ΝΤΟΥΓΚΙΝ: Πώς ο Σιωνισμός έφερε τον Τραμπ στην καταστροφή===Η ψευδαίσθηση της κάλπης.....

 

Η προδοσία στην καρδιά της εξουσίας

Αλεξάντερ Ντούγκιν

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν εξετάζει πώς η παράδοση του Τραμπ στους νεοσυντηρητικούς και τα σιωνιστικά συμφέροντα οδήγησε στην πολιτική του πτώση και τι πρέπει να μάθει η Ρωσία από αυτό.

Ο Τραμπ καταστράφηκε πλήρως στις ενδιάμεσες εκλογές από την έκτη φάλαγγα του περιβάλλοντός του. Η έκτη φάλαγγα είναι ό,τι πιο τρομερό μπορεί να συμβεί σε μια χώρα και ένα πολιτικό καθεστώς. Υπάρχει σε κάθε κοινωνία, αν και ο προσανατολισμός, η δομή και η υποταγή της σε εξωτερικά κέντρα λήψης αποφάσεων διαφέρουν από χώρα σε χώρα. Στην περίπτωση του Τραμπ, αυτό το κέντρο ήταν το Ισραήλ του Νετανιάχου. Σε άλλες περιπτώσεις, οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες, το ΝΑΤΟ ή η ΕΕ παίζουν αυτόν τον ρόλο. Αλλά ο υποκείμενος μηχανισμός παραμένει ο ίδιος. Μέσα στις ελίτ, υπάρχουν πάντα εκείνοι που δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα του λαού και του κράτους τους, αλλά κάποια εξωτερική εξουσία. Και ο μεγαλύτερος κίνδυνος της έκτης φάλαγγας είναι ότι τα μέλη της κρύβονται πίσω από μια πρόσοψη πλήρους πίστης και αφοσίωσης στον ηγεμόνα. Η πέμπτη φάλαγγα λειτουργεί ανοιχτά, καθιστώντας ευκολότερο τον εντοπισμό και, εάν υπάρχει η πολιτική βούληση, την καταστολή. Η αποκάλυψη της έκτης φάλαγγας απαιτεί ιδιαίτερη ιδεολογική εξειδίκευση. Η απλή τήρηση εντολών και η υπακοή στο νόμο δεν αρκεί. Αυτά ακριβώς είναι τα κενά μέσα από τα οποία διεισδύει η έκτη φάλαγγα στο σύστημα.

Τέλος φόρμας

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το κίνημα MAGA ταλαντεύτηκε μεταξύ του ιδεολογικού πυρήνα του δεξιού λαϊκισμού και των νεοσυντηρητικών που συμμάχησαν με τους καθαρούς Σιωνιστές και τους «Χριστιανούς» Σιωνιστές. Οι λαϊκιστές αντιτάχθηκαν στις ξένες επεμβάσεις (ειδικά στον πόλεμο με το Ιράν), στο βαθύ κράτος και στην τάξη του Έπσταϊν. Οι νεοσυντηρητικοί και οι σιωνιστές υποστήριξαν και τα τρία: ξένες επεμβάσεις, το ξέπλυμα του Έπσταϊν και το Βαθύ Κράτος (το οποίο οι ίδιοι αποτελούν). Αρχικά, και τα δύο στρατόπεδα ήταν απόλυτα πιστά στον Τραμπ. Αλλά οι λαϊκιστές υποστήριζαν πραγματικά την Αμερική, ενώ οι νεοσυντηρητικοί τη θεωρούσαν απλώς ως εργαλείο για την επιδίωξη μιας εντελώς διαφορετικής ατζέντας. Ο Τραμπ απέρριψε το πρώτο και εμπιστεύτηκε το δεύτερο. Υπέστη μια συντριπτική και ηχηρή ήττα, κυρίως επειδή έδειξε απόλυτη περιφρόνηση για αυτό που ήθελε ο λαός. Ο αμερικανικός λαός αντιτίθεται στον πόλεμο και το ξένο λόμπι και θέλει να αντιμετωπιστούν τα εσωτερικά του προβλήματα - κάτι που ο Τραμπ παραμέλησε, κάνοντας τα πράγματα χειρότερα.

Επομένως, αυτό δεν ήταν τυχαίο, αλλά αναπόφευκτη συνέπεια. Παρακολουθώντας αυτές τις εξελίξεις, πρέπει να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας. Η έκτη φάλαγγα δεν υπάρχει μόνο στη Ρωσία. Η ύπαρξή του είναι αναπόφευκτη. Μετά από δεκαετίες ανοιχτά φιλοδυτικής και φιλελεύθερης επιρροής, είναι σχεδόν βέβαιο ότι είναι ευρέως διαδεδομένη μεταξύ των ελίτ της Ρωσίας, όπου είναι πιθανό να είναι ιδιαίτερα εδραιωμένη.

Υπάρχει και κάτι άλλο: η Ρωσία είναι ο στόχος μιας σκόπιμης εκστρατείας δικτυακού πολέμου. Αυτός ο πόλεμος έχει πολλά μέτωπα και χρησιμοποιεί πολλές μεθόδους, αλλά το κύριο όπλο του είναι ακριβώς η έκτη φάλαγγα. Είναι το πιο αποτελεσματικό όργανο του εχθρού επειδή χτυπά από μέσα, επειδή το εχθρικό στοιχείο είναι ενσωματωμένο μέσα στις δομές της εξουσίας, μέσα στον ίδιο τον μηχανισμό της κυβέρνησης, και όχι έξω από αυτόν, στην αντιπολίτευση (που μπορεί να μην υπάρχει καν).

Είμαι πεπεισμένος ότι οι υπηρεσίες αντικατασκοπείας μας έχουν κατακτήσει τις αρχές του πολέμου δικτύου. Τώρα είναι η ώρα να εφαρμόσετε αυτές τις δεξιότητες στο μέγιστο βαθμό. Μετά την καταστροφική ήττα του Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές, τα γεγονότα σε όλο τον κόσμο θα λάβουν έναν ιδιαίτερα δυσοίωνο χαρακτήρα. Όλες οι ελπίδες ότι η κατάσταση στο ουκρανικό μέτωπο θα επιλυθεί με κάποιο τρόπο είναι ανεύθυνες και μάταιες. Το καθεστώς του Κιέβου θα ενθαρρυνθεί τώρα (ο Ζελένσκι και οι ηγέτες της ΕΕ ήταν πεπεισμένοι ότι ο Τραμπ έπαιζε στα χέρια της Ρωσίας, κάτι που στην πραγματικότητα δεν ίσχυε καθόλου) και δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς σε τι θα οδηγήσει αυτό. Ο Ζελένσκι είχε ήδη προσβάλει ευθαρσώς τον Τραμπ σε κάθε ευκαιρία τις τελευταίες εβδομάδες, πεπεισμένος ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θα έβγαινε δραματικά αποδυναμωμένος από τις ενδιάμεσες εκλογές.

Πρέπει να αναγνωρίσουμε και να αναλύσουμε προσεκτικά όλα όσα συνέβησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και όσα συνέβησαν στις ισραηλινές εκλογές (ήττα του Νετανιάχου) και όσα εκτυλίσσονται τώρα στην Ευρώπη (όπου όλα φλέγονται).

Ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο της σύγχρονης ιστορίας έφτασε στο τέλος του. Το τέλος ενός πράγματος είναι η αρχή ενός άλλου. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η Ρωσία συμμετέχει σε αυτό το νέο κεφάλαιο ως ανεξάρτητος παράγοντας, ενεργά και αποφασιστικά.

======

Η ψευδαίσθηση της κάλπης

 Μ. Aït Amara 

Οι αφελείς αισιόδοξοι απολαμβάνουν να αναλύουν κάθε εκλογική αναμέτρηση στις ΗΠΑ σαν να αντιπροσώπευαν μια πολιτισμική καμπή. Στον απόηχο αυτών των ενδιάμεσων εκλογών, τα πρωτοσέλιδα φλέγονται από προβλέψεις για μεγάλη γεωπολιτική αναταραχή. Για όσους διακηρύσσουν τη νίκη με την ελπίδα ότι η Ουάσιγκτον θα γίνει ξαφνικά πιο καλοπροαίρετη με την άφιξη μιας νέας πλειοψηφίας, είναι καιρός να χαλιναγωγήσουν τον ενθουσιασμό τους. Το να υπολογίζουμε στο αποτέλεσμα πριν καν καταμετρηθούν πλήρως οι ψήφοι είναι ένα χρόνιο λάθος: το χρώμα της δημοκρατικής πρόσοψης της Αμερικής μπορεί να αλλάξει, αλλά ο υποκείμενος μηχανισμός της αυτοκρατορίας παραμένει άθικτος.

Γιατί αυτό το status quo είναι τόσο αμετακίνητο; Επειδή στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πραγματική εξουσία δεν βρίσκεται ούτε στον Λευκό Οίκο, ούτε στην καρδιά του Κογκρέσου, ούτε κάτω από τα χρυσοποίκιλτα ταβάνια της Γερουσίας. Είτε ο πρόεδρος είναι ο Τραμπ είτε ο Μπάιντεν, οι ένοικοι του Οβάλ Γραφείου είναι απλώς τα προσωρινά πρόσωπα ενός δόγματος που υπαγορεύεται από ένα γνήσιο βαθύ κράτος. Στο κέντρο αυτής της αρχιτεκτονικής επιρροής βρίσκεται ένας οργανισμός με τρομερή οικονομική και πολιτική δύναμη: το AIPAC. Αυτό το εξαιρετικά ισχυρό σιωνιστικό λόμπι, ένας σημαντικός πυλώνας της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, υπερβαίνει τις κομματικές διαιρέσεις. Θέτει τις κόκκινες γραμμές, κατευθύνει τους στρατιωτικούς προϋπολογισμούς και ευθυγραμμίζει τη διπλωματία της Ουάσιγκτον με τα δικά της στρατηγικά συμφέροντα. Αντιμέτωποι με αυτή τη δομική δύναμη, οι προεκλογικές υποσχέσεις εξατμίζονται συστηματικά όταν έρχονται αντιμέτωποι με την πραγματικότητα της πολιτικής χρηματοδότησης.

Πολιτική ανάλυση

Πέρα από αυτούς τους κύκλους επιρροής, η ίδια η φύση της αμερικανικής προεδρίας επιβάλλει μια κυνική πραγματικότητα. Η ιστορία έχει δείξει ότι κάθε πρόεδρος των ΗΠΑ έχει μια σχεδόν ενστικτώδη ανάγκη για «δικό του» πόλεμο προκειμένου να εδραιώσει τη νομιμότητά του, να ενώσει ένα διχασμένο έθνος και να αποδείξει στον κόσμο ότι είναι καλός σερίφης. Επιπλέον, η στρατιωτική-βιομηχανική μηχανή της Αμερικής έχει μια δομική ανάγκη να κατασκευάζει εχθρούς, πραγματικούς ή φανταστικούς, για να δικαιολογήσει τη διατήρηση μιας οικονομικής και στρατιωτικής υπερδύναμης που μερικές φορές είναι κάτι περισσότερο από μια φαντασία.

Αυτές οι αμερικανικές προκριματικές εκλογές, λοιπόν, δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από μια ακόμη άσκηση δημοκρατικής εκτροπής. Οι πολιτικοί παράγοντες μπορεί να αλλάζουν, αλλά το σενάριο παραμένει γραμμένο εκ των προτέρων από τις δυνάμεις στα παρασκήνια. Το να ελπίζεις ότι η Ουάσιγκτον θα υιοθετήσει μια πιο ανθρώπινη πορεία σημαίνει να εμπλέκεσαι σε εσκεμμένη τύφλωση. Ο σερίφης θα συνεχίσει να επιβάλλει το νόμο του, όχι για το κοινό καλό, αλλά για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις ενός συστήματος που επιβιώνει μόνο μέσω της σύγκρουσης και της πίστης σε ισχυρά λόμπι.(Algérie Patriotique)

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.

Η ελληνική αυταπάτη για το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών

 

Είναι εντυπωσιακή η ευκολία με την οποία στην Αθήνα κάποιοι σπεύδουν να μεταφράσουν την παρούσα εξέλιξη στην Ουάσιγκτον σε ελληνικό κέρδος. «Έχασε ο Τραμπ, άρα χάνει και ο Ερντογάν, άρα κερδίζουμε εμείς». Η ανάγνωση αυτή είναι βολική, αλλά έχει ελάχιστη σχέση με τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Επιμέλεια iEpikaira

Όσοι προεξοφλούν μια αμερικανική στροφή υπέρ της Ελλάδας εις βάρος της Τουρκίας, μάλλον ξεχνούν ότι η Άγκυρα δεν αποτελεί υπόθεση ενός Αμερικανού προέδρου. Για το Πεντάγωνο, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η γεωστρατηγική αξία της Τουρκίας εξακολουθεί να έχει τεράστια σημασία. Η Ουάσιγκτον μπορεί να διαφωνεί με κάποιες από τις επιλογές του Ερντογάν, να ανησυχεί για συγκεκριμένα ανοίγματα –όχι όλα... κατά περιόδους ο τουρκικός δίαυλος με την Ρωσία θεωρήθηκε επωφελής– με τη Μόσχα και να πιέζει την Άγκυρα σε μια σειρά από ζητήματα. Δεν πρόκειται, όμως, να εγκαταλείψει την προσπάθεια να διατηρήσει την Τουρκία στη δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας –επιτρέποντας ταυτόχρονα ορισμένα όρια ευελιξίας–, ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται στον Λευκό Οίκο.

Αυτό που αλλάζει με το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι κατ' ανάγκην η αμερικανική στρατηγική, αλλά το περιβάλλον μέσα στο οποίο θα επιχειρήσει να την εφαρμόσει ο Τραμπ. Μετά την ανάληψη των καθηκόντων του νέου Κογκρέσου, τον Ιανουάριο του 2027, ο Λευκός Οίκος θα έχει απέναντί του μια διαφορετική πολιτική πλειοψηφία, με τη δυνατότητα να ασκήσει πολύ μεγαλύτερο έλεγχο σε κρίσιμες επιλογές της κυβέρνησης. Αυτό δεν σημαίνει ότι το Κογκρέσο θα μπορεί να εμποδίσει κάθε διπλωματική πρωτοβουλία του προέδρου. Μπορεί, όμως, να καταστήσει πολύ δυσκολότερες ορισμένες από τις επιλογές του, ιδίως όταν αφορούν εξοπλισμούς, κυρώσεις και μεταφορά ευαίσθητης αμερικανικής τεχνολογίας στην Τουρκία.

Το ζήτημα των F-35 είναι ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα. Η επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα δεν εξαρτάται μόνο από την προσωπική σχέση Τραμπ – Ερντογάν. Προσκρούει στο ζήτημα των S-400, στην αμερικανική νομοθεσία και στις σοβαρές επιφυλάξεις που υπάρχουν ούτως ή άλλως. Το ίδιο ισχύει και για την ευρύτερη αμυντική συνεργασία των δύο χωρών. Εδώ ακριβώς μπορεί να αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία η διεύρυνση της ελληνικής επιρροής στην Ουάσιγκτον.

Το πολιτικό κόστος για την παραγνώριση των ελληνικών και κυπριακών ανησυχιών ασφαλείας ενδέχεται να αυξηθεί. Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ θα υιοθετήσουν αυτομάτως τις ελληνικές θέσεις για τις θαλάσσιες ζώνες ή το Κυπριακό. Αυτά τα ζητήματα έχουν τις δικές τους νομικές και διπλωματικές διαστάσεις. Είναι όμως διαφορετικό να συζητά κανείς τις αμερικανικές θέσεις και διαφορετικό να διαθέτει θεσμικά ερείσματα για να επηρεάζει αποφάσεις που αφορούν την ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ελλάδας – Τουρκίας.

Αρκεί, βέβαια, η Αθήνα να ξέρει πώς να τα αξιοποιήσει. Γιατί η Άγκυρα δεν πρόκειται να μείνει με σταυρωμένα χέρια. Το τουρκικό λόμπινγκ δεν περιορίζεται στις επαφές με τους Ρεπουμπλικανούς ούτε εξαρτάται αποκλειστικά από τη σχέση Ερντογάν – Τραμπ. Η Τουρκία έχει κάθε λόγο να διατηρεί ανοιχτούς διαύλους και με τους Δημοκρατικούς, να επενδύει σε διαφορετικά κέντρα επιρροής και να διαφημίζει τη στρατηγική της χρησιμότητα σε ολόκληρο το αμερικανικό πολιτικό σύστημα. Το αποτέλεσμα των εκλογών, επομένως, δεν ακυρώνει την τουρκική επιρροή στην Ουάσιγκτον. Αλλάζει ενδεχομένως τους όρους με τους οποίους αυτή θα ασκείται.

Ο αστάθμητος παράγοντας παραμένει ο Ερντογάν που επενδύει στη λογική ότι η Τουρκία είναι αναντικατάστατη για τα αμερικανικά συμφέροντα, την ώρα που διατηρεί σχέσεις με τη Μόσχα και άλλους παίκτες που προκαλούν έντονες επιφυλάξεις στην αμερικανική πρωτεύουσα. Αυτό το παιχνίδι πολλαπλών ισορροπιών δεν είναι καινούργιο. Γίνεται, όμως, πιο δύσκολο όταν ο Αμερικανός πρόεδρος δεν διαθέτει πλέον την ίδια πολιτική ευχέρεια στο εσωτερικό της χώρας του. Η προσωπική διπλωματία και η στενή σχέση Ερντογάν – Τραμπ, μπορεί να ανοίξει πόρτες, δεν αρκεί πάντα για να εξασφαλίσει την έγκριση των θεσμών.

Κοιτώντας τη μεγάλη εικόνα, η ελληνική στρατηγική δεν είναι να πείσουμε την Αμερική να εγκαταλείψει την Τουρκία. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Είναι να διασφαλίσουμε ότι η συνέχιση της αμερικανικής συνεργασίας με την Άγκυρα δεν θα γίνεται εις βάρος της δικής μας ασφάλειας. Και αυτό δεν θα επιτευχθεί με πανηγυρισμούς για τις πολιτικές ήττες του Τραμπ ή με την προσδοκία ότι το Κογκρέσο θα λύσει τα προβλήματά μας.

Οι ισορροπίες στα ελληνοτουρκικά δεν κρίνονται πρωτίστως από το τί συμβαίνει στην Ουάσιγκτον. Κρίνονται κυρίως από τη δική μας αποτρεπτική ισχύ, από τη μεθοδικότητα της διπλωματίας μας και από την ικανότητά μας να υπερασπιζόμαστε τα εθνικά μας συμφέροντά με συνέχεια και συνέπεια. Οι σύμμαχοι μπορούν να δημιουργήσουν ευκαιρίες και να θέσουν –εν μέρει– τα όρια στα αντίπαλα στρατόπεδα. Δεν μπορούν, όμως, να υποκαταστήσουν την εθνική στρατηγική.

Εάν θέλαμε δε να κάνουμε μια πρόβλεψη για την πιο άμεση επίπτωση των εκλογών, τότε μάλλον θα συμφωνούσαμε με το The Atlantic το οποίο προειδοποιεί: «Με τον Τραμπ προσηλωμένο στην υστεροφημία του και απελπισμένο να παραμείνει στο επίκεντρο της προσοχής, όλα μοιάζουν πιθανά.» Κάποια από τα σενάρια είναι: η επιστροφή στον πόλεμο με το Ιράν, μια κίνηση εναντίον της Κούβας ή μια νέα προσπάθεια για τη Γροιλανδία. Εάν συνυπολογίσουμε την ανάγκη του –εξίσου στρυμωγμένου– Νετανιάχου για νέα ανάφλεξη στο Ιράν, τότε είναι ξεκάθαρο που θα ποντάραμε... Κύριος στόχος πάντα ο αποπροσανατολισμός. Γι' αυτό, «buckle your seatbelts!»

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.

ΗΠΑ : Η ήττα του Τραμπ ανοίγει δύο πολέμους διαδοχής

 

Το Κάνσας εξέλεξε Δημοκρατικό γερουσιαστή για πρώτη φορά από το 1932. Το Τέξας έσπασε μια παράδοση σχεδόν τεσσάρων δεκαετιών, ενώ ακόμη και η βαθιά συντηρητική Νότια Καρολίνα απέρριψε την υποψήφια που είχε επιλέξει ο Ντόναλντ Τραμπ. Η έκταση της ήττας των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου ξεπέρασε τις προβλέψεις και ανέτρεψε πολιτικούς συσχετισμούς που θεωρούνταν σχεδόν αμετάβλητοι.

Οι Δημοκρατικοί ανακατέλαβαν τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία, εξασφαλίζοντας τη δυνατότητα να εμποδίσουν σημαντικές κυβερνητικές πρωτοβουλίες και να ασκήσουν ουσιαστικότερο κοινοβουλευτικό έλεγχο. Ωστόσο, η μεγαλύτερη πολιτική σημασία του αποτελέσματος βρίσκεται αλλού. Η ήττα του Τραμπ ανοίγει μια περίοδο ανακατατάξεων και στα δύο μεγάλα κόμματα, με επίκεντρο την πολιτική φυσιογνωμία τους και την προεδρική αναμέτρηση του 2028.

Για τους Ρεπουμπλικανούς, τίθεται πλέον το ερώτημα εάν ο τραμπισμός μπορεί να επιβιώσει εκλογικά χωρίς την προσωπική παρουσία του ιδρυτή του. Για τους Δημοκρατικούς, η εντυπωσιακή νίκη δημιουργεί μια διαφορετική πρόκληση. Να μετατρέψουν την απόρριψη του Τραμπ σε πειστική πολιτική πρόταση, την οποία μέχρι τώρα δυσκολεύονταν να διαμορφώσουν.

Η οικονομική υπόσχεση που κατέρρευσε

Η πρώτη εξήγηση για το εκλογικό αποτέλεσμα βρίσκεται στην οικονομία. Σύμφωνα με τις μετεκλογικές έρευνες, σχεδόν εννέα στους δέκα ψηφοφόρους θεωρούσαν το κόστος ζωής σημαντικό ή καθοριστικό κριτήριο για την ψήφο τους. Ο Τραμπ είχε επιστρέψει στον Λευκό Οίκο το 2024 υποσχόμενος χαμηλότερες τιμές, οικονομική ασφάλεια και αποκατάσταση της αγοραστικής δύναμης των αμερικανικών νοικοκυριών. Δύο χρόνια αργότερα, η ακρίβεια παρέμενε κυρίαρχη κοινωνική ανησυχία, ενώ οι δασμοi και οι συνέπειες του πολέμου με το Ιράν είχαν επιβαρύνει την οικονομική κατάσταση.

Η δυσαρέσκεια επεκτάθηκε σε περιοχές που είχαν υποστηρίξει αποφασιστικά τον Τραμπ. 

Οι Δημοκρατικοί βελτίωσαν τις επιδόσεις τους σε εύπορες και φτωχότερες κομητείες, σε περιοχές με υψηλό μορφωτικό επίπεδο αλλά και σε κοινότητες εργαζομένων που είχαν απομακρυνθεί από το κόμμα.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της κομητείας Σιούαρντ στο Κάνσας, όπου περίπου οι μισοί ψηφοφόροι είναι ισπανόφωνοι. Ο Τραμπ είχε επικρατήσει εκεί το 2024 με διαφορά 39 μονάδων. Στις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, ο Δημοκρατικός υποψήφιος για τη Γερουσία Άνταμ Χάμιλτον προηγήθηκε κατά 13 μονάδες.

Αυτή η μετατόπιση έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο Τραμπ είχε καταφέρει να διευρύνει την εκλογική βάση των Ρεπουμπλικανών προσελκύοντας εργαζομένους, νεότερους και ισπανόφωνους ψηφοφόρους που παραδοσιακά βρίσκονταν πιο κοντά στους Δημοκρατικούς. Το αποτέλεσμα δείχνει ότι ένα σημαντικό τμήμα αυτής της συμμαχίας δεν απέκτησε σταθερούς δεσμούς με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Στην οικονομική δυσαρέσκεια προστέθηκαν οι αντιδράσεις στον πόλεμο με το Ιράν, στην πολιτική των ομοσπονδιακών υπηρεσιών μετανάστευσης και στις καταγγελίες για διαφθορά και σύγκρουση οικονομικών συμφερόντων. Η ήττα αποκτά μεγαλύτερη σημασία επειδή οι Ρεπουμπλικανοί είχαν επιχειρήσει να ενισχύσουν τις εκλογικές τους προοπτικές αλλάζοντας τα όρια εκλογικών περιφερειών προς όφελός τους σε πολιτείες που ελέγχουν. Η προσπάθεια απέδωσε πολύ λιγότερο από όσο υπολόγιζαν. Στη Φλόριντα, για παράδειγμα, οι Δημοκρατικοί επικράτησαν σε τρεις περιφέρειες των οποίων τα όρια είχαν τροποποιηθεί προς όφελος των Ρεπουμπλικανών.

Οι Δημοκρατικοί και η μάχη για την πολιτική τους ταυτότητα

Η εκλογική νίκη των Δημοκρατικών αναδεικνύει ένα ενδιαφέρον παράδοξο. Το κόμμα επικράτησε με υποψηφίους που εκπροσωπούν διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις, χωρίς να έχει επικρατήσει μία ενιαία αντίληψη για το μέλλον του. Στο Τέξας, ο Τζέιμς Ταλαρίκο πέτυχε μια ιστορική νίκη απέναντι στον Ρεπουμπλικάνο Κεν Πάξτον. Ο 37χρονος πρώην εκπαιδευτικός και πολιτειακός βουλευτής επιχείρησε να συνδυάσει την κριτική στην οικονομική ανισότητα και στην πολιτική διαφθορά με έναν λόγο ικανό να προσεγγίσει μετριοπαθείς και θρησκευόμενους ψηφοφόρους.

Η επιτυχία του ενισχύει την άποψη ότι οι Δημοκρατικοί μπορούν να διευρύνουν την επιρροή τους χωρίς να εγκαταλείψουν την κοινωνική τους ατζέντα, εφόσον καταφέρουν να επικοινωνήσουν με ακροατήρια που είχαν απομακρυνθεί από το κόμμα. Στο Μίσιγκαν, η νίκη του Αμπντούλ Ελ Σαγιέντ απέναντι στον Ρεπουμπλικάνο Μάικ Ρότζερς αποτελεί ιδιαίτερα σημαντική επιτυχία της προοδευτικής πτέρυγας των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών του DSA.

Ο πρώην επικεφαλής των υπηρεσιών δημόσιας υγείας του Ντιτρόιτ είχε επικρατήσει στις προκριματικές εκλογές απέναντι στη μετριοπαθή Χέιλι Στίβενς, παρά τις μεγάλες δαπάνες εξωτερικών οργανώσεων υπέρ της αντιπάλου του. Η εκστρατεία του επικεντρώθηκε στη δημόσια υγειονομική περίθαλψη, στην οικονομική ανισότητα και στην απομάκρυνση του μεγάλου χρήματος από την πολιτική.

Η εκλογή του σε μια πολιτεία που είχε ψηφίσει τον Τραμπ το 2024 προσφέρει ένα σοβαρό επιχείρημα σε όσους υποστηρίζουν ότι μια σαφώς προοδευτική πολιτική πρόταση μπορεί να κερδίσει και πέρα από τα παραδοσιακά προπύργια των Δημοκρατικών. Η νίκη του Σέροντ Μπράουν στο Οχάιο ενισχύει μια συγγενική, αλλά διαφορετική πολιτική παράδοση. Ο πρώην γερουσιαστής έχει συνδέσει την παρουσία του με τα συνδικάτα, τη βιομηχανική εργασία και την υπεράσπιση περιοχών που επλήγησαν από την αποβιομηχάνιση. Η επιστροφή του στη Γερουσία, σε μια πολιτεία που ο Τραμπ κέρδισε τρεις φορές, επαναφέρει στο προσκήνιο τη δυνατότητα των Δημοκρατικών να απευθυνθούν στην εργατική τάξη με συγκεκριμένα οικονομικά αιτήματα.

Από την άλλη πλευρά, η επικράτηση του πρώην κυβερνήτη Ρόι Κούπερ στη Βόρεια Καρολίνα επιβεβαιώνει την εκλογική απήχηση μιας πιο μετριοπαθούς προσέγγισης. Οι διαφορετικές αυτές επιτυχίες εξηγούν γιατί η συζήτηση για το μέλλον των Δημοκρατικών παραμένει ανοιχτή. Η προοδευτική πτέρυγα αποκτά νέα επιχειρήματα, αλλά η κομματική ηγεσία μπορεί επίσης να επικαλεστεί τις νίκες υποψηφίων που επιδίωξαν ευρύτερες πολιτικές συμμαχίες.

Η αναμέτρηση αφορά και τα πρόσωπα που θα διεκδικήσουν την προεδρική υποψηφιότητα το 2028. Οι επανεκλογή του κυβερνήτη της Πενσιλβάνια Τζος Σαπίρο και του κυβερνήτη του Μέριλαντ Γουές Μουρ ενισχύουν την παρουσία δύο πολιτικών που θεωρούνται πιθανοί διεκδικητές της. Ο κυβερνήτης της Καλιφόρνιας Γκάβιν Νιούσομ παραμένει επίσης κεντρικό πρόσωπο της εσωκομματικής συζήτησης.

Παράλληλα, οι επιτυχίες προοδευτικών υποψηφίων ενισχύουν την πολιτική επιρροή της πτέρυγας που συνδέεται με τον Μπέρνι Σάντερς, την Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτές και τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης Ζόραν Μαντάνι. Ομως και οι εκπρόσωποι του κομματικού μηχανισμού βγαίνουν ενισχυμένοι. Ο Τσακ Σούμερ, που είχε δεχθεί έντονη κριτική από την προοδευτική πτέρυγα, επιστρέφει στην ηγεσία της πλειοψηφίας της Γερουσίας, ενώ ο Χακίμ Τζέφρις βρίσκεται πλέον σε θέση να αναλάβει την προεδρία της Βουλής των Αντιπροσώπων.

Οι εκλογικές επιτυχίες δεν εξαλείφουν τις πολιτικές αντιθέσεις. Οι Δημοκρατικοί εξακολουθούν να έχουν διαφορετικές απαντήσεις για την υγειονομική περίθαλψη, τη φορολογία των μεγάλων περιουσιών, την εξωτερική πολιτική και τη σχέση τους με τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Το πρόβλημα της διαδοχής στους Ρεπουμπλικανούς

Για τον Τραμπ, η ήττα έχει μια πρόσθετη πολιτική διάσταση. Αρκετοί από τους υποψηφίους που υποστήριξε προσωπικά απέτυχαν να επικρατήσουν, ακόμη και σε πολιτείες όπου οι Ρεπουμπλικανοί θεωρούσαν μέχρι πρόσφατα τη νίκη σχεδόν εξασφαλισμένη. Στο Τέξας, ο Κεν Πάξτον ηττήθηκε από τον Ταλαρίκο. Στη Βόρεια Καρολίνα, ο Μάικλ Γουάτλι έχασε από τον Κούπερ. Στη Νότια Καρολίνα, η Ντάρλιν Γκράχαμ δεν κατάφερε να επικρατήσει της Δημοκρατικής Άνι Άντριους.

Οι ήττες αυτές θέτουν υπό αμφισβήτηση την αποτελεσματικότητα ενός συστήματος επιλογής υποψηφίων στο οποίο η προσωπική αφοσίωση στον πρόεδρο έχει αποκτήσει καθοριστική σημασία. Ο ίδιος ο Τραμπ επιχείρησε ήδη να αποσυνδέσει το αποτέλεσμα από την προσωπική του επιρροή, υποστηρίζοντας ότι οι Ρεπουμπλικανοί θα είχαν κερδίσει εάν βρισκόταν ο ίδιος στο ψηφοδέλτιο.

Η εξήγηση αυτή αποκαλύπτει και ένα πραγματικό πρόβλημα του κόμματος. Ο Τραμπ έχει καταφέρει να κινητοποιήσει ένα εκλογικό ακροατήριο που δεν ανταποκρίνεται πάντοτε με τον ίδιο τρόπο όταν καλείται να ψηφίσει άλλους Ρεπουμπλικανούς υποψηφίους.

Αλλά υπάρχει και ένα άλλο πρόβλημα. Ο τραμπισμός υποσχέθηκε προστασία των Αμερικανών εργαζομένων από τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης, περιορισμό των ξένων στρατιωτικών επεμβάσεων και αποκατάσταση της οικονομικής ευημερίας. Οι δασμοί, η ακρίβεια και ο πόλεμος με το Ιράν έχουν πλήξει την αξιοπιστία αυτών των υποσχέσεων. Η επόμενη ημέρα των Ρεπουμπλικανών θα καθοριστεί επομένως από τη σύγκρουση ανάμεσα σε όσους επιμένουν στη συνέχιση της πολιτικής του Τραμπ και σε εκείνους που θεωρούν ότι ορισμένες επιλογές του έχουν αρχίσει να κοστίζουν εκλογικά στο κόμμα

Ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς παραμένει ένα από τα κεντρικά πρόσωπα αυτής της συζήτησης. Εκπροσωπεί την εθνικιστική και λαϊκιστική πτέρυγα, με έμφαση στον προστατευτισμό, στην αντιμεταναστευτική πολιτική και στον κοινωνικό συντηρητισμό. Ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο προέρχεται από μια διαφορετική παράδοση του αμερικανικού συντηρητισμού, με μεγαλύτερη έμφαση στην παραδοσιακή εξωτερική πολιτική των Ρεπουμπλικανών, αν και έχει προσαρμοστεί σε σημαντικό βαθμό στις επιλογές του Τραμπ.

Η ήττα μπορεί να ενισχύσει επίσης τις φιλοδοξίες άλλων στελεχών, όπως ο κυβερνήτης της Φλόριντα Ρον ΝτεΣάντις, που έχουν επιχειρήσει κατά καιρούς να διαμορφώσουν μια πολιτική ταυτότητα συγγενική με τον τραμπισμό αλλά λιγότερο εξαρτημένη από τον ίδιο τον πρόεδρο.

Προς το παρόν, όμως, δεν υπάρχουν στοιχεία που να επιτρέπουν το συμπέρασμα ότι ο Τραμπ χάνει τον εσωκομματικό έλεγχο. Η πολιτική του επιρροή παραμένει μεγάλη και οι επίδοξοι διάδοχοί του εξακολουθούν να υπολογίζουν τη στάση του. Η ήττα μπορεί να επιταχύνει τη διαδοχή, χωρίς να αποδυναμώσει αναγκαστικά τις ιδέες που κυριάρχησαν στο κόμμα την τελευταία δεκαετία.

Η επόμενη μέρα

Η εκλογική ανατροπή προσφέρει στους Δημοκρατικούς τον έλεγχο του Κογκρέσου, αλλά τους επιβάλλει και μια νέα ευθύνη. Η πλειοψηφία των Αμερικανών που αποδοκίμασε τον Τραμπ δεν έχει κατ’ ανάγκην συμφωνήσει σε ένα κοινό πρόγραμμα για την οικονομία, την κοινωνική πολιτική και τον διεθνή ρόλο των ΗΠΑ.

Οι Δημοκρατικοί θα πρέπει να αποδείξουν ότι μπορούν να ανταποκριθούν στις οικονομικές προσδοκίες που οδήγησαν πολλούς ψηφοφόρους να εγκαταλείψουν τους Ρεπουμπλικανούς. Διαφορετικά, η κοινωνική δυσαρέσκεια που έφερε τη δική τους νίκη μπορεί να στραφεί και εναντίον τους.

Για τους Ρεπουμπλικανούς, η πρόκληση είναι ακόμη πιο σύνθετη. Το κόμμα που αναδιαμόρφωσε ο Τραμπ πρέπει να προετοιμαστεί για την αποχώρησή του από την προεδρία, χωρίς να διαθέτει ακόμη μια σαφή απάντηση για το τι θα ακολουθήσει. Οι εκλογές της 3ης Νοεμβρίου έδειξαν ότι η πολιτική κυριαρχία του Τραμπ έχει όρια. Δεν απέδειξαν ότι οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που τον ανέδειξαν έχουν εξαφανιστεί.

Το αποτέλεσμα μπορεί να σηματοδοτεί την αρχή του τέλους της προσωπικής κυριαρχίας του Τραμπ. Το εάν θα αποτελέσει και την αρχή της υποχώρησης του τραμπισμού θα εξαρτηθεί από μια μάχη που μόλις ανοίγει. Και σε αυτή τη μάχη οι Δημοκρατικοί δεν αρκεί να περιμένουν την αποτυχία του αντιπάλου τους. Θα χρειαστεί να πείσουν ότι έχουν τη δική τους απάντηση στις κοινωνικές συνθήκες που τον έφεραν στην εξουσία. https://neostrategy.gr/

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.

Τι σημαίνει για την Ευρώπη η βαριά ήττα του Τραμπ - Η Ουκρανία, οι δασμοί και οι ευκαιρίες------

 

Η μεγάλη εκλογική νίκη των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ αναζωπύρωσε τις ελπίδες της Ευρώπης για μια πιο ισορροπημένη σχέση με τον Ντόναλντ Τραμπ

Η Ευρώπη υποδέχθηκε με ανακούφιση τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ, καθώς η ήττα του Ντόναλντ Τραμπ αποδείχθηκε ιδιαίτερα ηχηρή.

Ωστόσο, το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο η εκλογική αυτή αποδοκιμασία του Ρεπουμπλικανού προέδρου θα μπορούσε πράγματι να μεταβάλει τις ισορροπίες στις σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών με τη Γηραιά Ήπειρο.

Η απάντηση απαιτεί προσεκτική προσέγγιση και συγκρατημένες προσδοκίες.

Ένας διαφορετικός Τραμπ;

Η μεγάλη εκλογική επικράτηση των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ δημιούργησε ένα κλίμα συγκρατημένης αισιοδοξίας στις Βρυξέλλες, καθώς αναζωπύρωσε τις ελπίδες για μια πιο ισορροπημένη σχέση με τον Ντόναλντ Τραμπ.

"Υπάρχει αναμφίβολα ένα αίσθημα ανακούφισης, με την προσδοκία ότι ενδεχομένως να σηματοδοτείται η αρχή του τέλους της εποχής Τραμπ. Οι Ευρωπαίοι είναι ίσως εκείνοι που αισθάνονται τη μεγαλύτερη ικανοποίηση", ανέφερε διπλωμάτης στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Από την πλευρά του, ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ χαιρέτισε την υποχώρηση αυτού του πολιτικού "κύματος".

Από την επιστροφή του Ρεπουμπλικανού δισεκατομμυριούχου στον Λευκό Οίκο, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει βρεθεί αντιμέτωπη με μια σειρά από δύσκολες προκλήσεις και ανατροπές.

Μέσα σε διάστημα δύο ετών, οι Ευρωπαίοι κλήθηκαν να διαχειριστούν αλλεπάλληλες κρίσεις, από την υποδοχή του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν στην Αλάσκα με τιμές από τον Αμερικανό ομόλογό του, μέχρι την επιβολή δασμών ύψους 15% στα ευρωπαϊκά προϊόντα.

"Ήταν μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδος", παραδέχεται ο ίδιος διπλωμάτης.

Παρά την ανακούφιση που προκάλεσαν τα εκλογικά αποτελέσματα, ωστόσο, οι Ευρωπαίοι δεν προσδοκούν ριζικές αλλαγές στην αμερικανική πολιτική.

Τι σημαίνουν οι εξελίξεις για την Ουκρανία και το ΝΑΤΟ;

Το ζήτημα της Ουκρανίας βρίσκεται ψηλά στην ευρωπαϊκή ατζέντα.

Ακόμη και σε περίπτωση που οι Δημοκρατικοί αποκτήσουν τον έλεγχο τόσο της Βουλής των Αντιπροσώπων όσο και της Γερουσίας, στις Βρυξέλλες δεν επικρατεί η πεποίθηση ότι η αμερικανική στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη προς το Κίεβο θα συνεχιστεί στον ίδιο βαθμό.

"Οι Δημοκρατικοί περιορίζουν τις δεσμεύσεις τους, ενώ εξακολουθούν να θεωρούν ότι η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει μεγαλύτερο μέρος της χρηματοδότησης της Ουκρανίας", επισημαίνει Ευρωπαίος διπλωμάτης, ο οποίος διατηρεί την ανωνυμία του.

Το τελευταίο διάστημα, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν εντείνει τις επαφές τους με άλλους διεθνείς εταίρους, μεταξύ των οποίων ο Καναδάς και το Ηνωμένο Βασίλειο, προκειμένου να εξασφαλίσουν τα 70 δισεκατομμύρια ευρώ που έχει ζητήσει ο πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι για τη χρηματοδότηση της πολεμικής προσπάθειας της χώρας του το 2027.

Ανάλογη επιφυλακτικότητα επικρατεί και όσον αφορά το μέλλον του ΝΑΤΟ.

Οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι αναμένουν με έντονο ενδιαφέρον τα πορίσματα του Πενταγώνου για την αναδιάταξη των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Ευρώπη, τα οποία αναμένεται να δημοσιοποιηθούν τον Δεκέμβριο.

Σε κάθε περίπτωση, η ευρύτερη στρατηγική κατεύθυνση φαίνεται να έχει ήδη διαμορφωθεί: η Ευρώπη καλείται σταδιακά να αναλάβει μεγαλύτερη ευθύνη για την ασφάλεια και την αμυντική της θωράκιση.

Θα ανοίξει ο δρόμος για μεγαλύτερη συνεργασία στον τεχνολογικό τομέα;

Ούτε στο πεδίο των εμπορικών σχέσεων αναμένουν οι Ευρωπαίοι θεαματικές αλλαγές. Ειδικότερα, δεν θεωρούν πιθανή την πλήρη κατάργηση των δασμών ύψους 15% που επέβαλε ο Ντόναλντ Τραμπ στα ευρωπαϊκά προϊόντα.

Παρότι το ζήτημα των δασμών βρέθηκε στο επίκεντρο της προεκλογικής αντιπαράθεσης στις ΗΠΑ, τα δεδομένα δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων, μόλις το 25% των Αμερικανών τάσσεται υπέρ της πλήρους κατάργησης των συγκεκριμένων μέτρων.

Παράλληλα, τα τελευταία δύο χρόνια έχει ενταθεί η αντιπαράθεση μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών γύρω από τον τεχνολογικό κλάδο.

Η κυβέρνηση Τραμπ, διατηρώντας στενές σχέσεις με κορυφαία στελέχη μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών, έχει επανειλημμένα επικρίνει το ευρωπαϊκό ρυθμιστικό πλαίσιο για τις ψηφιακές πλατφόρμες, υποστηρίζοντας ότι συνιστά μια μορφή λογοκρισίας.

Η εκλογική ενίσχυση των Δημοκρατικών, ωστόσο, δημιουργεί προσδοκίες για ένα πιο πρόσφορο έδαφος συνεννόησης.

"Ευελπιστούμε ότι θα υπάρξουν περισσότερες δυνατότητες διαλόγου και συνεργασίας με το Κογκρέσο σε ζητήματα διεθνούς ενδιαφέροντος, όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη και η κυβερνοασφάλεια", ανέφερε χαρακτηριστικά Ευρωπαίος αξιωματούχος.

Ιράν και ακρίβεια: Ποια θα είναι η επόμενη ημέρα;

Από το Παρίσι και την Αθήνα μέχρι τη Ρώμη και τη Μαδρίτη, οι Ευρωπαίοι πολίτες διαμαρτύρονται εδώ και εβδομάδες για τη συνεχή αύξηση του κόστους διαβίωσης.

Η άνοδος των τιμών της ενέργειας, η οποία συνδέεται με τον πόλεμο στο Ιράν, ασκεί πρόσθετες πιέσεις στην οικονομία, οδηγώντας τον πληθωρισμό της ευρωζώνης στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων τριών ετών.

Την ίδια στιγμή, οι νέες στρατιωτικές επιχειρήσεις που εξαπέλυσε η Ουάσιγκτον τις τελευταίες ημέρες εντείνουν τους φόβους για περαιτέρω κλιμάκωση της σύγκρουσης.

Μέσα σε αυτό το ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον, παραμένουν ανοιχτά κρίσιμα ερωτήματα: Σε ποιον βαθμό θα επηρεάσει η εκλογική ήττα των υποστηρικτών του Τραμπ την αμερικανική στάση απέναντι στον πόλεμο; Και ποιες θα είναι οι συνέπειες για την καθημερινότητα και την αγοραστική δύναμη των Ευρωπαίων πολιτών;

Προς το παρόν, ο Αμερικανός πρόεδρος εξακολουθεί, είτε συνειδητά είτε όχι, να διατηρεί ασάφεια γύρω από τις πραγματικές του προθέσεις. THETOC TEAM

===

Η νίκη των Δημοκρατικών δεν θα αλλάξει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ για «βόμβες και δασμούς» – πρώην γνώστης του Υπουργείου Άμυνας

«Είναι πολύ εφικτό» το νέο Κογκρέσο να δει τους Δημοκρατικούς και ορισμένους Ρεπουμπλικάνους να ενώνουν τις δυνάμεις τους για να προωθήσουν τη νέα χρηματοδότηση της Ουκρανίας, «ειδικά καθώς η πρώτη εντολή της ημέρας θα είναι να εδραιωθεί η πειθαρχία του Δημοκρατικού κόμματος και να διασφαλιστεί ότι η σοσιαλιστική του πτέρυγα... δεν έχει καμία ιδέα για τον τερματισμό οποιωνδήποτε πολέμων στο εξωτερικό», δήλωσε στο Sputnik η πρώην αναλύτρια του Υπουργείου Άμυνας Karen Kwiatkowski.

«Πολλοί και στα δύο κόμματα είναι ατλαντιστές και παγκοσμιοποιητές και έχουν κληρονομήσει έναν παράλογο φόβο και περιφρόνηση για τη Ρωσία. Το στερεότυπο του Τραμπ ως «πιόνι του Πούτιν» θα αναζωογονηθεί στις προσπάθειες περιορισμού και παραπομπής του Τραμπ».

Οι Δημοκρατικοί θα επιδιώξουν να συνεχίσουν τον «πόλεμο επιλογής για την Ουκρανία. Εν τω μεταξύ, η Γάζα και ο Νότιος Λίβανος θα συνεχίσουν να λιώνουν σε ερείπια και απόγνωση, χωρίς μείωση της χρηματοδότησης των ΗΠΑ για το Ισραήλ σύντομα», προβλέπει ο Kwiatkowski. Αναμένει επίσης ότι ο πόλεμος στο Ιράν θα συνεχιστεί, με τον πρόεδρο να αναζητά «ένα πολύχρωμο φινίρισμα όπου μπορεί να ισχυριστεί ότι κέρδισε έναν μεγάλο πόλεμο» και να αισθάνεται απαλλαγμένος από περιορισμούς από το Κογκρέσο.

«Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ αποτελείται από βόμβες και δασμούς και τα περισσότερα από αυτά διεξάγονται εκτός Κογκρέσου, μέσω του εκτελεστικού κράτους», τόνισε ο παρατηρητής. «Η Βουλή και η Γερουσία θα μπορούσαν να επιχειρήσουν να διαμορφώσουν τους προϋπολογισμούς του 2027, αφαιρώντας την εξουσιοδότηση για νέα έργα που δεν υποστηρίζουν οι Δημοκρατικοί και να παραπέμψουν βασικούς παράγοντες της διοίκησης, αλλά αυτές είναι αντιδράσεις... όχι στρατηγικές».https://sputnikglobe.com/

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.