Δεν δίνουμε σημασία στη μοναδική ομάδα που έχει κρατηθεί ενωμένη κάτω από το οξύ της νεωτερικότητας και εν μέσω μιας εχθρικής ελίτ. Διχασμένο Βασίλειο

 

Από ποιους Αρνούμαστε να Μάθουμε

Δεν δίνουμε σημασία στη μοναδική ομάδα που έχει κρατηθεί ενωμένη κάτω από το οξύ της νεωτερικότητας και εν μέσω μιας εχθρικής ελίτ.

Διχασμένο Βασίλειο

Υπάρχει μια ομάδα Ευρωπαίων που ζουν σε κοινή θέα και έχουν καταφέρει να διατηρήσουν πολλά από τα πράγματα για την εξαφάνιση των οποίων κυρίως η πολιτική δεξιά τόσο συχνά θρηνεί. Εθνοτική ομοιογένεια -. Συνέχεια της κουλτούρας – . Αντίσταση στον φιλελευθερισμό – . Μια κοινή αίσθηση του λαού - . Ωστόσο, παραδόξως, αυτή η ομάδα δεν καταλαμβάνει καμία θέση στον λόγο ή τη φαντασία   της δεξιάς .

Η ομάδα είναι, φυσικά, οι Amish.

Οι περισσότερες ομάδες στη σύγχρονη κοινωνία αυτοπροσδιορίζονται μέσω του ανταγωνισμού εντός του συστήματος. Ακόμη και εκείνοι που ισχυρίζονται ότι αντιστέκονται στο σύστημα -αυτό θα πρέπει να μας χτυπήσει ένα καμπανάκι- συχνά το κάνουν με τρόπους που εξαρτώνται εξ ολοκλήρου από αυτό. Παραμένουν συναισθηματικά συγχρονισμένοι με τα μεγαλύτερα μηχανήματα. Οι Amish υπάρχουν έξω από τον συναισθηματικό ρυθμό της εποχής μας.

Στην πραγματικότητα, είναι σχεδόν μια αμηχανία για τη δεξιά, επειδή δίνουν κάποια προσέγγιση του πραγματικού κόστους της επιμονής ενάντια στη νεωτερικότητα. Οποιαδήποτε αμηχανία, φυσικά, προϋποθέτει ότι η νεωτερικότητα εξακολουθεί να θεωρείται ως ένα εξαιρετικά διαβρωτικό σύνολο συνθηκών.

«Η ιδέα μου για τον παράδεισο είναι ένα τέλειο αυτοκίνητο που πηγαίνει τριάντα μίλια την ώρα σε έναν ομαλό δρόμο προς έναν καθεδρικό ναό του δωδέκατου αιώνα», έγραψε ο Χένρι Τζέιμς.

Ο Τζέιμς αντιπαραθέτει δύο πράγματα που δεν συμβιβάζονται σε μια ενιαία εικόνα. Θέλουμε να διατηρήσουμε την πρόσβαση στην ευαισθησία του παρελθόντος χωρίς να συμμετέχουμε πραγματικά στον κόσμο που το κατέστησε δυνατό.

Οι Amish έχουν καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα: τα αυτοκίνητα μπορεί τελικά να σας κοστίσουν τον καθεδρικό ναό. Είναι μια από τις λίγες ομάδες που έχουν ενεργήσει σαν να είναι πραγματικοί οι συμβιβασμοί. Ο René Guénon είδε τον σύγχρονο τεχνολογικό πολιτισμό ως θεμελιωδώς αντίθετο με τους παραδοσιακούς πνευματικούς πολιτισμούς. Οι σύγχρονοι δεξιοί συνήθως δεν σκέφτονται με αυτούς τους όρους. Όπως ένας σκύλος που θέλει περισσότερο να γαβγίζει πίσω από έναν φράχτη παρά να βγαίνει έξω και να αντιμετωπίζει έναν μεγαλύτερο σκύλο, πολλοί στη δεξιά κατοικούν πλήρως στις φιλελεύθερες-βιομηχανικές συνθήκες λειτουργίας της νεωτερικότητας, ενώ επικαλούνται παλαιότερες πολιτισμικές μορφές. Αυτές οι μορφές είναι περισσότερο ρομαντικές παρά κατοικημένες. Οι πραγματικές συνθήκες που τους στήριξαν δεν γίνονται αντιληπτές.

Οι Amish έχουν διατηρήσει το είδος της ομοιογένειας και της συνοχής που η αντιφρονούσα δεξιά μπορεί μόνο να ονειρευτεί. Παρατηρήστε, εν τω μεταξύ, τον βαθμό περιορισμού και διαχωρισμού που απαιτείται για τη διατήρησή του. Γιατί αυτό δεν λαμβάνεται υπόψη; Το γεγονός ότι έπρεπε να είναι τόσο εντελώς ασύμβατοι με τις προϋποθέσεις της σύγχρονης ζωής θα πρέπει να λέει κάτι για το πόσο μια όξινη νεωτερικότητα που διαλύει τα πάντα.

Ο σύγχρονος λόγος στις διάφορες μορφές του τείνει να προχωρά σαν κάθε πρόβλημα να ήταν ένα πρόβλημα πολιτικού ελέγχου. Η πολιτική, με τη σειρά της, φαντάζεται ότι απορρέει από ιδεολογική ευθυγράμμιση. Αν μόνο οι σωστοί άνθρωποι κατείχαν αξιώματα, διορίζονταν οι σωστοί δικαστές, περνούσαν οι σωστοί νόμοι, τότε τα πράγματα θα προχωρούσαν στη σωστή πολιτισμική τροχιά. Αυτή η υπόθεση μας φαίνεται τόσο αυτονόητη που μετά βίας σκεφτόμαστε να την αμφισβητήσουμε.

Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι η πολιτική και η ιδεολογική ευθυγράμμιση γίνονται υποκατάστατο του πολιτισμικού ιστού – αυτό που θα ονομάσω «μετάδοση». Αυτό είναι κάτι πολύ περισσότερο από το «να μεταδίδεις τις σωστές ιδέες». Είναι η αναπαραγωγή ενός τρόπου ζωής μεταξύ των γενεών και περιλαμβάνει όλα όσα βιώνονται: οικογενειακές μορφές, πρότυπα γάμου, τελετουργίες, τέχνη, τοπική γνώση, γλώσσα.

Όταν η μετάδοση εξασθενεί, η ταυτότητα πρέπει όλο και περισσότερο να αφηγείται. Πρέπει να επιβεβαιώνεται, να υπερασπίζεται, να σηματοδοτείται, να εξηγείται, να νομοθετείται και να επιβεβαιώνεται συνεχώς, επειδή δεν αναπαράγεται πλέον αβίαστα μέσω της συνηθισμένης ζωής. Η πολιτική και η ιδεολογία γίνονται τότε υποκατάστατα της κοινωνικής αναπαραγωγής και όχι εκφράσεις της.

Ο Νοτιοκορεάτης-Γερμανός φιλόσοφος Byung-Chul Han στο βιβλίο του Crisis of Narration γράφει: «Ένα παράδειγμα γίνεται θέμα... μόνο όταν υπάρχει μια βαθιά ριζωμένη αποξένωση από αυτό... Όλη η συζήτηση για αφηγήσεις υποδηλώνει τη δυσλειτουργικότητά τους».

Συνεχίζει εξηγώντας ότι εφόσον μια αφήγηση χρησιμεύει ως «άγκυρα στην ύπαρξη» -που σημαίνει ένα οργανικό μέρος του ιστού της ζωής που παρέχει νόημα και προσανατολισμό- δεν υπάρχει ανάγκη για υπερβολική συζήτηση για αφηγήσεις. Αλλά, εξηγεί ο Han, «ο πληθωρισμός στη χρήση τέτοιων εννοιών ξεκινά ακριβώς όταν οι αφηγήσεις χάνουν την αρχική τους δύναμη, τη βαρυτική τους δύναμη, το μυστικό και τη μαγεία τους».

Τείνουμε να φανταζόμαστε την οριοθέτηση, τη συνοχή και την ταυτότητα ως ανακτήσιμες μέσω της αφήγησης, που συχνά εκφράζονται μέσω πολιτικής έντασης ή ρητορικής μαχητικότητας. Σε αυτόν τον πολύ ευανάγνωστο κόσμο των αφηγήσεων και της πολιτικής υπάρχει ο πολιτιστικός πόλεμος.

Ο συντηρητικός χριστιανός σχολιαστής Rod Dreher έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο The Benedict Option που μπορεί να διαβαστεί ως παραχώρηση της ήττας στον πολιτιστικό πόλεμο.

Αντί να επιμείνει σε μια οπισθοφυλακή και να χάσει την εκστρατεία, ο Dreher προέτρεψε τους συντηρητικούς Χριστιανούς να εγκαταλείψουν τον αγώνα για πολιτική εξουσία και να ανασυνταχθούν στις τοπικές κοινότητες για να αντιμετωπίσουν την κοσμική εποχή. Το όνομα που συνδέεται με την ιδέα του Dreher είναι αυτό του Αγίου Βενέδικτου της Νουρσίας, γνωστού ως πατέρα του δυτικού μοναχισμού, ο οποίος αποσύρθηκε στην ύπαιθρο κατά την κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Αυτό είναι ένα λογικό και απολύτως κατάλληλο συναίσθημα στον σημερινό κόσμο. Αυτό που είναι ενδιαφέρον, ωστόσο, είναι τι ακριβώς ήταν αυτό που έκανε τον Dreher να σκεφτεί ότι η αιτία έχει χαθεί. Η «στιγμή του Βατερλώ», όπως την αποκάλεσε, ήταν η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ το 2015 να νομιμοποιήσει τον γάμο ομοφυλοφίλων, την οποία ονόμασε «απόλυτη διακήρυξη κοσμικής κυριαρχίας».

Για τον Dreher, αυτή η συμβολική πράξη είναι ένα ισχυρό σημάδι πολιτισμικής πρόθεσης. Οι ερμηνευτικές κεραίες του είναι συντονισμένες σε αυτό το συγκεκριμένο μήκος κύματος, γιατί εκεί είναι πιο δυνατή η ανάδραση. Για αυτόν και για πολλούς άλλους, αυτό είναι το πεδίο μάχης γιατί εκεί φαίνεται να λειτουργεί πιο ορατά η αιτιότητα.

Ωστόσο, αν η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ήταν, όπως λέει ο Dreher, μια «απόλυτη δήλωση», σίγουρα πρέπει να μοιάζει με έναν στρατό που τοποθετεί τη σημαία στο διοικητικό κτίριο μιας ήδη καταληφθείσας πόλης. Και ίσως η «κοσμική κυριαρχία» να έχει ελάχιστη σχέση με τον πολιτιστικό πόλεμο που ο Dreher πιστεύει ότι έχει πλέον χαθεί.

Για παράδειγμα, η Ρωσία, όπου έχει γίνει μια «απόλυτη δήλωση» προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση -όχι μόνο είναι παράνομος ο γάμος ομοφυλοφίλων, αλλά και οτιδήποτε θεωρείται από το κράτος ως «προπαγάνδα» LGBTQ- δεν τα πάει καλύτερα στο μέτωπο του γάμου. Οι στατιστικές δείχνουν ότι ένα μάλλον εκπληκτικό 70-80% των γάμων καταλήγουν σε διαζύγιο. Η Ρωσία από πολλές απόψεις δεν είναι λιγότερο κάτω από το αποχαυνωτικό ξόρκι της νεωτερικότητας, όποια και αν είναι η ιδεολογία της άρχουσας τάξης της.

Αντί να είναι το πρωταρχικό σημείο αιτιώδους συνάφειας, ο πολιτιστικός πόλεμος είναι μια επιφανειακή έκφραση βαθύτερων αλλαγών υψηλής ανάλυσης. Η έντασή του μας λέει περισσότερα για αυτές τις συνθήκες παρά τις καθορίζει. Οι Amish, εν τω μεταξύ, μάλλον δεν μπήκαν καν στον κόπο να διαβάσουν τους τίτλους των εφημερίδων σχετικά με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Θα αντιταχθεί ότι αυτή η αφήγηση παραιτείται εντελώς από το ζήτημα του πολιτικού ελέγχου. Η επιβίωση των Amish προφανώς εξαρτάται τελικά από μια πολιτική τάξη που ανέχεται την ύπαρξή τους. Αν θεωρηθούν ως απειλή για την επικρατούσα φιλελεύθερη-παγκοσμιοποιητική ηγεμονία, τα πράγματα θα αλλάξουν αύριο. Θα μπορούσε δίκαια να υποστηριχθεί ότι οι Amish είναι πολύ μικροί, πολύ ιδιόρρυθμοι και πολύ καλοήθεις για να αξίζει να ασχοληθείς μαζί τους.

Ωστόσο, μπορούν να γίνουν πολλά σημεία. Πρώτον, οι Amish, όσο ειρηνιστές και ταπεινοί κι αν είναι, μπορεί να είναι πιο κοντά σε ένα βιώσιμο μοντέλο αντίστασης από ό,τι νομίζουμε. Είναι από τους μόνους ανθρώπους που έχουν απομείνει που ξέρουν πραγματικά πώς να κάνουν οτιδήποτε. Σε μια περίοδο κρίσης πιθανότατα θα έβρισκαν προστάτες φτιαγμένους από πολύ πιο αυστηρά πράγματα.

Αλλά σε κάθε περίπτωση, το θέμα δεν είναι να κρατήσουμε τους Amish ως ακριβές σχέδιο. Η ένταξή τους ή η αναπαραγωγή του μοντέλου τους δεν είναι δυνατή ούτως ή άλλως. Αντίθετα, λειτουργούν ως ένα είδος υπόθεσης ελέγχου που αποκαλύπτει ποιες μορφές συνέχειας παραμένουν δυνατές υπό τις σύγχρονες συνθήκες και με ποιο κόστος. Εκθέτουν επίσης το επίπεδο στο οποίο λειτουργεί πραγματικά ο πολιτιστικός πόλεμος, σε αντίθεση με τις πιο ήσυχες διαδικασίες με τις οποίες ένας πολιτισμός μεταδίδεται από γενιά σε γενιά.

Το παράδειγμα των Amish είναι επίσης σχετικό με το έργο της αντοχής στην αυταρχική πίεση μιας εχθρικής ελίτ. Η φυσική αντίδραση είναι η αντεπίθεση, και ο πολιτικός αγώνας έχει σίγουρα τη θέση του. Αλλά οι συμβολικές νίκες -και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και οι πραγματικές πολιτικές- δεν πρέπει να συγχέονται με την αργή συσσώρευση πολιτισμικής δύναμης, για να μην πούμε τίποτα για τη βαθιά συνέχεια μεταξύ των γενεών. Η πολιτική δεν μπορεί να υποκαταστήσει τους μηχανισμούς που προϋποθέτει. Οι πολιτικές νίκες μπορούν να εδραιώσουν αυτούς τους μηχανισμούς. δεν μπορούν να τα δημιουργήσουν.

Χωρίς θεσμούς, πρακτικές, πρότυπα γάμου, μια πραγματική αίσθηση συνοχής -με λίγα λόγια, μια ολόκληρη κοινωνική οικολογία- πώς θα έμοιαζε η νίκη; Πόσο βιώσιμο θα ήταν; Μπορεί να αποδειχθεί τίποτα περισσότερο από μια προσωρινή ανάπαυλα στις αντιξοότητες της πολιτικής τύχης, ενώ το υπόστρωμα γίνεται όλο και πιο άγονο.

Τι γίνεται αν μια καθαρή νίκη δεν είναι πλέον δυνατή σε καμία μορφή;

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα σε όλη την ιστορία όταν ένας λαός επέμεινε απέναντι σε μια εχθρική πολιτική ελίτ. Η επιβίωση των Βάσκων στα Δυτικά Πυρηναία ήταν ένα αξιοσημείωτο πολιτιστικό φαινόμενο. Συνέβη παρά τους αιώνες βαθιάς πολιτικής, γλωσσικής, ακόμη και στρατιωτικής πίεσης από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τη μαυριτανική επέκταση και αργότερα το γαλλικό και το ισπανικό κράτος.

Η σερβική ταυτότητα διατηρήθηκε ακόμη και υπό τους Οθωμανούς. Η σερβική αριστοκρατία διώχθηκε και οι Χριστιανοί Σέρβοι κρατήθηκαν ως εικονικοί υπηρέτες υπό την κυριαρχία των Μουσουλμάνων ηγεμόνων τους. Ως αποτέλεσμα, οι σερβικές πόλεις σταδιακά εγκαταλείφθηκαν και πολλοί από τους κατοίκους αποσύρθηκαν στα βουνά, όπου υιοθέτησαν έναν ποιμενικό τρόπο ζωής. Οι Σέρβοι επέζησαν επειδή κατάφεραν να κρατηθούν ενωμένοι και διατήρησαν τη μετάδοση. Δεν ήταν επειδή κέρδισαν συμβολικές μάχες.

Οι Ουαλοί και οι Καθολικοί Ιρλανδοί διατήρησαν επίσης για πολύ καιρό ταυτότητες παρά το ενεργά εχθρικό κράτος. Το ότι και οι δύο αυτοί λαοί διαλύονταν ήδη ως οριοθετημένες ιστορικές οντότητες στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα εν μέσω σχετικά ευνοϊκών πολιτικών συνθηκών -πολύ πριν από τη μαζική μετανάστευση και την πιο πρόσφατη σκοτεινή στροφή της άρχουσας τάξης- είναι μια πλούσια ειρωνεία.

Αυτά τα παραδείγματα απλώς απεικονίζουν μια επαναλαμβανόμενη ιστορική πραγματικότητα: όπου οι συνηθισμένοι μηχανισμοί μετάδοσης παραμένουν άθικτοι, ένας λαός μπορεί συχνά να υπομείνει πολιτικές συνθήκες που κάθε άλλο παρά ιδανικές είναι. Στην πραγματικότητα, η ισχυρή ταυτότητα και οι ισχυροί μηχανισμοί μετάδοσης μπορούν μερικές φορές να αντέξουν την καταπίεση και την περιθωριοποίηση για εκπληκτικά μεγάλο χρονικό διάστημα. Αλλά το αντίστροφο ισχύει πολύ λιγότερο: οι ευνοϊκές πολιτικές συνθήκες, από μόνες τους, σπάνια δημιουργούν ισχυρούς μηχανισμούς μετάδοσης, εάν αυτοί έχουν ήδη μαραθεί.

Τι εξηγεί, λοιπόν, τη θέρμη του πολιτικού αγώνα που λαμβάνει χώρα κυρίως στην αρένα των συμβολικών χειρονομιών; Αυτός είναι απλώς ο τομέας όπου η αυτενέργεια εξακολουθεί να φαίνεται απτή. Εάν οι μηχανισμοί του πολιτισμικού ιστού έχουν αποδυναμωθεί ή εξαφανιστεί, υπάρχουν πολύ λίγα που μπορεί να κάνει ένα άτομο για αυτό άμεσα. Δεν μπορείς, μόνος σου, να αναδημιουργήσεις ένα χωριό, ένα δίκτυο συγγένειας, μια πυκνή τοπική οικονομία, μια πνευματική κοινότητα αιώνων, μια οικολογία γάμου ή μια κοινή λαϊκή κουλτούρα.

Έτσι καταλήγουμε να κάνουμε ό,τι είναι διαθέσιμο. Δημοσιεύουμε στο διαδίκτυο, διαβάζουμε βιβλία, ψηφίζουμε σε εκλογές, προσφέρουμε νέα σύμβολα ή αναβιώνουμε παλιά και προσπαθούμε να διαμορφώσουμε αφηγήσεις – όλα αυτά χωρίς να κινούμε πολύ τη βελόνα για τις υποκείμενες συνθήκες μετάδοσης. Κάνουμε αυτά τα πράγματα με τον τρόπο που ένα άτομο ψάχνει το πορτοφόλι του κάτω από τη λάμπα του δρόμου και όχι εκεί που το έχασε.

Το ότι δεν θέλουμε να γίνουμε Amish είναι κατανοητό. Το ότι δεν ρίχνουμε καν μια ματιά προς την κατεύθυνσή τους λέει πολλά για το παράδειγμα που κατοικούμε.

Φωτογραφία εξωφύλλου: Από τον Bruce Fingerhood, Springfield, Όρεγκον, 1993. Wiki commons.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Ο Μυστικός Κώδικας της Ιστορίας: Ετυμολογία, Ακρωνύμια και η Τέχνη του Πολέμου και της Ειρήνης

 

Από την ψευδαίσθηση των πολιτικών συμφωνιών στο αρχέτυπο των αριστουργημάτων: ένα εσωτερικό ταξίδι ανάμεσα στο χάος της Werra και το φως του Pax

Από την Patrizia Pisino για το ComeDonChisciotte.org

Πρόλογος

Η ανάλυση του PEACE and WAR στα δύο ακρωνύμια που υποστηρίζουν αυτό το άρθρο δεν είναι αποτέλεσμα μελέτης γραφείου ή μακροχρόνιου φιλολογικού υπολογισμού, γεννήθηκε με έναν εντελώς ενστικτώδη τρόπο, μια ξαφνική διαίσθηση που προέκυψε χωρίς να το σκεφτεί, σχεδόν σαν η συνείδηση να είχε αναζητήσει έναν άμεσο τρόπο για να δώσει μια απτή και τακτική μορφή στον αιώνιο δυϊσμό που κατοικεί στον άνθρωπο. Μόνο αργότερα, αναλύοντας διεξοδικά αυτό που είχε εντοπίσει το ένστικτο, προέκυψε η εξαιρετική εννοιολογική, ετυμολογική και ιστορική σύμπτωση που ενώνει αυτές τις επιστολές με τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της παγκόσμιας τέχνης. Αυτή η εργασία συλλέγει και αναπτύσσει αυτή την πρώτη, αυθόρμητη σπίθα.

Από τότε που άρχισε να γράφεται η ιστορία, ο κόσμος δεν έχει γνωρίσει ούτε μια μέρα παγκόσμιας ειρήνης. Οι συγκρούσεις διαδέχονταν η μία την άλλη σαν αδιάκοπα κύματα, μετατρέποντας την ειρήνη σε μια συχνά ανέφικτη φιλοδοξία, ένα απατηλό φωτεινό μονοπάτι που ακολουθήθηκε για γενιές, ενώ ο πόλεμος παρέμενε η σταθερή, ωμή πραγματικότητα, μπροστά σε αυτό το χιλιετές σενάριο, προκύπτει η ανάγκη να αποσυναρμολογηθούν αυτές οι δύο λέξεις, να μετατραπούν σε ακρωνύμια, όχι ως μια απλή υφολογική ή ρητορική άσκηση, αλλά για να αναδειχθεί η βαθιά εννοιολογική διαφορά μεταξύ των δύο κρατών και, πάνω απ' όλα, να υποδείξει μια λύση που μόνο εμείς μπορούμε να πετύχουμε κοιτάζοντας μέσα μας.

Αναλύοντας την ΕΙΡΗΝΗ και τον ΠΟΛΕΜΟ μέσα από τις ετυμολογικές τους ρίζες, τις νέες σημασίες των ακρωνύμιων και την έκφρασή τους στην ιστορία της τέχνης, αναδύεται μια δραματική και συνάμα σωτηριώδης τοιχογραφία της ανθρώπινης κατάστασης, αυτό που κάνει αυτές τις δύο λέξεις εξαιρετικές είναι η απόλυτη οικουμενικότητά τους: δεν γνωρίζουν γεωγραφικά σύνορα, γλωσσικούς φραγμούς ή ιστορικές εποχές, σε κάθε γωνιά του πλανήτη και σε κάθε αιώνα, Η ΕΙΡΗΝΗ και ο ΠΟΛΕΜΟΣ αντιπροσώπευαν τους δύο μαγνήτες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται ολόκληρη η ανθρωπολογική, κοινωνική και πνευματική εμπειρία της ανθρωπότητας.

ΕΙΡΗΝΗ: Η Προδομένη Συμφωνία και η Εσωτερική Οδός Διαφυγής

Ο όρος προέρχεται από το λατινικό Pax, το οποίο αρχικά δεν υποδήλωνε απλώς την απουσία σύγκρουσης, αλλά μια «σταθερή συμφωνία». Η ινδοευρωπαϊκή ρίζα pak-/pag- σημαίνει «κολλάω», «φυτεύω» ή «διορθώνω» (το ίδιο από το οποίο προέρχονται λέξεις όπως πάσσαλος, σελίδα και σύμφωνο). Για τους αρχαίους Ρωμαίους, η ειρήνη ήταν μια νόμιμη και ιερή πράξη: «χτυπούσαν το διακύβευμα» για να οριοθετήσουν τα όρια των δικαιωμάτων και να σταματήσουν την επιθετικότητα. Ήταν ένα σταθερό σύμφωνο, μια ενεργά κατασκευασμένη συνθήκη αρμονίας.

Ωστόσο, η ιστορία μας δείχνει ότι αυτά τα εξωτερικά σύμφωνα έχουν σπάσει συστηματικά, καθιστώντας την πολιτική ειρήνη μια εφήμερη ψευδαίσθηση, ακριβώς για να ξεπεραστεί αυτή η ιστορική αποτυχία το ακρωνύμιο P.A.C.E. (Preghiera, Amore, Conoscenza, Estasi) αποκτά επαναστατική αξία. Εάν η εξωτερική ειρήνη είναι μια ψευδαίσθηση, η λύση βρίσκεται στη μετατροπή του «σταθερού συμφώνου» στο έδαφος σε ένα «ζωντανό σύμφωνο» στην καρδιά, αυτό το ενεργό ταξίδι της ψυχής χωρίζεται σε τέσσερα βασικά στάδια:

• P – Προσευχή (Η επαφή): Εάν η εξωτερική ειρήνη αποτύχει, η προσευχή γίνεται το μόνο πραγματικό καταφύγιο, είναι η πράξη της σύνδεσης με το Θείο ή με την εσωτερική διάσταση κάποιου, ανοίγοντας την καρδιά σε μια ανώτερη δύναμη, είναι η στιγμή που αναγνωρίζει κανείς ότι δεν είναι μόνος και αναζητά την αρχική αρμονία. Στον πίνακα, η συγκεντρωμένη στάση της Μαρίας στο σιωπηλό μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου του Fra Angelico αντιπροσωπεύει αυτή τη βαθιά ακρόαση: η απάρνηση του θορύβου του κόσμου για να καλωσορίσει μια υπερβατική διάσταση, η συνάντηση με τον άγγελο συμβολίζει την Αγάπη ως δύναμη που διαλύει τον διαχωρισμό μεταξύ ουρανού και γης. Η τακτοποιημένη και φωτεινή αρχιτεκτονική του πίνακα αντικατοπτρίζει τέλεια την ετυμολογική έννοια του Pax: μια σταθερή και «σταθερή» αρμονία στο πνεύμα.

Η ρωσική τέχνη βρίσκει το αποκορύφωμά της στην εσωτερική ΕΙΡΗΝΗ μέσα από την εικόνα «Η Τριάδα (ή η Φιλοξενία του Αβραάμ) του Αντρέι Ρούμπλεφ (περ. 1411) είναι ίσως η υψηλότερη οπτική έκφραση της Αγάπης και της Προσευχής. Οι τρεις άγγελοι, διατεταγμένοι σε έναν τέλειο κύκλο, επικοινωνούν σε μια ιερή σιωπή που αποκλείει κάθε σύγκρουση, δεν υπάρχει εγώ, δεν υπάρχει αρχή ή τέλος: μόνο μια αιώνια κοινωνία. Ο Ρούμπλεφ χρησιμοποιεί απαλά χρώματα και κυκλικές γραμμές για να καθοδηγήσει τον θεατή προς τη στοχαστική έκσταση, προσφέροντας μια πνευματική απάντηση στο χάος του κόσμου, η εικόνα γίνεται έτσι το «σταθερό σύμφωνο» εσωτερικής γαλήνης που ο έξω κόσμος δεν μπορεί να δώσει.

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου από τον Fra Angelico

Trinity (ή Abraham's Hospitality) του Αντρέι Ρουμπλιόφ (περ. 1411)

Α – Αγάπη (Η Κινητήρια Δύναμη): Η Παγκόσμια Αγάπη απελευθερώνεται από την εσωτερική επαφή, κατανοητή ως μια ενεργή και ενοποιητική ενέργεια που διαλύει το μίσος, τον φόβο και τον διαχωρισμό και επιτρέπει στον έναν να δει τον άλλον ως αναπόσπαστο μέρος του εαυτού, μετατρέποντας τη σχέση με τον κόσμο από συγκρουσιακή σε συνεργατική. Αυτή η έννοια βρίσκεται στο έργο «Το φιλί» του Γκούσταβ Κλιμτ (1907-1908), δεν είναι μόνο το πορτρέτο δύο εραστών, αλλά η αναπαράσταση μιας κοσμικής δύναμης.

Τα δύο σώματα, τυλιγμένα σε έναν χρυσό μανδύα γεμάτο σύμβολα και μοτίβα που θυμίζουν βυζαντινή τέχνη και αρχαίους πολιτισμούς, μοιάζουν να διαλύονται το ένα μέσα στο άλλο. Ο χρυσός δεν είναι μόνο ένα πολύτιμο υλικό, αλλά αντιπροσωπεύει την αιωνιότητα και το ιερό: η αγάπη εδώ γίνεται μια παγκόσμια δύναμη που υπερβαίνει το άτομο. Στην τοιχογραφία της Καπέλα Σιξτίνα, «Η Δημιουργία του Αδάμ» του Μιχαήλ Άγγελου (1508-1512), η σχεδόν ανεπαίσθητη επαφή μεταξύ των δακτύλων του Θεού και του Αδάμ δεν είναι μόνο το δώρο της ζωής, αλλά η σπίθα της ψυχής και της διάνοιας, η υπέρτατη πράξη αγάπης που τοποθετεί τον άνθρωπο σε σύνδεση με το θείο είναι η καθολική αγάπη που νοείται ως η αγάπη του Θεού για την ανθρωπότητα (και αντίστροφα).

Το φιλί του Γκούσταβ Κλιμτ (1907-1908)

Η δημιουργία του Αδάμ από τον Μιχαήλ Άγγελο

Γ – Γνώση (Επίγνωση): Η Αγάπη οδηγεί στη Γνώση (Γνώση), κατανοητή όχι ως ακαδημαϊκή αντίληψη, αλλά ως μια διαισθητική και βαθιά κατανόηση των νόμων του σύμπαντος και της ανθρώπινης ψυχής, είναι η αφύπνιση της συνείδησης που επιτρέπει σε κάποιον να διακρίνει το ουσιαστικό από το περιττό και να κατανοήσει το νόημα της ύπαρξής του και του δικού του μονοπατιού.

Αυτή η επίγνωση βρίσκει την υψηλότερη έκφρασή της στη Σχολή των Αθηνών του Ραφαήλ (1509), όπου η ειρήνη αναπαρίσταται ως η ορθολογική και διανοητική τάξη μιας «δημοκρατίας των πνευμάτων». Το ιδανικό οικοδόμημα που υποδέχεται τους φιλοσόφους καταδεικνύει ότι η γνώση δεν είναι μια μεμονωμένη εικασία, αλλά ένας πολυφωνικός διάλογος στον οποίο οι αντίθετες θέσεις εναρμονίζονται στην αναζήτηση της ανώτερης Αλήθειας.

Αντίθετα, για να κατανοήσουμε την αρχέγονη ένωση του ανθρώπου με τη Δημιουργία, η συνείδηση πρέπει να απογυμνωθεί από τον ανθρωποκεντρικό εγωισμό: στον πίνακα του Franz Marc Το Όνειρο, η αρμονία μεταξύ ανθρώπου, ζώων και φύσης γίνεται καθαρός πανθεϊσμός. Το κρυμμένο νόημα βρίσκεται στην καθολική ενσυναίσθηση: η κοιμισμένη ανθρώπινη φιγούρα δεν κυριαρχεί στο τοπίο, αλλά βυθίζεται σε ένα όραμα στο οποίο λιοντάρια, άλογα και φυτά μοιράζονται την ίδια ζωντανή ζωή. Για τον Marc, ο ανθρώπινος κόσμος ήταν διεφθαρμένος και μόνο η πνευματική απήχηση με άλλα έμβια όντα θα μπορούσε να αποκαταστήσει τη Γνώση της αρχικής αλήθειας, μεταμορφώνοντας τον εαυτό της σε μια μορφή ειρηνικής κοσμικής κοινωνίας.

Η Σχολή των Αθηνών του Ραφαήλ Σάντσιο

Το όνειρο του Franz Marc

Σύνθεση Χ από τον Wassily Kandinsky

• E – Έκσταση (Το Αποκορύφωμα): Η Έκσταση είναι ο τελικός στόχος της συνείδησης, μια κατάσταση υπέρτατης χαράς και μυστικιστικής ένωσης με το Όλο που γίνεται εντελώς ανεξάρτητο από την υλική πραγματικότητα, είναι η «Ειρήνη» που πραγματοποιείται στην υψηλότερη μορφή της, όπου το άτομο βιώνει την απόλυτη ελευθερία από το πνεύμα. Αυτή η συνολική εσωτερική απελευθέρωση εκδηλώνεται οπτικά στις ελεύθερες φόρμες και τα κυμαινόμενα χρώματα της Σύνθεσης Χ του Wassily Kandinsky: εδώ ο καλλιτέχνης διαγράφει κάθε δεσμό με το απτό εικονιστικό σύμπαν –συχνά πηγή διαίρεσης και σύγκρουσης– για να δείξει ότι η έκσταση είναι μια καθαρή δόνηση της ψυχής, μια εσωτερική συμφωνία που αντηχεί ακόμη και μέσα στα ερείπια της ιστορίας.

Στην παράδοση της Μέσης Ανατολής, αυτή η μυστικιστική ένωση γίνεται φυσικός χώρος στο Τζαμί του Νασίρ αλ-Μουλκ (Σιράζ, δέκατος ένατος αιώνας, γνωστό ως «Ροζ Τζαμί»), όπου το μνημειακό έργο αποκτά νόημα μέσα από τη συναισθηματική εμπειρία των πιστών: στη σιιτική και σουφική ισλαμική παράδοση, η ειρήνη είναι μια δόνηση φωτός και χρώματος, μια αντανάκλαση της θεϊκής έκστασης. Το φως του ήλιου που φιλτράρει μέσα από τα βιτρό μεταμορφώνει τον χώρο σε ένα ιριδίζον καλειδοσκόπιο, συμβολίζοντας τον κατακερματισμό του εαυτού που ανασυντίθεται στη θεία ενότητα.

Είναι η φυσική αναπαράσταση του ακρωνύμιου ΕΙΡΗΝΗ: μια «σταθερή συμφωνία» (Pax) φωτός που διαλύει τις σκιές του εγωισμού, προσκαλώντας τους πιστούς σε μια διαισθητική Γνώση του θείου μέσα από την εφήμερη ομορφιά του χρώματος. Στους πολιτισμούς της Άπω Ανατολής, αυτό το αποκορύφωμα μεταφράζεται τελικά στη συνειδητή αποδοχή της παγκόσμιας ροής: στο Μεγάλο Κύμα του Χοκουσάι, το κρυμμένο νόημα βρίσκεται στην αντίθεση μεταξύ της ευθραυστότητας των ναυτικών και της απεραντοσύνης της φύσης. Δεν υπάρχει αγώνας ή υποταγή, αλλά η πνευματική ηρεμία εκείνων που μαθαίνουν να συγχωνεύονται με την κίνηση του σύμπαντος αντί να της αντιτίθενται.

Αυτό το έργο δεν είναι μια εικόνα καταστροφής, αλλά δυναμικής έκστασης, μπροστά στη δύναμη του ωκεανού, βάρκες και άνθρωποι δεν πολεμούν, αλλά συγχωνεύονται με την κίνηση, είναι η διαισθητική Γνώση της δικής του μικρότητας που δημιουργεί μια ανώτερη αρμονία, μια ακινησία στην καρδιά της καταιγίδας.

Σε αυτό το εγκάρσιο όραμα, η ειρήνη δεν είναι, επομένως, ένα ιστορικό γεγονός που πρέπει να περιμένουμε, αλλά μια πνευματική ανάβαση προσβάσιμη σε κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως γεωγραφικού πλάτους.

Τζαμί Nasir al-Mulk

Το Μεγάλο Κύμα του Χοκουσάι,

ΠΟΛΕΜΟΣ: Η εισβολή του χάους και η πραγματικότητά του στην τέχνη

Σε αντίθεση με τον Pace, η ιταλική λέξη War δεν προέρχεται από το λατινικό Bellum (η τακτική και γεωμετρική σύγκρουση των λεγεώνων, που συνδέεται με τη μονομαχία). Ο όρος προέρχεται από το γερμανικό Werra, του οποίου η αρχική σημασία είναι «μάχη σώμα με σώμα», «σύγχυση», «άτακτος καυγάς» ή «μπερδέματα» (από την ινδοευρωπαϊκή ρίζα wers-, «τυλίγω»).
Οι βαρβαρικές εισβολές επέβαλαν την ιδέα του πολέμου ως καθαρό χάος, μια βίαιη περικύκλωση όπου δεν υπάρχουν κανόνες, αλλά μόνο αμοιβαία καταστροφή. Το λατινικό Bellum εγκαταλείφθηκε από τις ρομανικές γλώσσες και λόγω της υπερβολικής ομοιότητάς του με το Bellus («όμορφο»), απορρίπτοντας ασυνείδητα την ιδέα ενός «όμορφου πολέμου».

Το ακρωνύμιο WAR (Genocide, Uccision, Egoism, Realty, Rovina, Apparenza) περιγράφει ακριβώς τι έχει συμβεί κατά τη διάρκεια των χιλιετιών. Η τέχνη, σε αυτή την περίπτωση, δεν εξωραΐζει αλλά καταγγέλλει, δείχνοντάς μας το αληθινό πρόσωπο κάθε όρου του ακρωνύμιου:

• G – Γενοκτονία (Η άρνηση του άλλου): η συστηματική επιθυμία να διαγραφεί μια ολόκληρη ανθρώπινη ομάδα. Αντιπροσωπεύει την πλήρη απώλεια της ενσυναίσθησης και την υποβάθμιση του ανθρώπου σε εμπόδιο που πρέπει να εξαλειφθεί, είναι η μέγιστη έκφραση της απανθρωποποίησης, όπου η διαφορετικότητα δεν γίνεται αποδεκτή αλλά φοβάται και καταστρέφεται. Στην Γκουέρνικα (1937) του Πάμπλο Πικάσο, η ιστορική και πολιτική σημασία συγχωνεύεται με την υπαρξιακή: η αδιάκριτη εξόντωση του ανυπεράσπιστου άμαχου πληθυσμού γίνεται μια παγκόσμια κραυγή ενάντια στην τεχνολογική βαρβαρότητα. Οι παραμορφωμένες φιγούρες, το νεκρό παιδί, το αγωνιώδες τρυπημένο άλογο, ο ταύρος εκφράζουν οπτικά τη ρήξη κάθε ηθικής τάξης και τη βάναυση προσπάθεια διαγραφής της ταυτότητας ενός ολόκληρου λαού. Ο Πικάσο δημιουργεί ένα οπτικό χάος σε ασπρόμαυρο όπου δεν υπάρχει χρώμα, δεν υπάρχει ελπίδα, δεν υπάρχει τάξη, αλλά υπάρχει μόνο ο πλήρης κατακερματισμός του ανθρώπου, το τελικό αποτέλεσμα μιας σύγκρουσης που γεννιέται από εγωισμό και καταναλώνεται στην ψευδαίσθηση, όπου η πλήρης απουσία χρώματος συμβολίζει την εξαφάνιση της ζωής και την tabula rasa του πολιτισμού.

Στη μνημειώδη σειρά του Francisco Goya The Disasters of War, η γενοκτονία εγκαταλείπει την εορταστική ρητορική για να γίνει αδίστακτη και σειριακή είδηση: το νόημα των 82 χαρακτικών της έγκειται στη ριζική απομυθοποίηση του πολεμικού γεγονότος, που παρουσιάζεται ως μια ατελείωτη ακολουθία βιασμών, ακρωτηριασμών και μαζικών εκτελέσεων στην οποία δεν υπάρχουν δίκαιες φατρίες, αλλά μόνο μια κοινή και κτηνώδης απώλεια της ανθρωπότητας.

Γκερνίκα του Πάμπλο Πικάσο (1937)

Οι καταστροφές του πολέμου του Γκόγια

U – Killing (The Destructive Act): Η φυσική ενσάρκωση του μίσους. Αν η γενοκτονία είναι το σχέδιο, η δολοφονία είναι η μοναδική και επαναλαμβανόμενη εκτέλεση που σπάει το ιερό νήμα της ζωής. Μετατρέπει τη σύγκρουση από ιδεολογική σε βιολογική, μειώνοντας τους ανθρώπους σε άψυχα σώματα και τις οικογένειες σε αιώνιο πένθος. Στις 3 Μαΐου 1808 του Γκόγια, το βαθύ νόημα του έργου έγκειται στην εξάλειψη κάθε στρατιωτικού έπους: η δολοφονία απογυμνώνεται από κάθε ρομαντική ή ιπποτική αυθαιρεσία.

Δείχνοντας το βασανισμένο σώμα σε πρώτο πλάνο και τον τρομοκρατημένο άνδρα με λευκό πουκάμισο, ο Γκόγια εξυμνεί την ιερότητα της μοναδικής διαλυμένης ζωής, τονίζοντας την ανεπανόρθωτη αδικία της δολοφονικής πράξης. Η Käthe Kollwitz στην ξυλογραφία The Sacrifice (Das Opfer, 1922-1923) που αποτελεί μέρος του κύκλου του Πολέμου, δείχνει ότι το πρώτο συναισθηματικό θύμα του πολέμου είναι η ταυτότητα της μητέρας. Στερείται το πρωταρχικό της ένστικτο (να προστατεύει τη ζωή) και αναγκάζεται, από το κράτος και τον πατριωτισμό, να γίνει ο παράγοντας του θανάτου του ίδιου της του παιδιού, είναι ένα ηθικό ερείπιο, μια πλύση εγκεφάλου που την κάνει να νιώθει ένοχη και συνένοχη. Δεν δείχνει πεδίο μάχης, αλλά σκοτεινό δωμάτιο. Μια γυμνή μητέρα, με λυτά μαλλιά που μοιάζουν με φτερά έκπτωτου αγγέλου, σφίγγει ένα μικρό παιδί στο στήθος της, αλλά το προσφέρει, σχεδόν σπρώχνοντάς το προς το επικείμενο σκοτάδι.

3 Μαΐου 1808 από τον Γκόγια

Käthe Kollwitz Η θυσία

E – Εγωισμός (Η εσωτερική ρίζα): Η ασυνείδητη ψυχολογική μηχανή που τροφοδοτεί τις συγκρούσεις, επιδεινώνοντας την καταστροφική διχοτόμηση μεταξύ «εμείς» και «αυτοί» για να δικαιολογήσει την καταπίεση στο όνομα μιας υποτιθέμενης ανωτερότητας και ως απαραίτητη για τη δική του επιβίωση Είναι η αδυναμία να δει κανείς πέρα από τα δικά του συμφέροντα, το δικό του έθνος ή τη δική του ιδεολογία, αγνοώντας την αξία της ζωής των άλλων. Αυτός ο απάνθρωπος εγωισμός ενσαρκώνεται οπτικά στο εκτελεστικό απόσπασμα του Γκόγια, όπου οι στρατιώτες, απρόσωποι και παραταγμένοι σαν γρανάζια σε ένα αυτόματο, σηματοδοτούν την εκμηδένιση της ατομικής συνείδησης που υπόκειται στην αυτοκρατορική εξουσία. Ο γεωπολιτικός εγωισμός των εθνών που θυσιάζουν ολόκληρες γενιές στο μέτωπο καταγγέλλεται με απελπισμένο σαρκασμό από τον Otto Dix

Στο The Skat Players: το βαθύ νόημα του καμβά βρίσκεται στην αδίστακτη σάτιρα της άρχουσας τάξης και των υψηλόβαθμων βετεράνων της εποχής, που παρουσιάζονται ως γκροτέσκες συναθροίσεις μολυσμένης σάρκας και μηχανικών προθέσεων. Παίζοντας χαρτιά σε ένα καφέ, ενσαρκώνουν τον κυνικό εγωισμό μιας κοινωνίας που συνεχίζει να διαιωνίζει τις αστικές τελετουργίες της, αγνοώντας τον φρικτό ηθικό και σωματικό ακρωτηριασμό που προκαλείται από τις παγκόσμιες συγκρούσεις.

Παίκτες Otto Dix Skat

Α – Πραγματικότητα (Η σκληρή αλήθεια): Ο πόλεμος διαλύει κάθε ρομαντική εξιδανίκευση. Η πραγματικότητα είναι η λάσπη, το αίμα, ο φόβος, η βιολογική φρίκη και η συγκεκριμένη καταστροφή που απομένει μετά το τέλος της προπαγάνδας. Είναι η βάναυση αναμέτρηση με τις μη αναστρέψιμες συνέπειες των ανθρώπινων πράξεων, χωρίς φίλτρα και δόξα. Αν η Ελευθερία που οδηγεί τον λαό του Ευγένιου Ντελακρουά ξεκινά με την επική εμφάνιση της αλληγορικής φιγούρας που κυματίζει τη σημαία, το πραγματικό σημασιολογικό νόημα του έργου έγκειται στη βάναυση συνθετική του ειλικρίνεια: ο Ντελακρουά δεν κρύβει την πραγματικότητα των απογυμνωμένων, μελανιασμένων και στοιβαγμένων πτωμάτων σε πρώτο πλάνο στα λιθόστρωτα των οδοφραγμάτων. Το πατριωτικό ιδεώδες αναγκάζεται έτσι να ασχοληθεί με το σφαγμένο κρέας, υπενθυμίζοντάς μας ότι κάθε αφηρημένη κατάκτηση βασίζεται σε μια τραγική και μη εξιδανικεύσιμη φυσική αλήθεια

Η ελευθερία οδηγεί τον λαό του Ευγένιου Ντελακρουά

Α – Καταστροφή (Το τελικό αποτέλεσμα): Τι μένει στο τέλος: κατεστραμμένες πόλεις, οικονομίες που κατέρρευσαν, χαμένες γενιές και ανεξίτηλο τραύμα. Η καταστροφή δεν είναι μόνο υλική, αλλά πνευματική και πολιτιστική. Είναι η αποτυχία του πολιτισμού που, αντί να χτίσει, αφιερώνει όλη του την ενέργεια στην κοινωνική και δημογραφική καταστροφή που περιγράφεται από τον Max Ernst - «Η Ευρώπη μετά τη βροχή II» (1940-1942): Ζωγραφισμένο κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, είναι μια από τις πιο ανησυχητικές αναπαραστάσεις της καταστροφής. Ο Ernst χρησιμοποιεί την τεχνική των χαλκομανιών για να δημιουργήσει ένα τοπίο που μοιάζει με πόλη μετά από βομβαρδισμό, αλλά και με σάπιο σώμα ή σεληνιακή επιφάνεια. Τα ερείπια μοιάζουν με ασβεστοποιημένα οστά, δεν υπάρχει αναγνωρίσιμο κτίριο, μόνο ο «γεωλογικός θάνατος» της ευρωπαϊκής ηπείρου.

Μαξ Ερνστ - "Η Ευρώπη μετά τη βροχή ΙΙ"

Α – Εμφάνιση (Η αρχική ψευδαίσθηση):
Η μεγάλη συλλογική εξαπάτηση της τιμής της πρόσοψης, η υπεράσπιση πλασματικών συνόρων και η υπόσχεση μιας γρήγορης και ένδοξης νίκης, είναι η μάσκα που κρύβει την πραγματική φύση της σύγκρουσης (γενοκτονία και καταστροφή), πείθοντας τους ανθρώπους να πεθάνουν για ψευδαισθήσεις που δημιουργούνται από άλλους. Αυτή η ιδεολογική μάσκα βρίσκει το οπτικό της υπομόχλιο στο τρίχρωμο που κυματίζει στον καμβά του Ντελακρουά: η ρομαντική εμφάνιση του ηρωισμού ωθεί τους άνδρες στη δράση, αλλά λειτουργεί ως αισθητικό παραπέτασμα για να κρύψει την πραγματική και επικείμενη αποσύνθεση των σωμάτων στη λάσπη. Η εμφάνιση είναι η οπτική ψευδαίσθηση που δημιουργείται από τη δύναμη για να πείσει τα άτομα να θυσιάσουν την πραγματική βιολογική τους ύπαρξη στο όνομα των αφαιρέσεων που δημιουργούνται τεχνητά από άλλους.

Συνοπτικά, αυτό το ακρωνύμιο περιγράφει τον πόλεμο ως έναν κύκλο εξαπάτησης και καταστροφής: προκύπτει από μια Εμφάνιση που τρέφεται από τον Εγωισμό, εκδηλώνεται μέσω της Γενοκτονίας και της Δολοφονίας, χτυπά μια τρομερή Πραγματικότητα στο πρόσωπό μας και μας αφήνει μόνο Καταστροφή. Είναι ακριβώς το αντίθετο από το μονοπάτι του φωτός που προτείνει το ακρωνύμιο PACE.

Ολοκληρώνω αυτή την εκδρομή με τις λέξεις πόλεμος και ειρήνη με μια σκέψη του Παραμαχάνσα Γιογκανάντα που μας καλεί να αναλογιστούμε τον ρόλο της πνευματικότητας και της αμοιβαίας κατανόησης. Ο Yogananda τονίζει ότι η αληθινή ειρήνη προέρχεται από την εσωτερική μεταμόρφωση και την υπέρβαση του εγωισμού, προτιμώντας τη χρήση της νοημοσύνης για να εξερευνήσει τα μυστήρια της ζωής παρά να δημιουργήσει καταστροφή.

«Όταν συναντιούνται ανθρώπινα όντα με διαφορετικές νοοτροπίες, εμψυχωμένα από πνεύμα φιλίας, η αρμονία, η ειρήνη, η κατανόηση και η συνεργασία βασιλεύουν σε κάθε δραστηριότητα της ζωής. Ποτέ άλλοτε η ειρήνη δεν ήταν πιο αναγκαία, αν σκεφτούμε όλες τις κακοτυχίες που πλήττουν αυτή τη χώρα μας. Είμαι πεπεισμένος ότι οι πόλεμοι θα συνεχίσουν να υπάρχουν μέχρι να γίνουμε όλοι τόσο πνευματικοί που να είναι άχρηστοι, χάρη στην εξέλιξη της ατομικής μας φύσης, ανεξάρτητα από τις αμοιβαίες διαφορές μας. Αν συναντιόντουσαν μεγάλες ψυχές όπως ο Ιησούς, ο Κρίσνα, ο Βούδας και ο Μωάμεθ, δεν θα κατέφευγαν ποτέ στα μέσα της επιστήμης για να καταστρέψουν ο ένας τον άλλον: όπου υπάρχει κατανόηση, βασιλεύει η ειρήνη. Γιατί οι άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να πολεμήσουν; Η δύναμη των όπλων δεν προκαλεί σοφία και δεν οδήγησε ποτέ σε σταθερή ειρήνη. Ο πόλεμος είναι παρόμοιος με μια δηλητηριώδη ουσία που σέρνεται στο σώμα: όταν το σώμα δηλητηριάζεται από τοξίνες πρέπει με κάποιο τρόπο να απαλλαγεί από αυτές, και γι' αυτό αρρωσταίνουμε. Ομοίως, όταν ο εγωισμός φτάνει σε πολύ υψηλό επίπεδο στο διεθνές σύστημα, εξαπολύει την ασθένεια του πολέμου στον κόσμο. Πολλά ανθρώπινα όντα σκοτώνονται και μετά ακολουθεί μια σύντομη ανάπαυλα. Αλλά ο πόλεμος επιστρέφει και θα συνεχίσει να επιστρέφει μέχρι να εξαλειφθεί η άγνοια και κάθε άνθρωπος να γίνει τέλειος πολίτης του κόσμου. Ο Θεός μας έχει δώσει νοημοσύνη και έχει αποδείξει ότι ζούμε σε ένα περιβάλλον στο οποίο έχουμε καθήκον να τη χρησιμοποιήσουμε. Το σύμπαν είναι σαν ένα κέλυφος: ο καθένας μας είναι μια γκόμενα που κινείται μέσα του. Τι υπάρχει όμως πέρα από το κέλυφος της ύλης; Τι υπάρχει πέρα από τις τρεις διαστάσεις του; Πρέπει να διεισδύσουμε στο διάστημα και να γνωρίσουμε τη λειτουργία αυτού του κόσμου από τον οποίο προήλθε η Γη. Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τη νοημοσύνη μας για να μελετήσουμε τα μυστήρια της ζωής και να εξερευνήσουμε τα μυστικά που έχει κρύψει ο Επουράνιος Πατέρας στη φύση. Πόσο καλύτερο θα ήταν να χρησιμοποιήσουμε πληροφορίες για αυτόν τον σκοπό, αντί να δημιουργούμε όλο και πιο ισχυρά και καταστροφικά εργαλεία πολέμου! Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την ευφυΐα μας για να ζήσουμε ειρηνικά».

Από την Patrizia Pisino για το ComeDonChisciotte.or

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων