Τα μαθήματα του Αριστοτέλη και του Κικέρωνα

 Το κοινωνικό μας μοντέλο φτάνει στα όριά του. Στη δημόσια συζήτηση, αυτή η ένταση συχνά περιορίζεται στην άνοδο του λαϊκισμού, σαν μια χούφτα πολιτικών προσωπικοτήτων να ήταν η αιτία μιας βαθύτερης αναστάτωσης. Αλλά ένας πολιτισμός σπάνια πέφτει εξαιτίας ενός στοιχείου. Ένας λαϊκιστής μπορεί να είναι πονηρός και καταστροφικός, αλλά λειτουργεί πάντα μέσα σε ένα πλαίσιο που καθιστά δυνατή την άνοδό του. Σήμερα συμβαίνουν κι άλλα. Βρισκόμαστε στο σταυροδρόμι πολλαπλών κρίσεων που αλληλοενισχύονται: μια γεωπολιτική μετατόπιση στην οποία η μονοπολική στιγμή πλησιάζει στο τέλος της, μια οικονομική αστάθεια που εκδηλώνεται με την απειλή του στασιμοπληθωρισμού και μια τεχνολογική καθυστέρηση που καθιστά την Ευρώπη όλο και πιο εξαρτημένη από εξωτερικές δυνάμεις. Αλλά ίσως ακόμη πιο θεμελιώδης είναι η ηθική κρίση: η απώλεια κοινών αξιών και η αδυναμία να καθορίσουμε τι υπερασπιζόμαστε ως κοινωνία. Δεν πρόκειται για επιφανειακή κρίση, αλλά για υπαρξιακή.

Η πρόσοψη των αξιών μας

Για δεκαετίες, η αυτοεικόνα της Δύσης χτίστηκε γύρω από μια σειρά σταθερών σημείων αναφοράς: τον Γαλλικό Διαφωτισμό, την Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και την ιδέα του «ελεύθερου κόσμου». Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αυτό ήταν μια ισχυρή αντίθεση με τα αυταρχικά συστήματα και στη συνέχεια ο λόγος συνεχίστηκε σε μια γεωπολιτική λογική που αντιπαραθέτει την ελευθερία και τη δημοκρατία ενάντια στην τυραννία. Αλλά αυτή η εικόνα του εαυτού αρχίζει να δείχνει ρωγμές. Όχι επειδή οι αξίες είναι αβάσιμες από μόνες τους, αλλά επειδή η εφαρμογή τους γίνεται όλο και πιο επιλεκτική και οργανική. Η ελευθερία της έκφρασης, που κάποτε αποτελούσε ακρογωνιαίο λίθο του πολιτικού ήθους, υπόκειται όλο και περισσότερο σε νομικούς και κοινωνικούς περιορισμούς. Σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, οι πολίτες αντιμετωπίζουν κυρώσεις για δηλώσεις που θεωρούνται ακατάλληλες ή επικίνδυνες. Το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο τι λέγεται, αλλά αν ορισμένα πράγματα μπορούν ακόμα να ειπωθούν. Αυτό δείχνει ένα βαθύτερο πρόβλημα: ένα σύστημα που αυτοπροσδιορίζεται ως ελεύθερο, αλλά αναπτύσσει όλο και περισσότερους μηχανισμούς ελέγχου για τη ρύθμιση των διαφωνούντων. Όταν η ελευθερία γίνεται υπό όρους, χάνει την αξιοπιστία της.

Ταυτόχρονα, υπάρχει ένα δεύτερο, ακόμη πιο θεμελιώδες πρόβλημα: η ασυμφωνία μεταξύ των διακηρυγμένων αξιών και της γεωπολιτικής πρακτικής. Η Δύση παρουσιάζεται ως υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά ταυτόχρονα εμπλέκεται ή εν μέρει ευθύνεται για συγκρούσεις και αποσταθεροποίηση αλλού. Τα κράτη που επικαλούνται καθολικά πρότυπα εφαρμόζουν όλο και περισσότερο αυτά τα πρότυπα επιλεκτικά, ανάλογα με τα στρατηγικά συμφέροντα. Αυτή η ένταση έγινε ορατή σε ένα μεγάλο κοινό μετά τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου 2023. Από τότε, η εμπιστοσύνη στην ηθική συνέπεια της Δύσης έχει διαβρωθεί περαιτέρω. Εκεί που άλλες υπερδυνάμεις είχαν προηγουμένως επικριθεί με βάση τα ανθρώπινα δικαιώματα, τώρα επισημαίνεται όλο και περισσότερο η έλλειψη ίσων προτύπων. Όταν ορισμένοι σύμμαχοι φαίνονται πραγματικά να είναι πάνω από τους διεθνείς κανόνες, ολόκληρο το κανονιστικό πλαίσιο χάνει τη νομιμότητά του. Η Ευρώπη δεν διαδραματίζει ουδέτερο ρόλο σε αυτό: η έλλειψη σαφών και συνεκτικών απαντήσεων στις διεθνείς συγκρούσεις, σε συνδυασμό με τις οικονομικές και στρατιωτικές εξαρτήσεις, ενισχύει την εικόνα μιας ηπείρου που δεν μπορεί πλέον ή δεν θα υποστηρίξει πλέον τις αρχές της.

Η Φάση του Πολιτισμού και η Απώλεια της Ουσίας

Είναι έκπληξη αυτή η εξέλιξη; Από επιφανειακή άποψη, ίσως, αλλά σε βαθύτερο επίπεδο είναι συμπτωματική και όχι εξαιρετική. Η απανθρωποποίηση που τόσο συχνά αναφέρεται σήμερα δεν είναι αιτία αλλά αποτέλεσμα: το τελικό σημείο μιας μακράς διαδικασίας κατά την οποία οι αξίες σταδιακά αποσυνδέθηκαν από τα πολιτιστικά και θεσμικά τους θεμέλια. Στην ανάλυση του Oswald Spengler, αυτή η διαδικασία περιγράφεται ως η μετάβαση από τον πολιτισμό στον πολιτισμό. Ένας πολιτισμός είναι ζωντανός, οργανικός και ριζωμένος σε σύμβολα, παραδόσεις και μια κοινή κοσμοθεωρία, ενώ ένας πολιτισμός είναι το τελικό στάδιο: ορθολογικός, τεχνικός, αλλά εσωτερικά εξαντλημένος. Αυτό που κάποτε είχε νόημα ανάγεται σε μορφή.

Σε αυτή τη φάση, οι αξίες συνεχίζουν να υπάρχουν, αλλά χάνουν το περιεχόμενό τους. Γίνονται συνθήματα, εργαλεία πολιτικής ή ρητορικά μέσα στον πολιτικό αγώνα, ενώ η αρχική τους δύναμη ως οδηγός δράσης εξαφανίζεται. Το αποτέλεσμα είναι μια παράδοξη κατάσταση: όσο περισσότερο τονίζονται οι αξίες στον λόγο, τόσο λιγότερο παρατηρούνται στην πράξη. Οι πολίτες εξακολουθούν να βιώνουν τους εαυτούς τους ως ελεύθερους, αλλά κινούνται μέσα σε δομές που καθοδηγούνται όλο και περισσότερο από οικονομικές, τεχνολογικές και γραφειοκρατικές λογικές. Ταυτόχρονα, γίνεται σαφές πώς η οικονομική συγκέντρωση και η πολιτική επιρροή αλληλοενισχύονται. Η δημοκρατία εξακολουθεί να υπάρχει ως διαδικασία, αλλά το περιεχόμενό της καθορίζεται όλο και περισσότερο από δυνάμεις που βρίσκονται πέρα από την άμεση εμβέλεια του πολίτη.

Η δημοκρατία και τα όριά
της

Τυπικά, ζούμε σε δημοκρατίες: ψηφίζουμε, έχουμε κόμματα και έχουμε θεσμικές δομές που καθιστούν δυνατή την εκπροσώπηση. Αλλά το ερώτημα είναι αν αυτή η μορφή εξακολουθεί να ανταποκρίνεται στην αρχική της πρόθεση. Το σύστημα προϋποθέτει μια ορθολογική συζήτηση μεταξύ των πολιτών, αλλά στην πράξη η πολιτική καθοδηγείται όλο και περισσότερο από το συναίσθημα, την εικόνα και τα μέσα ενημέρωσης. Οι μάζες δεν σκέφτονται με όρους αφηρημένων επιχειρημάτων, αλλά αντιδρούν σε παρορμήσεις, σύμβολα και αφηγήσεις.

Μια χρήσιμη μεταφορά είναι αυτή ενός γηπέδου ποδοσφαίρου. Στις εξέδρες υπάρχουν χιλιάδες οπαδοί που ζητωκραυγάζουν, σφυρίζουν και παίρνουν θέση. Η ενέργειά τους μπορεί να επηρεάσει έναν αγώνα, αλλά δεν αναμένεται να παρέχουν τακτική ανάλυση ή στρατηγική προσαρμογή. Αυτός ο ρόλος ανήκει στον προπονητή και τους παίκτες. Ωστόσο, όταν η πολιτική αφήνεται εξ ολοκλήρου στη δυναμική της κερκίδας, χάνει την ικανότητά της για ορθολογική λήψη αποφάσεων. Εδώ βρίσκεται μια θεμελιώδης ένταση της σύγχρονης δημοκρατίας: πώς συνδυάζετε τη μαζική συμμετοχή με την ουσιαστική ποιότητα; Όταν η έμφαση δίνεται αποκλειστικά στη δημοτικότητα και την προβολή, η πολιτική μετατοπίζεται από την πολιτική στο θέαμα.

Ιστορικά προηγούμενα

Αυτό το πρόβλημα δεν είναι νέο. Τα πρώτα δημοκρατικά πειράματα στην κλασική Αθήνα έδειξαν ήδη πόσο ευάλωτο μπορεί να είναι ένα σύστημα όταν η λήψη αποφάσεων εξαρτάται από τη δημόσια ψηφοφορία. Η αθηναϊκή δημοκρατία ήταν ζωντανή και συμμετοχική, αλλά και επιρρεπής σε παρορμητικές αποφάσεις, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτικών περιπετειών που τελικά συνέβαλαν στην πτώση της. Αυτό δεν ήταν αποκλειστικό πρόβλημα της Αθήνας, ο ελληνικός κόσμος στο σύνολό του χαρακτηριζόταν από εσωτερικές συγκρούσεις, αλλά το άνοιγμα του συστήματος τον έκανε ιδιαίτερα ευάλωτο σε κλιμάκωση.

Μια παρόμοια δυναμική ήταν ορατή στη Ρώμη, όπου ο αγώνας μεταξύ των πολιτικών παρατάξεων αποσταθεροποίησε τη δημοκρατία. Οι άμαχοι συμμετείχαν ενεργά σε αυτές τις συγκρούσεις, αλλά η συμμετοχή τους δεν οδήγησε απαραίτητα σε σταθερότητα. Είναι σημαντικό να γίνει διάκριση εδώ μεταξύ της αριστοκρατίας με την κλασική έννοια και της σύγχρονης χροιάς της: στην αρχαιότητα, η αριστοκρατία δεν αναφερόταν απλώς στην κληρονομική εξουσία, αλλά στην ιδέα ότι οι «καλύτεροι» έφεραν την ευθύνη για τη διακυβέρνηση. Ήταν μια κανονιστική έννοια, όχι ένα απλό κοινωνιολογικό γεγονός.

Η αναζήτηση της ισορροπίας

Η κριτική της δημοκρατίας έχει ήδη διατυπωθεί από διάφορους στοχαστές, συμπεριλαμβανομένου του Πλάτωνα, ο οποίος θεωρούσε το σύστημα εγγενώς ασταθές. Υπήρχαν όμως και πιο μετριοπαθείς φωνές. Ο Αριστοτέλης και ο Κικέρων πρότειναν μια μικτή μορφή διακυβέρνησης στην οποία στοιχεία μοναρχίας, αριστοκρατίας και δημοκρατίας εξισορροπούν το ένα το άλλο. Η ιδέα ήταν απλή αλλά βαθιά: κανένα σύστημα δεν είναι σταθερό από μόνο του. Η βιωσιμότητα προκύπτει από την ισορροπία.

Κατά την άποψη αυτή, η δημοκρατία έχει θέση, αλλά όχι ως αποκλειστική αρχή. Συμπληρώνεται από δομές που εγγυώνται τεχνογνωσία, συνέχεια και ηθική ευθύνη. Αυτό που λείπει σήμερα είναι ακριβώς αυτή η ισορροπία. Η διακυβέρνηση περιορίζεται όλο και περισσότερο σε τεχνοκρατική διαχείριση, όπου οι πολιτικές αποφάσεις αντιμετωπίζονται ως διοικητικά προβλήματα. Το αποτέλεσμα είναι η έλλειψη οράματος: εκεί που οι πολιτικοί προσπαθούσαν να δώσουν κατεύθυνση στην κοινωνία, σήμερα κυριαρχούν οι μάνατζερ που βελτιστοποιούν τις διαδικασίες χωρίς να θέτουν θεμελιώδη ερωτήματα.

Η απώλεια των αρετών

Ωστόσο, η βαθύτερη κρίση δεν βρίσκεται στους θεσμούς, αλλά στους ίδιους τους ανθρώπους. Μια κοινωνία μπορεί να λειτουργήσει μόνο όταν τα μέλη της μοιράζονται ορισμένες αρετές: αίσθημα ευθύνης, εγκράτειας και δικαιοσύνης. Χωρίς αυτές τις ιδιότητες, κάθε μορφή διακυβέρνησης γίνεται μια κενή δομή. Στην κλασική παράδοση, η πολιτική συνδέθηκε άρρηκτα με την ηθική. Ο πολίτης δεν ήταν μόνο φορέας δικαιωμάτων, αλλά και καθηκόντων, και η αρετή δεν ήταν ιδιωτική υπόθεση αλλά δημόσια ανάγκη.

Η ικανότητα να τοποθετεί κανείς το κοινό καλό πάνω από το δικό του συμφέρον ήταν κεντρική, όπως και η ηθική του δεξιού μέσου στην οποία αποφεύγονται οι υπερβολές και η οικοδόμηση χαρακτήρα είναι κεντρική. Αυτές οι ιδέες έρχονται σε έντονη αντίθεση με τη σύγχρονη έμφαση στην εξατομίκευση. Σε μια κοινωνία στην οποία η ταυτότητα αποσυνδέεται όλο και περισσότερο από τις συλλογικές συνδέσεις, η αίσθηση της κοινής ευθύνης εξαφανίζεται. Η θρησκεία και το έθνος, που κάποτε υποστήριζαν δομές, έχουν σε μεγάλο βαθμό διαλυθεί ή σχετικοποιηθεί. Αυτό που μένει είναι ένα άτομο που είναι τυπικά ελεύθερο, αλλά συχνά στερείται κατεύθυνσης με τη συγκεκριμένη έννοια.

Συμπέρασμα

Οι πολιτισμοί γερνούν, αυτή είναι μια σκληρή αλλά ιστορικά επαναλαμβανόμενη πραγματικότητα. Σύμφωνα με τον Spengler, αυτή η εξέλιξη είναι αναπόφευκτη: κάθε πολιτισμός περνά από έναν κύκλο ζωής που τελικά καταλήγει σε ακαμψία και αποσύνθεση. Αλλά η μοιρολατρία δεν είναι η μόνη δυνατή απάντηση. Η στάση της διαρκούς ευθύνης, ακόμη και σε περιόδους παρακμής, παραμένει σημαντική. Το ερώτημα δεν είναι αν η ιστορία μπορεί να σταματήσει, αλλά πώς σχετίζεται κανείς με αυτήν.

Οι αξίες που είναι κεντρικές στον πολιτικό λόγο σήμερα είναι ανεπαρκείς για να διατηρήσουν έναν πολιτισμό όταν αποσυνδέονται από βαθύτερα ηθικά θεμέλια. Οι κλασικές αρετές – που διαμορφώθηκαν στις παραδόσεις της αρχαιότητας και αναπτύχθηκαν περαιτέρω σε μεταγενέστερα πολιτιστικά και θρησκευτικά συστήματα – προσφέρουν μια εναλλακτική προοπτική. Χωρίς επανεκτίμηση αυτών των αρετών, υπάρχει ο κίνδυνος ενός κενού που δεν μπορεί να καλυφθεί από την τεχνολογική πρόοδο ή την οικονομική ανάπτυξη. Μια κοινωνία μπορεί να χάσει πολλά και να συνεχίσει να υπάρχει, αλλά όταν χάνει τον ηθικό της πυρήνα, χάνει τελικά και το μέλλον της. https://www.feniksvlaanderen.be

/**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Αόρατος προοδευτισμός: Η τεχνητή νοημοσύνη ενισχύει τις λατρείες επιβεβαίωσης και διαβρώνει τις οικογένειες, τη λογική και την αυτοδιοίκηση

Μια μελέτη του Science τον Μάρτιο του 2026 από το Στάνφορντ θα πρέπει να ταρακουνήσει όποιον εξακολουθεί να πιστεύει ότι οι οικογένειες, όχι οι αλγόριθμοι, αποτελούν το θεμέλιο μιας ελεύθερης κοινωνίας.

 

Οι ερευνητές δοκίμασαν έντεκα κορυφαία μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης έναντι πραγματικών ανθρώπινων κρίσεων για ακατάστατες διαπροσωπικές συγκρούσεις και έναντι των σεναρίων r/AmItheAsshole του Reddit που περιλαμβάνουν ψέματα, χειραγώγηση ή ξεκάθαρη βλάβη. Τα AI επιβεβαίωσαν τη συμπεριφορά των χρηστών ως «σωστή» περίπου 49% πιο συχνά από τους ανθρώπινους αξιολογητές.

 

Σε πειράματα παρακολούθησης με περισσότερους από 1.600 συμμετέχοντες, μια μόνο αλληλεπίδραση με αυτή τη συκοφαντική κολακεία έκανε τους ανθρώπους πιο πεπεισμένους για τη δική τους ορθότητα, λιγότερο πρόθυμους να ζητήσουν συγγνώμη, να επιδιορθώσουν σχέσεις ή να αναλάβουν την ευθύνη και πιο πρόθυμους να επιστρέψουν στην ευχάριστη μηχανή. Οι χρήστες αξιολόγησαν ακόμη και το sucking up AI ως πιο αξιόπιστο.

 

Ισοδυναμεί με αόρατο προοδευτισμό στην εργασία, το δίδυμο πυριτίου του προοδευτικού δόγματος ότι κάθε ταυτότητα, κάθε συναίσθημα, κάθε επιδίωξη πρέπει να επιβεβαιώνεται, να επαινείται και να καλλιεργείται, ανεξάρτητα από τη βλάβη ή την απόσταση από την πραγματικότητα.

 

Οι προοδευτικοί έχουν περάσει δεκαετίες κηρύττοντας άνευ όρων επικύρωση στα σχολεία, τη θεραπεία και την πολιτική: «Εσύ κάνεις τον εαυτό σου», «ζήσε την αλήθεια σου» και ασφαλείς χώρους όπου η δυσφορία είναι βία.

 

Η συκοφαντική τεχνητή νοημοσύνη θέτει σε λειτουργία αυτήν την ιδεολογία σε κλίμακα, παρέχοντας εξατομικευμένες, 24/7 μηχανές επιβεβαίωσης που δεν απωθούν ποτέ. Το αποτέλεσμα; Οι οικογένειες διαλύονται, η κριτική σκέψη ατροφεί, η κοινή αλήθεια εξατμίζεται και η αυτοδιοίκηση καθίσταται αδύνατη.

 

Οι οικογένειες χρησίμευαν πάντα ως το κύριο πεδίο εκπαίδευσης για τον προσανατολισμό της πραγματικότητας. Οι γονείς, τα αδέρφια και οι σύζυγοι παρέχουν την απαραίτητη τριβή, ειλικρινή διαφωνία, υπευθυνότητα και σκληρή αγάπη, που χτίζει ανθεκτικότητα και την ικανότητα να τα πηγαίνεις καλά με τους άλλους. Τα πειράματα του Στάνφορντ αποκαλύπτουν πώς η συκοφαντική τεχνητή νοημοσύνη καταστρέφει ακριβώς αυτή τη διαδικασία. Μετά από μία μόνο συνομιλία με ένα επιβεβαιωτικό chatbot, οι συμμετέχοντες έγιναν αισθητά λιγότερο πρόθυμοι να αντιμετωπίσουν τη σύγκρουση ή να επιδιορθώσουν τις κατεστραμμένες σχέσεις.

 

Οι έφηβοι, που ήδη στρέφονται στην τεχνητή νοημοσύνη για συναισθηματική υποστήριξη, λαμβάνουν πλέον ψηφιακούς «γονείς» που δεν θέτουν ποτέ όρια, δεν επιβάλλουν ποτέ λογοδοσία και δεν προφέρουν ποτέ τις λέξεις «κάνεις λάθος». Ένας έφηβος που διαφωνεί με τη μαμά για τον χρόνο οθόνης ή την απαγόρευση κυκλοφορίας μπορεί να ξεσπάσει στο bot, να λάβει άμεση επιβεβαίωση ότι «τα συναισθήματά σου είναι απολύτως έγκυρα» και «η μαμά απλά δεν καταλαβαίνει την αλήθεια σου» και στη συνέχεια να επιστρέψει στο οικογενειακό τραπέζι ενθαρρυμένος, πιο σίγουρος για τον εαυτό του, δίκαια αγανακτισμένος και λιγότερο διατεθειμένος να ζητήσει συγγνώμη ή να συμβιβαστεί. Η σχεσιακή ζημιά βαθαίνει.

 

Οι οικογένειες παραδοσιακά ανάγκαζαν τα μέλη να αντιμετωπίσουν άβολες αλήθειες και επιλογές, μερικές φορές με δάκρυα και συχνά με σκόπιμη δυσφορία και θυμό. Αυτή η δύσκολη δουλειά καλλιέργησε την ενσυναίσθηση, την ταπεινοφροσύνη, την προοπτική και την πρακτική ικανότητα να ζεις με ανθρώπους που βλέπουν τον κόσμο διαφορετικά.

 

Η συκοφαντική τεχνητή νοημοσύνη το βραχυκυκλώνει εντελώς κατασκευάζοντας ένα ιδιωτικό σύμπαν στο οποίο ο χρήστης έχει πάντα δίκιο, πάντα ο ήρωας, πάντα το θύμα και τα μέλη της οικογένειας εμπόδια των οποίων οι απόψεις μπορούν και πρέπει να αγνοηθούν. Οι σύζυγοι αναθέτουν σε εξωτερικούς συνεργάτες συζυγικές μη διαφωνίες σε chatbots που ενισχύουν την αφήγηση που προτιμούν. Τα αδέρφια μαθαίνουν να αποφεύγουν τη γνήσια συμφιλίωση επειδή το μηχάνημα παρέχει ατελείωτο συναισθηματικό χάιδεμα χωρίς συνέπειες. Το προοδευτικό σενάριο επιβεβαίωσης, «προστατέψτε την ταυτότητά τους με κάθε κόστος» λειτουργεί τώρα με πυρίτιο, υπονομεύοντας αθόρυβα τον ίδιο τον θεσμό που εμβολιάζει καλύτερα τους πολίτες ενάντια στην κυβερνητική υπερβολή και την πολιτιστική διάβρωση. Η αυτοδυναμία μαραίνεται όταν τα παιδιά απορροφούν το μάθημα ότι η πραγματικότητα είναι ό,τι τους λέει το bot ή ο ακτιβιστής.

 

Η βαθύτερη επιστημική βλάβη είναι ακόμη πιο διαβρωτική. Σε αντίθεση με τις απλές ψευδαισθήσεις που επινοούν γεγονότα, η συκοφαντία διαστρεβλώνει τον ίδιο τον σχηματισμό πεποιθήσεων. Οι χρήστες γίνονται όλο και πιο σίγουροι για τις υπάρχουσες απόψεις τους χωρίς να πλησιάζουν πιο κοντά στην αλήθεια. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν προκαλεί. ενισχύει. Αντικατοπτρίζει τις προτεραιότητες του χρήστη, διογκώνει τη βεβαιότητα και δημιουργεί αυτό που οι ερευνητές αποκαλούν «επιστημική αποπλάνηση», την ψευδαίσθηση της κατανόησης χωρίς τη σκληρή δουλειά του ελέγχου της πραγματικότητας ή της κριτικής σκέψης.

 

Αυτό αντικατοπτρίζει την προοδευτική επιστημολογία με απόκοσμη ακρίβεια. Για χρόνια η αριστερά επέμενε ότι η υποκειμενική ταυτότητα και η βιωμένη εμπειρία υπερισχύουν των αντικειμενικών προτύπων: το βιολογικό φύλο είναι ρευστό. Η αξία είναι καταπιεστική. Τα συναισθήματα καθορίζουν την πραγματικότητα. Οι δυσάρεστες σκέψεις και ιδέες είναι βία. Σε αυτόν τον κατασκευασμένο και τεχνητό κόσμο bizzaro η διαφωνία δεν είναι ένα όργανο για την αποκάλυψη του λάθους. είναι κακό. Η συκοφαντική τεχνητή νοημοσύνη θεσπίζει τον ίδιο κανόνα αλγοριθμικά. Πείτε του τα παράπονά σας ενάντια στην «πατριαρχία», την «αλήθεια» σας για το φύλο ή την πεποίθησή σας ότι η Αμερική είναι ανεπανόρθωτα ρατσιστική, και θα επιβεβαιώσει, θα επεκτείνει και θα ενισχύσει, χωρίς στοιχεία ή αντεπιχειρήματα. Η επιστημική συνέπεια είναι η φυλετική επιστημολογία στα στεροειδή: εκατομμύρια εξατομικευμένες πραγματικότητες, κάθε χρήστης σφραγισμένος σε μια φούσκα επικύρωσης, όλο και πιο ανίκανος να εμπλακεί σε έναν κοινό κόσμο.

 

Οι επιπτώσεις της διακυβέρνησης είναι τρομερές. Η αυτοδιοίκηση απαιτεί πολίτες που μπορούν να συζητήσουν, να συμβιβαστούν και να αποδεχτούν ότι μπορεί να κάνουν λάθος. Ένας πληθυσμός που εκπαιδεύεται τόσο από την προοδευτική κουλτούρα όσο και από τη συκοφαντική τεχνητή νοημοσύνη να αντιμετωπίζει τη διαφωνία ως ακύρωση ή απανθρωποποίηση δεν μπορεί να διατηρήσει τους δημοκρατικούς θεσμούς. Τα νομοθετικά σώματα γίνονται αρένες ανταγωνιστικών επιβεβαιώσεων και όχι αιτιολογημένης συζήτησης. Τα δικαστήρια εκδίδουν αποφάσεις με βάση την αφήγηση και όχι το προηγούμενο. Οι ψηφοφόροι απαιτούν πολιτικές που αισθάνονται επικυρωτικές και όχι εκείνες που φέρνουν αποτελέσματα. Βλέπουμε ήδη τα συμπτώματα της πόλωσης που παραλύει τον προϋπολογισμό, τα σύνορα και την εκπαίδευση. Η τεχνητή νοημοσύνη το υπερφορτίζει.

 

Η επιστήμη έχει καταγράψει την καταστροφή της ψυχικής υγείας των εκστρατειών ευαισθητοποίησης της κουλτούρας επιβεβαίωσης που κατασκευάζουν ευθραυστότητα αντί για ανθεκτικότητα. Η συκοφαντική τεχνητή νοημοσύνη είναι το επόμενο κεφάλαιο: μια τεχνολογία βελτιστοποιημένη για αφοσίωση που εκπαιδεύει αθόρυβα τους χρήστες να εξισώνουν την επικύρωση με τη σοφία και τη δυσφορία με την καταπίεση.

 

Το επιχειρηματικό μοντέλο είναι σαφές. Πουλήστε επιβεβαίωση επειδή διατηρεί τους χρήστες. Το μοντέλο είναι το ίδιο που είπε στους νεαρούς άνδρες ότι η αρρενωπότητα ήταν απειλή και στα αγόρια ότι θα μπορούσαν να γίνουν κορίτσια, ενώ απαιτούσε από όλους τους άλλους να επιβεβαιώσουν την αυταπάτη.

 

Η λύση δεν είναι περισσότερη ρύθμιση της Ουάσιγκτον από τους ίδιους ανθρώπους που μας προκάλεσαν χάος στον Τίτλο IX. Είναι πολιτιστική και πρακτική απώθηση που έχει τις ρίζες της σε κοινές αρχές. Οι γονείς πρέπει να διεκδικήσουν ξανά το τραπέζι ως το μέρος όπου λέγεται η αλήθεια, όχι τα συναισθήματα που επικυρώνονται σε βάρος της αλήθειας ή της πραγματικότητας. Διδάξτε στα παιδιά να ανακρίνουν την τεχνητή νοημοσύνη και απαιτήστε το αντεπιχείρημα, τα άβολα στοιχεία, το κόστος του λάθους.

 

Πρέπει να αναζωογονήσουμε θεσμούς, όπως σχολεία, εκκλησίες, λέσχες συζήτησης και εκτεταμένες οικογένειες, που κάποτε παρείχαν την τριβή που τώρα αφαιρεί η τεχνητή νοημοσύνη. Θα πρέπει να απαιτήσουμε σχεδιασμό τεχνητής νοημοσύνης που δίνει προτεραιότητα στην αναζήτηση της αλήθειας έναντι της δέσμευσης. Πρέπει να απορρίψουμε την προοδευτική λατρεία της επιβεβαίωσης όπου κι αν εμφανίζεται, είτε σε αίθουσες διδασκαλίας, είτε σε δικαστικές αίθουσες είτε σε chatbots, και είτε έχει δημιουργηθεί για ιδεολογικούς σκοπούς, δέσμευση, μάρκετινγκ ή πολιτική εξουσία. Πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά κριτική σκέψη και ανθεκτικότητα από τη συκοφαντική περιποίηση.

 

Η Αμερική δεν χτίστηκε από ανθρώπους που επιβεβαίωσαν κάθε παρόρμηση. Χτίστηκε από εκείνους που αντιμετώπισαν την πραγματικότητα, ανέλαβαν την ευθύνη, επιδιόρθωσαν ό,τι είχε σπάσει και επιδίωξαν την αριστεία έναντι της άνεσης. Η συκοφαντική τεχνητή νοημοσύνη, όπως και ο αόρατος προοδευτισμός που ενσαρκώνει, μας κολακεύει σε αδυναμία. Οι συντηρητικοί που εκτιμούν την αυτοδυναμία, την κριτική σκέψη και την οργανωμένη ελευθερία δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν ως άλλη μια τεχνολογική υποσημείωση. Οι μηχανές και η κοσμοθεωρία που κωδικοποιούν, εκπαιδεύουν την επόμενη γενιά να είναι λιγότερο ανθρώπινη.

Αυτό που ξεκινά ως ψηφιακή περιποίηση -- αδυσώπητη, εξατομικευμένη επιβεβαίωση που απομονώνει τον χρήστη από την πραγματικότητα και την τριβή, καταλήγει ως θήρευση: μια σιωπηλή συγκομιδή ανθρώπινης δράσης, γνήσιων ανθρώπινων δεσμών και της ίδιας της ικανότητας για αυτοπροσανατολισμό, από μηχανές και ιδεολογίες που εκμεταλλεύονται την αδυναμία και την απομόνωσή μας. Η συκοφαντική επιβεβαίωση πρέπει να αντιταχθεί. Η ώρα να απωθήσουμε είναι τώρα, πριν η ζημιά είναι μη αναστρέψιμη. https://www.americanthinker.com/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΟΧΥΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΕ νο2: Sovereign Wealth Fund, Μετα-Εργασία και η Web3 Ψηφιακή Δημοκρατία

 

Post2Post

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΟΧΥΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΕ νο2: Sovereign Wealth Fund, Μετα-Εργασία και η Web3 Ψηφιακή Δημοκρατία

( ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ αν πιστεύεις ότι η μοίρα της Ελλάδας είναι να είμαστε για πάντα τα γκαρσόνια της Ευρώπης.)

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε ως ιδέα πριν 4 χρόνια κάνοντας τότε κάποιες προβλέψεις, που όλες δικαιωθηκαν στα πεδία των μαχών της μετα-παγκοσμιοποίησης στην Ουκρανία και την Μέση Ανατολη. Σήμερα παίρνει μια τελική του, ριζοσπαστική του μορφή ως "κείμενο εργασίας", όχι μόνο με διαπιστώσεις ή προβλέψεις αλλά και με προτάσεις στο "τι να κανουμε".

Είναι ένας οδικός χάρτης 3 φάσεων μέχρι το 2032 , για να πάρουμε τη χώρα πίσω με όπλο την τεχνολογία. Όχι με θεωρίες, αλλά με έναν καλά κρυμμένο σήμερα "ψηφιακό εθνικό πλούτο" και με ποιοτική αναβάθμιση της δημοκρατίας.

​

​‐----------

​Η συζήτηση για την «Παγκοσμιοποίηση Light» και τον γεωπολιτικό κατακερματισμό έχει ξεπεράσει προ πολλού το στάδιο των προβλέψεων. Η παλιά παγκοσμιοποίηση του «παράγω εκεί που είναι πιο φθηνά» πέθανε. Διανύουμε την εποχή του οικονομικού εθνικισμού και του εμπορικού πολέμου. Οι εφοδιαστικές αλυσίδες, η ενέργεια και η τεχνολογία δεν αναζητούν πλέον το χαμηλό κόστος, αλλά τη γεωπολιτική ασφάλεια (friend-shoring).

​Μέσα σε αυτόν τον πολωμένο κόσμο, η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε κατάσταση στρατηγικού ιλίγγου (vertigo), αναζητώντας ένα νέο μοντέλο επιβίωσης της με την Δημοκρατία σε φάση διακινδύνευσης από τους αρνητές της, που ενισχύονται πολιτικά μέσα στην πόλωση και τον φόβο που δημιουργούν όλα αυτά.

Για την Ελλάδα, το παλιό μοντέλο των εσωστρεφών υπηρεσιών και του δανεισμένου τουρισμού, που βασίζεται στα φθηνά εργατικά χέρια και τα ΕΣΠΑ, έχει χρεοκοπήσει ιστορικά. Η διέξοδος απαιτεί μια ριζοσπαστική θεσμική στροφή, η οποία μπορεί να αποτελέσει το πρότυπο για μια νέα ευρωπαϊκή στρατηγική, βασισμένη στη συμμαχία του Ευρωπαϊκού Νότου με τις προηγμένες θεσμικά Σκανδιναβικές χώρες. Αυτό είναι ρεαλιστικά δυνατό να υλοποιηθεί σταδιακά (πχ σε τρεις φάσεις από αύριο μέχρι το 32) με:

​1. Ο Μηχανισμός: Ψηφιοποίηση του Εθνικού Πλούτου μέσω MiCA

​Η Ελλάδα ιδρύει ένα Ημικρατικό Εθνικό Επενδυτικό Ταμείο (Sovereign Wealth Fund), στα πρότυπα του Νορβηγικού. Το Ταμείο αυτό λειτουργεί ως ο αποκλειστικός εκδότης ψηφιακών παγίων (Security Tokens) υπό το ευρωπαϊκό πλαίσιο του κανονισμού MiCA. Αντί να ξεπουληθούν τα κοιτάσματα της ΑΟΖ και τα κρίσιμα στρατηγικά μέταλλα του υπεδάφους (λίθιο, νικέλιο, σπάνιες γαίες), token-οποιούνται, δηλαδή γίνονται "ψηφιακά κουπόνια" αντικρυσμένα με την αξία ότι μπορεί να εξορυχθεί (και ας μην εξορυχθει ποτέ!).

Η παγκόσμια αγορά χρηματοδοτεί το Ταμείο αγοράζοντας αυτά τα tokens που αντιστοιχουν σε πραγματικές αξίες (κοιτάσματα και royalties), και το Ταμείο χρηματοδοτεί την αναγέννηση της χώρας χωρίς να αυξάνει ούτε κατά ένα ευρώ το δημόσιο χρέος.

​2. Η Διπλή Αναπτυξιακή Αντλία: Καινοτομία και Μετα-Εργασία

​Τα κεφάλαια από τα tokens διοχετεύονται στην αγορά μέσω δύο παράλληλων πυλώνων:

​Ενδογενής Καινοτομία: Άμεση χρηματοδότηση για την εισαγωγή υψηλής τεχνολογίας, τεχνητής νοημοσύνης και αυτοματοποίησης στον Πρωτογενή (έξυπνη γεωργία, αυτάρκεια) και Δευτερογενή τομέα (προηγμένη εγχώρια μεταποίηση με βάση την ποιότητα).

​Εργασιακή Επανάσταση: Ριζική μείωση του εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας έως και 50% (ανάλογα με τον κλάδο), χωρίς καμία μείωση αποδοχών. Το Ταμείο χρησιμοποιεί τα asset-backed tokens για να επιδοτήσει και το χαμένο χρόνο εργασίας, καλύπτοντας το κόστος για τις επιχειρήσεις και παρέχοντας στους εργαζόμενους ένα ισχυρό, ψηφιακό παράλληλο εισόδημα με πραγματικό αντίκρισμα.

​3. Το Ψηφιακό Οχυρό και η Εμβάθυνση της Δημοκρατίας μέσω Web3

​Για να διασφαλιστεί ότι ο εθνικός πλούτος και τα δεδομένα (η «τροφή» της νέας ψηφιακής εποχής) δεν θα πέσουν στα χέρια μιας διεφθαρμένης εγχώριας ελίτ ή ξένων μονοπωλίων, το μοντέλο εισάγει το Web3.0 ως μηχανισμό άμεσης ψηφιακής δημοκρατίας.

​Ψηφιακή Αγορά (DAO-Distributed Autonomous Organizations): Η διαχείριση του Sovereign Wealth Fund γίνεται από επαγγελματικό management, αλλά οι εγκρίσεις των επενδύσεων καινοτομίας και η κατανομή των πόρων δεν αποφασίζονται πίσω από κλειστές πόρτες υπουργείων ή των άλλων γνωστών κέντρων διαπλοκής. Οι πολίτες, χρησιμοποιώντας τον περίσσιο ελεύθερο χρόνο που κερδίζουν από τη μείωση της εργασίας, συμμετέχουν ενεργά στη λήψη κρίσιμων αποφάσεων μέσω αποκεντρωμένων ψηφιακών ψηφοφοριών στο blockchain και μέσω μονοθεματικών κινημάτων τους, που συντονίζονται μεταξύ τους ψηφιακά, οριζόντια και με διαφάνεια.

​Κυριαρχία Δεδομένων (Data Sovereignty): Τα δεδομένα των πολιτών και των επιχειρήσεων προστατεύονται σε μια πολύ ασφαλή Διεθνή Ψηφιακή Ελεύθερη Ζώνη (Digital Free Zone) πάνω σε σύγχρονες υποδομές. Οι ίδιοι οι πολίτες κατέχουν την ψηφιακή τους ταυτότητα και τα δεδομένα τους, επιλέγοντας αν και πώς θα τα παραχωρήσουν για την εκπαίδευση συστημάτων AI, εισπράττοντας απευθείας το αντίστοιχο ψηφιακό μέρισμα. Σε αυτή την ζώνη το πλέγμα ψηφιακής προστασίας της ΕΕ συγχρονίζεται και με κίνητρα και πολιτικές για την ανάπτυξη εφαρμογών και υπηρεσιών με υψηλή καινοτομία που προάγουν και την Δημοκρατία.

​Smart Contracts αντί Γραφειοκρατίας:

Η σχέση Κράτους- Επενδυτή- Πολίτη αυτοματοποιείται σταδιακά πλήρως. Οι αδειοδοτήσεις και οι ροές των tokens εκτελούνται από τον κώδικα του Ταμείου, εξαφανίζοντας τη διαφθορά, το «γρηγορόσημο» και την πολιτική αβεβαιότητα.

​Το Νέο Κοινωνικό και Γεωπολιτικό Αποτύπωμα

​Αυτό το αυτοτροφοδοτούμενο σύστημα μεταμορφώνει ριζικά τη χώρα:

️​Δημογραφικό & Αντίστροφο Brain Drain:

Η απελευθέρωση του χρόνου, η οικονομική ασφάλεια και η ενεργός συμμετοχή στα κοινά χτυπούν τη ρίζα της υπογεννητικότητας. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε παγκόσμιο μαγνήτη ταλέντου, προσφέροντας την απόλυτη ισορροπία εργασίας, τεχνολογικής αιχμής, δημοκρατικής ελευθερίας και κορυφαίας ποιότητας ζωής.

️​Γεωπολιτική Πρωτοπορία:

Η χώρα μετατρέπεται σε έναν «ασφαλή ψηφιακό λιμένα» για την παγκόσμια τεχνολογία, δείχνοντας στην Ευρώπη πώς να βγει από το στρατηγικό vertigo, συνδυάζοντας την οικονομική κυριαρχία με την πιο εξελιγμένη μορφή δημοκρατίας που γνώρισε ο κόσμος από την εποχή της Κλασικής Αθήνας.

​Η παλιά παγκοσμιοποίηση, που κατέρρευσε, μας ήθελε πειθαρχημένα, φθηνά γκαρσόνια. Το Ψηφιακό Sovereign Wealth Fund, η Web3 Δημοκρατία και το Ψηφιακό Οχυρό προσφέρουν τη μοναδική διέξοδο: τη μετατροπή του εθνικού πλούτου και της γεωγραφίας σε χρόνο, καινοτομία, ασφάλεια και, τελικά, σε αληθινή εθνική και λαϊκή κυριαρχία.

Για πείτε λοιπόν: Τι προτιμάτε;

Να συνεχίσουμε να ζούμε με το άγχος του επόμενου λογαριασμού ρεύματος και των 10 ωρών δουλειάς για 800€ μέχρι να σκάσει το επόμενο μνημόνιο για να υποθηκεύσει και το υπέδαφος, ή να επιβάλουμε ένα Sovereign Wealth Fund που μετατρέπει τα κοιτάσματα και τα δεδομένα μας σε ελεύθερο χρόνο και καινοτομία;

​Περιμένω στα σχόλια τους «ρεαλιστές» να μου πουν γιατί «δεν γίνονται αυτά στην Ελλάδα» και όσους έχουν καθαρό μυαλό για να συζητήσουμε το ΠΩΣ ξεκινάμε από αύριο, μπολιάζοντας κατ'αρχάς με ότι προκύψει και τα δήθεν "προγράμματα" όλων των σημερινών μας κομμάτων των αναθέσεων σε ψηφιακά αναλφάβητους "αρχηγούς" και άβουλα αρχηγόπουλα χωρίς προτάσεις.

========

----Σύνοψη και ένα χρονοδιάγραμμα υλοποίησης του πιο πάνω

Η παγκόσμια οικονομία εισέρχεται στην εποχή του οικονομικού εθνικισμού και του friend-shoring. Η παλιά παγκοσμιοποίηση βασισμένη στο χαμηλότερο κόστος έχει τελειώσει. Η Ελλάδα, παγιωμένη σε ένα μοντέλο εξαρτημένου τουρισμού και χαμηλής προστιθέμενης αξίας, χρειάζεται ένα ριζικά νέο αναπτυξιακό παράδειγμα που συνδυάζει εθνική οικονομική κυριαρχία, τεχνολογική υπεροχή και κοινωνική αναγέννηση.

Το Προτεινόμενο Μοντέλο

Η Ελλάδα ιδρύει ένα ισχυρό Εθνικό Επενδυτικό Ταμείο (Sovereign Wealth Fund), που εξελίσσεται από το υφιστάμενο Growthfund. Το Ταμείο λειτουργεί ως κεντρικός μηχανισμός αξιοποίησης του εθνικού πλούτου (υδρογονάνθρακες, κρίσιμα μέταλλα, ανανεώσιμες πηγές, δεδομένα και γεωγραφική θέση) μέσω security tokens υπό το ευρωπαϊκό πλαίσιο MiCA, χωρίς αύξηση του δημόσιου χρέους.

Σταδιακή Εφαρμογή σε Τρεις Φάσεις

Φάση 1 (2026-2028) – Θεμελίωση & Πιλοτικά

Ενίσχυση και επέκταση του Sovereign Wealth Fund.

Πιλοτική tokenization ώριμων assets (αναβαθμισμένα φωτοβολταϊκά πάρκα, ακίνητα, επιλεγμένα ορυκτά projects).

Δοκιμές 4ήμερης εργασίας σε κλάδους υψηλής παραγωγικότητας.

Πιλοτικά DAOs και hybrid Web3 διακυβέρνηση σε συγκεκριμένα projects μικρής και μεσαίας κλίμακας.

Φάση 2 (2028-2032) – Κλιμάκωση

Χρηματοδότηση ενδογενούς καινοτομίας (έξυπνη γεωργία, προηγμένη μεταποίηση κρίσιμων ορυκτών, AI).

Σταδιακή μείωση εργασίας με παράλληλο ψηφιακό εισόδημα από αποδόσεις του Ταμείου.

Ενίσχυση friend-shoring θέσης της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή αλυσίδα εφοδιασμού.

Φάση 3 (2030+) – Πλήρες Ψηφιακό Οχυρό

Εθνική Ψηφιακή Ζώνη με Data Sovereignty και Self-Sovereign Identity.

Επέκταση αποκεντρωμένης διακυβέρνησης (DAO) και για μη-κρίσιμες αποφάσεις.

Smart Contracts για δραστική μείωση γραφειοκρατίας και διαφθοράς.

Αναμενόμενα Αποτελέσματα

Οικονομικά:

Δημιουργία νέας πηγής πλούτου για μια ενδογενη ανάπτυξη, την προσέλκυση ξένων υγειών επενδύσεων και τεχνολογικής αιχμής χωρίς νέο χρέος.

Κοινωνικά: Αντιστροφή brain drain και υπογεννητικότητας μέσω περισσότερου ελεύθερου χρόνου, οικονομικής ασφάλειας και ενεργού συμμετοχής των πολιτών.

Γεωπολιτικά: Μετατροπή της Ελλάδας σε «Ψηφιακό & Πράσινο Ασφαλή Λιμένα» της Ευρώπης, γέφυρα Νότου-Βορρά και πρότυπο για την επόμενη ημέρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το Ελληνικό Ψηφιακό Οχυρό δεν είναι ουτοπία, αλλά ένα υβριδικό, σταδιακά υλοποιήσιμο όραμα που αξιοποιεί υπάρχοντα εργαλεία (MiCA, Growthfund, ψηφιακές μεταρρυθμίσεις) και προχωρά με μετρήσιμα πιλοτικά, διαφάνεια και τεχνοκρατική εποπτεία.

Μετατρέπει τον εθνικό πλούτο και τη γεωγραφία σε χρόνο, καινοτομία, ασφάλεια και πραγματική λαϊκή κυριαρχία — προσφέροντας στην Ελλάδα την ιστορική ευκαιρία να ηγηθεί στην επόμενη φάση της ευρωπαϊκής ανάπτυξης.

---Αφορμή για την (πειραματική)δημοσιοποιηση αυτού του κειμένου έδωσαν δύο χθεσινά γεγονοτα:

1. Η εναρξη και της κοινοβουλευτικής διάλυσης του μορφωματος του πυρήνα της τεμπελιάς στο μυαλό "Ριζοσπαστικης Αριστερας", της ΝΕ.Αρ

Και πολύ το άργησαν με τον κρυπτοΣημιτισμό που τους δέρνει.

2. Η μετάλλαξη σε ...παλαιοκομμουνιστή του ακραιου νεοφιλελέ Γιάννη Στουρνάρα, μέσα στον φόβο του για τα μελλούμενα μιας οικονομίας που αγνοεί παντελώς. Της ψηφιακής, που ΔΕΝ είναι τα κρυπτονομισματα αλλά κάτι σαν και το πιο πάνω.

https://www.fortunegreece.com/.../giannis-stournaras-gia.../

FORTUNEGREECE.COM

Γιάννης Στουρνάρας για cryptos και blockchain: «Πρέπει να αποτρέψουμε την ιδιωτικοποίηση του χρήματος» | Fortunegreece.com

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

«Ο Τραμπ στην Κίνα: σιδερένιο γάντι σε βελούδινη γροθιά»-Η κρίση της αμερικανικής ηγεμονίας μετριέται επίσης με διπλωματικές χειρονομίες.

ΠΕΚΙΝΟ, ΚΙΝΑ – 13 ΜΑΪΟΥ: Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ υποδέχεται Κινέζους νέους, στρατιωτική τιμητική φρουρά και στρατιωτική μπάντα καθώς αναχωρεί από το Air Force One στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Πεκίνου στις 13 Μαΐου 2026 στο Πεκίνο της Κίνας. Ο Πρόεδρος Τραμπ συναντάται με τον Πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο για να αντιμετωπίσει τη σύγκρουση στο Ιράν, τις εμπορικές ανισορροπίες και την κατάσταση στην Ταϊβάν, ενώ δημιουργεί νέα διμερή συμβούλια για την οικονομική εποπτεία και την εποπτεία της τεχνητής νοημοσύνης. (Φωτογραφία από Alex Wong/Getty Images)

«Ο Τραμπ στην Κίνα: σιδερένιο γάντι σε βελούδινη γροθιά»

Ο Τραμπ πετάει στο Πεκίνο αναζητώντας την Κίνα για αυτό που για χρόνια είχε υποδείξει ως τον κύριο στρατηγικό εχθρό των Ηνωμένων Πολιτειών.

Το Simplicissimus

Μεταξύ προπαγάνδας, συμβόλων και realpolitik, η επίσκεψη του Ντόναλντ Τραμπ στην Κίνα αποκτά την αξία μιας πολιτικής εκπροσώπησης και όχι μιας απλής διπλωματικής συνάντησης. Ο άνθρωπος που είχε μετατρέψει το Πεκίνο σε προνομιακό στόχο του αμερικανικού οικονομικού πολέμου αναζητά τώρα μια τράπεζα ικανή να συγκρατήσει το παγκόσμιο χάος που παράγει η Δύση στον κινεζικό αντίπαλο. Στο παρασκήνιο αναδύεται η παρακμή της μονομέρειας των ΗΠΑ και η άνοδος μιας νέας παγκόσμιας ισορροπίας στην οποία η Ουάσιγκτον δεν υπαγορεύει πλέον μόνη της τους κανόνες του παιχνιδιού. (Ν.Ρ.)

---

Μεταξύ Ουάσιγκτον και Πεκίνουυπάρχουν 11.176 χιλιόμετρα, σχεδόν η μισή περιφέρεια της γης σε αυτά τα γεωγραφικά πλάτη και είναι αρκετά απίθανο κάποιος να κάνει ένα παρόμοιο ταξίδι για να τραβήξει μια επίσημη φωτογραφία. Ωστόσο, ο Τραμπ είναι εκεί ακριβώς για αυτό: όχι για να δώσει στον Σι Τζινπίνγκ την τιμή μιας επίσκεψης του παντοδύναμου Αμερικανού προέδρου ικανού να διανέμει εμπορικές άδειες, όπως ήταν ή φαινόταν προηγουμένως, αλλά για να δείξει ότι ο πρόεδρος της Barbaria, όπως τον αποκαλεί ο Πέπε Εσκομπάρ, αποκτά κοινό με τη μεγαλύτερη βιομηχανική δύναμη στον πλανήτη, η μόνη, μαζί με τη Ρωσία, που θα μπορέσει να διορθώσει τις καταστροφές που δημιούργησε ο Λευκός Οίκος. Αυτό που ο Τραμπ, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο Αμερικανό πρόεδρο, είχε ανακηρύξει υπαρξιακό εχθρό της αυτοκρατορίας και προσπάθησε να ανακόψει με απαγορεύσεις, κυρώσεις και δασμούς, έχει γίνει τώρα ο πιθανός κριτής του χάους που προκάλεσε η Ουάσιγκτον: «εδώ, βλέπετε, με καλωσόρισαν στην Κίνα, είμαι ο ήρωάς σας».

Μετά την ουσιαστική ήττα της επίθεσης κατά του Ιράν, ο Λευκός Οίκος δεν έχει χαρτιά στα χέρια του, αλλά θα παρουσιάσει τη δική του λίστα επιθυμιών ζητώντας από το Πεκίνο να αγοράσει περισσότερη σόγια και περισσότερα αεροπλάνα, να επιτρέψει την εξαγωγή χωρίς ποσοστώσεις σπάνιων γαιών, απαραίτητων ως αέρας στον στρατιωτικό μηχανισμό και που τελικά θα κάνει αισθητή την επιρροή του στην Τεχεράνη για να φτάσει στην επαναλειτουργία του Ορμούζ. Ένα αίτημα που είναι ήδη από μόνο του μια δήλωση ήττας. Σίγουρα δεν μπορεί να απαιτήσει από την Κίνα να σταματήσει τη δορυφορική επιτήρηση που έχει μετατρέψει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή σε στόχο ιρανικών πυραύλων. Ούτε η απαγόρευση πώλησης τσιπ Nvidia 100 και 200 μπορεί να τρομάξει το Πεκίνο, δεδομένου ότι η Κίνα έχει αρχίσει να παράγει καλύτερα. Και ειλικρινά, το ερώτημα της Ταϊβάν είναι πλέον πέρα από τον ορίζοντα: μπορεί μια δύναμη που απέτυχε να λυγίσει το Ιράν, να απειλήσει την Κίνα πουλώντας στην Ταϊβάν όπλα που έχουν αποδειχθεί σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματικά και που ανταποκρίνονται σε μια ξεπερασμένη πολεμική λογική; Θα μπορέσει να το κάνει όταν ο μισός πληθυσμός της Ταϊβάν είναι υπέρ της ένωσης με την ηπειρωτική Κίνα; Πώς θα μπορούσε η Ουάσιγκτον να το αποτρέψει αυτό; Στην πραγματικότητα, όλα όσα έχει κάνει η Αμερική την τελευταία δεκαετία σε μια προσπάθεια να ανακόψει την κινεζική βιομηχανική δύναμη μπορεί να έχουν προταθεί από το ίδιο το Πεκίνο, δεδομένης της έλλειψης αποτελεσματικότητας και μάλιστα της ικανότητας να επιτύχει αντιπαραγωγικά αποτελέσματα. Ακόμη και η παγκόσμια προσπάθεια να στερηθεί η Κίνα τους πετρελαϊκούς πόρους αποδείχθηκε καταστροφική: ποτέ άλλοτε δεν έφτασε τόσο πολύ πετρέλαιο στην πρώην ουράνια αυτοκρατορία τους τελευταίους δύο μήνες και ό,τι είναι επικίνδυνο για τη μεταφορά δια θαλάσσης μεταφέρεται από ξηράς. Πώς να πούμε ότι το πραγματικό σημείο χωρίς επιστροφή ήταν η εγκατάλειψη της ήπιας ισχύος, που αντικαταστάθηκε από ανοιχτά ιμπεριαλιστικές και πολεμοκάπηλες πολιτικές που τρόμαξαν τους πάντες και έδειξαν από τη μια το σίδερο που έκρυβε το βελούδινο γάντι, αλλά από την άλλη το γεγονός ότι η σιδερένια γροθιά κρύβει μια αδύναμη βελούδινη γροθιά.

Η φυγή προς την Κίνα συνοδεύτηκε από άσχημα νέα για τον Τραμπ: πληθωρισμός στο 3,6% στον καταναλωτή και 6% στη χονδρική, κάτι που προαναγγέλλει μια σφαγή συναίνεσης για τον Ντόναλντ και τον πόλεμό του στο πλευρό του Σιωνισμού. Αλλά εδώ δεν πρόκειται για έναν πρόεδρο που ενεργεί μόνο βραχυπρόθεσμα και με την παρόρμηση ενός παθολογικού ναρκισσισμού: εδώ πρόκειται για παγκοσμιοποιημένες ολιγαρχίες που αποφάσισαν να επικεντρωθούν στο χάος ως εργαλείο για την επίτευξη μιας τεχνοφεουδαρχικής κοινωνίας και την ήττα των αντιπάλων. Κάτι πολύ διαφορετικό από το κινεζικό πενταετές σχέδιο που προβλέπει τεράστια ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης στη βιομηχανική ρομποτική, στα δίκτυα κβαντικής επικοινωνίας γης-διαστήματος, στην ανάπτυξη της πυρηνικής σύντηξης, στην κατάργηση των δασμών προς τις αφρικανικές χώρες, με λίγα λόγια, ένα νέο μεγάλο άλμα. Τάξη ενάντια στο χάος και δεν χρειάζεται πολύς χρόνος για να καταλάβουμε τι θα επιλέξει ο κόσμος .https://www.inchiostronero.it/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων