Η έλλειψη οποιασδήποτε ουσιαστικής οικονομικής σχέσης με το Ιράν προκαθόρισε ότι οι περισσότερες χώρες θα υποστήριζαν οποιοδήποτε ψήφισμα εναντίον του, εάν ανεπίσημα αναγκάζονταν να επιλέξουν μεταξύ της Ισλαμικής Δημοκρατίας και των βασιλείων του Κόλπου από τα οποία εξαρτώνται σε κάποιο βαθμό από τις εισαγωγές ενέργειας.
Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μόλις ενέκρινε ψήφισμα που καταδικάζει το Ιράν για τις επιθέσεις του κατά των βασιλείων του Κόλπου, συμπεριλαμβανομένων των αμάχων και κατοικημένων περιοχών, αφού η Ρωσία και η Κίνα απείχαν όπως απείχαν από το ψήφισμα του περασμένου φθινοπώρου για τη Γάζα λόγω της υποστήριξης των Αράβων εταίρων τους σε αυτά τα δύο μέτρα. Η Ρωσία πρότεινε ένα δεύτερο σχέδιο που ο μόνιμος αντιπρόσωπός της είπε ότι «στοχεύει στην επείγουσα αποκλιμάκωση της κατάστασης... (και είναι) απλό, άμεσο και ξεκάθαρο και σκόπιμα δεν κατονομάζει κανένα μέρος στη σύγκρουση».
Οι ΗΠΑ αναμενόμενα άσκησαν βέτο, γι' αυτό και η Ρωσία και η Κίνα ένιωσαν υποχρεωμένες να απέχουν από το αρχικό σχέδιο, αλλά αυτό έδειξε ότι η Ρωσία έκανε ό,τι μπορούσε για να υποστηρίξει το Ιράν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Όσο για το ψήφισμα που τελικά πέρασε, υποστηρίχθηκε από 135 χώρες, τις οποίες ο ανταποκριτής του Al Jazeera περιέγραψε ως «τον μεγαλύτερο αριθμό χωρών που συνυποστήριξαν ποτέ ένα σχέδιο ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας». Οι λόγοι για αυτήν την ιστορική καταδίκη του Ιράν είναι αρκετά απλοί.
Με απλά λόγια, το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου εξαρτάται σε κάποιο βαθμό από τις εισαγωγές ενέργειας από τα βασίλεια του Κόλπου, ενώ το Ιράν δεν παρέχει σχεδόν τίποτα στα περισσότερα από αυτά, καθώς λίγοι εκτός από την Κίνα είναι πρόθυμοι να αψηφήσουν τις δευτερεύουσες απειλές κυρώσεων των ΗΠΑ κάνοντας σημαντικές συναλλαγές μαζί τους. Ως εκ τούτου, πρόκειται να χάσουν πολύ περισσότερα από τη διακοπή των ενεργειακών εξαγωγών των Βασιλείων του Κόλπου που προκλήθηκε από τις επιθέσεις του Ιράν εναντίον τους παρά από την κοινή εκστρατεία ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν που καταστρέφει την Ισλαμική Δημοκρατία.
Η έλλειψη ουσιαστικής οικονομικής σχέσης της διεθνούς κοινότητας με το Ιράν στην αρχή του Τρίτου Πολέμου του Κόλπου έρχεται σε έντονη αντίθεση με τη σχέση που είχαν με τη Ρωσία στην αρχή του πολέμου δι' αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ εναντίον του μέσω της Ουκρανίας που εισήλθε στην πιο έντονη φάση του πριν από τέσσερα χρόνια. Τότε και ακόμα και σήμερα σε μεγάλο βαθμό, πολλές από αυτές εξαρτώνταν σε κάποιο βαθμό από τις εξαγωγές γεωργίας, ενέργειας ή/και λιπασμάτων, γι' αυτό και όλες με κάποιο τρόπο αψήφησαν τις δευτερεύουσες απειλές κυρώσεων των ΗΠΑ.
Παρόλο που το μεγαλύτερο μέρος της διεθνούς κοινότητας ψήφισε υπέρ της καταδίκης της Ρωσίας στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, όλοι εξακολουθούσαν να διατηρούν κάποιο επίπεδο των εισαγωγών εμπορευμάτων τους από αυτήν, συμπεριλαμβανομένης της ΕΕ. Αυτοί και ο Αμερικανός προστάτης τους συμφώνησαν σε ένα λεγόμενο «ανώτατο όριο τιμών» για τον περιορισμό των κερδών της Ρωσίας από το πετρέλαιο, αλλά το θέμα είναι ότι ακόμη και αυτοί αναγνώρισαν ότι ο κόσμος δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να λειτουργεί εάν αυτές οι εξαγωγές διακόπτονταν αμέσως. Οι ΗΠΑ προσπάθησαν έκτοτε να απογαλακτίσουν τους πάντες από αυτά, αλλά αυτό δεν είναι πλέον δυνατό εν μέσω της παγκόσμιας πετρελαϊκής κρίσης.
Σε κάθε περίπτωση, αυτή η διορατικότητα επιτρέπει σε κάποιον να συμπεράνει εκ των υστέρων ότι η περιφρόνηση της Παγκόσμιας Πλειοψηφίας στις δευτερεύουσες απειλές κυρώσεων των ΗΠΑ έναντι της διατήρησης του εμπορίου με τη Ρωσία καθοδηγήθηκε από τα προσωπικά τους συμφέροντα και όχι από τη συλλογική τους δέσμευση σε κάποια νεφελώδη πολυπολική αρχή. Ομοίως, το ίδιο ισχύει και για το γιατί οι περισσότεροι από αυτούς απλώς καταδίκασαν το Ιράν στον ΟΗΕ συνυποστηρίζοντας το τελευταίο ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας, το οποίο ήταν επίσης προς το συμφέρον τους να το κάνουν, ανεξάρτητα από το πόσο απογοήτευσε ορισμένους λάτρεις της πολυπολικής διαταραχής.
Στο τέλος της ημέρας, η έλλειψη οποιασδήποτε ουσιαστικής οικονομικής σχέσης με το Ιράν προκαθόρισε ότι η πλειοψηφία του κόσμου θα υποστήριζε οποιοδήποτε ψήφισμα εναντίον του, εάν ανεπίσημα αναγκαζόταν να επιλέξει μεταξύ της Ισλαμικής Δημοκρατίας και των βασιλείων του Κόλπου από τα οποία εξαρτώνται σε κάποιο βαθμό από τις εισαγωγές ενέργειας. Αυτή είναι η ψυχρή πραγματικότητα των Διεθνών Σχέσεων, η οποία είναι μια δυσάρεστη υπενθύμιση στους καλοπροαίρετους ακτιβιστές που θέλουν να αλλάξουν τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος ότι αυτό είναι πολύ πιο εύκολο να το λες παρά να το κάνεις.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου