ΕΥΔΑΙΜΟΝ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ,ΤΟ Δ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΤΟ ΕΥΨΥΧΟΝ ΚΡΙΝΟΜΕΝ...…

[Το μπλόγκ δημιουργήθηκε εξ αρχής,γιά να εξυπηρετεί,την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και την ελευθερία του λόγου...υπό το κράτος αυτού επιλέγω με σεβασμό για τους αναγνώστες μου ,άρθρα που καλύπτουν κάθε διάθεση και τομέα έρευνας...άρθρα που κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο κι αντιπροσωπεύουν κάθε άποψη και με τά οποία δεν συμφωνώ απαραίτητα.....Τά σχόλια είναι ελεύθερα...διαγράφονται μόνο τά υβριστικά και οσα υπερβαίνουν τά όρια κοσμιότητας και σεβασμού..Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές..]




Δευτέρα 22 Απριλίου 2024

ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ: πορεία χωρίς πυξίδα;

 


Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

Αμέσως μετά την Πολιτική Διακήρυξη των Αθηνών τον περασμένο Δεκέμβριο επεσήμανα ότι με αυτήν δυστυχώς χορηγήσαμε  «πιστοποιητικό καλής διαγωγής» στην Τουρκία έναντι ενός ήπιου κλίματος  δηλαδή περιορισμού του bulling που μας έκανε για μία παρατεταμένη περίοδο αλλά  οδηγούμαστε σε αυτοπεριορισμό και αυτοεγκλωβισμό . Το σχετικό αφήγημα το οποίο διανθίζεται και με πολλά ευφυολογήματα από τα συστημικά ΜΜΕ εστιάζεται στο ότι έχουμε μία διαρκή βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, απολαμβάνουμε… ηρεμία και ήλθε η ώρα επιτέλους να λύσουμε τα … προβλήματα μας (πληθυντικός παρακαλώ).

Από κοντά οι γνωστοί για διαφόρους λόγους «ναταβρουμενάκηδες» που εξισώνουν τις πολιτικές Ελλάδος και Τουρκίας λες και εμείς οι Έλληνες απειλήσαμε ότι θα ρίξουμε πυραύλους στην Κωνσταντινούπολή η θα πάμε ένα βράδυ ξαφνικά στην Τουρκία. Αγωνιούσαν μήπως κάποιοι «ακραίοι» στην χώρας μας… εκτροχιάσουν τις προσπάθειες εξομάλυνσης, χλευάζοντας μάλιστα όσος έχουν εκφράσει αντίθεση σε αυτήν την  εικονική πραγματικότητα που έχει δημιουργηθεί.

Η Άγκυρα ήταν πάντα και είναι την παρούσα περίοδο  κάτι από παραπάνω σαφής, άσχετα από το γεγονός ότι ορισμένοι κύκλοι στην Αθήνα στρουθοκαμηλίζουν! Ούτε  ένα εκατοστό δεν έχει κάνει πίσω στους στρατηγικούς στόχους του αναθεωρητισμού της διατηρώντας και το casus belli και το Τουρκο-λιβυκό Μνημόνιο ενώ συνεχίζει να εφαρμόζει το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας.  Είναι πάντα πολύ ξεκάθαρη και από την πλευρά της πολύ καλά κάνει άσχετα από το γεγονός κάποιοι στην Ελλάδα εθελοτυφλούν.

Εκμεταλλεύεται πλήρως το «ήπιο κλίμα»  για να επιβάλει τόσο μεταξύ μας όσο και  διεθνώς ως κανονικότητα όλα αυτά για τα οποία απαιτεί αναθεώρηση του status quo!

Ανοήτως κάποιοι στην Ελλάδα χρησιμοποιούν την τουρκική επιχειρηματολογία προκειμένου να πειστεί ο ελληνικός λαός ότι φέρουμε και εμείς ευθύνη για το πως έχουν διαμορφωθεί οι ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Διαρκώς με πολύ προσεγμένο και μεθοδικό τρόπο αλλά και με ένα επίχρισμα απειλών θέτει επιτακτικά το ζήτημα αποστρατικοποίησης των νησιών μας, αμφισβητεί τα όρια των διοικητικών και λειτουργικών αρμοδιοτήτων τόσο για του  FIR Αθηνών όσο και της περιοχής Έρευνας και Διάσωσης ενώ με ΝΟΤΑΜ και ΝΑVTEX και συνεχίζει τα περί γκρίζων ζωνών. Για να μην …δηλητηριαστεί το ήπιο κλίμα δεν δόθηκε στην Ελλάδα η πρέπουσα δημοσιότητα στο τι έχει δηλώσει τουλάχιστον δύο φορές τον τελευταίο μήνα ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν για όλα τα «εκκρεμή θέματα» που έχουν οι χώρες μας και συνιστούν την αναθεωρητική ατζέντα της Άγκυρας συμπεριλαμβάνοντας και ζήτημα «τουρκικής» μειονότητας όπως αποκαλεί την μουσουλμανική που έχουμε στην Ελλάδα.   Ξεπεράσαμε μάλιστα πολύ εύκολα την πριν από ένα μήνα δήλωση Ερντογάν ότι «εάν οι τουρκικές δυνάμεις είχαν κινηθεί νοτιότερα το 1974, τότε η Κύπρος πιθανότατα θα ήταν σήμερα ολόκληρη τουρκική»! Για ποιόν λόγο άραγε;

Τέλος την προηγούμενη εβδομάδα μετά την κυβερνητική αναγγελία  για δημιουργία θαλάσσιου περιβαλλοντολογικού πάρκου και στο  Αιγαίο Πέλαγος,  οι Τούρκοι …σύσσωμοι, αντιπολίτευση και κυβερνών κόμμα υποστηριζόμενοι από το σύνολο των ΜΜΕ, μας «μάλωσαν» ισχυριζόμενοι ότι δεν κινούμαστε στο πνεύμα της Διακήρυξης των Αθηνών  επαναφέροντας (σημ. ποτέ δεν απέσυραν αυτήν την απαίτηση) μάλιστα στο προσκήνιο το ζήτημα της αμφισβήτησης της κυριότητας 152 νησίδων και μικρονησίδων του Αιγαίου και απειλώντας μας ακόμα και με στρατιωτική δράση καθόσον η τελευταία ανακοίνωση έγινε από το Τουρκικό Υπουργείο Άμυνας με την προειδοποίηση ότι θα ληφθούν μέτρα.

Τώρα όχι μόνον αναγκάζει την Ελληνική Κυβέρνηση η οποία μάλλον αμήχανα αντέδρασε να πάρει πίσω τα περί θαλασσίων πάρκων αλλά απαιτεί και πολιτική δέσμευση των Αθηνών στο να μην επανέλθει, πλέον της γνωστής καθησυχαστικής προς την Τουρκία δήλωσης Γεραπετρίτη! Βέβαια οι γνωστοί  κύκλοι του δόγματος «να τα βρούμε ότι και αν γίνει» καταβάλουν φιλότιμες προσπάθειες στα ΜΜΕ να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα .

Ας βάλουμε ευδιάκριτα όρια μεταξύ ευσεβών πόθων και σκληρής πραγματικότητας και πρώτα απ’ όλα να αναρωτηθούμε τι επιθυμούμε να πετύχουμε με την πυροσβεστική αυτή τακτική γιατί πολύ απλά Εθνική… Στρατηγική δεν υπάρχει,  όπως δεν υπάρχει και Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας που θα μπορούσε να την εκπονήσει. Αλλά τα κόμματα του πολιτικοκομματικού κατεστημένου πάντα απόφευγαν κάτι τέτοιο προκειμένου να μην δεσμεύονται στους πρόσκαιρους τακτικισμούς με τους οποίους  έχουν πιστέψει ότι θα αντιμετωπίσουν τον τουρκικό αναθεωρητισμό που συνιστά απειλή για τα εθνικά μας συμφέροντα. Θα με ρωτούσατε ευλόγως ποια είναι αυτά τα εθνικά συμφέροντα και ποιοι είναι αντικειμενικοί σκοποί με τους οποίους αυτά υποστηρίζονται και προωθούνται, αναγράφονται άραγε σε κάποιο ενιαίο καθοδηγητικό κυβερνητικό έγγραφο; OXI, αλλά για αυτό το θέμα θα επανέλθουμε.

Χωρίς συνεκτική και μακρόπνοη Στρατηγική φαίνεται ότι ακόμα μία Ελληνική Κυβέρνηση παλινωδεί στα λεγόμενα ελληνοτουρκικά και δεν έχει πυξίδα. Το μεγάλο ζήτημα είναι που θέλουμε να «πάμε». Όπως είπε ο μεγάλος δάσκαλος Χένρυ Κίσινγκερ παραφράζοντας μία γνωστή ατάκα από την Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων «όταν δεν γνωρίζεις να πας, το πιθανότερο είναι να βρεθείς εκεί που δεν θέλεις»! Εκεί λοιπόν βρίσκεται η Χώρα σήμερα. Αυτοπεριορισμένη και αυτοεγκλωβισμένη που φοβάται μήπως και καταρρεύσει αυτή η ηρεμία που υποτίθεται ότι αγόρασε από την Τουρκία με την Πολιτική Διακήρυξη των Αθηνών  η οποία είναι όμως αναμφίλεκτα επίπλαστη.

Και με αυτές τις συνθήκες ο Πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης μεταβαίνει την 13 Μαΐου στην Τουρκία για να συναντηθεί με τον Πρόεδρο Ταγίπ Ρετζέπ Ερντογάν. Η Τουρκία θα άρει μετά την συνάντηση το casus belli ή θα καταργήσει το Τουρκο-Λιβυκό Μνημόνιο ως ένδειξη ειλικρινούς και όχι προσχηματικής θέλησης καλής γειτονίας και φιλίας; Θα επιδείξει καλή θέληση για την επίλυση του Κυπριακού για το οποίο κάποιοι στην Ελλάδα όπως ο κ. Ροζάκης προτείνουν αποσύνδεση από τον λεγόμενο ελληνοτουρκικό διάλογο; Αν όχι λέμε και πάλι μηδέν εις το …πηλίκιο όπως  είχε κάποτε κάποιος Έλληνας Πρωθυπουργός και θεωρούμε ότι η συνέχιση της προβολής του αφηγήματος της «της «αδιαμφισβήτητης βελτίωσης των Ε/Τ σχέσεων» παραπλανεί τον Ελληνικό λαό.

Από την στιγμή που η Άγκυρα  συνεχίζει να αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία και με διάφορες πονηριές υποστηρίζει αυτή την αμφισβήτηση πρακτικά, είναι αυτή που  παραβιάζει το πνεύμα της Διακήρυξης των Αθηνών κατηγορώντας την φοβική Αθήνα για αυτό. Μήπως ήλθε η ώρα αν δεν πετύχει ο κ. Μητσοτάκης να κάνει τον Ερντογάν να δείξει ότι θέλει φιλία και καλή γειτονία, να καταγγελθεί αυτή η Διακήρυξη για την  οποία προσπάθησαν να μας πείσουν ότι αυτή είναι που θα επιλύσει το πρόβλημα ασφαλείας της πατρίδας μας; Με  casus belli, Τουρκο-λιβυκό Μνημόνιο και  Γαλάζια Πατρίδα κανένα Σύμφωνο Φιλίας και Καλής Γειτονίας δεν πρέπει να υπογραφεί αν αληθεύουν οι φήμες ότι η Υφυπουργός Εξωτερικών κ. Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου προετοιμάζει κάτι τέτοιο από πλευράς Ελλάδος. Σε κάθε περίπτωση οι προσπάθειες να δομηθεί αξιόπιστη αποτροπή θα πρέπει να συνεχιστούν και με την ευκαιρία να θυμίσουμε ότι οι τρεις πυλώνες αυτής, είναι δυνατότητες, πολιτική βούληση να χρησιμοποιηθούν και φυσικά  πειθώ!

* Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι Γεωστρατηγικός Αναλυτής

ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ

Το μεγάλο ξεκατίνιασμα της Αριστεράς: Ανδρουλάκης - Κασσελάκης κρατούν τα μαγαζάκια τους και δουλεύουν… για Μητσοτάκη!!!

 


Το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να κόψουν κάθε γέφυρα μεταξύ τους και δείχνουν ότι δεν επιθυμούν καμία κουβέντα για σύμπραξη των δύο κομμάτων ώστε να αντιμετωπιστεί η κυβέρνηση ΜητσοτάκηTο ξεκατίνιασμα της Κεντροαριστεράς θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του Σαββατοκύριακου που πέρασε καθώς τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά εισήλθαν σε μία διαμάχη με σκληρές εκφράσεις εκατέρωθεν αποδεικνύοντας την πολιτική ανωριμότητα που διακρίνει τις ηγεσίες τους όσο και το μικρό βάρος που διαθέτουν ως αντιπολίτευση του Κυριάκου Μητσοτάκη.


Αχτσιόγλου και Χαρίτσης κατά Κασσελάκη

Την αρχή έκανε η Έφη Αχτσιόγλου το Σάββατο σε συνέντευξή της όπου ρωτήθηκε για τον Στέφανο Κασσελάκη και τον ΣΥΡΙΖΑ τονίζοντας ότι «Ο ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Κασσελάκη παρουσιάζει αλλοπρόσαλη στάση καθημερινά χωρίς να προτείνει λύσεις.
Ενώ στην Καθημερινή της Κυριακής, ο
ADVERTISEMENT
Αλέξης Χαρίτσης σημείωνε ότι το στοίχημα για τον ΣΥΡΙΖΑ έχει χαθεί ολοκληρωτικά.εν μπορεί με αυτή την ηγεσία να σταματήσει εκφυλιστική μετάλλαξη του χώρου».
Και προσθέτει: «Στον ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε ένα άλλο πολιτικό σχέδιο, ένα άλλο ύφος και ένα άλλο ήθος.
Δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ όποιος ενέπνευσε και τον οποίο οι πολίτες εμπιστεύτηκαν για την διακυβέρνηση της χώρας.
Ακόμη και άνθρωποι που έμειναν στο ΣΥΡΙΖΑ για συναισθηματικούς η τακτικούς λόγους ασφυκτιούν με τον αρχηγικό αυταρχισμό και την κανονικοποίηση του πατρίδα θρησκεία οικογένεια που επιχειρεί ηγεσία».

Η Κουμουνδούρου τους θεωρεί δάκτυλους Μητσοτάκη

Η Κουμουνδούρου απάντησε σε αυτή την επίθεση άμεσα προσμετρώντας τη ΝΕΑ Αριστερά στους «συμμάχους» του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Συγκεκριμένα τόνιζαν για τους Αχτσιόγλου-Χαρίτση ότι «Η εμμονή τους με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Πρόεδρό του έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.
Την ίδια στιγμή γίνεται πλέον φανερή και η πρόθεση, αλλά και η επιδίωξή τους να στηρίξουν μια παραπαίουσα και διεφθαρμένη κυβέρνηση. Ευελπιστούμε να τους καλωσορίσουν στο άρμα Μητσοτάκη με ...τιμές.
Μην πάει χαμένος τόσος κόπος»…

Θέλει τους εναπομείναντες αριστερούς του ΣΥΡΙΖΑ

Η αλήθεια είναι ότι η Νέα Αριστερά προσπαθεί να επιτεθεί στον ΣΥΡΙΖΑ από τα αριστερά της καθώς εκεί εστιάζονται οι διαρροές για το κόμμα.
Ο Κασσελάκης έχει αποφασίσει να στρίψει το καράβι προς το Κέντρο και να αφήσει κατά μέρος τις αριστερές εμμονές.
Ουσιαστικά η Νέα Αριστερά προσπαθεί να θίξει το αριστερό φιλότιμο αυτών που έχουν παραμείνει στον ΣΥΡΙΖΑ καθώς μόνο έτσι μπορεί να επιβιώσει το κόμμα αυτό.
Δεν έχει λαμβάνειν από πουθενά αλλού. Όμως, δεν ήταν η μόνη διαμάχη που έγινε το Σαββατοκύριακο.

Ο Ανδρουλάκης αποκάλεσε διασκεδαστή τον Κασσελάκη

Ο Νίκος Ανδρουλάκης με συνέντευξή του το πρωί της Κυριακής επιτέθηκε ευθέως στον Στέφανο Κασσελάκη, χαρακτηρίζοντάς τον ως «διασκεδαστή»!
Η Κουμουνδούρου αντεπιτέθηκε με μία ανακοίνωσε σκληρή και ενδεικτική της άποψης που έχουν για τον Ανδρουλάκη τα στελέχη της νέας ηγεσίας στον ΣΥΡΙΖΑ.
«Σήμερα έδειξε για μια ακόμα φορά τον πανικό του και κατέφυγε στη γνωστή μέθοδο της λασπολογίας, ψάχνοντας 'σωσίβιο' για τη διαφαινόμενη αποτυχία στις προσεχείς ευρωεκλογές», με την ανακοίνωση να καταλήγει: «Να του επισημάνουμε ότι ελάχιστοι πλέον τον ακούν ακόμη και από το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ του οποίου ηγείται, την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και ο Στέφανος Κασσελάκης κάνουν ουσιαστική αντιπολίτευση στη δεξιά του κ. Μητσοτάκη».

Στο ΠΑΣΟΚ θα αμφισβητήσουν τον Ανδρουλάκη το ίδιο βράδυ των εκλογών

Όσο σκληρή και να είναι η ανακοίνωση έχει στοιχεία αλήθειας.
Ο Ανδρουλάκης την επόμενη μέρα των ευρωεκλογών θα έχει πρόβλημα μέσα στο κόμμα του.
Θα αμφισβητηθεί ίσως και το ίδιο το βράδυ των εκλογών, όταν θα αποτυπωθεί η τρίτη θέση για το ΠΑΣΟΚ.

Δουλεύουν μόνο για τα μαγαζάκια τους και ο Μητσοτάκης τρίβει τα χέρια του

Όμως, θα πρέπει να πούμε ότι είναι κατάντια για τον τόπο να τσακώνονται τα κόμματα για το ποιος είναι καλύτερος ώστε να είναι στην 2η θέση.
Φανερώνει κοντόφθαλμη λογική από όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως.
Η δεύτερη θέση δεν απασχολεί κανέναν ψηφοφόρο.
Το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να κόψουν κάθε γέφυρα μεταξύ τους και δείχνουν ότι δεν επιθυμούν καμία κουβέντα για σύμπραξη των δύο κομμάτων ώστε να αντιμετωπιστεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία φθείρεται μόνη της χωρίς αντιπολίτευση. Τόσο μέτρια είναι…
Και σίγουρα Ανδρουλάκης-Κασσελάκης θέλουν να διατηρήσουν τα μαγαζάκια τους και ρίχνουν νερό στο μύλο του Μητσοτάκη που βλέπει όλα αυτά λίγο πριν τις ευρωεκλογές και τρίβει τα χέρια του.
Όσο για τη Νέα Αριστερά, εκεί γύρω στο 3% θα μείνει πάντα…

Μαξιμιλιανός
www.bankingnews.gr

Κυριακή 21 Απριλίου 2024

Πώς οι Βρετανοί κατηυθυναν την Μπολσεβίκικη επανάσταση(ενώ την χρέωσαν μόνο στους Εβραίους) Η ανείπωτη ιστορία του Καρλ Μαρξ, του Λέων Τρότσκι, της MI6 και της Ρωσικής Επανάστασης!!ΜΕΡΟΣ Γ ΄

 



ΜΕΡΟΣ Γ΄

Η εκδίκηση του Μίλνερ

Ο βρετανικός τύπος δεν έκανε καμία προσπάθεια να κρύψει τη χαρά του για την πτώση του Τσάρου. Αντίθετα, οι Βρετανοί δημοσιογράφοι υπονόησαν ότι ο Τσάρος είχε πάρει αυτό που του άξιζε, επειδή δεν έλαβε υπόψη την προειδοποίηση του Λόρδου Milner.

«Κάθε προσπάθεια καταστράφηκε από την επιμονή του Τσάρου», ανέφερε η London Guardian στις 16 Μαρτίου 1917. «Είναι αξιοσημείωτο ότι το ξέσπασμα [της Επανάστασης] ακολούθησε αμέσως μετά την επιστροφή του Λόρδου Μίλνερ από τη Ρωσία, όπου η αποτυχία του ήταν γενικά κατανοητή ότι σήμαινε ότι τίποτα δεν μπορούσε να ελπίζει κανείς από τον Τσάρο και ότι ο λαός πρέπει να αναζητήσει τη δική του λύτρωση».129

Φυσικά, δεν ήταν όλοι στη Βρετανία ευχαριστημένοι με τη ρωσική παρέμβαση του Milner. Ο Laurence Ginnell, ιρλανδός βουλευτής της Βουλής των Κοινοτήτων, μίλησε ανοιχτά εναντίον του.

Στις 22 Μαρτίου 1917, ενώ η Βουλή των Κοινοτήτων συνέταξε ένα συγχαρητήριο μήνυμα προς τη Ρωσική Δούμα, ο Ginnell επεσήμανε την υποκρισία του να συγχαίρεις τους Ρώσους αντάρτες ενώ απαγχονίζεις τους Ιρλανδούς. Πρότεινε σαρκαστικά την ακόλουθη διατύπωση για το μήνυμα:

«Αυτό το Σώμα, ενώ εκτιμά τη δράση του Λόρδου Milner στην υποκίνηση της Επανάστασης που έχει εκθρονίσει τον Αυτοκρατορικό Ρώσο Σύμμαχό μας... και έχοντας προδώσει τη δική της υπόσχεση αυτοδιοίκησης στην Ιρλανδία, αναστέλλει την κρίση της σχετικά με τους νέους θεσμούς που υποτίθεται ότι ιδρύθηκαν στη Ρωσία μέχρι ο χρόνος να αποκαλύψει τον χαρακτήρα τους.130

Η προτεινόμενη διατύπωση του Γκίνελ καταρρίφθηκε ως «άσχετη» και «αρνητική», αλλά, κυρίως, κανείς δεν αμφισβήτησε τον ισχυρισμό του ότι ο Μίλνερ είχε υποκινήσει τη Ρωσική Επανάσταση.131


«Η Ρωσία παίρνει τη θέση της στο πλευρό των μεγάλων δημοκρατιών του κόσμου. ... Εμείς... Νιώστε ότι είναι προνόμιό μας να είμαστε από τους πρώτους που θα χαρούν για τη χειραφέτησή της και θα την καλωσορίσουν στην αδελφότητα των ελεύθερων λαών», δήλωσε ο πρώην πρωθυπουργός Χέρμπερτ Χένρι Άσκουιθ στη Βουλή των Κοινοτήτων επτά ημέρες μετά την πτώση του Τσάρου.


Γιορτάζοντας την πτώση του Τσάρου

Στις 22 Μαρτίου 1917 – με τον τσάρο και την οικογένειά του υπό σύλληψη και την τύχη τους αβέβαιη – η Μεγάλη Βρετανία αναγνώρισε την επαναστατική κυβέρνηση.

Ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ έστειλε τηλεγράφημα εκείνη την ημέρα στον πρίγκιπα Λβοβ, τον νέο πρωθυπουργό της Ρωσίας, δηλώνοντας:

«Με αισθήματα βαθύτατης ικανοποίησης οι λαοί της Μεγάλης Βρετανίας και των βρετανικών κτήσεων έμαθαν ότι ο μεγάλος σύμμαχός τους, η Ρωσία, στέκεται τώρα στο πλευρό των εθνών που βασίζουν τους θεσμούς τους στην υπεύθυνη κυβέρνηση. ... Πιστεύω ότι η επανάσταση... αποκαλύπτει τη θεμελιώδη αλήθεια ότι αυτός ο πόλεμος είναι στη βάση ένας αγώνας για λαϊκή κυβέρνηση και για ελευθερία.132

Την ίδια μέρα, ο πρώην πρωθυπουργός Herbert Henry Asquith δήλωσε στη Βουλή των Κοινοτήτων:

«Η Ρωσία παίρνει τη θέση της στο πλευρό των μεγάλων δημοκρατιών του κόσμου. ... Εμείς... Νιώστε ότι είναι προνόμιό μας να είμαστε από τους πρώτους που θα χαρούν για τη χειραφέτησή της και θα την καλωσορίσουν στην κοινωνία των ελεύθερων λαών».133

Ο βρετανικός τύπος έσπευσε να διαβεβαιώσει τους αναγνώστες του ότι η νέα Προσωρινή Κυβέρνηση της Ρωσίας θα παρέμενε στον πόλεμο. Δεν θα υπήρχε ξεχωριστή ειρήνη με τη Γερμανία. Ο Μιλιουκόφ το κατέστησε σαφές σε συνέντευξη Τύπου στις 23 Μαρτίου.

«Θα παραμείνουμε πιστοί σε όλες τις προηγούμενες συμμαχίες...» Είπε. «Είναι καθήκον της Ρωσίας να συνεχίσει τον αγώνα... για τη δική της ελευθερία και για την ελευθερία όλης της Ευρώπης... Από δω και πέρα όλες οι φήμες για μια ξεχωριστή ειρήνη πρέπει να εξαφανιστούν μια για πάντα...»134

Η κρυφή ατζέντα της Βρετανίας

«Η μόνη μου σκέψη ήταν πώς να κρατήσω τη Ρωσία στον πόλεμο», δήλωσε ο Buchanan στα απομνημονεύματά του το 1923.

Μέχρι τη στιγμή που έγραψε αυτά τα λόγια το 1923, η διάθεση του κοινού είχε αλλάξει. Ο Μπιουκάναν δεχόταν τώρα πυρά για το ρόλο του στην ανατροπή του Τσάρου. Πάντα πρόσφερε την ίδια εξήγηση σε όλους τους επικριτές του. Ο τσάρος Νικόλαος αμφιταλαντευόταν, είπε ο Μπιουκάναν. Ο αυτοκράτορας εξέταζε ξεχωριστή ειρήνη με τη Γερμανία. Για χάρη της υπόθεσης των Συμμάχων, έπρεπε να σταματήσει.

Ο Buchanan υποστήριξε ότι η βρετανική πρεσβεία δεν είχε άλλη επιλογή από το να υποστηρίξει την Επανάσταση.

Έγραψε στα απομνημονεύματά του: «Ήταν ο Hugh Walpole, ο επικεφαλής του γραφείου προπαγάνδας μας, που... Με παρακάλεσε να δείξω με τη ζεστασιά της γλώσσας μου σε κάποιες δημόσιες συγκεντρώσεις όπου έπρεπε να μιλήσω ότι ήμουν ολόψυχα στο πλευρό της επανάστασης. Ως εκ τούτου, το έπραξα. Αλλά αν μιλούσα με συγκίνηση για τη νεοαποκτηθείσα ελευθερία της Ρωσίας... Ήταν για να κάνω πιο εύπεπτη την επακόλουθη έκκλησή μου για τη διατήρηση της πειθαρχίας στο στρατό και για να πολεμήσουμε, αντί να συναδελφωθούμε με τους Γερμανούς. Η μόνη μου σκέψη ήταν πώς να κρατήσω τη Ρωσία στον πόλεμο».135

Η παραμονή της Ρωσίας στον πόλεμο είχε σίγουρα νόημα, από την άποψη του βρετανικού συμφέροντος. Αλλά ήταν πραγματικά αυτός ο στόχος του Buchanan;


Μένει κανείς να αναρωτηθεί αν το πραγματικό νόημα των δολοπλοκιών του Μπιουκάναν ήταν απλώς να βεβαιωθεί ότι η Ρωσία θα χάσει τον πόλεμο – όπως σκόπευε ο Λόρδος Κίτσενερ από την αρχή – και να διασφαλίσει ότι η Ρωσική Αυτοκρατορία δεν θα σηκωθεί ποτέ ξανά για να αμφισβητήσει τη Βρετανία για «υπεροχή στον κόσμο», όπως το έθεσε η βασίλισσα Βικτώρια.


«Θα... δείτε μια σειρά επαναστάσεις και αντεπαναστάσεις...»

Σε μια επιστολή προς τον Λόρδο Milner στις 10 Απριλίου 1917, ο Buchanan παραδέχτηκε ότι δεν πίστευε ότι η Ρωσία θα ήταν περαιτέρω χρήσιμη στον πόλεμο.

«Οι στρατιωτικές προοπτικές είναι πολύ αποθαρρυντικές», έγραψε, «και εγώ, προσωπικά, έχω εγκαταλείψει κάθε ελπίδα για μια επιτυχημένη ρωσική επίθεση αυτή την άνοιξη. Ούτε βλέπω με αισιοδοξία το άμεσο μέλλον αυτής της χώρας. Η Ρωσία δεν είναι ώριμη για μια καθαρά δημοκρατική μορφή διακυβέρνησης, και για τα επόμενα χρόνια θα δούμε πιθανώς μια σειρά επαναστάσεων και αντεπαναστάσεων. Μια τεράστια αυτοκρατορία όπως αυτή, με όλες τις διαφορετικές φυλές της, δεν θα κρατήσει για πολύ καιρό ενωμένη κάτω από μια Δημοκρατία. Η αποσύνθεση, κατά τη γνώμη μου, αργά ή γρήγορα θα αρχίσει...»136

Γιατί, λοιπόν, η Βρετανία είχε υποστηρίξει την Επανάσταση; Αν η παραμονή της Ρωσίας στον πόλεμο δεν ήταν ποτέ μια ρεαλιστική ελπίδα, σε τι χρησίμευε όλο αυτό;

Μένει κανείς να αναρωτηθεί αν το πραγματικό νόημα των δολοπλοκιών του Μπιουκάναν ήταν απλώς να βεβαιωθεί ότι η Ρωσία θα χάσει τον πόλεμο – όπως σκόπευε ο Λόρδος Κίτσενερ από την αρχή – και να διασφαλίσει ότι η Ρωσική Αυτοκρατορία δεν θα σηκωθεί ποτέ ξανά για να αμφισβητήσει τη Βρετανία για «υπεροχή στον κόσμο», όπως το έθεσε η βασίλισσα Βικτώρια.

Υπό αυτό το πρίσμα, αρχίζει να έχει νόημα γιατί οι Βρετανοί άρχισαν να συνωμοτούν εναντίον της Προσωρινής Κυβέρνησης σχεδόν αμέσως μόλις ο Τσάρος βγήκε από τη μέση.

"Αποσύνθεση"

Το πρακτικό αποτέλεσμα της πολιτικής της Βρετανίας στη Ρωσία το 1917 ήταν να εξασφαλίσει το ίδιο το αποτέλεσμα που προέβλεψε ο Μπιουκάναν – «επαναστάσεις», «αντεπαναστάσεις» και «αποσύνθεση» για πολλά χρόνια στο μέλλον.

Ίσως αυτό να ήταν σκόπιμο.

Την 1η Ιουλίου 1917, η Προσωρινή Κυβέρνηση τήρησε την υπόσχεσή της προς τους Βρετανούς ξεκινώντας μια μεγάλη επίθεση. Ο στρατηγός Μπρουσίλοφ επιτέθηκε στους Αυστριακούς στη Γαλικία. Αλλά η επίθεσή του κατέρρευσε σε τρεις ημέρες. Περισσότεροι από 400.000 Ρώσοι στρατιώτες σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν. Ισάριθμοι λιποτάκτησαν.137

Η επίθεση του Μπρουσίλοφ τερμάτισε αποτελεσματικά το πείραμα της Ρωσίας με τη δημοκρατία, όπως είχε προβλέψει ο πρεσβευτής Μπιουκάναν. Θυμηθείτε ότι, στην επιστολή του της 10ης Απριλίου προς τον Λόρδο Milner, ο Buchanan παραδέχτηκε ότι είχε «εγκαταλείψει κάθε ελπίδα για μια επιτυχημένη ρωσική επίθεση...» και είχε προβλέψει ότι η ρωσική δημοκρατία θα αποτύγχανε.138

Δεν πιστεύω ότι η ακρίβεια των προβλέψεων του Buchanan οφειλόταν στη διόραση, ούτε σε κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο ή διορατικότητα εκ μέρους του. Ο Buchanan ήξερε τι ερχόταν επειδή συμμετείχε προσωπικά στην υλοποίησή του.

Ως άμεσο αποτέλεσμα των μηχανορραφιών του Buchanan, ο ρωσικός στρατός ήταν τώρα σε κατάσταση πλήρους ανταρσίας. Από τις 16 έως τις 30 Ιουλίου, οι δρόμοι της Πετρούπολης γέμισαν με οπλισμένους, βίαιους στρατιώτες, ναύτες και εργάτες, απαιτώντας τον τερματισμό του πολέμου. Αυτή η ανταρσία έγινε γνωστή ως «Ημέρες του Ιουλίου».

Ο πρίγκιπας Λβοφ παραιτήθηκε από πρωθυπουργός στις 20 Ιουλίου. Ο Αλέξανδρος Κερένσκι, ένας σοσιαλιστής, πήρε τη θέση του.


Οι Βρετανοί παρείχαν στον Κορνίλοφ μια μονάδα τεθωρακισμένων αυτοκινήτων, επανδρωμένη από Βρετανούς στρατιώτες με ρωσικές στολές και υπό την ηγεσία του υπολοχαγού διοικητή Όλιβερ Λόκερ-Λάμπσον. Το πραξικόπημα απέτυχε, αλλά αποδυνάμωσε θανάσιμα την κυβέρνηση του Κερένσκι, ανοίγοντας το δρόμο για τους Μπολσεβίκους.


Το πραξικόπημα του Κορνίλοφ

Στις 10 Σεπτεμβρίου 1917, ο Ρώσος αρχιστράτηγος Λαβρ Κορνίλοφ αυτοανακηρύχθηκε δικτάτορας και προσπάθησε να ανατρέψει την Προσωρινή Κυβέρνηση του Κερένσκι.139

Ο Κερένσκι κατηγόρησε τους Βρετανούς ότι υποκίνησαν το πραξικόπημα. Πολλά στοιχεία δείχνουν ότι είχε δίκιο.

Στις 15 Αυγούστου, ο Buchanan έγραψε στο ημερολόγιό του, «Ο στρατηγός Korniloff είναι ο μόνος άνθρωπος αρκετά ισχυρός» για να αποκαταστήσει την πειθαρχία στο στρατό.140 Στις 8 Σεπτεμβρίου, ο Μπιουκάναν έγραψε περαιτέρω: «Δεν θεωρώ τον Κερένσκι ιδανικό πρωθυπουργό και, παρά τις υπηρεσίες που έχει προσφέρει στο παρελθόν, έχει σχεδόν παίξει το ρόλο του».141

Το πραξικόπημα ξέσπασε στις 10 Σεπτεμβρίου. Ο Κορνίλοφ έστειλε τον στρατηγό Κρίμοφ στην Πετρούπολη με μεγάλη δύναμη, με το πρόσχημα της καταστολής μιας μπολσεβίκικης εξέγερσης. Η πραγματική αποστολή του Κρίμοφ, ωστόσο, ήταν να ανατρέψει τον Κερένσκι.

Στα απομνημονεύματά του το 1927, Η Καταστροφή, ο Κερένσκι κατηγόρησε τους Βρετανούς -και ιδιαίτερα τον Λόρδο Μίλνερ- ότι υποστήριζαν το πραξικόπημα. Kerensky έγραψε:

«Στους δρόμους της Μόσχας μοιράζονταν φυλλάδια με τίτλο "Κορνίλοφ, ο εθνικός ήρωας". Αυτά τα φυλλάδια τυπώθηκαν με έξοδα της Βρετανικής Στρατιωτικής Αποστολής και είχαν μεταφερθεί στη Μόσχα από τη Βρετανική Πρεσβεία στην Πετρούπολη με τη σιδηροδρομική άμαξα του Στρατηγού Νοξ, Βρετανού στρατιωτικού ακόλουθου. Περίπου εκείνη την εποχή, ο Aladin, πρώην εργατικό μέλος της Δούμας, έφτασε από την Αγγλία... [και] έφερε στον στρατηγό Korniloff μια επιστολή από τον Λόρδο Milner, Βρετανό Υπουργό Πολέμου, εκφράζοντας την έγκρισή του για μια στρατιωτική δικτατορία στη Ρωσία και δίνοντας την ευλογία του στην επιχείρηση. Αυτή η επιστολή φυσικά ενθάρρυνε πολύ τους συνωμότες».142

Οι Βρετανοί παρείχαν επίσης στον Κορνίλοφ μια μονάδα τεθωρακισμένων αυτοκινήτων, επανδρωμένη από Βρετανούς στρατιώτες με ρωσικές στολές και υπό την ηγεσία του υπολοχαγού διοικητή Όλιβερ Λόκερ-Λάμπσον.143

Το πραξικόπημα απέτυχε, αλλά αποδυνάμωσε θανάσιμα την κυβέρνηση του Κερένσκι, ανοίγοντας το δρόμο για τους Μπολσεβίκους.

Ίσως αυτός να ήταν ο πραγματικός σκοπός της.

Ο Τρότσκι Αναλαμβάνει τη Διοίκηση

Σε αυτό το σημείο, η παράξενη φιγούρα του Λέων Τρότσκι επανεμφανίζεται.

Ο Τρότσκι είχε συλληφθεί από την Προσωρινή Κυβέρνηση του Κερένσκι στον απόηχο της ανταρσίας των «Ημερών του Ιουλίου».

Ωστόσο, στις 17 Σεπτεμβρίου – σαράντα μέρες μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του Κορνίλοφ – ο Κερένσκι αποφάσισε να απελευθερώσει τον Τρότσκι από τη φυλακή. Για δεύτερη φορά μέσα σε πέντε μήνες, ο Τρότσκι είχε απελευθερωθεί ακριβώς τη στιγμή που η Επανάσταση τον χρειαζόταν.144

Μετά την απελευθέρωσή του, ο Τρότσκι ανέλαβε την ηγεσία της μπολσεβίκικης αντίστασης.

Εξελέγη πρόεδρος του Σοβιέτ της Πετρούπολης στις 8 Οκτωβρίου. Στις 10 Οκτώβρη, ο Τρότσκι οδήγησε το Σοβιέτ σε ψηφοφορία για ένοπλη επανάσταση.

Επομένως, δεν ήταν έκπληξη όταν, τη νύχτα της 6ης προς 7η Νοεμβρίου 1917, ο Τρότσκι έκανε την κίνησή του, οδηγώντας τους Μπολσεβίκους σε ένα επιτυχημένο πραξικόπημα.

Ο Στάλιν αναγνώρισε τον ηγετικό ρόλο του Τρότσκι στο πραξικόπημα, σε ένα άρθρο της Πράβντα στις 6 Νοεμβρίου 1918. Ο Στάλιν έγραψε:

«Όλη η πρακτική δουλειά σε σχέση με την οργάνωση της εξέγερσης έγινε κάτω από την άμεση καθοδήγηση του συντρόφου Τρότσκι, του προέδρου του Σοβιέτ της Πετρούπολης. Μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι το κόμμα είναι υπόχρεο πρώτιστα και κύρια στο σύντροφο Τρότσκι για το γρήγορο πέρασμα της φρουράς στο πλευρό του Σοβιέτ και τον αποτελεσματικό τρόπο με τον οποίο οργανώθηκε η δουλειά της Στρατιωτικής-Επαναστατικής Επιτροπής...»145

Στις 14 Μαρτίου 1918, ο Τρότσκι διορίστηκε Λαϊκός Επίτροπος Στρατιωτικών και Ναυτικών Υποθέσεων, κάνοντάς τον, ουσιαστικά, αρχηγό του Κόκκινου Στρατού και του Κόκκινου Στόλου.146


Η Ρωσία θα μπορούσε να ονομαστεί Βιετνάμ πριν από το Βιετνάμ, ένα έθνος που έπεσε στην κομμουνιστική κυριαρχία, όχι επειδή οι κομμουνιστικές δυνάμεις ήταν ισχυρότερες, αλλά επειδή οι αντικομμουνιστικές δυνάμεις προδόθηκαν.


Το Βιετνάμ πριν από το Βιετνάμ

Αυτό που συνέβη στη συνέχεια είναι ένα από τα μεγάλα αινίγματα της ιστορίας – το ανεξιχνίαστο μυστήριο του ρωσικού εμφυλίου πολέμου.

Τη νύχτα της 6ης προς 7η Νοεμβρίου 1917, οι Μπολσεβίκοι είχαν πάρει τον έλεγχο μιας χούφτας πόλεων. Αλλά η τεράστια Ρωσική Αυτοκρατορία παρέμεινε ανίκητη. Χρειάστηκαν πέντε χρόνια και πάνω από 10 εκατομμύρια νεκροί για να υποτάξει ο Κόκκινος Στρατός την υπόλοιπη χώρα.147

Στο αποκορύφωμα του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, τον Δεκέμβριο του 1918, περισσότεροι από 300.000 Λευκοί Ρώσοι στρατιώτες, υποστηριζόμενοι από πάνω από 180.000 συμμαχικά στρατεύματα, αντιμετώπισαν έναν Κόκκινο Στρατό περίπου 300.000. Οι Κόκκινοι ήταν περικυκλωμένοι, εγκλωβισμένοι σε μια μικρή περιοχή γύρω από τη Μόσχα και την Πετρούπολη και αποκομμένοι από τις γραμμές ανεφοδιασμού. «Σε κάθε μέτωπο, οι μπολσεβίκοι πιέζονταν πίσω προς τη Μόσχα», γράφει ο Martin Gilbert στο World in Torment (1975).148

Πώς κατάφεραν να κερδίσουν οι μπολσεβίκοι;

Η Ρωσία θα μπορούσε να ονομαστεί Βιετνάμ πριν από το Βιετνάμ, ένα έθνος που έπεσε στην κομμουνιστική κυριαρχία, όχι επειδή οι κομμουνιστικές δυνάμεις ήταν ισχυρότερες, αλλά επειδή οι αντικομμουνιστικές δυνάμεις προδόθηκαν.

Όταν η πριγκίπισσα Paley έγραψε τα απομνημονεύματά της το 1924, οι μάχες δεν είχαν ακόμη σταματήσει στη Ρωσία. Οι τελευταίες διάσπαρτες ομάδες αντιμπολσεβίκων ανταρτών εξακολουθούσαν να καταδιώκονται στην Κεντρική Ασία.

Η πριγκίπισσα έγραψε: «Δεν είναι στη Μεγάλη Βρετανία που οφείλουμε τη συνέχιση της ρωσικής αγωνίας; Η Μεγάλη Βρετανία υποστηρίζει συνειδητά... την κυβέρνηση των Σοβιέτ, για να μην επιτρέψει στην πραγματική Ρωσία, την Εθνική Ρωσία, να ξαναζωντανέψει και να ξεσηκωθεί».149

Είχε δίκιο η πριγκίπισσα; Επικράτησε ο Κόκκινος Στρατός και η «κυβέρνηση των Σοβιέτ» λόγω της βρετανικής υποστήριξης;

Σημαντικά στοιχεία δείχνουν ότι το έκαναν.

Αντιπολίτευση στους Ρώσους εθνικιστές

Ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ δεν θέλησε ποτέ να πολεμήσει τους Μπολσεβίκους, σύμφωνα με τον Βρετανό ιστορικό Μάρτιν Γκίλμπερτ στο βιβλίο του του 1975, World in Torment: Winston S. Churchill 1917-1922.

Κατά την άποψη του Λόιντ Τζορτζ, ο πραγματικός αγώνας της Βρετανίας στη Ρωσία ήταν εναντίον των εθνικιστών και των μοναρχικών.

Υπήρχαν πρακτικοί λόγοι για αυτήν την πολιτική.

Το 1917, υψηλόβαθμοι Βρετανοί πολιτικοί ακολουθούσαν σχέδια για να τεμαχίσουν τη Ρωσική Αυτοκρατορία σε ένα συνονθύλευμα ουδέτερων κρατών και να φέρουν τον πλούσιο σε πετρέλαιο Καύκασο υπό βρετανικό έλεγχο.

Ο Λόρδος Milner σκέφτηκε ακόμη και να μοιράσει τα εδάφη της Ρωσίας με τη Γερμανία.

«Η πολιτική της Αγγλίας ήταν πάντα ο διαμελισμός της Ρωσίας», γράφει ο Αμερικανός ιστορικός Louis Fischer, στο Oil Imperialism: The International Struggle for Petroleum (1926). Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο προμήθευε με όπλα, πυρομαχικά, αξιωματικούς, χρήματα και συμβουλές αντεπαναστάτες ηγέτες όπως ο Ντενίκιν και ο Κόλτσακ. ... Η Βρετανία ήθελε να διαιρέσει και στη συνέχεια να είναι ο προστάτης και προστάτης των τμημάτων».150


Αυτό που καταδίκασε τους Λευκούς στρατούς, στο τέλος, ήταν η σχεδόν πλήρης εξάρτησή τους από τη Βρετανία για χρηματοδότηση, προμήθειες, πυρομαχικά και στρατιωτικούς συμβούλους. Κάθε κίνηση έπρεπε να συντονιστεί και να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης με το Βρετανικό Γραφείο Πολέμου. Όταν οι Βρετανοί τελικά διέκοψαν τις προμήθειες και τη χρηματοδότηση, οι Λευκοί στρατοί είχαν τελειώσει.


Βρετανοί και λευκοί ρωσικοί στόχοι ασυμβίβαστοι

Οι Λευκοί Ρώσοι διοικητές, από την άλλη πλευρά, ήταν εθνικιστές. Αντιτάχθηκαν στη διάλυση της αυτοκρατορίας. Ούτε ήταν πρόθυμοι να φέρουν πίσω τη φιλελεύθερη Δούμα, η οποία είχε ξεκινήσει την επανάσταση εξαρχής. Πολλοί ευνοούσαν την αποκατάσταση των Ρομανόφ ως συνταγματικών μοναρχών.151

Αυτές οι πολιτικές ήταν απαράδεκτες για τον Lloyd George.

Κατά συνέπεια, οι Λευκοί διοικητές και οι Βρετανοί χορηγοί τους δεν μπόρεσαν ποτέ να συμφωνήσουν σε βασικούς πολεμικούς στόχους.

Αυτό που καταδίκασε τους Λευκούς στρατούς, στο τέλος, ήταν η σχεδόν πλήρης εξάρτησή τους από τη Βρετανία για χρηματοδότηση, προμήθειες, πυρομαχικά και στρατιωτικούς συμβούλους. Κάθε κίνηση έπρεπε να συντονιστεί και να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης με το Βρετανικό Γραφείο Πολέμου.152

Όταν οι Βρετανοί τελικά διέκοψαν τις προμήθειες και τη χρηματοδότηση, οι Λευκοί στρατοί είχαν τελειώσει.

Ο μύθος της συμμαχικής επέμβασης

Κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφυλίου πολέμου, περισσότερα από 200.000 ξένα στρατεύματα αναπτύχθηκαν στο έδαφος της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Αυτοί περιελάμβαναν σχεδόν 60.000 βρετανικά στρατεύματα, 70.000 Ιάπωνες και μικρότερο αριθμό Αμερικανών, Γάλλων, Τσέχων και άλλων.153

Η σοβιετική προπαγάνδα προωθούσε το μύθο για 70 χρόνια ότι τα «ιμπεριαλιστικά» έθνη του κόσμου είχαν συνασπιστεί εναντίον της Ρωσίας για να συντρίψουν την μπολσεβίκικη επανάσταση. Αλλά αυτή δεν ήταν ποτέ η αποστολή τους. Αν οι Σύμμαχοι ήθελαν να διώξουν τους Μπολσεβίκους, θα μπορούσαν να το κάνουν εύκολα.

ο Βρετανός έστειλε στρατεύματα στη Ρωσία —και έπεισε άλλες χώρες να το κάνουν— όχι για να πολεμήσουν τον μπολσεβικισμό, αλλά για να επιδιώξουν άλλους στόχους.

Όσο η Γερμανία παρέμενε στον πόλεμο, η κορυφαία προτεραιότητα της Βρετανίας ήταν να αποκαταστήσει το ανατολικό μέτωπο, να συνεχίσει τον αγώνα ενάντια στον Κάιζερ.

Ακόμη και μετά την παράδοση των Γερμανών στις 11 Νοεμβρίου 1918, οι Βρετανοί εξακολουθούσαν να τους θεωρούν απειλή. Εάν οι Γερμανοί και οι Ρώσοι ένωσαν τις δυνάμεις τους, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια φιλογερμανική κυβέρνηση στη Ρωσία.

Επεμβαίνοντας στον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο, οι Βρετανοί προσπάθησαν να εξουδετερώσουν τη γερμανική επιρροή, ενθαρρύνοντας τους Λευκούς Ρώσους ηγέτες να αναζητήσουν βοήθεια σε αυτούς, αντί να κοιτάξουν τη Γερμανία.

Ωστόσο, οι Βρετανοί πρόσφεραν μόνο μια ψεύτικη ελπίδα. Η Βρετανία δεν είχε καμία πρόθεση να βοηθήσει τους Λευκούς να αποκαταστήσουν τη Ρωσική Αυτοκρατορία, που ήταν ο απώτερος στόχος τους.


Τα πρώτα συμμαχικά στρατεύματα που αποβιβάστηκαν στη Ρωσία ήταν ένα απόσπασμα Βρετανών Βασιλικών Πεζοναυτών που κατέληξαν να πολεμούν μαζί με τους Ερυθρούς Φρουρούς για να νικήσουν μια δύναμη αντιμπολσεβίκων Φινλανδών. Ο ίδιος ο Τρότσκι είχε ζητήσει τη βρετανική επέμβαση

 Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, ο πραγματικός στόχος της Βρετανίας ήταν να τεμαχίσει τη Ρωσική Αυτοκρατορία, διασπώντας τις παραμεθόριες περιοχές σε ανεξάρτητα «κράτη ασφαλείας».

Αυτός ήταν ο κύριος λόγος για την επέμβαση των Συμμάχων.

Ο αυτονομισμός αποδυνάμωσε τη Ρωσία και διευκόλυνε τη Βρετανία να ασκήσει έλεγχο στην περιοχή. Για το λόγο αυτό, οι Σύμμαχοι ακολούθησαν μια συνεπή πολιτική βοήθειας των αυτονομιστικών δυνάμεων στις πρώην ρωσικές επαρχίες.

Αυτές οι προσπάθειες αποδείχθηκαν επιτυχείς στη Φινλανδία, την Πολωνία και τη Βαλτική, οι οποίες απέκτησαν ανεξαρτησία. Ωστόσο, η στρατηγική γνώρισε μόνο προσωρινή επιτυχία στην Ουκρανία, τον Καύκασο και άλλες περιοχές, οι οποίες σύντομα ανακατακτήθηκαν από τον Κόκκινο Στρατό.154

Τελικά, οι Σύμμαχοι έκαναν πολύ λίγες μάχες στη Ρωσία. Όταν όντως πολεμούσαν, δεν ήταν πάντα εναντίον των Μπολσεβίκων. Βοήθησαν τους Λευκούς στρατούς μόνο σε καταστάσεις όπου οι επιχειρήσεις των Λευκών τύχαινε να συμπίπτουν με άλλους συμμαχικούς στόχους. Σε άλλες περιπτώσεις, οι Σύμμαχοι βοήθησαν τους Reds.

Είναι ελάχιστα γνωστό γεγονός ότι τα πρώτα συμμαχικά στρατεύματα που αποβιβάστηκαν στη Ρωσία ήταν ένα απόσπασμα Βρετανών Βασιλικών Πεζοναυτών που κατέληξαν να πολεμούν μαζί με τους Ερυθρούς Φρουρούς για να νικήσουν μια δύναμη αντιμπολσεβίκων Φινλανδών.

Ο ίδιος ο Τρότσκι είχε ζητήσει τη βρετανική επέμβαση.








































As mentioned above, Britain’s true objective was to carve up the Russian Empire, breaking off border regions into independent “buffer states.”

This was the principal reason for the Allied intervention.

Separatism weakened Russia and made it easier for Britain to exert control over the region. For that reason, the Allies pursued a consistent policy of helping separatist forces in former Russian provinces.

These efforts proved successful in Finland, Poland, and the Baltics, all of which achieved independence. However, the strategy met with only temporary success in Ukraine, the Caucasus, and other regions, which were soon reconquered by the Red Army.154

In the end, the Allies did very little fighting in Russia. When they did fight, it was not always against the Bolsheviks. They helped the White armies only in situations where White operations happened to coincide with other Allied objectives. On other occasions, the Allies helped the Reds.

It is a little-known fact that the first Allied troops to land in Russia were a contingent of British Royal Marines who ended up fighting alongside the Red Guards to defeat a force of anti-Bolshevik Finns.

Trotsky himself had requested the British intervention.

Το τηλεγράφημα του Τρότσκι

Το Μούρμανσκ ήταν ένα ζωτικό λιμάνι της Αρκτικής που ήταν η σωτηρία της Ρωσίας σε όλο τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.


Την 1η Μαρτίου 1918, ο Τρότσκι έστειλε τηλεγράφημα στον διοικητή του Σοβιέτ του Μούρμανσκ, Αλεξέι Μιχαήλοβιτς Γιούριεφ, δηλώνοντας (ψευδώς) ότι οι ειρηνευτικές συνομιλίες με τους Γερμανούς «προφανώς είχαν διακοπεί» και τον διέταξε να «προστατεύσει τον Σιδηρόδρομο του Μούρμανσκ» και « αποδεχτείτε κάθε βοήθεια από τις Συμμαχικές αποστολές.»155


Γιατί ο Τρότσκι έστειλε τέτοια διαταγή;


Η επίσημη ιστορία είναι ότι ο Τρότσκι είχε παραπλανηθεί κατά κάποιον τρόπο και πιστεύει ότι οι ειρηνευτικές συνομιλίες είχαν αποτύχει, για τον λόγο αυτό φοβόταν μια επικείμενη γερμανική επίθεση στο Μούρμανσκ. Όμως, ως Επίτροπος Εξωτερικών Υποθέσεων, ο Τρότσκι ήταν υπεύθυνος για τις ειρηνευτικές συνομιλίες και σίγουρα ήξερε ότι πλησίαζαν σε μια επιτυχή ολοκλήρωση.156

Ο ισχυρισμός του Τρότσκι ότι οι ειρηνευτικές συνομιλίες είχαν «διακοπεί» ήταν ψευδής συναγερμός. Το πραγματικό πρόβλημα ήταν η ίδια η συνθήκη ειρήνης.

Η Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ παραχώρησε τεράστια ρωσικά εδάφη στη Γερμανία. Μια γερμανική δύναμη κατοχής θα έμπαινε γρήγορα για να τα διεκδικήσει.

Μεγάλες αποθήκες βρετανικών προμηθειών και πυρομαχικών αποθηκεύονταν στο Μούρμανσκ. Οι Βρετανοί δεν ήθελαν αυτά να πέσουν στα χέρια των Γερμανών, ούτε στα χέρια οποιωνδήποτε Γερμανών συμμάχων, όπως οι Φινλανδοί Λευκοί Φρουροί.

Πιθανότατα, αυτός ήταν ο πραγματικός λόγος που ο Τρότσκι έστειλε το τηλεγράφημά του την 1η Μαρτίου, δίνοντας εντολή στον Γιούριεφ να συνεργαστεί με τους Συμμάχους. Το έκανε για να βοηθήσει τους Βρετανούς.157

Ο Τρότσκι βρέθηκε έτσι, για άλλη μια φορά, στον γνωστό του ρόλο να βοηθά στην προώθηση των βρετανικών συμφερόντων, ενώ ισχυρίζεται ότι υπερασπίζεται τον προλεταριακό διεθνισμό.


Trotsky’s Telegram

Murmansk was a vital Arctic seaport which had been Russia’s lifeline throughout World War I.

On March 1, 1918, Trotsky sent a telegram to the commander of the Murmansk Soviet, Alexei Mikhailovich Yuryev, stating (falsely) that peace talks with the Germans had “apparently broken off” and ordering him to “protect the Murmansk Railway” and “accept any and all assistance from the Allied missions.”155

Why did Trotsky send such an order?

The official story is that Trotsky had somehow been misled into thinking the peace talks had fallen through, for which reason he feared an imminent German attack on Murmansk. But, as Commissar of Foreign Affairs, Trotsky was in charge of the peace talks, and surely knew they were nearing a successful completion.156

Trotsky’s claim that the peace talks had “broken off” was a false alarm. The real problem was the peace treaty itself.

The Treaty of Brest-Litovsk ceded vast Russian territories to Germany. A German occupation force would be moving in quickly to claim them.

Large stores of British supplies and munitions were stored at Murmansk. The British did not want these falling into German hands, nor into the hands of any German allies, such as the Finnish White Guards.

Most likely, this was the real reason Trotsky sent his March 1 telegram, instructing Yuryev to cooperate with the Allies. He did it to help the British.157

Trotsky thus found himself, once again, in his familiar role of helping advance British interests, while claiming to champion proletarian internationalism.


At a War Cabinet meeting of December 31, 1918, Churchill proposed using military force to compel the Bolsheviks to hold a General Election overseen by the Allies. He was certain they would lose. Lloyd George opposed this idea, as, indeed, he opposed any plan that stood a chance of toppling the Bolsheviks.


Helping the Reds

The British needed a pretext for occupying Murmansk. Trotsky provided it. But he did so discreetly.

Rather than contacting the British directly, Trotsky used Commander Yuryev to make the request.158

Το τηλεγράφημα του Τρότσκι προς τον Γιούριεφ θα χρησιμοποιηθεί αργότερα εναντίον του ως αποδεικτικό στοιχείο στη δίκη του για προδοσία το 1937.159

Το εκπληκτικό γεγονός είναι ότι ο Τρότσκι νομιμοποίησε μόνος του τη Συμμαχική επέμβαση στη Ρωσία, κανονίζοντας να λάβουν οι Βρετανοί μια επίσημη πρόσκληση από έναν Μπολσεβίκο αξιωματούχο, τον Γιούριεφ.

Τα πρώτα βρετανικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στο Μούρμανσκ στις 6 Μαρτίου 1918.160

Έδωσαν την πρώτη τους μάχη στις 2 Μαΐου, πολεμώντας για τους Μπολσεβίκους, όχι εναντίον τους.

Οι Φινλανδοί Λευκοφρουροί είχαν καταλάβει την κοντινή πόλη Pechenga. Υπήρχε φόβος ότι θα μπορούσαν να ενεργούν ως εμπροσθοφυλακή για τους Γερμανούς.

Από τις 2 έως τις 10 Μαΐου, οι Βασιλικοί Πεζοναύτες πολέμησαν ώμο με ώμο με τους Κόκκινους Φρουρούς, εκδιώκοντας τους Φινλανδούς από την Pechenga.161

Τσώρτσιλ εναντίον Λόιντ Τζορτζ

Ο Winston Churchill δεν είναι ο ήρωας αυτής της ιστορίας.

Παρ 'όλα αυτά, στο μπερδεμένο μπέρδεμα του ρωσικού εμφυλίου πολέμου, ο Τσώρτσιλ ξεχωρίζει, σχεδόν μοναδικά, ως φωνή σαφήνειας και λογικής. Κατάλαβε, από την αρχή, ότι οι Μπολσεβίκοι δεν είχαν λαϊκή υποστήριξη και πιθανότατα θα κατέρρεε μπροστά σε μια γρήγορη και αποφασιστική αντιπολίτευση.

Δυστυχώς, δεν επετράπη ποτέ στον Τσώρτσιλ να οργανώσει μια τέτοια αντιπολίτευση.

Σε μια συνεδρίαση του Πολεμικού Συμβουλίου στις 31 Δεκεμβρίου 1918, ο Τσώρτσιλ πρότεινε τη χρήση στρατιωτικής δύναμης για να αναγκάσει τους Μπολσεβίκους να διεξαγάγουν γενικές εκλογές υπό την επίβλεψη των Συμμάχων. Ήταν σίγουρος ότι θα έχαναν.162

Ο Λόιντ Τζορτζ αντιτάχθηκε σε αυτή την ιδέα, όπως, πράγματι, αντιτάχθηκε σε κάθε σχέδιο που είχε πιθανότητες να ανατρέψει τους Μπολσεβίκους.

«Ο LG [Lloyd George] αντιτίθεται στην εξάλειψη του μπολσεβικισμού», έγραψε ο Sir Henry Wilson στο ημερολόγιό του, μετά τη συνάντησή του με τον Lloyd George στις 12 Ιανουαρίου 1919. Ο Wilson ήταν ο κορυφαίος στρατιωτικός σύμβουλος του πρωθυπουργού.163

Αφού δείπνησε με τον Τσώρτσιλ στις 20 Ιανουαρίου, ο Ουίλσον έγραψε: «Ο Ουίνστον εναντίον του μπολσεβικισμού, και επομένως, σε αυτό, εναντίον της LG».164


Ο πρωθυπουργός Λόιντ Τζορτζ χρησιμοποίησε το ίδιο επιχείρημα εναντίον των Λευκών Ρώσων που είχε χρησιμοποιήσει προηγουμένως εναντίον του Τσάρου. Ισχυρίστηκε ότι οι Λευκοί ήταν «αντιδραστικοί» και ότι βοηθώντας τους θα υπονόμευε τη δέσμευση της Βρετανίας για «δημοκρατία», «αυτοδιάθεση των λαών» και άλλα υψηλά ιδανικά.


Καμία υποστήριξη στους «αντιδραστικούς»

Ο Martin Gilbert υποστηρίζει πειστικά στο World in Torment (1975) ότι ο Winston Churchill χρησιμοποίησε όλη του τη δύναμη ως Γραμματέας Πολέμου για να πολεμήσει τους Μπολσεβίκους, προσπαθώντας ειλικρινά να τους νικήσει. Δεν έχω κανένα λόγο να αμφιβάλλω γι' αυτό. Αν ο Τσώρτσιλ ήταν ελεύθερος να δράσει, φαίνεται πιθανό ότι θα είχε σώσει τη Ρωσία από 70 χρόνια κομμουνισμού.

Αλλά ο Λόιντ Τζορτζ τον εμπόδιζε σε κάθε στροφή.

Ο πρωθυπουργός χρησιμοποίησε το ίδιο επιχείρημα εναντίον των Λευκών Ρώσων που είχε χρησιμοποιήσει προηγουμένως εναντίον του Τσάρου. Ισχυρίστηκε ότι οι Λευκοί ήταν «αντιδραστικοί» και ότι βοηθώντας τους θα υπονόμευε τη δέσμευση της Βρετανίας για «δημοκρατία», «αυτοδιάθεση των λαών» και άλλα υψηλά ιδανικά.

Έτσι, όταν ο Τσώρτσιλ τηλεγράφησε στον Λόιντ Τζορτζ στις 5 Μαΐου 1919, ζητώντας επείγουσα βοήθεια για την πορεία του ναυάρχου Κολτσάκ προς τη Μόσχα, ο πρωθυπουργός απάντησε ότι δεν είχε καμία πρόθεση να βοηθήσει τον Κολτσάκ να εγκαθιδρύσει «ένα αντιδραστικό στρατιωτικό καθεστώς» στη Ρωσία.165

Για να το θέσουμε αλλιώς, ο Λόιντ Τζορτζ απαίτησε από τον Κολτσάκ αυτό που κανείς δεν απαίτησε από τους μπολσεβίκους – μια δέσμευση στη φιλελεύθερη δημοκρατία.

Ως εκ τούτου, ο Τσώρτσιλ ήταν υποχρεωμένος να απαιτήσει από τον Κολτσάκ δεσμευτικές υποσχέσεις για τον διορισμό μιας δημοκρατικά εκλεγμένης συντακτικής συνέλευσης. να χορηγήσει ανεξαρτησία στην Πολωνία και τη Φινλανδία· και να υποβάλει στην Κοινωνία των Εθνών το ζήτημα της ανεξαρτησίας άλλων αποσχισθεισών ρωσικών επαρχιών, όπως η Εσθονία, η Λιβονία, η Λετονία, η Λιθουανία, η Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν.166

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Κολτσάκ αρνήθηκε αυτούς τους όρους.167

Λόγια εναντίον Πράξεων

Αργότερα, όταν ο στρατηγός Ντενίκιν προχωρούσε στη Μόσχα από το νότο, ο Λόιντ Τζορτζ παρενέβη για άλλη μια φορά.

Ο Τσώρτσιλ προσπαθούσε τότε να παράσχει την απαραίτητη χρηματοδότηση στον Ντενίκιν, δίνοντάς του εμπορικά δάνεια και ανοίγοντας το εμπόριο με περιοχές υπό τον έλεγχο του Ντενίκιν. Ο Λόιντ Τζορτζ απέρριψε αυτό το σχέδιο σε μια συνεδρίαση του Πολεμικού Υπουργικού Συμβουλίου στις 25 Ιουλίου 1919, δηλώνοντας ότι δεν ήταν καθόλου σίγουρος ότι «ο Ντενίκιν και οι αξιωματικοί μαζί του θα έπαιζαν το παιχνίδι».168

Ο πρωθυπουργός σημείωσε ότι ο Ντενίκιν ήταν «περιτριγυρισμένος από άτομα αντιδραστικών τάσεων», μερικοί από τους οποίους ήθελαν να αποκαταστήσουν «ένα τσαρικό καθεστώς».169

Ο Λόιντ Τζορτζ κατέστησε σαφές, με την ευκαιρία αυτή, ότι αντιτίθεται στην αποκατάσταση της ρωσικής μοναρχίας, ακόμη και σε μια «ηπιότερη», συνταγματική μορφή.170

Αυτή η αντιμοναρχική στάση φαινομενικά έρχεται σε αντίθεση με μια προηγούμενη δήλωση που είχε κάνει ο Λόιντ Τζορτζ στο Πολεμικό του Υπουργικό Συμβούλιο στις 22 Ιουλίου 1918. Εκείνη την εποχή, ο πρωθυπουργός είχε πει ότι «το ρωσικό έθνος θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να δημιουργήσει οποιαδήποτε κυβέρνηση επιλέξει. Αν επέλεγαν μια δημοκρατική κυβέρνηση, ή μια μπολσεβίκικη κυβέρνηση, ή μια μοναρχική κυβέρνηση, δεν μας απασχολούσε...»171

Η συνέπεια δεν ήταν ποτέ ένα ισχυρό σημείο για τον Lloyd George, ειδικά όσον αφορά τη Ρωσία. Αλλά σε ένα θέμα, ήταν απόλυτα συνεπής, από την αρχή. Ο Λόιντ Τζορτζ ευνόησε τους Μπολσεβίκους έναντι οποιασδήποτε άλλης φράξιας που αγωνιζόταν για την εξουσία στη Ρωσία.


Οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Βρετανίας διέκοψαν κάθε βοήθεια προς τις λευκές ρωσικές δυνάμεις στις 12 Δεκεμβρίου 1919, δηλώνοντας ότι δεν θα παρέχουν πλέον «βοήθεια στα αντιμπολσεβίκικα στοιχεία στη Ρωσία, είτε με τη μορφή στρατευμάτων, πολεμικού υλικού ή οικονομικής βοήθειας...» Στις 16 Μαρτίου 1921, οι Βρετανοί υπέγραψαν μια αγγλοσοβιετική εμπορική συμφωνία με τους μπολσεβίκους.


«Σε πόλεμο» αλλά όχι κάνοντας πόλεμο

Στις 4 Ιουλίου 1919, καθώς ο Λευκός Στρατηγός Γιουντένιτς πλησίαζε στην Πετρούπολη, προτάθηκε σε συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου να παρασχεθεί βρετανική ναυτική υποστήριξη μέσω της Βαλτικής Θάλασσας και του Κόλπου της Φινλανδίας.

Ο Λόιντ Τζορτζ απάντησε ότι, ενώ η Βρετανία ήταν τεχνικά «σε πόλεμο με τους Μπολσεβίκους», ήταν πολιτική του «να μην κάνει πόλεμο», γι 'αυτό δεν μπορούσε να εγκρίνει οποιαδήποτε ναυτική επίθεση στην Πετρούπολη.172

Με αυτά τα λόγια, ο Λόιντ Τζορτζ συνόψισε εύστοχα τη συνολική πολιτική της Βρετανίας απέναντι στον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο, η οποία ήταν «να μην κάνει πόλεμο».

Η βρετανική δυσφορία μόλυνε κάθε συμμαχικό στρατό στο εκστρατευτικό σώμα, συμπεριλαμβανομένων των Αμερικανών.

Περίπου 13.000 στρατιώτες των ΗΠΑ αναπτύχθηκαν στη Ρωσία το 1918-1919, εκ των οποίων 344 πέθαναν και 125 έμειναν πίσω. Οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν κατάλαβαν ποτέ γιατί ήταν εκεί.173

«Ποια είναι η πολιτική του έθνους μας απέναντι στη Ρωσία;» ρώτησε ο γερουσιαστής Χίραμ Τζόνσον της Καλιφόρνια, σε ομιλία του στις 12 Δεκεμβρίου 1918. «Δεν γνωρίζω την πολιτική μας και δεν γνωρίζω κανέναν άλλον άνθρωπο που να γνωρίζει την πολιτική μας».174

Ο υπολοχαγός John Cudahy του 339ου συντάγματος των ΗΠΑ, που αναπτύχθηκε στη Ρωσία το 1919, έγραψε αργότερα ότι, όταν τα τελευταία αμερικανικά στρατεύματα εκκένωσαν το ρωσικό λιμάνι του Αρχαγγέλου στις 15 Ιουνίου 1919, «κανένας στρατιώτης δεν ήξερε, ούτε καν αόριστα, γιατί είχε πολεμήσει ή γιατί πήγαινε τώρα και γιατί οι σύντροφοί του έμειναν πίσω – τόσοι πολλοί από αυτούς κάτω από τους ξύλινους σταυρούς».175

Για ποιον χτυπά η καμπάνα

Τα τελευταία βρετανικά στρατεύματα αποσύρθηκαν από τη Ρωσία τον Οκτώβριο του 1919.176

Οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Βρετανίας διέκοψαν κάθε βοήθεια προς τις λευκές ρωσικές δυνάμεις στις 12 Δεκεμβρίου 1919, δηλώνοντας ότι δεν θα παρέχουν πλέον «βοήθεια στα αντιμπολσεβίκικα στοιχεία στη Ρωσία, είτε με τη μορφή στρατευμάτων, πολεμικού υλικού ή οικονομικής βοήθειας...»177

Ο στρατηγός Κολτσάκ προδόθηκε και παραδόθηκε στους Μπολσεβίκους, πυροβολήθηκε πριν από την αυγή της 7ης Φεβρουαρίου 1920 – μόλις 24 ώρες πριν εμφανιστεί το άρθρο του Τσώρτσιλ στην Illustrated Sunday Herald.178

Ο στρατηγός Βράνγκελ – ο τελευταίος Λευκός διοικητής με σημαντικό στρατό – εκκένωσε τη Ρωσία στις 14 Νοεμβρίου 1920.179

Οι λευκές δυνάμεις κράτησαν στην περιοχή της Σιβηρίας της ανατολικής Yakutia μέχρι τον Ιούνιο του 1923, αλλά χωρίς καμία πιθανότητα νίκης. Η απόσυρση του Βράνγκελ έβαλε τέλος σε κάθε ελπίδα εκδίωξης των Μπολσεβίκων.

Στις 16 Μαρτίου 1921, οι Βρετανοί υπέγραψαν μια αγγλοσοβιετική εμπορική συμφωνία με τους μπολσεβίκους.

Στις 21 Μαρτίου 1921, η μπολσεβίκικη κυβέρνηση υιοθέτησε τη λεγόμενη Νέα Οικονομική Πολιτική (ΝΕΠ) που επανέφερε τον περιορισμένο καπιταλισμό στη Ρωσία και προσκάλεσε ξένες επενδύσεις.

Την 1η Φεβρουαρίου 1924, η Μεγάλη Βρετανία αναγνώρισε επίσημα τη νέα Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών.

Όπως συμβαίνει με τόσους πολλούς πολέμους στη σύγχρονη εποχή μας, εκατομμύρια έμειναν να αναρωτιούνται περί τίνος επρόκειτο πραγματικά.


Υπάρχουν λίγοι άνθρωποι στην ιστορία που θαυμάζω περισσότερο από τον Τσώρτσιλ. Του συγχωρώ τα ελαττώματά του. Ωστόσο, αυτή η ιστορική διόρθωση πρέπει να γίνει.


Το μυστικό του Τρότσκι

Ο Λέων Τρότσκι, τουλάχιστον, ποτέ δεν είχε τέτοιες αμφιβολίες. Ο ναρκισσισμός του δεν θα το επέτρεπε.

Ενώ ζούσε εξόριστος στην Πόλη του Μεξικού, ο Τρότσκι έγραψε μια «Διαθήκη» στις 27 Φεβρουαρίου 1940, αναλογιζόμενος τη θυελλώδη κληρονομιά του.

«Αν έπρεπε να ξεκινήσω από την αρχή, θα προσπαθούσα φυσικά να αποφύγω αυτό ή εκείνο το λάθος», έγραψε ο Τρότσκι, «αλλά η κύρια πορεία της ζωής μου θα παρέμενε αμετάβλητη. Θα πεθάνω προλετάριος επαναστάτης, μαρξιστής, διαλεκτικός υλιστής και, κατά συνέπεια, ασυμβίβαστος άθεος. Η πίστη μου στο κομμουνιστικό μέλλον της ανθρωπότητας δεν είναι λιγότερο ένθερμη, στην πραγματικότητα είναι πιο σταθερή σήμερα, από ό, τι ήταν στις ημέρες της νιότης μου.180

Μπορούμε λοιπόν να υποθέσουμε ότι ο Τρότσκι, τουλάχιστον, πέθανε ευτυχισμένος.

Στις 20 Αυγούστου 1940, ένας πράκτορας της σοβιετικής μυστικής αστυνομίας επιτέθηκε στον Τρότσκι με ένα τσεκούρι πάγου, ένα εργαλείο ορειβάτη με μια αξίνα από τη μία πλευρά και ένα επίπεδο adze από την άλλη.181

Ο γεννημένος στην Ισπανία δολοφόνος, Ramón Mercader, έθαψε το adze σχεδόν τρία εκατοστά βαθιά στο κρανίο του Τρότσκι.

Η επί 37 χρόνια σύζυγος του Τρότσκι, Ναταλία Σέντοβα, είχε μείνει μαζί του μέχρι το τέλος.

Αναφέρεται ότι ο Τρότσκι και η Νατάλια υπέστησαν μια «σοβαρή συζυγική ρήξη» στο Μεξικό, και ότι ένας από τους καβγάδες τους αφορούσε την προ πολλού σχέση του Τρότσκι με τη Βρετανίδα κατάσκοπο Κλερ Σέρινταν, ξαδέλφη του Ουίνστον Τσώρτσιλ, όπως αναφέρεται στο Trotsky: A Biography (2009) του Ρόμπερτ Σέρβις.182

Όποια κι αν είναι η απόλυτη αλήθεια σχετικά με τις σχέσεις του Τρότσκι με τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, πήρε αυτό το μυστικό στον τάφο του.

Το φάντασμα του Τσώρτσιλ

Σε όλη τη Βρετανία σήμερα, αγάλματα του Winston Churchill βανδαλίζονται και παραμορφώνονται.

Τον αποκαλούν «ρατσιστή», «ιμπεριαλιστή», «αντισημίτη» και «υπέρμαχο της ανωτερότητας της λευκής φυλής».

Δεν θέλω να προσθέσω τη φωνή μου σε αυτή την απρεπή χορωδία.

Υπάρχουν λίγοι άνθρωποι στην ιστορία που θαυμάζω περισσότερο από τον Τσώρτσιλ.

Του συγχωρώ τα ελαττώματά του.

Ωστόσο, αυτή η ιστορική διόρθωση πρέπει να γίνει.


Τίποτα δεν είναι βαθύτερο ή σκοτεινότερο από μια εθνική μνησικακία, και κανένα μίσος δεν είναι πιο μαύρο από την εχθρότητα μεταξύ Σλάβων και Εβραίων που έχει βάψει τα εδάφη της στέπας κόκκινα για χίλια χρόνια.


Το θάρρος να κάνεις λάθος

Όταν ένας 23χρονος Τσώρτσιλ οδήγησε σε μια από τις τελευταίες μεγάλες εφόδους ιππικού στη βρετανική ιστορία, στο Omdurman το 1898, έδειξε φυσικό θάρρος που η σημερινή εποχή μας έχει ξεχάσει.183

Όταν πήρε την πένα του το 1920 για να γράψει αυτό το άρθρο για την Illustrated Sunday Herald, ο Τσώρτσιλ έδειξε ένα διαφορετικό είδος θάρρους, το οποίο η εποχή μας έχει επίσης ξεχάσει.

Nothing is deeper or darker than an ethnic grudge, and no hatred blacker than the enmity between Slav and Jew which has stained the steppe lands red for a thousand years.184

It takes courage to wade into someone else’s blood feud, and courage to speak one’s mind bluntly.

Churchill showed such courage, even where he got the story wrong.

We must commend him for that.

Restoring the Truth

Because Churchill had the courage to speak his mind, we too may speak, a hundred years later.

We may ask questions we never dared ask, and perhaps obtain answers we did not expect.

A hundred years of lies have buried many truths about the world’s first communist state.

It will take more than this article to restore those truths to light.

But if these words inspire even a few curious souls to dig deeper, I am content.


Ο Richard Poe είναι συγγραφέας μπεστ σέλερ και δημοσιογράφος των New York Times. Συνέγραψε με τον David Horowitz το The Shadow Party: How George Soros, Hillary Clinton, and Sixties Radicals Sepped Control of the Democratic Party. Ο Poe γράφει επί του παρόντος μια ιστορία της παγκοσμιοποίησης. Το έργο του είναι διαθέσιμο στο richardpoe.substack.com και RichardPoe.com.


ΥΠΟΣΗΜΕΙΏΣΕΙΣ

1

Winston Churchill, "Zionism versus Bolshevism", Illustrated Sunday Herald, 8 Φεβρουαρίου 1920, σελ.5

2

"Russian Civil War", Εγκυκλοπαίδεια Britannica / Britannica.com, Τελευταία ενημέρωση 27 Νοεμβρίου 2022

Werth Nicolas, «Εγκλήματα και μαζική βία των ρωσικών εμφυλίων πολέμων (1918-1921)», SciencesPo.fr, 21 Μαρτίου 2008

3

"Κοινοβουλευτικό έγγραφο, Ρωσία. Νο 1: Συλλογή εκθέσεων για τον μπολσεβικισμό στη Ρωσία, Μεγάλη Βρετανία, Υπουργείο Εξωτερικών (Λονδίνο: Γραφείο γραφικής ύλης της Αυτού Μεγαλειότητας, Απρίλιος 1919)

5

Sarjeant, The Protocols Matrix (2021), περίληψη

6

Sarjeant, The Protocols Matrix (2021): «Ο George Shanks, ο άνθρωπος που δημοσίευσε την πρώτη αγγλική μετάφραση των Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών τον Ιανουάριο του 1920, εργαζόταν ως υπάλληλος στο Γραφείο του Chief Whip στο 12 Downing Street υπό τον Coalition Whip, Freddie Guest. Μια πιο προσεκτική ματιά στο υπόβαθρο του Σανκς αποκαλύπτει επίσης ότι ήταν ανιψιός του Aylmer Maude, του διάσημου φίλου και μεταφραστή του Τολστόι που έγινε ηγετική φωνή στο φιλοπαρεμβατικό κίνημα της Επιτροπής Ρωσικών Υποθέσεων κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφυλίου πολέμου του 1917-1922. Οι συνάδελφοι της Maude εκείνη την εποχή περιελάμβαναν πρώην μέλη του γραφείου προπαγάνδας της Βρετανίας κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Πετρούπολη, Harold Williams, Bernard Pares και Hugh Walpole. Ένα ολοκαίνουργιο εύρημα αποκαλύπτει επίσης ότι ο συν-μεταφραστής του Shanks, ταγματάρχης Edward G.G. Burdon υπηρετούσε ως γραμματέας της United Russia Socities Association υπό τον πρόεδρο της Βουλής των Κοινοτήτων, James Lowther και μαζί με τα μέλη Sir Bernard Pares, John Buchan και Hugh Walpole για την υποστήριξη του πολέμου της Λευκής Ρωσίας εναντίον των Μπολσεβίκων. (περίληψη); Ο [Robert Hobart] Cust συνέχισε αποκαλύπτοντας ότι ο Shanks, ο οποίος είχε υπηρετήσει τόσο στην Αεροπορική Υπηρεσία του Βασιλικού Ναυτικού όσο και στην Αγγλο-Ρωσική επιτροπή προμηθειών κατά τη διάρκεια του πολέμου, είχε βοηθηθεί στη μετάφραση από τον Edward Griffiths George Burdon OBE, έναν παρασημοφορημένο προσωρινό ταγματάρχη που είχε προηγουμένως συνδεθεί με το 4ο Northumberland Fusiliers. (σελίδα 159)

7

Sarjeant, The Protocols Matrix (2021): «Ο Shanks φέρεται να ζήτησε ένα πρωτότυπο ρωσικό αντίγραφο του βιβλίου από το Βρετανικό Μουσείο το φθινόπωρο του 1919, πραγματοποίησε μια μετάφραση και στη συνέχεια προσέγγισε τους αξιοσέβαστους κυβερνητικούς τυπογράφους, Eyre &; Spottiswoode Ltd με εντολή να παράγει 30.000 αντίτυπα του βιβλίου με δικά του έξοδα (αντίθετα, μόνο 20.000 αντίτυπα του The Great Gatsby του F. Scott Fitzgerald πιέστηκαν από το Charles Scribner's Sons κατά την αρχική του προβολή τον Ιούνιο του 1925). (σελίδα 20)· Ο Robert Hobart Cust ήταν φίλος του ταγματάρχη Edward Griffiths Burdon OBE, του ανθρώπου που είχε βοηθήσει τον George Shanks να μεταφράσει τα Πρωτόκολλα από τη Ρωσία στα αγγλικά. Ο Cust ισχυρίζεται ότι εισήγαγε τον Shanks στους Eyre &; Spottiswoode, τους εκτυπωτές της Αυτού Μεγαλειότητας. (σελίδα 177): «Η επιλογή των Eyre &; Spottiswoode μπορεί κάλλιστα να ήταν μια αντανάκλαση της εγγύτητας της οικογένειας Cust με την Αυτού Μεγαλειότητα, τον Εδουάρδο VII. Ξάδερφος του Robert ήταν ο Lionel Cust, γιος του Sir Reginald Cust, ο οποίος είχε υπηρετήσει όχι μόνο ως διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης Πορτρέτων αλλά και ως «Gentleman Usher» του βασιλιά και επιθεωρητής των εικόνων του βασιλιά. Οι Eyre &; Spottiswoode ήταν τυπογράφοι της «Αυτού Μεγαλειότητας» και υπάγονταν στο Γραφείο Γραφικής Ύλης της Βρετανικής Κυβέρνησης (HMSO). Από το 1901, η εταιρεία θα χειριζόταν σχεδόν οτιδήποτε σχετίζεται με δημόσιες πληροφορίες, συμπεριλαμβανομένων των κυβερνητικών λευκών βίβλων και των διαφόρων εφημερίδων. Υπό οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες, η σύνδεση μεταξύ των Πρωτοκόλλων και των Τυπογράφων του Βασιλιά θα ήταν μια αρκετά περιστασιακή σύνδεση, αλλά η φήμη και η θέση της οικογένειας Cust στο βασιλικό νοικοκυριό θα εξηγούσε σίγουρα τη σύναψη συμφωνίας με ένα τόσο αξιόλογο τυπογραφείο από τέτοιους αναπόδεικτους συγγραφείς. (σελίδα 261)

8

Sarjeant, The Protocols Matrix (2021), σελίδα 20

9

Sarjeant, The Protocols Matrix (2021), σελίδα 20

10

Διαφήμιση, Evening Standard (Λονδίνο), 20 Ιουλίου 1920, σελίδα 11

11

«'The Jewish Peril': A Disturbing Pamplet: Call for Inquiry», The Times (Λονδίνο), 8 Μαΐου 1920, σελίδα 15: «Ποια είναι αυτά τα 'Πρωτόκολλα'; Είναι αυθεντικά; Αν ναι, ποια κακόβουλη συνέλευση επινόησε αυτά τα σχέδια και καμάρωσε για την έκθεσή τους; Είναι πλαστά; Αν ναι, από πού έρχεται η παράξενη νότα της προφητείας, προφητεία σε μέρη που εκπληρώνονται, σε μέρη που έχουν χαθεί πολύ στο δρόμο της εκπλήρωσης; Παλεύουμε αυτά τα τραγικά χρόνια να ανατινάξουμε και να ξεριζώσουμε τη μυστική οργάνωση της γερμανικής παγκόσμιας κυριαρχίας, μόνο και μόνο για να βρούμε κάτω από αυτήν μια άλλη πιο επικίνδυνη από πιο μυστική; Μήπως εμείς, καταπονώντας κάθε ίνα του εθνικού μας σώματος, ξεφύγαμε από μια "Pax Germanica" μόνο και μόνο για να πέσουμε σε μια "Pax Judaica"; Οι «Σοφοί της Σιών», όπως παρουσιάζονται στα «Πρωτόκολλά» τους, δεν είναι σε καμία περίπτωση πιο ευγενικοί από τον Γουλιέλμο Β ́. Και οι μπράβοι του θα ήταν».

12

Richard Pipes: "Solzhenitsyn and the Jews, revisited: Alone Together", The New Republic, 25 Νοεμβρίου 2002. Richard Pipes, "Solzhenitsyn's Troubled Prophetic Mission", The Moscow Times, 7 Αυγούστου 2008. "Κοινοβουλευτικό έγγραφο, Ρωσία. Νο 1: Συλλογή εκθέσεων για τον μπολσεβικισμό στη Ρωσία, Μεγάλη Βρετανία, Υπουργείο Εξωτερικών (Λονδίνο: Γραφείο γραφικής ύλης της Αυτού Μεγαλειότητας, Απρίλιος 1919)

13

Richard Norton Taylor, "MI5 detained Trotsky on way to revolution: Public records: Russian was arrested on British orders in a boat in Canada but free after intervention by MI6," The Guardian, July 5, 2001: "Leon Trotsky, the creator of the Red Army, was held on the orders of MI5... Ο Τρότσκι συνελήφθη μαζί με πέντε Ρώσους συντρόφους. Εκεί θα μπορούσε να είχε παραμείνει, αν δεν υπήρχε η παρέμβαση της Μυστικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, MI6. Ο Claude Dansey, αξιωματικός της MI6, είχε επίσης μόλις προσγειωθεί στο Χάλιφαξ. ... Ο Dansey ανέφερε: «Είπα στον Wiseman ότι καλύτερα να πάρει εξιτήριο αμέσως και είπε ότι θα το έκανε». Μέσα σε τέσσερις εβδομάδες από τη σύλληψή του, προς απογοήτευση της MI5, ο Τρότσκι και οι συνάδελφοί του επαναστάτες επιβιβάστηκαν σε ένα άλλο πλοίο με προορισμό τη Ρωσία.

George Buchanan, My Mission to Russia, Volume II (London, New York, Toronto and Melbourne: Cassell and Company, Ltd, 1923), σελ 120-121: Στα απομνημονεύματά του, ο Τζορτζ Μπιουκάναν ισχυρίζεται ότι ήταν αυτός που έδωσε την εντολή να απελευθερωθεί ο Τρότσκι, και ότι το έκανε για να κατευνάσει τους Βρετανούς σοσιαλιστές και το Εργατικό Κόμμα. «Ανυπομονώ να συμφιλιώσω το Εργατικό Κόμμα και τους Σοσιαλιστές... Τότε του υπενθύμισα [τον υπουργό Εξωτερικών Miliukoff] ότι τον είχα ενημερώσει, στις αρχές Απριλίου, ότι ο Τρότσκι και άλλοι Ρώσοι πολιτικοί πρόσφυγες κρατούνταν στο Χάλιφαξ μέχρις ότου εξακριβωθούν οι επιθυμίες της Προσωρινής Κυβέρνησης σχετικά με αυτούς. Στις 8 Απριλίου ζήτησα, κατόπιν αιτήματός του, από την κυβέρνησή μου να τους απελευθερώσει και να τους επιτρέψει να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς τη Ρωσία».

Richard B. Spence, "Interrupted Journey: British Intelligence and the Arrest of Leon Trotskii, April 1917," Revolutionary Russia, Volume 13, No. 1, June 1, 2000, pp 1-28

[From abstract] "Among its findings is that Trotskii's arrest was the work of one branch of British intelligence, but his return to Russia was facilitated by another. Circumstantial evidence suggests that the same agency [MI6] sought to recruit or manipulate Trotskii as an agent of influence in revolutionary Russia."

Robert Service, Trotsky: A Biography (Cambridge, Massachusetts: The Belknap Press/Harvard University Press, 2009), page 159

Richard B. Spence, "Hidden Agendas: Spies, Lies and Intrigue Surrounding Trotsky's American Visit of January-April 1917," Revolutionary Russia, Volume 21, Issue 1, 2008, pages 33-55: [From abstract] "Trotsky was surrounded by a web of intrigue and agents of various stripes throughout, and even before, his American stay. He became a pawn, knowingly or not, in assorted plots. Trotsky was the target of a scheme by elements of the British intelligence services to secure his cooperation in revolutionary Russia."

14

Keith Jeffery, MI6: The History of the Secret Intelligence Service 1909-1949 (London: Bloomsbury, 2010); Antony Sutton, Wall Street and the Bolshevik Revolution (West Hoathly, UK: Clairview Books, 2012), page 25

15

Anita Leslie, Cousin Clare: The Tempestuous Career of Clare Sheridan (London: Hutchinson & Co., 1976) pp 116-126; Robert Service, Trotsky: A Biography (Cambridge, Massachusetts: The Belknap Press/Harvard University Press, 2009), page 264-266

16

P.J. Capelotti, Our Man in the Crimea: Commander Hugo Koehler and the Russian Civil War (Columbia, SC: University of South Carolina, 1991), pp 173-174

17

Norman B. Deuel, “Claims Trotsky was British Spy,” United Press International, March 5, 1938.

18

George Buchanan, My Mission to Russia, Volume II (London, New York, Toronto and Melbourne: Cassell and Company, Ltd, 1923), pp92-106, 140

19

Princess Paley, “Mes Souvenirs de Russie,” Revue de Paris, June 1, 1922

20

Princess Paley, Memories of Russia 1916-1919 (London, Herbert Jenkins Limited, 1924), page 42

21

Maurice Paléologue (Last French Ambassador to the Russian Court), An Ambassador's Memoirs, Volume III (August 19, 1916-May 17, 1917), translated by F.A. Holt, O.B.E. (London: Hutchinson & Co. Ltd, 1925), pp 129-130

22

Andrew Cook, To Kill Rasputin: The Life and Death of Grigori Rasputin (Stroud, Gloucestershire, UK; The History Press, 2006), pp 213-221; George Buchanan, My Mission to Russia, Volume II (London, New York, Toronto and Melbourne: Cassell and Company, Ltd, 1923), page 51: "...having heard that His Majesty suspected a young Englishman, who had been a college friend of Prince Felix Yusupoff, of having been concerned in Rasputin's murder, I took the opportunity of assuring him that the suspicion was absolutely groundless. His Majesty thanked me and said that he was very glad to hear this."

23

The Great War: The Standard History of the All-Europe Conflict, Vol. 9, editors H.W. Wilson, J.A. Hammerton (London, The Amalgamated Press Ltd, 1917), page 117.

24

Princess Paley, Memories of Russia 1916-1919 (London, Herbert Jenkins Limited, 1924), pp 295-300, 313

25

Princess Paley, Memories of Russia 1916-1919 (1924), pp 41-42

26

Lancelot L. Farrar, Jr., Divide and Conquer. German Efforts to Conclude a Separate Peace, 1914-1918 (Boulder, Colorado, East European Quarterly, 1978), page 18

27

«Συμφωνία της Κωνσταντινούπολης», Εγκυκλοπαίδεια Britannica / Britannica.com, Τελευταία ενημέρωση 27 Νοεμβρίου 2022: Η μυστική συμφωνία της Κωνσταντινούπολης μεταξύ Γαλλίας, Βρετανίας και Ρωσίας εκπονήθηκε σε μια σειρά διπλωματικών επικοινωνιών από τις 4 Μαρτίου έως τις 10 Απριλίου 1915. Οι γνώμες διίστανται ως προς την ημερομηνία κατά την οποία η συμφωνία άρχισε πραγματικά να ισχύει. Η Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα δίνει την ημερομηνία της συνθήκης ως 18 Μαρτίου 1915, η οποία αντιστοιχεί στην ημερομηνία του τηλεγραφήματος αριθ. 1226, που έστειλε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Σαζόνοφ στον Αλεξάντερ Ιζβόλσκι, τον Ρώσο πρεσβευτή στο Παρίσι, δηλώνοντας: «Τώρα η βρετανική κυβέρνηση έχει δώσει την πλήρη συγκατάθεσή της γραπτώς για την προσάρτηση από τη Ρωσία των Στενών και της Κωνσταντινούπολης εντός των ορίων που υποδεικνύονται από εμάς. και απαιτούσε μόνο ασφάλεια για τα οικονομικά της συμφέροντα και μια παρόμοια καλοπροαίρετη στάση από την πλευρά μας απέναντι στις πολιτικές φιλοδοξίες της Αγγλίας σε άλλα μέρη». Seymour Cocks, The Secret Treaties and Understandings (London: Union of Democratic Control, 1918), σελ 17-18. Πρέπει να σημειωθεί ότι το βιβλίο του Cocks The Secret Treaties and Understandings δίνει ως ημερομηνία της Συμφωνίας της Κωνσταντινούπολης την 20η Μαρτίου 1915 (βλ. σελίδα 15). Επίσης, στη σελίδα 15, η ουσία της συνθήκης συνοψίζεται ως εξής: «Η Βρετανία συναινεί στην προσάρτηση των Στενών και της Κωνσταντινούπολης από τη Ρωσία, σε αντάλλαγμα για μια παρόμοια καλοπροαίρετη στάση εκ μέρους της Ρωσίας απέναντι στις πολιτικές φιλοδοξίες της Βρετανίας σε άλλα μέρη. Η ουδέτερη ζώνη στην Περσία να συμπεριληφθεί στη βρετανική σφαίρα επιρροής. Οι περιοχές που γειτνιάζουν με το Ispahan και το Yezd θα συμπεριληφθούν στη ρωσική σφαίρα, στην οποία η Ρωσία θα έχει «πλήρη ελευθερία δράσης».

28

Princess Paley, Αναμνήσεις της Ρωσίας 1916-1919 (1924), σελ 41-42

29

David Fromkin, A Peace to End All Peace: The Fall of the Ottoman Empire and the Creation of the Modern Middle East (Νέα Υόρκη: Henry Holt &; Company LLC, 1989), σελίδα 98: «Κατά την άποψη του Κίτσενερ, η Γερμανία ήταν εχθρός στην Ευρώπη και η Ρωσία ήταν εχθρός στην Ασία: το παράδοξο του πολέμου του 1914 στον οποίο η Βρετανία και η Ρωσία ήταν σύμμαχοι ήταν ότι κερδίζοντας στην Ευρώπη, Η Βρετανία κινδύνευε να χάσει στην Ασία. Το μόνο απόλυτα ικανοποιητικό αποτέλεσμα του πολέμου, από την άποψη του Κίτσενερ, ήταν να τον χάσει η Γερμανία χωρίς να τον κερδίσει η Ρωσία – και το 1914 δεν ήταν σαφές πώς θα μπορούσε να επιτευχθεί αυτό. Έτσι, ο υπουργός Πολέμου σχεδίαζε να χτυπήσει πρώτος στον επερχόμενο μεταπολεμικό αγώνα με τη Ρωσία για τον έλεγχο του δρόμου προς και προς την Ινδία.

30

Malcolm Yapp, "The Legend of the Great Game," Proceedings of the British Academy: 2000 Lectures and Memoirs, vol. 111, May 16, 2000), Oxford University Press, σελ. 179–198. Seymour Becker, «Το 'μεγάλο παιχνίδι': Η ιστορία μιας υποβλητικής φράσης». Ασιατικές υποθέσεις 43.1 (2012): 61-80

31

"The Muscovy Company: Η πρώτη ανώνυμη εταιρεία στον κόσμο", tbsnews.net, 25 Ιουλίου 2021

32

Jeremy Black, British Foreign Policy in an Age of Revolutions, 1783-1793 (Cambridge, UK: Cambridge University Press, 1994). σ. 290· John Ehrman, The Younger Pitt, Volume II: The Reluctant Transition (Stanford, CA: Stanford University Press, 1996) σελ xx.

33

Christine Hatt, Catherine the Great (London: Evans Brothers, Ltd, 2002) σελ 32, 35, 59

34

Bernard Pares, A History of Russia (Νέα Υόρκη: Alfred A. Knopf, 1926), σελ 28-30, 87-98

35

Βλέπε υποσημείωση 32.

36

George Finlay, LL.D., History of the Greek Revolution, Volume I (Edinburgh and London: William Blackwood and Sons, 1861), σελ 68, 121, 123, 164-168, 189-191, 239-240

37

Έντουαρντ Χέρτσλετ (1875). "Γενική συνθήκη μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας, της Αυστρίας, της Γαλλίας, της Πρωσίας, της Ρωσίας, της Σαρδηνίας και της Τουρκίας, που υπογράφηκε στο Παρίσι στις 30 Μαρτίου 1856: Ο χάρτης της Ευρώπης με συνθήκη που δείχνει τις διάφορες πολιτικές και εδαφικές αλλαγές που έχουν λάβει χώρα από τη γενική ειρήνη του 1814, με πολυάριθμους χάρτες και σημειώσεις." Τόμος 2. Λονδίνο: Butterworth. σελίδες 1250–1265.

38

David Fromkin, A Peace to End All Peace: The Fall of the Ottoman Empire and the Creation of the Modern Middle East (New York: Henry Holt &; Company, LLC, 1989), σελίδα 27: «Η ήττα των ρωσικών σχεδίων στην Ασία προέκυψε ως ο εμμονικός στόχος γενεών Βρετανών πολιτικών και στρατιωτικών αξιωματούχων. Η προσπάθειά τους να το κάνουν αυτό ήταν, γι' αυτούς, «το Μεγάλο Παιχνίδι», στο οποίο το διακύβευμα ήταν υψηλό. Ο George Curzon, ο μελλοντικός Αντιβασιλέας της Ινδίας, όρισε ξεκάθαρα το διακύβευμα: «Τουρκεστάν, Αφγανιστάν, Υπερκασπία, Περσία... Είναι τα πιόνια σε μια σκακιέρα πάνω στην οποία παίζεται ένα παιχνίδι για την κυριαρχία του κόσμου». Η βασίλισσα Βικτώρια το έθεσε ακόμη πιο ξεκάθαρα: ήταν, είπε, «ζήτημα ρωσικής ή βρετανικής υπεροχής στον κόσμο».

39

George Earle Buckle, The Life of Benjamin Disraeli Earl of Beaconsfield, τόμος VI, 1876-1881 (Λονδίνο: John Murray, Albemarle Street, W., 1920), σελίδα 148· παρατίθεται στο Edward E. Slosson, "The Unveiling of Victoria," The Independent, 6 Νοεμβρίου 1920, σελ 189-190.

40

Buckle, The Life of Benjamin Disraeli Earl of Beaconsfield, Τόμος VI, 1876-1881 (1920), σελ 189-190.

41

Buckle, The Life of Benjamin Disraeli Earl of Beaconsfield, Τόμος VI, 1876-1881 (1920), σελ 189-190.

42

Buckle, The Life of Benjamin Disraeli Earl of Beaconsfield, Τόμος VI, 1876-1881 (1920), σελ 189-190.

43

Buckle, The Life of Benjamin Disraeli Earl of Beaconsfield, Volume VI, 1876-1881 (1920), pp 189-190.

44

Viscount Stratford de Redcliffe, The Eastern Question (London: John Murray, 1881) p. xix

45

L.L. Farrar, Jr., Divide and Conquer. German Efforts to Conclude a Separate Peace, 1914-1918, Boulder 1978, pp. 13-56; Stevenson, David: The First World War and International Politics, New York 1988, pp. 92-95; Fischer, Fritz, Germany’s Aims in the First World War, New York 1961, pp. 184f, 189.

46

Sir George Buchanan to Sir Edward Grey 1/1/15; in Winston S. Churchill, vol. 3, Companion, Part I, Documents, July 1914—April 1915, ed. Martin Gilbert (London: Heinemann, 1972), pp. 359–60; cited in Prior, Robin. Gallipoli: The End of the Myth (p. 253). Yale University Press. Kindle Edition.

47

Harvey Broadbent, “Gallipoli: One Great Deception?” Australian Broadcasting Corporation, April 23, 2009

48

Broadbent, "Καλλίπολη: Μια μεγάλη εξαπάτηση;" ABC, 23 Απριλίου 2009

49

Βλέπε υποσημείωση 26

50

Πρακτικά της Διάσκεψης Ειρήνης του Μπρεστ-Λιτόφσκ, 21 Νοεμβρίου 1917-3 Μαρτίου 1918 (Ουάσιγκτον: Κυβερνητικό Τυπογραφείο, 1918), σελίδα 49. Louis Fischer, Oil Imperialism: The International Struggle for Petroleum (Νέα Υόρκη: International Publishers, 1926), σελ 212-214

51

«Επίθεση στο Κρεμλίνο», The Times (Λονδίνο), 19 Νοεμβρίου 1917, σελίδα 8.

52

Seymour Cocks, The Secret Treaties and Understandings (Λονδίνο: Ένωση Δημοκρατικού Ελέγχου, 1918), σελ 12

53

«Το διάταγμα ειρήνης του Λένιν έτοιμο για έκδοση», The Times (Λονδίνο), 26 Νοεμβρίου 1917, σελίδα 8

54

«Δήλωση του Τρότσκι για τη Δημοσίευση των Μυστικών Συνθηκών», 22 Νοεμβρίου 1917, ανατυπωμένο στο Soviet Documents on Foreign Policy, Vol. 1 (1917–1924), επιμέλεια Jane Degras (New York: Oxford University Press, 1951), σελ. 31

55

Cocks, The Secret Treaties and Understandings (1918), σελίδα 25

56

Πρακτικά της Διάσκεψης Ειρήνης του Μπρεστ-Λιτόφσκ, 21 Νοεμβρίου 1917 - 3 Μαρτίου 1918 (Ουάσιγκτον: Κυβερνητικό Τυπογραφείο, 1918), σελίδα 49. Louis Fischer, Oil Imperialism: The International Struggle for Petroleum (Νέα Υόρκη: International Publishers, 1926), σελ 212-214

57

Begli Beigie, "Repeating errors: Britain, Iran &; the 1919 Treaty", The Iranian, 27 Μαρτίου 2001. Αγγλοπερσική Συμφωνία," Wikipedia

58

Louis Fischer, Oil Imperialism: The International Struggle for Petroleum (Νέα Υόρκη: International Publishers, 1926), σελίδα 218

59

Winston Churchill, "Zionism versus Bolshevism", Illustrated Sunday Herald, 8 Φεβρουαρίου 1920, σελ.5

60

Richard Poe, "How the British Invented Color Revolutions", RichardPoe.com, 13 Μαΐου 2021

61

Micah Alpaugh, "The British Origins of the French Jacobins: Radical Sociability and the Development of Political Club Networks, 1787-1793", Οκτώβριος 2014, European History Quarterly, τόμος 44, τεύχος, 4, σελ 593-619

62

Thomas Jefferson προς Lafayette, founders.archives.gov, 14 Φεβρουαρίου 1815

63

Thomas Jefferson προς William Plumer, founders.archives.gov, 31 Ιανουαρίου 1815

64

Alpaugh, "The British Origins of the French Jacobins", Οκτώβριος 2014, European History Quarterly, σελ 593-619

65

Alpaugh, "The British Origins of the French Jacobins", Οκτώβριος 2014, European History Quarterly, σελ 593-619

66

Alpaugh, "The British Origins of the French Jacobins", Οκτώβριος 2014, European History Quarterly, σελ 594-596

67

Alpaugh, "The British Origins of the French Jacobins", Οκτώβριος 2014, European History Quarterly, σελ 594-595

68

Η είδηση μιας πολιτικής πράξης – η αποπομπή του μεταρρυθμιστή υπουργού Οικονομικών Νέκερ από τον βασιλιά – πυροδότησε την αρχική αναταραχή στο Παρίσι. Εννέα ημέρες μετά την πτώση της Βαστίλης, ο όχλος του Παρισιού κρέμασε τον διάδοχο του Νέκερ και η πολιτική εξουσία αποκαταστάθηκε από τον μαρκήσιο ντε Λαφαγιέτ. Έφτασε πάνω σε ένα λευκό άλογο -κυριολεκτικά αλλά και συμβολικά- και ανέλαβε τη στρατιωτική διοίκηση του Παρισιού στις 5 Ιουλίου [1789]... Ωστόσο, αυτός ο φαινομενικός εγγυητής της συνεχιζόμενης τάξης εν μέσω επαναστατικής αλλαγής σύντομα καταγγέλθηκε όχι μόνο από τη Δεξιά, αλλά και από την Αριστερά. Η συντηρητική επίθεση του Burke στη Γαλλική Επανάσταση κατέταξε τον «φαγιετισμό» πρώτο μεταξύ του «όχλου των συστημάτων». Από την επαναστατική πλευρά, ο «Gracchus» Babeuf, μόλις ένα χρόνο μετά την πτώση της Βαστίλης, αποδοκίμασε τον Lafayette ως ένα επηρμένο και αντιδημοκρατικό φρένο στην επαναστατική διαδικασία. Οι μεταγενέστεροι επαναστάτες, όπως θα δούμε, επανειλημμένα μαίνονταν εναντίον του. ... (σελίδα 21)... Λαφαγιέτ... σύντομα πνίγηκε από τον πιο πολεμοχαρή και ριζοσπαστικό Brissot. Οι Μπρισοτιστές, ή Γιρονδίνοι, παραμερίστηκαν με τη σειρά τους από τους πιο ακραίους Ιακωβίνους στα τέλη της άνοιξης του 1793. Ο σχετικά μετριοπαθής ιακωβινισμός του Δαντόν αντικαταστάθηκε τότε από τον Ροβεσπιέρο. Η βασιλεία του τρόμου προκάλεσε περίπου σαράντα χιλιάδες εγχώρια θύματα το 1793-94. ... (σελίδα 22) ... Το νέο δημοκρατικό Σύνταγμα του 1.795 ήταν πολύ λιγότερο ριζοσπαστικό από αυτό που γράφτηκε το 1793 (αλλά ποτέ δεν τέθηκε σε ισχύ). Δύο χρόνια αργότερα, η προσπάθεια της συνωμοσίας Μπαμπέφ να οργανώσει μια νέα επαναστατική εξέγερση συνετρίβη από το πενταμελές Διευθυντήριο χωρίς δυσκολία. (σελ. 22-23)... Ο επαναστατικός εξισωτισμός των Babeuf, Marechal και Restif de la Bretonne είναι ο πρόγονος του σύγχρονου κομμουνισμού – και του επαναστατικού σοσιαλισμού, το αντίπαλο ιδανικό του επαναστατικού εθνικισμού (σελίδα 71). Ο Μπαμπέφ συνελήφθη και η συνωμοσία καταστράφηκε στις 10 Μαΐου 1796. (σελίδα 77)

James H. Billington, Fire in the Minds of Men: Origins of the Revolutionary Faith (New York: Basic Books, 1980), pp21-23, 72-78

69

«Μια γενιά αργότερα, ο Καρλ Μαρξ και ο Φρίντριχ Ένγκελς έχτισαν πάνω στην ηρωική αφήγηση του Buonarrotti ονομάζοντας τον Μπαμπέφ τον πρώτο σύγχρονο κομμουνιστή». Laura Mason, The Last Revolutionaries: The Conspiracy Trial of Gracchus Babeuf and the Equals (New Haven: Yale University Press, 2022), σελίδα 4

70

«Ο Μπαμπέφ χρησιμοποίησε επανειλημμένα τη λέξη communauté (και εφευρέσεις όπως οι communautistes) με τον επαναστατικό τρόπο του Restif». Billington, Fire in the Minds of Men (1980), σελίδα 83

71

Το 1785, ο Restif δημοσίευσε μια κριτική ενός βιβλίου που περιγράφει ένα κοινοτικό πείραμα στη Μασσαλία. Παρέθεσε μια επιστολή του 1782 από τον συγγραφέα του βιβλίου [Joseph-Alexandre-Victor Hupay de Fuve], ο οποίος περιέγραψε τον εαυτό του ως κομμουνιστή auteur - η πρώτη γνωστή εμφάνιση αυτής της λέξης σε έντυπη μορφή. Τον Φεβρουάριο του 1793, ο Restif χρησιμοποίησε τον όρο κομμουνισμός ως δικό του για πρώτη φορά για να περιγράψει τη θεμελιώδη αλλαγή στην ιδιοκτησία που θα απέτρεπε την ανάγκη για οποιαδήποτε περαιτέρω αναδιανομή αγαθών και ιδιοκτησίας. Η λεπτομερής έκθεσή του για τον κομμουνισμό (και η τακτική χρήση της λέξης) άρχισε το επόμενο έτος με έναν «Κανονισμό . . . για την εγκαθίδρυση μιας γενικής Κοινότητας του Ανθρώπινου Γένους» στο έργο του Monsieur Nicolas or the human heart unveiled. Η τρίτομη Philosophie de Monsieur Nicolas του Restif του 1796 καλούσε για μια communauté universelle και μιλούσε για τους «κομμουνιστές» σαν να ήταν ενεργοί και πολυάριθμοι στον πραγματικό κόσμο. Το ερώτημα αν ο Ρεστίφ υπαινισσόταν, ή με κάποιο τρόπο συνδεόταν με, την ταυτόχρονη συνωμοσία του Μπαμπέφ μας οδηγεί βαθύτερα στους αποκρυφιστικούς λαβύρινθους του Παρισιού, όπου ξεκίνησε η σύγχρονη επαναστατική οργάνωση. Billington, Fire in the Minds of Men (1980), σελ 79-85

72

«Ενώ καμία δημόσια πρόταση για σύνδεση μεταξύ του Μπαμπέφ και του Ρεστίφ δεν τέθηκε στη δημόσια δίκη του πρώτου, οι αρχές, καθώς προετοίμαζαν την υπόθεσή τους, προφανώς πίστευαν ότι υπήρχε τέτοια σύνδεση... Ένας πιο σοβαρός δεσμός βρίσκεται σχεδόν σίγουρα στον Maréchal, τον δημοσιογραφικό προστάτη και χορηγό της πρώιμης καριέρας του Babeuf, ο οποίος γνώριζε τον Restif πολύ πριν από την επανάσταση και πριν συναντήσει τον Babeuf. Ο ακόμα σκοτεινός ρόλος του Maréchal στο συνωμοσιολογικό Restif, διέφυγε εντελώς τη δίωξη παρά την άμεση εμπλοκή του - οδηγεί πίσω με τη σειρά του στους δεσμούς που είχαν όλοι οι Babeuf, Restif και Marechal με τον κοινωνικό κύκλο του Bonneville. Billington, Fire in the Minds of Men, σελίδα 83

73

«Ο όρος "κομμουνισμός" στη Γαλλία της δεκαετίας του 1840 υποδήλωνε... ένα παρακλάδι της ιακωβίνικης παράδοσης της πρώτης γαλλικής επανάστασης», έγραψε ο μαρξιστής ιστορικός David Fernbach το 1973. «Αυτός ο κομμουνισμός πήγε πίσω στη Συνωμοσία των Ίσων του Gracchus Babeuf... Αυτός ο εξισωτικός ή «ακατέργαστος» κομμουνισμός, όπως τον ονόμασε ο Μαρξ, προήλθε πριν από τη μεγάλη ανάπτυξη της βιομηχανίας μηχανών. Απευθυνόταν στους Παρισινούς sans-culottes – τεχνίτες, τεχνίτες και άνεργους – και ενδεχομένως στη φτωχή αγροτιά της υπαίθρου. David Fernbach, "Introduction" to Karl Marx, The Revolutions of 1848 (New York: Random House, 1973), σελ 17-18.

74

Fernbach (1973), σελ 17-18

75

Augsburger Allgemeine Zeitung, 11 Μαρτίου 1840, παρατίθεται στο Billington, Fire in the Minds of Men, σελίδα 246, 583

76

Billington, Fire in the Minds of Men, σελ 71-72, 530

77

Billington, Fire in the Minds of Men, σελ 72-73

78

Hélène Maspero Clerc, "Samuel Swinton, éditeur du Courier de l'Europe à Boulogne-sur-Mer (1778-1783) et agent secret du Gouvernement britannique", Annales de la Révolution française, no. 266, oct–déc. 1985, p. 527-531.

79

«Η Jeanie Wishart του Pitarrow προήλθε από την οικογένεια των κόμητων του Argyll που έπαιξαν τόσο μεγάλο ρόλο στην ιστορία της Σκωτίας... Ο νεότερος κλάδος της οικογένειας, στον οποίο ανήκε η Jeanie Wishart του Pitarrow - ήταν το πέμπτο παιδί του George Wishart, ενός υπουργού του Εδιμβούργου - παρήγαγε επίσης έναν αριθμό επιφανών ανδρών. Ο William Wishart, προπάππους της Jenny, συνόδευσε τον πρίγκιπα της Οράγγης στην Αγγλία και ο αδελφός του ήταν ο διάσημος ναύαρχος James Wishart. Η γιαγιά της Jenny, Anne Campbell of Orchard, σύζυγος του υπουργού, ανήκε επίσης στην παλιά σκωτσέζικη αριστοκρατία. Boris Nicolaievsky και Otto Maenchen-Helfen, Karl Marx: Man and Fighter (Λονδίνο: Methuen &; Co. Ltd., 1936), σελ 21-22. Ο βαρόνος Ludwig von Westphalen, ανώτερος αξιωματούχος της βασιλικής πρωσικής επαρχιακής κυβέρνησης, ήταν ένας άνθρωπος διπλά αριστοκρατικής καταγωγής: ο πατέρας του ήταν αρχηγός του Γενικού Επιτελείου κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου και η Σκωτσέζα μητέρα του, Anne Wishart, καταγόταν από τους κόμητες του Argyll. Francis Wheen, Karl Marx: A Life (Νέα Υόρκη και Λονδίνο: W.W. Norton &; Company, 1999), σελίδα 18.

80

Η Κομμουνιστική Λίγκα, που ήταν η οργανωμένη έκφραση του κινήματος, ήταν μια διεθνής μυστική εταιρεία με έδρα το Λονδίνο. ... Η έδρα του κινήματος, το 1847, ήταν στο Λονδίνο, όπου υπήρχε για επτά χρόνια μια Arbeiter Bildungsverein, Εκπαιδευτική Λέσχη Εργατών. Η London Communistische Arbeiter Bildungsverein ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 1840 από τρεις Γερμανούς εξόριστους. Η οργάνωση ευημερούσε και, λόγω της μάλλον ασυνήθιστης ευημερίας και σταθερότητάς της, και του γεγονότος ότι υπήρχε πολύ μεγαλύτερη ελευθερία στο Λονδίνο από ό, τι στην ηπειρωτική Ευρώπη, έγινε, φυσικά, η κεντρική οργάνωση. John Spargo, Karl Marx: His Life and Work (Νέα Υόρκη: B.W. Huebsch, 1912), σελ 93-94

81

Franz Mehring, Karl Marx: The Story of His Life, μετάφραση Edward Fitzgerald (Λονδίνο: George Allin &; Unwin Ltd, 1936), σελίδα 243-244

82

Gertrude Robinson, David Urquhart: Some Chapters in the Life of a Victorian Knight-Errant of Justice and Liberty (Boston and New York: Houghton Mifflin Co., 1920), σελ 22, 320

83

Robinson, David Urquhart (1920), σελ 12-15

84

John Spargo, Karl Marx: His Life and Work (1912), σελ 198-199· Franz Mehring, Karl Marx: The Story of His Life (1936), σελίδα 244

85

Francis Wheen, Karl Marx: A Life (Νέα Υόρκη και Λονδίνο: W.W. Norton &; Company, 1999), σελ 207-213

86

Francis Wheen, Karl Marx: A Life (Νέα Υόρκη και Λονδίνο: W.W. Norton &; Company, 1999), σελίδα 212

87

John Spargo, Karl Marx: His Life and Work (1912), σελίδα 198

88

David Urquhart, Wealth and Want (Λονδίνο: John Ollivier, 1845), σελίδα 14-17