Γράφει ο esc
Το 2016, ο εκδότης De Gruyter κυκλοφόρησε ένα δοκίμιο του Rainer Liedtke με τίτλο Agents for the Rothschilds: A Nineteenth-Century Information Network.
Αντλώντας από το Αρχείο Rothschild του Λονδίνου - αλληλογραφία από περισσότερους από εκατό επιχειρηματικούς πράκτορες που εργάζονταν για τους διάφορους οίκους Rothschild - ο Liedtke τεκμηρίωσε μια επιχείρηση στρατολόγησης και πληροφοριών που εκτεινόταν στην ευρωπαϊκή ήπειρο και έφτασε στη Λατινική Αμερική για το μεγαλύτερο μέρος του δέκατου ένατου αιώνα.Το έγγραφο περιγράφει ένα σύστημα στο οποίο οι πράκτορες τοποθετήθηκαν σε τοποθεσίες όπου οι τράπεζες Rothschild δεν διατηρούσαν μόνιμη παρουσία. Αυτοί οι πράκτορες πραγματοποιούσαν επιχειρηματικές συναλλαγές, συγκέντρωναν πολιτικές και οικονομικές πληροφορίες και προωθούσαν πληροφορίες που επέτρεπαν στην οικογένεια να λαμβάνει αποφάσεις πριν από τους ανταγωνιστές και, συχνά, πριν ακόμη και από τις κυβερνήσεις.
Ο Liedtke σημειώνει ότι αυτό που σήμερα θα θεωρούσαμε συναλλαγές εμπιστευτικών πληροφοριών «ήταν συνηθισμένο στα χρηματοοικονομικά του δέκατου ένατου αιώνα και μέρος του μισθολογικού πακέτου των υπαλλήλων των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων». Οι πράκτορες δεν ήταν απλώς ανεκτοί σε αυτή την πρακτική - αποζημιώνονταν μέσω αυτής.
Τα κριτήρια πρόσληψης λένε τη δική τους ιστορία. Η εμπιστοσύνη ήταν υψίστης σημασίας και υπήρχαν δύο κύριοι δρόμοι για να την κερδίσεις: να είσαι συγγενής της οικογένειας ή να έχεις εργαστεί σε ένα από τα σπίτια για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο γάμος ήταν η προτιμώμενη επιλογή και αυτοί οι γάμοι εξασφάλιζαν ότι σημαντικές επιχειρηματικές τοποθεσίες «καλύπτονταν μακροπρόθεσμα από αξιόπιστους εκπροσώπους».
Ο Liedtke είναι σαφής για ένα όριο:
... Τέτοιοι άνδρες δεν απέκτησαν ποτέ πρόσβαση στον κύκλο λήψης αποφάσεων της οικογένειας, αλλά αντίθετα διατήρησαν τα δικά τους επιχειρηματικά συμφέροντα ξεχωριστά, αν και επωφελήθηκαν σημαντικά από τις επαφές με το δίκτυο Rothschild.
Οι πράκτορες ήταν επιχειρησιακά απαραίτητοι, αλλά παρέμεναν μόνιμα έξω από τον πυρήνα. Οι μόνο γεννημένοι Ρότσιλντ ήταν πλήρως αξιόπιστοι. Το «βασικό κριτήριο» για το αν υπήρχε τράπεζα Rothschild σε μια δεδομένη πόλη ήταν αν ένας Rothschild ήταν πρόθυμος να μετακομίσει εκεί.
Τεκμηριώνει επίσης μια σκόπιμη πολιτική ετερογένειας. Παρά το γεγονός ότι ήταν Εβραίοι, οι Ρότσιλντ χρησιμοποίησαν μη Εβραίους πράκτορες ως θέμα στρατηγικής. Ένα ομοιογενές δίκτυο, εξηγεί ο Liedtke, θα ήταν «αυτοαναφορικό» - περιορισμένο στους κοινωνικούς κύκλους στους οποίους τα μέλη του έχουν ήδη μετακινηθεί.
Η ποικιλομορφία του υπόβαθρου επέκτεινε την εμβέλεια του δικτύου σε σαλόνια, υπουργεία και ορόφους συναλλαγών στα οποία ένα ομοιόμορφα εβραϊκό δίκτυο δεν μπορούσε να έχει πρόσβαση. Οι πράκτορες που στέλνονταν σε τοποθεσίες όπου δεν είχαν προηγούμενους δεσμούς ήταν πολύτιμοι ακριβώς επειδή δεν είχαν τοπική πίστη – η «ξενικότητα» τους σήμαινε ότι η πρωταρχική τους πίστη παρέμενε με τους εντολείς στο εξωτερικό, χωρίς συμβιβασμούς από τις υπάρχουσες σχέσεις στα μέρη όπου λειτουργούσαν.
Ο Liedtke καταγράφει μια αλλαγή με την πάροδο του χρόνου σε αυτό που περίμεναν οι εντολείς. Τις πρώτες δεκαετίες, η αξία του δικτύου βρισκόταν στα ακατέργαστα δεδομένα της αγοράς - τιμές εμπορευμάτων, συναλλαγματικές ισοτιμίες, ναυτιλιακές κινήσεις. Αφού ο τηλέγραφος εμπορευματοποίησε αυτό το είδος πληροφοριών στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα, η σημασία των πρακτόρων μετατοπίστηκε προς τη στρατηγική πολιτική αξιολόγηση: ποιος ήταν πιθανό να σχηματίσει κυβέρνηση, ποιος υπουργός θα μπορούσε να καλλιεργηθεί, ποια πολιτική εξεταζόταν πριν ανακοινωθεί.
Μόνο μία ευπάθεια επαναλαμβάνεται στο αρχείο. Ο August Schönberg, που στάλθηκε στη Νέα Υόρκη και αργότερα έγινε γνωστός ως August Belmont, δήλωσε τον εαυτό του πράκτορα των Rothschild στη Wall Street χωρίς άδεια. Η απόσταση μεταξύ Νέας Υόρκης και Λονδίνου καθιστούσε αδύνατο τον έλεγχο. Ο Belmont δεν μπορούσε να απομακρυνθεί και η οικογένεια αναγκάστηκε να ανεχθεί έναν πράκτορα που είχε, στην πραγματικότητα, γίνει απατεώνας.
Ο Liedtke αντιμετωπίζει το Belmont ως τη μία σημαντική αποτυχία του συστήματος.
Το Gold and Iron (1977) του Fritz Stern παρέχει την πιο λεπτομερή μελέτη περίπτωσης του προτύπου σε δράση. Ο Gerson von Bleichröder - του οποίου η οικογενειακή τράπεζα λειτουργούσε ως «υποκατάστημα στο Βερολίνο του τραπεζικού οίκου Rothschild» - έγινε ο προσωπικός οικονομικός πράκτορας του Bismarck, διαχειριζόταν το χαρτοφυλάκιό του, δωροδοκούσε αξιωματούχους για λογαριασμό του, χρηματοδότησε πολέμους παρακάμπτοντας την κοινοβουλευτική αντιπολίτευση και χρησίμευσε ως μεσάζων μεταξύ της ευρωπαϊκής οικονομίας και του πρωσικού κράτους. Η «αξιοσημείωτη και μακροχρόνια σχέση του Bleichröder με τους Rothchilds έκανε τις υπηρεσίες του διπλά αξιόλογες τόσο στον Μπίσμαρκ όσο και στη Γερμανία».
Ωστόσο, ο Bleichröder δεν έγινε ποτέ δεκτός στον στενό κύκλο της εξουσίας. Μετά το θάνατο του Μπίσμαρκ, «εγκατέλειψε τη γερμανική ιστοριογραφία σαν πέτρα στο νερό» - ο πράκτορας εξαφανίστηκε ενώ ο διευθυντής άντεξε.
Οι συνέπειες της αντιπροσωπείας του Bleichröder επεκτάθηκαν πολύ πέρα από το χαρτοφυλάκιο του Bismarck. Μετά τον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο του 1870-71, ο Μπίσμαρκ έστειλε τον Bleichröder στις Βερσαλλίες ως οικονομικό σύμβουλό του για να διαπραγματευτεί τους όρους της γαλλικής αποζημίωσης. Ο Bleichröder συμβούλευε για το ποσό - είχε προτείνει τέσσερα δισεκατομμύρια φράγκα, το τελικό ποσό ήταν πέντε δισεκατομμύρια, περίπου το ένα τέταρτο του γαλλικού ΑΕΠ - και στη συνέχεια χειρίστηκε την τεχνική επεξεργασία των πληρωμών αποζημιώσεων από τη γερμανική πλευρά. Για αυτές τις υπηρεσίες έλαβε τον Σιδηρούν Σταυρό, ένα στρατιωτικό παράσημο που απονέμεται σε τραπεζίτη.
Από τη γαλλική πλευρά, ήταν ο Alphonse de Rothschild, επικεφαλής του οίκου του Παρισιού, ο οποίος ηγήθηκε του συνδικάτου που συγκέντρωσε τα ομόλογα για να πληρώσει την αποζημίωση. Στη συνέχεια, η ίδια η εταιρεία του Bleichröder οργάνωσε ένα γερμανικό συνδικάτο για να αγοράσει αυτά τα γαλλικά ομόλογα. Το δίκτυο Rothschild επωφελήθηκε και από τα δύο άκρα μιας συναλλαγής πέντε δισεκατομμυρίων φράγκων που αναδιαμόρφωσε την ευρωπαϊκή ισορροπία δυνάμεων.
Η ταπείνωση των όρων του 1871 οδήγησε τα αιτήματα της Γαλλίας στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού του 1919, η οποία ξεκίνησε στις 18 Ιανουαρίου - την επέτειο της ανακήρυξης του Γουλιέλμου Α' στις Βερσαλλίες το 1871. Ο Κλεμανσό ζήτησε ρητή εκδίκηση. Οι προκύπτουσες αποζημιώσεις ύψους 132 δισεκατομμυρίων χρυσών μάρκων κατέστρεψαν τη γερμανική οικονομία και ήταν αυτές οι αποζημιώσεις που δημιούργησαν τη θεσμική αιτιολόγηση για την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, που ιδρύθηκε το 1930 για να διαχειριστεί το χρονοδιάγραμμα πληρωμών.
Η BIS, ωστόσο, βασίστηκε σε κάτι περισσότερο από το πρόβλημα των αποζημιώσεων. Στη Διεθνή Νομισματική Διάσκεψη των Βρυξελλών το 1892, ο Julius Wolf, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μπρεσλάου, είχε υποβάλει ένα σχέδιο για διεθνώς εκδιδόμενα πιστοποιητικά εκκαθάρισης με χρυσό που θα διαχειριζόταν ένα κοινό ίδρυμα σε μια ουδέτερη χώρα - στην πραγματικότητα, μια παγκοσμιοποίηση της αρχιτεκτονικής του γραφείου συμψηφισμού.Στο ίδιο συνέδριο, ο Alfred de Rothschild, πρώην διευθυντής της Τράπεζας της Αγγλίας, παρουσίασε τη δική του εργασία υποστηρίζοντας το London Bankers' Clearing House ως ένα σύστημα που πλησιάζει την «τελειότητα» και επιχειρηματολογώντας κατά μιας λύσης φυσικού νομίσματος υπέρ των χάρτινων πιστοποιητικών που αντιπροσωπεύουν ποσότητες μετάλλου.
Η πρόταση του Wolf επέκτεινε στο διεθνές επίπεδο ακριβώς την αρχιτεκτονική που υπερασπιζόταν ο Alfred de Rothschild στο εσωτερικό. Ο πράκτορας των Rothschild που διαμόρφωσε τους όρους του 1871 έθεσε έτσι σε κίνηση μια αλυσίδα συνεπειών - την ταπείνωση, την εκδίκηση, τις αποζημιώσεις, τον θεσμό - που προσγειώθηκε σε ένα σχέδιο που παρουσιάστηκε παράλληλα με την υπεράσπιση του ίδιου του Alfred de Rothschild στο ίδιο τραπέζι.Η λειτουργία που σχεδιάστηκε να επιτελεί η BIS - εκκαθάριση κρατικών υποχρεώσεων μεταξύ κρατών, διαμεσολάβηση διασυνοριακών ροών κεφαλαίων - είχε προηγουμένως εκτελεστεί από πολυεθνικές εμπορικές τράπεζες, μεταξύ των οποίων οι Rothchilds. Ο Bleichröder επεξεργαζόταν τις πληρωμές αποζημιώσεων από τη γερμανική πλευρά, ενώ ο Alphonse de Rothschild αύξησε τα ομόλογα από τη γαλλική πλευρά, ήταν η λειτουργία της BIS που εκτελούνταν από ιδιωτικούς πράκτορες.
Όταν ιδρύθηκε το ίδρυμα το 1930, η ιδρυτική του διακυβέρνηση αντανακλούσε αυτή τη γενεαλογία. Ολόκληρη η εγγραφή αμερικανικών μετοχών δεν πήγε στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, αλλά σε μια κοινοπραξία ιδιωτικών τραπεζών με επικεφαλής την JP Morgan. Μέρος των βελγικών και γαλλικών εκδόσεων πήγε επίσης σε ιδιώτες μετόχους. Στη δεκαετία του 1930, σχεδόν το ένα τρίτο του συνόλου του εκδοθέντος κεφαλαίου ήταν ιδιωτικό. Η εταιρική μορφή επιλέχθηκε ρητά, σύμφωνα με τα λόγια της καταχώρισης του εγχειριδίου της Οξφόρδης, για να «απομονώσει την Τράπεζα από κυβερνητικές παρεμβάσεις».
Ένα εσωτερικό σημείωμα της Federal Reserve Bank της Νέας Υόρκης από το 1929 προειδοποιούσε ότι το σχέδιο των τραπεζιτών «υποδηλώνει πολύ μεγάλη εξουσία που απονέμεται στους ιδιώτες μετόχους» και ότι η ιδιωτική ιδιοκτησία «εισάγει την πίεση των κερδών σε αντίθεση με το κίνητρο της δημόσιας υπηρεσίας». Η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν επικύρωσε τη συμμετοχή στο διοικητικό συμβούλιο της Federal Reserve μέχρι το 1994. Οι ιδιώτες μέτοχοι εξαγοράστηκαν μόλις το 2001-2005 και μόνο μετά από έναν αγώνα διαιτησίας.
Για περισσότερα από εβδομήντα χρόνια, η κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών είχε ιδιωτικά τραπεζικά συμφέροντα στο μετοχικό της κεφάλαιο.Το πρότυπο του γραφείου συμψηφισμού μετανάστευσε επίσης στη διεθνή πολιτική.
Το 1916, ο Λέοναρντ Γουλφ – με εντολή της Fabian Society και στενός φίλος του Κέινς – δημοσίευσε τη Διεθνή Κυβέρνηση, η οποία εφάρμοζε την ίδια πολυεπίπεδη διαμεσολάβηση στις σχέσεις μεταξύ των κρατών: εθελοντικές ενώσεις που μεσολαβούσαν μεταξύ των κυβερνήσεων, μόνιμες γραμματείες πάνω από αυτές, επικουρικότητα που κατανέμει την ευθύνη προς τα κάτω ενώ η εξουσία έρεε προς τα πάνω.
Οι διεθνείς οργανισμοί θα αφαιρούσαν σταδιακά την κυριαρχία από μεμονωμένα κράτη.Η Κοινωνία των Εθνών χτίστηκε πάνω σε αυτό το σχέδιο και τα Ηνωμένα Έθνη το κληρονόμησαν. Η ίδια αρχιτεκτονική αναπτύχθηκε τόσο στα οικονομικά όσο και στην πολιτική μέσα σε μία μόνο γενιά — και συχνά από τους ίδιους ανθρώπους.Η περίοδος κατά την οποία η αρχειακή κάλυψη του Liedtke αρχίζει να αραιώνει - τα τέλη του δέκατου ένατου και οι αρχές του εικοστού αιώνα - συμπίπτει ακριβώς με αυτή τη θεσμική μετανάστευση. Οι ιδιωτικές λειτουργίες που είχε εκτελέσει το δίκτυο πρακτόρων για έναν αιώνα απορροφήθηκαν σε επίσημους οργανισμούς: την BIS για την εκκαθάριση κυρίαρχων κρατών, την ΚτΕ και αργότερα τον ΟΗΕ για την πολιτική διαμεσολάβηση, το CFR και το Chatham House για τον συντονισμό της διατλαντικής πολιτικής. Το όραμα του Cecil Rhodes για το τελευταίο - ένα δίκτυο επιρροής της ελίτ που γεφυρώνει τον αγγλοαμερικανικό κόσμο - διέτρεχε τη χρηματοδότηση των Rothschild από την ίδρυσή του.
Το δίκτυο πρακτόρων δεν εξαφανίστηκε, αλλά η λειτουργία του άλλαξε. Εκεί που οι πράκτορες του δέκατου ένατου αιώνα είχαν διαχειριστεί τις άμεσες επιχειρήσεις της οικογένειας, οι διάδοχοι του εικοστού αιώνα θα διαχειρίζονταν τη θεσμική αρχιτεκτονική που την αντικατέστησε - λειτουργώντας όχι εντός των τραπεζών Rothschild αλλά εντός των κυρίαρχων και πολυμερών οργανισμών που τώρα εκτελούσαν τον ιστορικό ρόλο των τραπεζών Rothschild σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα.
Η εμβέλεια της οικογένειας επεκτάθηκε και στην κρατική υπηρεσία πληροφοριών.
Ο Victor Rothschild υπηρέτησε στην MI5 κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και το διαμέρισμά του στο Λονδίνο λειτούργησε ως σημείο συγκέντρωσης για τα μέλη των Αποστόλων του Κέιμπριτζ - μια μυστική κοινωνία του Κέιμπριτζ της οποίας τα μέλη στις αρχές της δεκαετίας του 1930, σύμφωνα με τα αρχεία της MI5, ήταν «σχεδόν όλοι» κομμουνιστές. Αρκετοί από αυτούς που σύχναζαν στο διαμέρισμα, συμπεριλαμβανομένων των Anthony Blunt και Guy Burgess, αποκαλύφθηκαν αργότερα ως σοβιετικοί πράκτορες.
Η Γουλφ και ο Κέινς ήταν επίσης Απόστολοι - όπως τεκμηριώνεται σε αποχαρακτηρισμένα αρχεία της MI5 και δημοσιευμένες αναφορές πρώην αξιωματικών πληροφοριών.Ο Βίκτορ αργότερα υπηρέτησε ως διευθυντής έρευνας της Shell, όπου το 1966 ανέθεσε στον Τζέιμς Λάβλοκ να γράψει ένα δοκίμιο με τίτλο «Μερικές σκέψεις για το έτος 2000». Ο Λάβλοκ έχει αναγνωρίσει ότι αυτό το έργο ήταν καθοριστικό για να τον βάλει στο διανοητικό ταξίδι που παρήγαγε την υπόθεσή του για τη Γαία - την άποψη της Γης ως αυτορυθμιζόμενου οργανισμού που, δεκαετίες αργότερα, θα παρείχε το εννοιολογικό θεμέλιο για περιβαλλοντική διακυβέρνηση πλανητικής κλίμακας.
Το δίτομο βιβλίο του Niall Ferguson The House of Rothschild (1998-1999), γραμμένο με πρωτοφανή πρόσβαση στα οικογενειακά αρχεία, τεκμηριώνει το ευρύτερο μοτίβο: μια διακρατική επιχειρηματική συνεργασία «που διατηρήθηκε για πέντε γενιές μέσω της οικογενειακής πίστης, των γραπτών συμφωνιών και του ενδοοικογενειακού γάμου». Μεταξύ 1824 και 1877, δεκαπέντε από τους είκοσι έναν γάμους Rothschild ήταν μεταξύ άμεσων απογόνων.
Ο Adam Kuper - ο οποίος ανέλυσε το αρχειακό υλικό του Ferguson σε μια εργασία του 2001 για την Κοινωνική Ανθρωπολογία - κατέληξε σε ένα παρόμοιο ποσοστό: περισσότερο από το 70 τοις εκατό των γάμων σε αυτήν την περίοδο ήταν με την κόρη του αδελφού ενός πατέρα ή την κόρη του γιου του αδελφού του πατέρα, που κανονίστηκαν ειδικά για να διατηρήσουν τη συνεργασία μεταξύ των κλάδων. Ο Kuper κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Rothchilds ήταν πιθανότατα «η μόνη τραπεζική οικογένεια που είχε μια τόσο σαφή στρατηγική ενδογαμίας». Διαπίστωσε επίσης ότι το μοτίβο σταμάτησε απότομα όταν η άνοδος των μετοχικών εταιρειών άλλαξε το τραπεζικό περιβάλλον - η οικογένεια δεν μπορούσε πλέον να στελεχώσει κάθε κόμβο με γεννημένους Rothchilds και ο ρόλος των νεοσύλλεκτων γάμου και των εξωτερικών πρακτόρων έγινε αντίστοιχα πιο σημαντικός.
Έτσι, σε τέσσερις ανεξάρτητες ακαδημαϊκές μελέτες η μέθοδος είναι σαφής: πράκτορες τοποθετημένοι εκεί όπου η οικογένεια χρειάζεται παρουσία αλλά δεν επιθυμεί να διαμείνει, στρατολογούνται μέσω γάμου ή μακροχρόνιας υπηρεσίας, αποζημιώνονται μέσω πρόσβασης και όχι μισθού, σκόπιμα ετερογενείς, δημόσια ορατοί και με κοινωνικό κύρος λόγω συσχέτισης, αλλά μόνιμα αποκλεισμένοι από τον πυρήνα λήψης αποφάσεων της οικογένειας.
Αυτό που περιγράφουν συλλογικά αυτές οι πηγές είναι μια ιδιωτική επιχείρηση πληροφοριών - μια επιχείρηση που επέτρεψε στην οικογένεια να δράσει μπροστά από τους ανταγωνιστές και τις κυβερνήσεις για το μεγαλύτερο μέρος του αιώνα.
Το ερώτημα είναι αν αυτή η μέθοδος συνεχίστηκε στα τέλη του εικοστού αιώνα.
Τα τρία δοκίμια του Epstein που δημοσιεύθηκαν σε αυτό το Substack την περασμένη εβδομάδα εντόπισαν ένα δίκτυο συνδέσεων που ακτινοβολούν προς τα έξω από τον Jeffrey Epstein σε πρόσωπα που σχετίζονται με την οικογένεια Rothschild. Η αλληλογραφία που κυκλοφόρησε μετά τη δικαστική διαμάχη για τις Παρθένες Νήσους των ΗΠΑ και την έκδοση του Υπουργείου Δικαιοσύνης τον Ιανουάριο του 2026 — πάνω από έξι εκατομμύρια σελίδες συνολικά — παρέχει ένα σημαντικό αρχείο τεκμηρίωσης.
Η πιο εκτενώς τεκμηριωμένη σχέση είναι με την Ariane de Rothschild, η οποία εμφανίζεται σε περίπου 5.500 έγγραφα στο αρχείο, έναν τόμο που ξεπερνιέται μόνο από μια χούφτα αριθμών. Γεννημένη ως Ariane Langner στο Σαν Σαλβαδόρ, παντρεύτηκε τον Benjamin de Rothschild του υποκαταστήματος Edmond το 1999 - και αργότερα έγινε το πρώτο άτομο χωρίς καταγωγή Rothschild που ηγήθηκε ενός χρηματοπιστωτικού ιδρύματος με το σήμα των Rothschild. Στην ορολογία της Liedtke είναι νεοσύλλεκτη γάμου, αν και η αλληλογραφία δείχνει ότι λειτουργεί πολύ περισσότερο.Όπως τεκμηριώνεται στο τρίτο δοκίμιο αυτής της σειράς, η αλληλογραφία καθιερώνει μια γραμμή αναφοράς τριών επιπέδων που εκτείνεται από τον Jacob Rothschild μέσω της Ariane έως τον Epstein.
Ο Jacob ξεκινά — συντάσσοντας επιστολές οικογενειακής διακυβέρνησης, διαμεσολαβώντας συστάσεις, προσφέροντας ευκαιρίες εξαγοράς με διευθύνοντες συμβούλους τραπεζών.
Η Ariane εκτελεί και αναφέρει — κάθε σημαντική επικοινωνία του Jacob προωθείται στα εισερχόμενα του Epstein, συνήθως με μια αντίδραση μιας γραμμής.
Ο Έπσταϊν διαχειρίζεται προς τα κάτω - τον Εχούντ Μπαράκ, τον Λάρι Σάμερς, το επιχειρησιακό δίκτυο - και αναφέρει προς τα πάνω στην Αριάν, η οποία αναβάλλει προς τα πάνω στον Τζέικομπ.
Το συμβόλαιο των 25 εκατομμυρίων δολαρίων, ο συντονισμός του Υπουργείου Δικαιοσύνης μέσω ενός πρώην συμβούλου του Λευκού Οίκου και η συστηματική προώθηση της εμπιστευτικής ενδοοικογενειακής αλληλογραφίας κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση: ο διευθυντής της οικογένειας είναι ορατός μόνο μέσω των προωθήσεων του μεσάζοντα, ο μεσάζων είναι επιχειρησιακά παρών και υπογράφει συμβόλαια, ο πράκτορας από κάτω διαχειρίζεται τις πληροφορίες και τις επιχειρήσεις.
Όταν ρωτήθηκε ο Έπσταϊν, αρνήθηκε. Στις 30 Αυγούστου 2016, ο Μπόρις Νίκολιτς του έστειλε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μια ερώτηση δύο λέξεων: «Jacob Rothschild;Ο Έπσταϊν απάντησε: «Όχι». Αρνήθηκε ότι γνώριζε τον Τζέικομπ, ωστόσο κάθισε σε μεγάλο αριθμό προωθημένων μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του Τζέικομπ.
Οι παραλληλισμοί με το πλαίσιο του Liedtke είναι ορατοί σχεδόν σε κάθε στοιχείο του τεκμηριωμένου δικτύου.
Ο Epstein τοποθετήθηκε σε τοποθεσίες - Νέα Υόρκη, Παρθένοι Νήσοι των ΗΠΑ, Παρίσι - όπου οι τράπεζες Rothschild δεν διατηρούσαν άμεσο επιχειρησιακό έλεγχο, αλλά είχαν σημαντικά συμφέροντα. Συγκέντρωσε πληροφορίες του πιο προνομιούχου είδους: πρακτικά συνεδριάσεων του Υπουργείου Οικονομικών που προωθήθηκαν από τον Peter Mandelson ενώ υπηρετούσε ως υπουργός Επιχειρήσεων, εκ των προτέρων ειδοποίηση για τη διάσωση των 500 δισεκατομμυρίων ευρώ, στρατηγικές εκτιμήσεις της δυναμικής μεταξύ των κλάδων των Rothschild που του μεταδόθηκαν από την ίδια την Ariane.
Τον Μάρτιο του 2014, η Ariane είπε στον Epstein ότι ήθελε να συζητήσει για την Ουκρανία σε μια επερχόμενη συνάντηση. Εκείνος απάντησε ότι η αναταραχή «θα πρέπει να προσφέρει πολλές ευκαιρίες, πολλές». Αυτό ήταν το είδος της πολιτικής εκτίμησης που ο Liedtke περιγράφει ότι αντικατέστησε τα ακατέργαστα δεδομένα της αγοράς μόλις ο τηλέγραφος έκανε τις τιμές των εμπορευμάτων καθολικά διαθέσιμες.
Αποζημιώθηκε μέσω της πρόσβασης στη ροή συμφωνιών και των επενδυτικών ευκαιριών και όχι μέσω μισθού. Το συμβόλαιο των 25 εκατομμυρίων δολαρίων των Rothschild ήταν φαινομενικά για «ανάλυση κινδύνου» και «υπηρεσίες που σχετίζονται με αλγόριθμους», με την πληρωμή να συνδέεται ρητά με εκκρεμή ζητήματα μεταξύ του ομίλου Edmond de Rothschild και των αρχών των ΗΠΑ. Τα 158 εκατομμύρια δολάρια σε συμβουλευτικές αμοιβές Leon Black και η μεταβίβαση ιδιοκτησίας Wexner ακολούθησαν την ίδια λογική — το καθένα ήταν πληρωμή για υπηρεσίες σε έναν συγκεκριμένο τομέα.
Το μοντέλο αντιστάθμισης λειτούργησε και ως μηχανισμός ελέγχου. Εάν το εισόδημα ενός πράκτορα εξαρτάται εξ ολοκλήρου από τη συνεχή πρόσβαση στη ροή συναλλαγών του δικτύου, η ανάκληση αυτής της πρόσβασης ισοδυναμεί με οικονομικό αφανισμό. Ο πράκτορας δεν χρειάζεται να απειληθεί ρητά. Η δομή της αποζημίωσης διασφαλίζει αυτόματα την πίστη, γι' αυτό και η απιστία ήταν, όπως σημειώνει ο Liedtke, «ένα εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο, επειδή σχεδόν κανείς δεν ήθελε να θέσει σε κίνδυνο μια συνήθως κερδοφόρα σχέση με την κορυφαία οικονομική δυναστεία της εποχής της». Η κερδοφόρα εξάρτηση είναι το λουρί.
Το πρώτο δοκίμιο αυτής της σειράς περιέγραφε το μοντέλο χρηματοδότησής του ως σκόπιμα κατανεμημένο: «Η Ariane δεν μπορεί να τον χρησιμοποιήσει αν ανήκει στον Jacob. Ο Σάμερς δεν μπορεί να τον χρησιμοποιήσει αν ανήκει στην Ariane». Ένας πράκτορας που χρηματοδοτείται από πολλά μέρη και δεν ανήκει σε κανένα θα μπορούσε να δρομολογηθεί μεταξύ τους. Ο Liedtke περιγράφει την ίδια ρύθμιση τον δέκατο ένατο αιώνα: πράκτορες που ήταν «ανοιχτοί σε προσφορές από όλους τους πλειοδότες και δεν ήταν βουτηγμένοι σε τοπικές ίντριγκες».
Η έλλειψη θεσμικής του ένταξης εξυπηρετούσε την ίδια λειτουργία με την «ξενικότητα» που προσδιορίζει ο Liedtke. Ο Έπσταϊν δεν κατείχε κανένα κυβερνητικό αξίωμα, δεν διηύθυνε καμία τράπεζα, δεν ηγήθηκε καμία υπηρεσία πληροφοριών, δεν κατείχε καμία ακαδημαϊκή θέση. Η πίστη του έτρεχε στο δίκτυο, όχι σε κανένα εθνικό ή εταιρικό φορέα μέσα σε αυτό.
Το δίκτυο γύρω του ήταν αξιοσημείωτα ετερογενές: ισραηλινή στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών, βρετανική βασιλική οικογένεια, Αμερικανοί υπουργοί Οικονομικών, ιδρυτές της Silicon Valley, επιστήμονες του δικτύου Yale, Λετονοί κρυπτογράφοι, Μογγόλοι πρόεδροι, κυρίαρχος πλούτος του Κόλπου. Κάθε κόμβος έδινε πρόσβαση σε θεσμούς και άτομα που οι άλλοι αγωνίζονταν να προσεγγίσουν - ακριβώς το σκεπτικό που εντοπίζει ο Liedtke για τη σκόπιμη στρατολόγηση των Rothchilds σε κοινωνικές, θρησκευτικές και εθνικές γραμμές.
Και το όριο κράτησε. Ο Epstein ήταν επιχειρησιακά απαραίτητος, αλλά ποτέ δεν ήταν μέρος του εσωτερικού κύκλου - κάποιος που «επωφελήθηκε σημαντικά από τις επαφές με το δίκτυο Rothschild» διατηρώντας «επιχειρηματικά συμφέροντα ξεχωριστά».
Το πρόβλημα Belmont έχει επίσης το σύγχρονο αντίστοιχό του. Όταν ο Έπσταϊν αρνήθηκε την αμοιβή του για το επενδυτικό όχημα Gates-JPMorgan που είχε βοηθήσει να σχεδιαστεί, η αλληλογραφία δείχνει την αλλαγή συμπεριφοράς του. Στο αρχείο εμφανίζονται προσχέδια μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που περιέχουν ισχυρισμούς για την προσωπική συμπεριφορά του Γκέιτς και μια κατασκευασμένη επιστολή παραίτησης γραμμένη με τη φωνή του Μπόρις Νίκολιτς, επικεφαλής επιστημονικού συμβούλου του Γκέιτς, που ομολογεί τη συνενοχή. Το αν στάλθηκαν αυτά είναι δευτερεύον - η ύπαρξή τους καταδεικνύει την αναγνωρισμένη ευπάθεια του Liedtke - η μοναδική επαναλαμβανόμενη αποτυχία του συστήματος: ο πράκτορας που συσσωρεύει αρκετή ανεξάρτητη γνώση για να απειλήσει τους εντολείς.
Ο Μπέλμοντ χειραφετήθηκε από απόσταση. Ο Έπσταϊν προσπάθησε να αξιοποιήσει τον εαυτό του μέσω της αποκάλυψης. Ο πίνακας διανομής που ήξερε τι είχε κάνει κάθε κόμβος - επειδή είχε διευκολύνει τις συνδέσεις - άνοιξε το δίκτυο όταν αρνήθηκε την αμοιβή του.
Ο Johann Rupert, ο Νοτιοαφρικανός δισεκατομμυριούχος σε άμεση επιχειρηματική συνεργασία με την οικογένεια Rothschild από το 1997, έχει δηλώσει δημόσια ότι η Ariane «έκρυψε τη σχέση της» με τον Epstein από τους οικογενειακούς επιχειρηματικούς εταίρους - η προϋπόθεση για ακριβώς το είδος της μόχλευσης που θα μπορούσε να επιχειρήσει ένας δυσαρεστημένος πράκτορας.
Η προσπάθεια δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Στις 29 Ιουλίου 2019, οι δικηγόροι του Έπσταϊν συναντήθηκαν με εισαγγελείς του FBI και του SDNY και έθεσαν, σε γενικές γραμμές, τη δυνατότητα συνεργασίας του πελάτη τους. Ένας συνεργαζόμενος Έπσταϊν δεν θα ήταν περιφερειακός μάρτυρας. Θα ήταν ο πίνακας δρομολόγησης που τεκμηριώνει τον εαυτό του - κάθε εισαγωγή, κάθε στρατηγική οδηγία, κάθε ροή πληροφοριών χαρτογραφημένη από τη μόνη θέση που τα είδε όλα ταυτόχρονα. Δώδεκα ημέρες αργότερα, βρέθηκε νεκρός στο κελί του στο Μητροπολιτικό Σωφρονιστικό Κέντρο.
Ο Belmont, που λειτουργούσε σε απόσταση που καθιστούσε αδύνατο τον έλεγχο, έγινε ανεκτός. Ο Έπσταϊν, που λειτουργούσε από απόσταση που καθιστούσε δυνατή τη συνεργασία, δεν ήταν. Η επίλυση της ευπάθειας του πράκτορα τον δέκατο ένατο αιώνα ήταν η εξορία. Η απόφαση του εικοστού πρώτου αιώνα ήταν μόνιμη.
Το μοτίβο γάμου-στρατολόγησης που τεκμηριώθηκε από τους Liedtke, Kuper και Ferguson για τον δέκατο ένατο αιώνα έχει άμεσους σύγχρονους παραλληλισμούς πέρα από την Ariane de Rothschild.
Η Lynn Forester παντρεύτηκε τον Sir Evelyn de Rothschild το 2000, με την εισαγωγή να διευκολύνεται από τον Henry Kissinger στη διάσκεψη της Bilderberg. Έκτοτε έχει διατηρήσει ένα εξαιρετικό δημόσιο προφίλ - από το Συμβούλιο για τον Περιεκτικό Καπιταλισμό μέχρι τη συνεργασία του Βατικανού με τον Πάπα Φραγκίσκο - λειτουργώντας όπως περιγράφει ο Liedtke: ένας σύνδεσμος μεταξύ των συμφερόντων της οικογένειας και των θεσμών που αυτά τα συμφέροντα επιδιώκουν να επηρεάσουν.
Η αλληλογραφία μεταξύ της Lynn Forester de Rothschild και της Χίλαρι Κλίντον, που τεκμηριώνεται στα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου των διακομιστών Podesta και Clinton, δείχνει ένα μοτίβο αναφοράς παρόμοιο με το κανάλι Ariane-Epstein.Ο Marcus Agius είναι ίσως το πιο καθαρό παράδειγμα του προτύπου σε κοινή θέα. Το 1971, παντρεύτηκε την Katherine de Rothschild, κόρη του Edmund Leopold de Rothschild του αγγλικού υποκαταστήματος - ενός Ρωμαιοκαθολικού που παντρεύτηκε την εβραϊκή τραπεζική δυναστεία, ταιριάζοντας με τα έγγραφα της σκόπιμης διαθρησκευτικής στρατολόγησης Liedtke. Μετά από 34 χρόνια στη Lazard, ανεβαίνοντας σε πρόεδρο του υποκαταστήματος του Λονδίνου και αντιπρόεδρο της Lazard LLC, ο Agius έγινε πρόεδρος της Barclays το 2007.
Ταυτόχρονα, υπηρέτησε ως πρόεδρος της Βρετανικής Ένωσης Τραπεζών, η οποία διαχειριζόταν το LIBOR, ως ανώτερος μη εκτελεστικός διευθυντής του εκτελεστικού συμβουλίου του BBC και ως ένας από τους τρεις μόνο διαχειριστές της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Η κλίμακα του τι ελέγχει μια τοποθέτηση ενός γάμου-νεοσύλλεκτου δικαιολογεί έμφαση. Το LIBOR ήταν το επιτόκιο αναφοράς για περίπου 350 τρισεκατομμύρια δολάρια σε χρηματοπιστωτικά μέσα παγκοσμίως - στεγαστικά δάνεια, παράγωγα, εταιρικά δάνεια, δημόσιο χρέος. Ο Agius προήδρευε τόσο της τράπεζας που νόθευε το επιτόκιο όσο και της ένωσης που το διαχειριζόταν. Ένας νεοσύλλεκτος γάμου, που ζούσε στο οικογενειακό κτήμα στο Exbury στο Hampshire, κατείχε τη θέση που καθόριζε την τιμή του παγκόσμιου χρήματος, ενώ ταυτόχρονα προήδρευε του οργάνου που ήταν υπεύθυνο για την ακεραιότητα της διαδικασίας καθορισμού των επιτοκίων. Παραιτήθηκε από πρόεδρος της Barclays τον Ιούλιο του 2012 μετά το σκάνδαλο χειραγώγησης. Το εξοχικό του σπίτι παραμένει το Exbury. Ο ιστότοπος του Αρχείου Rothschild αρχειοθετεί τη σύζυγό του με το πατρικό της όνομα.
Η συμπεριφορά της Χίλαρι Κλίντον υποδηλώνει μια παρόμοια θέση - τοποθετημένη και στις δύο πλευρές του αγωγού επενδύσεων αντίκτυπου, θέτοντας τα πρότυπα, εγκρίνοντας τη δόση OPIC και επωφελούμενη από τη ροή.
Ο Bleichröder του Stern διηύθυνε ένα υποκατάστημα στο Βερολίνο του τραπεζικού οίκου Rothschild ενώ υπηρετούσε ως προσωπικός οικονομικός πράκτορας του Bismarck. Ο Agius προήδρευε της Barclays ενώ ζούσε στο οικογενειακό κτήμα. Ο γάμος, η τοποθέτηση σε ένα μεγάλο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα, η συσσώρευση θέσεων στα οικονομικά, τα μέσα ενημέρωσης και τη διατλαντική πολιτική και η διαμονή στην ιδιοκτησία των Rothschild είναι όλα θέματα δημόσιας καταγραφής.
Ο Jacob Rothschild διατήρησε επίσης μια άμεση σχέση με την ηγεσία της Barclays ανεξάρτητα από τη σύνδεση με τον Agius - το email του τον Μάρτιο του 2016 προς την Ariane αναφέρει ότι γευμάτισε με τον Jes Staley, ο οποίος έγινε Διευθύνων Σύμβουλος της Barclays το 2015 - υποδηλώνοντας περιττές διαδρομές στο ίδιο ίδρυμα σε διαφορετικές περιόδους. Ο πλεονασμός είναι σύμφωνος με τη μέθοδο. Επαληθεύετε περιουσιακά στοιχεία που δεν ελέγχετε πλήρως διατηρώντας περισσότερες από μία διαδρομές προς αυτά.
Ο γάμος, ωστόσο, ήταν μόνο ένας από τους δύο δρόμους στρατολόγησης του Liedtke. Το δεύτερο - μακρά υπηρεσία εντός του σώματος - έχει επίσης σύγχρονους υποψηφίους. Ο Wilbur Ross πέρασε είκοσι τέσσερα χρόνια στη Rothschild Inc. στη Νέα Υόρκη πριν γίνει υπουργός Εμπορίου των ΗΠΑ. Ο Εμανουέλ Μακρόν εργάστηκε στη Rothschild & Cie Banque πριν εισέλθει στα Ηλύσια και στην προεδρία. Ο Thierry Breton υπηρέτησε ως ανώτερος σύμβουλος στη Rothschild & Cie - μια λεπτομέρεια που παρέλειψε από το βιογραφικό του Επιτρόπου της ΕΕ - πριν αναλάβει το χαρτοφυλάκιο της εσωτερικής αγοράς της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Στη Βρετανία, ο Τζον Ρέντγουντ μετακινήθηκε από επικεφαλής της Μονάδας Πολιτικής της Μάργκαρετ Θάτσερ σε διευθυντική θέση στο NM Rothschild. Ο Όλιβερ Λέτγουιν ακολούθησε τον ίδιο δρόμο, διαδεχόμενος τον Ρέντγουντ πριν επιστρέψει στην κυβέρνηση ως Καγκελάριος του Δουκάτου του Λάνκαστερ. Το Spectator σημείωσε το μοτίβο ήδη από το 1988, απαριθμώντας τους αποφοίτους των Rothschild στην Downing Street και το Υπουργείο Οικονομικών και παρατηρώντας ότι η τεχνογνωσία της τράπεζας στις ιδιωτικοποιήσεις - που αναπτύχθηκε συμβουλεύοντας τη βρετανική κυβέρνηση - εξήχθη στη συνέχεια στην Ισπανία, τη Μαλαισία, τη Σιγκαπούρη, τη Χιλή και την Τουρκία.
Και το κριτήριο της ετερογένειας έχει το δικό του δείγμα. Ο Klaus Mangold, ένας Γερμανός βιομήχανος χωρίς οικογενειακούς δεσμούς, προήδρευσε τόσο της Rothschild GmbH όσο και της Rothschild Russia & CIS για περισσότερο από μια δεκαετία, ενώ υπηρετούσε ως Επίτιμος Πρόξενος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Γνωστός στον γερμανικό Τύπο ως «Mr Russia», διευκόλυνε το πυρηνικό πρόγραμμα Paks II μεταξύ Ουγγαρίας και Rosatom, μπαίνοντας σε δωμάτια στη Μόσχα και τη Βουδαπέστη που κανένας Rothschild δεν μπορούσε.
Ο δημόσιος κατάλογος αποφοίτων της εταιρείας περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, έναν πρώην Γάλλο πρόεδρο, έναν πρώην καγκελάριο της Γερμανίας, έναν πρώην διοικητή της Τράπεζας της Αγγλίας και έναν πρώην υπουργό Εμπορίου των ΗΠΑ.
Οι πράκτορες του δέκατου ένατου αιώνα λειτουργούσαν εντός του ιδιωτικού τραπεζικού δικτύου της οικογένειας. Οι διάδοχοί τους του εικοστού και του εικοστού πρώτου αιώνα λειτουργούν εντός της θεσμικής αρχιτεκτονικής που την απορρόφησε και την αντικατέστησε - οι κεντρικές τράπεζες, οι πολυμερείς οργανισμοί, οι ρυθμιστικές επιτροπές, οι κυρίαρχες κυβερνήσεις που τώρα εκτελούν σε κρατικό επίπεδο αυτό που κάποτε οι οίκοι Rothschild εκτελούσαν ιδιωτικά. Ο Ρος στο Εμπόριο, ο Μακρόν στα Ηλύσια, ο Μπρετόν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή — αυτές δεν είναι τοποθετήσεις στην οικογενειακή επιχείρηση. Είναι τοποθετήσεις στους θεσμούς που επιτελούν τώρα την ιστορική λειτουργία της οικογένειας σε κυρίαρχη κλίμακα. Το μητρώο αντιπροσώπων, όπως φαίνεται, δεν έχει μειωθεί με το χρόνο.
Ο David de Rothschild έχει δηλώσει δημόσια ότι είναι ο μόνος Rothschild που επιτρέπεται να διεξάγει τραπεζικές εργασίες. Αυτή δεν είναι μια ιστορική παρατήρηση. Είναι ένα ζωντανό μέλος της οικογένειας που επαναδιατυπώνει το βασικό εύρημα του Liedtke - ότι οι μόνο γεννημένοι Rothschild ήταν πλήρως αξιόπιστοι και ότι το βασικό κριτήριο για μια τράπεζα Rothschild που υπάρχει σε μια δεδομένη τοποθεσία ήταν εάν ένας γεννημένος Rothschild ήταν πρόθυμος να είναι εκεί - σε ενεστώτα χρόνο, ως τρέχουσα πολιτική. Αυτό δεν είναι παραλληλισμός με τη μέθοδο του δέκατου ένατου αιώνα. Είναι η συνέχεια, που δηλώνει η ίδια η οικογένεια.
Οι νεοσύλλεκτοι γάμου, όσο εξέχοντες κι αν είναι, παραμένουν έξω.
Η δομή τριών επιπέδων των εγγράφων Liedtke - εσωτερικός κύκλος, έμπιστοι πράκτορες, όλοι οι άλλοι - δεν είναι μοναδική στο δίκτυο Rothschild. Επαναλαμβάνεται με εντυπωσιακή συνέπεια σε κάθε αρχιτεκτονική διακυβέρνησης που εξετάζεται σε αυτή τη σειρά και η επανάληψή του σε τόσο διαφορετικούς τομείς υποδηλώνει κάτι πιο θεμελιώδες από τη σύμπτωση ή τη μίμηση.
Στο σύστημα του θεάτρου επικύρωσης, οι τεχνικές επιτροπές γράφουν τους κανόνες, οι υπουργοί Οικονομικών και οι γραμματείες τους διαβιβάζουν και οι εκλεγμένοι ηγέτες επικυρώνουν ό,τι έχει ήδη αποφασιστεί. Οι τεχνικές επιτροπές δεν λογοδοτούν ποτέ στη γενική συνέλευση. Η γενική συνέλευση δεν ξαναγράφει ποτέ τα τεχνικά πρότυπα.Στο πλαίσιο του Noahide που τεκμηριώνεται στη Θρησκεία της Λογικής του Cohen και αναπτύχθηκε στις διδασκαλίες του Laitman, η δομή ρητά δεν είναι εθνοτική. Ο Λάιτμαν επαναπροσδιορίζει το «Ισραήλ» ως μια κατάσταση συνείδησης που επιτυγχάνεται μέσω της διόρθωσης του εγωισμού — όποιος ολοκληρώνει τη διαδικασία γίνεται «Ισραήλ» ανεξάρτητα από την εθνικότητα ή τη γεωγραφία.
Οι περισσότεροι πραγματικοί Ισραηλινοί δεν θα πληρούσαν τις προϋποθέσεις σύμφωνα με τον ορισμό του. Η ανώτερη βαθμίδα αποτελείται μόνο από εκείνους που εσωτερικεύουν πλήρως την κυβερνητική ηθική, η δεύτερη βαθμίδα από εκείνους που αποδέχονται τον βασικό κώδικα και η τρίτη από εκείνους που αρνούνται και τα δύο και αποκλείονται από τον «περιεκτικό καπιταλισμό».Στη Θεωρία του Συστήματος Καμπάλα των Burstein και Negoita - που εφαρμόζεται στην έρευνα τεχνητής νοημοσύνης ως μοντέλο για τη λήψη αποφάσεων σε επίπεδα - το γνωστικό επίπεδο ορίζει πρότυπα και αλήθεια, το αξιολογικό επίπεδο αξιολογεί τη συμμόρφωση και το επίπεδο συμπεριφοράς εκτελεί.Το αξιολογικό επίπεδο σπάνια φτάνει στο γνωστικό επίπεδο. Γενικά ισχύει μόνο ό,τι έχει εκδοθεί. Εκδώστε ένα «σύνθετο παγκόσμιο σοκ» που προβλέπεται από τη μοντελοποίηση του «μαύρου κουτιού» στο πλαίσιο της πλατφόρμας έκτακτης ανάγκης των Ηνωμένων Εθνών και όλες οι παρατηρήσεις εξαλείφονται.
Η μετάβαση σε διακυβέρνηση έκτακτης ανάγκης από πάνω προς τα κάτω είναι αυτόματη.Το μοτίβο ισχύει σε κάθε κλίμακα. Ο εσωτερικός κύκλος θέτει τα πρότυπα. Η μεσαία βαθμίδα λειτουργεί μέσα σε αυτό και το επιβάλλει. Η εξωτερική βαθμίδα συμμορφώνεται ή αντιμετωπίζει εξαίρεση. Το κρίσιμο όριο - αυτό που σπάνια ανοίγει - βρίσκεται μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης βαθμίδας.
Η σημασία αυτού έγκειται στο τι συμβαίνει όταν παρατηρείς την αρχιτεκτονική να παραμένει σταθερή ενώ η κυβερνητική ηθική αλλάζει. Από τον θρησκευτικό νόμο στην περιβαλλοντική διαχείριση, στη βιώσιμη ανάπτυξη, στη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, στη δημόσια υγεία — η ηθική εναλλάσσεται, αλλά η δομή όχι. Εάν η αρχιτεκτονική επιμένει ενώ το περιεχόμενο που διέπει είναι εναλλάξιμο, τότε το περιεχόμενο δεν είναι το θέμα. Αυτό που έχει σημασία είναι ποιος κατέχει τη γνωστική θέση: το μεταφραστικό επίπεδο που μετατρέπει όποια ηθική επικρατεί σε λειτουργικά πρότυπα που πρέπει να ακολουθούν οι παρακάτω βαθμίδες.
Ο επιστήμονας του κλίματος πιστεύει ειλικρινά ότι αποτρέπουν την καταστροφική υπερθέρμανση. Ο ερευνητής της τεχνητής νοημοσύνης πιστεύει ειλικρινά ότι κάνουν την αποκάλυψη πιο αποτελεσματική. Ο κεντρικός τραπεζίτης πιστεύει ειλικρινά ότι οι προγραμματιζόμενες πληρωμές εξυπηρετούν την οικονομική ένταξη. Χρειάζεται μόνο να δουν το δικό τους στοιχείο. Οι άνθρωποι που βλέπουν την πλήρη συνέλευση λειτουργούν μέσω ανεπίσημων καναλιών που δεν παράγουν έγγραφα εργασίας, δεν δημοσιεύουν έγγραφα και δεν λογοδοτούν σε κανένα κοινοβούλιο.
Τίποτα από αυτά δεν αποτελεί απόδειξη μιας άμεσης, συνειδητής αναπαραγωγής του μοντέλου Liedtke. Το Αρχείο Rothschild δεν έχει δημοσιεύσει αλληλογραφία από τα τέλη του εικοστού αιώνα και οι σύγχρονες δραστηριότητες της οικογένειας διεξάγονται μέσω εταιρικών δομών και όχι μέσω των προσωπικών δικτύων που κατέγραψε ο Liedtke.
Αυτό που μπορεί να ειπωθεί, με βάση τη δημοσιευμένη ακαδημαϊκή έρευνα, είναι ότι η οικογένεια Rothschild λειτουργούσε ένα δίκτυο πρακτόρων για πάνω από έναν αιώνα χρησιμοποιώντας μια μέθοδο με σαφώς καθορισμένη δομή - και ότι το δίκτυο που είναι ορατό γύρω από τον Jeffrey Epstein παρουσιάζει τα ίδια χαρακτηριστικά με μεγάλη λεπτομέρεια.
Η στρατολόγηση, η ευφυΐα, η αποζημίωση, η ετερογένεια, η δημόσια προβολή και ο μόνιμος αποκλεισμός από τον εσωτερικό κύκλο ευθυγραμμίζονται. Το ίδιο και η μοναδική επαναλαμβανόμενη ευπάθεια: ο πράκτορας που ξέρει πάρα πολλά. Και το ίδιο ισχύει και για την επίλυση αυτής της ευπάθειας - αν και η σύγχρονη έκδοση είναι πολύ πιο τελική από οτιδήποτε περιγράφει ο Liedtke στο αρχείο.
Ο Liedtke ολοκληρώνει την εργασία του με μια παρατήρηση σχετικά με την πίστη:
... Πολύ λίγοι επιχειρηματικοί εταίροι ή πράκτορες τόλμησαν να διασχίσουν τους Ρότσιλντ. Η απιστία ήταν ένα εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο, επειδή σχεδόν κανείς δεν ήθελε να θέσει σε κίνδυνο μια συνήθως κερδοφόρα σχέση με την κορυφαία οικονομική δυναστεία της εποχής της.
Ο Τζέφρι Έπσταϊν δεν είναι εδώ για να καταθέσει. Αλλά η μέθοδος - που τεκμηριώνεται εδώ και δύο αιώνες από τέσσερις ανεξάρτητες ακαδημαϊκές μελέτες - δεν απαιτεί καμία απολύτως εικασία.
Είναι απλώς αυτό που λένε οι πηγές.
Τον Οκτώβριο του 2019, το CNN παρουσίασε το προφίλ του David de Rothschild - γιου του Sir Evelyn, του οποίου η σύζυγος Lynn Forester διευθύνει το Συμβούλιο για τον Περιεκτικό Καπιταλισμό και τη συνεργασία του Βατικανού με τον Πάπα Φραγκίσκο - ως πλοηγό του «Spaceship Earth». Ένας περιβαλλοντικός εξερευνητής. Υπέρμαχος της βιωσιμότητας. Ιδρυτής μιας μάρκας lifestyle. Πρεσβευτής για το Έτος Πράσινης Δράσης της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου. Συνεργασία με τον ΟΗΕ, το National Geographic, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ. «Νομίζω, κυρίως, ότι είμαι απλώς ο Ντέιβιντ».
Τον Δεκέμβριο του 2025, το Δίκτυο για την Ενσωμάτωση της Περιβαλλοντικής Διάστασης στο Χρηματοπιστωτικό Σύστημα ανακοίνωσε μια «ανεξάρτητη» επιστημονική συμβουλευτική επιτροπή για την επίβλεψη των κλιματικών σεναρίων που βαθμονομούν τις παγκόσμιες τραπεζικές κεφαλαιακές απαιτήσεις. Δεν κατονομάστηκαν μέλη και δεν δημοσιεύτηκαν όροι εντολής.Τα σενάρια που θα επικυρώσει παράγονται από μια κοινοπραξία που χρηματοδοτείται από το Bloomberg Philanthropies και το ClimateWorks Foundation. Το πλαίσιο γνωστοποίησης που δημιούργησε ζήτηση για αυτά τα σενάρια προήδρευσε ο Michael Bloomberg. Η ClimateWorks συμμετέχει στο συμβουλευτικό συμβούλιο που οργανώνει την παραγωγή σεναρίων για την IPCC. Οι ίδιες φιλανθρωπικές οντότητες χρηματοδοτούν την επιστήμη, τα πρότυπα γνωστοποίησης, το ερευνητικό δίκτυο και τη ρυθμιστική καθοδήγηση — και μέσω προγραμματιζόμενων πιλοτικών CBDC που λειτουργούν τώρα σε περισσότερες από εκατό χώρες, η αρχιτεκτονική εκτείνεται από το σενάριο έως τη μεμονωμένη συναλλαγή.
Η κυρίαρχη ηθική της στιγμής είναι η βιωσιμότητα. Η δομή είναι η αρχιτεκτονική τριών επιπέδων που τεκμηριώνεται εδώ και δύο αιώνες από τέσσερις ανεξάρτητες ακαδημαϊκές μελέτες. Ο πλοηγός είναι σε κοινή θέα, όπως και το πιλοτήριο.
Το πλαίσιο του Liedtke αφήνει μόνο ένα ερώτημα ανοιχτό - αν οι επιβάτες ενημερώθηκαν ποτέ πού πηγαίνει το πλοίο.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
