ΥΨΩΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ!!ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ!ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ,ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΑΣ!!!

 Μεγάλη δεσποτική εορτή της Χριστιανοσύνης, με την οποία τιμάται κάθε χρόνο στις 14 Σεπτεμβρίου η διπλή ανεύρεση του Σταυρού πάνω στον οποίο μαρτύρησε ο Ιησούς Χριστός. Στη χώρα μας γιορτάζουν ο Σταύρος και η Σταυρούλα.

Σύμφωνα με την παράδοση, το 326 η γηραιά μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Αυγούστα Ιουλία Φλαβία Ελένη, μετέβη στους Αγίους Τόπους για να φέρει στο φως τα διάφορα μέρη στα οποία έζησε και δίδαξε ο Ιησούς Χριστός. Στα Ιεροσόλυμα πραγματοποίησε μεγάλες ανασκαφές για να βρεθούν οι τόποι της Σταύρωσης και της Ανάστασης στον λόφο του Γολγοθά. Η μετέπειτα Αγία Ελένη οδηγήθηκε στην εύρεση του Τιμίου Σταυρού από ένα αρωματικό φυτό που φύτρωνε στο μέρος εκείνο, τον γνωστό μας βασιλικό. Ύστερα από επίπονες ανασκαφές βρέθηκαν τρεις σταυροί, του Κυρίου και των δύο ληστών.

Οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί Φιλοστόργιος και Νικηφόρος αναφέρουν ότι ο Σταυρός του Κυρίου εντοπίσθηκε ύστερα από θαύμα, όταν τοποθετήθηκε πάνω σε νεκρή γυναίκα και αυτή αναστήθηκε. Στη θέση αυτή υπήρχε ο ναός της Αφροδίτης, που είχε ανεγείρει το 135 ο ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός, μετά τη δεύτερη καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Η Ελένη, αφού διέταξε να τον γκρεμίσουν, έχτισε στη θέση του τον περικαλλή Ναό της Αναστάσεως, ο οποίος αποτελεί μέχρι σήμερα ένα από τα σημαντικότερα μνημεία του Χριστιανισμού. Ο Σταυρός του Κυρίου παραδόθηκε στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Μακάριο, ο οποίος τον τοποθέτησε στον ναό της Αναστάσεως στις 14 Σεπτεμβρίου 335.

Η δεύτερη Ύψωση του Τιμίου Σταυρού σχετίζεται με τους Βυζαντινο-Περσικούς Πολέμους (602-628). Το 614 οι Πέρσες κυρίευσαν την Παλαιστίνη και αφού λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τα ιερά προσκυνήματα του Χριστιανισμού, πήραν μαζί τους ως λάφυρο τον Τίμιο Σταυρό. Οι πυρολάτρες Πέρσες θεώρησαν τον Σταυρό μαγικό, εξαιτίας κάποιων θαυμάτων που έγιναν και τον προσκυνούσαν. Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος, μετά την οριστική νίκη του εναντίον των Περσών το 628, ανέκτησε το ιερό σύμβολο της Χριστιανοσύνης και το μετέφερε αρχικά στην Κωνσταντινούπολη (14 Σεπτεμβρίου 629), όπου αποτέλεσε μέρος του θριάμβου του και στη συνέχεια στα Ιεροσόλυμα.

Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού εορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα κάθε χρόνο στις 14 Σεπτεμβρίου. Στις εκκλησίες ψάλλεται, μεταξύ των άλλων, το πασίγνωστο απολυτίκιο «Σώσον Κύριε τον λαόν σου…» και στους πιστούς μοιράζονται κλώνοι βασιλικού, εκκλησιαστική συνήθεια που πηγάζει από την παράδοση ότι στο μέρος που βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός είχε φυτρώσει το αρωματικό αυτό φυτό. Η Εκκλησία επιτάσσει την ημέρα αυτή αυστηρά νηστεία.

Απολυτίκιο

Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου, νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος και το σον φυλάττων, δια του Σταυρού Σου, πολίτευμα.

Λαογραφία

• Η γιορτή του Σταυρού έχει ιδιαίτερη σημασία για τους γεωργούς, διότι αποτελεί την αφετηρία της νέας χρονιάς, ενόψει της σποράς. Οι γεωργοί φέρνουν στην εκκλησία μείγμα από τα δημητριακά που θα σπείρουν για να δεχθούν την ειδική ευλογία του ιερέα: «Βλαστήσαι την γην, και δούναι σπέρμα το σπείροντι, και άρτον εις βρώσιν» («Ευχή επί ευλογήσει του σπόρου»).
• Την ημέρα του Σταυρού, οι ναυτικοί συνήθιζαν να σταματούν τα μακρινά ταξίδια με ιστιοφόρα, όπως συμβούλευε η παροιμία: «Του Σταυρού, σταύρωνε και δένε».
• Με το βασιλικό που παίρνουν από την εκκλησία, οι νοικοκυρές συνηθίζουν να φτιάχνουν το προζύμι της χρονιάς (Πήλιο, Κορώνη κ.ά).
• Στην Αίγινα αναβιώνει ο λεγόμενος «Λειδινός», μία μιμητική παράσταση, με μοιρολογήματα και ταφή ενός ομοιώματος μικρού παιδιού, έθιμο με πιθανότατα αρχαία καταγωγή. Ακολουθεί η προσφορά κολλύβων και η τελετουργία κλείνει με χορούς και τραγούδια. Οι επιλογικοί στίχοι του μοιρολογιού:

Πάλι θα ρθεις, Λειδινέ μου
Με του Μάρτη τις δροσιές
Με τ’ Απριλη τα λουλούδια
Τσαι του Μάη τις δουλειές…
Ήρθε η ώρα να μας φύγεις,
πάαινε εις το καλό,
τσαι με το καλό να έρθεις
τσ’ όλους να μας βρεις γερούς…

Ο «Λειδινός» («Δειλινός» με αντιμετάθεση δ και λ) είναι ένα δρώμενο, όπου κυριαρχεί το στοιχείο του θανάτου ως προϋπόθεση για τη νέα ζωή, με αυτονόητο τον συμβολισμό που αφορά τον μαρασμό της φύσης και την αναγέννησή της κάθε χρόνο.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/562#goog_rewarded

Την παραμονή της εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού οι νοικοκυρές συνηθίζουν εδώ και αιώνες, να κόβουν τα βασιλικά, τα οποία έχουν μεγαλώσει πια, αφού τα φρόντιζαν όλο το καλοκαίρι και να τα φέρνουν στην εκκλησία, για να τα μοιράσει ο ιερέας στους πιστούς.

Την ημέρα του εορτασμού της υψώσεως του Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου) συνηθίζεται να μοιράζεται βασιλικός γιατί η Αγία Ελένη βρήκε το Σταυρό του Κυρίου σε ένα χώρο που ήταν κατάφυτος από βασιλικούς και για το λόγο αυτό ο ιερέας μοιράζει στους πιστούς κλαδάκια βασιλικού.

Με τον Αγιασμό και το βασιλικό της Υψώσεως του Σταυρού φτιάχνεται το προζύμι της νέας χρονιάς που τα παλαιότερα χρόνια οι νοικοκυρές χρησιμοποιούσαν για να ζυμώσουν το ψωμί αλλά και τα πρόσφορα.
«Με τ΄Σταυρού τον αγιασμό κάμνε το προζύμ' για ούλο το χρόνο» συμβούλευαν οι μητέρες τις θυγατέρες τους.

Όταν ο Γεώργιος Μέγας απεσταλμένος από την Ακαδημία Αθηνών επισκέφτηκε το Κατάλακκο για να καταγράψει τα έθιμα της Λήμνου, οι Λημνιές του είπαν: «κάθε σπίτι, κάθε νοικοκυρά φέρνει ένα κουμάρ' με νερό στην εκκλησιά, τ' αφήνουν στη μέση της εκκλησίας, όπου γίνεται ο αγιασμός, και μετά το παίρνουν.

Με τον αγιασμό αυτό κάνουν το προζύμι της χρονιάς το κάνουν καινούργιο. Το παλιό το σβούν΄ το ζυμώνουν την τελευταία εβδομάδα».

Ακόμα και οι Τουρκάλες ήθελαν να πάρουν αγιασμό και σταυρολούλουδα.

Κάποτε μια Τουρκάλα από την Κώμη ρώτησε κάποιες Λημνιές της Καλλιόπης γιατί το ψωμί τους είναι γλυκό και δε μουχλιάζει.
-Γιατί στη ζύμη μέσα βάζουμε Αγιασμό από τη γιορτή του Σταυρού, στις 14 Σεπτεμβρίου απάντησαν οι Λημνιές.
-Θα μου δώσετε και μένα, ρώτησε η Τουρκάλα. Αμηχανία. Οι Λημνιές βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη θέση.
Πως να δώσουν αγιασμό σε μια μουσουλμάνα. Από την άλλη δεν ήθελαν να αρνηθούν.
Έτσι της έδωσαν απλό νερό και της είπαν πως ήταν αγιασμός.

Και το θαύμα έγινε.

Η πίστη της Τουρκάλας ότι το νερό που της έδωσαν οι Λημνιές ήταν αγιασμός, φούσκωσε το ψωμί, το έκανε γλυκό και δεν μούχλιασε.
Όταν αργότερα η Τουρκάλα τις ευχαρίστησε εκείνες δεν αποκάλυψαν την απάτη τους.

Το βασιλικό που έπαιρναν από τον ιερέα αρχικά τον χρησιμοποιούσαν για να σταυρώσουν το προζύμι και στην συνέχεια τον τοποθετούσαν μέσα σε ποτήρι με νερό ευελπιστώντας να βγάλει ρίζες για να τον ξαναφυτεύσουν.

Συνήθιζαν να λένε για το βασιλικό:
«Βασιλικός κι αν μαραθεί
Κι αν γείρουν τα κλωνιά του
Ρίξε νερό στη ρίζα του
Να' ρθεί στα πρωτινά του».

Για τους γεωργούς τα μέσα Σεπτέμβρη ήταν πια και ο κατάλληλος καιρός για να αρχίσουν σιγά σιγά να σπέρνουν. Έλεγαν: « του Σταυρού σταύρωνε και σπέρνε».https://www.e-evros.gr/

====

Στις 14 Σεπτεμβρίου, σε πολλά ελληνικά σπίτια, ο βασιλικός και ο αγιασμός από την εκκλησία έμπαιναν στην κουζίνα για να ξεκινήσει το καινούργιο προζύμι.

Η γιορτή της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού, στις 14 Σεπτεμβρίου, είναι δεμένη στη λαϊκή παράδοση με τον βασιλικό. Είναι το φυτό που χρησιμοποιείται στις εκκλησίες την ημέρα της γιορτής και που οι πιστοί παίρνουν μαζί τους επιστρέφοντας στο σπίτι.

Για τις παλιές νοικοκυρές, όμως, αυτός ο βασιλικός είχε και μια θέση στην κουζίνα. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας η ημέρα του Σταυρού ήταν η στιγμή που έφτιαχναν το νέο προζύμι, εκείνο που θα κρατούσαν και θα ανάπιαναν για τα επόμενα ζυμώματα. Το έλεγαν «προζύμι του Σταυρού» ή «προζύμι της χρονιάς» και ο τρόπος παρασκευής του δεν ήταν παντού ο ίδιος. Άλλοτε χρησιμοποιούσαν αγιασμό, άλλοτε τον βασιλικό που είχαν πάρει από την εκκλησία, σε άλλες περιοχές νερό μέσα στο οποίο είχε μείνει ο βασιλικός και αλλού συναντάμε ακόμη και το «αμίλητο νερό».

Πίσω από τις διαφορετικές εκδοχές το παλιό έδινε τη θέση του στο καινούργιο και μαζί ξεκινούσε ένας νέος κύκλος για το ψωμί του σπιτιού.

Ο βασιλικός του Σταυρού και το καινούργιο προζύμι

Η σύνδεση του βασιλικού με τη γιορτή προέρχεται από την εκκλησιαστική παράδοση για την εύρεση του Τιμίου Σταυρού από την Αγία Ελένη. Σύμφωνα με αυτή, στο σημείο όπου βρέθηκε ο Σταυρός φύτρωνε βασιλικός. Έτσι, το φυτό συνδέθηκε στενά με τη γιορτή και χρησιμοποιείται κατά την τελετή του αγιασμού. Οι πιστοί έπαιρναν κλωνάρια από τον ευλογημένο βασιλικό στο σπίτι και οι χρήσεις τους ήταν πολλές. Τον φύλαγαν στο εικονοστάσι, τον χρησιμοποιούσαν σε διάφορες ευλογίες του σπιτιού, ενώ σε αρκετούς τόπους γινόταν το βασικό στοιχείο για το ξεκίνημα του νέου προζυμιού.

Σε μια συνηθισμένη εκδοχή του εθίμου, τα φύλλα ή τα κλωνάρια του βασιλικού έμεναν μέσα σε νερό. Με αυτό το νερό οι γυναίκες ανακάτευαν αλεύρι και ξεκινούσαν το προζύμι. Σε άλλες περιπτώσεις χρησιμοποιούσαν τον αγιασμό που είχαν φέρει από την εκκλησία αντί για νερό. Το προζύμι στη συνέχεια αναπιανόταν και διατηρούνταν για τα επόμενα ζυμώματα. Ένα μικρό κομμάτι έμενε κάθε φορά στην άκρη για να γίνει η αρχή του επόμενου ψωμιού.

Στη Λήμνο έπρεπε πρώτα να τελειώσει το παλιό

Στον Κατάλακκο, σύμφωνα με λαογραφική καταγραφή του Γεωργίου Μέγα, κάθε νοικοκυρά πήγαινε στην εκκλησία με ένα «κουμάρ’», δηλαδή ένα πήλινο δοχείο γεμάτο νερό. Τα δοχεία τοποθετούνταν μέσα στην εκκλησία ώστε το νερό να αγιαστεί και στη συνέχεια οι γυναίκες το έπαιρναν στο σπίτι για να φτιάξουν το νέο προζύμι. Μάλιστα, την τελευταία εβδομάδα πριν από τη γιορτή οι νοικοκυρές φρόντιζαν να ζυμώσουν όσο προζύμι τους είχε απομείνει. Στόχος ήταν να μην υπάρχει παλιό προζύμι όταν έφτανε η ημέρα του Σταυρού γιατί με το αγιασμένο νερό της γιορτής θα ξεκινούσαν από την αρχή.

Στην Κορώνη και στην Πύλο έβαζαν τον βασιλικό πάνω στο ζυμάρι

Στην Κορώνη και στην Πύλο συναντάμε μια διαφορετική παραλλαγή. Οι γυναίκες έφερναν από την εκκλησία το κλωνάρι του βασιλικού και το τοποθετούσαν πάνω στο ζυμάρι που είχαν ετοιμάσει. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, μέχρι την επόμενη ημέρα το ζυμάρι είχε φουσκώσει και είχε γίνει προζύμι.

Στο Πήλιο άφηναν τον βασιλικό τρεις ημέρες στο νερό

Στο Πήλιο, οι νοικοκυρές έπαιρναν ένα κλωνάρι από τον βασιλικό που είχε χρησιμοποιηθεί στη γιορτή του Σταυρού και το άφηναν μέσα σε νερό για τρεις ημέρες. Στη συνέχεια ζέσταιναν ελαφρά το νερό και το ανακάτευαν με αλεύρι. Την επόμενη ημέρα πρόσθεταν ξανά αλεύρι και νερό, συνεχίζοντας το ανάπιασμα μέχρι να δημιουργηθεί το προζύμι που θα κρατούσαν για τα επόμενα ψωμιά.

Στην Κέρκυρα έπαιρναν «αμίλητο νερό»

Στις Αργυράδες της Κέρκυρας οι γυναίκες έπαιρναν τον βασιλικό από την εκκλησία και στη συνέχεια πήγαιναν στο πηγάδι για το λεγόμενο «αμίλητο νερό». Όπως μαρτυρά και το όνομά του, έπρεπε να το πάρουν και να το μεταφέρουν χωρίς να μιλήσουν. Με το νερό αυτό, αλεύρι και τον βασιλικό έφτιαχναν το νέο προζύμι. Και εδώ η διαδικασία γινόταν από την αρχή, χωρίς να προστεθεί κομμάτι από το παλιό.

Από τον βασιλικό της μιας χρονιάς στον βασιλικό της επόμενης

Σε ορισμένους τόπους δεν άφηναν απλώς τον βασιλικό της εκκλησίας να ξεραθεί. Έβαζαν ένα κλωνάρι σε νερό μέχρι να βγάλει ρίζες και στη συνέχεια το φύτευαν. Ο βασιλικός μεγάλωνε στο σπίτι και, όταν ερχόταν ξανά η γιορτή του Σταυρού, μπορούσαν να κόψουν από αυτόν κλωνάρια και να τα πάνε στην εκκλησία.

Γιατί του Σταυρού;

Η 14η Σεπτεμβρίου δεν ήταν τυχαία ημερομηνία για τις παλιές αγροτικές κοινωνίες καθώς βρισκόμαστε στο τέλος του καλοκαιριού και στην αρχή μιας νέας περιόδου για τις αγροτικές εργασίες. Η γιορτή του Σταυρού αποτελούσε σε πολλές περιοχές χρονικό ορόσημο που συνδεόταν με την προετοιμασία για τη νέα σπορά. Σε σχετικές παραδόσεις συναντάμε ακόμη και την ευλογία των σπόρων που προορίζονταν για τα χωράφια.

====

Από τον Θεσσαλικό κάμπο και την Ήπειρο μέχρι τα νησιά του Αιγαίου και τα χωριά της Λέσβου και της Λήμνου, η μέρα αυτή ευλογείται στην εκκλησία και συνεχίζεται στο τραπέζι, στο καζάνι, στη συλλογική μνήμη.

Στην Αγιάσο, στη Λήμνο, στο Μακρυχώρι, στις αυλές του Αιγαίου και στις εκκλησιές της ηπειρωτικής Ελλάδας, η 14η Σεπτεμβρίου, πέρα από το θρησκευτικό ορόσημο, είναι η πρώτη πράξη μιας χρονιάς. Πλύσιμο, αγιασμός, προζύμι, σπορά. Και πάντα στο τραπέζι μια κατσαρόλα με φασολάδα, μια φέτα ψωμί και λίγος βασιλικός στο νερό, για να πάει καλά η αρχή.

Στο προζύμι βασιλικός και αγιασμός για το καλό

Σύμφωνα με την παράδοση, όταν η Αγία Ελένη ανακάλυψε τον Σταυρό του Χριστού, στον τόπο εκείνο φύτρωνε βασιλικός. Γι΄αυτό και σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, σε κάθε αυλή, κάθε περβάζι και κάθε αυλόπορτα, υπάρχει βασιλικός «για του Σταυρού». Ονομάζεται έτσι γιατί έχει φυτευτεί με σκοπό να πάει στην εκκλησία εκείνη τη μέρα και να αγιαστεί. Μετά τον αγιασμό, μπαίνει στα σπίτια, φυλάσσεται σε εικόνες και χρησιμοποιείται σε πράξεις πίστης.

Η θρησκεία συσχετίζει την παρασκευή του προζυμιού με την γιορτή του Τιμίου Σταυρού, όπου μοιράζονται τα λεγόμενα «Σταυρολούλουδα», δηλαδή ένα ματσάκι βασιλικού με λίγο δεντρολίβανο. Αυτά, κατά την παράδοση, μπαίνουν σε βάζο με νερό, το οποίο στη συνέχεια σουρώνεται και χρησιμοποιείται για την παρασκευή του προζυμιού, προσθέτοντας την ανάλογη ποσότητα από αλεύρι.

Σε πολλά μέρη όπως για παράδειγμα στην Αγιάσο της Λέσβου, οι πιστοί κρατούν τον αγιασμό του Σταυρού και με αυτόν ευλογούν το προζύμι τους. Στη Λήμνο, κάθε νοικοκυρά πηγαίνει στην εκκλησία ένα πήλινο κουμάρι με νερό. Το αφήνει στη μέση της εκκλησίας για να αγιαστεί, και με αυτόν τον αγιασμό φτιάχνει από την αρχή το προζύμι της χρονιάς. Το παλιό προζύμι «σβήνει», ζυμώνοντας με αυτό την τελευταία εβδομάδα πριν τη γιορτή και το αντικαθιστούν.

Τα διάσημα όσπρια του Θεσσαλικού κάμπου 

Του Τιμίου Σταυρού σταύρωνε και σπέρνε

Για τους γεωργούς, η 14η Σεπτεμβρίου σήμαινε και την αρχή της καλλιεργητικής χρονιάς. Η φράση «του Σταυρού σταύρωνε και σπέρνε» δεν ήταν μεταφορική. Ήταν οδηγία. Την ημέρα αυτή «ανοίγει η γη», λένε σε πολλά μέρη. Οι πρώτοι σπόροι ρίχνονται στο χώμα με αγιασμό, προσευχή και προσδοκία. Σε κάποια νησιά γίνεται τελετουργική σπορά και σταυρώνεται το χωράφι με βασιλικό.

Το φαγητό της μέρας

Την Ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, η εκκλησία έχει θεσπίσει αυστηρή νηστεία ως ένδειξη ταπείνωσης και ευλάβειας. Ο πιστός, βλέποντας τον Σταυρό, θυμάται ότι ο Χριστός θυσιάστηκε για τη σωτηρία του ανθρώπου και καλείται να σταυρώσει τα πάθη του, γι’ αυτό και δεν υπάρχει ούτε κρέας, ούτε ψάρι. Αντίθετα, κυριαρχεί η φασολάδα, ένα φαγητό λιτό αλλά πλήρες με συμβολική σημασία καθώς είναι η πρώτη εμφάνιση των ξερών φασολιών της νέας σοδειάς και μαγειρεύεται σαν ευλογία. Όμως, όταν πέφτει Σάββατο ή Κυριακή, επιτρέπεται το λάδι στο φαγητό οπότε την τιμητική τους έχουν τα λαδερά.

Στο Μακρυχώρι Καβάλας, στήνουν κάθε χρόνο καζάνι με φασολάδα στην αυλή του σχολείου. Μετά τη Θεία Λειτουργία, κάτοικοι και προσκυνητές τρώνε όλοι μαζί από την ίδια κατσαρόλα. Οι παλαιότερες γυναίκες ετοιμάζουν τα όσπρια, οι άντρες τοποθετούν τα καζάνια, μια συλλογική πράξη που ενώνει τη γειτονιά. Στην Ήπειρο, φτιάχνονται νηστίσιμες πίτες. Στη Νάξο ξεκινά η σπορά. Στην Κρήτη, μαγειρεύεται μπριάμ με βασιλικό και λαχανικά εποχής. Παντού, η μαγειρική της ημέρας υπακούει σε έναν άγραφο κανόνα, στη λιτότητα με νόημα.

Πατούδα: Το δημοφιλές κρητικό γλυκό

Από τα πιο δημοφιλή κρητικά γλυκά! Αν και είναι πιο γνωστά στην Ιεράπετρα όπου τα φτιάχνουν τον Δεκαπενταύγουστο, στη Σητεία προσφέρονται κυρίως του Τιμίου Σταυρού, στις 14 Σεπτεμβρίου και ετοιμάζονται με καρπούς από τη νέα σοδειά.

 https://cantina.protothema.gr/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ!!!!ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

 ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ...Ο Σεπτέμβριος είναι ο ένατος μήνας του ισχύοντος Γρηγοριανού Ημερολογίου, με διάρκεια 30 ημερών.

Η λέξη Σεπτέμβριος, September στα λατινικά, προέρχεται από το αριθμητικό septem (σέπτεμ = επτά), καθώς ήταν ο έβδομος μήνας του αρχαίου δεκάμηνου ρωμαϊκού ημερολογίου. Αργότερα, με την προσθήκη του Ιανουαρίου και του Φεβρουαρίου, ο Σεπτέμβριος μετακινήθηκε στην ένατη θέση, χωρίς όμως να αλλάξει η ονομασία του. Η Ρωμαϊκή Σύγκλητος, θέλοντας να κολακέψει τον αυτοκράτορα Τιβέριο (14-37), αποφάσισε να δώσει το όνομά του στον μήνα Σεπτέμβριο. Αυτός σοφά ποιών αρνήθηκε, επειδή υποστήριξε ότι οι συχνές αλλαγές στις ονομασίες των μηνών μόνο σύγχυση προκαλούν.

Τον Σεπτέμβριο στη Ρώμη τελούνταν μεγάλες γιορτές, όπως τα Καπιτώλια και τα Ρωμαία ή Ρωμαϊκοί Αγώνες (Ludi Romani) προς τιμή του Δία (κάτι σαν Ολυμπιακοί Αγώνες των Ρωμαίων). Την 1η Σεπτεμβρίου προσδιοριζόταν ο ετήσιος φόρος που έπρεπε να καταβάλουν οι Ρωμαίοι πολίτες (indictio), εξού και Ινδικτιών, που στο Βυζάντιο γιορταζόταν ως Πρωτοχρονιά και συνέπιπτε με το νέο εκκλησιαστικό έτος (Αρχή της Ινδικτιώνος).

Στο αρχαίο Αττικό ημερολόγιο ο Σεπτέμβριος αντιστοιχούσε στο δεύτερο δεκαπενθήμερο του μήνα Μεταγειτνιώνα και στο πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα Βοηδρομιώνα. Δεσπόζουσα γιορτή στην Αθήνα και συγκεκριμένα στην Ελευσίνα ήταν τα Ελευσίνια, με τα περιώνυμα Μυστήρια (Ελευσίνια Μυστήρια). Άλλες γιορτές:

Αδώνια

Μεταγείτνια

Ηράκλεια του Κυνοσάργους

Γενέσια

Αρτέμιδος Αγροτέρας

Βοηδρόμια

Η 1η Σεπτεμβρίου συνδέεται με ποικίλες προλήψεις. Οι έγκυες απείχαν από κάθε εργασία για να μη γεννηθεί το παιδί τους με το σημάδι του Αγίου Συμεών του Στυλίτη, που γιορτάζει αυτή την ημέρα (Συμεών / σημαδεύω). Η 1η Σεπτεμβρίου θεωρείται η «Ημέρα του Χρονογράφου», καθώς πιστεύεται ότι ο Χάρος γράφει όσους θα πεθάνουν κατά τη διάρκεια του χρόνου. Για να ξορκίσουν τον Χάροντα, οι νοικοκυραίοι σπάνε ένα ρόδι στην είσοδο του σπιτιού τους.

Ο Σεπτέμβριος έχει διάφορες ονομασίες στο λαϊκό καλεντάρι:

Χινόπωρος, επειδή θεωρείται ο πρώτος μήνας του Φθινοπώρου.

Ορτυκολόγος, λόγω του περάσματος των ορτυκιών που αποδημούν νότια.

Τρυγητής ή Τρυγομηνάς, λόγω του τρύγου, που είναι η κύρια αγροτική απασχόληση το μήνα αυτό.

Σποριάρης, επειδή προετοιμάζεται η σπορά των χωραφιών.

Σταυρίτης, από τη μεγάλη εορτή της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού στις 14 Σεπτεμβρίου.

Πηγή:

SanSimera.gr

Ο Κοσμικός Πόλεμος Ενάντια στο Χάος

 

Το αρχέτυπο του Ινδοευρωπαίου Δρακοκτόνου από τον μύθο της Εποχής του Χαλκού έως τον Μεσαιωνικό Ιπποτισμό

Φλάβιος Ιουλιανός Μιθριδατικός

Από τις απαρχές των προφορικών και ποιητικών παραδόσεων, οι άνθρωποι έτειναν να δομούν τη λογοτεχνία μέσα σε ένα αρχετυπικό πλαίσιο στην ινδοευρωπαϊκή πολιτιστική μήτρα. Η συλλογική μας κατανόηση του ήρωα στον ευρωπαϊκό πολιτισμό προέρχεται από την αρχετυπική φιγούρα του δρακοκτόνου, μια πτυχή του ευρύτερου ηρωικού αρχέτυπου που προέκυψε μεταξύ των Πρωτο-Ινδοευρωπαίων ή του πολιτισμού Yamnaya της Ποντιακής Κασπίας Στέπας. Τα αρχέτυπα ως άτυπη έννοια υπάρχουν από την ίδρυση της ποιητικής παράδοσης στην Εποχή του Χαλκού, όπως ο μύθος του Τρίτου του πρωτο-ινδοευρωπαϊκού πολιτισμού. Ωστόσο, με μια τυπική ιστορική έννοια, εντοπίσαμε τη μελέτη των αρχετυπικών φαινομένων πρώτα στον Πλάτωνα και τη θεωρία του για τις μορφές. Ο Πλάτωνας λειτουργεί ως η διανοητική πρώτη αρχή που χρωματίζει όλες τις νοητικές μας προσπάθειες. Με αυτή την έννοια, τα φαινόμενα των αρχετύπων μπορούν να ανιχνευθούν στη θεωρία των Μορφών του Πλάτωνα που βρίσκονται στο νοητικό βασίλειο[1] και δημιουργήθηκαν από τον Δημιουργό ή τον Θεό με τη χριστιανική έννοια ως το θεμελιώδες νοητικό ή οντολογικό δομικό στοιχείο της πραγματικότητας.[2] Αυτός ο πλατωνικός ρεαλισμός σχετικά με τη φύση των Μορφών παρέχει ένα αντικειμενικό πρότυπο αμετάβλητων μεταφυσικών ιδεών που ορίζουν την πραγματικότητα και υπάρχουν έξω από τον άνθρωπο, όπως φαίνεται στην αλληγορία του Πλάτωνα για το σπήλαιο και την αλληγορία του ήλιου.[3] Μέσω του πλατωνικού ρεαλισμού, η αρχετυπική θεωρία μετατράπηκε από τη θεολογική έννοια που διαισθάνθηκε ένας Ινδοευρωπαίος ιερέας και σαμάνοι σε μια προσδιορίσιμη διανοητική θεωρία που, με τον καιρό, θα οδηγηθεί σε παρόμοιες αλλά διαφορετικές κατευθύνσεις. Αυτό αποδεικνύεται από την ψυχαναλυτική προσέγγιση του Ελβετού ψυχαναλυτή Carl Jung, τη θρησκευτική και μυστικιστική προσέγγιση του Ρουμάνου ιστορικού της θρησκείας Mircea Eliade και, τέλος, τη λογοτεχνική προσέγγιση του Αμερικανού καθηγητή λογοτεχνίας Joseph Campbell.

Η θεωρία των αρχετύπων του Carl Jung προήλθε από τη θεωρία των Μορφών του Πλάτωνα. Ο Γιουνγκ, ωστόσο, θα ερχόταν σε ρήξη με την αντίληψη του Πλάτωνα για τις Μορφές ως θεϊκής προέλευσης, γιατί οι αρχετυπικές του ιδέες είχαν τις ρίζες τους σε μια πιο γήινη εξήγηση. Ο Γιουνγκ τοποθέτησε την προέλευση των αρχετύπων ως πρωταρχικές εικόνες που προέκυψαν από το συλλογικό ασυνείδητο της ανθρωπότητας. Είναι μια έκφραση ψυχολογικών μετα-ιδεών πολιτιστικού και λογοτεχνικού μοτίβου που κυκλώνει μια συγκεκριμένη εθνότητα ή πολιτιστική ομάδα. Ο καλύτερος τρόπος με τον οποίο μπορούμε να εξηγήσουμε αυτή τη φαινομενολογία της αρχετυπικής θεωρίας για τον Γιουνγκ θα μπορούσε να εκφραστεί με ψυχολογικούς όρους, όπως αναφέρει ο Καρλ Γιουνγκ, στο βιβλίο του Ο άνθρωπος και τα σύμβολά του:

Φυσικά, το να βλέπεις και μετά να παραμερίζεις τα σύμβολα δεν θα είχε τέτοιο αποτέλεσμα και απλώς θα αποκαθιστούσε την παλιά νευρωτική κατάσταση και θα κατέστρεφε την προσπάθεια σύνθεσης... Αλλά η αριθμητικότητά τους είναι και παραμένει γεγονός, και αντιπροσωπεύει τη βαλβίδα ενός αρχέτυπου είναι σε σημαντικό βαθμό ανταλλάξιμα... Αυτή η συναισθηματική αξία πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και να επιτρέπεται σε όλη τη διανοητική διαδικασία της ερμηνείας των ονείρων... Η ψυχολογία είναι μόνο η επιστήμη που πρέπει να προκαλεί λαμβάνει υπόψη τον παράγοντα της αξίας γιατί είναι ο σύνδεσμος μεταξύ φυσικών γεγονότων και ζωής. Η ψυχολογία συχνά κατηγορείται ότι δεν είναι επιστημονική για αυτόν τον λόγο. Αλλά οι επικριτές του πρέπει να κατανοήσουν την επιστημονική και πρακτική αναγκαιότητα να δοθεί η δέουσα προσοχή στο συναίσθημα. [4]

Ο Γιουνγκ θα χώριζε τα αρχέτυπά του σε τρία μεγάλα συστήματα μοτίβων, γεγονότων και μορφών, τα οποία χωρίζει σε μια σειρά παραδειγμάτων όπως ο κυρίαρχος, ο σοφός, ο μάγος, ο εξερευνητής, ο γελωτοποιός, ο δημιουργός, ο αθώος, ο φροντιστής και, για τους σκοπούς αυτής της εργασίας, το αρχέτυπο του ήρωα.[5] Ο Γιουνγκ, στο αρχέτυπό του για τον ήρωα, τον παρουσιάζει ως έναν «ισχυρό άνδρα ή θεάνθρωπο που νίκησε το κακό με τη μορφή δράκων, φιδιών, τεράτων, δαιμόνων και ούτω καθεξής, και που απελευθερώνει τον λαό του από την καταστροφή και τον θάνατο»[6] Με αυτή την έννοια ο ήρωας με τελετουργική έννοια είναι ο λυτρωτής της κοινωνίας του διώχνοντας μακριά το κακό που εισβάλλει στον κόσμο, Αυτό μπορεί να φανεί σε πολλούς μύθους για τους δρακοκτόνους σε όλη την ιστορία της μυθολογίας, όπως το παράδειγμα του Γιουνγκ για τον Ιησού Χριστό ως λυτρωτή του κόσμου.[7] Τονίζοντας ότι στις ινδοευρωπαϊκές και χριστοπλατωνικές παραδόσεις, ο σοφός μπορεί, σε πολλές περιπτώσεις, να εκπληρώσει το ηρωικό αρχέτυπο, όπως ένας Ιερέας-Βασιλιάς ή ένας Ιερός Βασιλιάς που ορίζει την ινδοευρωπαϊκή μυθολογία, την ιστορία και τη μεσαιωνική χριστιανική ευρωπαϊκή έννοια της βασιλείας, όπως το αξίωμα του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Ελβετός ψυχίατρος και ψυχοθεραπευτής Carl Jung (1875–1961)

Ο Ρουμάνος ιστορικός της θρησκείας, Mircea Eliade, απεικόνισε ένα παρόμοιο αρχετυπικό σύστημα με αυτό του Jung ως κάτι που προέρχεται από τη θεωρία των μορφών του Πλάτωνα. Ωστόσο, αντίθετα, ο Eliade, ως μέλος της παραδοσιακής σχολής, αντιλήφθηκε αυτά τα αρχετυπικά μιμίδια περισσότερο ως θρησκευτικό φαινόμενο. Ο Eliade πίστευε ότι αυτά τα αρχέτυπα είχαν μια πλατωνική δομή που προερχόταν από την εκπόρευση ή τις νοητικές σκέψεις του Ενός που έφτασε στην ανθρώπινη ψυχολογία ως αρχέτυπο.[8] Ο Eliade πίστευε περαιτέρω ότι λόγω της Ορφικής-Πυθαγόρειας αντίληψης της κυκλικής φύσης της ιστορίας και της μεταφυσικής, υποστήριξε ότι δεν υπάρχει τίποτα νέο στον κόσμο. όλη η ανθρώπινη εμπειρία είναι μια επανάληψη αυτού που προηγήθηκε [9], τα οποία μπορούν να θεωρηθούν ως αρχέγονα αρχέτυπα, όπως αναφέρει ο Mircea Eliade στο βιβλίο του The Myth of the Eternal Return,

Αυτή η αιώνια επιστροφή αποκαλύπτει μια οντολογία αμόλυντη από τον χρόνο και το γίγνεσθαι. Ακριβώς όπως οι Έλληνες, στον μύθο της αιώνιας επιστροφής, προσπάθησαν να ικανοποιήσουν τη μεταφυσική τους δίψα για το «οντικό» και το στατικό από την άποψη του απείρου, το γίγνεσθαι πραγμάτων που επανέρχονται διαρκώς στην ίδια κατάσταση είναι... Όλα ξεκινούν από την αρχή κάθε στιγμή. Το παρελθόν δεν είναι παρά μια προεικόνιση του μέλλοντος. Κανένα γεγονός μη αναστρέψιμο και καμία μεταμόρφωση δεν είναι οριστική. Κατά μία έννοια, είναι ακόμη δυνατό να πούμε ότι τίποτα νέο δεν συμβαίνει στον κόσμο, γιατί όλα δεν είναι παρά μια επανάληψη, πραγματοποιώντας τη μυθική στιγμή που αποκαλύφθηκε η αρχετυπική χειρονομία... Ο χρόνος όμως καθιστά δυνατή την εμφάνιση και την ύπαρξη των πραγμάτων. Δεν έχει τελική επίδραση στην ύπαρξή τους, αφού η ίδια αναγεννάται συνεχώς. Ο Χέγκελ επιβεβαίωσε ότι στη φύση τα πράγματα επαναλαμβάνονται για πάντα και ότι δεν υπάρχει «τίποτα νέο κάτω από τον ήλιο»[10]

Αυτή η μεταφυσική θεωρία της κυκλικής φύσης της ιστορίας έχει ομοιότητες με τον Νίτσε και τη θεωρία του για την αιώνια επιστροφή. Αυτό λειτουργεί σαν μια φυλακή όπου κάποιος πρέπει να ξεπεράσει την κυκλική φύση της πραγματικότητας και πρέπει να ενσαρκώσει την ηρωική αριστεία, όπως υποστηρίζει ο Νίτσε στο έργο του The Gay Science:

Τι κι αν κάποια μέρα ή νύχτα ένας δαίμονας σε κυνηγούσε στην πιο μοναχική σου μοναξιά και σου έλεγε: «Αυτή τη ζωή όπως τη ζεις τώρα και την έζησες, θα χρειαστεί να τη ζήσεις άλλη μια φορά και αμέτρητες φορές ακόμα· και δεν θα υπάρχει τίποτα καινούργιο σε αυτήν, αλλά κάθε πόνος και κάθε χαρά και κάθε σκέψη και αναστεναγμός και κάθε τι ανείπωτο μικρό ή μεγάλο στη ζωή σου θα πρέπει να επιστρέψει για εσάς, όλα με την ίδια διαδοχή και σειρά»... Δεν θα έπεφτες κάτω και δεν θα έτριζες τα δόντια σου και δεν θα καταριόσουν τον δαίμονα που μίλησε έτσι; Ή έχετε βιώσει κάποτε μια τρομερή στιγμή που θα του είχατε απαντήσει: "Είσαι θεός και ποτέ δεν έχω ακούσει κάτι πιο θεϊκό.[11]

Έτσι, η κατάρα του δαίμονα μας προειδοποιεί να ζήσουμε την καλύτερη ζωή μας, γνωρίζοντας ότι θα πρέπει να την επαναλάβουμε. Επομένως, στη θεωρία του Eliade για τα αρχέγονα αρχέτυπα, το υψηλότερο αρχέτυπο είναι ο ήρωας που αγωνίζεται ενάντια στο κακό. Έτσι, για να ζήσετε ενάρετα, που στη συνέχεια θα επαναληφθεί, θα καλωσορίσετε την αιώνια επιστροφή, όπως οι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας καλωσόρισαν τον θάνατό τους και τον αγώνα της ζωής ελπίζοντας σε μια ένδοξη μετά θάνατον ζωή. Κατά συνέπεια, το αρχέτυπο του Ήρωα είναι το πιο κοινό αρχέτυπο λόγω της επαναλαμβανόμενης φύσης του στους ινδοευρωπαϊκούς πολιτισμούς. Ο ήρωας, ανεξάρτητα από την πολιτιστική-χωρική του τοποθέτηση, παίζει τον ίδιο ιστορικό αγώνα και έτσι ευθυγραμμίζεται με το ίδιο ηρωικό αρχέτυπο του ινδοευρωπαϊκού θεμελιώδους μύθου, για τον οποίο ο Eliade υποστηρίζει ότι είναι «ότι έζησαν λιγότερο στο επίπεδο του σύμπαντος και των αστεριών παρά στο μυθοϊστορικό επίπεδο.«[12] Η θεωρία των αρχετύπων του Eliade, μαζί με αυτή του Jung, είναι ένα βασικό κομμάτι του παζλ για την κατανόηση του ηρωικού αρχέτυπου στην ινδοευρωπαϊκή λογοτεχνία και μυθολογία. Ωστόσο, όπως πολλές πτυχές της ινδοευρωπαϊκής πίστης, η αλήθεια του Θεού έρχεται σε τρία.

Ο Ρουμάνος Ιστορικός της Θρησκείας Μιρτσέα Ελιάντε (1907-1986)

Τέλος, για να παρουσιάσουμε την αρχετυπική θεωρία, εξετάζουμε την ακαδημαϊκή επιρροή του Αμερικανού καθηγητή λογοτεχνίας και συγκριτικού μυθολόγου Joseph Campbell. Παρείχε την επόμενη θεμελιώδη πτυχή του μύθου του μονομύθου του μύθου του ήρωα και του δράκου. Ο μονομύθος προέκυψε από το αρχετυπικό σύστημα του Jung και του Eliade. Ωστόσο, ο Κάμπελ το επαναχρησιμοποίησε για να ταιριάζει με τα θέματα που παρατηρούνται στη λογοτεχνία. Στο έργο του Οήρωας με τα χίλια πρόσωπα, ο Τζόζεφ Κάμπελ υποστήριξε ότι το ταξίδι του ήρωα στους ινδοευρωπαϊκούς και άλλους παγκόσμιους πολιτισμούς μοιράζεται μια παρόμοια θεμελιώδη λογοτεχνική δομή του ταξιδιού του ήρωα. Ο Κάμπελ επινόησε αυτό το φαινόμενο ως μονομύθο. Ο Κάμπελ καταδεικνύει αυτό το φαινόμενο στο έργο του The Hero with a Thousand Faces, το οποίο αναφέρει

Ένας ήρωας επιχειρεί να ξεφύγει από τον κόσμο της καθημερινότητας σε μια περιοχή υπερφυσικών θαυμάτων: εκεί συναντώνται μυθικές δυνάμεις και κερδίζεται μια αποφασιστική νίκη: ο ήρωας επιστρέφει από αυτή τη μυστηριώδη περιπέτεια με τη δύναμη να χαρίσει ευλογία στον συνάνθρωπό του.[13]

Αυτή η απλοποιημένη έννοια καταδεικνύει ότι μια βαθιά αρχετυπική δύναμη διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι έχουν προβάλει τη μυθολογία στην παγκόσμια λογοτεχνία και μυθολογία. Αυτό αποτελούνταν από μια αρχετυπική αφήγηση που, στους περισσότερους ινδοευρωπαϊκούς μύθους, περιλαμβάνει έναν Ήρωα και έναν Δράκο. Αυτός ο μονόμυθος εκτίθεται από την Εποχή του Χαλκού έως τη μεσαιωνική περίοδο, όπως αναφέρει ο Campbell,

Η αγωνία της υπέρβασης των προσωπικών περιορισμών είναι η αγωνία της πνευματικής ανάπτυξης. Η τέχνη, η λογοτεχνία, ο μύθος και η λατρεία, η φιλοσοφία και οι ασκητικές επιστήμες είναι όργανα που βοηθούν το άτομο να ξεπεράσει τους περιοριστικούς του ορίζοντες σε σφαίρες διαρκώς διευρυνόμενης συνειδητοποίησης. Καθώς διασχίζει το ένα κατώφλι μετά το άλλο, κατακτώντας τον έναν δράκο μετά τον άλλο, το ανάστημα της θεότητας που καλεί στην υψηλότερη επιθυμία του αυξάνεται, μέχρι να υποτάξει τον κόσμο. Τέλος, ο νους σπάει την οριοθετημένη σφαίρα του κόσμου σε μια συνειδητοποίηση που υπερβαίνει όλες τις εμπειρίες της μορφής, όλους τους συμβολισμούς, όλες τις θεότητες: μια συνειδητοποίηση του αναπόφευκτου κενού.[14]

Ο Κάμπελ εφάρμοσε περίφημα τη θεωρία του σε σύγχρονες ταινίες, όπως ο Πόλεμος των Άστρων, για να εξηγήσει τη διατριβή του στο ευρύ κοινό, χρησιμοποιώντας χαρακτήρες όπως ο Λουκ Σκαϊγουόκερ που ενεργούν ως αρχέτυπο επιστημονικής φαντασίας του Αγίου Γεωργίου.[15] Ο μονομύθος του Κάμπελ και η θεωρία του για τη συγκριτική μυθολογία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κατανόηση του φαινομένου του Δρακοκτόνου ή του αρχέτυπου του ήρωα στις ινδοευρωπαϊκές σπουδές.

Καθηγητής Λογοτεχνίας και Συγκριτικός Μυθολόγος Joseph Campbell (1904-1987)

Ο δρακοκτόνος ή το ηρωικό αρχέτυπο στην ευρωπαϊκή παράδοση είναι μια αρχαία και ιστορική παράδοση που προϋπήρχε του Φαουστικού / Δυτικού πολιτισμού αυτού του αρχέτυπου του Αγίου Γεωργίου. Παρά το γεγονός ότι είναι χριστιανός άγιος. Ο Άγιος Γεώργιος είναι μια ενημερωμένη εκδοχή του αρχετυπικού παραδείγματος του ινδοευρωπαίου ήρωα που σκοτώνει τον δράκο, το οποίο μπορεί να εντοπιστεί στην Εποχή του Χαλκού της πρωτο-ινδοευρωπαϊκής κοινωνίας. Παραδείγματα όπως ο Οσετιανός θεός Uastyrdzhi, ο οποίος συνδέεται ανοιχτά με τον Άγιο Γεώργιο στη Ρωσία μέχρι σήμερα, και ο Θράκας ιππέας θεός δείχνουν ένα θέμα ενός έφιππου ήρωα που πολεμά ένα φίδι ή δράκο.

Θράκες Ιππείς ή Ήρωας Θεός

Οι διάφοροι ινδοευρωπαϊκοί λαοί γνώριζαν τις ομοιότητες στη γλώσσα και τον πολιτισμό των συγγενών τους, όπως οι Ρωμαίοι, οι οποίοι γνώριζαν τις γλωσσικές και θρησκευτικές ομοιότητες μεταξύ των λατινικών λαών και άλλων ινδοευρωπαίων όπως οι Έλληνες.[16] Επιπλέον, στο βιβλίο του Germania, ο Ρωμαίος ιστορικός Publius Cornelius Tacitus διαπίστωσε ότι οι γερμανικοί θεοί είχαν ομοιότητες με τους ελληνορωμαϊκούς θεούς και ότι ο γερμανικός αριστοκρατικός πολιτισμός είχε ομοιότητες με τον παλιό ηρωικό πολιτισμό που είχε ξεχάσει ο ελληνορωμαϊκός πολιτισμός.[17] Η τάση θα συνεχιζόταν καθ' όλη τη διάρκεια της μεσαιωνικής περιόδου με τη γοτθική Βίβλο του επισκόπου Ulfius τον 4ο αιώνα, η οποία έδειξε τη σύνδεση με τις γερμανικές και γοτθικές γλώσσες, και τον 19ο αιώνα, καταλήγοντας στον Γερμανό ακαδημαϊκό Friedrich Max Müller, τον ιδρυτή των σύγχρονων ινδοευρωπαϊκών σπουδών. Ο Müller δημιούργησε αυτό το ακαδημαϊκό πεδίο όταν βρήκε τη σύνδεση μεταξύ των αρχαίων γερμανικών, βεδικών ινδικών και λατινικών πολιτισμών μέσω γλωσσολογίας και συγκριτικών μυθολογικών στοιχείων, ενώ μετέφραζε τις Ουπανισάδες και τη Ριγκ Βέδα από τα σανσκριτικά στα γερμανικά τη δεκαετία του 1840. Μαζί με τον προκάτοχό τους μητρικό πολιτισμό, αυτοί οι λαοί ονομάστηκαν συλλογικά από τον Müller ως «Άριοι».

Ιδρυτής των Ινδοευρωπαϊκών σπουδών, Αγγλογερμανός λόγιος, Friedrich Max Müller (1823-1900)

Ένας όρος που σημαίνει ήρωας, ευγενής ή ελεύθερος στις αρχαίες ινδοϊρανικές γλώσσες, αλλά παρόμοιοι όροι υπάρχουν σε όλες τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες που μεταφέρουν περίπου την ίδια αριστοκρατική σημασία.[18] Ωστόσο, λόγω της κληρονομιάς του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος, το πεδίο μετονομάστηκε σε Ινδοευρωπαϊκές σπουδές με τους Πρωτο-Ινδοευρωπαίους ως όνομα για τον αρχικό πολιτισμό της Εποχής του Χαλκού. Από τον 19ο αιώνα, οι ινδοευρωπαϊκές σπουδές θεωρούνται ως μια εξειδικευμένη ακαδημαϊκή παράδοση που συνδυάζει τη γλωσσολογία, τη φιλολογία, τη συγκριτική μυθολογία, την αρχαιολογία και τη γενετική για να εξερευνήσει τους συναρπαστικούς αρχαίους πολιτισμούς της Εποχής του Χαλκού που λειτούργησαν ως προέλευση όλων των ευρωπαϊκών λαών. Περιλαμβάνει επίσης τους Πέρσες και άλλους ιρανικούς λαούς, τους Αρμένιους, τους Χετταίους και τον προτουρκικό πληθυσμό της Ανατολίας, τις τρεις ανώτερες κάστες της Ινδίας και τον μυστηριώδη λαό των Τοχαρικών της λεκάνης Ταρίμ στη Δυτική Κίνα. Υπάρχουν πολλές θεωρίες εντός του πεδίου σχετικά με την προέλευση και τη μετανάστευση αυτού του αρχαίου πολιτισμού, που κυμαίνονται από εναλλακτικά παραδείγματα όπως η θεωρία της Ανατολίας ή της Βαλτικής και η Αρκτική Πατρίδα έως περιθωριακές θεωρίες όπως η θεωρία της Έξω από την Ινδία και η θεωρία της Γερμανικής Πατρίδας. Η επικρατούσα θεωρία είναι η υπόθεση Kurgan, η οποία προτάθηκε από τη Λιθουανική-Σοβιετική αρχαιολόγο Marija Gimbutas, η οποία τοποθέτησε την προέλευση των Ινδοευρωπαίων ως τους λαούς Kurgan, οι οποίοι αργότερα ορίστηκαν ως οι πολιτισμοί Yamnaya των Ποντιακών Στεπών της Κασπίας της Νότιας Ρωσίας, της Ανατολικής Ουκρανίας και του Βόρειου Καζακστάν ως μια ημι-νομαδική κουλτούρα πολεμιστών που είναι αρχέγονη θρησκεία, Η γλώσσα και ο πολιτισμός θα έθεταν τα θεμέλια της πλειοψηφίας των ευρασιατικών κοινωνιών, συμπεριλαμβανομένων των μυθολογιών τους.[19] Ένας πολιτισμός που κυριαρχείται από ένα αριστοκρατικό ήθος πολεμιστή και ιδιαίτερες θρησκευτικές ιδέες που προέρχονται από τις σκληρές στέπες.[20] Αυτό το πολιτιστικό ήθος του πολεμιστή, με την τεχνολογική καινοτομία του άρματος,[21] του χάλκινου ξίφους και την εξημέρωση του αλόγου,[22] και τις περιβαλλοντικές πιέσεις στις ρωσικές στέπες θα δημιουργούσε μια σειρά νομαδικών μεταναστεύσεων που θα διαμόρφωναν ριζικά την Ευρασία, που μπορούν να αποδειχθούν στις γλώσσες, το DNA και τα πολιτιστικά αρχέτυπά μας στις μέρες μας.

Ο θεμελιώδης μύθος του ινδοευρωπαϊκού πολιτισμού είναι το Chaoskampf. Το Chaoskampf αναφέρεται στον κοσμικό αγώνα που ξεκίνησε την εποχή πριν από την αιώνια επιστροφή, όπου βλέπουμε το πρώτο αρχέτυπο της αρχέγονης μάχης του Ινδοευρωπαϊκού Θεού του Ουρανού Perkwunos ή Deyus Pater που αντιπροσωπεύει την κοσμική τάξη, όπως προτείνει ο M.L. West, στο βιβλίο του Ινδοευρωπαϊκός Μύθος και Ποίηση,

Για τους κλασικιστές, είναι φυσικό να σκεφτόμαστε ότι η λειτουργία της καταιγίδας ανήκει στον μεγάλο θεό του ουρανού, όπως κάνει ο Δίας στην Ελλάδα και ο Δίας στη Ρώμη. Αλλά αλλού βρίσκουμε έναν αφοσιωμένο θεό της καταιγίδας που δεν ταυτίζεται με τον ουρανό ή τον θεό του ουρανού: ο Χετταίος Tarḫunna, ο Ινδικός Indra, ο Σλαβονικός Perun, ο Βαλτικός Perkunas, ο Γερμανικός Donar ή Thor, ο Κέλτικος Taranus ή Taaranis... Οι βροντερές ηλεκτρικές οργές που στρέφονται εναντίον δαιμόνων ή δράκων δεν μπορούν να θεωρηθούν οργανικό μέρος της.[23]

Από την άλλη πλευρά, έχουμε το Παγκόσμιο Φίδι, το οποίο είναι το έρπον χάος της υλικότητας του βαθέος ωκεανού. Ο Perkwunos προκαλεί το Φίδι να ελέγξει την κοσμική αγελάδα ή να τερματίσει μια μεγάλη ξηρασία καθώς η βασική ιστορία ανακατασκευάζεται μέσω γλωσσολογίας και συγκριτικών μυθολογικών μεθόδων.[24] Αυτοί οι θεοί του ουρανού ή/και του κεραυνού μοιράζονται όλοι την ουσία του Perkwunos ή του Deyus Pater στη χρήση ενός συγκεκριμένου τύπου όπλου, όπως δηλώνει ο West,

Ο θεός του κεραυνού συνήθως χειρίζεται το δικό του ειδικό όπλο. Γενικά θεωρείται ως ένα ρόπαλο, ένα ρόπαλο ή σφυρί, κατασκευασμένο από πέτρα ή μέταλλο, το τσεκούρι μάχης Tarḫunna της Ανατολίας ή ένας κεραυνός με τρεις αιχμές. Το όπλο του Ίντρα ονομάζεται πιο συχνά vajra-, πιθανώς «smasher»... Ο Saxo Grammaticus περιγράφει τον Thor να κρατά ένα πανίσχυρο ρόπαλο του οποίου η λαβή ήταν κομμένη... Ο Περκούνας και ο Περούν συνήθως εκσφενδόνιζαν ένα τσεκούρι.[25] 

Αυτό το κοινό φαινόμενο δείχνει ότι τα μεταλλικά όπλα στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού γίνονταν αναπόσπαστο στοιχείο της στρατιωτικής ζωής, όπως φαίνεται από τα χάλκινα και χάλκινα ρόπαλα που ταιριάζουν με το ρόπαλο του Ίντρα ή του Ηρακλή, που βρέθηκαν στις ταφές πολεμιστών του Κουργκάν στη νότια Ρωσία.[26] Επιπλέον, αυτά τα μεταλλικά κλαμπ έγιναν ειδικά τελετουργικά όπλα για τους μεγάλους Βασιλιάδες των ινδοευρωπαϊκών πολιτισμών συνδέοντάς τους με τον αιώνιο θεό του κεραυνού Perkwunos.[27]

Όπως υποστήριξε προηγουμένως ο Eliade, αυτό υποδηλώνει ότι ο ήρωας επαναλαμβάνει τον μύθο ζώντας το μυθοϊστορικό επίπεδο τιμώντας το αρχέτυπο. Πέρα από αυτό, οι Perkwunos θα νικούσαν το θηρίο και θα αποκαθιστούσαν την τάξη στη γη, δημιουργώντας την ινδοευρωπαϊκή άποψη της υλικότητας ως το κακό που πηγάζει από τη μήτρα της γης και του καλού ως εκπορευόμενου από τους Θεούς.[28] Μπορούμε επίσης να δούμε τις πιο ασύμμετρες μεθόδους Ινδοευρωπαίων μεταναστών, μισθοφόρων και εμπόρων που εμφανίστηκαν σε αυτήν την περιοχή της Εγγύς Ανατολής την Εποχή του Χαλκού που θα μπορούσαν να είχαν διαμορφώσει τη μυθολογία μέσω πολιτιστικών ανταλλαγών.[29]

Το Chaoskampf μπορεί να θεωρηθεί ως ο πρώτος αρχέγονος ινδοευρωπαϊκός μύθος. Το πρώτο παράδειγμα του Ηρωικού μύθου, όπως αυτό του Αγίου Γεωργίου κατά τη Μεσαιωνική περίοδο, έκανε τον Ηρωικό μύθο τόσο μιμικό που έχει χυθεί πολύ μελάνι πάνω του. Μπορεί να εντοπιστεί μέσω της γλωσσολογίας και των συγκριτικών μυθολογικών μεθόδων στην Εποχή του Χαλκού ως ο μύθος του Τρίτωνα ή του τρίτου ανθρώπου. Όπως υποδηλώνει το όνομα, ο Τρίτωνας ήταν ο τρίτος άνθρωπος που δημιουργήθηκε μετά τους θεϊκούς δίδυμους ή, στα ελληνικά, τους Διόσκουρους.[30] Ο Ινδοευρωπαίος μελετητής David Anthony αναφέρει ότι ο Dyeus Pater παρείχε την ιερή αγελάδα στον πρώτο ιερέα που θυσιάστηκε στην ινδοευρωπαϊκή μυθολογία. Ωστόσο, ένα φίδι ή δράκος που ονομάζεται *Ng^whi (που σημαίνει φίδι και άρνηση ή η κακή άρνηση του καλού που αντιπροσωπεύεται από την Κοσμική τάξη του Ουρανού)[31] κλέβει την αγελάδα, με αποτέλεσμα ο Dyeus Pater να αναθέτει στον τρίτο άνθρωπο ή τον Trito αφού καταπιεί το παραισθησιογόνο ποτό των Θεών (Homa στα περσικά, Soma στα βεδικά, Mead στα Νορβηγικά/Γερμανικά, Νέκταρ στη Γερμανορωμαϊκή παράδοση) να πάει να κυνηγήσει και να σκοτώσει το φίδι και να επιστρέψει θριαμβευτικά με την ιερή αγελάδα για να θυσιαστεί στους Θεούς με τη βοήθεια του βοηθού Θεού. [32] Ως εκ τούτου, με θεολογική έννοια, αυτή η πράξη ήταν δημιούργημα του ιερού πολεμιστή ή του ήρωα. Τότε ο Τρίτων, αφού σκοτώσει το φίδι που ζει σε μια σπηλιά ή σε ένα βουνό, επιστρέφει θριαμβευτικά στο ναό για να προσφέρει τον ταύρο στον Ουράνιο Πατέρα. Με αρχετυπική έννοια, αυτή η θεμελιώδης ιστορία θα έθετε τις βάσεις για όλους τους επόμενους ηρωικούς μύθους εντός της ινδοευρωπαϊκής παράδοσης. Αυτή η ιστορία του πρώτου ήρωα που έσωσε μια αγελάδα ή μια πριγκίπισσα σε μεταγενέστερες εκδόσεις θα χρησίμευε ως θεολογική αιτιολόγηση για μια ινδοευρωπαϊκή άποψη του πολέμου που θα θεωρούνταν στην Εποχή του Χαλκού ως το φαινόμενο της επιδρομής βοοειδών.[33] Επιπλέον, ο Eliade θα συμπλήρωνε αυτό το φαινόμενο σε σχέση με το ηρωικό αρχέτυπο, όπως θα υποστήριζε.

Οι αγώνες, οι συγκρούσεις και οι πόλεμοι ως επί το πλείστον έχουν τελετουργική αιτία και λειτουργία... Μια πάλη μεταξύ δύο, ο εκπρόσωπος δύο θεοτήτων, αλλά αυτό θυμίζει πάντα ένα επεισόδιο του θείου και κοσμικού δράματος. Ο πόλεμος ή η μονομαχία δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να εξηγηθούν με εθνικιστικά κίνητρα... Κάθε φορά που επαναλαμβάνεται η σύγκρουση, υπάρχει μίμηση ενός αρχετυπικού μοντέλου.[34]

Υπό αυτή την έννοια, η εξήγηση της προέλευσης του πολέμου στην ινδοευρωπαϊκή αντίληψη ήταν στην ουσιαστική αρχετυπική της φύση, η οποία εξελίχθηκε από την επιθυμία προστασίας των ζώων από αρπακτικά ζώα και άλλους κτηνοτρόφους φυλών.[35] Αυτό, μαζί με την εξημέρωση του αλόγου και τον σχηματισμό του άρματος, είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός στυλ αριστοκρατικού πολέμου επιδρομών που θα εξελισσόταν στην ηρωική μάχη που δοξάζεται στη λογοτεχνία πολλών ινδοευρωπαϊκών λαών όπως η Ιλιάδα, η Μαχαμπαράτα ή το Táin Bó Cúailnge του ιρλανδικού μύθου.[36] Αυτό δημιούργησε το ηρωικό αρχέτυπο που θα καθόριζε την ηρωική αρετή των πολεμιστών και των μοναρχών από την Εποχή του Χαλκού έως τη μεσαιωνική περίοδο και από την Ιρλανδία έως την Ινδία. Όπως παρατήρησε ο Eliade,

... Ο μηχανισμός της μεταμόρφωσης του ανθρώπου σε αρχέτυπο μέσω της επανάληψης... Είδαμε ότι ο πολεμιστής, όποιος κι αν είναι, μιμείται έναν ήρωα και επιδιώκει να προσεγγίσει αυτό το αρχετυπικό μοντέλο όσο το δυνατόν πιο κοντά. Ας δούμε τώρα τι διατηρεί η μνήμη του λαού για ένα καλά τεκμηριωμένο ιστορικό πρόσωπο... Έτσι, για να δώσουμε μόνο ένα παράδειγμα, ένας γνωστός παραδειγματικός μύθος αφηγείται τη μάχη μεταξύ του ήρωα και ενός γιγαντιαίου φιδιού, συχνά τρικέφαλου, που μερικές φορές αντικαθιστούσε ένα θαλάσσιο τέρας (Ίντρα, Ηρακλής και άλλοι). Εκεί που η παράδοση είναι ακόμα λίγο πολύ ζωντανή, οι μεγάλοι μονάρχες θεωρούν τους εαυτούς τους ως τον αρχέγονο ήρωα: ο Δαρείος είδε τον εαυτό του ως έναν νέο Θραετόνια, τον μυθικό Ιρανό ήρωα που λέγεται ότι σκότωσε ένα τρικέφαλο τέρας... Η ιστορία αναγεννήθηκε, γιατί ήταν στην πράξη η αναβίωση, η αντίδραση, ενός αρχέγονου ηρωικού μύθου. [37]

Σε αυτή τη διατύπωση, οι Ινδοευρωπαίοι είδαν τον πόλεμό τους εναντίον των ξένων ως δικαιολογημένο μέσα σε αυτό το πνευματικό πλαίσιο, το οποίο μπορεί να δει κανείς σε αρχαιολογικά και μυθολογικά αρχεία. Ένα παράδειγμα μπορεί να δει κανείς στην κατάκτηση των γενικά μητριαρχικών φυλών της Παλαιάς Ευρώπης από τους Yamnaya ή Kurgan κατά την Εποχή του Χαλκού.[38] Αυτές οι μη ινδοευρωπαϊκές φυλές λάτρευαν τη γη και τους θηλυκούς θεούς, όπως μια μητέρα θεά της γονιμότητας [39] και μια θεά του φιδιού [40], που θεωρούνταν από τους Ινδοευρωπαίους ότι επεκτείνονταν προς τα δυτικά μέσω του αρχέτυπου του κοσμικού δράκου. Αυτή η αρχετυπική αντίθεση μεταξύ των Γιαμνάγια και των Παλαιολιθικών Κυνηγών και αγροτών της Παλαιάς Ευρώπης δικαιολόγησε την ινδοευρωπαϊκή έννοια του ιερού πολέμου εναντίον της Παλαιάς Ευρώπης, καθώς και άλλων λαών, όπως η ινδοευρωπαϊκή εισβολή στον πολιτισμό της κοιλάδας του Ινδού και η διαμόρφωση του βεδικού πολιτισμού.[41] Επιπλέον, αυτό το θέμα του ιερού πολέμου εναντίον των ειδωλολατρών μπορεί να παρατηρηθεί σε διάφορους μύθους που σκοτώνουν δράκους, όπως ο Υπερβόρειος Απόλλωνας που σκότωσε τον Πύθωνα του Φιδιού για να διεκδικήσει τους Δελφούς. Αυτή η ιστορία αναδεικνύει τη στρατιωτική κατάκτηση από τον μυκηναϊκό πολιτισμό στην Ελλάδα και την υποταγή των προελλαδικών λαών από τα αχαιανά αριστοκρατικά στρώματα πάνω στα προελληνικά υποστρώματα των Πελασγών και των Μινωιτών.[42] Σε αυτή την ιδέα, οι Ινδοευρωπαίοι πίστευαν ότι διέδιδαν την τάξη απωθώντας τις δυνάμεις του χάους. Επίσης, όπως φαίνεται σε πολλούς ιδρυτικούς μύθους, η θανάτωση δράκων ή η απαγωγή γυναικών ή/και βοοειδών καταδεικνύει ανθρωπολογικούς όρους και μυθολογικούς όρους ως προϊστορικές μορφές πολέμου επιδρομών ή, όπως ο Ινδοευρωπαίος μελετητής JP Mallory αναφέρεται σε αυτό το φαινόμενο, τον «Πόλεμο των Λειτουργιών». Αυτό το γεγονός μπορεί να θεωρηθεί αρχετυπικό στις ινδοευρωπαϊκές σπουδές, καθώς ο πόλεμος των λειτουργιών σχετίζεται με τη σύγκλιση δύο ινδοευρωπαϊκών αριστοκρατικών καστών, οι οποίες κατακτούν τον τοπικό πληθυσμό για να δημιουργήσουν μια νέα τρίτη κάστα εργατών. Όπως αναφέρει ο J. P. Mallory, στο βιβλίο του In Search of the Indo-European, «ένας πόλεμος λειτουργιών είναι ένα κοινό στοιχείο της μυθολογίας της ΙΕ που επικεντρώνεται σε μια ιστορική ανάμνηση της ινδοευρωπαϊκής επέκτασης».[43]

Εξηγώντας τη θεωρία και τα αρχέγονα ανθρωπολογικά και μυθολογικά θεμέλια, μπορούμε επίσης να δείξουμε πώς αυτό το ίδιο ηρωικό αρχέτυπο ήταν παρόν σε διάφορους ινδοευρωπαϊκούς πολιτισμούς παρά τη γεωγραφική απόσταση και την πολιτιστική μετατόπιση. Πρώτον, εξετάζοντας τη μυθολογία του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού πέρα από λίγες εξαιρέσεις, διαπιστώνουμε ότι οι περισσότεροι μύθοι για τους δρακοκτόνους σε διάφορους ινδοευρωπαϊκούς λαούς προέρχονται από την Ελλάδα. Έτσι, η ινδοευρωπαϊκή κατάκτηση της Ελλάδας μπορεί να ήταν μια εξαιρετικά αμφισβητούμενη υπόθεση. Αυτό συγκρίνεται με τη μετανάστευση στην Κεντρική Ευρώπη, όπως φαίνεται από τις αρχαιολογικές αναφορές του πολέμου μεταξύ μυκηναίων και μινωικών πολιτισμών για τον έλεγχο της ελλαδικής χερσονήσου.[44]

Από τους πολλούς μύθους, ο Ηρακλής είναι το πιο ουσιαστικό παράδειγμα απεικόνισης των ιδανικών αρχετυπικών ηρωισμών του ινδοευρωπαϊκού πολιτισμού. Αυτό είναι πέρα από τον αρχέγονο ελληνικό μύθο της μάχης του Δία ενάντια στο φίδι Τυφώνα στο τυπικό αρχέτυπο του πατέρα του Ινδοευρωπαϊκού Ουρανού και του δράκου.[45] Ο Ηρακλής, για τους Ελληνορωμαίους, ήταν ο μεγαλύτερος πρωταθλητής του Ολύμπιου τάγματος ενάντια στο χάος. Έτσι, ο μύθος του δρακοκτόνου του Ηρακλή φαίνεται μέσα από τους περίφημους άθλους του: τη θανάτωση της Λερναίας Ύδρας, ενός πολυκέφαλου φιδιού παρόμοιου με τον τυφώνα που τρομοκρατούσε την Αργολίδα, καθώς και τη θανάτωση του Δράκοντα Λάδωνα στον κήπο των Εσπερίδων. Ωστόσο, για να επικεντρωθεί στον Δεύτερο Άθλο του Ηρακλή, ο Απολλόδωρος βάζει τον Ηρακλή να χρησιμοποιήσει ένα δρύινο ρόπαλο για να χτυπήσει το θηρίο, ενώ ο ανιψιός του Ιόλαος, οπλισμένος με έναν πυρσό και ένα σπαθί, νικά το θηρίο καυτηριάζοντας κάθε κεφάλι όπως αφηγείται ο Απολλόδωρος.

Χτυπώντας τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας με το ρόπαλό του, ο Ηρακλής δεν πέτυχε τίποτα, γιατί μόλις χτυπήθηκε ένα, δύο φύτρωσαν στη θέση του... και κάλεσε βοήθεια για λογαριασμό του καλώντας τον Ιόλαο, ο οποίος έβαλε φωτιά σε ένα μέρος του γειτονικού δάσους, και χρησιμοποιώντας τα σημάδια από αυτό, έκαψε τις ρίζες του κεφαλιού της ύδρας για να μην ξαναφυτρώσουν.[46] 

Ο Ηρακλής και ο Ιόλαος πολεμούν την Ύδρα

Ο Ηρακλής όπως ο Ίντρα και ο Ταρούννα (θεός του Ουρανού των Χεττιών) χρησιμοποίησαν ένα ρόπαλο στη δική τους πάλη με το φίδι, ενώ το σύμβολο της φωτιάς που χρησιμοποίησε ο Ιόλαος δείχνει ένα ιερό σύμβολο μέσω της ινδοευρωπαϊκής έννοιας της φωτιάς στο νερό, την αντιπροσωπευτική ιδέα ότι ο Θεός αντικαθιστά το mater ως κοσμικό ή νοητικό πυρ.[47] Η φωτιά συνδέεται επίσης με την ιδέα της απομάκρυνσης του κακού που αντιπροσωπεύεται από τον δράκο, ο οποίος αντιπροσωπεύεται μεμετικά από το νερό, καθώς η Ύδρα αναδύεται από ένα υδάτινο σώμα ακριβώς όπως ο αρχέγονος δράκος κατά τη διάρκεια του Chaoskampf.[48] Επιπλέον, ο Daniel Ogden, στο βιβλίο του Drakon: Dragon Myth and Serpent Cult in the Greek and Roman World, υποστηρίζει ότι η Λέρνα, όπου βρισκόταν η φωλιά της Ύδρας, φαίνεται να είναι το αρχαίο κέντρο λατρείας ενός θεού φιδιού που προϋπήρχε της μυκηναϊκής μετανάστευσης στην Ελλάδα, κάτι που παραπέμπει στην έννοια του Πολιτισμού της Μητέρας που υπήρχε πριν από τον Ινδοευρωπαϊκό.[49] Πέρα από τον Ηρακλή, έχουμε τον Περσέα, ο οποίος πολέμησε τη Μέδουσα με κεφάλι φιδιού, δείχνοντας τον ίδιο συμβολισμό ηλιακού εναντίον χθόνιου φιδιού με τον Απόλλωνα και τον Πύθωνα. Επίσης, έχουμε τον Ιάσονα, ο οποίος κλέβει το Χρυσόμαλλο Δέρας από τον Δράκο με τη βοήθεια της μάγισσας Μήδειας, η οποία μοιράζεται την ανάμνηση των θεμάτων της περιπέτειας, τη χρήση της μαγείας και την ανάκτηση των ζώων που είναι το κεντρικό νήμα του μύθου του Τρίτωνα. Αυτά είναι μερικά παραδείγματα της παράδοσης της δρακοκτονίας στην Ελλάδα, καθώς στην περίπτωση κάθε πολιτισμικής ομάδας ή κάθε γεωγραφικής τοποθεσίας ινδοευρωπαϊκών πολιτισμών θα μπορούσαν να συμπληρώσουν τις δικές τους μεμονωμένες εργασίες που διερευνούν αυτό το θέμα. Θα μπορούσε κανείς να συνεχίσει τη μελέτη του ίδιου του Ηρακλή ως του ιδανικού ελληνορωμαϊκού ήρωα. Η τελική εκπόρευση του ηρωικού αρχέτυπου στον ελληνορωμαϊκό κόσμο θα διαμόρφωνε τη μελλοντική ηρωική αρετή για την επόμενη γενιά ηρώων στον Τρωικό Πόλεμο και τις ιστορικές αρχαίες ελληνικές έννοιες της στρατιωτικής αρετής.[50]

Οι Έλληνες δεν ήταν το μόνο μέρος που άνθισε αυτή η υπερβόρεια έκφραση του ηρωικού αρχέτυπου. Οι Ινδοευρωπαίοι της Ασίας έχουν επίσης τη δική τους παράδοση στη θανάτωση δράκων, όπως μια από τις παλαιότερες καταγεγραμμένες εκδοχές του μύθου της δρακοκτονίας, που βρίσκεται στους προ-ισλαμικούς και προτουρκικούς πολιτισμούς της Ανατολίας, με τη μορφή του θεού Tarḫunna. Ο Tarḫunna, ο πατέρας των Χετταίων/Λουβιανού Ουρανού/θεός του κεραυνού, αναπαρίσταται να πολεμά το μεγάλο φίδι Illuyanka που κάθεται οκλαδόν στο ιερό βουνό εμποδίζοντας τη ροή του ζωογόνου νερού. Η Tarḫunna φοράει κράνος με κέρατα και είναι οπλισμένη με ρόπαλο, με έναν σύντροφο που κρατά έναν πυρσό όπως ο Ηρακλής και ο Ιόλαος.[51] Οι ομοιότητες είναι εμφανείς ως ένα άλλο παράδειγμα του πρωτοϊνδοευρωπαϊκού μύθου του Chaoskampf με πολλές ομοιότητες με τον ελληνικό Δία, το σλαβικό Perun εναντίον του θαλάσσιου φιδιού Veles και τις συναντήσεις του Ινδουιστή Ίντρα με το παγκόσμιο φίδι που προκαλεί ξηρασία εμποδίζοντας τα νερά της ζωής. Ωστόσο, οι μελετητές δεν μπορούν να βρουν μια αφήγηση ήρωα όπως ο Τρίτωνας στο παράδειγμα των Χετταίων, καθώς δεν υπάρχουν σημαντικά λογοτεχνικά στοιχεία. Τραγικά, το μεγαλύτερο μέρος της λογοτεχνίας τους, εκτός από θραύσματα, δεν επέζησε από την κατάρρευση της Εποχής του Χαλκού.

Αρχαιολογικά στοιχεία του Tarḫunna και του συντρόφου του στη μάχη εναντίον του Μεγάλου Ορεινού Φιδιού Illuyanka

Στη συνέχεια, στην Εποχή του Χαλκού ή στη Βεδική Ινδία, έχουμε τη δεύτερη παλαιότερη αφήγηση με την πάλη μεταξύ του Ίντρα και του φιδιού Βίτρα, όπως εκφράζεται στη Ριγκ Βέδα:

Θα δηλώσω τις αντρικές πράξεις του Ίντρα, του πρώτου που πέτυχε, του Κεραυνού. Σκότωσε τον Δράκοντα, μετά αποκάλυψε τα νερά και έσκισε τα κανάλια των χειμάρρων του βουνού. Σκότωσε τον Δράκο που βρισκόταν στο βουνό... άρπαξε τον κεραυνό για όπλο του και χτύπησε μέχρι θανάτου αυτόν τον πρωτότοκο από τους δράκους... Εκείνος, χωρίς να ανεχτεί τη σύγκρουση των όπλων, συνέτριψε — τον εχθρό του Ίντρα... Χωρίς πόδια και χέρια ακόμα προκάλεσε τον Ίντρα, ο οποίος τον χτύπησε με το μπουλόνι του ανάμεσα στους ώμους. Ευνουχισμένος αλλά διεκδικώντας ανδροπρεπές σθένος, έτσι ο Βίτρα κείτονταν με διάσπαρτα άκρα κομμένα. Εκεί, καθώς κείτεται σαν ποτάμι που σκάει όχθες, τα νερά παίρνουν θάρρος κυλούν από πάνω του. Ο Δράκος βρίσκεται κάτω από τα πόδια των χειμάρρων που ο Βίτρα με το μεγαλείο του είχε περικλείσει... Ο Ίντρα είναι ο Βασιλιάς όλων όσων κινούνται και δεν κινούνται, των πλασμάτων που είναι ήμερα και κερασφόρα, ο χειριστής του Κεραυνού.[52]

Καλλιτεχνική απόδοση του Ίντρα που σκοτώνει τη Βίτρα

Ακριβώς όπως όλα τα προηγούμενα παραδείγματα ενός θεού κεραυνού με ρόπαλο ή σφυρί που σκοτώνει έναν δράκο μπορούν περαιτέρω να θεωρηθούν ως ένας από τους βασικούς μύθους του παλαιότερου βεδικού και ίσως του πρώτου ινδοευρωπαϊκού θρησκευτικού κειμένου, το έχουμε σε μια μη αποσπασματική κατάσταση, όπως η περίπτωση των Χετταίων. Στην Ασία, έχουμε ένα άλλο παράδειγμα του αρχέτυπου του ήρωα: τον Αρμένιο ήρωα Βαχαγκάν. Ο Vahagan ήταν ένας θεός του κεραυνού, του πολέμου και της φωτιάς παρόμοιος με άλλες εκδοχές του Perkwunos που, με αρχετυπικό τρόπο, σκότωνε έναν δράκο με σπαθί και ρόπαλο. Επιπλέον, συνδέθηκε με τους ελληνιστικούς Έλληνες μετά την κατάκτηση της Αλεξάνδρειας ως κοινό με τον Ηρακλή. Διαφορετικά, η μερίδα του λέοντος των παραδειγμάτων σε αυτήν την περιοχή προέρχεται από την Περσία ή το σύγχρονο Ιράν. Ο πολεμιστής Rostam είναι το πιο διάσημο παράδειγμα και ο ήρωας που μοιράζεται και πάλι το ίδιο ινδοευρωπαϊκό αρχέτυπο του επιλεγμένου ήρωα των θεών για να διώξει το κακό. Από πολλές απόψεις, ο Ροστάμ ήταν η περσική εκδοχή του Ηρακλή, ενός πολεμιστή που ταξίδεψε στη γη, σκοτώνοντας χθόνια τέρατα προς τιμήν του ηλιακού θεού Μίθρα και του Ουράνιου Πατέρα Αχούρα Μάζντα.[53] Όπως ο Ηρακλής, η δολοφονία του δράκου ήταν μια από τις πολλές περιπέτειες στις οποίες θα συμμετείχε ο Ροστάμ. Η συνάντησή του με τον δράκο ξεκινά με την ήττα του στρατού του άρχοντα του Ροστάμ. Οι Πέρσες ηττήθηκαν κατά τη διάρκεια μιας εισβολής στο Βασίλειο του Λευκού Δαίμονα και στη χώρα των τεράτων του. Ως μεγάλος πολεμιστής, ο Ροστάμ στέλνεται να σκοτώσει τον Δαίμονα για να ανακτήσει την τιμή του κυρίου του. Στο δρόμο προς τον στόχο του, ο Rostam, σύμφωνα με τον μονόμυθο του Campbell, συμμετείχε σε μια σειρά από επτά δοκιμασίες, με την τρίτη να είναι ένας δράκος που του έκλεινε το δρόμο. Καθώς ο Rostam κοιμάται, ξυπνά από το άλογό του Rakhsh με την άφιξη ενός δράκου που κρύβεται στο σκοτάδι. Έτσι, οι δυο τους προετοιμάζονται για μάχη όπως αναφέρει ο Abolqasem Ferdowsi, στο βιβλίο του The Shahnameh,

Ο Ροστάμ ξύπνησε από έναν γλυκό ύπνο, έξαλλος με το άλογό του, αλλά αυτή τη φορά ο Θεός παρήγαγε ένα φως για να μην μπορεί να κρυφτεί ο δράκος και ο Ροστάμ τον έκανε να βγει στο σκοτάδι. Τράβηξε γρήγορα το σπαθί του και το έδαφος άστραψε με φωτιά μάχης... Τότε ο δράκος πήδηξε πάνω του, αλλά στο τέλος δεν μπόρεσε να ξεφύγει από τον Ροστάμ, γιατί όταν ο Ρακς είδε τη δύναμη του τεράστιου σώματός του να πέφτει πάνω στον Ροστάμ, έβαλε πίσω τα αυτιά του και βύθισε τα δόντια του στον ώμο του δράκου. Έσκισε τη σάρκα του δράκου και ο Ροστάμ που έμοιαζε με λιοντάρι έμεινε έκπληκτος με την αγριότητά του. Ο Ροστόμ χτύπησε με το σπαθί του και έκοψε το κεφάλι του δράκου, και το δηλητήριο κύλησε σαν ποτάμι από τον κορμό του.[54]

Μεσαιωνικό ιρανικό έργο τέχνης που δείχνει τον Rostam και το άλογό του Rakhsh να πολεμούν τον Δράκο

Οι ομοιότητες με τις συναντήσεις του Ηρακλή αφθονούν, όπως ο σύντροφος που βοηθά με επιτυχία τον ήρωα, ο δράκος που έχει δηλητηριάσει το αίμα αλά το αίμα της Ύδρας και ο αποκεφαλισμός ως μέθοδος αποστολής. Ο φαινομενικός ήλιος και το σύμβολο της φωτιάς που χρησιμεύει ως σαφής απεικόνιση της βοήθειας του Ινδοευρωπαϊκού Ουρανού Πατέρα στον ήρωα έρχεται σε αντίθεση με το σκοτάδι της νύχτας όπου κρύβεται ο δράκος (Στην περίπτωση του Ηρακλή, ήταν το σκοτάδι του νερού) Επιπλέον, έχουμε την ιστορία για τον Πέρση ήρωα Freydun (του οποίου το όνομα στα ελληνικά είναι Thraetona ή Πρωτο-Ινδο-Ιρανικό είναι *Traitaunas, δείχνοντας ότι ο Freydun είναι αρχετυπικός του Trito) ο οποίος, ως πρωταθλητής του Ahura Mazda, ηγείται ενός στρατού δικαίων ενάντια στον κακό τύραννο Zahhak. Ο Ζαχάκ είναι ένας Άραβας με δύο φίδια να φυτρώνουν από τους ώμους του, οι οποίοι, με ένα τέχνασμα, κατέκτησαν την Περσία από τον αληθινό Ιερό Βασιλιά Τζαμσίντ ή Γίμα (Γίμα, ένα όνομα που συνδέεται φιλολογικά με το όνομα του δεύτερου δημιουργημένου ανθρώπου στην ινδοευρωπαϊκή παράδοση, δηλαδή του Γιέμο, καθιστώντας τον Γίμα Θεό-Βασιλιά και επομένως τον πρώτο Παντάσα του ιρανικού λαού). Ο Freydun και ο στρατός του νικούν τον Zahhak στη σκοτεινή πρωτεύουσά του, την Ιερουσαλήμ. η ιστορία τελειώνει σαν τον ιππότη που σκοτώνει τον Δράκο και ο Freydun συνθλίβει το κεφάλι του Zahhak κάτω από το ευλογημένο μιθραϊκό μαχαίρι του με κεφάλι ταύρου. Έτσι, οι ιστορίες του Rostam ενάντια στη δολοφονία ενός θηρίου του Βασιλιά των Δαιμόνων και του πολέμου του Freydun εναντίον του δαιμονικού Zahhak αφορούσαν την αποκατάσταση της κοσμικής τάξης του Ahura Mazda, ενισχύοντας το τυπικό ινδοευρωπαϊκό μοτίβο της κοσμικής πάλης μεταξύ καλού και κακού που καθόριζε όλες τις ινδοευρωπαϊκές θρησκείες.[55]

Ο Πέρσης ήρωας Freydun σκοτώνει το υβρίδιο δράκου-ανθρώπου Zahhak

Επιστρέφοντας στην Ευρώπη, διαπιστώνουμε ότι οι γερμανικοί, οι σκανδιναβικοί και οι κελτικοί λαοί, όπως και οι Έλληνες, οι Σλάβοι και οι Πέρσες ξαδέλφια, είχαν μακρά παράδοση στη θανάτωση δράκων. Πρώτον, έχουμε τον Thor ή Donar και την πάλη του με το Παγκόσμιο φίδι Jörmungandr, το οποίο ακολουθεί ένα παρόμοιο αρχέτυπο του θεού του κεραυνού Perkwunos και του φιδιού όπως περιγράφεται από τον Snorri Sturluson στο έργο του The Poetic Edda.

Εδώ έρχεται ο γιος του Hlothyn, Το φωτεινό φίδι ανοίγει στον ουρανό ψηλά. Ενάντια στο φίδι πηγαίνει ο γιος του Όντιν. / Με θυμό χτυπά τον φύλακα της γης... Και, σκοτωμένος από το φίδι, ατρόμητος βυθίζεται. [56]

Έτσι, με τον ίδιο τρόπο που παρουσιάστηκε προηγουμένως, ένας θεός του κεραυνού με ένα αμβλύ όπλο σκοτώνει ένα αρχέγονο φίδι του νερού. Αυτές οι ομοιότητες επισημαίνονται ανεξάρτητα από την κουλτούρα. Οι Ινδοευρωπαίοι διατήρησαν την ίδια βασική αρχετυπική δομή με την ιδρυτική τους κοσμολογία. Στη γερμανική πολιτιστική σφαίρα, έχουμε το παράδειγμα του Sigurd ή του Siegfried, για να συνοψίσουμε την ιστορία του Sigurd, ενός ορφανού της κάποτε περήφανης φυλής Volsung, που κατέληξε στη φροντίδα δύο αδελφών νάνων. Αυτοί οι νάνοι αδελφοί βρήκαν έναν θησαυρό από καταραμένο χρυσό και ένα μαγεμένο δαχτυλίδι του Αντβαραναούτ. Ένας από τους αδελφούς, ο Fafnir, απέκτησε εμμονή με τη δύναμη του δαχτυλιδιού και την απληστία για το χρυσό, έτσι προσπάθησε να σκοτώσει τον αδελφό του Regin. Με αυτή την ηθική ασθένεια της υπερηφάνειας και της απληστίας, ο Fafnir μεταμορφώθηκε σιγά σιγά σε δράκο που θα μόλυνε τη γη με κακό και θα κυνηγούσε τα ζώα. Ο Regin διέταξε τον θετό γιο του, Sigurd, να σκοτώσει τον δράκο με το μαγικό σπαθί Gram για να διεκδικήσει το χρυσό, όπως αναφέρει το The Saga of the Volsungs.

Τώρα το σκουλήκι σύρθηκε κάτω στον τόπο του ποτίσματος, και η γη σείστηκε ολόγυρά του, και ρουθούνισε δηλητήριο σε όλη τη διαδρομή μπροστά του καθώς προχωρούσε. Αλλά ο Σίγκουρντ ούτε έτρεμε ούτε τρελάθηκε από το βρυχηθμό του. Έτσι, όταν το σκουλήκι σύρθηκε πάνω από τους λάκκους, ο Σίγκουρντ έχωσε το σπαθί του κάτω από τον αριστερό του ώμο, έτσι ώστε βυθίστηκε μέχρι τη λαβή. Μετά πήδηξε ο Σίγκουρντ από το λάκκο και τράβηξε το σπαθί πίσω σε αυτόν,[57]

Μετά την ολοκλήρωση της πράξης, ο Ρέγκιν, με την καρδιά του μαυρισμένη από την επιθυμία για το δαχτυλίδι, προσπαθεί να δολοφονήσει τον Σίγκουρντ (όπως ο Γκόλουμ και ο Φρόντο στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών). Ο Σίγκουρντ, καθαρός στην καρδιά, φοράει το δαχτυλίδι και λαμβάνει μια προειδοποίηση από τον Όντιν και, σε αυτοάμυνα, σκοτώνει τον θετό πατέρα του. Μετά από αυτό, ο Sigurd γίνεται ο πιο διάσημος περιπλανώμενος ήρωας της γερμανικής παράδοσης, όπως φαίνεται στις μεταγενέστερες περιπέτειές του, όπως οι Nibelungenlied. Αυτή η ιστορία έχει θεμελιώδη ινδοευρωπαϊκά αρχέτυπα. Ωστόσο, η πιο συναρπαστική εφαπτομένη θα παρείχε τα κρίσιμα αρχέτυπα για τις τριλογίες Χόμπιτ και Άρχοντα των Δαχτυλιδιών του J.R.R. Tolkien.[58] Το δαχτυλίδι της δύναμης, ένα μαγικό σπαθί, η αντίσταση στην υλική επιθυμία, ο Fafnir και ο Smaug, η επιθυμία για πνευματική ανταμοιβή και ο Sigurd και ο Aragon ως ορφανά που είναι ο αληθινός βασιλιάς της χώρας, όλα δείχνουν την ινδοευρωπαϊκή νοοτροπία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Στη συνέχεια, έχουμε την ιστορία του Μπέογουλφ από την αγγλοσαξονική Αγγλία, η οποία μας παρουσιάζει τη συγχώνευση ινδοευρωπαϊκών ηρωικών αρχέτυπων μέσα σε ένα χριστιανικό πλαίσιο με συνοδευτικά ήθη που λειτουργούν ως γέφυρα μεταξύ αυστηρά παγανιστικών ιστοριών και χριστιανικών ιστοριών, με τον Μπέογουλφ ως τον πρώτο χριστιανό δρακοκτόνο.

Η αντιπαράθεση του Μπέογουλφ με τον δράκο συνδέει αβίαστα τις ινδοευρωπαϊκές και χριστιανικές αξίες, ενσωματώνοντας τη νοοτροπία του γερμανικού χριστιανισμού ότι, παρά τις προσπάθειες της εκκλησίας, οι Γερμανοί διατήρησαν τη θρησκεία των πολεμιστών τους στη νέα Καθολική Εκκλησία αλά το ποίημα της Ελίαντ, όπου ο Ιησούς είναι ένας βίαιος πολέμαρχος και μάγος που καλύπτεται ελάχιστα ως Όντιν ή Βόταν για λόγους προσηλυτισμού.[59] Όπως ο Ιησούς στην Ελικάνδη, ο Μπέογουλφ παρουσιάζεται ως ευγενής χριστιανός βασιλιάς ενώ ασπάζεται το ηρωικό ήθος των Σκανδιναβών προκατόχων του καθώς αντιμετωπίζει τον δράκο που απειλεί το βασίλειό του. Ο δράκος, που συμβολίζει το χάος και την απληστία, είναι ένας τρομερός αντίπαλος που θυμίζει τους μύθους που συζητήθηκαν προηγουμένως όπως ο Sigurd και ο Fafnir. Ο Μπέογουλφ, όπως και ο Ηρακλής, πολεμά τον δράκο με τη βοήθεια του πιστού πολεμιστή του, Γουίγκλαφ. Ωστόσο, σε αντίθεση με τους ινδοευρωπαϊκούς μύθους, ο Μπέογουλφ κάνει μια θυσία σαν του Χριστού, αντανακλώντας τις χριστιανικές αρετές της ανιδιοτέλειας στην προστασία του Γουίγκλαφ και της Βασιλείας. Αυτή η σύνθεση ινδοευρωπαϊκών και χριστιανικών στοιχείων στην αφήγηση παρουσιάζει μια διαφοροποιημένη πολιτιστική μετάβαση κατά την πρώιμη μεσαιωνική εποχή με τη διαμόρφωση της δυτικής ηρωικής ταυτότητας ως συγχώνευση παγανιστικών ηρωικών και καθολικών αρετών, όπου το θάρρος του ήρωα δεν έχει τις ρίζες του μόνο στη δύναμη των όπλων αλλά και σε ένα χριστιανικό ηθικό πλαίσιο που ξεπερνά τα όρια.

Ο θανάσιμα τραυματισμένος Μπέογουλφ, αφού νίκησε τον δράκο, που κρατούσε ο Γουίγκλαφ στις τελευταίες του στιγμές πριν πεθάνει

Αυτή η πολιτιστική σύνθεση άνθισε κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα στη Δυτική Ευρώπη και των πρωτο-ιπποτικών θρύλων στην Ορθόδοξη Ευρώπη. Ξεκινώντας από τον Ορθόδοξο κόσμο, έχουμε τον Zmey Gorynych από την Ουκρανία και τη Λευκορωσία και την Dobrynya Nikitich από τη Ρωσία. Ο Dobrynya, ένας από τους πιο διάσημους του ρωσικού bagatur, που σημαίνει ήρωας, ήταν σαν τους περιπλανώμενους ιππότες των θρύλων του Αρθούρου της Δυτικής Ευρώπης. Η Dobrynya σκοτώνει περίφημα έναν Δράκο για να σώσει μια Ρωσίδα πριγκίπισσα με τη βοήθεια του Θεού. Όπως αφηγείται η ιστορία,

Η μάχη ξεκίνησε... Ο Dobrynya αντανακλούσε αυτή τη φωτιά με την ασπίδα του και γκρέμισε τα λέπια της πανοπλίας του φιδιού με το σπαθί του. Πολεμούσαν μέρα και νύχτα. Και την τρίτη ημέρα, το φίδι έγινε γυμνό: ούτε ένα λέπι δεν έμεινε στο σώμα του. Τότε ο Dobrynya τον έκοψε σε κομμάτια και κάθε κεφάλι έλαβε το μέρος του. Τριάντα φίδια άρχισαν να σέρνονται στο έδαφος, ζητώντας συγχώρεση από την Dobrynya... Και ο Dobrynya τους είπε: «Επειδή έχετε σκοτώσει τόσους πολλούς ανθρώπους, θα ζήσετε μέσα σε σώματα φιδιών... Τότε θα σας επιτραπεί να γίνετε βάτραχοι και σαύρες και να ξέρετε πώς να ζείτε στη Γη χωρίς κακία!». [60]

Ρώσος Ιππότης ή Bagatur Dobrynya Nikitich

Η ιστορία του Dobrynya για τις τρεις ημέρες της μάχης και τη συγχώρεση του δράκου δείχνει μια μετατόπιση των θρησκευτικών και πολιτιστικών στοιχείων από το παραδοσιακό ινδοευρωπαϊκό παγανιστικό αρχέτυπο του ηρωικού ταξιδιού σε μια ρωσική ορθόδοξη νοοτροπία, καταδεικνύοντας αυτό το ινδοευρωπαϊκό αρχέτυπο σε μια χριστιανική προσαρμογή του μύθου του Τρίτωνα.[61] Αυτό μπορεί να φανεί περαιτέρω αφού ο λαός χαιρετίσει τον Dobrynya ως ήρωα και η διαφθορά της γης υποχωρεί. Ο Dobrynya δηλώνει ότι δεν ήταν μόνο με τη δύναμή του αλλά με τη χάρη του Θεού που τον βοήθησε να νικήσει τον δράκο.[62] Το αποκορύφωμα της παράδοσης μπορεί να φανεί με τον Μύθο του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος σώζει μια πριγκίπισσα από έναν δράκο, ο οποίος προέρχεται από πρώιμες ινδοευρωπαϊκές ιστορίες όπως ο Περσέας που σώζει την Ανδρομέδα από το Kraken, μια από τις πρώτες εκδοχές της διάσωσης μιας αφήγησης πριγκίπισσας.

Επίσης, έχουμε το παράδειγμα του Αγίου Μιχαήλ, του οποίου η μονομαχία με τον Σατανά στο Βιβλίο της Αποκάλυψης παρουσιάζεται ως Δράκος, ο οποίος παίζει με το αρχέτυπο του Chaoskampf του Perkwunos, κληρονομώντας την περσική ιστορία του Μίθρα, του θεού που σκοτώνει δράκους που δίνει μια τελική μονομαχία με τον Ahriman, γνωστό ως Frashokereti στο τέλος του κόσμου. Αν το συγκρίνουμε με τον Άγγελο Μιχαήλ και τον Δράκοντα όπως φαίνεται στο Βιβλίο της Αποκάλυψης, μπορούμε να δούμε μια συμμετρία,

Και έγινε πόλεμος στον ουρανό: ο Μιχαήλ και οι άγγελοί του πολέμησαν ενάντια στον δράκοντα, και ο δράκος πολέμησε και οι άγγελοί του... Και εβλήθη ο δράκων ο μέγας, ο όφις ο αρχαίος, ο καλούμενος Διάβολος, και ο Σατανάς, ο πλανών την οικουμένην όλην· εβλήθη εις την γην, και οι άγγελοι αυτού μετ' αυτού εβλήθησαν.[63]

Και στις δύο περιπτώσεις, βλέπουμε τον ίδιο αρχετυπικό ρόλο με τον Ηρακλή, τον Ίντρα ή τον Σίγκουρντ και ο Δράκος εξακολουθεί να αντιπροσωπεύει τον αγώνα τους για κοσμική τάξη πάνω στο κακό και το χάος. Ωστόσο, η ινδοευρωπαϊκή ηρωική δικαίωση ερμηνεύεται εκ νέου στον χριστιανικό ιδεαλισμό. Ο Άγιος Γεώργιος δεν είναι ο μόνος Καθολικός Δρακοκτόνος. έχουμε τον Πάπα Σιλβέστρο Α', ο οποίος προσευχήθηκε σε έναν δράκο μέχρι να πεθάνει[64], τον Heinrich von Winkelried από την Ελβετία, τον Sir Tristan από τον θρύλο του Αρθούρου της Κορνουάλης και της Ουαλίας, τον Οστρογότθο βασιλιά Θεοδώριχο τον Μέγα που μνημονεύεται ως Dietrich von Bern στον γερμανικό μύθο, τον Karkus II από την Πολωνία που νικά έναν δράκο και σώζει μια πριγκίπισσα, Ο John Lambert από έναν βορειοανατολικό αγγλικό μύθο όπου σκοτώνει το Wyrm του Durham.

Ο Πάπας Σιλβέστρος Α', προσεύχεται για την ψυχή του δράκου.

Ωστόσο, αυτή η λίστα δεν είναι εξαντλητική. Κάθε ευρωπαϊκή χώρα, από την Πορτογαλία μέχρι τη Ρωσία και από τη Σουηδία μέχρι την Ελλάδα, έχει τη δική της μοναδική ερμηνεία του μύθου του Τρίτωνα είτε με καθολικά είτε με ορθόδοξα χαρακτηριστικά. Αυτός ο Χριστιανός υιοθετεί ινδοευρωπαϊκές ηρωικές συμπεριφορές και αρχετυπικά πρότυπα, τα οποία θα γίνουν το σημείο προέλευσης του σταυροφορικού ήθους της Πρώτης Σταυροφορίας, η οποία είδε τον Άγιο Γεώργιο ως προστάτη του ηρωικού ήθους αυτού του Σταυροφόρου. Αυτό, με την πάροδο του χρόνου, θα γινόταν μια πλήρως καθορισμένη παγανιστική-χριστιανική σύνθεση, η οποία, με την πρώτη εκτίμηση, θα φαινόταν να είναι ένας δυστυχισμένος ιδεολογικός γάμος. Ωστόσο, θα έπαιρνε το καλύτερο και από τις δύο ιδεολογίες και θα δημιουργούσε τον στρατιωτικό και κοινωνικό ιπποτικό κώδικα ηθικής που μετρίαζε το ήθος του πολεμιστή με χριστιανικές αρετές. Ο ιπποτισμός, αυτή η εκχριστιανισμένη εκδοχή του ινδοευρωπαϊκού ηρωικού αρχέτυπου, θα γινόταν το θεμέλιο της αριστοκρατικής ιδεολογίας της Μεσαιωνικής Περιόδου, όπως αναφέρει ο C.S. Lewis:

Το μεσαιωνικό ιδεώδες ένωσε δύο πράγματα που δεν έχουν καμία φυσική τάση να έλκονται το ένα προς το άλλο. Τους έφερε κοντά για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Δίδαξε ταπεινοφροσύνη και ανεκτικότητα στον μεγάλο πολεμιστή γιατί όλοι ήξεραν από εμπειρία πόσο πολύ χρειαζόταν συνήθως αυτό το μάθημα. Απαιτούσε ανδρεία από τον αστό και σεμνό άνδρα γιατί όλοι ήξεραν ότι ήταν τόσο πιθανό όσο και να μην είναι mip.[65]

Ο ιπποτισμός ένωσε δύο μεγάλες φιλοσοφικές παραδόσεις, δημιουργώντας μια σύνθεση που δημιούργησε έναν ηθικό οδηγό για τη Μεσαιωνική Χριστιανική Ευρώπη, όπως η δημιουργία της ιδεολογίας των Γιβελλίνων της υψηλής Μεσαιωνικής Ευρώπης. Σύμφωνα με τον παραδοσιακό φιλόσοφο Ιούλιο Έβολα, αυτός ο μυστικισμός των Χοενστάουφεν ή Γιβελλίνων ήταν η θρησκεία του δισκοπότηρου, μια συγχώνευση της Καθολικής και της Ινδοευρωπαϊκής θεολογίας ή μια ιπποτική θρησκεία που καθοδηγείται από την ιπποτική αρετή και ίσως εκφράστηκε από τον Ιταλό ποιητή Δάντη Αλιγκιέρι. Ένα θέμα στο οποίο θα επανέλθω σε ξεχωριστή εργασία.

Αυτό το άρθρο παρουσιάζει έναν κάθε άλλο παρά εξαντλητικό κατάλογο όλων των ηρωικών αρχέτυπων εντός της ινδοευρωπαϊκής παράδοσης, ούτε όλων των θρησκευτικών και πολιτιστικών αρχέτυπων που βίωσε αυτός ο πολιτισμός ή οι μη ινδοευρωπαϊκοί λαοί. Αντίθετα, ελπίζω να παρουσιάσω το αρχέτυπο των ηρωικών δρακοκτόνων σε αυτό το άρθρο, καταδεικνύοντας ένα αιώνιο θέμα στην ανθρώπινη μυθολογία και λογοτεχνία. Η μεταφυσική του ιπποτισμού στους θρύλους του Αρθούρου και η αγιογραφία του Αγίου Γεωργίου κατά τη Μεσαιωνική Περίοδο δεν είναι μοναδικές. Ωστόσο, κληρονομούν συλλογικά την παραδοσιακή θεολογία της Εποχής του Χαλκού των Πρωτο-Ινδοευρωπαίων. Επομένως, το αρχετυπικό μιμίδιο του ηρωικού ιππότη είναι ένα διαχρονικό θέμα που αποτελεί μέρος όλων των ινδοευρωπαϊκών πολιτισμών από την αρχή.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων