Τα επόμενα 20 χρόνια: Μια σταθερή διπολική τάξη ΗΠΑ-Κίνας χωρίς παγίδα του Θουκυδίδη

 

Τιάνσι Σάνρεν

Ενώ οι σημερινές γεωπολιτικές συγκρούσεις, οι στρατιωτικές ασκήσεις και οι επιδείξεις δύναμης, οι ανταγωνισμοί των μπλοκ και οι οικονομικές διακυμάνσεις σε όλο τον κόσμο μπορεί να φαίνονται χαοτικές και συνεχώς μεταβαλλόμενες, στην πραγματικότητα ακολουθούν ένα σύνολο βαθιών βασικών αρχών που έχουν διαμορφωθεί εδώ και πολύ καιρό.

Πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται: Καθώς ο ανταγωνισμός μεταξύ Κίνας και Ηνωμένων Πολιτειών εντείνεται, θα μπορούσε να κλιμακωθεί σε αντιπαράθεση πλήρους κλίμακας; Με τις δυτικές συμμαχίες να συντονίζονται όλο και πιο στενά, ο κόσμος οδεύει προς έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο; Εν μέσω αναταραχής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στρατηγικής αντιπαλότητας μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών και ολοένα και πιο διεκδικητικής στάσης της Ιαπωνίας, πού θα οδηγήσει τελικά η παγκόσμια τάξη;

Μόλις ξεκαθαρίσει η ομίχλη των φαινομένων, μια ανάλυση που βασίζεται στη σχετική κλίμακα των μεγάλων δυνάμεων, τις βιομηχανικές δομές, τους στρατηγικούς προσανατολισμούς και τη διπλωματική λογική αποκαλύπτει μια σαφή εικόνα της παγκόσμιας τάξης τα επόμενα είκοσι χρόνια: η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνυπάρχουν ως παράλληλοι πόλοι, θα ανταγωνίζονται χωρίς να ξεσπούν σε ανοιχτή σύγκρουση και θα παραμένουν αμοιβαία αλληλεξαρτώμενες. Η ανθρωπότητα εισέρχεται σε μια εντελώς νέα εποχή που ορίζεται από την απουσία αναπόφευκτων παγίδων σύγκρουσης, την αποφυγή της άμεσης αντιπαράθεσης και μια σταθερή, πολυεπίπεδη παγκόσμια ισορροπία.

Αυτή δεν είναι μια υποκειμενική πρόβλεψη. Είναι η αναπόφευκτη κατεύθυνση των γεγονότων, που υπαγορεύεται από πέντε στρώματα αμετάβλητης, σιδερένιας λογικής - και είναι απολύτως συνεπής με την πρωταρχική στρατηγική της Κίνας ως μεγάλης δύναμης: αμοιβαίος σεβασμός, ειρηνική συνύπαρξη και συνεργασία win-win.

1. Το πρώτο επίπεδο λογικής: Η ηγεμονία των ΗΠΑ αναγκάζεται να συμβιβαστεί, φέρνοντας τη μονοπολική εποχή σε οριστικό τέλος

Από τον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν οικοδομήσει ένα μοναδικό σύστημα παγκόσμιας ηγεμονίας. Βασιζόμενη στο δολάριο, τις υπερπόντιες στρατιωτικές βάσεις, τις στρατιωτικές συμμαχίες και τους διεθνείς κανόνες, έχει διατηρήσει έναν μονοπολικό κόσμο που κυριαρχείται από μία μόνο δύναμη. Ποτέ δεν επέτρεψε σε άλλη χώρα να μοιραστεί την ηγεμονία της ή να αμφισβητήσει την τάξη που εγκαθίδρυσε.

Αλλά η ειρηνική άνοδος της Κίνας είναι η μεγαλύτερη μεταβλητή σε έναν μετασχηματισμό που συμβαίνει μια φορά τον αιώνα - και το απόλυτο πρόβλημα που οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπόρεσαν να λύσουν. Μετά από χρόνια ολοκληρωμένου στρατηγικού ανταγωνισμού, οι Ηνωμένες Πολιτείες συμβιβάστηκαν επιτέλους με μια αναπόφευκτη πραγματικότητα: η συνολική εθνική ισχύς, η βιομηχανική κλίμακα, το τεχνολογικό δυναμικό και η γεωπολιτική επιρροή της Κίνας έχουν φτάσει σε ένα επίπεδο που δεν μπορεί να περιοριστεί, να εξαλειφθεί ή να αντικατασταθεί.

Ως αποτέλεσμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υποστεί μια θεμελιώδη αλλαγή στη στρατηγική τους σκέψη:

από το «όλοι οι αμφισβητίες πρέπει να εξαλειφθούν» στην «αποδοχή της συνύπαρξης μεγάλων δυνάμεων που δεν μπορούν να απομακρυνθούν».

Όσο η Κίνα δεν διαλύει προληπτικά την υπάρχουσα ηγεμονική τάξη υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, δεν ανατρέπει το σύστημα που βασίζεται στο δολάριο ή δεν αντικαθιστά τη δυτική δομή συμμαχίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναγκαστούν να αποδεχτούν την ύπαρξη της Κίνας ως παράλληλη υπερδύναμη. Ο απόλυτος ανταγωνισμός μηδενικού αθροίσματος θα δώσει σταδιακά τη θέση του στην απρόθυμη αλληλεξάρτηση.

2. Το δεύτερο επίπεδο λογικής: Οι βιομηχανικές δομές έχουν συνδέσει τις δύο χώρες, καθιστώντας την Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες αμοιβαία απαραίτητες

Το αν οι μεγάλες δυνάμεις μπορούν να συνυπάρξουν ειρηνικά δεν εξαρτάται τελικά από τη ρητορική ή τους τακτικούς ελιγμούς, αλλά από την υποκείμενη δομή των οικονομιών τους.

Το σημερινό παγκόσμιο βιομηχανικό τοπίο περιέχει μια μορφή διαρθρωτικής συμπληρωματικότητας που δεν μπορεί εύκολα να αντιστραφεί.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ελέγχουν την οικονομική ηγεμονία, την προηγμένη τεχνολογία και την παγκόσμια θέσπιση κανόνων, ωστόσο επηρεάζονται βαθιά από την αποβιομηχάνιση και βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε εξωτερικούς προμηθευτές για τις ανάγκες των καταναλωτών και τις βιομηχανικές εισροές.

Η Κίνα, εν τω μεταξύ, διαθέτει το μοναδικό πλήρως ολοκληρωμένο βιομηχανικό σύστημα στον κόσμο. Είναι η άγκυρα της παγκόσμιας πραγματικής οικονομίας, με τη μοναδική ικανότητα να κατασκευάζει σχεδόν σε κάθε κατηγορία, να προμηθεύει αγαθά σε ολόκληρη την αλυσίδα αξίας, να σταθεροποιεί τις τιμές, να διατηρεί το εμπόριο και να υποστηρίζει την παγκόσμια οικονομία.

Αυτό έχει δημιουργήσει μια φυσική, αμφίδρομη εξάρτηση:

• Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται την ικανότητα της πραγματικής οικονομίας της Κίνας για να στηρίξουν τα προς το ζην των ανθρώπων, να μειώσουν τις πληθωριστικές πιέσεις και να διατηρήσουν την οικονομία τους σε λειτουργία.
• Η Κίνα χρειάζεται πρόσβαση στις αγορές των ΗΠΑ, στο υπάρχον σύστημα που βασίζεται σε κανόνες και στα παγκόσμια κανάλια για να συνεχίσει την ανάπτυξή της και να επεκτείνει την παρουσία της στην παγκόσμια οικονομία.

Οι δύο χώρες δεν είναι εγκλωβισμένες σε μια σχέση στην οποία η μία πρέπει να καταστρέψει και να αντικαταστήσει την άλλη. Συνδέονται μεταξύ τους με αμοιβαία εξάρτηση, αμοιβαίο όφελος και κοινά συμφέροντα. Αυτή η βαθιά διαρθρωτική αλληλεξάρτηση αποκλείει θεμελιωδώς τη δυνατότητα αντιπαράθεσης πλήρους κλίμακας και παρέχει το βασικό οικονομικό θεμέλιο για μια εποικοδομητική και σταθερή σχέση μεταξύ των δύο μεγάλων δυνάμεων.

3. Το τρίτο επίπεδο λογικής: Η Κίνα δεν έχει ηγεμονική φιλοδοξία και ως εκ τούτου ξεφεύγει από την παγίδα του Θουκυδίδη στις ρίζες της

Οι παραδοσιακές δυτικές διεθνείς σχέσεις έμοιαζαν πάντα ανίκανες να ξεφύγουν από ένα συγκεκριμένο ιστορικό μοτίβο: μια αναδυόμενη δύναμη αναπόφευκτα αμφισβητεί την κατεστημένη εξουσία. Η κατεστημένη εξουσία προσπαθεί αναπόφευκτα να καταστείλει την ανερχόμενη δύναμη. και οι δυο τους τελικά πέφτουν σε μια πολεμική παγίδα που δημιουργήθηκε από τον αγώνα για την εξουσία.

Η Κίνα, ωστόσο, είναι μια μοναδική εξαίρεση στην ιστορία των παγκόσμιων δυνάμεων. Έχει έρθει σε ρήξη με τη δυτική λογική του ανταγωνισμού για την ηγεμονία που έχει επικρατήσει εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Οι πολιτισμικές παραδόσεις, η αναπτυξιακή φιλοσοφία και οι διπλωματικές αρχές της Κίνας καθορίζουν ότι:

• να μην επιδιώξει στρατιωτική επέκταση στο εξωτερικό ή να δημιουργήσει ένα παγκόσμιο δίκτυο στρατιωτικών βάσεων·
• Να μην σχηματίζουν αποκλειστικές στρατιωτικές συμμαχίες ή να οργανώνουν αντιπαράθεση μπλοκ.
• να μην διαλύσει σκόπιμα την υπάρχουσα διεθνή τάξη υπό την ηγεσία των ΗΠΑ ή να αμφισβητήσει το σύστημα που βασίζεται στο δολάριο και τις δυτικές συμμαχίες.
• να παραμείνει προσηλωμένη στη δική της ανάπτυξη, να εμβαθύνει τους παγκόσμιους οικονομικούς και εμπορικούς δεσμούς και να προωθήσει κοινά οφέλη για χώρες σε όλο τον κόσμο.

Με απλά λόγια: η Κίνα επιδιώκει την ανάπτυξη, όχι την ηγεμονία. win-win συνεργασία, όχι αντικατάσταση.

Εάν η ανερχόμενη δύναμη δεν έχει καμία πρόθεση να καταλάβει την εξουσία, ενώ η κατεστημένη δύναμη δεν έχει την ικανότητα να την καταστείλει, τότε η παγίδα του Θουκυδίδη φυσικά εξαφανίζεται.

Η αρχή των δώδεκα χαρακτήρων που πρότεινε ο Γενικός Γραμματέας της Κίνας -«αμοιβαίος σεβασμός, ειρηνική συνύπαρξη και αμοιβαία επωφελής συνεργασία»- δεν είναι απλώς ένα διπλωματικό σύνθημα. Είναι ο μόνος βιώσιμος δρόμος για τις σχέσεις μεγάλων δυνάμεων που ταιριάζει στο παρόν και μπορεί να καθοδηγήσει το μέλλον.

4. Το τέταρτο επίπεδο λογικής: Η Κίνα και η Ρωσία είναι στρατηγικοί εταίροι, όχι στρατιωτικοί σύμμαχοι, διατηρώντας την ευρύτερη στρατηγική ισορροπία

Πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται: Εάν η Κίνα και η Ρωσία συνεργάζονται τόσο στενά και μοιράζονται τόσο υψηλό βαθμό αμοιβαίας εμπιστοσύνης, γιατί συνεχίζουν να επιμένουν να μην σχηματίζουν συμμαχία;

Εκεί ακριβώς μπαίνει στο παιχνίδι η στρατηγική σοφία της Κίνας. Είναι επίσης ένα κρίσιμο μέτρο για τη διατήρηση της παγκόσμιας σταθερότητας και την αποφυγή της αντιπαράθεσης μπλοκ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν εδώ και καιρό τη Ρωσία ως σταθερό αντίπαλο. Διατηρώντας την αντιπαλότητα ΗΠΑ-Ρωσίας, διατηρεί την ύπαρξη του ΝΑΤΟ, διατηρεί το ευρωπαϊκό μπλοκ ευθυγραμμισμένο και ενισχύει τη δική του επιρροή στην Ευρώπη. Εάν η Κίνα και η Ρωσία σχηματίσουν μια στρατιωτική συμμαχία, θα δημιουργήσουν αναπόφευκτα δύο αντίπαλα μπλοκ -Ανατολή και Δύση- και θα επιστρέψουν πλήρως τον κόσμο σε έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο. Η Κίνα θα συνδεόταν με το στρατηγικό άρμα της Ρωσίας και θα αναγκαζόταν να μπει στην αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ρωσίας, διαταράσσοντας εντελώς το σταθερό μοτίβο αλληλεξάρτησης μεταξύ Κίνας και Ηνωμένων Πολιτειών.

Η στρατηγική βαθμονόμηση της Κίνας ήταν ακριβής:

Διατηρεί μια στρατηγική εταιρική σχέση Κίνας-Ρωσίας και όχι μια στρατιωτική συμμαχία.

Οι δύο χώρες μοιράζονται πολιτική εμπιστοσύνη, οικονομική συμπληρωματικότητα, στρατηγικό συντονισμό και αμοιβαία υποστήριξη - αλλά δεν δεσμεύονται μεταξύ τους, δεν εγκλωβίζονται στο ίδιο στρατηγικό όχημα, δεν παρασύρονται σε αντιπαράθεση ή δεν επιτρέπουν στους εαυτούς τους να αναγκαστούν να πάρουν θέση.

Αυτή η ρύθμιση διασφαλίζει τα θεμέλια της στρατηγικής συνεργασίας Κίνας-Ρωσίας και αποφεύγει τους κινδύνους αντιπαράθεσης μεγάλων δυνάμεων. Με αυτόν τον τρόπο, αφαιρεί το μεγαλύτερο στρατηγικό εμπόδιο για τη μακροπρόθεσμη ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ Κίνας και Ηνωμένων Πολιτειών.

5. Το πέμπτο επίπεδο λογικής: Η Κίνα είναι η βασική κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας οικονομίας και ο κόσμος εξαρτάται από τον σταθεροποιητικό της ρόλο

Το αν η μελλοντική παγκόσμια τάξη μπορεί να παραμείνει σταθερή μακροπρόθεσμα εξαρτάται τελικά από τις δυνάμεις που οδηγούν την παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη.

Επί του παρόντος, όλες οι ανεπτυγμένες χώρες αγωνίζονται να δημιουργήσουν ανάπτυξη, ενώ οι περισσότερες οικονομίες παραμένουν βυθισμένες στη στασιμότητα. Η Κίνα από μόνη της έχει την ικανότητα να συνεχίσει να οδηγεί την παγκόσμια οικονομία, να σταθεροποιεί το διεθνές εμπόριο, να παρέχει νέα ώθηση για ανάπτυξη και να εξισορροπεί την παγκόσμια προσφορά και ζήτηση.

Όταν η Κίνα είναι σταθερή, οι παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού είναι σταθερές.

Όταν η Κίνα αναπτύσσεται, η παγκόσμια οικονομία αποκτά πρόσθετη δυναμική.

Όταν η Κίνα ανοίγει, το παγκόσμιο εμπόριο παραμένει ζωντανό.

Η μοναδική θέση της Κίνας στην παγκόσμια οικονομία την καθιστά κεντρική άγκυρα για ειρηνική ανάπτυξη σε όλο τον κόσμο. Σημαίνει επίσης ότι κάθε χώρα -συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών- πρέπει να αναγνωρίσει, να αποδεχτεί και να σεβαστεί το καθεστώς της Κίνας ως μεγάλης δύναμης.

6. Η απόλυτη παγκόσμια τάξη του μέλλοντος: Δύο πόλοι που κινούνται παράλληλα, ο καθένας ακολουθεί τη δική του πορεία, με σταθερότητα σε διαφορετικά επίπεδα

Με βάση τα πέντε επίπεδα της σιδερένιας λογικής που περιγράφηκαν παραπάνω, η παγκόσμια τάξη των επόμενων είκοσι ετών καθορίζεται πλήρως.

Δεν θα υπάρξει αντιπαράθεση μπλοκ και μεταβίβαση παγκόσμιας εξουσίας. Αντίθετα, δύο συστήματα και δύο σύνολα λογικής θα συνυπάρχουν παράλληλα, χωρίς να ξεπερνούν το ένα τα όρια του άλλου, δημιουργώντας μια εντελώς νέα και σταθερή τάξη.

Η μελλοντική πορεία των Ηνωμένων Πολιτειών: Διατηρήστε την ηγεμονία τους και εξαλείψτε τους δευτερεύοντες ανταγωνιστές

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εγκαταλείψουν τον μη ρεαλιστικό στόχο του περιορισμού της Κίνας, αλλά δεν θα εγκαταλείψουν την ηγεμονική νοοτροπία τους. Θα:

• να συνεχίσει να εδραιώνει τη βασική της βάση, να εμβαθύνει τη στρατηγική της θέση στη Βόρεια Αμερική και να μειώσει τα παγκόσμια στρατηγικά της βάρη·
• να συνεχίσει να καταστέλλει και να διαλύει όλους τους πιθανούς δευτερεύοντες αντιπάλους περιορίζοντας τη Ρωσία, διχάζοντας την Ευρωπαϊκή Ένωση και σφίγγοντας τον κλοιό της στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα·
• σταματήστε να σπαταλάτε πόρους σε έναν ανούσιο αγώνα μηδενικού αθροίσματος με την Κίνα.

Η μελλοντική πορεία της Κίνας: Εμβάθυνση της ανάπτυξης, όφελος του κόσμου και συνύπαρξη ουδέτερα

Η Κίνα θα παραμείνει προσηλωμένη στις αρχικές της αρχές:

• καμία επιδίωξη ηγεμονίας.
• Δεν υπάρχουν στρατιωτικές συμμαχίες.
• καμία σκόπιμη πρόκληση.
• καμία προσπάθεια ανατροπής της υπάρχουσας τάξης.

Θα επικεντρωθεί στην εγχώρια ανάπτυξη υψηλής ποιότητας, θα καλλιεργήσει νέες ποιοτικές παραγωγικές δυνάμεις και θα επιδιώξει ισότιμη οικονομική και εμπορική συνεργασία με χώρες σε όλο τον κόσμο. Δεν θα αναγκάσει την εγκαθίδρυση μιας πολυπολικής τάξης ούτε θα παρέμβει στις επιλογές άλλων χωρών.

Η γενική κατεύθυνση του υπόλοιπου κόσμου: Ευρεία ουδετερότητα, με τις χώρες να αρνούνται να επιλέξουν πλευρά

Στο πλαίσιο μιας σταθερής διπολικής σχέσης μεταξύ Κίνας και Ηνωμένων Πολιτειών, οι περισσότερες μικρές και μεσαίες χώρες σε όλο τον κόσμο θα ξεφύγουν επιτέλους από το δίλημμα να αναγκαστούν να επιλέξουν πλευρά.

Δεν θα χρειαστεί να βασιστούν στις Ηνωμένες Πολιτείες για να αντιμετωπίσουν την Κίνα, ούτε θα χρειαστεί να ενταχθούν σε ένα μπλοκ και να εμπλακούν σε ανταγωνισμό μεγάλων δυνάμεων.

Αντίθετα, οι περισσότεροι θα ακολουθήσουν ανεξάρτητες, ουδέτερες εξωτερικές πολιτικές: να συνδεθούν οικονομικά με τα οφέλη της ανάπτυξης της Κίνας, να κάνουν τους δικούς τους υπολογισμούς ασφαλείας και να εξισορροπήσουν ρεαλιστικά τις σχέσεις τους επιδιώκοντας την επιβίωση και την ευημερία.

Συμπέρασμα

Κοιτάζοντας πίσω πάνω από έναν αιώνα διεθνών σχέσεων, καμία παγκόσμια τάξη δεν ήταν ποτέ τόσο ξεχωριστή, σταθερή ή ανθεκτική όσο αυτή που διαμορφώνεται σήμερα.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν την ηγεμονική τάξη που έχουν οικοδομήσει τον περασμένο αιώνα, αλλά δεν επιδιώκουν πλέον να κυριαρχήσουν σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Κίνα ακολουθεί έναν δρόμο ειρηνικής ανάπτυξης, χωρίς πρόθεση να καταλάβει την εξουσία ή να ανατρέψει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων.

Η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν προχωρήσει πέρα από την παγίδα του Θουκυδίδη, δημιουργώντας μια πιο εποικοδομητική και σταθερή σχέση μεταξύ των δύο μεγάλων δυνάμεων. Η Κίνα και η Ρωσία διατήρησαν στρατηγικό συντονισμό χωρίς να σχηματίσουν επίσημη συμμαχία, αποφεύγοντας έτσι τους κινδύνους αντιπαράθεσης μπλοκ.

Ο κόσμος κινείται πέρα από τη μονοπολική κυριαρχία και τη διπολική αντιπαλότητα τύπου Ψυχρού Πολέμου, εισερχόμενος σε μια εντελώς νέα εποχή που ορίζεται από τη διπολική συνύπαρξη, τη σταθερότητα σε διαφορετικά επίπεδα, την ειρηνική συνεργασία και το αμοιβαίο όφελος.

Η συνολική κατεύθυνση έχει καθοριστεί, παρόλο που ο στρατηγικός ανταγωνισμός συνεχίζεται. Η αντιπαράθεση έφτασε στο τέλος της, αλλά ο ανταγωνισμός θα επιμείνει - και οι παγίδες του παρελθόντος δεν είναι πλέον αναπόφευκτες.

Ο αμοιβαίος σεβασμός, η ειρηνική συνύπαρξη και η αμοιβαία επωφελής συνεργασία θα γίνουν τελικά οι καθοριστικές αρχές της μελλοντικής παγκόσμιας τάξης.

(Τιάνσι Σάνρεν)

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.

Το αντανακλαστικό του Σαμψών: Γιατί η πανικόβλητη αυτοκρατορία απειλεί όλο και περισσότερο με πυρηνικές επιθέσεις

Η ξαφνική, πυρετώδης κλιμάκωση της πυρηνικής ρητορικής στους δυτικούς πολιτικούς κύκλους δεν αποτελεί έκφραση υπέρτατης αυτοπεποίθησης ή γεωπολιτικού ελέγχου. Είναι ακριβώς το αντίθετο: ένα μέτρο συστημικού πανικού.

Όταν μια ηγεμονική δύναμη που λειτουργεί με την ψευδαίσθηση ότι δικαιούται μια μονοπολική παγκόσμια τάξη ανακαλύπτει ότι οι συμβατικές πληρεξούσιες δυνάμεις της συνθλίβονται συστηματικά στις ουκρανικές στέπες, ότι οι ενεργειακοί της διάδρομοι στον Περσικό Κόλπο κρατούνται όμηροι της περιφερειακής βαλλιστικής αποτροπής και ότι οι εγχώριες οικονομίες της που χρηματοδοτούνται από το χρέος αποσυντίθενται κάτω από μαζικές διαμαρτυρίες, οι επιλογές της γίνονται όλο και πιο περιορισμένες. γράφει το Russiatruthdotcom.

Στερημένη από ρεαλιστικές συμβατικές απαντήσεις, η ατλαντική άρχουσα τάξη κάνει ό,τι κάνουν όλες οι στριμωγμένες, ναρκισσιστικές δομές εξουσίας: φτάνει στο απόλυτο δικαίωμα του βέτο.

Η εξομάλυνση του τακτικού πυρηνικού πολέμου, η ανοιχτή συζήτηση για μια «προληπτική νίκη μέσω επιθέσεων σε εχθρικές δυνάμεις» και οι αποκαλυπτικές απειλές από την Ουάσιγκτον, το Τελ Αβίβ και τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες δεν αντικατοπτρίζουν στρατηγική αποτροπή. Αντιπροσωπεύουν το ανυπολόγιστο αντανακλαστικό μιας ελίτ που βλέπει την εξουσία μέσα από το πρίσμα της άμεσης ικανοποίησης - πεπεισμένη ότι επειδή κρατά τα κλειδιά για την καταστροφή του πλανήτη, μπορεί να αναγκάσει έναν πολυπολικό κόσμο σε υποταγή μέσω εκφοβισμού.

1. Ο θάνατος της αποτροπής: Η φαντασίωση μιας πρώτης επίθεσης που μπορεί να κερδηθεί

Για τέσσερις δεκαετίες μετά την Κρίση των Πυραύλων της Κούβας, η εννοιολογική βάση της παγκόσμιας σταθερότητας στηριζόταν στην Αμοιβαία Εξασφαλισμένη Καταστροφή (MAD): τη συνειδητοποίηση ότι μια πυρηνική αντιπαράθεση μεταξύ μεγάλων δυνάμεων δεν παράγει νικητές, αλλά μόνο πλανητική αυτοκτονία.

Αυτή η υπόθεση έχει εγκαταλειφθεί από τους δυτικούς στρατηγικούς σχεδιαστές.

Όπως επισημαίνει ο καθηγητής Peter Kuznick, διευθυντής του Ινστιτούτου Πυρηνικών Σπουδών στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο, ο δυτικός μηχανισμός εθνικής ασφάλειας έχει πέσει στα χέρια μιας φατρίας που επιμένει ότι η σύγχρονη καθοδήγηση ακριβείας, η δορυφορική στόχευση και τα υπερηχητικά συστήματα παράδοσης καθιστούν έναν πυρηνικό πόλεμο τεχνικά «μάχιμο και κερδισμένο» σε πολλαπλά μέτωπα:

Αυτή η δογματική τρέλα τροφοδοτείται από την πραγματικότητα ότι η Δύση δεν μπορεί πλέον να ξεπεράσει τους αντιπάλους της όσον αφορά την παραγωγή, την ικανότητα ελιγμών ή τον συμβατικό πόλεμο. Οι πυρηνικές απειλές χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο της χαμένης συμβατικής βιομηχανικής ικανότητας.

• Η ψευδαίσθηση των επιθέσεων στις εχθρικές δυνάμεις: Αντί να βλέπουν τα στρατηγικά οπλοστάσια ως αποτρεπτικά μέσα που χρησιμεύουν αποκλειστικά ως έσχατη λύση, τα σύγχρονα στρατηγικά δόγματα προβλέπουν προληπτικά χτυπήματα που μπορούν να εξουδετερώσουν ρωσικούς και κινεζικούς κινητούς εκτοξευτές διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων (ICBM), να αναχαιτίσουν πυρηνικά υποβρύχια βαλλιστικών πυραύλων (SSBN) και να καταρρίψουν τα εναπομείναντα βομβαρδιστικά πριν φτάσουν τα αντίποινα στα σιλό πυραύλων .

• Από τους στρατηγούς του Πενταγώνου που υποστηρίζουν ότι οποιαδήποτε σύγκρουση στον Ειρηνικό πρέπει να περιλαμβάνει πυρηνικά όπλα χαμηλής εκρηκτικής ισχύος, μέχρι τους στρατιωτικούς ηγέτες που ισχυρίζονται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν ταυτόχρονα να διεξάγουν πυρηνικό πόλεμο σε τρία μέτωπα εναντίον της Ρωσίας, της Κίνας και της Βόρειας Κορέας, διατηρώντας παράλληλα επαρκή αποθέματα για «παγκόσμια κυριαρχία»: Το όριο για τη χρήση πυρηνικών όπλων μειώνεται συστηματικά.

• Η άρνηση να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα: Δεκαετίες μυστικών προσομοιώσεων πολέμου από το Πεντάγωνο έχουν δείξει ότι οι «περιορισμένες» ή «τακτικές» πυρηνικές αντιπαραθέσεις είναι αδύνατο να περιοριστούν. Μόλις εκραγεί μια μεμονωμένη κεφαλή σε μια εμπόλεμη ζώνη, η κλίμακα κλιμάκωσης οδηγεί αναπόφευκτα σε μια μεγάλης κλίμακας στρατηγική ανάπτυξη πυρηνικών όπλων, με αποτέλεσμα έναν πυρηνικό χειμώνα και την κατάρρευση του πολιτισμού.

2. Η δοκιμασία με τη φωτιά στη Μέση Ανατολή: Επιλογές Σαμψών και πολιτική επιβίωση

Καθώς η Ευρώπη αντιμετωπίζει συστημική ήττα στη συμβατική στρατιωτική σφαίρα, η πιο εκρηκτική απειλή πυρηνικής κλιμάκωσης περιστρέφεται γύρω από την αντιμετώπιση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.

Η πολιτική δυναμική στο Τελ Αβίβ και την Ουάσιγκτον οδηγεί την περιφερειακή αντιπαράθεση προς μια υπαρξιακή άβυσσο:

• Η αφήγηση του αποδιοπομπαίου τράγου: Αντιμέτωπη με την εξάντληση των αποθεμάτων αεράμυνας και την ευπάθεια των ενεργειακών κόμβων στον Περσικό Κόλπο, η Ατλαντική Συμμαχία απέσυρε το εγχειρίδιο του 2003 για τα όπλα μαζικής καταστροφής, δηλώνοντας ότι το Ιράν πρέπει να δεχθεί επίθεση πριν αναπτύξει μια ομπρέλα πυρηνικής προστασίας.

• Η νοοτροπία του Σαμψών: Αντιμέτωποι με έναν διχασμένο εγχώριο συνασπισμό και ένα στρατηγικό αδιέξοδο απέναντι στα περιφερειακά κινήματα αντίστασης, ισραηλινές πολιτικές προσωπικότητες έχουν ζητήσει ανοιχτά την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων. Οι ανοιχτές συζητήσεις μεταξύ Ισραηλινών υπουργών και προσωπικοτήτων των μέσων ενημέρωσης που υποστηρίζουν πυρηνικά πλήγματα σε ιρανικά πληθυσμιακά κέντρα αντικατοπτρίζουν μια ελίτ που βλέπει τον απόλυτο αφανισμό ως αποδεκτό εργαλείο για να εξασφαλίσει την επιβίωση της δικής της πολιτικής φατρίας.

• Η αλλαγή στην αποτροπή: Στην Τεχεράνη, η επίμονη απειλή δυτικών στρατιωτικών χτυπημάτων έχει σπάσει την ιστορική συναίνεση για την απαγόρευση των πυρηνικών όπλων. Μέλη του Κοινοβουλίου και διοικητές του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) έχουν επισημάνει ότι, όταν αντιμετωπίζουμε έναν παράλογο αντίπαλο με πυρηνικά όπλα χωρίς καμία διπλωματική προσφυγή, η πυρηνική αποτροπή είναι η μόνη εγγύηση για την επιβίωση του κράτους.

3. Το οπλοστάσιο του ναρκισσιστή: Άμεση ικανοποίηση μπροστά στην επιβίωση της ζωής στη Γη

Η υποκείμενη ώθηση πίσω από αυτή την αυξημένη πυρηνική συγκρουσιακή πολιτική είναι ψυχολογική: η απόλυτη άρνηση μιας αυτοκρατορικής άρχουσας τάξης να αποδεχθεί τα όρια της δικής της εξουσίας.

Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι η επιτομή αυτής της δυναμικής. Η περιβόητη ερώτησή του - «Αν έχουμε πυρηνικά όπλα, γιατί δεν μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε;» - ενσαρκώνει τη νοοτροπία ενός ανεμπόδιστου ναρκισσιστή.

Για έναν συναισθηματικά ώριμο ηγέτη, η ύπαρξη ενός παγκόσμιου οπλοστασίου 12.000 πυρηνικών κεφαλών είναι μια απογοητευτική υπαρξιακή πραγματικότητα που απαιτεί αυτοσυγκράτηση, επαληθεύσιμες συνθήκες και αποκλιμάκωση μέσω διπλωματικών διαύλων.

Για έναν διαχειριστή συναλλαγών που είναι συνηθισμένος στη χρήση μεγάλης πίεσης, αγωγών και δημόσιου θεάματος, τα πυρηνικά όπλα θεωρούνται το απόλυτο διαπραγματευτικό χαρτί:

Η τραγωδία είναι ότι ολόκληρος ο διατλαντικός μηχανισμός πάσχει από την ίδια ασθένεια.

Είτε πρόκειται για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή που επιμένει ότι η διπλωματία με τη Μόσχα είναι προδοσία, είτε για τους νεοσυντηρητικούς στην Ουάσιγκτον που απαιτούν να αναγκαστεί η Ρωσία σε πλήρη συνθηκολόγηση, η ελίτ βλέπει την παγκόσμια πολιτική ως θέμα θέλησης.

Όταν αυτή η βούληση σπάσει στο πεδίο της μάχης - όταν οι γραμμές των πληρεξουσίων δυνάμεων υποχωρούν, όταν οι οικονομικές κυρώσεις αποτυγχάνουν να καταρρεύσουν το νόμισμα του στόχου και όταν ο πληθυσμός από το Παρίσι μέχρι τη Ρώμη βγαίνει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί με κόστος ατελείωτης σύγκρουσης - η ηγεσία δεν έρχεται στα συγκαλά της. Διπλασιάζει τις προσπάθειές της.

Η επιλογή του αιώνα

Ο αείμνηστος Jonathan Schell σημείωσε στο The Fate of the Earth ότι τα πυρηνικά όπλα δίνουν νέο νόημα σε όλες τις ανθρώπινες συγκρούσεις. Καμία ιδεολογική διαμάχη, καμία εδαφική προσαρμογή και καμία αυτοκρατορική ηγεμονία δεν αξίζει να τερματίσει τη βιολογική συνέχεια του ανθρώπινου πολιτισμού.

Ωστόσο, σήμερα, ο κόσμος βρίσκεται στο πιο επικίνδυνο πυρηνικό κατώφλι του από το 1945:

Η απελπισμένη έκκληση εκατοντάδων διεθνών επιστημόνων, θρησκευτικών ηγετών και ιστορικών αναλυτών - οι οποίοι απευθύνουν έκκληση σε όσους έχουν ηθικό κύρος να αναγκάσουν μια έκτακτη σύνοδο κορυφής μεταξύ Μόσχας, Πεκίνου και Ουάσιγκτον - απεικονίζει το μέγεθος της κρίσης.

• Μια κοινότητα πληροφοριών των ΗΠΑ αποφασισμένη να διεξάγει ατελείωτους πολέμους δι' αντιπροσώπων.

• Ένας απρόβλεπτος Αμερικανός πρόεδρος που ταλαντεύεται μπρος-πίσω μεταξύ μεγάλων αξιώσεων ειρήνης και απειλών ολικής καταστροφής.

• Μια πολιορκημένη ισραηλινή ηγεσία που εξετάζει ανοιχτά την πυρηνική επιλογή.

• Ένα πολυπολικό ευρασιατικό μπλοκ που δεν θα υποταχθεί στις δυτικές επιταγές.

Ο αυξανόμενος αριθμός πυρηνικών απειλών από τις δυτικές πρωτεύουσες δεν αποτελεί επίδειξη αυτοκρατορικής δύναμης. Είναι ο επιθανάτιος ρόγχος μιας μονοπολικής ηγεμονίας που θα προτιμούσε να ρισκάρει το τέλος του πλανήτη παρά να αποδεχτεί τον δικό της αναπόφευκτο θάνατο.

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.

ΠΟΙΕΣ ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ ΜΕ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΡΑΙΧ ;

 

Τα κινέζικα είναι πολύ 酷 κουλ

18 ώρες πρινΠΟΙΕΣ ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ ΜΕ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΡΑΙΧ ;

Μετά την ταπεινωτική ήττα της Γερμανίας στον Πρώτο Παγκόσμιο , κατά την περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης υπήρξε μια καρποφόρα συνεργασία ανάμεσα στις δυο χώρες.

Το 1921 υπέγραψαν σύμφωνο ειρήνης που έθετε τη σχέση των χωρών σε νέες βάσεις.

{Κινέζοι στρατιώτες εκπαιδευμένοι από Γερμανούς}

*Εδώ κάπου , ανοίγοντας μια μικρή παρένθεση για να θυμίσουμε πως η Κίνα υπήρξε η ΜΟΝΗ χώρα που δεν υπέγραψε το Σύμφωνο των Βερσαλλιών, καθώς το θεώρησε προδοσία των συμμάχων της : Η κατεχόμενη από τους Γερμανούς επαρχία Shāndōng αντί να επιστραφεί στην κινεζική κυριαρχία, περνάει στους Ιάπωνες, μια απόφαση που προκαλεί οργισμένες αντιδράσεις, κορύφωση τω οποίων αποτελεί το κίνημα της 4ης Μαΐου με την νεολαία στην πρώτη γραμμή. Με το σύμφωνο του 1921 , η Shāndōng γίνεται κι επισήμως κινεζική, άρα οι δύο πλευρές μπορούν να μιλάνε επί ίσοις όροις κι όχι ως αποικιοκρατική δύναμη - αποικία *

Κλείνει η παρένθεση και συνεχίζουμε...

Η Κίνα έβλεπε τη Γερμανία ως ένα προηγμένο μοντέλο βιομηχανικής χώρας, ελπίζοντας και στην αναδιάρθρωση του στρατού της που είχε ανάγκη. Ο Max Bauer , ο στρατιωτικός σύμβουλος ήταν ένας από αυτούς , υπό την ηγεσία του Chiang Kai-shek 蔣介石 , του επικεφαλής του Εθνικού Κόμματος 国民党 Guómíndǎng.

Η Γερμανία, από την άλλη, είχε ανάγκη από πρώτες ύλες ζωτικής σημασίας για την πολεμική της μηχανή.

Με την άνοδο του Τρίτου Ράιχ, η συνεργασία Κίνας - Γερμανίας προχωράει ακάθεκτη. Η Κίνα προμήθευε την Γερμανία με βολφράμιο και κασσίτερο με αντάλλαγμα τον εξοπλισμό και την απαραίτητη στρατιωτική τεχνογνωσία.

Οι Ναζί, επιπλέον , πόνταραν στον επικεφαλής Chiang Kai-shek για τον σφοδρό αντικομμουνισμό του , ο δε Chiang Kai-shek ήταν μεγάλος θαυμαστής του Χίτλερ, κάτι που ήταν επίσης διάχυτο σε όλα τα μέλη του Guómíndǎng .Ο γιός του, όχι μόνο είχε εκπαιδευτεί στη Wehrmacht, αλλά συμμετείχε και στις επιχειρήσεις για την προσάρτηση της Αυστρίας.

Όμως , τα "ωραία " κάπου τελειώνουν κι η στροφή της Γερμανίας προς την Ιαπωνία αλλάζει άρδην τα δεδομένα. Στην πραγματικότητα , τη δεδομένη στιγμή, οι απόψεις των Ναζί αξιωματούχων διίστανται για την πιο συμφέρουσα επιλογή με κάποιους να προτείνουν τη συνέχιση της συμμαχίας με την Κίνα. Όμως, υπερίσχυσε η βαρέως εξοπλισμένη - και μέλος του Συμφώνου του Άξονα- Ιαπωνία.

Η αναγνώριση από τους Ναζί του κράτους - μαριονέτα 满洲国 Mǎnzhōuguó στα κατεχόμενα κινέζικα εδάφη από τους Ιάπωνες μετά την εισβολή στην Μαντζουρία το 1931 , ήταν η κίνηση-ματ για την κατάρρευση των διπλωματικών σχέσεων Κίνας και ναζιστικής Γερμανίας.

Όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

{Ο Max Bauer στην Κίνα}

ΥΠΗΡΧΑΝ ΚΙΝΕΖΟΙ ΘΥΜΑΤΑ ΣΤΗ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ;

Δημογραφικά μιλώντας , ο αριθμός των Κινέζων στη Γερμανία ήταν περιορισμένος. Την περίοδο ανόδου των Ναζί στην εξουσία, μετρούσαν γύρω στους 1,600 , εκ των οποίων οι περισσότεροι ναυτικοί, καλλιτέχνες τσίρκου και σπουδαστές.

Το κέντρο της κοινότητάς τους , η δική τους

"Τσαινατάουν " ( γνωστό κι ως Chinesenviertel). στήθηκε στη γειτονιά St. Pauli του Αμβούργου.

Κατά τη δεκαετία του '20 , οι σοσιαλιστικές ιδέες είχαν απήχηση σε μια μερίδα Κινέζων .

Tο 1938 , ιδρύεται από τις ναζιστικές αρχές

το "Zentralstelle für Chinese" για τον έλεγχο του κινεζικού πληθυσμού.

Μετά την είσοδο της Ιαπωνίας στις Δυνάμεις του Άξονα και την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, η δαγκάνα κλείνει περισσότερο. Η Chinesenviertel καταστρέφεται και κάποιοι Κινέζοι στέλνονται σε στρατόπεδα εργασίας.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΣΑΝΓΚΑΗΣ ΣΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ

Ναι, η αλήθεια είναι πως δεν είναι ευρύτερα γνωστό, αλλά καμία εικοσαριά χιλιάδες Εβραίοι από διάφορες χώρες της Ευρώπης βρήκαν ένα ασφαλές καταφύγιο στη Σανγκάη , και συγκεκριμένα στη συνοικία 虹口 Hóngkǒu. Ιδρύονται εβραϊκά σχολεία , συναγωγές και κάπως έτσι γεννιέται το "Εβραϊκό Γκέτο" της Σανγκάης κατά τις ταραγμένες μέρες του Ολοκαυτώματος.

ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΕ Ο ΧΙΤΛΕΡ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΙΝΕΖΟΥΣ ;

Τα καλύτερα, αν πιστέψουμε, τα λεγόμενά του για τους Ασιάτες όπως αυτά τα συναντάμε στην

" Πολιτική Διαθήκη του Χίτλερ " :

"Ποτέ δεν αντιμετώπισα τους Κινέζους ή τους Ιάπωνες ως κατώτερούς μας. Ανήκουν σε αρχαίους πολιτισμούς και παραδέχομαι ανοιχτά ότι η αρχαία ιστορία τους είναι ανώτερη από τη δική μας. Έχουν το δικαίωμα να είναι περήφανοι για το παρελθόν τους , ακριβώς όπως εμείς έχουμε το δικαίωμα να είμαστε υπερήφανοι για τον πολιτισμό στον οποίο ανήκουμε.

Πραγματικά πιστεύω πως όσο περισσότερο προσηλωμένοι είναι οι Κινέζοι κι οι Ιάπωνες στην περηφάνεια της φυλής τους , τόσο ευκολότερο το βρίσκω να τα πάμε καλά μαζί τους ".

Φυσικά, στον περίφημο " Ο Αγών μου " ο λόγος του ήταν λιγότερο "στρογγυλεμένος" :

"Ό, τι εννοούν ως γερμανοποίηση είναι η διαδικασία του να εξαναγκάσουν τους άλλους μάθουν τη γερμανική γλώσσα. Είναι όμως κατηγορηματικά λάθος να υπάρχει η πεποίθηση πως ένας νέγρος ή ένας Κινέζος θα γίνει Γερμανός επειδή έμαθε τη γλώσσα και θέλει να τη μιλάει στο μέλλον και πόσο μάλλον να ψηφίζει για τα γερμανικά πολιτικά κόμματα".

Φυσικά, στη συνέχεια μαλάκωσε τους ρατσιστικές κορώνες γιατί το Τρίτο Ράιχ είχε και οικονομικά πάρε-δώσε και με την Κίνα και Ιαπωνία. Τη δε στρατιωτική συμμαχία που αναζητούσε , τη βρήκε ,εν τέλει, στην μιλιταριστική Ιαπωνία, η οποία κέρδισε και την...αναγνώριση των " Τιμητικών Αρείων" στη ναζιστική ρατσιστική λίστα.

ΤΙ ΕΙΚΟΝΑ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΚΙΝΕΖΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΝΑΖΙΣΜΟ ;

Εδώ αυτή η ερώτηση έχει ενδιαφέρον.

Υπάρχει ο ιντερνετικός όρος 德棍 Dégùn που μεταφράζεται ως "Γερμανικό Κούτσουρο " περιγράφοντας κάποιον που είναι παθιασμένος με το Β' Παγκόσμιο και τρέφει αισθήματα ρομαντικού θαυμασμού για το ναζισμό.

Ένα παλιότερο άρθρο της σελίδας είναι αρκετά διαφωτιστικό για αυτό το ιδιόμορφο Nazi chic που κερδίζει έδαφος στην Ασία.

https://www.facebook.com/share/p/17GyRgViQP/

Εκτός αυτού υπάρχει κι ο John Rabe που οι Κινέζοι πίνουν νερό στο όνομά του.

Με μακρόχρονη επιχειρηματική

στην Κίνα για λογαριασμό της Ζίμενς , προσχωρεί στο Ναζιστικό Κόμμα και στη συνέχεια αναλαμβάνει διπλωματικός εκπρόσωπος του καθεστώτος στη Nánjīng ( πρωτεύουσα της τότε Κινεζικής Δημοκρατίας). Κατά τη φρικτή σφαγή των Κινέζων από τους Ιάπωνες στη Nánjīng , ο Rabe δημιούργησε μια Διεθνή Ζώνη Ασφαλείας βοηθώντας στο να σωθούν πάνω από 200,000 Κινέζοι. Η συνεισφορά του στην Κίνα τιμάται με μνημεία και μέσα από την τέχνη, κερδίζοντας το προσωνύμιο " Ο Καλός Άνθρωπος της Nánjīng "

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.

Ειδήσεις με μια ματιά...Ισραήλ: Έτοιμοι για συνεργασία με την αντιπολίτευση οι Άραβες-Τουρκικό «παζάρι» με την Αίγυπτο-Τραγωδία στην Ισπανία:Ανατροπή στο πετρέλαιο:-- Η Κίνα γυρνά την πλάτη στο ρωσικό αργό

 

Ισραήλ: Έτοιμοι για συνεργασία με την αντιπολίτευση οι Άραβες – «Έκλεψαν τις εκλογές» λέει ο Νετανιάχου

Ο ηγέτης της «Κοινής Λίστας» ανέφερε ότι θα στηρίξει την αντιπολίτευση χωρίς όμως να συμμετάσχει σε ενδεχόμενο κυβερνητικό σχηματισμό

Έτοιμο να στηρίξει την αντιπολίτευση με στόχο να φύγει από την πρωθυπουργία ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, είναι το μεγαλύτερο από τα αραβικά κόμματα, που μετά τις κρίσιμες χθεσινές εκλογές αποτελούν τον ρυθμιστικό παράγοντα στο Ισραήλ. Από την πλευρά του, ο νυν πρωθυπουργός τα κατηγόρησε για νοθεία, δηλώνοντας ότι «έκλεψαν τις εκλογές».

Με καταμετρημένο περισσότερο από το 85% των ψήφων, το δεξιό μπλοκ του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου προηγείται οριακά, με 53 έδρες, ενώ το μπλοκ του βασικού αντιπάλου του, Γκάντι Άιζενκοτ, προβλέπεται να συγκεντρώσει 48 έδρες.

Οι δύο αραβικοί σχηματισμοί, η «Κοινή Λίστα» και το «Ραάμ», αναμένεται να εξασφαλίσουν συνολικά 19 έδρες, γεγονός που τους προσδίδει δυνητικά καθοριστικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης.

Νετανιάχου: «Έκλεψαν τις εκλογές»

Σε αυτό το πολιτικά αβέβαιο σκηνικό, το κόμμα Λικούντ του Νετανιάχου εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά των αραβικών κομμάτων, κατηγορώντας τα ότι «έκλεψαν» τις εκλογές.

Σε ανακοίνωσή του υποστήριξε ότι οι αραβικοί σχηματισμοί «υποστηρίζουν την τρομοκρατία και την εξάλειψη του εβραϊκού κράτους», ενώ τους κατηγόρησε για διαφθορά, απειλές, βία, ψεύδη και χρήση απαγορευμένου λογισμικού με στόχο την αύξηση της συμμετοχής στις κάλπες.

Το Λικούντ ανακοίνωσε επίσης ότι θα προσκομίσει στις αρμόδιες αρχές μαρτυρίες και στοιχεία για τις καταγγελίες του, κάνοντας λόγο για χιλιάδες φακέλους με μετρητά και ψηφοδέλτια του Ραάμ, καθώς και για απειλές και περιστατικά βίας σε βάρος υπευθύνων εκλογικών τμημάτων.

Οι καταγγελίες του πρωθυπουργού είχαν αρχίσει ήδη από την Τρίτη, κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας. Ο Νετανιάχου είχε υποστηρίξει ότι τα αραβικά κόμματα, και ιδιαίτερα το Ραάμ, «προσπαθούν να κλέψουν τις εκλογές», καλώντας παράλληλα τους υποστηρικτές του να προσέλθουν μαζικά στις κάλπες. «Όχι μπάρμπεκιου, μην πάτε στην παραλία — πηγαίνετε στο εκλογικό τμήμα και ψηφίστε Λικούντ», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά.

Στο επίκεντρο των καταγγελιών βρέθηκε και ένα περιστατικό που διερευνά η αστυνομία. Τρία άτομα συνελήφθησαν με την υποψία ότι επιχειρούσαν να εξαγοράσουν ψήφους υπέρ του Ραάμ. Σύμφωνα με την αστυνομία, στην κατοχή τους βρέθηκαν φάκελοι και περισσότερα από 24.000 σέκελ σε μετρητά, ποσό περίπου 7.900 δολαρίων.

REUTERS/Ronen Zvulun

Ο προσωρινός γενικός διευθυντής της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής, Ντιν Λίβνε, χαρακτήρισε το περιστατικό «ασυνήθιστο», διευκρινίζοντας ωστόσο ότι πρόκειται για μεμονωμένη υπόθεση που βρίσκεται υπό διερεύνηση. Όπως ανέφερε, οι ύποπτοι συνελήφθησαν κοντά στις κατοικίες τους, πριν ακόμη μεταβούν στα εκλογικά τμήματα.

Οι καταγγελίες του Νετανιάχου προκάλεσαν την έντονη αντίδραση της αραβικής πολιτικής πλευράς. Ο ηγέτης του Ραάμ, Μανσούρ Αμπάς, κατηγόρησε τον Ισραηλινό πρωθυπουργό ότι «λέει ψέματα και υποκινεί» εναντίον του κόμματός του, υποστηρίζοντας ότι χρησιμοποιεί τις καταγγελίες για να κινητοποιήσει τους δεξιούς ψηφοφόρους.

Έτοιμη για συνεργασία με την αντιπολίτευση η «Κοινή Λίστα»

Την ίδια στιγμή, ο ηγέτης της «Κοινής Λίστας», Γιουσέφ Τζαμπαρέν, δήλωσε στο AFP ότι το κόμμα του δεν προτίθεται να συμμετάσχει σε μια ισραηλινή κυβερνητική συμμαχία υπό τις παρούσες πολιτικές συνθήκες, ιδιαίτερα λόγω του συνεχιζόμενου πολέμου στη Γάζα και της πολιτικής των εποικισμών στη Δυτική Όχθη.

Άφησε, ωστόσο, ανοιχτό το ενδεχόμενο στήριξης μιας κυβέρνησης της αντιπολίτευσης από θέση εκτός συνασπισμού, εφόσον αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει στην απομάκρυνση του Νετανιάχου από την πρωθυπουργία. «Με στόχο την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης, θα μπορούσαμε να στηρίξουμε μια εναλλακτική κυβέρνηση από εκτός του συνασπισμού», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Η στάση αυτή ενισχύει την αβεβαιότητα γύρω από τον σχηματισμό της επόμενης κυβέρνησης, καθώς τα αραβικά κόμματα φαίνεται να διαθέτουν τις έδρες που θα μπορούσαν να αποδειχθούν κρίσιμες για την επίτευξη κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Ωστόσο, η άρνησή τους να συμμετάσχουν άμεσα σε έναν κυβερνητικό συνασπισμό περιορίζει τις επιλογές των δύο βασικών στρατοπέδων.

Παράλληλα, το κόμμα του Γκάντι Άιζενκοτ είχε κατηγορήσει τον Νετανιάχου, ήδη από την Τρίτη, ότι με τις δηλώσεις του «προετοιμάζει το έδαφος για να αμφισβητήσει τα αποτελέσματα». Έτσι, πέρα από το ζήτημα του σχηματισμού κυβέρνησης, η μετεκλογική αντιπαράθεση έχει ήδη μεταφερθεί και στην αξιοπιστία της εκλογικής διαδικασίας, αυξάνοντας περαιτέρω την πολιτική αβεβαιότητα στο Ισραήλ.

Με πληροφορίες από AFP, Times of Israel, Guardian -ΝΑΦΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

====

Τουρκικό «παζάρι» με την Αίγυπτο: Υποσχέσεις θαλάσσιων κερδών χωρίς χάρτες

Με δέλεαρ μια υποτιθέμενη πρόσθετη θαλάσσια έκταση άνω των 15.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, η Άγκυρα επιχειρεί να προσεγγίσει την Αίγυπτο για συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών. Η παρέμβαση του τουρκικού υπουργείου Άμυνας στρέφεται ευθέως κατά των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο και επιχειρεί να δημιουργήσει ανταγωνιστικό πλαίσιο απέναντι στην ελληνοαιγυπτιακή οριοθέτηση ΑΟΖ.

Η τουρκική πλευρά παρουσιάζει το προτεινόμενο σχήμα ως οικονομικά και γεωπολιτικά επωφελέστερο για το Κάιρο, χωρίς να παραθέτει στην ανακοίνωση τα τεχνικά δεδομένα που στηρίζουν τον υπολογισμό της. Η επίκληση ενός αριθμητικού «κέρδους» λειτουργεί ως μέσο πολιτικής πίεσης και προσέλκυσης της αιγυπτιακής πλευράς.

Το τουρκολιβυκό μνημόνιο ως εργαλείο νέων διεκδικήσεων

Αφετηρία της ανακοίνωσης αποτελεί η αναφερόμενη επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου του 2019 από τη λιβυκή Βουλή των Αντιπροσώπων στις 20 Οκτωβρίου 2026. Η Άγκυρα αξιοποιεί την εξέλιξη για να ενισχύσει  τις θέσεις της και να επαναφέρει την πρόταση θαλάσσιας οριοθέτησης με την Αίγυπτο.

Το τουρκικό υπουργείο χαρακτηρίζει την επικύρωση σημαντική εξέλιξη που ενδυναμώνει την προσέγγισή του. Υποστηρίζει ότι αυτή βασίζεται στο διεθνές δίκαιο και στη «δίκαιη κατανομή», καθώς και ότι λαμβάνει υπόψη τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των παράκτιων κρατών. Πρόκειται για τη θέση που προβάλλει η τουρκική κυβέρνηση προκειμένου να υποστηρίξει τις διεκδικήσεις της στην περιοχή.

Στη συνέχεια, δηλώνει εκ νέου έτοιμο να προχωρήσει σε συμφωνία οριοθέτησης με το Κάιρο, επικαλούμενο τα αμοιβαία συμφέροντα των δύο χωρών. Η πρόταση συνοδεύεται από τον ισχυρισμό ότι η Αίγυπτος θα αποκτούσε περισσότερα από 15.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα επιπλέον θαλάσσιας ζώνης, σε σύγκριση με όσα θα μπορούσε να εξασφαλίσει μέσω συμφωνίας με την Ελλάδα.

Αριθμητικό δέλεαρ χωρίς χαρτογραφική τεκμηρίωση

Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι η ανακοίνωση μιλά για μια πιθανή ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία, παρακάμπτοντας στην επιχειρηματολογία της την υφιστάμενη συμφωνία μερικής οριοθέτησης Ελλάδας–Αιγύπτου. Με αυτόν τον τρόπο, επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση σε μια σύγκριση υποθετικών ωφελημάτων που η ίδια καθορίζει.

Το κρίσιμο στοιχείο είναι η απουσία δημοσιοποιημένης τεκμηρίωσης για την πρόσθετη έκταση που υπόσχεται. Στο κείμενο δεν παρουσιάζονται χάρτες, συντεταγμένες ή μεθοδολογία υπολογισμού, ώστε να μπορεί να αξιολογηθεί η βάση του ισχυρισμού. Ο αριθμός προβάλλεται ως κίνητρο προς την αιγυπτιακή πλευρά, χωρίς αντίστοιχη αναλυτική εξήγηση.

Η ανακοίνωση ολοκληρώνεται με τη διαβεβαίωση ότι η Τουρκία θα συνεχίσει να προστατεύει όσα χαρακτηρίζει νόμιμα δικαιώματα και συμφέροντά της στην Ανατολική Μεσόγειο. Παράλληλα, αποδίδει στην  της συμβολή στην περιφερειακή ειρήνη, ασφάλεια και σταθερότητα.

Η ουσία της παρέμβασης παραμένει η προσπάθεια αναδιάταξης των θαλάσσιων οριοθετήσεων εις βάρος των ελληνικών θέσεων. Η Άγκυρα χρησιμοποιεί το τουρκολιβυκό μνημόνιο ως πολιτικό έρεισμα και το υποσχόμενο θαλάσσιο «κέρδος» ως διαπραγματευτικό δέλεαρ, επιδιώκοντας να επηρεάσει τις επιλογές του Καΐρου και τη συνεργασία του με την Αθήνα. 

https://www.primenews.press/

Ανατροπή στο πετρέλαιο: Η Κίνα γυρνά την πλάτη στο ρωσικό αργό και στρέφεται σε Βραζιλία και Αφρική

Ήδη, τουλάχιστον ένα ανεξάρτητο διυλιστήριο στην Κίνα έχει παραλάβει φορτίο βραζιλιάνικου αργού πετρελαίου

Τα κινεζικά διυλιστήρια στρέφονται όλο και περισσότερο στην αγορά πετρελαίου από την Αφρική και τη Βραζιλία, περιορίζοντας παράλληλα τις προμήθειές τους από τη Ρωσία, σύμφωνα με δημοσίευμα του Bloomberg, το οποίο επικαλείται πηγές της αγοράς.
Ήδη, τουλάχιστον ένα ανεξάρτητο διυλιστήριο στην Κίνα έχει παραλάβει φορτίο βραζιλιάνικου αργού πετρελαίου. Η στροφή προς εναλλακτικούς προμηθευτές κατέστη εφικτή μετά την υποχώρηση του κόστους μεταφοράς σε μεγάλες αποστάσεις, την ώρα που οι τιμές του ρωσικού αργού τύπου ESPO σημείωσαν άνοδο.
Στα τέλη Σεπτεμβρίου, το συγκεκριμένο ρωσικό πετρέλαιο προσφερόταν με premium 30 δολαρίων ανά βαρέλι έναντι του Brent, προτού η διαφορά τιμής υποχωρήσει στα 20 δολάρια. Στα τέλη Αυγούστου, το premium δεν ξεπερνούσε τα 5 δολάρια. Ωστόσο, η επιδείνωση των συνθηκών εφοδιασμού από τον Περσικό Κόλπο και η περιορισμένη διαθεσιμότητα αργού στην αγορά ανάγκασαν τους αγοραστές να αποδεχθούν τις υψηλότερες τιμές.
Η αποκλιμάκωση των ναύλων ήρθε μετά την επαναφορά των εξαγωγών πετρελαίου από τον Περσικό Κόλπο στα επίπεδα που καταγράφονταν πριν από την ισραηλινοαμερικανική επιχείρηση κατά του Ιράν και το επακόλουθο κλείσιμο των Στενών του Hormuz.
Έως τα τέλη Οκτωβρίου, το κόστος μεταφοράς ενός βαρελιού πετρελαίου από το Τέξας στη Νότια Κορέα είχε μειωθεί από τα 42,60 δολάρια στα 31 δολάρια. Αντίστοιχα, ο ναύλος για τη μεταφορά πετρελαίου από τη Δυτική Αφρική στην Κίνα υποχώρησε από τα 33 δολάρια στα 24,50 δολάρια. Την ίδια στιγμή, το ιρακινό αργό προσφέρεται με premium 15 δολαρίων ανά βαρέλι σε σχέση με το Brent.
Νωρίτερα, ο υπουργός Πετρελαίου της Ινδίας, Hardeep Singh Puri, είχε επιβεβαιώσει ότι η χώρα περιορίζει τις αγορές ρωσικού πετρελαίου. Ωστόσο, απέδωσε την εξέλιξη αυτή όχι στις πιέσεις των ΗΠΑ, αλλά κυρίως στην επαναφορά επαρκών ποσοτήτων πετρελαίου από τη Μέση Ανατολή στην παγκόσμια αγορά.

www.bankingnews.gr

Τραγωδία στην Ισπανία: Τουλάχιστον 30 νεκροί από σύγκρουση τρένων υψηλής ταχύτητας

Πολύνεκρη σύγκρουση δύο τρένων υψηλής ταχύτητας σημειώθηκε την Τετάρτη στην περιοχή της Ούρδα, στην επαρχία του Τολέδο, περίπου 150 χιλιόμετρα νότια της Μαδρίτης. Ο απολογισμός παραμένει προσωρινός, με τις αρχές να προειδοποιούν ότι ο αριθμός των θυμάτων μπορεί να αυξηθεί.

Η εκπρόσωπος της περιφέρειας Καστίλης-Λα Μάντσα, Εστέρ Παντίγια, ανακοίνωσε αρχικά τουλάχιστον δέκα νεκρούς. Νεότερη ενημέρωση του Reuters, με επίκληση των περιφερειακών αρχών, ανεβάζει τον αριθμό σε τουλάχιστον 30. Παράλληλα, πληροφορίες που αποδίδονται στο Sky  News κάνουν λόγο για 39 θύματα, χωρίς οι διαφορετικοί απολογισμοί να έχουν ακόμη συγκλίνει.

Διακοπή κυκλοφορίας και επιχείρηση διάσωσης

Ο διαχειριστής της σιδηροδρομικής υποδομής, ADIF, γνωστοποίησε ότι ανεστάλη η κυκλοφορία στη γραμμή υψηλής ταχύτητας Μαδρίτης–Ανδαλουσίας, μετά την πρόσκρουση αμαξοστοιχίας σε προπορευόμενο τρένο.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες που δημοσίευσε η «El País», δύο βαγόνια εκτροχιάστηκαν και κατέληξαν εκτός των σιδηροτροχιών. Η εφημερίδα τοποθετεί το δυστύχημα ανάμεσα στο Λος Γέμπενες και στην Ούρδα, κοντά στις 9 το πρωί τοπική ώρα, δηλαδή στις 10 ώρα Ελλάδας.

Στην περιοχή κινητοποιήθηκαν πυροσβέστες, δυνάμεις της Πολιτοφυλακής, υγειονομικά συνεργεία και εθελοντές πολιτικής προστασίας. Οι περιφερειακές αρχές ενεργοποίησαν το σχέδιο έκτακτης ανάγκης PLATECAM, οργανώνοντας τον συντονισμό των επιχειρήσεων και την παροχή πρώτων βοηθειών στους επιβάτες.

Ο δήμαρχος της Ούρδα, Μανουέλ Γκαλάν, ανέφερε στο Cadena SER ότι ζητήθηκε από τον δήμο να διαθέσει χώρους για την υποδοχή πληγέντων. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται αθλητικό κέντρο, το οποίο προετοιμάζεται για την πρώτη φροντίδα επιβατών και τραυματιών.

Μήνυμα Σάντσεθ και μνήμες από το δυστύχημα του Ιανουαρίου

Ο πρωθυπουργός της Ισπανίας, Πέδρο Σάντσεθ, δήλωσε συγκλονισμένος από την τραγωδία και εξέφρασε τη συμπαράστασή του στα θύματα και στις οικογένειές τους.

Η νέα σύγκρουση σημειώνεται εννέα μήνες μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα κοντά στο Ανταμούζ της Κόρδοβα, στην ίδια γραμμή, όπου είχαν χάσει τη ζωή τους 46 άνθρωποι. Εκείνη η τραγωδία είχε συμβεί όταν εκτροχιασμένη αμαξοστοιχία συγκρούστηκε με άλλο τρένο.

Το δυστύχημα του Ιανουαρίου είχε προκαλέσει έντονη δημόσια συζήτηση για την επάρκεια των επενδύσεων στη συντήρηση του σιδηροδρομικού δικτύου. Τα αίτια της σημερινής σύγκρουσης παραμένουν υπό διερεύνηση, ενώ η προτεραιότητα των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης είναι η διάσωση και η περίθαλψη των πληγέντων.https://www.primenews.press/

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.