Για δεκαετίες, δύο ασυμβίβαστες αφηγήσεις για το Ισραήλ και τα κίνητρά του συνυπήρχαν παράλληλα.
Από τη μία πλευρά, η επίσημη δυτική αφήγηση απεικονίζει ένα γενναίο και πολιορκημένο «εβραϊκό» κράτος του Ισραήλ, απελπισμένα αφοσιωμένο στην επίτευξη ειρήνης με τους εχθρικούς Άραβες γείτονές του. Ακόμη και σήμερα, αυτή η αφήγηση κυριαρχεί στο πολιτικό, μιντιακό και ακαδημαϊκό τοπίο.
Ξανά και ξανά, ή έτσι μας λένε, το Ισραήλ έχει απλώσει ένα κλαδί ελιάς στους «Άραβες», αναζητώντας αποδοχή, αλλά πάντα απορρίφθηκε.
Ένα σε μεγάλο βαθμό ανείπωτο υποκείμενο υποδηλώνει ότι τα υποτιθέμενα παράλογα, αιμοδιψή και αντισημιτικά καθεστώτα σε όλη την περιοχή θα είχαν πραγματοποιήσει το ναζιστικό πρόγραμμα εξόντωσης αν δεν υπήρχε η ανθρωπιστική προστασία που προσφέρει η Δύση σε μια ευάλωτη μειονότητα.
Η παλαιστινιακή αντι-αφήγηση, που μοιράζεται σε μεγάλο μέρος του υπόλοιπου κόσμου, καταπνίγεται σιωπηλά στη Δύση ως αντισημιτική «συκοφαντία αίματος».
Το βιβλίο παρουσιάζει το Ισραήλ ως ένα εθνοτικά ρατσιστικό κράτος, βαριά στρατιωτικοποιημένο, οπλισμένο από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, αποφασισμένο να επεκταθεί, μαζικές απελάσεις και κλοπή γης.
Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, η Δύση έχει εμφυτεύσει το Ισραήλ ως αποικιακό στρατιωτικό φυλάκιο, με στόχο να υποτάξει τον γηγενή παλαιστινιακό πληθυσμό και να τρομοκρατήσει τα γειτονικά κράτη, αναγκάζοντάς τα να παραδοθούν μέσω ανελέητων και συντριπτικών επιδείξεων δύναμης.
Οι Παλαιστίνιοι δεν μπορούν να επιτύχουν ειρήνη ή οποιοδήποτε είδος συμφωνίας, γιατί το Ισραήλ επιδιώκει μόνο την κατάκτηση, την κυριαρχία και τον αφανισμό. Δεν είναι δυνατή η μέση λύση.
Η απόδειξη, σημειώνουν οι Παλαιστίνιοι, είναι η επίμονη άρνηση του Ισραήλ να καθορίσει τα σύνορά του. Καθώς η στρατιωτική του δύναμη αυξάνεται δεκαετία με τη δεκαετία, έχουν προκύψει όλο και πιο ακραίες πολιτικές ατζέντες, που ζητούν όχι μόνο την προσάρτηση από το Ισραήλ των τελευταίων τμημάτων των παράνομα κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών, αλλά και την επέκταση σε γειτονικά κράτη όπως ο Λίβανος και η Συρία.
Μεθυσμένος από την εξουσία
Ακολουθούν δύο αντίθετες αφηγήσεις στις οποίες κάθε πλευρά παρουσιάζεται ως θύμα της άλλης.
Δυόμισι χρόνια μετά από μια σειρά ισραηλινών πολέμων εναντίον των λαών της Γάζας, του Ιράν και του Λιβάνου, πώς εξελίσσονται αυτές οι δύο προοπτικές;
Εμφανίζεται το Ισραήλ ως «απογοητευμένος ειρηνοποιός» που συγκρούεται με βάρβαρους αντιπάλους ή ως «κράτος-παρίας» του οποίου η επιθετικότητα δεκαετιών έχει προκαλέσει ακριβώς τη βία αντιποίνων που εκμεταλλεύεται για να δικαιολογήσει τους συνεχείς πολέμους του;
Είναι το Ισραήλ ένα μικρό, απρόθυμο κράτος-φρούριο που υπερασπίζεται τον εαυτό του ή ένας δυτικός στρατιωτικός πελάτης τόσο μεθυσμένος από την ίδια του τη δύναμη που δεν μπορεί να περιορίσει τις εδαφικές του φιλοδοξίες περισσότερο από ό,τι ένας μεγάλος λευκός καρχαρίας μπορεί να σταματήσει να κολυμπάει;
Η αλήθεια είναι ότι οι τελευταίοι 30 μήνες έχουν αποκαλύψει κραυγαλέα όχι μόνο αυτό που ήταν πάντα το Ισραήλ, αλλά, κατ' επέκταση, και αυτό που τα δικά μας δυτικά κράτη φιλοδοξούσαν να επιτύχουν μέσω του αγαπημένου τους πελάτη στη Μέση Ανατολή.
Τον περασμένο μήνα, σε μια στιγμή απερισκεψίας, ο Κρίστιαν Τέρνερ, ο διάδοχος του Πίτερ Μάντελσον ως πρεσβευτής της Βρετανίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, είπε δυνατά αυτό που όλοι σκέφτονταν σιωπηλά. Η Ουάσιγκτον, το νευρικό κέντρο της δυτικής αυτοκρατορίας, είπε, δεν έτρεφε βαθιά πίστη στους συμμάχους της, εκτός από έναν.
Χωρίς να γνωρίζει ότι τα λόγια του καταγράφονταν, είπε σε μια ομάδα επισκεπτών φοιτητών: «Νομίζω ότι υπάρχει πιθανώς μόνο μία χώρα που έχει ειδική σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, και αυτή είναι πιθανώς το Ισραήλ».
Αυτή η ειδική σχέση απαιτεί από την πολιτική και μιντιακή τάξη των άλλων κρατών-πελατών της Ουάσιγκτον, όπως η Βρετανία, να προστατεύσει τη Δυτική Σπάρτη στη Μέση Ανατολή από κάθε κριτικό έλεγχο.
Οι φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν από το Ισραήλ έχουν γίνει τόσο προφανείς που η βρετανική κυβέρνηση ανακοίνωσε τον περασμένο μήνα το κλείσιμο της μονάδας του Φόρεϊν Όφις που είναι υπεύθυνη για την παρακολούθηση εγκλημάτων πολέμου, επικαλούμενη την ανάγκη για περικοπές, αντί να διακινδυνεύσει περαιτέρω έκθεση της συνενοχής της σε τέτοια εγκλήματα.
Εάν η βρετανική κυβέρνηση αρνηθεί να παρακολουθήσει τα εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ, μην περιμένετε περισσότερα από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης.
Εδώ και μήνες, το Ισραήλ ισοπεδώνει το ένα χωριό μετά το άλλο στο νότιο Λίβανο, αναγκάζοντας εκατομμύρια κατοίκους να εγκαταλείψουν εδάφη που κατοικούνταν για χιλιετίες από τους προγόνους τους, και αυτό δεν προκαλεί σχεδόν καμία αντίδραση από τους πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης μας.
Το Ισραήλ καταστρέφει τα αποθέματα νερού της Γάζας, όπως έχει κάνει στο παρελθόν με τα νοσοκομεία και το σύστημα υγείας του μικρού θύλακα, διασφαλίζοντας την περαιτέρω εξάπλωση της νόσου, και οι πολιτικοί και τα μέσα ενημέρωσης μας δεν μιλούν σχεδόν καθόλου γι' αυτό.
Το Ισραήλ σκοτώνει δημοσιογράφους και διασώστες στη Γάζα και τον Λίβανο εβδομάδα με την εβδομάδα, μήνα με τον μήνα, και η πολιτική τάξη και τα μέσα ενημέρωσης δεν κουνούν το βλέφαρο.
Το Ισραήλ κηρύσσει μονομερώς «κίτρινες γραμμές» στη Γάζα και τον Λίβανο, οριοθετώντας διευρυμένα σύνορα που επισημοποιούν την κλοπή της γης άλλων ανθρώπων, και αυτό γίνεται αμέσως η νέα κανονικότητα.
Το Ισραήλ παραβιάζει συνεχώς τις εκεχειρίες στη Γάζα και τον Λίβανο, σκορπίζοντας δυστυχία και τροφοδοτώντας περαιτέρω θυμό και πικρία, και για άλλη μια φορά οι πολιτικοί και τα μέσα ενημέρωσης μας κάνουν τα στραβά μάτια.
Ποια δυτικά ειδησεογραφικά πρακτορεία επισημαίνουν ένα εκπληκτικά αποκαλυπτικό γεγονός: το Ισραήλ κατέχει τώρα μεγαλύτερο μέρος του Λιβάνου από αυτό που κατέχει η Ρωσία στην Ουκρανία;
Μεροληψία των μέσων ενημέρωσης
Μια ανάλυση που διεξήχθη τον περασμένο μήνα από την ομάδα παρακολούθησης των μέσων ενημέρωσης Newscord επιβεβαίωσε προηγούμενη έρευνα: Τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης αποφεύγουν προσεκτικά να ονομάσουν «εθνοκάθαρση» και «γενοκτονία» όταν διαπράττονται από το Ισραήλ και όχι από τη Ρωσία.
Συγκρίνοντας την κάλυψη των μέσων ενημέρωσης των πιο «έγκυρων» βρετανικών ειδησεογραφικών πρακτορείων – του BBC, του Guardian και του Sky – με αυτή του Al Jazeera, η μελέτη διαπίστωσε ότι τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης επιλέγουν συστηματικά να υποβαθμίζουν την ευθύνη του Ισραήλ για τα εγκλήματά του.
Το Ισραήλ αναγνωρίστηκε ως υπεύθυνο για τις επιθέσεις στη Γάζα μόνο στα μισά περίπου βρετανικά ειδησεογραφικά πρακτορεία, σε σύγκριση με σχεδόν το 90% αυτών του Al Jazeera. Όπως σημείωσε το Newscord: «Στις μισές περιπτώσεις, οι αναγνώστες του BBC δεν ενημερώνονται ποιος σκότωσε το άτομο που κατονομάζεται στην είδηση».
Αυτό φάνηκε κραυγαλέα από έναν διαβόητο τίτλο του BBC: «Ο Hind Rajab, 6 ετών, βρέθηκε νεκρός στη Γάζα λίγες μέρες μετά από τηλεφωνήματα για βοήθεια».
Στην πραγματικότητα, ένα ισραηλινό τανκ γάντωσε ένα σταματημένο αυτοκίνητο με σφαίρες, παρά το γεγονός ότι ο ισραηλινός στρατός γνώριζε εδώ και ώρες ότι μέσα υπήρχε μια Παλαιστίνια, η μόνη επιζήσασα προηγούμενης επίθεσης, την οποία οι διασώστες προσπαθούσαν απεγνωσμένα να φτάσουν. Το Ισραήλ σκότωσε επίσης μέλη της ομάδας διάσωσης.
Ένα άλλο αποκαλυπτικό εύρημα από την έρευνα του Newscord είναι ότι τέσσερις στις πέντε αναφορές του BBC σχετικά με τις απώλειες που προκλήθηκαν από ισραηλινές επιθέσεις χρησιμοποίησαν τη σύνθετη παθητική και όχι την ενεργητική μορφή, σαφώς με σκοπό να ελαχιστοποιήσουν την ενοχή και τη βαρβαρότητα του Ισραήλ.
Τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης έχουν επίσης υποβαθμίσει ενεργά τον τεράστιο αριθμό των νεκρών Παλαιστινίων στη Γάζα, αποδίδοντας τακτικά τους αριθμούς σε ένα υπουργείο Υγείας που «συνδέεται με τη Χαμάς», αν και οι αριθμοί, επί του παρόντος πάνω από 70.000 Παλαιστίνιοι, είναι σχεδόν σίγουρα σημαντικά υποτιμημένοι, δεδομένης της πρόωρης καταστροφής της κυβέρνησης του θύλακα από το Ισραήλ και της ικανότητάς του να μετράει τους νεκρούς.
Το γεγονός ότι ο ΟΗΕ βρήκε αξιόπιστα τα δεδομένα για τη Γάζα αναφέρθηκε μόνο στο 0,6% των εκθέσεων.
Πρόθεση γενοκτονίας
Ομοίως, το BBC και ο Guardian επέλεξαν να εξανθρωπίσουν τους Ισραηλινούς κρατούμενους της Χαμάς δύο φορές πιο συχνά από τους Παλαιστίνιους κρατούμενους του ισραηλινού κράτους.
Η ανεπάρκεια αυτού του διπλού προτύπου υπογραμμίζεται από τους συνεχείς υπαινιγμούς πολιτικών και μέσων ενημέρωσης ότι η Χαμάς «αποκεφάλισε παιδιά» και διέπραξε συστηματικό βιασμό στις 7 Οκτωβρίου 2023, περισσότερα από δύο χρόνια μετά την πλήρη κατάρριψη τέτοιων ισχυρισμών.
Συγκρίνετε αυτήν την κατάσταση με την αποτελεσματική συγκάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης της έκθεσης του Euro-Med Monitor του περασμένου μήνα σχετικά με την αποτρόπαια πρακτική του ισραηλινού στρατού να βιάζει παλαιστίνιους κρατούμενους με σκύλους εκπαιδευμένους για αυτόν ακριβώς τον σκοπό.
Πολλές μαρτυρίες έχουν έρθει από Παλαιστίνιους που κρατούνται αιχμάλωτοι από το Ισραήλ, οι οποίοι αναφέρουν συστηματικούς βιασμούς και σεξουαλική κακοποίηση, επιβεβαιωμένες από ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μαρτυρίες Ισραηλινών στρατιωτών και γιατρών που έχουν καταγγείλει τέτοιες καταχρήσεις. Πολύ λίγα από αυτά βρίσκουν χώρο στα δυτικά μέσα ενημέρωσης.
Το Newscord υπογραμμίζει ένα περαιτέρω, πιο λεπτό πρόβλημα που διαστρεβλώνει την κάλυψη των δυτικών μέσων ενημέρωσης: την παράλειψη καθιερωμένων αλλά άβολων γεγονότων, τα οποία θα παρουσίαζαν το Ισραήλ με ένα διεφθαρμένο, δηλαδή αληθινό, φως.
Για παράδειγμα, σημειώνει το Newscord, το BBC απέτυχε εντελώς να αναφέρει όλες εκτός από μία από τις εκατοντάδες ξεκάθαρα γενοκτονικές δηλώσεις που έγιναν από Ισραηλινούς αξιωματούχους, ξεκινώντας από τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί. Οι δικαστικές αρχές συνήθως αγωνίζονται να διαπιστώσουν με βεβαιότητα εάν πρόκειται για γενοκτονία, διότι, κυρίως, αυτό εξαρτάται από την ικανότητα να διαισθανθούν την πρόθεση, η οποία γενικά κρύβεται από εκείνους που διαπράττουν τις φρικαλεότητες.
Στην περίπτωση του Ισραήλ, οι ενέργειές του στη Γάζα όχι μόνο φαίνεται να ισοδυναμούν με γενοκτονία, αλλά οι ηγέτες του ήταν ξεκάθαροι δηλώνοντας ότι τέτοιες ενέργειες στοχεύουν στη γενοκτονία. Τέτοια συμπεριφορά συναντάται μόνο σε όσους είναι μεθυσμένοι από το αίσθημα της ατιμωρησίας.
Για άλλη μια φορά, τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης ανέλαβαν δεόντως το καθήκον να προστατεύσουν το Ισραήλ από κάθε νομικό κίνδυνο, όλα προς όφελος της αντικειμενικής ενημέρωσης, φυσικά.
Μια παλιά ιστορία
Δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο. Είναι η ίδια ιστορία πριν από τη βίαιη δημιουργία του Ισραήλ στην παλαιστινιακή πατρίδα το 1948, όταν το 80 τοις εκατό του γηγενούς πληθυσμού υπέστη εθνοκάθαρση από το Ισραήλ στο νέο αυτοαποκαλούμενο «εβραϊκό» κράτος. Ή αφού, για να χρησιμοποιήσουμε την παραπλανητική γλώσσα που χρησιμοποιούν οι δυτικές πολιτικές, μιντιακές και ακαδημαϊκές ελίτ, περίπου 750.000 Παλαιστίνιοι «έφυγαν».
Ο στόχος ήταν να δημιουργηθεί και να διατηρηθεί μια φούσκα ψευδαισθήσεων για το δυτικό κοινό, μια φούσκα στην οποία τα εγκλήματά μας – και αυτά των συμμάχων μας – παραμένουν αόρατα στα μάτια μας.
Από αυτή την άποψη, σημειώστε τον έντονο αποκλεισμό του Ισραήλ από τη βρετανική κυβέρνηση από μια πρόσφατη «ανεξάρτητη» έρευνα που διεξήγαγε ο πρώην αξιωματούχος του Whitehall, Philip Rycroft, σχετικά με την κακόβουλη ξένη οικονομική επιρροή στη βρετανική πολιτική. Φυσικά, ήταν η Ρωσία που κατέληξε κυρίως στο προσκήνιο.
Όπως ήταν αναμενόμενο, τον Απρίλιο, η κυβέρνηση του Κιρ Στάρμερ απέρριψε μια αναφορά που υπογράφηκε από περισσότερους από 114.000 ανθρώπους που ζητούσαν παρόμοια δημόσια έρευνα για την επιρροή του ισχυρού ισραηλινού λόμπι.
Αυτό δεν ήταν έκπληξη, δεδομένου ότι οποιαδήποτε τέτοια έρευνα θα κινδύνευε να εκθέσει τις εκατοντάδες χιλιάδες λίρες που θα είχαν λάβει ο Στάρμερ και οι υπουργοί του από φιλοϊσραηλινούς λομπίστες.
Η ίδια βρετανική πολιτική τάξη και τάξη των μέσων ενημέρωσης, τόσο απρόθυμη να διερευνήσει την άθλια επιρροή του φιλοϊσραηλινού λόμπι, αγνοεί επίσης τη συστηματική καταστροφή χωριών και υποδομών από το Ισραήλ στο νότιο Λίβανο, παραβιάζοντας κατάφωρα την υποτιθέμενη κατάπαυση του πυρός.
Ισραηλινοί στρατιώτες δήλωσαν στα τοπικά μέσα ενημέρωσης ότι καθήκον τους είναι να στοχεύουν αδιακρίτως όλες τις δομές, είτε πολιτικές είτε «τρομοκρατικές», με στόχο να εμποδίσουν τους κατοίκους του Λιβάνου να επιστρέψουν στα χωριά τους.
Αυτό συνάδει με την ανακοίνωση του Ισραήλ ότι δεν έχει καμία πρόθεση να αποσυρθεί μετά το τέλος των μαχών και με τα εκτεταμένα σχέδια εποικισμού των κατεχόμενων εδαφών του Λιβάνου με εβραϊκούς οικισμούς.
Αν δεν υπήρχαν τα βίντεο του Ισραήλ να ανατινάζει τις κοινότητες του Λιβάνου, τα οποία εμφανίστηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παρά την αλγοριθμική λογοκρισία, ίσως να μην γνωρίζαμε για τις τεράστιες προσπάθειες του Ισραήλ να πραγματοποιήσει εθνοκάθαρση στο νότιο Λίβανο.
Σε απάντηση σε αυτά τα βίντεο, ο Guardian δημοσίευσε ένα σπάνιο «mainstream» ρεπορτάζ για την εκστρατεία καταστροφής, γλυκαίνοντας τη φρίκη που ένιωσαν οι οικογένειες του Λιβάνου που ανακάλυψαν τα σπίτια τους κατεστραμμένα, μαζί με ανεκτίμητες αναμνήσεις και αναμνηστικά. Η εμπειρία αυτή χαρακτηρίστηκε από την εφημερίδα – παράλογα – ως «γλυκόπικρη».
Οι επικριτές επισημαίνουν ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Το Ισραήλ δεν ισοπεδώνει μόνο τον νότιο Λίβανο. Τους τελευταίους 30 μήνες έχει ισοπεδώσει σχεδόν όλα τα κτίρια, ακόμη και στη Γάζα.
Αλλά το μοντέλο και για τα δύο έχει πολύ παλαιότερη προέλευση, καθώς κάθε Παλαιστίνιος μαθαίνει από μικρή ηλικία.
Αφού έδιωξε τους περισσότερους Παλαιστίνιους από τα σπίτια τους το 1948, το Ισραήλ πέρασε χρόνια ισοπεδώνοντας περίπου 500 χωριά το ένα μετά το άλλο, ενώ οι Ισραηλινοί ηγέτες ισχυρίστηκαν δημόσια ότι εκλιπαρούσαν τους πρόσφυγες να επιστρέψουν και οι δυτικοί ηγέτες εκθείαζαν το Ισραήλ ως «τη μόνη δημοκρατία» στη Μέση Ανατολή.
Οι απελάσεις που η Δύση συνεχίζει να προσποιείται ότι δεν συνέβησαν πριν από ογδόντα χρόνια μεταδίδονται τώρα ζωντανά. Αυτή τη φορά, είναι αδύνατο να τα αρνηθούμε, όπως είναι αδύνατο να αρνηθούμε την αποικιακή και ρατσιστική ατζέντα πίσω από αυτά.
Δυσφημίζοντας τον αγγελιοφόρο
Εάν το μήνυμα που ενυπάρχει στις φρικαλεότητες του Ισραήλ δεν μπορεί πλέον να εξαφανιστεί, να καθαριστεί ή να κανονικοποιηθεί – όπως συνέβαινε σε μια εποχή πριν από τις 24ωρες ειδήσεις σε πραγματικό χρόνο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης – τότε χρειάζεται μια διαφορετική στρατηγική: δαιμονοποίηση του αγγελιοφόρου.
Αυτό είναι το πολιτικό καθήκον της εποχής μας.
Η αντιρατσιστική αριστερά δαιμονοποιείται ως «αντισημιτική φανατική» επειδή προσπαθεί να σπάσει τη φούσκα των ψευδαισθήσεων που έχει τυλίξει εδώ και καιρό τη Δύση, καταγγέλλοντας δυνατά τόσο τις φρικαλεότητες που διαπράττει το Ισραήλ, υποτίθεται στο όνομα των Εβραίων, όσο και τη συνενοχή των δικών του κυβερνήσεων σε τέτοιες φρικαλεότητες.
Τον περασμένο μήνα, η κυβέρνηση του Στάρμερ προώθησε στη Βουλή των Κοινοτήτων έναν νόμο που επιτρέπει στην αστυνομία να απαγορεύει διαδηλώσεις που προκαλούν «σωρευτικές ταραχές» ή επαναλαμβανόμενες διαμαρτυρίες όπως αυτές κατά της ισραηλινής γενοκτονίας στη Γάζα. Τα μέσα ενημέρωσης δεν χτύπησαν το βλέφαρο.
Η επίθεση που υπέστησαν αυτή την εβδομάδα δύο Εβραίοι άνδρες στο Γκόλντερς Γκριν, που φέρεται να υπέστησαν στα χέρια ενός ψυχικά άρρωστου ατόμου με μακρά ιστορία βίας, εργαλειοποιείται γρήγορα από τα κύρια κόμματα για να προετοιμάσουν ακόμη αυστηρότερους περιορισμούς στο δικαίωμα στη διαμαρτυρία.
Οι Βρετανοί πολίτες που επιδιώκουν να σταματήσουν τα ισραηλινά εγκλήματα πολέμου, είτε στοχεύοντας ισραηλινά εργοστάσια θανάτου που βρίσκονται στο Ηνωμένο Βασίλειο, είτε επιδεικνύοντας πινακίδες που υποστηρίζουν αυτό το είδος άμεσης δράσης, συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται ως «τρομοκράτες», ακόμη και μετά από δικαστική απόφαση που κήρυξε παράνομη την απαγόρευση της Παλαιστινιακής Δράσης.
Επειδή οι ένορκοι είναι συχνά απρόθυμοι να καταδικάσουν, το βρετανικό κράτος προσπαθεί ανοιχτά να επηρεάσει τις ετυμηγορίες υπέρ του. Οι ένορκοι εμποδίζονται να γνωρίζουν τους λόγους για τους οποίους στοχοποιήθηκαν τα ισραηλινά εργοστάσια όπλων, η κύρια γραμμή άμυνας του κατηγορουμένου. Οι δικαστές δίνουν εντολή στους ενόρκους να καταδικάσουν.
Πολίτες που διαδηλώνουν σιωπηλά με πλακάτ έξω από το δικαστικό μέγαρο συλλαμβάνονται επειδή υπενθύμισαν στους ενόρκους το κατοχυρωμένο από το νόμο δικαίωμα να μην υπακούουν σε τέτοιες οδηγίες, να ακολουθούν τη συνείδησή τους και να αθωώνουν τους κατηγορούμενους: μια κατάχρηση εξουσίας από την αστυνομία που παραβιάζει εκατοντάδες χρόνια νομικού προηγούμενου και που τα δικαστήρια φαίνονται όλο και πιο πρόθυμα να ανεχθούν.
Υπάρχει επιφυλακτικότητα, δεόντως σεβαστή από τα μέσα ενημέρωσης, σχετικά με άλλες μυστικές παράνομες πρακτικές που έχουν σχεδιαστεί για να βοηθήσουν τη βρετανική κυβέρνηση να λάβει τις απαραίτητες ετυμηγορίες για να σταματήσει τον ακτιβισμό κατά της γενοκτονίας. Αυτό το γνωρίζουμε μόνο επειδή η βουλευτής του κόμματός σας, Zarah Sultana, χρησιμοποίησε τη βουλευτική ασυλία για να επιστήσει την προσοχή του κοινού στο θέμα.
Είναι σημαντικό ότι αυτή την εβδομάδα, στην επαναληπτική δίκη έξι κατηγορουμένων της Παλαιστινιακής Δράσης, πέντε από αυτούς παραιτήθηκαν από τους δικηγόρους τους για τα τελικά επιχειρήματα. Επεσήμαναν, με ζοφερό τόνο, ότι οι νόμιμοι εκπρόσωποί τους δεν μπορούσαν να τους προστατεύσουν επαρκώς λόγω «αποφάσεων του δικαστηρίου».
Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση Στάρμερ προωθεί σχέδια για να απαλλαγεί οριστικά από τις προβληματικές ενόρκους και να αφήσει πιο αξιόπιστους δικαστές να αποφασίσουν μόνοι τους αυτές τις φαρσικές πολιτικές δίκες.
Καλώς ήρθατε στην ταχεία διάλυση των πολυτιμότερων συνταγματικών δικαιωμάτων της Βρετανίας, τα οποία είναι προφανώς απαραίτητα πάνω απ' όλα για την προστασία μιας μακρινής χώρας η οποία, σύμφωνα με το Διεθνές Δικαστήριο, διαπράττει το έγκλημα του απαρτχάιντ κατά των Παλαιστινίων και θα μπορούσε εύλογα να διαπράξει γενοκτονία στη Γάζα.
Οδυνηρό μάθημα
Αλλά, φυσικά, η βρετανική κυβέρνηση – όπως οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ, της Γερμανίας και της Γαλλίας – δεν υποβαθμίζει τη φιλελεύθερη δημοκρατία της μόνο και μόνο για να προστατεύσει το Ισραήλ. Αναγκάζεται σε τέτοια άκρα από απελπισία.
Η Δύση δεν μπορεί πλέον να διατηρήσει τη φούσκα των ψευδαισθήσεων – για τη δική της ηθική ή πολιτισμική ανωτερότητα – σε έναν κόσμο με λιγοστούς πόρους, έναν κόσμο στον οποίο οι δυτικές ελίτ είναι πρόθυμες να προκαλέσουν την πυρπόληση του πλανήτη για να προστατεύσουν τα κέρδη από τα ορυκτά καύσιμα, από τα οποία έχουν γίνει δυσανάλογα πλούσιοι.
Η ατζέντα της «τάξης Έπσταϊν» είναι όλο και πιο διαφανής στο εσωτερικό και αμφισβητείται όλο και περισσότερο στο εξωτερικό. Η γενοκτονία στη Γάζα και η εθνοκάθαρση στο Λίβανο έχουν εξαντλήσει την ηθική νομιμότητα της Δύσης. Τώρα το Ιράν διαβρώνει σιγά-σιγά τη στρατιωτική υπεροχή της Δύσης.
Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι μια αυτοκρατορία των ΗΠΑ που βρίσκεται τώρα στο λυκόφως της, μια αυτοκρατορία που βασίζεται στον έλεγχο των ορυκτών καυσίμων, επέλεξε τα Στενά του Ορμούζ, τη μεγαλύτερη βρύση πετρελαίου στον κόσμο, ως τόπο του τέλους της.
Το Ισραήλ ιδρύθηκε ουσιαστικά στην περιοχή πριν από οκτώ δεκαετίες ως ένα βαριά στρατιωτικοποιημένο κράτος-πελάτης, του οποίου το κύριο καθήκον ήταν να προβάλει τη δυτική δύναμη, δηλαδή τις Ηνωμένες Πολιτείες, στην πλούσια σε πετρέλαιο Μέση Ανατολή.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες προστάτευσαν το Ισραήλ από έρευνες για την καταπίεση των Παλαιστινίων και την κλοπή της γης τους.
Σε αντάλλαγμα, το «γενναίο» Ισραήλ βοήθησε τις Ηνωμένες Πολιτείες να κατασκευάσουν μια αφήγηση ευκολίας που ζητούσε τον περιορισμό και την ανατροπή των κοσμικών εθνικιστικών κυβερνήσεων στη Μέση Ανατολή, προστατεύοντας παράλληλα οπισθοδρομικές μοναρχίες που παρουσιάζονταν ως αντίπαλοι του Ισραήλ, ενώ συνωμοτούσαν κρυφά μαζί του.
Τα κράτη που σχηματίστηκαν στην περιοχή, πολιορκημένα και διαιρεμένα, ήταν ώριμα για έλεγχο. Δεν είχαν υπεύθυνες κυβερνήσεις που θα μπορούσαν να ανταποκριθούν στις ανάγκες των πολιτών τους και να συμμαχήσουν για να προστατεύσουν τα συμφέροντα της περιοχής από τη δυτική αποικιακή παρέμβαση.
Τώρα το Ιράν ασκεί πίεση σε αυτό το σύστημα, το οποίο υπάρχει εδώ και δεκαετίες, σε σημείο καταστροφής. Αναγκάζει τα κράτη του Κόλπου να επιλέξουν: να συνεχίσουν να υπηρετούν τις Ηνωμένες Πολιτείες, παρά το γεγονός ότι έχουν δείξει ότι δεν είναι σε θέση να τις προστατεύσουν, ή να συμμαχήσουν με το Ιράν, το οποίο καθιερώνεται ως νέα μεγάλη δύναμη επιβάλλοντας δασμούς στη διέλευση από τα στενά;
Η Δύση μαθαίνει γρήγορα ότι τα drones χαμηλού κόστους μπορούν να αποφύγουν ακόμη και τα πιο εξελιγμένα συστήματα ανίχνευσης και ότι μερικές νάρκες και κανονιοφόροι μπορούν να μπλοκάρουν μεγάλο μέρος των καυσίμων από τα οποία εξαρτάται η παγκόσμια οικονομία.
Η φούσκα της ψευδαίσθησης επιτέλους έσκασε. Η Δύση δέχεται την τιμωρία που της άξιζε εδώ και καιρό. Το μάθημα θα είναι πραγματικά οδυνηρό.https://www.sinistrainrete.info/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
