Γαλλία — ΑΠΟΡΡΙΦΘΗΚΕ ΕΠΙΣΗΜΑ. Δεν θα στείλει πολεμικά πλοία.
Κίνα — Καμία απάντηση. Το χαρακτήρισε «κυρίαρχο δικαίωμα».
Ηνωμένο Βασίλειο — «Συζητούνται επιλογές με συμμάχους». Καμία δέσμευση.
Ιαπωνία — Σιωπή. Το 70% του πετρελαίου της Ιαπωνίας στη Μέση Ανατολή περνάει από το Ορμούζ.
Νότια Κορέα — Καμία επιβεβαίωση. Η Σεούλ παγιδευμένη ανάμεσα στην Ουάσινγκτον και την εξάρτησή της από το πετρέλαιο.
Γερμανία — Καμία υποστήριξη για νηοπομπές.
Νορβηγία — Απορρίφθηκε.
Κατάρ — Ήδη ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΗΝ παραγωγή φυσικού αερίου. Κήρυξε ανωτέρα βία. Ο υπουργός Ενέργειάς τους είπε ότι «αυτό θα καταστρέψει τις οικονομίες του κόσμου».
ΗΑΕ — Τα κράτη του Κόλπου «προσπάθησαν να σταματήσουν αυτόν τον πόλεμο επειδή γνώριζαν τις συνέπειες».
Ιράν — Εξακολουθεί να επιτίθεται σε πλοία. Εξακολουθεί να τοποθετεί νάρκες. Εξακολουθεί να μπλοκάρει το στενό.
Reuters: Η εποχή των αεροπλανοφόρων φτάνει στο τέλος της. Το USS Abraham Lincoln βγαίνει κουτσαίνοντας από τον Περσικό Κόλπο. Reuters: Με τη στρατιωτική του ευρηματικότητα, το #Ιράν απέδειξε ότι τα αεροπλανοφόρα δεν είναι πλέον «απόρθητα φρούρια», αλλά απλώς μεγάλοι και ακριβοί στόχοι. CNN: Ένα εθνικό τραύμα. πώς θα μπορούσε ένα περιουσιακό στοιχείο 13 δισεκατομμυρίων δολαρίων να καταστεί αναποτελεσματικό μέσα σε λίγα λεπτά; CNN: Η επιστροφή του USS Abraham Lincoln στις Ηνωμένες Πολιτείες σε αυτή την κατάσταση είναι το μεγαλύτερο πλήγμα για τη φήμη του αμερικανικού στρατού από τον πόλεμο του Βιετνάμ. Sputnik: Ο θρύλος είναι νεκρός. Ο Αβραάμ Λίνκολν έφτασε για να απειλήσει, αλλά επιστρέφει ως ένα πλωτό σωρό από παλιοσίδερα. AFP (Agence France-Presse): Πανικός στο Πεντάγωνο. Με την αποχώρηση του USS Abraham Lincoln, η ισορροπία δυνάμεων στη Δυτική Ασία έχει μετατοπιστεί οριστικά υπέρ του Ιράν. AFP: Οι σύμμαχοι των ΗΠΑ είναι τρομοκρατημένοι. Αν ακόμη και το μεγαλύτερο πολεμικό πλοίο της Αμερικής δεν μπορεί να προστατευτεί από το Ιράν, κανείς δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στην αμερικανική προστασία. The Telegraph: Αυτή η ήττα θα μείνει στην ιστορία ως «η στιγμή που κατέρρευσε η ναυτική κυριαρχία της Δύσης». — Turkay EvrenΣυμμαχικά διλήμματα σχετικά με τις ναυτικές αναπτύξεις στο Στενό του Ορμούζ
του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.
Επιτρέψτε μου να στραφώ σε μια άλλη κρίσιμη διάσταση αυτής της κρίσης, την αυξανόμενη συζήτηση σχετικά με το εάν οι σύμμαχοι των ΗΠΑ θα πρέπει να αναπτύξουν ναυτικές δυνάμεις για την προστασία της ναυσιπλοΐας στο Στενό του Ορμούζ.
Αυτή η στενή πλωτή οδός είναι μια από τις σημαντικότερες αρτηρίες του παγκόσμιου ενεργειακού συστήματος. Περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου διέρχεται καθημερινά από αυτήν, συνδέοντας τον Περσικό Κόλπο με τις παγκόσμιες αγορές στην Ασία, την Ευρώπη και πέρα από αυτήν.
Εξαιτίας αυτού, οποιαδήποτε διαταραχή στο στενό έχει άμεσες συνέπειες για τις παγκόσμιες τιμές ενέργειας και την ασφάλεια στη θάλασσα.
Πρόσφατα, ο Τραμπ κάλεσε τις μεγάλες χώρες εισαγωγής ενέργειας, συμπεριλαμβανομένων της Νότιας Κορέας, της Ιαπωνίας, ακόμη και της Κίνας, να βοηθήσουν στην ασφάλεια της πλωτής οδού.
Η λογική πίσω από αυτό το αίτημα είναι απλή, οι χώρες που επωφελούνται περισσότερο από τη ροή πετρελαίου μέσω του Κόλπου θα πρέπει να μοιράζονται μεγαλύτερο μέρος του βάρους της προστασίας αυτών των οδών.
Από την οπτική γωνία της Ουάσιγκτον, αυτό αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη μετατόπιση στις προσδοκίες της συμμαχίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν εδώ και καιρό τη ραχοκοκαλιά της παγκόσμιας θαλάσσιας ασφάλειας, ιδίως στον Περσικό Κόλπο. Ωστόσο, υπάρχει αυξανόμενη πίεση στην Ουάσιγκτον ώστε οι εταίροι να συμβάλουν πιο άμεσα στη διασφάλιση των διεθνών εμπορικών οδών.
Ωστόσο, για τους συμμάχους των ΗΠΑ, η απάντηση σε τέτοιες εκκλήσεις δεν είναι καθόλου απλή.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τις σύμμαχες χώρες του ΝΑΤΟ.
Oi χώρες εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την εισαγόμενη ενέργεια από τη Μέση Ανατολή, πράγμα που σημαίνει ότι η σταθερότητα στο Στενό του Ορμούζ είναι σαφώς προς το εθνικό τους συμφέρον. Ωστόσο, η ανάπτυξη ναυτικών δυνάμεων στην περιοχή ενέχει τον κίνδυνο να δημιουργήσει την εντύπωση ότι συμμετέχουν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις που στρέφονται κατά του Ιράν.
Αυτή η αντίληψη θα μπορούσε να έχει διπλωματικές συνέπειες.
Η βασική πρόκληση είναι το πώς θα πλαισιωθεί οποιαδήποτε πιθανή εμπλοκή. Αντί να παρουσιάζονται οι αναπτύξεις ως συμμετοχή σε έναν στρατιωτικό συνασπισμό, εκτιμάται ότι πρέπει να δοθεί έμφαση σε μια διαφορετική αρχή, την ελευθερία της ναυσιπλοΐας.
Η ελευθερία της ναυσιπλοΐας είναι μια ευρέως αναγνωρισμένη έννοια στο διεθνές ναυτικό δίκαιο. Αναφέρεται στο δικαίωμα των πλοίων να κινούνται ελεύθερα σε διεθνή ύδατα χωρίς παρεμβολές.
Πλαισιώνοντας οποιαδήποτε αποστολή γύρω από την προστασία της θαλάσσιας κυκλοφορίας και των οδών ενεργειακού εφοδιασμού, οι κυβερνήσεις μπορούν να παρουσιάσουν τις ενέργειές τους ως συμβολή στην παγκόσμια σταθερότητα αντί να συμμετέχουν σε μια συγκεκριμένη στρατιωτική αντιπαράθεση.
Ταυτόχρονα, οι ναυτικές δυνάμεις που μπορούν να πλεύσουν στην περιοχή θεωρούνται ευρέως ότι διαθέτουν λίγες από τις πιο προηγμένες δυνατότητες αντιμετώπισης ναρκών, μια κρίσιμη δεξιότητα σε μια περιοχή όπου οι ναυτικές νάρκες αποτελούν σοβαρή απειλή.
Οι νάρκες, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και οι πύραυλοι μικρής εμβέλειας είναι ακριβώς τα είδη ασύμμετρων τακτικών που οι αναλυτές πιστεύουν ότι το Ιράν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει στο Στενό του Ορμούζ.
Σε αντίθεση με τις συμβατικές ναυμαχίες, αυτές οι απειλές είναι πιο δύσκολο να εντοπιστούν και να εξουδετερωθούν γρήγορα. Ένας μικρός αριθμός ναρκών που τοποθετούνται σε στρατηγικές ναυτιλιακές οδούς θα μπορούσε να διαταράξει την κυκλοφορία των δεξαμενόπλοιων και να αυξήσει δραματικά το κόστος ασφάλισης.
Για τα ναυτικά που επιχειρούν στον Κόλπο, η εκκαθάριση ναρκοπεδίων και η προστασία εμπορικών πλοίων θα γίνει επομένως μια από τις πιο σημαντικές αποστολές.
Το κλειδί θα ήταν η θέσπιση σαφών κανόνων εμπλοκής.
Επειδή οι κίνδυνοι στο Στενό του Ορμούζ δεν προέρχονται απαραίτητα από συμβατικές ναυμαχίες, αλλά από ασύμμετρες τακτικές όπως τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, οι νάρκες και τα σκάφη ταχείας επίθεσης, τυχόν ανεπτυγμένες δυνάμεις θα χρειαστούν αυστηρές επιχειρησιακές οδηγίες για να αποφευχθεί η ακούσια κλιμάκωση.
Χωρίς αυτές τις διασφαλίσεις, ακόμη και μια περιορισμένη αποστολή θα μπορούσε να ερμηνευθεί εσφαλμένα ως άμεση συμμετοχή σε στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν, αυξάνοντας τους κινδύνους για το προσωπικό και ενδεχομένως διευρύνοντας τη σύγκρουση.
Για κυβερνήσεις, η πρόκληση δεν είναι επομένως απλώς το αν θα αναπτύξουν ναυτικά μέσα.
Το πραγματικό ερώτημα είναι πώς να εξισορροπήσουμε τρεις ανταγωνιστικές προτεραιότητες:
- υποστήριξη της ασφάλειας ζωτικών παγκόσμιων ενεργειακών οδών,
- διατήρηση συμμαχικών σχέσεων με την Ουάσιγκτον
- και αποφυγή περιττής αντιπαράθεσης με την Τεχεράνη.
Πολλοί αναλυτές πιστεύουν ότι η πιο ρεαλιστική πορεία δεν θα είναι μια άμεση απόφαση είτε για ανάπτυξη είτε για άμεση άρνηση.
Αντίθετα, αυτό που μπορεί να δούμε είναι μια στρατηγική υπομονής, διατηρώντας ανοιχτή την επιλογή της περιορισμένης συμμετοχής, αναπτύσσοντας παράλληλα προσεκτικά τη διπλωματική λογική που πλαισιώνει οποιαδήποτε αποστολή ως συμβολή στη διεθνή θαλάσσια ασφάλεια και όχι ως ένα βήμα προς τον πόλεμο.
Σε μια κρίση όπου οι παγκόσμιες ενεργειακές ροές, η στρατιωτική στρατηγική και η πολιτική των συμμαχιών τέμνονται, ακόμη και η απόφαση αποστολής ενός μόνο πολεμικού πλοίου μπορεί να έχει σημαντική γεωπολιτική σημασία.
Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η συζήτηση για τις αναπτύξεις δυνάμεων στο Ορμούζ είναι πιθανό να παραμείνει ένα ευαίσθητο ζήτημα για πολλούς συμμάχους των ΗΠΑ τις επόμενες εβδομάδες.https://www.anixneuseis.gr/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου