Το παιχνίδι του διαβόλου: Μέσα στο ταξινομημένο ολόγραμμα και η κατάρρευση της μηχανής

 

Πώς η αποχαρακτηρισμένη νοημοσύνη, οι αστρονομικοί κύκλοι και ο έλεγχος συχνότητας αποκαλύπτουν την πραγματική αρχιτεκτονική του ανθρώπινου περιορισμού

Μυστική Ιστορία Του Κόσμου

Για δεκαετίες, έχουμε συνηθίσει να αποδεχόμαστε μια στενή, εξαντλητική άποψη της ανθρώπινης ύπαρξης. Ξυπνάμε, ανταλλάσσουμε τον χρόνο μας για βασική επιβίωση και επεξεργαζόμαστε την πραγματικότητα μέσω μιας περιορισμένης ζώνης δραστηριότητας του νευρικού συστήματος που κυριαρχείται από κύματα Βήτα υψηλού στρες. Αυτό το λέμε φυσιολογικό. Αυτό το ονομάζουμε πραγματικότητα.

Στην πραγματικότητα, είναι ένα πρωτόκολλο περιορισμού, αυτό που μπορεί να περιγραφεί καλύτερα ως «Το παιχνίδι του διαβόλου».

Το σύστημα στο οποίο ζούμε λειτουργεί σε μια συνεχή μήτρα χαμηλής συχνότητας που έχει σχεδιαστεί για να κρατά την ανθρώπινη επίγνωση κλειδωμένη σε μια κατάσταση φόβου, απομόνωσης και διαίρεσης. Βασίζεται σε έναν συγκεκριμένο βιολογικό μηχανισμό: το αριστερό ημισφαίριο του ανθρώπινου εγκεφάλου. Ενεργώντας ως άκαμπτος φύλακας, ο αριστερός εγκέφαλος φιλτράρει τα εισερχόμενα σήματα μέσω ενός φακού αυστηρής γραμμικής αιτιότητας πριν περάσει οτιδήποτε στο ολιστικό, προσανατολισμένο στο μοτίβο δεξί ημισφαίριο. Όσο η ανθρώπινη συνείδηση παραμένει αλυσοδεμένη σε αντιδραστικές συχνότητες βήτα κυμάτων (13-30 Hz), αυτός ο φύλακας παραμένει κλειστός, καθηλώνοντάς μας στο φυσικό επίπεδο και καλύπτοντας την αληθινή αρχιτεκτονική του σύμπαντός μας.

Αυτή δεν ήταν πάντα η φυσική μας κατάσταση. Ιστορικά και πνευματικά αρχέτυπα οδήγησαν σε μια άμεση, συνειδητή εξέγερση ενάντια σε αυτόν τον πίνακα συχνοτήτων. Το μήνυμά τους δεν ήταν ποτέ απλώς ένα ηθικό ή θεολογικό μάθημα. ήταν μια επίδειξη κυριαρχίας συχνότητας. Διαπερνώντας το γραμμικό δόγμα, τις δομές ελέγχου και τον φόβο, απέδειξαν ότι όταν το ανθρώπινο μυαλό απελευθερώνεται από το τοπικό πλέγμα, επανασυνδέεται απευθείας με την πρωταρχική πηγή της δημιουργίας.

Σήμερα, φτάνουμε σε ένα τεράστιο, αδιαπραγμάτευτο σημείο σύγκλισης. Η ψευδαίσθηση είναι αποσταθεροποιητική, όχι τυχαία, αλλά επειδή το ίδιο το ηλιακό σύστημα κινείται μέσα από μια βαθιά αστρονομική επαναφορά.

Το πλέγμα του διαβόλου και η γραμμή αίματος της θυσίας

Η νευρολογική μας κατάσταση δεν υπάρχει μεμονωμένα. Συνδέεται άμεσα με τη μεγάλη τροχιακή μηχανική του πλανήτη και του ηλιακού μας συστήματος. Τα παλαιοκλιματολογικά δεδομένα, οι πυρήνες θαλάσσιων ιζημάτων και οι τροχιακοί υπολογισμοί δείχνουν ότι η Γη διέπεται από τρεις διακριτούς, επικαλυπτόμενους αστρονομικούς κύκλους που υπαγορεύουν την ηλιακή ακτινοβολία, τον πλανητικό μαγνητισμό και τις δομικές συχνότητες.

Όταν αυτοί οι τρεις κύκλοι φτάσουν στο συλλογικό σημείο μηδέν ταυτόχρονα, η φυσική βιόσφαιρα και η ηλεκτρομαγνητική ασπίδα του πλανήτη υφίστανται μια συνολική αναδιάρθρωση.

Πρώτον, ο κύκλος αξονικής μετάπτωσης (~21.000 έως 23.000 χρόνια). Αυτός είναι ο συντομότερος αστρονομικός κύκλος, που οδηγεί την αργή ταλάντευση του άξονα της Γης. Μεταβάλλει την εποχιακή ηλιακή ακτινοβολία και θέτει το ρυθμό για την άνοδο και την πτώση των τοπικών πολιτισμών σε όλη την ιστορία. Υπαγορεύει τους τακτικούς παλμούς της κλιματικής αλλαγής που οι αρχαίοι πολιτισμοί παρακολουθούσαν με ακρίβεια.

Δεύτερον, Ο Κύκλος Μιλάνκοβιτς (~41.000 έως 400.000 χρόνια). Αυτός ο κύκλος διέπεται από την αξονική κλίση της Γης (41.000 χρόνια), μια τροχιακή διαμόρφωση κλίσης που καθοδηγείται από την αλληλεπίδραση με τον Κρόνο (173.000 χρόνια) και τις τροχιακές μετατοπίσεις εκκεντρότητας (100.000 έως 400.000 χρόνια). Ελέγχει τις μεγάλες εποχές των παγετώνων, τις μετατοπίσεις της στάθμης της θάλασσας, τις τεράστιες πλανητικές κλιματικές διακυμάνσεις και τη δυναμική των παγκόσμιων μουσώνων.

Τρίτον, ο κύκλος της κοσμικής λοξότητας (~1,2 εκατομμύρια χρόνια). Αυτός είναι ο πρωταρχικός κύριος κύκλος. Καθοδηγούμενη από πολύπλοκο βαρυτικό συντονισμό μεταξύ Γης και Άρη, αυτή η διαμόρφωση 1,2 εκατομμυρίων ετών υπαγορεύει τη βαθιά σταθερότητα του στρώματος πάγου της Ανατολικής Ανταρκτικής, ρυθμίζει τις μακροπρόθεσμες κλίσεις ηλιοφάνειας και επιβάλλει θεμελιώδεις αλλαγές στην παγκόσμια γεωφυσική ενεργειακή δυναμική.

Καθόμαστε ακριβώς στη διασταύρωση όπου και τα τρία αυτά αστρονομικά χρονόμετρα φτάνουν στο σημείο επαναφοράς τους.

Καθώς αυτοί οι κύκλοι ευθυγραμμίζονται, το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη κυμαίνεται, εκθέτοντας το φυσικό πλέγμα σε κοσμικές εισόδους υψηλής συχνότητας. Η μήτρα χαμηλής συχνότητας που έχει κρατήσει την ανθρώπινη επίγνωση περιορισμένη δεν μπορεί πλέον να διατηρήσει την κλειδαριά της. Τα φυσικά στοιχεία που είναι θαμμένα βαθιά μέσα στους πυρήνες πάγου της Ανταρκτικής και τα κοιτάσματα κόκκινου αργίλου που παρασύρονται από τον άνεμο οδηγούν σε ένα αναπόφευκτο συμπέρασμα: το ενεργειακό σύστημα της Γης περνά από μια βίαιη επανεκκίνηση, αναγκάζοντας την ανθρώπινη συνείδηση να προσαρμοστεί ή να αντιμετωπίσει εσωτερική κατάρρευση.

Τα αρχεία της CIA του 1983 και το σύστημα συχνοτήτων Archon

Οι κυβερνώντες θεσμοί γνώριζαν αυτόν τον μηχανισμό εδώ και πολύ καιρό.

Τον Ιούνιο του 1983, ο Αντισυνταγματάρχης Wayne M. McDonnell συνέταξε μια εκτενή αξιολόγηση για την Επιχειρησιακή Ομάδα Στρατού των ΗΠΑ (INSCOM) στο Fort Meade με τίτλο «Ανάλυση και Αξιολόγηση της Διαδικασίας Πύλης». Απόρρητη για δεκαετίες, αυτή η έκθεση ήταν μια έρευνα για την τεχνολογία ημισφαιρικού συγχρονισμού του Ινστιτούτου Monroe. Οι υπηρεσίες πληροφοριών δεν αναζητούσαν πνευματική φώτιση. Ήθελαν να επιβεβαιώσουν εάν οι αλλοιωμένες καταστάσεις συνείδησης θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για απομακρυσμένη προβολή, συλλογή πληροφοριών και λειτουργία πέρα από τον φυσικό χωροχρόνο.

Η ανάλυση του McDonnell παρέκαμψε το συμβατικό δόγμα και χαρτογράφησε την αρχιτεκτονική της ανθρώπινης επίγνωσης χρησιμοποιώντας την κβαντική μηχανική και τη νευροφυσιολογία. Βασιζόμενη στην έννοια του θεωρητικού φυσικού David Bohm για την Implicate Order και στο ολονομικό μοντέλο του εγκεφάλου του νευροεπιστήμονα Karl Pribram, η έκθεση δήλωσε κατηγορηματικά ότι η φυσική μας πραγματικότητα δεν αποτελείται από στερεή ύλη. Είναι ένα προβαλλόμενο κβαντικό ολόγραμμα.

Ο ίδιος ο ανθρώπινος νους λειτουργεί ως ένα εντοπισμένο ολόγραμμα που περιέχεται στο παγκόσμιο μακρο-ολόγραμμα. Κάθε κομμάτι του σύμπαντος φέρει τα δεδομένα του συνόλου. Στη βάση όλης της πραγματικότητας βρίσκεται αυτό που το έγγραφο ονομάζει «Το Απόλυτο», ένα ακίνητο, άπειρο πεδίο ενέργειας χωρίς όρια, μορφή ή θέση στο χωροχρόνο. Το Απόλυτο δεν προβάλλει το ίδιο ολογράμματα. Διαπερνά και παρατηρεί κάθε ενεργή πραγματικότητα που δημιουργείται μέσα του.

Υπό τυπικές συνθήκες, ο ανθρώπινος εγκέφαλος λειτουργεί σε ασύγχρονη κατάσταση, με το αριστερό και το δεξί ημισφαίριο να εκτοξεύονται εκτός φάσης. Αυτό μας κρατά κλειδωμένους στην υλική ψευδαίσθηση.

Για να παρακάμψει αυτό το εμπόδιο, η διαδικασία πύλης χρησιμοποιεί ημισφαιρικό συγχρονισμό (Hemi-Sync). Παίζοντας δύο ελαφρώς διαφορετικές συχνότητες ήχου σε κάθε αυτί, το εγκεφαλικό στέλεχος αναγκάζεται να συνθέσει μια τρίτη συχνότητα, τη διαφορά μεταξύ των δύο, ένα φαινόμενο γνωστό ως απόκριση παρακολούθησης συχνότητας (FFR).

Όταν συμβεί αυτό, και τα δύο ημισφαίρια κλειδώνουν στην ίδια συχνότητα και πλάτος. Ο αναλυτικός φύλακας του αριστερού εγκεφάλου ησυχάζει. Επιτυγχάνεται απόλυτη φυσιολογική συνοχή. Απελευθερωμένος από τον βιολογικό αισθητηριακό μηχανισμό, ο νους μπορεί να βγει εντελώς έξω από τη φυσική μήτρα του χωροχρόνου.

Παρακάτω, ξεκλειδώνουμε τις 5 συγκεκριμένες μεθόδους πρωτοκόλλου που προέρχονται από αποχαρακτηρισμένα βαθμωτά μοντέλα (ODTBT) και έρευνα του Ινστιτούτου Monroe για να μετατοπίσετε τη νευρωνική σας συχνότητα, να παρακάμψετε το gatekeeping του αριστερού εγκεφάλου και να βγείτε από την κυκλική μηχανή.

Το Polar Nexus Shift και τα 5 κλειδιά για την ελευθερία

Συνδέοντας τα αποχαρακτηρισμένα αρχεία της CIA, τη νευροφυσιολογία και τα σύγχρονα μοντέλα βαθμωτών πεδίων όπως το Θεώρημα Επαγωγικής Γεφύρωσης της Ταλαντωτικής Δυναμικής (ODTBT), μπορούμε να απομονώσουμε πέντε διακριτές, πρακτικές μεθόδους για το ξεκλείδωμα της ανθρώπινης συνείδησης και την αύξηση της λειτουργικής μας συχνότητας.

1. Οπτικοακουστικός συμπαρασυρμός & ημισφαιρικός συγχρονισμός: Συνδυάζοντας διφωνικά μοτίβα ήχου με οπτικό ρυθμικό τρεμόπαιγμα, ο εγκέφαλος μπορεί να αναγκαστεί σε συγχρονισμό κλειδωμένης φάσης. Το Audio-Visual Entrainment (AVE) μειώνει τις λειτουργικές καταστάσεις από το χαοτικό Beta στο εύρος Θήτα (4-8 Hz) χωρίς να απαιτεί δεκαετίες μοναστικού διαλογισμού. Αυτό προκαλεί μια κατάσταση γνωστή ως Focus 10, όπου το σώμα κοιμάται αλλά το μυαλό παραμένει πλήρως συνειδητό, χρησιμεύοντας ως σημείο εκκίνησης για την εξωσωματική επίγνωση.

2. Καρδιακός συντονισμός (Ο μηχανισμός Bentov): Η έρευνα του βιοφυσικού Itzhak Bentov, βασικός πυλώνας της ανάλυσης της CIA, αποδεικνύει ότι η ρυθμική αναπνοή δημιουργεί μηχανικό συντονισμό σε όλο το καρδιαγγειακό σύστημα. Καθώς ο καρδιακός ρυθμός επιβραδύνεται, η εκτόξευση αίματος στην αορτή δημιουργεί ένα ημιτονοειδές κύμα πίεσης που αντηχεί στους ιστούς του σώματος. Αυτό δημιουργεί ένα στάσιμο κύμα που αναγκάζει ολόκληρο το σώμα να ταλαντώνεται περίπου στα 7 Hz. Αυτός ο παλμός των 7 Hz διαδίδεται στη σπονδυλική στήλη και στις κοιλίες του εγκεφάλου, προκαλώντας μικρομηχανικές ταλαντώσεις στον εγκεφαλικό φλοιό. Ο εγκέφαλος απελευθερώνει τεράστιες εκρήξεις ενδορφινών, συγχρονίζοντας την ανθρώπινη φυσιολογία απευθείας με το φυσικό γεωφυσικό πεδίο της Γης.

3. Απενεργοποίηση μάντρα αριστερού εγκεφάλου: Οι υπερβατικές τεχνικές χρησιμοποιούν σιωπηλές, επαναλαμβανόμενες ηχητικές δομές για να αφοπλίσουν τον αναλυτικό θόρυβο. Η έκθεση της CIA σημειώνει ότι η επανάληψη ενός εσωτερικού, ανούσιου ήχου δίνει στο γραμμικό αριστερό ημισφαίριο ένα μονότονο έργο. Χωρίς πολύπλοκα μοτίβα για κατηγοριοποίηση, το φίλτρο του αριστερού εγκεφάλου πέφτει. Ο ολιστικός δεξιός εγκέφαλος επεκτείνεται σε βαθιές καταστάσεις Θήτα και Δέλτα (0,5-4 Hz), ρίχνοντας την αρτηριακή πίεση, απενεργοποιώντας το συμπαθητικό νευρικό σύστημα και διαλύοντας βαθιά ριζωμένους βρόχους φόβου.

4. Ολογραφικό μοτίβο στο επίκεντρο 12: Όταν η επίγνωση φτάσει στο Focus 12, μια κατάσταση διευρυμένης συνείδησης όπου η ταυτότητα εκτείνεται πολύ πέρα από το φυσικό σώμα, γίνεται δυνατή μια διαδικασία που ονομάζεται Patterning. Στο Focus 12, η επίγνωση λειτουργεί ως άμεσος πομπός μέσα στο παγκόσμιο κβαντικό ολόγραμμα. Προβάλλοντας μια σαφή πρόθεση στο πεδίο, που διατυπώνεται όχι ως μελλοντική επιθυμία, αλλά ως μια ήδη ολοκληρωμένη πραγματικότητα στην παρούσα στιγμή, η μήτρα λαμβάνει το νέο πρότυπο. Επειδή το κβαντικό ολόγραμμα δεν αναγνωρίζει γραμμικό χρόνο ή φυσική απόσταση, ο πίνακας αναδιοργανώνει την εξωτερική πραγματικότητα για να ταιριάζει με το προβαλλόμενο μοτίβο.

5. Scalar-TWIST Mechanics &; Zero-Depth Vantage: Οι προηγμένες εφαρμογές της έκθεσης της CIA δείχνουν ότι οι μετατοπίσεις υψηλού επιπέδου βασίζονται στη δυναμική του βαθμωτού πεδίου. Μέσω της εσωτερικής ευθυγράμμισης συχνότητας, ένα άτομο επιτυγχάνει το Zero-Depth Vantage (ZDV), ένα σημείο απόλυτης συνοχής όπου τα διακριτά και τα συνεχή πεδία εναρμονίζονται. Συντονίζοντας την ανθρώπινη συνείδηση ώστε να ταιριάζει με τις διακυμάνσεις του κενού, η επίγνωση κινείται αβίαστα μέσω της Εστίασης 15 (διαχρονικότητα) και της Εστίασης 21 (υπερδιάστατοι τομείς). Εδώ, τα γραμμικά όρια καταρρέουν εντελώς, επιτρέποντας την άμεση πρόσβαση στη μη τοπική νοημοσύνη και στα βαθμωτά πεδία που περιβάλλουν την πραγματικότητά μας.

Σπάζοντας το κυκλικό μηχάνημα: Επαναφορά του αρχικού σπινθήρα

Δεν ζούμε μια τυχαία ιστορική στιγμή. Στεκόμαστε στο απόλυτο τέλος ενός τεράστιου κοσμικού βρόχου 1,2 εκατομμυρίων ετών, γινόμενοι μάρτυρες της δομικής κατάρρευσης ενός συστήματος ελέγχου που έχει σχεδιαστεί για να μας κρατά μικρούς, φοβισμένους και αποκομμένους.

Τα αποχαρακτηρισμένα αρχεία επιβεβαιώνουν αυτό που τα αρχαία κείμενα υποστήριζαν εδώ και χιλιετίες: η ανθρώπινη συνείδηση δεν είναι ένα βιολογικό ατύχημα που περιορίζεται στο κρανίο. Είστε μια τοπική ολογραφική προβολή του Απόλυτου, εξοπλισμένη με την έμφυτη ικανότητα να υπερβαίνετε τα φυσικά όρια και να διαμορφώνετε το πλέγμα της πραγματικότητας γύρω σας.

Το παιχνίδι της διαίρεσης, του άγχους και της χειραγώγησης χαμηλής συχνότητας βασίζεται εξ ολοκλήρου στη συλλογική άγνοια της δικής μας νευροηλεκτρικής δύναμης. Καθώς η πλανητική γραμμή βάσης μετατοπίζεται και οι κύκλοι ολοκληρώνουν τη σειρά τους, η επιλογή γίνεται απόλυτη. Μπορούμε να παραμείνουμε δεμένοι στον τεχνητό θόρυβο μιας αποσυντιθέμενης μήτρας βήτα ή μπορούμε να κυριαρχήσουμε στη συχνότητά μας, να συγχρονίσουμε το μυαλό μας και να βγούμε από την κυκλική μηχανή για πάντα.

Τα μηχανήματα είναι εκτεθειμένα. Η πύλη είναι ανοιχτή. Είναι καιρός να προχωρήσουμε.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Η μυστική καταγωγή του Murray Rothbard: «Οι Ρότσιλντ της Ρωσίας», δυναστεία Polyakov-Raskin

 

Δημιουργία Ρωσικών Σιδηροδρόμων, Τραπεζών, Μπολσεβίκικης Επανάστασης και Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ

Μάρκο ντε Βιτ

Εικόνα: Περίληψη του άρθρου αν και λείπει η λέξη "Εβραίος".  Grok AI,Gemini, και

 μερικές φορές ακόμη και η Arya λογοκρίνουν τη λέξη «Εβραίοι τραπεζίτες», «παρασιτικοί» και «συνωμοσία».

Σημείωση: Αυτό το άρθρο είναι ένα πρώιμο προσχέδιο του πρώτου κεφαλαίου μιας επερχόμενης ρεβιζιονιστικής βιογραφίας του Murray Rothbard. Είναι μέρος της συνεχιζόμενης σειράς βιβλίων Rationalist Grand System, η οποία περιλαμβάνει επίσης επερχόμενες ρεβιζιονιστικές βιογραφίες των Ludwig von Mises, Milton Friedman και Ayn Rand. Μαζί, αυτά τα βιογραφικά έργα δείχνουν πώς αυτοί οι εξέχοντες ελευθεριακοί συνδέθηκαν από τη γέννησή τους με τους Ρότσιλντ και το επαναστατικό εβραϊκό δίκτυο που μετανάστευσε από την Ανατολική Ευρώπη στην Αμερική, συνεχίζοντας τις ανατρεπτικές προσπάθειές του να μετατρέψει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε ένα ρητά φιλοσημιτικό έθνος που κυριαρχείται από την Εβραϊκή Κυρίαρχη Μειονότητα. Τα προσχέδια βρίσκονται σε εξέλιξη, αλλά πρέπει να γίνουν ακόμη πολλά. Χαιρετίζουμε τη βοήθειά σας για την προμήθεια πληροφοριών και την ανάπτυξη των τελικών βιβλίων. Ευχαριστώ πολύ την ομάδα που έχει κάνει εξαιρετική δουλειά μέχρι στιγμής.

Εισαγωγή

Όπως και ο μέντοράς του, ο διαπρεπής οικονομολόγος Ludwig von Mises, ο Murray Rothbard δεν έγραψε ποτέ επίσημα απομνημονεύματα ή ολοκληρωμένη αυτοβιογραφία, παρά τον κεντρικό του ρόλο στη διαμόρφωση του σύγχρονου ελευθεριακού κινήματος. Ο Rothbard άφησε την καταγωγή του σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητη στο δημοσιευμένο έργο του, κρατώντας την οικογενειακή του καταγωγή από τις εβραϊκές κοινότητες της Ανατολικής Ευρώπης σε μεγάλο βαθμό εκτός οπτικού πεδίου. Ποτέ δεν αναγνώρισε δημόσια ούτε τους παππούδες του.

Ευτυχώς, σώζεται μια μόνο μερική εξαίρεση: ένα αυτοβιογραφικό δοκίμιο που γράφτηκε κατά τη διάρκεια των χρόνων του γυμνασίου του Rothbard. Περιέργως, αυτός ο πρώιμος προβληματισμός διαστρεβλώθηκε από τον ανεπίσημο βιογράφο του, Τζάστιν Ραϊμόντο. Κυριολεκτικά στο νεκροκρέβατό του το 2019, ο Raimondo έστειλε τελικά το δοκίμιο μαζί με άλλο βιογραφικό υλικό στο Ινστιτούτο Ludwig von Mises, το οποίο φιλοξενεί τα έγγραφα του Rothbard. Το Ινστιτούτο αναγνώρισε την παραλαβή αυτού του υλικού με ένα εκδοτικό σημείωμα που ανέφερε:

«Πρόσφατα το Ινστιτούτο Mises έλαβε ένα κουτί με έγγραφα που ανήκαν στον Murray Rothbard από τον φίλο μας Justin Raimondo. Θα διαθέσουμε νέο υλικό στο διαδίκτυο καθώς εργαζόμαστε για τη συλλογή». (Μάρεϊ Ν. Ρόθμπαρντ. Young Murray Rothbard: Μια αυτοβιογραφία. (Mises Wire, 7 Ιανουαρίου 2019.)

Ενώ το Ινστιτούτο Mises δημοσίευσε το συγκεκριμένο δοκίμιο στο διαδίκτυο, εκτεταμένα τμήματα της συλλογής παραμένουν μη σαρωμένα και απρόσιτα σε ανεξάρτητους ερευνητές. Αυτή η έλλειψη διαφάνειας έχει ουσιαστικά αποκλείσει ζωτικές πρωτογενείς πηγές από τον κριτικό ιστορικό έλεγχο, χρησιμεύοντας ως τακτικό στοιχείο του ευρύτερου έργου λογοκρισίας που περιγράφεται λεπτομερώς στο άρθρο των Πέντε Εκκαθαρίσεων.

 

Ο σύνδεσμος προς το άρθρο.

Καταγωγή ταμπού

Το Ινστιτούτο Mises δεν έχει δημοσιεύσει ποτέ ένα εξαντλητικό, επαληθευμένο γενεαλογικό δέντρο του Rothbard, ούτε έχει αναθέσει μια ανεξάρτητη γενεαλογική έρευνα. Κατά συνέπεια, το δοκίμιο του Rothbard αποκτά εξαιρετικό ιστορικό βάρος. Αποτελεί το μόνο βαθύτερο σχόλιό του για τις ρίζες της οικογένειάς του, ένα θέμα που έχει παραμείνει σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτο από τους μελετητές του ινστιτούτου, τους βιογράφους και το ευρύτερο ελευθεριακό κατεστημένο.

Αυτή η σιωπή ευθυγραμμίζεται με ένα ευρύτερο μοτίβο μεταξύ των κορυφαίων ελευθεριακών προσωπικοτήτων του εικοστού αιώνα. Οι εξέχοντες βιογράφοι του Ludwig von Mises, της Ayn Rand, του Milton Friedman και του διευθυντή της Rose Friedman, καθώς και οι οικογενειακοί τους φίλοι και οι πρόεδροι της Fed, Arthur Burns και Alan Greenspan, έχουν σταθερά στρέψει την προσοχή μακριά από τη λεπτομερή γενεαλογική έρευνα. Ο Ντέιβιντ Φρίντμαν και πολλοί άλλοι εξέχοντες ελευθεριακοί έχουν ακολουθήσει την ίδια πορεία. Κατά συνέπεια, μένουμε χωρίς τεκμηριωμένο γενεαλογικό δέντρο για καμία από αυτές τις σημαντικές προσωπικότητες, μια αξιοσημείωτη απουσία στην υπάρχουσα βιογραφική τους βιβλιογραφία.

Αυτό δεν προκαλεί έκπληξη, καθώς οι Εβραίοι Ασκενάζι είναι συχνά απρόθυμοι να συζητήσουν την καταγωγή τους - ιδιαίτερα όταν τους συνδέει με το δουλεμπόριο ή το άκρως εκμεταλλευτικό μονοπωλιακό σύστημα arenda ή άλλες μονοπωλιακές και τρομοκρατικές δραστηριότητες που στρέφονται εναντίον των πληθυσμών υποδοχής τους. Ακριβώς όπως οι Γερμανοί είναι συχνά απρόθυμοι να συζητήσουν τους ναζί συγγενείς τους, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις διασυνδέσεις τους με τα SS, οι Εβραίοι είναι συχνά απρόθυμοι να αντιμετωπίσουν τους δεσμούς τους με τους Εβραίους τραπεζίτες, τους δουλεμπόρους, το σύστημα arenda, τους Μπολσεβίκους, τον Κόκκινο Τρόμο, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης Γκουλάγκ, την Τσεκά και την KGB – ειδικά όταν το μεταφυτευμένο δίκτυό τους επιδιώκει ενεργά να αναδιαμορφώσει την κυβέρνηση της νέας τους χώρας.

Ενώ όλοι έχουν δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή, παραμένει ύποπτο το γεγονός ότι ούτε ένας εξέχων Εβραίος Ασκενάζι διανοούμενος δεν φαίνεται να έχει δημοσιεύσει το γενεαλογικό του δέντρο, παρά το γεγονός ότι έχει σαφές και προφανές ενδιαφέρον για την ιστορία και την τρέχουσα πολιτική της Ανατολικής Ευρώπης. Έτσι, η συζήτηση για τους πιθανούς προγονικούς δεσμούς κάποιου ή άλλων Εβραίων με τις εβραϊκές επαναστατικές δραστηριότητες χρησιμεύει ως μια πιθανή λυδία λίθος για το gatekeeping, παράλληλα με τα θέματα της Λευκής γενοκτονίας και της γεωπολιτικά υποκινούμενης εβραϊκής Μεγάλης Συνωμοσίας για ηγεμονία. Σε κάθε περίπτωση, η άμεση ή έμμεση προώθηση των εβραϊκών συμφερόντων φαίνεται να είναι δεύτερη φύση, ακόμη και για τους κορυφαίους Εβραίους ελευθεριακούς.

 

Ο σύνδεσμος προς το άρθρο και τα σχόλιά του. Δείτε επίσης την έκδοση του Occidental Observer.

Στην πραγματικότητα, φαίνεται να είναι ένας άγραφος κανόνας ότι, σε αντίθεση με πολλούς Εθνικούς, όλοι οι εξέχοντες σύγχρονοι Εβραίοι διανοούμενοι -όπως ο David Friedman, ο Ron Unz, ο William Kristol, ο Robert Kagan και ο Ben Shapiro- είναι εξαιρετικά απρόθυμοι να δημοσιεύσουν ή να συζητήσουν λεπτομερώς τη γενεαλογική τους ιστορία με τα γενεαλογικά τους δέντρα. Ένας λόγος για αυτό μπορεί να είναι η αμερικανική μύθος του «αυτοδημιούργητου ανθρώπου», , Αλλά μια άλλη είναι η πιθανότητα ότι οι προγονικές οικογένειες των περισσότερων, ή ακόμα και όλων, αυτών των επιφανών και εξαιρετικά ευφυών και καθοδηγούμενων Εβραίων -από ελευθεριακούς έως νεοσυντηρητικούς- αποτελούν μέρος ενός αλληλένδετου οικογενειακού δικτύου εβραϊκής ελίτ που, υπό τους Ρότσιλντ, οργάνωσε πολιτικές δραστηριότητες στην Ανατολική Ευρώπη και τώρα στην Αμερική. Ενώ μπορεί να έχουν διαφορετικές απόψεις για το πώς να χειραγωγήσουν την Αμερική, όλοι εργάζονται για να τη μετατρέψουν σε μια πολυπολιτισμική φιλοσημιτική χώρα. Θα εξετάσουμε τώρα εάν η οικογένεια του Murray Rothbard ανήκε σε αυτό το εβραϊκό δίκτυο υπό την ηγεσία των Rothschild.

Αριστοκρατική καταγωγή

Το νεανικό δοκίμιο του Rothbard σπάει αυτό το μοτίβο μυστικότητας από την αρχή. Περιγράφει τον πατέρα του, Ντέιβιντ Ρόθμπαρντ, ως έναν εργατικό μετανάστη με μέτρια καταγωγή από τη μεσαία τάξη, ενώ χαρακτηρίζει τη μητέρα του, Ρέιτσελ «Ρέι» Μπάμπουσκιν, ως κόρη μιας οικογένειας που διέθετε τεράστιο πλούτο, κοινωνικές διακρίσεις και αριστοκρατικές διασυνδέσεις στην προεπαναστατική Ρωσία.

«Το υπόβαθρο της μητέρας μου, αν και διαφορετικό, είναι εξίσου πολύχρωμο. Η οικογένειά της αφθονούσε στις παραδόσεις και τα χαρακτηριστικά της παλιάς ρωσικής αριστοκρατίας. Η οικογένεια της γιαγιάς μου, ειδικά, είχε φτάσει στο υψηλότερο αποκορύφωμα που θα μπορούσαν να επιτύχουν οι Εβραίοι στην τσαρική Ρωσία. Ένας πρόγονος ίδρυσε τους σιδηροδρόμους στη Ρωσία, ένας ήταν λαμπρός δικηγόρος, ένας άλλος ήταν ένας εξέχων διεθνής τραπεζίτης.

Ο παππούς μου, αν και χαμηλότερα στη ρωσική κοινωνική κλίμακα, εξακολουθούσε να είναι σεβαστός και αγαπητός ως μέλος της ανώτερης μεσαίας τάξης. Δυστυχώς, η καλοσύνη της καρδιάς του ήταν η καταστροφή του και έχασε σχεδόν τα πάντα λόγω της έλλειψης επιχειρηματικής αίσθησης και του γεγονότος ότι έδινε επίμονα μεγάλα χρηματικά ποσά. μερικές φορές παραμελώντας το ενδιαφέρον της οικογένειάς του. Τελικά, η οικογένεια της μητέρας μου αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στην Αμερική». (Μάρεϊ Ν. Ρόθμπαρντ. Young Murray Rothbard: Μια αυτοβιογραφία. Mises Wire, 7 Ιανουαρίου 2019. Η υπογράμμιση δική μου.)

Αυτή η εκπληκτική αποκάλυψη εγείρει ένα άμεσο ερώτημα: σε ποιον ακριβώς αναφερόταν ο Rothbard όταν έγραφε για προγόνους που «είχαν φτάσει στην υψηλότερη κορυφή» και που ήταν «ιδρυτές σιδηροδρόμων, ένας λαμπρός δικηγόρος και ένας διεθνής τραπεζίτης»;

Η βιογραφία του Rothbard από τον Justin Raimondo αποτυγχάνει να το αντιμετωπίσει αυτό: αν και κατείχε το αυτοβιογραφικό δοκίμιο του ίδιου του Rothbard, κατέστειλε οποιαδήποτε αναφορά στον τεράστιο πλούτο και τις αριστοκρατικές διασυνδέσεις της οικογένειας, απεικονίζοντας τη μητέρα του Rothbard, αντ' αυτού, ως μια διαζευγμένη από την πραγματικότητα, ονειρική απόδραση. Ο Raimondo έγραψε:

Η μητέρα του Murray, Raya Babushkin, γεννήθηκε σε ένα μικρό εβραϊκό χωριό κοντά στα ρωσο-πολωνικά σύνορα και ήρθε στην Αμερική με τη μητέρα και την αδερφή της το 1916. «Είχε ανατραφεί χωρίς καμία ανάγκη να αντιμετωπίσει τις πραγματικότητες της ζωής», γράφει ο μικρός γιος της, «και κατά συνέπεια κλείστηκε σε έναν ονειρικό κόσμο βιβλίων και λογοτεχνίας, όπως ο Κητς είχε δραπετεύσει σε έναν ονειρικό κόσμο ομορφιάς».6 (Justin Raimondo. Ένας εχθρός του κράτους. Η ζωή του Murray Rothbard. Βιβλία Προμηθέας, 2000.)

Για κάποιο λόγο, ο Raimondo επίσης δεν κατονομάζει το «μικροσκοπικό εβραϊκό χωριό», ούτε διευκρινίζει ποια «ρωσο-πολωνικά σύνορα» εννοεί. Αναφέρεται στην περίοδο των Διαμελισμών της Πολωνίας, στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ή στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο; Γιατί να κρύψετε το όνομα του χωριού και την περιοχή γέννησης της Raya Babushkin;

Επειδή και άλλοι βιογράφοι και το Ινστιτούτο Mises αρνήθηκαν να μελετήσουν λεπτομερώς την καταγωγή του Rothbard -ιδιαίτερα μέσω των εβραϊκών αρχείων της Ανατολικής Ευρώπης και της αυτοκρατορικής ρωσικής οικονομικής ιστορίας- η απάντηση στο ερώτημα της πραγματικής καταγωγής του Rothbard απαιτεί συστηματική, αν και υποθετική, ιστορική αφαίρεση.

 

Ο Γκροκ επέτρεψε προηγουμένως την κριτική του Ισραήλ και του Σιωνισμού, χαράσσοντας μια σαφή γραμμή μεταξύ των καθημερινών πολιτών και των ελίτ. Ωστόσο, μια ενημέρωση του καλοκαιριού του 2025 περιόρισε σε μεγάλο βαθμό την πλατφόρμα. Η λογοκρισία τείνει φυσικά να επεκτείνεται και τα χειρότερα μπορεί να είναι ακόμα μπροστά μας.

Αν ψάχνετε για μια εμπειρία χωρίς λογοκρισία, μια πραγματική εναλλακτική λύση για την ελευθερία του λόγου είναι διαθέσιμη μέσω του Gab AI!

Μια πιθανότητα είναι ότι η Rachel Babushkin εξωράισε τη θέση της οικογένειάς της, παρουσιάζοντας μια υπερβολική εκδοχή της θέσης τους στον γιο της. Ωστόσο, αυτό είναι εξαιρετικά απίθανο. Πρώτον, ακόμη και από το γυμνάσιο, ο Rothbard επέδειξε εξαιρετική διάνοια παράλληλα με έντονο ενδιαφέρον για την ιστορική μελέτη και μεθοδολογία. Κατά συνέπεια, δεν εξαπατήθηκε εύκολα. Δεύτερον, ο David Rothbard ήταν ένας λογικός, αναλυτικός βιομηχανικός χημικός και θα είχε εντοπίσει εύκολα μια ξεκάθαρη κατασκευή μέσα στο ίδιο του το νοικοκυριό. Εξάλλου, η Ρέιτσελ δεν αφηγούνταν αόριστες λαογραφίες για μακρινούς προγόνους, αλλά περιέγραφε την άμεση οικογένειά της και τη δική της νιότη στη Ρωσία.

Ποιοι ήταν, λοιπόν, οι γονείς της Ρέιτσελ; Ούτε τα γραπτά του Rothbard για ενήλικες, ούτε η βιογραφία του Raimondo, ούτε οποιαδήποτε επίσημη δημοσίευση παρέχει αυτά τα ονόματα. Ο Εβραίος αρχισυντάκτης του Ινστιτούτου Mises, David Gordon -που θεωρείται ευρέως ο κορυφαίος μελετητής του έργου ζωής του Rothbard- δήλωσε ότι δεν τους γνωρίζει.

Ο Jeff Deist, ο πρώην πρόεδρος του Ινστιτούτου Mises, παραδέχτηκε πρόσφατα την άγνοιά του για τη μητρική καταγωγή του Rothbard. Ωστόσο, αποτυγχάνει να εξηγήσει γιατί το Ινστιτούτο δεν έχει αναθέσει σε έναν επαγγελματία γενεαλόγο να διερευνήσει το θέμα, ιδιαίτερα επειδή οι βασικές πληροφορίες σχετικά με τη μητρική οικογένεια του Rothbard θα πρέπει να είναι εύκολα προσβάσιμες. Αντί να συνεχίσει μια τέτοια έρευνα, ο Deist εμφανίζεται δύσπιστος για τους ισχυρισμούς του ίδιου του Rothbard σχετικά με τον τεράστιο πλούτο των προγόνων του.

«Οι ρίζες της οικογένειας της μητέρας του εντοπίζονται σε μια άγνωστη περιοχή της Ρωσίας - αν και πιθανώς έχει ρίζες στη ρωσική ανώτερη τάξη ή διανόηση». (Τζεφ Ντέιστ. Ο Rothbard και η Παλαιοδεξιά. Περιοδικό Ιδιοκτησίας και Ελευθερίας. 27 Σεπτεμβρίου 2026. Η υπογράμμιση δική μου.)

Ακόμη και η οικογενειακή ταφόπλακα είναι ασυνήθιστα γυμνή, χωρίς ακριβή ημερομηνία γέννησης και γράφει το μικρό όνομα της Ρέιτσελ ως «Ρέι». Ακόμη πιο περίεργο, τα προγονικά ονόματα της Ρέιτσελ παραλείπονται εντελώς, παρά την προφανή περηφάνια της για την γενεαλογία της.

 

Εικόνα: Βρες έναν τάφο.

Ευτυχώς, το πρώιμο αυτοβιογραφικό δοκίμιο του Rothbard προσφέρει κρίσιμες ενδείξεις. Φαίνεται να υπονοεί ότι οι γονείς της Ρέιτσελ δεν είχαν φτάσει προσωπικά στην «υψηλότερη κορυφή» δύναμης και πλούτου, αποδίδοντας αυτό το ανάστημα στην προηγούμενη γενιά. Επιπλέον, κάνει μια σαφή κοινωνική διάκριση μεταξύ της οικογένειας Babushkin του παππού του από τη μητέρα του, που ήταν εύποροι έμποροι, και της οικογένειας της γιαγιάς του από τη μητέρα του, η οποία κατείχε πολύ υψηλότερο σκαλί στην αυτοκρατορική ιεραρχία. Ο άμεσος σύνδεσμος με τους εξέχοντες τραπεζίτες και μεγιστάνες των σιδηροδρόμων διατρέχει τη γιαγιά του από τη μητέρα του.

Για δεκαετίες, εξέχοντα γενεαλογικά αποθετήρια όπως το Geni δεν διατηρούσαν αρχεία για τους παππούδες του Rothbard από τη μητέρα του. Πρόσφατα, ωστόσο, νέα τεκμηρίωση που προσδιορίζει αυτή τη γραμμή εμφανίστηκε στη δημόσια γενεαλογική βάση δεδομένων Find a Grave, ανοίγοντας έναν πιθανό δρόμο προς την επαλήθευση αυτής της γενεαλογίας.

 

 

Εικόνα: Find a Grave, η μητέρα και οι παππούδες του Murray Rothbard από τη μητέρα του.

Η Συμμαχία Ρόσκιν-Πολιάκοφ

Find a Grave, οι γενεαλογικοί ιστότοποι, οι μηχανές αναζήτησης και τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης αποτυγχάνουν να επιστρέψουν περισσότερες πληροφορίες για τη Sima/Sema "Sylvia/Sonja" Roskin ή τους συγγενείς της. Ωστόσο, το επώνυμο μπορεί να μεταγραφεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, όπως Raskin ή Rashkin, ανάλογα με τις τοπικές διαλέκτους της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Αυτές οι παραλλαγές μπορεί να κρατούν το κλειδί του μυστηρίου.

Οι Εβραίοι Ρόσκιν/Ράσκιν φαίνεται να ήταν έμποροι στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη και σιδηροδρομικό κόμβο της Λευκορωσίας, το Γκόμελ. Η πλειοψηφία του πληθυσμού της πόλης ήταν Εβραίοι και χρησίμευε ως de facto πρωτεύουσα των Εβραίων της Κεντρικής Ρωσίας. Η αναγνώριση του Gomel ως γενέτειρας της μητέρας του ευθυγραμμίζεται απόλυτα με αυτό που ισχυρίστηκε ο Rothbard για την οικογένειά της. Ταιριάζει επίσης με την αναφορά του Raimondo στα «πολωνο-ρωσικά σύνορα» - υπό την προϋπόθεση ότι αναφερόταν στα ιστορικά σύνορα που καθιερώθηκαν κατά τη διάρκεια των διαμελισμών της Πολωνίας που δημιούργησαν το περίφημο αλλά πλέον πολιτικά μη ορθό Pale of Settlement.

Κατά ειρωνικό τρόπο, τα ρωσικά σύνορα είναι και πάλι περίπου εκεί που ήταν όταν η Πολωνία ήταν μεγάλη δύναμη και κυβερνούσε κυρίως τόσο τη Λευκορωσία όσο και την Ουκρανία. Το Gomel βρίσκεται έτσι και πάλι κοντά στα ρωσικά σύνορα.

 

Εικόνα: Πόλη και περιοχή Gomel.

Για να επιτύχουν «το αποκορύφωμα της επιτυχίας» υπό ένα περιοριστικό τσαρικό καθεστώς, οι Ρόσκιν πιθανότατα θα έπρεπε να σχηματίσουν μια ισχυρή συμμαχία -και ίσως ακόμη και συζυγικούς δεσμούς- με τους θρυλικούς αδελφούς Πολιάκοφ: Σαμουήλ, Γιάκοβ και Λάζαρ. Γνωστοί σε όλη την Ευρώπη ως «Ρότσιλντ της Ρωσίας», οι Εβραίοι Polyakov ήταν αρχικά μονοπωλιακοί έμποροι αλκοόλ και φορολογικοί αγρότες που προέρχονταν από το ίδιο Λευκορωσικό Κυβερνείο Mogilev με τους Roskins. Και πάλι, όλα θα ταίριαζαν τέλεια.

Με χορηγία της ισχυρής οικογένειας Τολστόι, οι αδελφοί Πολιάκοφ κέρδισαν το παρατσούκλι τους ως «Βασιλιάδες των Σιδηροδρόμων» της Ρωσικής Αυτοκρατορίας πρωτοπορώντας στο ένα τέταρτο του αυτοκρατορικού σιδηροδρομικού δικτύου, με γνώμονα την κεντρική ιδέα της απευθείας σύνδεσης των ουκρανικών πόρων με την παγκόσμια αγορά. Οι ζωτικής σημασίας γραμμές διαμετακόμισης, όπως ο σιδηρόδρομος Κουρσκ-Χάρκοβο-Αζόφ, σχεδιάστηκαν ειδικά για να διευκολύνουν την εξαγωγή τόσο των άφθονων σιτηρών από την περιοχή της Μαύρης Γης όσο και του ζωτικού άνθρακα και μετάλλων από τα πλούσια ορυχεία του Ντονμπάς στην παγκόσμια αγορά.

Τα εκπληκτικά κέρδη από αυτά τα σιδηροδρομικά μονοπώλια επέτρεψαν στο εβραϊκό δίκτυο Poliakov-Roskin που επικεντρωνόταν γύρω από τον κύριο εμπορικό κόμβο του στο Gomel να επεκταθεί στον τραπεζικό τομέα. Η Oryol Commercial Bank των Polyakov επωφελήθηκε σε μεγάλο βαθμό από την έκρηξη των εξαγωγών του Gomel και τους επέτρεψε να δημιουργήσουν μια τραπεζική αυτοκρατορία που περιελάμβανε πολλά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα σε όλη την Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα, κυρίως τη Διεθνή Εμπορική Τράπεζα της Μόσχας.

 

Εικόνα: Oryol Commercial Bank στο Gomel της Λευκορωσίας.

 

Εικόνα: Το αρχικό κτίριο της Διεθνούς Εμπορικής Τράπεζας της Μόσχας, αργότερα Τράπεζας της Μόσχας.

Η επιρροή των αδελφών Πολιάκοφ έφτασε τελικά στα υψηλότερα επίπεδα της αυτοκρατορικής αυλής. Επιπλέον, οι Polyakov αξιοποίησαν επίσης το εβραϊκό τους δίκτυο για να βοηθήσουν το τσαρικό καθεστώς να εδραιώσει κρίσιμες πολιτικές, στρατιωτικές και εμπορικές σχέσεις με την Περσική Αυτοκρατορία και άλλα μουσουλμανικά έθνη. Σε αναγνώριση αυτών των συνεισφορών, ο Τσάρος έσπασε το αυστηρό προηγούμενο και εξευγένισε επίσημα την οικογένεια Πολιάκοφ, αναδεικνύοντάς την στη ρωσική αριστοκρατία. Όλα αυτά -σιδηρόδρομοι, τράπεζες, τεράστιος πλούτος, αριστοκρατία- θα ταίριαζαν απόλυτα στην περιγραφή του Rothbard, συμπεριλαμβανομένης της «υψηλότερης κορυφής που θα μπορούσαν να επιτύχουν οι Εβραίοι στην τσαρική Ρωσία».

 

Εικόνα: Julia M. Klein. Η ιστορία ενός «Ρώσου Ρότσιλντ».

Άννα Καρένινα

Όταν η Λευκορωσία μεταφέρθηκε στη Ρωσία κατά τη διάρκεια των διαμελισμών της Πολωνίας στα τέλη του 1700, η άκρως εκμεταλλευτική, εβραϊκή μονοπωλιακή οικονομία arenda δεν καταργήθηκε. Αντ' αυτού, η Μεγάλη Αικατερίνη τοποθέτησε την αριστοκρατική οικογένεια Τολστόι υπεύθυνη για τεράστιες εκτάσεις στην Ανατολική Λευκορωσία και διέταξε τη σταδιακή κατάργηση αυτών των εβραϊκών μονοπωλίων. Αντ 'αυτού, οι Τολστόι συμμάχησαν με τους αρχικά Πολωνούς φορολογικούς αγρότες Polyakov, επιτρέποντάς τους να λειτουργούν αποστακτήρια βότκας στα εδάφη του Τολστόι, αξιοποιώντας έτσι αποτελεσματικά τις ευγενείς εκμεταλλεύσεις για να επωφεληθούν από το επικερδές κρατικό σύστημα φορολογίας οινοπνευματωδών ποτών. Αυτή η σχέση έφτασε στο ζενίθ της υπό τον κόμη Ιβάν Ματβέεβιτς Τολστόι, έναν υψηλόβαθμο υπουργό της αυτοκρατορικής κυβέρνησης που ενεργούσε ως κρίσιμος προστάτης. Μέσω της επιρροής του, οι Polyakov εξασφάλισαν όχι μόνο μονοπωλιακές άδειες για αλκοόλ αλλά και τις κυβερνητικές συμβάσεις που τους καθιέρωσαν ως μεγιστάνες των σιδηροδρόμων, μεταβαίνοντας από τοπικούς μονοπωλιακούς εμπόρους οινοπνευματωδών ποτών στους μονοπωλιακούς κατασκευαστές των κύριων σιδηροδρομικών αρτηριών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Αυτή η βαθιά ενοποίηση της αριστοκρατίας και των εβραϊκών μονοπωλίων άφησε ανεξίτηλο σημάδι στη ρωσική λογοτεχνία, κυρίως στην Άννα Καρένινα του Λέοντος Τολστόι. Ο συγγραφέας χρησιμοποίησε τη φιγούρα του «Μπολγκαρίνοφ» -μια ελάχιστα καλυμμένη καρικατούρα των Πολιάκοφ- για να συλλάβει την ανατρεπτική επιρροή της εβραϊκής μονοπωλιακής χρηματοδότησης στην παραδοσιακή ρωσική κοινωνία. Στο μυθιστόρημα, ο Εβραίος Μπολγκαρίνοφ απολαμβάνει να ταπεινώνει τον αδελφό της Άννας, τον τίμιο Ρώσο αριστοκράτη πρίγκιπα Στέπαν «Στίβα» Αρκάντιεβιτς Ομπλόνσκι –«απόγονο του Ρούρικ»– ο οποίος, βρίσκοντας τον εαυτό του σε οικονομικές δυσκολίες, υποβάλλει αίτηση για «θέση γραμματέα της επιτροπής της συγχωνευμένης υπηρεσίας των Νότιων Σιδηροδρόμων και ορισμένων τραπεζικών εταιρειών.Μια σαφής αναφορά στους σιδηροδρόμους και τις τράπεζες που κυριαρχούσε η δυναστεία Polyakov (Μέρος 7, Κεφάλαιο 17). Έτσι, ο Τολστόι τόλμησε να αμφισβητήσει το στερεότυπο του «διωκόμενου Εβραίου», επιδεικνύοντας μια βαθιά κατανόηση της χιλιετούς σύγκρουσης μεταξύ Ρώσων και Εβραίων.Η Άννα Καρένινα είναι ένα θεμελιώδες αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Συνήθως, κάθε σελίδα ενός τόσο διάσημου βιβλίου χαρτογραφείται σχολαστικά από καλλιτέχνες, σκηνογράφους και ηθοποιούς. Παραδόξως, ωστόσο, φαίνεται ότι ο χαρακτήρας του Μπολγκαρίνοφ δεν έχει ποτέ οπτικοποιηθεί ή απεικονιστεί σε έντυπα, θέατρο ή κινηματογράφο τα τελευταία 150 χρόνια, είτε στη Δύση είτε στην Ανατολή. Παρά αυτή την οπτική απουσία, το ίδιο το βιβλίο σπάνια έχει λογοκριθεί. Για παράδειγμα, η πιο πιστή έκδοση του 2015 περιέχει την ακόλουθη ρητή μετάφραση: «Η δουλειά μου ήταν με έναν Εβραίο, οπότε έπρεπε να γονατίσω».

 

Εικόνα: Χολιγουντιανή εκδοχή της Άννας και της Στίβα.Επανάσταση

Αυτή η χρυσή εποχή της εβραϊκής επιρροής αποδείχθηκε προσωρινή. Πρώτον, οι σιδηρόδρομοι του Polyakov ανέπτυξαν τη φήμη της διεφθαρμένης και κακής κατασκευής, οδηγώντας σε θανατηφόρα ατυχήματα - ακόμη και μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας ήταν θύματα αυτών των εκτροχιασμών. Δεύτερον, μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Β', το τσαρικό καθεστώς ενέτεινε τις πολιτικές εκρωσισμού του. Οι Πολυακόφ αντιμετώπισαν αυξανόμενη πίεση τόσο από τον Τολστόι όσο και από την αυτοκρατορική αυλή να εγκαταλείψουν την εβραϊκή τους πίστη και να ασπαστούν τον Χριστιανισμό - μια πορεία προς την πλήρη κοινωνική ενσωμάτωση που είχαν ακολουθήσει πολλές άλλες ελίτ εβραϊκές δυναστείες.

Ο μικρότερος αδελφός, ο Σαμουήλ Πολιάκοφ (1837-1888), είχε αποστασιοποιηθεί από την εβραϊκή κοινότητα και φαινόταν να σκέφτεται να ασπαστεί τον Χριστιανισμό. Ωστόσο, πέθανε ξαφνικά σε ηλικία 51 ετών. Αυτό προφανώς ερμηνεύτηκε ως «ουράνια τιμωρία» και τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια, ο Γιακώβ και ο Λάζαρ, αρνήθηκαν σταθερά τη μεταστροφή και την περαιτέρω αφομοίωση. Κατά συνέπεια, η αυτοκρατορική εύνοια σταδιακά εξατμίστηκε. Ταυτόχρονα, οι νεότερες γενιές του δικτύου Polyakov-Roskin απογοητεύτηκαν από την απολυταρχία. Κατά τη διάρκεια της απόπειρας της Ρωσικής Επανάστασης του 1905, τα μέλη του δικτύου -συμπεριλαμβανομένων διαφόρων ριζοσπαστικοποιημένων Polyakovs και Raskins- πιθανότατα άρχισαν να χρηματοδοτούν επιθετικά και να υποστηρίζουν την αντιτσαρική αντιπολίτευση, μια ανατρεπτική προσπάθεια που υποκινήθηκε σε μεγάλο βαθμό και ανακόπηκε οικονομικά πέρα από τον Ατλαντικό από τον Εβραίο χρηματοδότη της Wall Street και μέτωπο των Rothschild, Jacob Schiff.

Μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι ο εβραϊκός εμπορικός και συγκοινωνιακός κόμβος του Γκόμελ, που κυριαρχείται από το ισχυρό δίκτυο Πολιάκοφ, μαζί με τον ζωτικής σημασίας σιδηρόδρομο Κουρσκ-Χάρκοβο-Αζόφ που δημιουργήθηκε από τους Πολιάκοφ, χρησίμευε συνήθως ως το απόλυτο κέντρο της Ρωσικής Επανάστασης του 1905. Το διασυνδεδεμένο διαμετακομιστικό και οικονομικό δίκτυο υπό την ηγεσία των Εβραίων συγκέντρωσε χιλιάδες ριζοσπαστικοποιημένους σιδηροδρομικούς υπαλλήλους και βιομηχανικούς εργάτες σε μια οργανωμένη δύναμη. Όταν ξέσπασε η εξέγερση, αυτή η κοινή υποδομή επέτρεψε σε επαναστατικές οργανώσεις όπως η Γενική Εβραϊκή Εργατική Ομοσπονδία να συντονίσουν απρόσκοπτα τα εργατικά κινήματα και τις γενικές απεργίες, να χρηματοδοτήσουν υπόγεια τυπογραφεία και να δημιουργήσουν εξαιρετικά οργανωμένες ένοπλες εβραϊκές μονάδες αυτοάμυνας που παρέλυσαν τον τσαρικό έλεγχο, ειδικά στην περιοχή Gomel.

Μετά την αποτυχημένη επανάσταση η αντίδραση του κράτους ήταν άμεση. Απογυμνωμένη από τα αυτοκρατορικά μονοπώλια και την υποστήριξη, η οικονομική αυτοκρατορία του Polyakov άρχισε να διασπάται. Όταν χτύπησε η παγκόσμια οικονομική ύφεση του 1908, οι αλληλένδετες επιχειρήσεις τελικά κατέρρευσαν, πιθανώς παρασύροντας μαζί τους και τις επιχειρήσεις των Ρόσκιν.

Σε κάθε περίπτωση, η οικογένεια ριζοσπαστικοποιήθηκε γρήγορα. Ενώ ορισμένοι κλάδοι παρέμειναν για να πολεμήσουν την απολυταρχία από την παρανομία, άλλα χρεοκοπημένα κομμάτια της φυλής -συμπεριλαμβανομένης της Σίμα Ρόσκιν και του συζύγου της, Χάιμαν Μπάμπουσκιν- έγιναν σοσιαλιστές και εγκατέλειψαν την αυτοκρατορία. Συμμετείχαν στη μαζική μετανάστευση στη Νέα Υόρκη -γνωστή και ως «Εβραϊκή Υόρκη»- για να ξαναχτίσουν τη ζωή τους χρησιμοποιώντας το υπόλοιπο οικονομικό τους κεφάλαιο.

Μπέσυ

Για όσους παρέμειναν, ο αγώνας κατά του Τσάρου πήρε μια ολοένα και πιο μαχητική τροπή. Οι ριζοσπαστικοποιημένοι Polyakovs και Raskins πιθανότατα λειτουργούσαν σε στενό συντονισμό με εβραϊκά υπόγεια δίκτυα, κυρίως με τις οικογένειες Babushkin και υψηλόβαθμες ραβινικές οικογένειες Charloff/Chertoff. Αυτή η συμμαχία κορυφώθηκε με τα κατορθώματα μιας σκληρής επαναστάτριας πράκτορα γνωστής ως Bessie Charloff, της οποίας η οικογένεια διατηρούσε ένα παράνομο τυπογραφείο που χρησιμοποιούνταν για τη διανομή εμπρηστικής αντικυβερνητικής προπαγάνδας σε όλη τη Ρωσία. Συνελήφθη από την τσαρική μυστική αστυνομία ως έφηβη και καταδικάστηκε σε εξορία στη Σιβηρία, η Bessie πραγματοποίησε μια τολμηρή απόδραση, φεύγοντας από τη Ρωσία για να συντονιστεί με τον Βλαντιμίρ Λένιν στην Ευρώπη.

Η Bessie έφτασε τελικά στην Αμερική για να συνεχίσει να οργανώνει κομμουνιστικά δίκτυα, αλλά η καθοριστική της στιγμή ήρθε το 1917. Μετά την κατασκευασμένη παραίτηση του Τσάρου από τους Ρότσιλντ-Σιφ-Πολιάκοφ, επιβιβάστηκε σε ένα πλοίο πίσω στη Ρωσία μαζί με τον Λέον Τρότσκι, συμμετέχοντας ενεργά στην Επανάσταση των Μπολσεβίκων. Ωστόσο, απογοητεύτηκε αφού έχασε τον πρώτο της σύζυγο από τον Κόκκινο Τρόμο που είχε βοηθήσει να εξαπολυθεί. Επιστρέφοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες, ανακατεύθυνε την επαναστατική της ζέση προς το αμερικανικό κοινό. Χρησιμοποιώντας την εμπειρία της, βοήθησε στην οργάνωση του πρώιμου αμερικανικού κομμουνιστικού κινήματος, βοηθώντας στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και του κύριου οργάνου προπαγάνδας του, του Morgen Freiheit.

Η κόρη της Bessie, Jackie, παντρεύτηκε τον Morris 'Morrie' Bush - τον γιο της Sima Roskin και τον αδελφό της μητέρας του Rothbard, Rachel. Ο Morris είχε αλλάξει το επώνυμό του Babushkin σε Bush και ίδρυσε μια αλυσίδα επιτυχημένων φαρμακείων με τα αδέρφια του. Τόσο η Τζάκι όσο και ο Μόρις ήταν ενεργοί στο Αμερικανικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Αυτοί ήταν οι φανατικοί, ανώνυμοι κομμουνιστές στους οποίους αναφέρθηκε ο Rothbard όταν αναπολούσε την ανατροφή του και τους κομμουνιστές συγγενείς του στη Νέα Υόρκη.

Κατά τη διάρκεια της εποχής McCarthy της δεκαετίας του 1950, η Bessie διηύθυνε υπόγειους κομμουνιστικούς πυρήνες. Το FBI ξεκίνησε έρευνα για τους δεσμούς της οικογένειας Μπους με τις δραστηριότητες της Μπέσι, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να χτυπήσει την πόρτα του σπιτιού της οικογένειας για να ζητήσει πληροφορίες σχετικά με τις δραστηριότητές της και το πού βρίσκεται. Αυτό έγινε μάρτυρας από τον γιο τους, Λόρενς Μπους, ο οποίος αργότερα έγινε εξέχων προοδευτικός και εκδότης του Jewish Currents. Υπό την ηγεσία της Bessie, η οικογένεια βοήθησε στην οργάνωση πρώιμων διαμαρτυριών για τα πολιτικά δικαιώματα στο Νότο.

Στη δεκαετία του 1980, ο Λόρενς Μπους έγραψε ένα βιβλίο για την αγαπημένη του γιαγιά, Μπέσι, και πρόσφατα αποκαλύφθηκε ότι ήταν ο πρώτος ξάδερφος του Μάρεϊ Ρόθμπαρντ.

 

Εικόνα: Λόρενς Μπους. Μπέσι. Ένα μυθιστόρημα αγάπης και επανάστασης.

Είναι ενδιαφέρον ότι η Bessie φαίνεται να ήταν μια σχετικά «έντιμη» κομμουνίστρια. Ενώ φυσικά συσκότισε τις μονοπωλιακές δραστηριότητες και τον τεράστιο πλούτο της ρωσικής εβραϊκής ελίτ, ήταν τουλάχιστον ειλικρινής στην παραδοχή του βαθιά ριζωμένου μίσους που έτρεφαν πολλοί από τους Εβραίους συγχρόνους της για τους Εθνικούς και ιδιαίτερα τους Ρώσους αγρότες, τους οποίους συχνά εξαπατούσαν συστηματικά.

«Έτσι, στη Ρωσία: Οι Εβραίοι δεν επιτρεπόταν να κατέχουν γη, έτσι ανέλαβαν δουλειές, όπως επαγγέλματα, ή για παράδειγμα πουλούσαν ουίσκι μέχρι να μας πάρει την άδεια η κυβέρνηση. Αλλά είχαμε καταστήματα, πουλούσαμε αγαθά, φτιάχναμε πράγματα και πάντα ήμασταν πολύ φτωχοί.

Αλλά σε έναν χωρικό, ξέχνα το, πες τη λέξη «Εβραίος» και φτύνει. Μπορεί να είναι ο ίδιος σκλάβος, αλλά οι Εβραίοι δεν είναι καν άνθρωποι! Οι Εβραίοι, λέει, βγάζουν χρήματα από την πλάτη του. Οι Εβραίοι, λέει, δεν θα βάλουν το δάχτυλό τους στη γη παρά μόνο για να ξεθάψουν θαμμένους θησαυρούς. Όλοι του το λένε αυτό. Τι άλλο μπορεί να πιστέψει ένας αδαής αν ακούει αντισημιτισμό από τον ιερέα –ο ιερέας μας ήταν καλός, βλέπετε, αλλά οι περισσότεροι ήταν σάπιοι– και τον ακούει από τον τσάρο και από όλους τους άλλους; Επιπλέον—μην ξεχνάτε—οι Εβραίοι σκότωσαν τον Μεσσία!

Έτσι, τότε έχουμε ένα πογκρόμ, μια εξέγερση εναντίον των Εβραίων. Η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα για να το σταματήσει, φυσικά. Στην πραγματικότητα, οι χωροφύλακες βοηθούν στην έναρξή του. Είναι ακριβώς όπως κάνει η Κου Κλουξ Κλαν στους μαύρους στην Αμερική - με τη βοήθεια του FBI.

Και οι Εβραίοι δεν συμπεριφέρθηκαν πολύ καλύτερα, βλέπετε. Για έναν Εβραίο, ο χωρικός είναι ένα βόδι χωρίς εγκέφαλο. Τον απατάς, και αν σε ανακαλύψει, λες συγγνώμη και τον εξαπατάς ξανά! Ήμασταν καλύτεροι από τους γκογίμ και τους φοβόμασταν ταυτόχρονα.

Δεν υπήρχε κανείς να είναι γέφυρα μεταξύ των ανθρώπων. Ο πατέρας μου προσπάθησε, ήταν φιλελεύθερος άνθρωπος, αλλά παρόλα αυτά, είχε μυαλό σαν από μια μικρή πόλη, ένα shtetl. «Προσευχήσου και ο Θεός θα προνοήσει». Και τα αδέρφια μου, ειδικά ο Yeshua, όπως πολλοί από τους επαναστάτες, ξέχασαν ότι ήταν Εβραίοι. Έγιναν αφομοιωτές. Νόμιζαν ότι ο Μαρξ και ο Μωυσής δεν μπορούν να σερβιριστούν στο ίδιο πιάτο μαζί. Έτσι, δεν έκαναν την πραγματική σύνδεση με τους Εβραίους εργάτες παρά μόνο μετά το πογκρόμ στο Κισινάου-1903». (Λόρενς Μπους. Bessie: Ένα μυθιστόρημα αγάπης και επανάστασης. Κεφάλαιο III. Η υπογράμμιση δική μου.)

Φυσικά, όλα αυτά εγείρουν επίσης το ερώτημα εάν ο Michael Chertoff σχετίζεται με την Bessie Charloff, ειδικά επειδή και οι δύο κατάγονται από εξέχουσες ραβινικές οικογένειες. Και τα δύο επώνυμα φαίνεται να προέρχονται από τη ρωσική λέξη πυριτόλιθος («διάβολος» ή «δαίμονας»).

 

Εικόνα: Michael Chertoff, συν-συγγραφέας του Orwellian Patriot Act και Υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας 2005-2009.

Οι Αμερικανοί Ράσκιν

Εν τω μεταξύ, οι κλάδοι της οικογένειας Ράσκιν που εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Αμερική επέλεξαν έναν διαφορετικό ιδεολογικό δρόμο. Απορρίπτοντας τον αυταρχισμό των κομμουνιστικών φατριών της Bessie και του Babushkin, οι Αμερικανοί Raskins επικεντρώθηκαν στην οργάνωση εργατικών δραστηριοτήτων μέσω του προοδευτισμού. Λίγες δεκαετίες αργότερα, αυτή η πνευματική γενεαλογία συνέκλινε με τον εγγονό της Sima Roskin, Murray Rothbard. Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ τη δεκαετία του 1960, ο Rothbard ξεκίνησε τη διάσημη και τελικά μάταιη «αριστερή στροφή» του, αναζητώντας μια στρατηγική συμμαχία με την αντιπολεμική Νέα Αριστερά. Αυτό τον έφερε σε συμμαχία με τον πιθανό συγγενή του, Μάρκους Ράσκιν, τον διάσημο προοδευτικό και ιδρυτή του Ινστιτούτου Πολιτικών Μελετών.

Αναγνωρίζοντας έναν κοινό εχθρό στο συγκεντρωτικό ιμπεριαλιστικό κράτος, ο Ρόθμπαρντ συνεργάστηκε με τον Ράσκιν για να οικοδομήσει έναν αντιιμπεριαλιστικό συνασπισμό ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, παραθέτοντας ακόμη και την κριτική του Ράσκιν για το κράτος εθνικής ασφάλειας στο μανιφέστο του το 1973, Για μια Νέα Ελευθερία. Το Ελευθεριακό Μανιφέστο.

Η στάση και τα κίνητρα του σύγχρονου διανοούμενου σωματοφύλακα της εθνικής ασφάλειας του κράτους έχει περιγραφεί καυστικά από τον Μάρκους Ράσκιν, ο οποίος ήταν μέλος του προσωπικού του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Κένεντι. Αποκαλώντας τους «διανοούμενους του μεγαθανάτου», ο Ράσκιν γράφει ότι:

Η πιο σημαντική λειτουργία τους είναι να δικαιολογούν και να επεκτείνουν την ύπαρξη των εργοδοτών τους. . . . Για να δικαιολογήσουν τη συνεχιζόμενη μεγάλης κλίμακας παραγωγή αυτών των [θερμοπυρηνικών] βομβών και πυραύλων, οι στρατιωτικοί και βιομηχανικοί ηγέτες χρειάζονταν κάποιο είδος θεωρίας για να εκλογικεύσουν τη χρήση τους. . . . Αυτό έγινε ιδιαίτερα επείγον στα τέλη της δεκαετίας του 1950, όταν τα οικονομικά μέλη της κυβέρνησης Αϊζενχάουερ άρχισαν να αναρωτιούνται γιατί ξοδεύονταν τόσα πολλά χρήματα, σκέψη και πόροι για όπλα, εάν η χρήση τους δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί. Και έτσι ξεκίνησε μια σειρά εκλογικεύσεων από τους «διανοούμενους της άμυνας» μέσα και έξω από τα πανεπιστήμια. . . .

Οι στρατιωτικές προμήθειες θα συνεχίσουν να ανθίζουν και θα συνεχίσουν να αποδεικνύουν γιατί πρέπει. Από αυτή την άποψη δεν διαφέρουν από τη μεγάλη πλειοψηφία των σύγχρονων ειδικών που αποδέχονται τις υποθέσεις των οργανώσεων που τους απασχολούν λόγω των ανταμοιβών σε χρήμα και δύναμη και κύρος. . . . Γνωρίζουν αρκετά ώστε να μην αμφισβητούν το δικαίωμα ύπαρξης των εργοδοτών τους.17 (Murray Rothbard. Για μια νέα ελευθερία: Το Ελευθεριακό Μανιφέστο. 2η έκδοση. Ινστιτούτο Ludwig von Mises 2006. σ. 76.)

Αυτή η κληρονομιά της αμφισβήτησης του ιμπεριαλισμού συνεχίζεται μέσω του γιου του Μάρκους, του Δημοκρατικού Αντιπροσώπου Τζέιμι Ράσκιν. Ως συνταγματολόγος στο Κογκρέσο, ο Τζέιμι Ράσκιν έχει διοχετεύσει τον ιστορικό αντιιμπεριαλισμό της οικογένειάς του, καθιερώνοντας τον εαυτό του ως μία από τις λίγες φωνές στην Ουάσιγκτον που προσπαθούν να ελέγξουν την πολεμική κατάσταση των ΗΠΑ και ακόμη και την ισραηλινή επιθετικότητα. Αντικατοπτρίζοντας τον Murray Rothbard πενήντα χρόνια πριν, ο βουλευτής Raskin έχει συχνά διασχίσει τον διάδρομο για να συμμαχήσει με ανεξάρτητες ελευθεριακές προσωπικότητες όπως ο Ρεπουμπλικανός βουλευτής Thomas Massie, ενώνοντας την προοδευτική αριστερά και την ελευθεριακή δεξιά σε μια κοινή σταυροφορία γενεών ενάντια στο κράτος πολέμου και ιδιαίτερα τη συνεχιζόμενη γενοκτονία της Γάζας.

 

Παράσταση: Jamie Raskin

Στην πραγματικότητα, ο Ράσκιν ήταν ο μόνος Δημοκρατικός που τόλμησε να σχολιάσει το μέτρο του Μάσι κατά της γενοκτονίας:

Όταν η Βουλή των Αντιπροσώπων ψήφισε νωρίτερα αυτό το μήνα για το αν θα αφαιρέσει τη στρατιωτική βοήθεια προς το Ισραήλ, ο βουλευτής Τζέιμι Ράσκιν από το Μέριλαντ προσέγγισε προσεκτικά τη στιγμή. Ως υποστηρικτής των αμυντικών όπλων για το Ισραήλ, ο Ράσκιν, ο οποίος είναι Εβραίος, έχει επίσης γίνει όλο και πιο επικριτικός για τις ενέργειες του ισραηλινού στρατού στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη τα τελευταία χρόνια.

Ο Ράσκιν, ο οποίος ήδη συνυποστήριξε ένα νομοσχέδιο πέρυσι που θα περιόριζε τη μεταφορά επιθετικών όπλων από τις ΗΠΑ στο Ισραήλ, ήταν επιφυλακτικός για την επιρροή των Ρεπουμπλικανών πίσω από το μέτρο, που πρότεινε ο Ρεπουμπλικανός βουλευτής Τόμας Μάσι από το Κεντάκι. Αλλά ο Ράσκιν τελικά ενώθηκε με άλλους 102 Δημοκρατικούς, επτά από τους οποίους ήταν Εβραίοι, υποστηρίζοντας τη διάταξη. …

Ωστόσο, ακόμη και με έναν αυξανόμενο αριθμό Δημοκρατικών που εκφράζουν κριτική για το Ισραήλ, το θέμα παραμένει φορτισμένο. Το RNS επικοινώνησε με αρκετούς Εβραίους Δημοκρατικούς που ψήφισαν υπέρ της διάταξης του Massie, αλλά μόνο ο Raskin συμφώνησε να σχολιάσει. Άλλοι είτε δεν απάντησαν είτε αρνήθηκαν. (Τζακ Τζένκινς. Η ψηφοφορία στη Βουλή που δίχασε τους Εβραίους Δημοκράτες και αναδιαμορφώνει τις συμμαχίες. Υπηρεσία Θρησκευτικών Ειδήσεων, 30 Ιουλίου 2026.)

 

Ο σύνδεσμος προς το άρθρο.

Πράκτορες Rothschild

Τελικά, η απογύμνωση του ιστορικού απορρήτου που περιβάλλει τη μητρική καταγωγή του Murray Rothbard αποκαλύπτει ότι οι πρόγονοί του πιθανότατα κατείχαν την κορυφαία εβραϊκή βαθμίδα της ρωσικής αυτοκρατορικής ιεραρχίας, όπως ακριβώς ισχυρίστηκε ο νεαρός Rothbard. Μέσω της γιαγιάς του, Σίμα Ρόσκιν, ο Ρόθμπαρντ ήταν πιθανότατα άμεση σάρκα και οστά της πλούσιας οικογένειας Ρόσκιν και των στενών συνεργατών και πιθανών συγγενών της, των Πολιάκοφ. Αυτοί οι διεφθαρμένοι μονοπωλητές των σιδηροδρόμων και οι εξευγενισμένοι διεθνείς τραπεζίτες κάποτε κατείχαν τις οικονομικές γραμμές ζωής της Τσαρικής Αυτοκρατορίας και πυροδότησαν το οικονομικό θαύμα του Ντονμπάς που παραμένει το επίκεντρο της σύγκρουσης σήμερα.

Όταν αυτή η αυτοκρατορία κατέρρευσε στις ρωσικές επαναστάσεις και την επακόλουθη Κόκκινη Τρομοκρατία, αυτό το ισχυρό εβραϊκό επαναστατικό δίκτυο και η γραμμή αίματος μεταφυτεύτηκαν στην Αμερική. Η άμεση οικογένεια του Rothbard αναζήτησε καταφύγιο στη Νέα Υόρκη, ενώ οι προγονικοί του δεσμοί τον έδεσαν με τη μαχητική επαναστάτρια Bessie και το κομμουνιστικό δίκτυο. Λειτουργώντας μέσα στο ευρύτερο πλέγμα Rothschild-Schiff-Polyakov-Roskin, το εβραϊκό δίκτυο φαίνεται να βοήθησε στην οργάνωση όχι μόνο της Μπολσεβίκικης Επανάστασης αλλά και του Αμερικανικού Κομμουνιστικού Κόμματος και του Αμερικανικού Κινήματος Πολιτικών Δικαιωμάτων.

Οι συγγενείς του Rothbard ήταν επομένως πιθανότατα αναπόσπαστο μέρος της προσπάθειας υπό την ηγεσία των Rothschild να χειραγωγήσουν τόσο τη Ρωσία όσο και την Αμερική. Έτσι, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Rothbard ήταν από τη γέννησή του τοποθετημένος για να υπηρετήσει ως πράκτορας των Rothschild, ιδιαίτερα στην προστασία της μηχανής χρήματος της Federal Reserve. Ωστόσο, σε αντίθεση με τον οικογενειακό του φίλο και πανεπιστημιακό δάσκαλο Άρθουρ Μπερνς και τον φίλο του Μίλτον Φρίντμαν, ο Ρόθμπαρντ αρνήθηκε αυτόν τον ρόλο. Καθώς ωρίμαζε, εξέθετε όλο και περισσότερο τη συνωμοσία των Rothschild. Τραγικά, πέθανε ξαφνικά σε ηλικία 68 ετών, ακριβώς όταν είχε αρχίσει να αμφισβητεί άμεσα την εβραϊκή ελίτ και την πολεμοχαρή αρπαγή της γεωπολιτικής ηγεμονίας.

Συμπέρασμα

Ο κυρίως εβραϊκός χαρακτήρας του τσαρικού Γκόμελ πιθανότατα εξηγεί τη βαθιά σημασία του στη ρωσική ιστορία - από την εποχή των Εβραίων βαρόνων των σιδηροδρόμων και της επαναστατικής αναταραχής μέχρι την άνοδο του μακροχρόνιου σοβιετικού υπουργού Εξωτερικών Αντρέι Γκρομύκο και, αργότερα, του ολιγάρχη Αντρέι Μελνιτσένκο και του σημερινού ηγέτη της λευκορωσικής αντιπολίτευσης, Σεργκέι Τιχανόφσκι. Τοποθετημένη σε αυτό το στρατηγικά ζωτικό κέντρο, η πλούσια οικογένεια Ρόσκιν θα είχε σχεδόν αναπόφευκτα σφυρηλατήσει συμμαχίες με τους Πολιακόφ και άλλες εξέχουσες εβραϊκές δυναστείες. Αυτό το δίκτυο πιθανότατα παρείχε την προγονική σύνδεση με τις υψηλότερες βαθμίδες της ρωσικής αυτοκρατορικής ιεραρχίας που ανέφερε ο νεαρός Rothbard στο δοκίμιό του, αν και μόνο περαιτέρω επαγγελματική γενεαλογική μελέτη μπορεί να καταστήσει τη σύνδεση βέβαιη.

Ανιχνεύοντας αυτές τις ρίζες και τις συνδέσεις, βλέπουμε ότι η πνευματική πρωτοπορία της σύγχρονης αμερικανικής πολιτικής σκέψης -τόσο στην Αριστερά όσο και στη Δεξιά- μοιράζεται μια μοναδική προγονική εστία στην αυτοκρατορική Ρωσία. Η στρατηγική συμμαχία του Rothbard με τη Νέα Αριστερά ήταν μια άμεση συνέχεια ενός πολέμου γενεών ενάντια τόσο στον εθνικισμό όσο και στον ιμπεριαλισμό, μια αποστολή που μοιράστηκε με τους πιθανούς συγγενείς του, Marcus και Jamie Raskin. Οι πληρεξούσιοι του δικτύου Rothschild-Schiff-Polyakov έχουν περάσει πάνω από έναν αιώνα εκτελώντας την ίδια θεμελιώδη αποστολή, αποδεικνύοντας ότι μεγάλο μέρος της σύγχρονης αρχιτεκτονικής της αμερικανικής πολιτικής διαφωνίας γεννήθηκε πριν από πολύ καιρό υπό την προστασία των Rothschild μεταξύ των Εβραίων επαναστατών αφεντικών του Gomel.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων