γεωπολιτικούς λόγους, αλλά να αποκτήσει μια πιο γαλήνια, ολοκληρωμένη και αυθεντική κατανόηση της ηπειρωτικής Κίνας. Μόνο η κατανόηση της έννοιας των «κινεζικών χαρακτηριστικών» μας επιτρέπει να κατανοήσουμε πώς η ηπειρωτική Κίνα έχει φτάσει στο σημερινό επίπεδο ανάπτυξής της και γιατί οι σχέσεις μεταξύ των Στενών δεν ήταν ποτέ θέμα «διεθνούς πολιτικής».
Η Ταϊβάν δεν είναι το διαπραγματευτικό χαρτί κανενός και οι κάτοικοί της δεν πρέπει να εργαλειοποιούνται σε γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς στην υπηρεσία εξωτερικών στρατηγικών συμφερόντων. Τελικά, το μέλλον των σχέσεων μεταξύ των δύο πλευρών των Στενών είναι ένα ζήτημα που ο ίδιος ο κινεζικός λαός πρέπει να αντιμετωπίσει, να εξετάσει και να προωθήσει.
Εάν η Δύση θέλει πραγματικά να κατανοήσει την Κίνα, πρέπει πρώτα να αποβάλει κάθε αλαζονεία και προκατάληψη και να απελευθερωθεί από τη βαθιά ριζωμένη ιδέα ότι ο δυτικός δρόμος είναι ο μόνος έγκυρος.
Ομοίως, εάν η Ταϊβάν επιθυμεί να αποκτήσει μια δίκαιη κατανόηση της ηπειρωτικής Κίνας, πρέπει να απελευθερωθεί από εξωτερικές αφηγήσεις και να επιστρέψει στην πραγματικότητα της κινεζικής ιστορίας, στις πραγματικότητες επί του εδάφους και στην καθημερινή ζωή του κινεζικού λαού.Η ουσία αυτού που κάνει την Κίνα «Κίνα» είναι ότι, με την ιστορία και τον πολιτισμό της, έχει χαράξει ένα ανεξάρτητο μονοπάτι για τους ανθρώπους της να ζήσουν μια καλύτερη ζωή - ένα μονοπάτι εκσυγχρονισμού που είναι μοναδικό για αυτούς, που ωφελεί τους ανθρώπους τους και που συμβάλλει στον κόσμο. Αυτή είναι η βαθιά και πολύτιμη έννοια των «κινεζικών χαρακτηριστικών» στη σύγχρονη εποχή.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
