Ο πατριωτισμός των Ελλήνων και η woke ατζέντα...

  

του Κωνσταντίνου Κούσαντα, Αντιστρατήγου ε.ε.

Η woke ατζέντα πιέζει τους Έλληνες πολίτες και κυρίως τους νέους στο όνομα του ”καταχρηστικού δικαιωματισμού”, ώστε να τους μετατοπίσει από τις αρχές, αξίες, πεποιθήσεις, αγάπη για τα δομικά στοιχεία της ταυτότητας του Έθνους μας.

Η woke ατζέντα ενυπάρχει δυστυχώς σε αρκετά πολιτικά κόμματα σε μικρή μειοψηφία. Εκφράζει τον επίσημο αντιπατριωτισμό της νέας εποχής, την εποχή της καλοπέρασης, του υπερκαταναλωτισμού, του εφησυχασμού, της ψευτοκουλτούρας, της αδράνειας, της υποχωρητικότητας, της επιτρεπτικότητας όλων

Η νέα γενιά όμως δεν ακολουθεί τις πρακτικές και τις προθέσεις της ισχνής μειοψηφίας των λίγων woke οπαδών καθώς γνωρίζει την θεωρία και τις προθέσεις τους.

1. Η woke ατζέντα δεν βλέπει τις προθέσεις επεκτατισμού της Τουρκίας. Διερωτάται εάν ”Υπάρχουν Θαλάσσια σύνορα”. Χρησιμοποιεί ποιητικές εκφράσεις όπως ”μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον ήλιο και τον άνεμο του Αιγαίου μαζί”.

2. Η woke ατζέντα επεκτείνεται και στην Κυπριακή Δημοκρατία υπό  την ιδιότητα  του Ευροβουλευτή που επιρρίπτει ευθύνες στους Έλληνες της Κύπρου για την τουρκική εισβολή το 1974 με τον απαράδεκτο χαρακτηρισμό ”εκάμαμεν τζε εμείς πολλά”

3. Η woke θεωρία δεν πιστεύει ή δεν βλέπει θεωρίες περικύκλωσης της χώρας μας από εθνικιστικό τόξο κρατών – δορυφόρων της Τουρκίας (Αλβανία, Σκόπια, Λιβύη). Δεν αντιλαμβάνεται τις εθνικιστικές διαθέσεις όμορων κρατών, την επιβλαβή Συμφωνία των Πρεσπών.

4. Ακόμα και την Ελληνική Σημαία η woke ατζέντα την προσδιορίζει ως ένα κομμάτι ”πανί που το πήρε ο αέρας”.

5. Στην woke ατζέντα δεν υπάρχουν σύνορα. Επιθυμούν οι εκπρόσωποί της να εισέρχεται στην Ελληνική Επικράτεια  όποιος επιθυμεί. Ισχυρίζεται ότι όλοι είμαστε φίλοι. Να μην γίνει  φράχτης στον Έβρο, να είναι αφύλακτα τα χερσαία σύνορα, να μην επιτηρούνται τα θαλάσσια σύνορα.

6. Δεν υπάρχει για την woke ατζέντα Δημογραφικό Πρόβλημα. Ακόμα και εάν οι θάνατοι στην χώρα μας είναι διπλάσιοι των γεννήσεων, οι woke οπαδοί έχουν την ερμηνεία αναπλήρωσης από τους παράνομους μετανάστες

7. Για την woke ατζέντα, ακόμα και η παρέμβαση της Εκκλησίας σε θέματα κοινωνικά, φιλανθρωπίας, βοήθειας προς τους ευάλωτους, τους πολυτέκνους, τους φτωχούς,  κρίνεται με καχυποψία.

8. Τέλος ακόμα και ο σκληρός πυρήνας της Ελληνικής παραδοσιακής οικογένειας βάλλεται με ξενόφερτα μοντέλα δήθεν στο πνεύμα της δυτικοποίησης των ιδεών.

Όμως, η νέα γενιά των Ελλήνων συνεχίζει να ακολουθεί τις αρχές και της αξίες της αξιοκρατίας, της αρετής, της σκληρής δουλειάς, της φιλοπατρίας, γιατί η συνέχεια της δικής τους οικογένειας εξελίσσεται με σημείο αναφοράς – πρότυπο την οικογένεια των γονέων, των γιαγιάδων και των παππούδων τους.

https://www.anixneuseis.gr/

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ!!!

 

Κώστας Καραΐσκος

Ἀ­να­ρω­τι­έ­μαι, τί ση­μαί­νει ἡ λέ­ξη ταυ­τό­τη­τα γιὰ τὸν ἄν­θρω­πο; Εἶ­ναι, θὰ λέ­γα­με, ὁ τρό­πος μὲ τὸν ὁ­ποῖ­ον ὑ­πάρ­χει καὶ πο­ρεύ­ε­ται στὴ σύν­το­μη ζω­ή του. Εἶ­ναι ἐ­πί­σης ὁ τρό­πος μὲ τὸν ὁ­ποῖ­ον ἀν­τι­λαμ­βά­νε­ται ὁ ἴ­διος τὴν ὕ­παρ­ξή του μέ­σα στὸν χῶ­ρο καὶ στὸν χρό­νο ποὺ τοῦ δό­θη­κε. Εἶ­ναι ὅ­μως καὶ ὁ τρό­πος μὲ τὸν ὁ­ποῖ­ο ταυ­τί­ζε­ται κα­νεὶς μὲ τοὺς ἄλ­λους ἀν­θρώ­πους καὶ μὲ τὸ πε­ρι­βάλ­λον του. Εἴ­μα­στε λοι­πὸν νέ­οι ἢ με­σή­λι­κες, Ἕλ­λη­νες ἢ Κι­νέ­ζοι, ἄν­δρες ἢ γυ­ναῖ­κες, Ὀρ­θό­δο­ξοι ἢ προ­τε­στάν­τες. Κι ἐ­πί­σης εἴ­μα­στε ἀ­ρι­στε­ροὶ ἢ δε­ξιοί, πα­τρι­ῶ­τες ἢ κο­σμο­πο­λί­τες, πι­στοὶ ἢ ἄ­θε­οι, πα­οκ­τζῆ­δες ἢ ἀ­ρεια­νοὶ κ.τ.λ., κ.τ.λ. Στὰ με­γά­λα ἢ στὰ μι­κρὰ ζη­τή­μα­τα τοῦ βί­ου ἔ­χει κα­θέ­νας μί­α το­πο­θέ­τη­ση καὶ μί­αν ἀν­τί­λη­ψη, ποὺ τὴν κλη­ρο­νό­μη­σε ἢ τὴν δι­α­μόρ­φω­σε καὶ ἡ ὁ­ποί­α τὸν χα­ρα­κτη­ρί­ζει, συμ­με­τέ­χον­τας σὲ ὅ,τι πε­ρι­λαμ­βά­νει τὸ ἀν­θρώ­πι­νο πρό­σω­πό του.

Ὅ­λα τοῦ­τα ἦ­ταν λί­γο πο­λὺ δε­δο­μέ­να μέ­χρι τὴν ἐ­πο­χή τῆ­ς ἀπο­δό­μη­σης. Μέ­χρι δη­λα­δὴ τὶς μέ­ρες μας, στὶς ὁ­ποῖ­ες μί­α σχο­λὴ σκέ­ψης ποὺ πρε­σβεύ­ει τὸν ἀ­πό­λυ­το σχε­τι­κι­σμὸ καὶ τὴν ἀ­δυ­να­μί­α ὁ­ποι­ασ­δή­πο­τε βε­βαι­ό­τη­τας καὶ ἀ­ξι­ο­λο­γί­ας ἔ­χει κυ­ρι­αρ­χή­σει σὲ κά­θε ἔκ­φαν­ση τοῦ δη­μο­σί­ου λό­γου. Ἡ ἀ­πο­δό­μη­ση εἶ­ναι βέ­βαι­α μί­α ἔν­νοι­α ποὺ εἰ­σή­χθη ἀ­πὸ τὸν Ντε­ριν­τά ἤ­δη στὴ δε­κα­ε­τί­α τοῦ ᾿60 καὶ εἶ­χε τὶς ρί­ζες της στὸν Χά­ϊν­τεγ­κερ. Μπο­ροῦ­με νὰ ποῦ­με ὅ­τι εἶ­ναι ἡ λο­γι­κὴ κα­τά­λη­ξη τῆς δυ­τι­κῆς φι­λο­σο­φί­ας τοῦ μη­δε­νι­σμοῦ, μά­λι­στα ἡ Τέ­χνη εἶ­χε προ­η­γη­θεῖ μὲ κι­νή­μα­τα ὅ­πως τὸ Νταν­τά. Τὸ τί ἀ­κρι­βῶς πρε­σβεύ­ει δὲν μᾶς τὸ εἶ­πε οὔ­τε ὁ ἴ­διος ὁ Γάλ­λος εἰ­ση­γη­τής της, ἀν­τι­λαμ­βα­νό­με­νος τὴν δυ­σκο­λί­α νὰ ὁ­ρί­σεις κά­τι τὸ ὁ­ποῖ­ο ἐξ ἀρ­χῆς ἀμ­φι­σβη­τεῖ κά­θε ὁ­ρι­σμό. Ὁ ἰ­σχυ­ρι­σμὸς ὅτι τό νό­η­μα τῶν λέ­ξε­ων εἶ­ναι ἐν­τε­λῶς αὐ­θαί­ρε­το καὶ ὅ­τι, στὸ βά­θος, ἡ πραγ­μα­τι­κό­τη­τα εἶ­ναι κά­τι τὸ ὁ­ποῖ­ο κα­νεὶς δὲν μπο­ρεῖ νὰ γνω­ρί­ζει προ­φα­νῶς ἀ­πο­τε­λεῖ μί­αν ἐ­πί­θε­ση στὴ γλῶσ­σα καὶ στὴ σκέ­ψη, στὴν ἴ­δια τὴν ἰ­δέ­α τῆς ἀ­λή­θειας καί, φυ­σι­κά, σὲ κά­θε ἀ­ξί­α καὶ πα­ρά­δο­ση.

Πῶς ὅ­μως ἕ­να ρεῦ­μα φι­λο­σο­φι­κὸ ἔ­φτα­σε νὰ κα­λύ­ψει ὄ­χι μό­νο τὶς πε­ρι­ο­χὲς τῆς Ἱ­στο­ρί­ας, τῆς Πο­λι­τι­κῆς ἐ­πι­στή­μης, τῆς Κοι­νω­νι­ο­λο­γί­ας, τῆς Νο­μι­κῆς, τῆς Ἀρ­χι­τε­κτο­νι­κῆς, ἀλ­λὰ τε­λι­κὰ κι αὐ­τῆς τῆς ἴ­διας τῆς κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας; Εἶ­ναι φα­νε­ρὸ ὅ­τι τὸ πνευ­μα­τι­κὸ κλί­μα εὐ­νο­οῦ­σε κά­τι τέ­τοι­ο. Μή­πως ὅ­μως δὲν ἦ­ταν μό­νο τὸ πνευ­μα­τι­κὸ κλί­μα; Μή­πως ἦ­ταν –ἀ­πὸ ἕ­να χρο­νι­κὸ ση­μεῖ­ο καὶ πέ­ρα– καὶ τὸ πο­λι­τι­κὸ κλί­μα ἐ­ξαι­ρε­τι­κὰ εὐ­νο­ϊ­κό; Μι­λῶ γιὰ τὸ χρο­νι­κὸ ὁ­ρό­ση­μο τοῦ 1989-1990, γιὰ τὴν ὁ­ρι­στι­κὴ κα­τάρ­ρευ­ση τοῦ κομ­μου­νι­στι­κοῦ κό­σμου καὶ τὴν ἀ­πο­χα­λί­νω­ση τοῦ κα­πι­τα­λι­σμοῦ. Κά­που ἐ­κεῖ φαί­νε­ται νὰ δι­α­μορ­φώ­νον­ται οἱ κα­τάλ­λη­λες συν­θῆ­κες ποὺ θὰ ἐ­πέ­τρε­παν τὴν πλή­ρη δι­ά­λυ­ση κά­θε νο­ή­μα­τος καὶ τὴν βο­λι­κὴ γιὰ τοὺς θρι­αμ­βεύ­ον­τες κρα­τοῦν­τες πλή­ρη ἐ­ξάρ­θρω­ση τῶν δυ­τι­κῶν κοι­νω­νι­ῶν. Για­τί τί θὰ ση­μαί­νει πλέ­ον στὰ χρό­νια τῆς Παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­σης νὰ εἶ­ναι κά­ποι­ος «Γάλ­λος» ἢ «Ῥῶ­σσος;». Τί ση­μαί­νει στὴ Νέ­α Ἐ­πο­χὴ «Κα­θο­λι­κὸς ἢ Ὀρ­θό­δο­ξος», ἀ­να­ρω­τι­έ­ται ἡ κυ­ρί­αρ­χη προ­πα­γάν­δα. Δὲν εἶ­ναι ὅ­λα αὐ­τὰ «κα­τα­σκευ­ά­σμα­τα» πού κά­ποι­οι γιὰ τοὺς δι­κούς τους λό­γους μᾶς τὰ ἐ­πέ­βα­λαν στὸ πρό­σφα­το πα­ρελ­θόν; Δὲν πρό­κει­ται γιὰ κά­ποι­ες κοι­νό­τη­τες, ἐ­ξί­σου φαν­τα­σια­κὲς μὲ ὅ­λες τὶς ἄλ­λες; Ἐ­πί­σης, τί ση­μαί­νει «ἄν­δρας» καὶ τί «γυ­ναῖκα;». Δὲν εἶ­ναι αὐ­τὰ σε­ξου­α­λι­κὲς ἐ­πι­λο­γές μας ποὺ τὶς κά­νου­με στὴ διά­ρκεια τῆς ζω­ῆς μας, ἀ­πὸ τὴν ἐ­φη­βεί­α καὶ με­τά; Καὶ τί θὰ πεῖ νέ­ος καὶ ἡ­λι­κι­ω­μέ­νος, δὲν ἔ­χουν ὅ­λοι τὰ ἴ­δια δι­και­ώ­μα­τα στὴ χα­ρά, στὴν κα­τα­νά­λω­ση, στὸν ἔ­ρω­τα;

Ἡ κα­λύ­τε­ρη ἀ­νά­γνω­ση αὐ­τῶν τῶν μη­νυ­μά­των ποὺ στέλ­νουν τὰ ἀ­φεν­τι­κὰ στὸ πό­πο­λο εἶ­ναι μέ­σα ἀ­πὸ τὰ τη­λε­ο­πτι­κὰ καὶ κι­νη­μα­το­γρα­φι­κὰ προ­ϊ­όν­τα τῆς μα­ζι­κῆς (ὑ­πο) κουλ­τού­ρας. Παν­τοῦ κυ­ρί­αρ­χους, κεν­τρι­κοὺς ρό­λους ἡ­ρώ­ων ἔ­χουν κά­ποι­οι ξέ­νοι, κά­ποι­οι πε­ρι­θω­ρια­κοί, κά­ποι­οι ὁ­μο­φυ­λό­φι­λοι… Δὲν νο­μί­ζω ὅ­τι χρει­ά­ζε­ται νὰ πα­ρα­τε­θοῦν πα­ρα­δείγ­μα­τα, ἡ κοι­νὴ ἐμ­πει­ρί­α ὅ­λων τὸ ἐ­πι­βε­βαι­ώ­νει πε­ρί­τρα­να. Ἡ ἐ­ξαί­ρε­ση ἀ­πο­θε­ώ­νε­ται γιὰ νὰ ὑ­πο­νο­μευ­τῆ ἡ πί­στη στὸν κα­νό­να. Ταυ­τό­χρο­να κά­θε οὐ­σι­ώ­δης δι­α­φο­ρὰ ἰ­σο­πε­δώ­νε­ται. Ὅ­λους (πρέ­πει νὰ) τοὺς συ­νέ­χη μί­α κα­τα­να­λω­τι­κὴ ἀν­τί­λη­ψη τῆς ζω­ῆς, μί­ας ζω­ῆς ποὺ δὲν ἔ­χει καμ­μί­α με­τα­φυ­σι­κὴ δι­ά­στα­ση, καμ­μί­α μὴ ἐμ­πο­ρι­κὴ πτυ­χή, καμ­μί­α ἔ­γνοι­α γιὰ συλ­λο­γι­κό­τη­τες. Τὰ πάν­τα τί­θεν­ται ὑ­πὸ ἀμ­φι­σβή­τη­ση καὶ γε­λοι­ο­ποί­η­ση, μὲ μί­α κα­τε­δα­φι­στι­κὴ μα­νί­α ποὺ ξε­περ­νᾶ κά­θε προ­σπά­θεια ἐ­ξή­γη­σης. Ἡ Ἱ­στο­ρί­α κά­θε λα­οῦ εἶ­ναι ἕ­να ἄ­θροι­σμα τυ­χαί­ων συμ­βάν­των, τὰ Ἔθνη κα­τα­σκευ­ά­στη­καν πρὶν λί­γα χρό­νια, οἱ θρη­σκεῖ­ες -μᾶλ­λον ὄ­χι οἱ θρη­σκεῖ­ες γε­νι­κά, ἀλ­λὰ εἰ­δι­κὰ ὁ Χρι­στι­α­νι­σμό­ς- εἶ­ναι με­σαι­ω­νι­κὸ ἀ­πο­λί­θω­μα, οἱ ἥ­ρω­ες τοῦ πα­ρελ­θόν­τος ἦ­ταν ἀ­νά­ξια ἀν­θρω­πά­κια τῆς βάρ­βα­ρης, προ­ε­πι­στη­μο­νι­κῆς ἐ­πο­χῆς, οἱ ἐν­στά­σεις γιὰ τὸν ρό­λο τῶν κυ­ρί­αρ­χων τά­ξε­ων εἶ­ναι πα­λαι­ο­κομ­μου­νι­στι­κὰ ἀ­πο­λι­θώ­μα­τα κ.τ.λ., κ.τ.λ.

Τὸ μό­νο ποὺ δὲν ἀμ­φι­σβη­τεῖ ἡ κυ­ρί­αρ­χη ἰ­δε­ο­λο­γί­α εἶ­ναι ἡ παν­το­δυ­να­μί­α τῆς Ἀ­γο­ρᾶς. Ἀν­τι­θέ­τως γι᾿ αὐ­τὴν ἡ ὀρο­λο­γί­α ποὺ ἐ­πι­κρα­τεῖ σχε­τι­κὰ μὲ αὐ­τὴν πε­ρι­έ­χει μό­νο λέ­ξεις ὅ­πως «ἀ­πε­λευ­θέ­ρω­ση», «κυ­ρι­αρ­χί­α», «δυ­να­μι­σμός», «νέ­α οἰ­κο­νο­μί­α» καὶ ἄλ­λα πα­ρό­μοι­α, ὅ­λα μὲ θε­τι­κὸ πε­ρι­ε­χό­με­νο. Ἔ­στω κι ἂν ἡ πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ὄ­χι ἡ εἰ­κο­νι­κὴ ἀλ­λὰ ἡ γνή­σια, δὲν ἔ­χει μό­νο θε­τι­κὲς πλευ­ρὲς στὴ ζω­ὴ τῶν ἀν­θρώ­πων, καὶ τὰ ἀ­σύλ­λη­πτα κέρ­δη ἀ­πὸ τὴν ἔ­κρη­ξη τῆς οἰ­κο­νο­μί­ας τὰ καρ­ποῦν­ται ὅ­λο καὶ λι­γό­τε­ροι ἄν­θρω­ποι στὸν κό­σμο.

Ἔ­τσι, στὸν μο­νο­πο­λι­κὸ καὶ μο­νο­δι­ά­στα­το κό­σμο ποὺ προ­έ­κυ­ψε πρὶν 20 χρό­νια, οἱ ποι­κί­λες ἀν­θρώ­πι­νες ταυ­τό­τη­τες ἀ­πο­τε­λοῦν ἐμ­πό­διο στὴν οἰ­κο­νο­μι­κή, πο­λι­τι­κὴ καὶ πνευ­μα­τι­κὴ ἅ­λω­ση τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τας. Αὐ­τοὶ ποὺ ἔ­χουν συσ­σω­ρεύ­σει ἄ­πει­ρα πλού­τη ἀ­πὸ τὸ τί­πο­τε, αὐ­τοὶ ποὺ προ­σπα­θοῦν νὰ ἐ­λέγ­ξουν τὴν πο­ρεί­α τῆς ὑ­φη­λί­ου, τοὺς πο­λέ­μους, τὶς κρί­σεις καὶ τὶς ἀ­να­κα­τα­τά­ξεις ἔ­χουν ἀ­νάγ­κη ἕ­ναν πολ­τὸ ἀ­τό­μων μί­ας ἀ­δι­α­φο­ρο­ποί­η­της μά­ζας. Ἡ ἰ­δε­ο­λο­γί­α τῆς ἐ­ξα­το­μί­κευ­σης, ἡ λαί­λα­πα τῆς κα­τα­νά­λω­σης, ὁ ἀν­τι­ε­θνι­κι­στι­κὸς οἶ­στρος, ἡ μη­δε­νι­στι­κὴ πο­λε­μι­κὴ στὶς θρη­σκεῖ­ες, ὁ κα­τα­στα­τι­κὸς ἀν­τι­κλη­ρι­κα­λι­σμός, ἡ θε­τι­κὴ ὑ­περ­προ­βο­λὴ κά­θε ἀ­νω­μα­λί­ας δὲν εἶ­ναι ση­μά­δια μί­ας ἀ­νε­κτι­κῆς κοι­νω­νί­ας. Εἶ­ναι ση­μά­δια τῆς ἀ­πο­σύν­θε­σης τῆς κοι­νω­νί­ας στὸ παγ­κο­σμι­ο­ποι­η­μέ­νο πε­ρι­βάλ­λον τοῦ σή­με­ρα. Εἶ­ναι ἡ πο­λε­μι­κὴ τῶν κρα­τούν­των μὲ βά­ση τὴν ὁ­ποί­α πλήτ­τε­ται τὸ ἠ­θι­κὸ καὶ ἡ αὐ­το­πε­ποί­θη­ση τῶν ἀν­θρώ­πων. Πρέ­πει ὅ­λοι νὰ πει­στοῦ­με ὅ­τι δὲν εἴ­μα­στε τί­πο­τε πα­ρα­πά­νω ἀ­πὸ «κα­τά φαν­τα­σί­αν ἄν­θρω­ποι» κι ὅ­λα ὅ­σα θε­ω­ροῦ­με ση­μαν­τι­κὰ στὴ ζω­ὴ μας εἶ­ναι ἕ­να τί­πο­τε. Ἂν δὲν βά­λη κα­θέ­νας ἀ­πὸ μᾶς τὴν κα­τα­νά­λω­ση καὶ μό­νον αὐ­τὴν στὸ κέν­τρο τοῦ βί­ου του, μη­δε­νί­ζον­τας κά­θε ἀ­να­φο­ρὰ σὲ Οἰ­κο­γέ­νεια, Ἔθνος, Πα­τρί­δα, Ἐκ­κλη­σί­α κ.τ.λ. δὲν θὰ ἡ­συ­χά­σουν. Μὲ ἀν­τί­στοι­χο τρό­πο, ἐρ­γα­ζό­με­νοι στὸ δι­ε­θνὲς σκη­νι­κό, δι­α­λύ­ουν κά­θε κρά­τος ποὺ δὲν τὸ ἐ­λέγ­χουν καὶ πα­ρα­λαμ­βά­νουν τὰ συν­τρίμ­μια του γιὰ νὰ τὰ ἐν­τά­ξουν στὰ εὐ­ρύ­τε­ρα σύ­νο­λα ποὺ τὰ χει­ρα­γω­γοῦν ἄ­νε­τα. Ἔ­τσι δὲν εἶ­ναι μό­νο ἡ Γι­ουγ­κοσ­λα­βί­α ποὺ ἔ­γι­νε βί­αι­α ἑ­πτὰ κομ­μά­τια, ἀ­πὸ τὰ ὁ­ποῖ­α τὰ πρῶ­τα ἤ­δη ἐν­τάσ­σον­ται στὴν Εὐ­ρω­πα­ϊ­κὴ Ἕ­νω­ση, ἀλ­λὰ καὶ ἡ πρώ­ην Τσε­χοσ­λο­βα­κί­α, ἡ πρώ­ην Σο­βι­ε­τι­κὴ Ἕ­νω­ση… . Πρῶ­τα λοι­πὸν κά­θε ἐ­θνι­κὴ οἰ­κο­γέ­νεια ἀ­πο­σπᾶ­ται ἀ­πὸ τὸν φυ­σι­κό της χῶ­ρο κι ἔ­πει­τα ἐ­πα­να­συγ­κολ­λᾶ­ται τε­χνη­τὰ μέ­σα σὲ μί­α πο­λυ­πο­λι­τι­σμι­κὴ ὁ­λό­τη­τα ὅ­που πλέ­ον δὲν ἐ­λέγ­χει τί­πο­τε ἀ­πο­λύ­τως.

Τί ση­μαί­νει ὅ­μως «πο­λυ­πο­λι­τι­σμι­κό­τη­τα;». Εἶ­ναι ἡ ἀ­πο­δο­χὴ ὅ­λων τῶν πο­λι­τι­σμῶν στὰ πλαί­σια μί­ας εὐ­ρύ­τε­ρης κοι­νω­νί­ας, μὲ ὅ­ρους ἰ­σό­τη­τας κι ἐ­λευ­θε­ρί­ας. Ἀ­κού­γε­ται ἀρ­χι­κὰ ὡ­ραῖ­ο, ἰ­δί­ως ὅ­ταν κα­νεὶς δὲν ἔ­χει ἐ­πα­φὴ μὲ τὶς κοι­νω­νι­κὲς καὶ πο­λι­τι­κὲς πραγ­μα­τι­κό­τη­τες. Ὅ­μως τί γί­νε­ται στὴν πρά­ξη; Ὅ­λα ξε­κί­νη­σαν ἀ­πὸ τὶς Νέ­ες Χῶ­ρες, δη­λα­δὴ ἀ­πὸ τὶς χῶ­ρες τῶν με­τα­να­στῶν, ὅ­που ἴ­σως μί­α τέ­τοι­α ἀρ­χὴ θὰ εἶ­χε κά­ποι­α βά­ση. Εἶ­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κὸ ὅ­τι στὰ πρῶ­τα χρό­νια τὸ 90% τοῦ δη­μό­σιου λό­γου πε­ρὶ πο­λυ­πο­λι­τι­σμι­κό­τη­τας προ­ερ­χό­ταν ἀ­πὸ τὴν Ἀ­με­ρι­κὴ καὶ συ­ναν­τοῦ­σε ἰ­σχυ­ρό­τα­τες ἀν­τι­στά­σεις στὸν ὑ­πό­λοι­πο κό­σμο (π.χ. στὴ Γαλ­λί­α). Καὶ πῶς ἀλ­λοι­ῶς θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ συμ­βῆ, ὅ­ταν τὸ ἴ­διο αὐ­τὸ μον­τέ­λο εἶ­ναι πιὰ ἀ­πο­δε­κτὸ ὅ­τι ἀ­πέ­τυ­χε οἰ­κτρά. Ὅ­τι δη­μι­ούρ­γη­σε γκέ­το στὴν ἀ­με­ρι­κα­νι­κὴ κοι­νω­νί­α, δι­α­λύ­ον­τας τοὺς ὅ­ποι­ους κοι­νω­νι­κοὺς δε­σμοὺς (βλ. καὶ τὴν πρό­σφα­τη με­τα­βο­λὴ τῶν θέ­σε­ων τοῦ θε­ω­ρη­τι­κοῦ της, τοῦ Πούτ­ναμ). Αὐ­τὸ λοι­πὸν τὸ κοι­νω­νι­κὸ μον­τέ­λο ποὺ δι­έ­λυ­σε τὶς ΗΠΑ, συ­νε­χί­ζει νὰ πλα­σά­ρε­ται στὴν Εὐ­ρώ­πη καὶ στὴν Ἑλ­λά­δα, δη­λα­δὴ, σὲ κοι­νω­νί­ες ἔν­το­να χρω­μα­τι­σμέ­νες μὲ ἐ­θνι­κά, θρη­σκευ­τι­κὰ καὶ πο­λι­τι­σμι­κὰ χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Παράλληλα, βεβαίως γίνεται καὶ συστηματικὴ προσπάθεια νὰ ὑπονομευτοῦν τὰ χαρακτηριστικὰ αὐτά, ἀφενὸς μὲ τὴν ἀποσύνθεση τῆς τοπικῆς κοινωνίας κι ἀφετέρου μὲ τὴν μαζικὴ λαθρομετανάστευση. Ὅταν φτάσουμε, γιὰ παράδειγμα στὴν Ἑλλάδα, νὰ μετρᾶμε κάθε 2-3 Ἑλληνόπουλα καὶ ἕνα προσφυγόπουλο ἀπὸ τὸ Πακιστάν, τὴν Ἀλβανία ἢ τὴ Σομαλία, πῶς θὰ νομιμοποιούμαστε νὰ μιλᾶμε γιὰ Ἑλληνικὴ καὶ Ὀρθό­δοξη Παιδεία; Ποιὰν ταυ­τό­τη­τα θὰ μπο­ρεῖ κά­ποι­ος νὰ ἐ­πι­κα­λε­στῆ γιὰ τὴν κοι­νω­νί­α τῆς πα­τρί­δας μας, ὅ­ταν αὐ­τὴ θὰ ἔ­χει με­τα­τρα­πῆ σὲ ἐ­θνο­λο­γι­κὸ πάρ­κο; Ἂν μά­λι­στα συν­δυά­ση κα­νεὶς τὴν ἀρ­ρώ­στια τῆς πο­λι­τι­κῆς ὀρ­θό­τη­τας ποὺ ἀ­πα­γο­ρεύ­ει κά­θε λό­γο γιὰ ἀ­νώ­τε­ρους καὶ κα­τώ­τε­ρους πο­λι­τι­σμοὺς κι ἂν βά­λη δί­πλα καὶ τὴν λυσ­σα­λέ­α ἐ­πί­θε­ση κα­τὰ παν­τὸς προ­τύ­που καὶ ὑ­πο­δείγ­μα­τος -ἔ­χου­με τρελ­α­θεῖ νὰ δι­α­βά­ζου­με γιὰ τὶς «σκο­τει­νὲς πλευ­ρὲς» ὅ­λων τῶν με­γά­λων ἀν­δρῶν τῆς Ἱ­στο­ρί­ας, ἑλ­λη­νι­κῆς καὶ ξέ­νης- γί­νε­ται σα­φὲς ὅ­τι δὲν μέ­νουν πολ­λὰ χρό­νια ζω­ῆς στὴν Ἑλ­λά­δα ποὺ ξέ­ρου­με. Ἤ­δη ἡ ἴ­δια ἡ ἐ­λευ­θε­ρί­α τοῦ λό­γου ἔ­χει σχε­δὸν ἐ­ξο­βε­λι­στεῖ ἀ­πὸ τὰ κα­τε­στη­μέ­να ΜΜΕ, ἀ­φοῦ κά­θε λό­γος πε­ρὶ ἰ­δι­ο­προ­σω­πεί­ας χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται ὡς ρα­τσι­στι­κός, ἀ­κρο­δε­ξιός, σκο­τα­δι­στι­κὸς καὶ ἄλ­λα πα­ρό­μοι­α. Κι ὅ­σο βλα­κώ­δεις κι ἂν εἶ­ναι οἱ αἰ­τιά­σεις τῶν ἐ­θνο­μη­δε­νι­στῶν, ὅ­σο γε­λοῖα κι ἂν εἶ­ναι τὰ ἐ­πι­χει­ρή­μα­τα τῶν προ­πα­γαν­δι­στῶν, δυ­στυ­χῶς ἡ ἰ­σχὺς τους εἶ­ναι τέ­τοι­α ποὺ ἐ­πι­βάλ­λον­ται. Κι ἐ­πι­βάλ­λον­ται για­τί τὸ ἐ­πι­τρέ­πει ἡ γε­νι­κευ­μέ­νη δι­κή μας ἄ­γνοι­α καὶ ἀ­δι­α­φο­ρί­α, ἡ δι­κή μας ἀ­νε­πάρ­κεια καὶ ἡ ἐν­σω­μά­τω­σή μας στὸν κό­σμο ποὺ μᾶς ἔ­χουν ἑ­τοι­μά­σει.

Ἡ σύγ­χρο­νη (λέ­με τώ­ρα!) ἐ­πι­στή­μη, εἶ­ναι ἕ­να κρε­ββά­τι τοῦ Προ­κρού­στη στὸ ὁ­ποῖ­ο τί­θεν­ται ὅ­λα τὰ ἱ­στο­ρι­κὰ γε­γο­νό­τα καὶ τὰ ἐ­ξέ­χον­τα πρό­σω­πα ποὺ ἀ­πο­τε­λοῦν τοὺς θε­μέ­λιους λί­θους τοῦ πα­ρελ­θόν­τος μας. Δὲν εἶ­ναι κά­τι ποὺ γί­νε­ται μό­νο στὴν Ἑλ­λά­δα, ἀλ­λὰ ἐ­μᾶς αὐ­τὴ μᾶς ἐν­δι­α­φέ­ρει καὶ σ᾿ αὐ­τὴν ἀ­να­φε­ρό­μα­στε. Βγά­ζον­τας τὸν Μα­κρυ­γιά­ννη το­κο­γλύ­φο, τὸν Κο­λο­κο­τρώ­νη λα­φυ­ρα­γω­γό, τὸν Ἐ­λύ­τη φα­σί­στα καὶ τὸν Σε­φέ­ρη νε­κρό­φι­λο ξε­θε­με­λι­ώ­νουν τὴν ἐ­θνι­κή μας αὐ­το­πε­ποί­θη­ση. Μι­λών­τας γιὰ γέν­νη­ση τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ ἔ­θνους στὰ 1821 ἢ καὶ στὰ 1830 (!) κό­βουν τὶς πο­λυ­αί­ω­νες ρί­ζες μας – ἢ ἔ­στω 600 χρό­νια νε­ο­ελ­λη­νι­κῆς ἱ­στο­ρί­ας. Ὅ­λα γί­νον­ται προ­κει­μέ­νου νὰ ἐν­δώ­σου­με σὲ μί­α συγ­χρο­νι­κὴ θε­ώ­ρη­ση τῆς ἱ­στο­ρί­ας, νὰ πει­στοῦ­με ὅ­τι δὲν εἴ­μα­στε τί­πο­τε τὸ ἰ­δι­αί­τε­ρο κι ἁ­πλῶς ἔ­τυ­χε νὰ μι­λᾶ­με τὴν κο­ρυ­φαί­α γλῶσ­σα τοῦ κό­σμου, νὰ ζοῦ­με στὰ χώ­μα­τα τοῦ με­γα­λύ­τε­ρου ἀν­θρώ­πι­νου πο­λι­τι­σμοῦ. Κ.τ.λ. κ.τ.λ… Καὶ δὲν εἶ­ναι βέ­βαι­α μό­νο ἡ ἐ­θνι­κὴ ταυ­τό­τη­τα ποὺ δέ­χε­ται λυσ­σα­λέ­ες ἐ­πι­θέ­σεις. Τὸ ἴ­διο συμ­βαί­νει μὲ τὴν θρη­σκευ­τι­κὴ ταυ­τό­τη­τα, ὅ­μως αὐ­τὸ εἶ­ναι ἀ­πὸ μό­νο του ἕ­να με­γά­λο κε­φά­λαι­ο. Τὸ ἴ­διο συμ­βαί­νει μὲ τὴν σε­ξου­α­λι­κὴ ταυ­τό­τη­τά μας, ὅ­που ὁ δι­α­χω­ρι­σμὸς τῶν δύ­ο φύ­λων εἶ­ναι πιὰ «πα­λι­ο­μο­δί­τι­κος» καὶ πλέ­ον παν­τοῦ τὸ πρό­τυ­πο εἶ­ναι μί­α θο­λού­ρα με­τα­ξύ τῆς ὁ­μο­φυ­λο­φι­λί­ας καὶ τοῦ παν­σε­ξου­α­λι­σμοῦ, μὲ κεν­τρι­κὸ στό­χο τὴν ὑ­πο­νό­μευ­ση τῶν ἀν­δρι­κῶν ἀ­ξι­ῶν καὶ προ­τύ­πων. Ἡ ἐκ­θή­λυν­ση τῶν ἀρ­ρέ­νων καὶ ὁ ἐ­κτρα­χη­λι­σμὸς τῶν γυ­ναι­κῶν εἶ­ναι μί­α κα­τά­στα­ση ποὺ ἴ­σως ἔ­χει καὶ ἄλ­λες αἰ­τί­ες (τὶς ὑ­περ­βο­λὲς τοῦ φε­μι­νι­σμοῦ ἢ τὴν μό­λυν­ση τοῦ πε­ρι­βάλ­λον­τος μὲ πλα­στι­κὲς οὐ­σί­ες οἰ­στρο­γό­νας δρά­σης) ὅ­μως εἶ­ναι κι αὐ­τὴ ἐν­ταγ­μέ­νη στὸν ἴ­διο σχε­δια­σμό. Τὸ ἴ­διο λυσ­σα­λέ­ες ἐ­πι­θέ­σεις δέ­χε­ται ὁ θε­σμὸς τῆς οἰ­κο­γέ­νειας ἀ­πὸ τὴν προ­ώ­θη­ση μί­ας αὐ­τά­ρε­σκης ἀ­το­μι­κό­τη­τας ποὺ δὲν πρέ­πει νὰ ὀρ­ρω­δῆ πρὸ οὐ­δε­νός.

Τὸ ἐ­ρώ­τη­μα εἶ­ναι ποῦ πᾶ­με καὶ πῶς μπο­ροῦ­με νὰ μὴν πᾶ­με ἐ­κεῖ ποὺ μᾶς πᾶ­νε. Ἔ­χου­με ὅ­λοι εὐ­θύ­νη γιὰ ὅ­σα γί­νον­ται σή­με­ρα. Κα­νεὶς δὲν μπο­ρεῖ νὰ μι­λᾶ γιὰ εὐ­θύ­νες καὶ σχε­δια­σμοὺς ἄλ­λων ὅ­ταν δὲν πράτ­τη τὸ δι­κό του κα­θῆ­κον ἀ­πέ­ναν­τι στὴν ἀ­λή­θεια καὶ στὴν πα­τρί­δα του. Ἡ κρί­ση ποὺ ζοῦ­με πιὰ εἶ­ναι καὶ ἡ εὐ­και­ρί­α μας νὰ συ­νέλ­θου­με. Ὀ­φεί­λου­με ὅ­λοι νὰ πλη­ρο­φο­ρού­μα­στε τὶς ἐ­ξε­λί­ξεις καὶ νὰ δι­α­κρί­νου­με πί­σω ἀ­πὸ τὰ ἐ­πι­φαι­νό­με­να τὸ τί πραγ­μα­τι­κὰ δι­α­κυ­βεύ­ε­ται. Πρέ­πει νὰ δι­α­βά­ζου­με πί­σω ἀ­πὸ τὶς ἀ­ε­ρο­λο­γί­ες πε­ρὶ «πο­λυ­πο­λι­τι­σμι­κό­τη­τας» τὴν κα­τα­στρο­φὴ τῆς ἑλ­λη­νι­κό­τη­τας. Νὰ βλέ­που­με ὅ­τι ἡ φλυ­α­ρί­α γιὰ τὰ δῆ­θεν «ἀν­θρώ­πι­να δι­και­ώ­μα­τα» ἀ­πο­σκο­πεῖ στὴν ὑ­πο­νό­μευ­ση τῆς Ἐθνι­κῆς μας κυ­ρι­αρ­χί­ας. Νὰ ἀν­τι­λαμ­βα­νό­μα­στε ὅ­τι ἡ «παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­ση» δὲν ἔ­χει καμ­μί­α σχέ­ση μὲ τὴν ἀ­γα­πη­τι­κὴ συ­νάν­τη­ση τῶν ἀν­θρώ­πων, ἀλ­λὰ ἀ­φο­ρᾶ μό­νο τὴν παν­το­δυ­να­μί­α τῶν πο­λυ­ε­θνι­κῶν ἑ­ται­ρει­ῶν. Καὶ νὰ θυ­μό­μα­στε ὅ­τι ἡ φι­λο­λο­γί­α πε­ρὶ «Νέ­ας Ἐ­πο­χῆς» εἶ­ναι ἁ­πλῶς ἡ συγ­κά­λυ­ψη τῆς προ­σπά­θειας γιὰ κα­τάρ­γη­ση τοῦ ἀν­θρω­πί­νου προ­σώ­που. Ὅ­πως πο­λὺ σω­στὰ τὸ ἔ­χει ἐκ­φρά­σει ὁ κα­θη­γη­τὴς Χρῆ­στος Γι­αν­να­ρᾶς, ὁ Μά­ϊκλ Τζάκ­σον ἦ­ταν τὸ ἀ­πό­λυ­το σύμ­βο­λο τῆς ἐ­πο­χῆς μας: οὔ­τε παι­δὶ, οὔ­τε ἐ­νή­λι­κας, οὔ­τε ἄν­δρας, οὔ­τε γυ­ναῖκα, οὔ­τε μαῦ­ρος, οὔ­τε λευ­κός. Τὸ ποῦ κα­τέ­λη­ξε εἶ­ναι βέ­βαι­α γνω­στό…

Ἂν λοι­πὸν δὲν θέ­λου­με γιὰ τὴν κοι­νω­νί­α καὶ τὴν Πα­τρί­δα μας ἕ­να ἀ­να­λό­γως τρα­γι­κὸ τέ­λος, δη­λα­δὴ ἕ­ναν τα­πει­νω­τι­κὸ ἐ­ξευ­τε­λι­σμὸ καὶ ἕ­ναν πρό­ω­ρο θά­να­το, ὀ­φεί­λου­με νὰ γρη­γο­ροῦ­με. Ἡ ἐλ­πί­δα πάν­τα ὑ­πάρ­χει. Οἱ ση­με­ρι­νὲς κυ­ρί­αρ­χες δυ­νά­μεις καὶ ἀν­τι­λή­ψεις δὲν θὰ εἶ­ναι ἴ­δι­ες ἐ­σα­εί, ἤ­δη με­τα­βάλ­λον­ται μὲ ρυθ­μὸ ἐ­πι­τα­χυ­νό­με­νο. Κι ἀ­πὸ τὴν ἄλ­λη, ἡ φύ­ση δὲν ἔ­χει δι­α­στρα­φεῖ, ἡ λο­γι­κὴ δὲν ἔ­χει ἐ­κλεί­ψει, οἱ ἄν­θρω­ποι πα­ρα­μέ­νουν πάν­τα ἄν­θρω­ποι, δη­λα­δὴ ἐν δυ­νά­μει θε­οί. Ἡ οἰ­κο­νο­μι­κὴ πλευ­ρὰ τῆς κρί­σης εἶ­ναι μό­νο ἡ κο­ρυ­φὴ τοῦ πα­γό­βου­νου, καὶ κα­θὼς τὴ βλέ­που­με νὰ ἔρ­χε­ται κα­τὰ πά­νω μας ἂς ἑ­τοι­μα­στοῦ­με νὰ ἀν­τι­με­τω­πί­σου­με μα­ζί της καὶ τὴν ἀ­θέ­α­τη ἰ­δε­ο­λο­γι­κή της βά­ση.

Το Ρωμαίικο (toromaiiko.com)

Πατρίδα και Πίστη ως σημεία αναφοράς στον πολιτικό λόγο!!!

 

Από

 Γεώργιος Χ. Τορνικάντης -

Λίγο μετά το πέρας των ευρωεκλογών και των γνωστών και σταθερών αποτελεσμάτων με τις μικρές και προβλέψιμες ”εκπλήξεις” θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία ερμηνεία του πατριωτικού λόγου και του συναισθήματος της πίστεως από πλευράς των πολιτικών κομμάτων και των αρχηγών τους. Από την ερμηνευτική προσέγγιση θα απέχουν τα λεγόμενα ”πατριωτικά κόμματα” δεδομένου πως θεωρείτο αναμενόμενο και σαφές εκ μέρους τους ο πατριωτικός λόγος και η επίκληση στο συναίσθημα και στο τρίπτυχο της Πατρίδας – Πίστεως – Οικογένειας, ανεξαρτήτου αν τηρούνται αυτές οι αρχές από την πλευρά τους ή αν τις καπηλεύονται. Αυτό μπορεί να κριθεί από τον εκάστοτε ευσυνείδητο πατριώτη, ορθόδοξο και οικογενειάρχη.

Της πατρίδας μου η σημαία έχει χρώμα….

Παρόλο το κλίμα της Νέας Εποχής και της απο – εθνικοποίησης των εθνών και των πατρίδων της Ευρώπης, διακρίνουμε στον πολιτικό λόγο των αντιπροσώπων του πολιτικού συστήματος μία επίκληση στο συναίσθημα του πατριωτισμού και της πίστεως με αναφορές που να ερμηνεύονται και να προσαρμόζονται στα εκάστοτε πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα της εγχώριας πολιτικής κοινοβουλευτικής ηγεμονίας και των ”δημοκρατικών” κομμάτων.

Παρακολουθώντας από την 25η Μαρτίου μέχρι την μέρα της Αναστάσεως του Κυρίου Ημών Χριστού και από τότε μέχρι και την 9η Ιουνίου των Ευρωεκλογών, τους πολιτικούς αρχηγούς των κομμάτων, κυρίως των τριών αντιπροσωπευτικών δυνάμεων της σάπιας και υποτακτικής ”δημοκρατίας” μας (Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑ.ΣΟ.Κ.) και άλλους που ανεξαρτητοποιήθηκαν με δική τους θέληση ή με άλλον παρότρυνση (βλέπε Ανδρέας Λοβέρδος ή Ζωή Κωνσταντινοπούλου) να επικαλούνται την πατρίδα για να προσδώσουν στο κόμμα τους και στον εαυτό τους πατριωτικό ορόσημο μεταφράζοντας το όπως το εννοούν οι ίδιοι και προσπαθώντας να πείσουν τους ψηφοφόρους για την αγνότητα των προθέσεων τους και για έναν ”διαφορετικό” πατριωτισμό, ο οποίος όμως δεν γίνεται αντιληπτός από τις αφελείς και συντηρητικές μάζες με αποτέλεσμα να ”παρασύρονται” από τα πατριωτικά, συντηρητικά και λαϊκιστικά κόμματα.

Είδαμε τον πρωθυπουργό να συνομιλεί με τον αρχιεπίσκοπο της Ελλαδικής Εκκλησίας για το θέμα των σοδομιστών (κοινώς ομοφυλοφίλων) και να επιμένει πως η πατρίδα μας βρίσκεται ”στη σωστή πλευρά της ιστορίας” και πως πάμε καλά (μόνο ότι μας πάει γενικώς δεν ανέφερε αν είμαστε νεοδημοκράτες), είδαμε τον αρχηγό της αντιπολίτευσης να ντύνεται στα χακί και να παρελαύνει στην εθνική επέτειο κρατώντας όπλο (ενώ αυτοί που εξαγοράζουν την θητεία βγάνουν άοπλοι και δεν συμμετέχουν στις παρελάσεις για 20 μέρες παρουσίας στον στρατό). Ακούσαμε τον αρχηγό του ΠΑ.ΣΟ.Κ να μιλάει για γκρίζες ζώνες και την επιθετικότητα της Τουρκίας και τον Ανδρέα Λοβέρδο στην παραλία Θεσσαλονίκης να κάνει αναφορές στα Ίμια και να μας υπενθυμίζει το ”πρόβλημα Τουρκία” όπως έλεγε ο αείμνηστος Μιχάλης Χαραλαμπίδης (ιδρυτικό στέλεχος) ξεχνώντας ότι και οι δύο ως μέλη και στελέχη ήταν με την πλευρά της υποχωρητικότητας και του κατευνασμού.

Το ίδιο φαινόμενο παρατηρούμε και στο θέμα της πίστεως και της εκκλησίας, με την ιεραρχία της Ελλάδος, πλήρως υποταγμένη και κοσμικώς εξαρτημένη από το νεοφιλελεύθερο πολυκομματικό κράτος. Κανείς τους δεν τολμάει ευθέως να αμφισβητήσει την πίστη μας, τον Ιησού Χριστό ως Σωτήρα και Θεάνθρωπο ή την αξία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αυτά τα λόγια θα βγούνε μόνο από τα στόματα των φανατικών οπαδών της νεοφιλελεύθερης, νεοαριστερής, φεμινιστικής και LGBT+ ιδεολογίας. Εν αντίθεση, με τους εκπροσώπους των παρανοϊκών, πλανεμένων και ”δαιμονισμένων” μαζών εντός της βουλής, οι πολιτικοί αρχηγοί προσέχουν πολύ τα λόγια τους και ξέρουν να παίζουν με τις λέξεις ώστε να παραπλανήσουν τον ελληνικό λαό και να φέρουν το εκλογικό σώμα εκεί που επιθυμούν.

Οι δύο αιρέσεις του πατριωτισμού

Έτσι, φτάνουμε στο σημείο η πατρίδα να ορίζεται κατά τον νεοδημοκρατικό ορισμό ως καθαρά ευρωπαϊκή και δημοκρατική εντός της ευρωατλαντικής συμμαχίας με στόχο την πλήρης ταύτιση μας με τη Δύση και οτιδήποτε έρχεται σε αντίθεση, αντιπαράθεση ή άρνηση με αυτά που πρεσβεύει αυτή τη στιγμή ο Δυτικός μας σύμμαχος, κρίνεται ως ακραίο, αναχρονιστικό και στην ”λανθασμένη πλευρά της ιστορίας”.

Κατά τον νεοαριστερίστικο ορισμό, ο Ιησούς Χριστός πέφτει στα μέτρα μας και γίνεται ξανά άνθρωπος, ένας πολύ καλός και ηθικός άνθρωπος (κάποιοι θα τολμήσουν να τον χαρακτηρίσουν και ως τον πρώτο κομμουνιστή), όχι για να μας σώσει ή να μας μεταμορφώσει και πάλι, αλλά επειδή εμείς αδυνατούμε να Τον κατανοήσουμε και να Τον νιώσουμε και να τον φέρουμε στο επίπεδο μας ώστε να αισθανθούμε εμείς καλύτερα και πιο οικεία. Με αυτή την αντίληψη, η ορθόδοξη πίστη χάνει την σωτηριολογική της σημασία και την πνευματική της χάρη και η Ορθόδοξη Εκκλησία μετατρέπεται σαν μία εκκλησία σαν όλες τις άλλες, διότι είναι πολύ εγωιστικό και αυτάρεσκο να θεωρούμε πως μόνο εμείς ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί κατέχουμε την Αλήθεια.

Έχουμε δηλαδή, να διαλέξουμε ανάμεσα σε δύο πατριωτικές αιρέσεις, ή τον δυτικότροπο μονοκομματικό πατριωτισμό της Ν.Δ. ή τον ελευθεριακό πατριωτισμό της Νέας Αριστεράς. Ο πρώτος θεωρείται πατριώτης όσο κάνει το θέλημα των Η.Π.Α. και της Δύσεως θυσιάζοντας τα εθνικά του συμφέροντα και δίκαια και ο δεύτερος θεωρείται πατριώτης όσο η χώρα του καταργεί θεσμούς της πατριαρχίας και εισάγει στον αστικό κώδικα τα νέα ελευθεριακά ήθη και έθιμα θέτοντας στο περιθώριο την γνήσια ελληνική οικογένεια.

Ο πρώτος ”πατριώτης” είναι ντυμένος με τα χρώματα του κόμματος, κρατάει σημαία με αστεράκια (Ε.Ε. & Αμερικής) και περηφανεύεται μόνο όταν οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικάνοι μας επιβραβεύουν ενώ ο δεύτερος ντύνεται τις νύχτες  πολύχρωμος ”πατριώτης”, κρατάει μόνο σημαίες με το ουράνιο τόξο, καμιά φορά και παλαιστινιακή (χωρίς να ξέρει το γιατί) και αισθάνεται περήφανος μόνο όταν η χώρα του περνάει και κατοχυρώνει νόμους υπέρ της κοινότητας τους.

Γίνεται πλέον φανερό σε όλους πως ”ο πατριωτισμός θα φορεθεί πολύ φέτος” δεδομένου της συνεχιζόμενης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης στην Ελλάδα αλλά κυρίως λόγω των γεωπολιτικών και κοσμοθεωρητικών συγκρούσεων διεθνώς που οδηγούν με μαθηματική και αποκαλυπτική ακρίβεια στον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με την δύσμοιρη πατρίδα μας να σέρνεται από τα μαλλιά για ακόμη μία φορά στο θυσιαστήριο χωρίς κανένα ουσιαστικό αντάλλαγμα και χωρίς καμία ηθική υποχρέωση.

Πατρίς και Πίστις ως σταθερές και αμετάβλητες

Αυτό το οποίο , εμείς οι Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι αλλά και όσοι δεν προσδιορίζονται κατά αυτόν τον τρόπο, κοινοί άνθρωποι, πολίτες και νοήμονες αυτής της πατρίδας πρέπει να συνειδητοποιήσουν είναι πως το πολιτικό μήνυμα των ευρωεκλογών αφορούσε τις πατρίδες, τα συμφέροντα των εθνών και τις εγχώριες φωνές που θα μπορούσαν να ακουστούν στην Ευρωβουλή και να επιδιώξουν ένα θετικό αποτέλεσμα πάνω σε θέματα μετανάστευσης, κοινωνίας, οικογένειας, οικονομικής ανάπτυξης, ενέργειας και κατάπαυσης του χρονοβόρου και δαπανηρού πολέμου με την Ρωσία.

Μετά από τις συνεχείς κρίσεις στις οποίες είναι καθηλωμένοι οι Έλληνες εδώ και μία δεκαετία και γνωρίζοντας πως όταν φτωχαίνουν οι λαοί, στρέφονται πως τις παραδοσιακές αξίες όπως την πατρίδα και τον Θεό, αναζητώντας υπαρξιακό αδιέξοδο και ψυχική συμπαράσταση στις εθνικές δυσκολίες και στις κοινωνικές κακουχίες, προλαμβάνουν πατριωτικές κορώνες και θρησκευτικά σύμβολα στους λόγους τους και στις πράξεις τους ώστε να αποτρέψουν το έθνος να στραφεί πως κάποια αναδυόμενη αγνή και γνήσια πατριωτική δύναμη. (όχι πως υπάρχει τέτοια στην πολιτική σκηνή της χώρας φυσικά)

Αυτός ο πατριωτικός λόγος αποκτάει μεγαλύτερη απήχηση και σημασία όταν επικαλείται ιστορικά γεγονότα, κρατάει σε εγρήγορση τον πληθυσμό και βρίσκει πρόσφορο έδαφος στο συναισθηματικό υπέδαφος των ανθρωπίνων ψυχών εν όψει μετωπικής σύγκρουσης με την Ρωσία και πάνω σε μία παγκόσμια γεωπολιτική ανακατάταξη και σε μία ανάδειξη νέων πολυπολικών δυνάμεων!!

Η πατρίς θα είναι πάντα η γη που πατούμε γερά με τα πόδια μας και η πίστη θα είναι ο σταυρός που φέρουμε στους ώμους μας ή αλλιώς η πατρίς θα είναι το χώμα που φτιαχτήκαμε και η πίστη, η φλόγα που καίει μέσα μας…

Home - NeoPolitika

Πάμε να διεκδικήσουμε την πατρίδα απ’ τον Άθεο!--Είναι εχθρός ο Μητσοτάκης

 

Του Προφήτη

Πρώτα πρέπει να ξεχωρίσουμε τους εχθρούς από τους φίλους. Αλάνθαστος Μάο.

Όταν σε επαινεί ο εχθρός σου, ψάξε να βρεις το λάθος σου. Αλάνθαστος Λένιν.

“Η πόλις εάλω”, θριαμβολογεί ώσπερ νέος Μωάμεθ Πορθητής το ρητά κατά την προσωπική κρίση του Αλέξη Κούγια “σίχαμα της ελληνικής κοινωνίας” [1], που κατά δημόσια ομολογία του διέθετε το κορμί του σε εύπορους κυρίους για 500 ευρώ τη βραδιά [2].

Αποδεικνύοντας με την ιστορικά εφιαλτική διατύπωση ότι η δήθεν επιθυμία για “ισότητα” απλώς κρύβει την λύσσα για επιβολή του αφύσικου στο φυσιολογικό.

“Ο στόχος επετεύχθη” δηλώνει με οίηση και βγάζοντας selfies με τους γενίτσαρους ο σύγχρονος Πορθητής της ελληνικής κοινωνίας.

Αν όμως ο Τούρκος μας κατέσφαξε για λογαριασμό του φύλου του, ο σημερινός κοινωνικός ολετήρας, επιβεβαιώνοντας ότι πάντοτε τα φρούρια αλώνονται έσωθεν, μας καταστρέφει για λογαριασμό των ουδέποτε φίλων Δυτικών, σε ένα νέο τους 1204.

“Ο Μητσοτάκης πολεμά την Ορθοδοξία – και νικά!” πανηγυρίζουν οι Times.

Αυτό ήταν το διακύβευμα.

Αυτός και μόνον ο τίτλος αρκεί για την ερμηνεία της σπουδής και των κινήτρων. Οι ξένοι σε αντίθεση με τον εγχώριο δημόσιο λόγο, ο οποίος μετά το 1974 και την ιδεολογικοπολιτική ηγεμονία της ευρείας Αριστεράς ψευδολογεί αντεθνικά, ακριβολογούν όταν υπερασπίζονται τα ζωτικά εθνικά τους συμφέροντα – και τους πράκτορές τους.

Η εξάλειψη της Ορθοδοξίας στον ελληνικό χώρο, ώστε να μην λειτουργεί ως παράγων επιρροής της ομοδόξου Ρωσίας, υπήρξε ο σταθερός στόχος των Αγγλοσαξόνων από την Απελευθέρωση κι εντεύθεν. Διαχρονικά η λύσσα για την “προτεσταντοποίησή” μας φτιασιδώθηκε στην εσωτερική πολιτική ορολογία με τη λέξη “εκσυγχρονισμός”.

Δολοφόνησαν και εξανδραπόδισαν εθνικούς μας ταγούς προκειμένου να το επιτύχουν, πατρονάρισαν εκείνους που πιστοί τους διαχρονικά μας εγκλωβίζουν άνευ προϋποθέσεων, ανταλλαγμάτων και εθνικών ωφελημάτων στην “σωστή πλευρά της ιστορίας”.

Τον τελευταίο μισόν αιώνα μια Ελλάς – Προμηθεύς υπομένει να της τρώει το συκώτι το αμερικανικό γεωστρατηγικό συμφέρον – όρνεο, όπερ να μην συγκρουστεί επ’ ουδενί με την Τουρκία, διότι θα καταρρεύσει η ΝΑ Πτέρυγα του ΝΑΤΟ και ακολούθως όλη η Συμμαχία, καθώς τί είδους συμμαχία είν’ αυτή που δυο της μέλη πολεμούν.

Απεμπολώντας κάθε αμιγές εθνικό συμφέρον, εγκαταλείποντας ως “κειμένη μακράν”, υπόδουλη στον υπαρξιακό μας εχθρό την μαρτυρική Κύπρο, το μοναδικό έτερο ελληνικό κράτος, υποχωρούσα διαρκώς και ατάκτως, από τη Βέρνη, τα Ίμια, τη Μαδρίτη και το casus belli, ως το τουρκολιβυκό “μνημόνιο” και την μειοδοτική -έως προδοτική…-  Διακήρυξη των Αθηνών που καταπατήθηκε από τον Τούρκο πριν καν το μελάνι της στεγνώσει.

Όμως μετά την σοβιετική κατάρρευση, σε διπλή εθνοκτόνο μέγγενη, έτερο αμερικανογερμανικό όρνεο μας κατατρώγει πλέον και την καρδιά.

Οι Αμερικανοί επιδιώκοντας την κατάλυση της Ρωσίας ως ενιαίο κράτος και την λεηλασία του φυσικού της πλούτου, κατά την ενδελεχώς διακηρυγμένη στόχευση Μπρζεζίνσκι στην “Μεγάλη Σκακιέρα”,  επιχειρούν να εκδιώξουν την Ρωσία από τα Βαλκάνια. Οι Γερμανοί, να τα καταστήσουν οικονομική αποικία.

Κοινός για τούτα τόπος, ο στραγγαλισμός της Ελλάδος ώστε να εγκαταλείψει τα ιστορικά της πάσης φύσεως δικαιώματα στα Βαλκάνια καθώς και η εκρίζωση της Ορθοδοξίας.

Ιστορία, σύμβολα, όνομα και γλώσσα χαρίζονται σ’ έναν πληθυσμιακό συρφετό βουλγαροσλάβων- γύφτων-αλβανών.

“Και τί πειράζει αν πάρουν οι Σκοπιανοί τον Ήλιο της Βεργίνας;” λένε οι Αμερικανοί, αποκαλύπτει πρωτοσέλιδα η “Εστία”. Ουδείς εκ των πνευματικών ταγών ασχολείται. Φερ’ ειπείν, ο επιφανής συνταγματολόγος κ. Αλιβιζάτος, ο σεβάσμιος ιστοριοπλόκος κ. Βερέμης που με ιλαρότητα εξιστορούσε πως “ο Καραϊσκάκης την έφαγε στα καλαμπαλίκια!”, έστω η ανθοδέσμη εθνοαμυντόρων του ΕΛΙΑΜΕΠ.

Στενάζει ο ηρωικός παπασταυρωμένος Φρέντυ Μπελέρης στην φυλακή των σκυλιών, εγκαταλελειμμένος από την επίσημη ελληνική πολιτεία, όπως έναν αιώνα και η μαρτυρική μας μειονότητα, την οποία οι Βρετανοί εμπόδισαν τον Ναπολέοντα Ζέρβα να απελευθερώσει τον Σεπτέμβριο του 1944 όταν κινήθηκε προς τα εκεί με τον σκοπό αυτόν, που έπρεπε μετά το 1990 να έχει τουλάχιστον καθεστώς αυτονομίας.

Γιατί πρέπει ο έτερος ιστορικά εθνικός εχθρός, η μισελληνική ως το μεδούλι ρυπαρή Αλβανία, η Κολομβία των Βαλκανίων, σε μια συνολική επιδίωξη αντιρωσικών Βαλκανίων να αποτελέσει σταθερό πόλο Δυτικής επιρροής.

Αλλά εάν το Προμηθεϊκό ήπαρ αναγεννιόταν, δεν συμβαίνει το ίδιο με τα εθνικά μας σπλάχνα που κατατρώγει το γεωπολιτικό συμφέρον της Δύσης.

Ενώ τελευταία μας ακρωτηριάζουν και τα χέρια, επιβάλλοντας εν τοις πράγμασι αποστρατιωτικοποίηση των νήσων και αφήνοντάς τα έτσι εύκολη λεία στον Τούρκο ο οποίος οργανώνει στο Ανατολικό Αιγαίο επανάληψη της Κυπριακής Εισβολής, αρπάζοντας με υπογραφή Μητσοτάκη σχεδόν όλους τους εξοπλισμούς και τα πυρομαχικά μας για την μη χώρα Ουκρανία.

Ένα λοιπόν ακόμα επεισόδιο στην λυσσαλέα προώθηση των πρωτίστως Αμερικανικών συμφερόντων στα Βαλκάνια είναι ο πόλεμος στην Ορθοδοξία.

Για τον οποίο θερμώς χειροκροτήθηκε ο Μητσοτάκης στην Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, ετέρα αψευδής απόδειξη. Κι αν δεν είχε μεσολαβήσει ο θάνατος του Ναβάλνυ, ακόμα θα απολάμβανε τα πρωτοσέλιδα του εγκάθετου Δυτικού Τύπου, Guardian, NY Times και τα συναφή της γκλομπαλιστικής προπαγάνδας.

Η επιβίωση του Ελληνισμού ως Γένος επετεύχθη χάρις στο τρίπτυχο “Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια”. Και σε έναν αμνημόνευτο παράγοντα, την άτυπη ευγονική.

Είμαστε οι ανυπότακτοι που δεν τουρκέψαμε σαν τον Ερντογάν και τον μισό ελληνικό πληθυσμό της Μ. Ασίας. Πατριάρχης Φώτιος :”Έλληνες είμαστε στο γένος, Ρωμαίους εαυτούς ονομάζουμε και αληθώς το κάνουμε• από τη Νέα Ρώμη πήραμε αυτή την παρωνυμία”.

Αυτό που τώρα επιχειρούν είναι να εξαλείψουν την ετερόφυλη οικογένεια ως το υγιές κύτταρο της εθνικής αναπαραγωγής :
“Στο διάολο η οικογένεια, στο διάολο η πατρίς, η Ελλάδα να πεθάνει να ζήσουμε εμείς!” κοάζουν τα βδελύγματα.

Μετά τις ευρωεκλογές (ίσως και πριν…) έρχεται η ψήφιση των σκοπιανών μνημονίων και το “άνοιγμα ενός διαλόγου”, για τον διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας. “Βελούδινα” κι αθόρυβα, όπως αθόρυβα η εντιμοτάτη θαμών της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ Κυρία Κεραμέως κατήργησε τον Εορτασμό των Τριών Ιεραρχών στα δημόσια σχολεία, για να καταργηθεί από φέτος και στα ιδιωτικά. Συνεργούντος σε όλα του Αναξίου Λιάπη, κομμουνιστή, υποψηφίου – εκλεκτού του Σημίτη, τον οποίο ζοφερή εθνική μοίρα διατηρεί προκαθήμενο. Πάει και η Θρησκεία.

Οπότε, ακολούθως, και με το αποκορύφωμα του παγκοσμίου πνευματικού επιτεύγματος, την Ελληνική Γλώσσα, σε αποδρομή από τον ίδιο της τον τόπο γεννήσεως και επιβιώσεως επί έξι χιλιετίες, Πατρίδα όμαιμος, ομόθρησκος, ομόγλωσσος, ομόδοξος και ομότροπος δεν υφίσταται.

Απομένει ένα εμετικό φυλετικό σύμφυρμα σε έναν γεωπολιτικά πολύτιμο χώρο για Αμερικανούς και δευτερευόντως Γερμανούς, στον οποίο θα ερίζουν για τμήματα και επιμέρους εκμεταλλεύσεις υπεργολάβοι τους Τούρκοι, Αλβανοί, Ιταλοί, Σκοπιανοί, Βούλγαροι, όλοι οι γύρωθεν ιστορικοί εχθροί.

Κι όποιος έχει “καταπιεί” το αφήγημα ότι η Δύση δεν θα επιτρέψει στους Τούρκους να πατήσουν σε αμφότερες τις ακτές του Αιγαίου, πλανάται πλάνην οικτράν ιστορικά έωλος. Επί πέντε αιώνες, από τον 15ο έως τον 20ο, η Δύση μονίμως υπονομεύοντας τον Ελληνισμό, είτε ως Βυζάντιο είτε ως διαρκώς εξεγειρόμενο υπόδουλο, τους ανεχόταν και τους υποστήριζε.

Ενώ και μετά μας προκάλεσε την ανείπωτη Μικρασιατική Καταστροφή, σέρνοντας μας με ατζέντη τον Βενιζέλο, κατά ιστορική σειρά, στην εγκατάλειψη της Βορείου Ηπείρου, στον Εθνικό Διχασμό, στην περιπέτεια της Ουκρανίας, στην βίαιη βενιζελική δικτατορία 1916-1920, στην απαγόρευση να βαδίσουμε προς την Μάνα Κωνσταντινούπολη, στην απόβαση χωρίς εγγυήσεις στην Σμύρνη, στην πορεία προς την Άγκυρα για να εκβιάσει τον Κεμάλ ώστε να της δώσει τα πετρέλαια της Μοσούλης.

Με επιστέγασμα, την μανιασμένη κραυγή του Τσώρτσιλ στην Βρετανική Βουλή “Ούτε μια σφαίρα στους Έλληνες!”. Την επιβολή εγκαταλείψεως της Ανατολικής Θράκης μας. Το σφυροκόπημα των δυστυχών που πάσχιζαν, “συνωστιζόμενοι”…, να πιαστούν στα πλοία σωτηρίας. Και την εν ψυχρώ δολοφονία των αθώων με δικαστικό πραξικόπημα.

Δεν γράφω φιλορωσικά ξεχνώντας ποιον στοχεύουν οι S-400 που έδωσαν στην Τουρκία, δεν λησμονώ την λίστα των δεινών που μας προκάλεσε η Ρωσία ούτε όμως την Συνθήκη της Αδριανουπόλεως.

Δεν γράφω αντιδυτικά, απλώς και να μην θέλουμε να πιστέψουμε  ότι υπήρξε, η ιστορική πραγματικότητα, πρώτον, επιβεβαιώνει πανηγυρικώς την φημολογούμενη κατευθυντήρια οδηγία του Κίσσινγκερ για τον Ελληνισμό:

“Πρέπει να πλήξουμε την γλώσσα του, την θρησκεία του, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε την δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, ώστε να μην μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή την νευραλγική περιοχή στρατηγικής σημασίας για μάς“.

Και δεύτερον, αποδεικνύει περίτρανα άλλη μια του κυνική καταγραφή : “Το να είσαι εχθρός της Αμερικής μπορεί να είναι επικίνδυνο, αλλά το να είσαι φίλος μπορεί να είναι θανατηφόρο“.

Γράφω ανάδελφα.

Όχι για να διαπιστώσω, άλλος ένας. Αλλά για να καταδείξω.

Ότι ο Μητσοτάκης είναι ο εχθρός. Τελεία.

Ότι αυτοί που ψήφισαν το τερατούργημα είναι εχθροί. Τελεία.

Ο Ευάγγελος Αβέρωφ ιστορικά άφησε την απάντηση για την τύχη του αρνιού που φεύγει απ’ το μαντρί.

Δεν διαφώτισε όμως για το τί συμβαίνει όταν ο λύκος μπαίνει καμαρωτά στο μαντρί. Θα απαντήσω εγώ με την σοφία του προπάππου μου : “Ερμα μαντριά – λυκς γιμάτα”

Έρημα μαντριά, λύκους γεμάτα. Ορφανεμένο από τσοπάνη, ερημωμένο από χλευασμούς, διώξεις, συκοφαντίες και βίαιες καταστολές το εθνικόφρον μαντρί γέμισε λύκους.

Η ΝΔ δεν υπήρξε παρά ένα ιδεολογικοπολιτικά ψευδεπίγραφο σχήμα εκλογικού “μαντρώματος” των εθνικοφρόνων, που σήμερα έχει απογειωθεί ως όχημα  κοινωνικοπολιτικής ανελίξεως για καιροσκόπους, μαοϊκούς, κνίτες, απάτριδες, άθεους, γκλομπαλιστές, σοροσάλιαγκες, κύναιδους (=αιδώς των κυνών), κλέφτες, πασόκους, όπως και για κάποιους για τους οποίους ισχύει πως ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων.

Όλοι τους, με κορόϊδο τον άδολο συντηρητικό-δεξιό-εθνικόφρονα ψηφοφόρο. Από τον οποίο αντλούν την ισχύ για να τον αφανίσουν οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά και εν τέλει εθνικά. Και του το λένε κατάμουτρα!

Όσοι αγαλλιάσθε να βλέπετε τον κ. Σκέρτσο να σας εκπροσωπεί ανεμίζοντας ένα κουρελόχαρτο με τον χάρτη της Ανωμάλου Διεθνούς – όπου, ως Δύση είπε, ανήκουμε.

Όσοι σφόδρα επιθυμείτε την κ. Αγαπηδάκη στα υπουργικά έδρανα.

Όσοι διακαή έχετε πόθο να στείλετε τον κ. Τσιόδρα στην Ευρωβουλή.

Όσοι φλέγεσθε από την εσωτερική παρόρμηση να χειροκροτήσετε, καθώς η επίσημη ΝΔ, τον κ. Μπιμπίλα μεταφέροντα και στο Εθνικό Κοινοβούλιο την συγκλονιστική του ερμηνεία ως αιμοδιψής Φουρτουνάτσης, πλέον ως λάτρης της αρχαίας, κλασσικής γλυπτικής.

Όλοι σας, κατά λάθος βρίσκεστε εδώ και με διαβάζετε.

Όσοι για να τιμωρήσουν την ΝΔ σκέπτονται να μην πάνε να ψηφίσουν, “θύμωσε ο αγάς κι έκοψε τους αδένες του”, να βάλουν μια λεκάνη νερό και να βρέξουν το πρόσωπό τους.

Όσοι αντιστοίχως (για να τιμωρήσουν την ΝΔ) σκέπτονται να  ψηφίσουν τον μπολσεβίκο Κουτσούμπα, να βάλουν το κεφάλι τους μέσα στην λεκάνη και να το βγάλουν από το νερό μετά τις Ευρωεκλογές.

Αυτό ακριβώς θέλει ο Μητσοτάκης, οι διαμαρτυρόμενοι είτε να απέχουν από τις εκλογές είτε να ψηφίσουν Αριστερά, αρκεί να μην υπάρξει εκλογική ενίσχυση στα δεξιά της ΝΔ.

Σε όσους ιστορικά έχουν συνδεθεί συναισθηματικά με την ΝΔ δεν θα πω “να ζήσετε, να την θυμάστε”. Γιατί ούτε μεταλλάχθηκε ούτε πέθανε. Χειρότερα, έγινε ζόμπι που αφήνει νεκροζώντανο και ό,τι αγκαλιάζει κι αν την ξαναψηφίσετε θα ζήσετε σε νεκρή πατρίδα.

Για να λυτρώσετε την νεανική σας αγάπη και να λυτρωθείτε, ώστε να πάμε γι’ άλλα, γιατί ο έρωτας με έρωτα περνάει, η θεραπεία είναι μόνο ό,τι για τα ζόμπι, παλούκι καρφωμένο στην (εκλογική) καρδιά.

Κουνάω το δάχτυλο; Ίσως… Από απόγνωση. Και οργή. Πόση ακόμα κοροϊδία θα ανεχτεί απ’ το Σημιταριό ο δεξιός ψηφοφόρος;
Γιατί σε κορόϊδεψαν μία; Ντροπή τους. Σε κορόϊδεψαν δυο (και άλλες δυο και δυο κι οχτώ δεκάξι); Ντροπή σου.

Έχω βαρεθεί να διαβάζω διαπιστώσεις, αναλύσεις, παραιτήσεις και μελαγχολίες μπροστά στο 41% και στους γκαλοπιτζήδες.

Δεν υπάρχουν αδιέξοδα όσο δεν τα δεχόμαστε ως τέτοια.

Ανακαλώ και σε παραλληλισμό μεταφέρω ένα συγκλονιστικό περιστατικό.

Πριν χρόνια, σε δημόσιο νοσοκομείο της Δυτικής Πελοποννήσου ήταν Διευθυντής του Χειρουργικού ένας κορυφαίος ως επιστήμων και εξαίρετος ως άνθρωπος, χειρουργός. Ένα χάραμα εφημερίας  έφεραν έναν βαρύτατα τραυματισμένο από τροχαίο. Κυριολεκτικά ξεκοιλιασμένο, με έντερα και σπλάχνα χυμένα έξω. Ο χειρουργός κοιμόταν. Τον ξύπνησαν. Βρήκε έξω από το χειρουργείο την ομάδα του, παρόλο έμπειρη, εμφανώς αποκαρδιωμένη για την προοπτική σωτηρίας του πολυτραυματία.

Τους έβαλε τις φωνές :

“Τί κάθεστε μωρέ; Πάμε μέσα να διεκδικήσουμε τον άνθρωπο απ’ τον Θεό!”

Και τον έσωσε!

Ταπεινά εμπρός στο μεγαλείο εκείνου του σύγχρονου Ιπποκράτη, με όση δύναμη έχει η φωνή μου : Πάμε να διεκδικήσουμε την πατρίδα απ’ τον Άθεο!

Είμαστε η μοναδική εξαίρεση παγκοσμίως, παντού πολιτικά πορεύονται δεξιά, εμείς αριστερά. Σαν εκείνον στο ανέκδοτο που οδηγούσε σε λάθος ρεύμα κι έλεγε ακούγοντας στο ράδιο ότι ένας πηγαίνει ανάποδα “Τί ένας, χιλιάδες!”.

Η παγκοσμιοποίηση γλυστρά στην αποπαγκοσμιοποίηση,  επενδύσεις μεταφέρονται ξανά στις μητροπόλεις, ο οικονομικός εθνικισμός φέρνει πάλι τον πολιτικό εθνικισμό που μισούν οι γκλομπαλιστές. Τα ανοιχτά σύνορα διαλύουν τις κοινωνίες και τον τρόπο ζωής των ιθαγενών. Και τα δεξιά κόμματα παντού σαρώνουν. Θα δολοφονούσαν τον Τραμπ αλλά θα γίνει εμφύλιος, κι εκεί οι δεξιοί έχουν όπλα. Πασχίζουν να τον δολοφονήσουν οικονομικά και δικαστικά, όπως τους Έξι.

Κι εμείς παρακολουθούμε τον Μητσοτάκη με “Δόγμα Σοκ” να “σπιντάρει” από το “Great Reset” στο “Great Acceleration”, στην μεγάλη επιτάχυνση που θα δημιουργήσει τετελεσμένα για την ατζέντα της liberal left ελίτ, εν όψει ουκρανικής ήττας, κραχ Ευρωεκλογών και Τραμπ.

Η ιστορική συγκυρία μάς θέτει αδήριτα και συγκεκριμένα καθήκοντα.

Πρώτον, η ΝΔ στις Ευρωεκλογές πρέπει να πάρει κάτω από 30%, ευκταία 25%.

Δεύτερον, ο χώρος δεξιά της ΝΔ πρέπει να πάρει πάνω από 20%, ευκταία 25%.

Τρίτον, από τον χώρο αυτόν οφείλει να αναδειχθεί μια μείζων δύναμη με ποσοστό που τείνει στο 15%.

Γιατί, τέταρτον, οι Ευρωεκλογές πρέπει να γίνουν το εφαλτήριο για την δημιουργία ενός ισχυρού δεξιού κομματικού πόλου εξουσίας, που σαρώνοντας την ΝΔ ως δεξιό του φερετζέ θα εξωθήσει τον Μητσοτάκη στην πραγματική του ιδεολογικοπολιτική θέση αριστερά του Κέντρου, Νεοφιλελέ και Πολιτισμικό Μαρξιστή.

Σήμερα και τα τέσσερα φαντάζουν ουτοπικά.
Αλλά θυμηθείτε τον Δούκα που “πέταξε” από το 14% στο 56% με τον γόνο να “κολλά” στο 44%.

Θυμηθείτε ότι το κάναμε στους Μητσοτάκηδες τον Νοέμβριο του 2009. Στην καθημερινή σας ζωή, στα πλαίσια της λειτουργίας σας, γράψτε, μιλήστε, στείλτε μηνύματα, προγκάρετε, τρολάρετε – το 95% είναι κατά του γάμου των ομοφυλοφίλων, δεν το λένε όλοι. Το Viber μου κατακλύζεται από ανέκδοτα, βίντεο, εικόνες που διακωμωδούν τον ομοφυλόφιλο γάμο. Και όχι μόνον από δεξιούς αποστολείς.

Κάντε προπαγάνδα. Δημιουργήστε κλίμα!
Γιατί αν δεν τους τελειώσουμε θα μας τελειώσουν.
Ο Μητσοτάκης έχει ορίσει τον εχθρό του – είμαστε εμείς.

Και πάνω απ’ όλα θυμηθείτε τον αθάνατο Ηράκλειτο :
Ό,τι έρπει εξουσιάζεται με χτυπήματα!

Πάμε να τσακίσουμε τον Μητσοτάκη!

Πάμε να τον βυθίσουμε σε μια τρικυμία της Ευρωκάλπης!

[1] – https://www.protothema.gr/greece/article/1467433/vallianatos-rotise-kaneis-ta-paidia-tou-kougia-an-ton-ithelan-gia-patera-kougias-na-parakalaei-na-min-sunadithoume/

[2] – http://www.protothema.gr/life-style/Gossip/article/356052/imoun-sunodos-andron-gia-500-euro-ti-vradia/

https://www.antinews.gr/

Για τους διεφθαρμένους και τους δούλους, δεν υπάρχει πατρίδα !!!!

 

[του Louis de Jaucourt]

Για τους διεφθαρμένους και τους δούλους, δεν υπάρχει πατρίδα 

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΛΕΞΗ ΠΑΤΡΙΔΑ!!Το κείμενο αυτό είναι η μετάφραση από τα γαλλικά του λήμματος PATRIE, 

το οποίο συμπεριλαμβάνεται στην Εγκυκλοπαίδεια του Ντιντερό και του Ντ’ Αλαμπέρ 

(Encyclopedie de Diderot et d’ Alembert). 

Το λήμμα "πατρίδα" γράφτηκε την 1η Δεκεμβρίου 1765, από τον Louis de Jaucourt.

Σήμερα, που γιομίσαμε διεφθαρμένους και δούλους, είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Απολαύστε το

Πατρίδα [του Louis de Jaucourt ]Ο Ρήτορας που ασχολείται λίγο με τη λογική, ο γεωγράφος που δεν τον απασχολεί παρά μόνο η θέση των τόπων και ο χυδαίος λεξικογράφος θεωρούν σαν πατρίδα τον τόπο γέννησης, όποιος και αν είναι αυτός.

Αλλά ο φιλόσοφος γνωρίζει ότι αυτή η λέξη προέρχεται από το λατινικό pater, που αντιπροσωπεύει έναν πατέρα και παιδιά και επομένως εκφράζει την έννοια που αποδίδουμε στην οικογένεια, στην κοινωνία, στο ελεύθερο κράτος, του οποίου αποτελούμε μέλη, και του οποίου οι νόμοι εξασφαλίζουν τις ελευθερίες μας και την ευτυχία μας.

Δεν υπάρχει πατρίδα κάτω από το ζυγό του δεσποτισμού.

Τον περασμένο αιώνα, ο Colbert συνέχεε τη βασιλική επικράτεια με την πατρίδα. Τελικά, ένας σύγχρονός μας, παρουσίασε μια διατριβή γι αυτή τη λέξη, στην οποία προσδιόρισε με τόση χάρη και ακρίβεια, τη σημασία αυτού του όρου, τη φύση του και την ιδέα που πρέπει να του αποδώσουμε, που θα έκανα λάθος αν δεν εμπλούτιζα, ή μάλλον διαμόρφωνα, το άρθρο μου βασισμένο σε σκέψεις αυτού του πνευματικού ανθρώπου.

Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι δε γνώριζαν τίποτα πιο αγαπητό και πιο ιερό από την πατρίδα.

Έλεγαν ότι χρωστούν τα πάντα σ’ αυτή. Ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο για το οποίο να αξίζει κανείς να πάρει εκδίκηση, εκτός από την πατρίδα και τον πατέρα.

Ότι δεν πρέπει κανείς να έχει άλλους φίλους εκτός από τους φίλους της πατρίδας.

Ότι, απ’ όλους τους οιωνούς, ο καλύτερος είναι να μάχεται κανείς γι αυτήν.

Ότι είναι ωραίο, ότι είναι γλυκό να πεθάνει κανείς για να την υπερασπιστεί.

Ότι οι ουρανοί δεν αποκαλύπτονται παρά μόνο σε σ’ αυτούς που την έχουν υπηρετήσει. Κατ’ αυτόν τον τρόπο μιλούσαν οι δικαστές, οι πολεμιστές και ο λαός.

Τι αντίληψη λοιπόν είχαν διαμορφώσει για την πατρίδα;

H πατρίδα, έλεγαν, είναι μια γη που όλοι όσοι την κατοικούν ενδιαφέρονται για την διατήρησή της, που κανείς δεν θέλει να την εγκαταλείψει, γιατί κανείς δεν εγκαταλείπει την ευτυχία του, και όπου οι ξένοι αποζητούν ένα άσυλο.

Είναι μια τροφός που προσφέρει το γάλα της με τόση ευχαρίστηση, όση νιώθουν αυτοί που το δέχονται.

Είναι μια μητέρα που αγαπά όλα τα παιδιά της, που δεν τα ξεχωρίζει παρά μόνο όσο ξεχωρίζουν από μόνα τους.

Που επιθυμεί να υπάρχει και η αφθονία και η μετριότητα, αλλά καθόλου φτώχεια.

Μεγάλοι και μικροί, αλλά κανένας στερημένος. Που, ακόμα και σ’ αυτή την άνιση μοιρασιά, διατηρεί ένα βαθμό ισότητας, ανοίγοντας σε όλους το δρόμο για τις πρώτες θέσεις.

Που δεν αντέχει να υποφέρει καμιά δυστυχία μέσα στην οικογένεια, παρά μόνο αυτές που δεν μπορεί να αποφύγει, την αρρώστια και τον θάνατο.

Που θεωρεί ότι δεν έχει κάνει τίποτα γεννώντας απλά τα παιδιά της, αν δεν τους εξασφαλίσει και την καλή ζωή.

Είναι μια δύναμη παλιά όσο και η κοινωνία, θεμελιωμένη στη φύση και την τάξη.

Μια δύναμη ανώτερη από κάθε άλλη που υπάρχει στα σπλάχνα της, άρχοντες, δικαστές, έφοροι, σύμβουλοι ή βασιλιάδες.

Μια δύναμη που υποτάσσει στους νόμους της τόσο αυτούς που διοικούν στο όνομά της, όσο και αυτούς που διοικούνται.

Είναι μια θεότητα που δέχεται προσφορές, μόνο και μόνο για να τις διαμοιράσει , που αποζητά μάλλον το συναισθηματικό δέσιμο παρά την πίστη, που χαμογελάει όταν κάνει το καλό και δυσανασχετεί όταν κατακεραυνώνει.

Τέτοια είναι η πατρίδα! Η αγάπη που της έχουμε οδηγεί στην πραότητα των ηθών και η πραότητα των ηθών οδηγεί στην αγάπη για την πατρίδα.

Αυτή η αγάπη είναι η αγάπη για τους νόμους και το καλό της πολιτείας, αγάπη που αναπτύσσεται μόνο στις δημοκρατίες.

Είναι μια πολιτική αρετή, βάσει της οποίας κανείς απαρνείται τον εαυτό του, προκρίνοντας το κοινό συμφέρον έναντι του δικού του. Είναι ένα συναίσθημα και όχι μια συνέπεια. Ο τελευταίος άνθρωπος σε ένα κράτος μπορεί να έχει αυτό το συναίσθημα, όπως ακριβώς και ο αρχηγός της δημοκρατίας.

Η λέξη πατρίδα είναι μια από τις πρώτες λέξεις που τα παιδιά ψέλλιζαν στους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους.

Ήταν το πνεύμα των συζητήσεων και η κραυγή του πολέμου.

Εμπλούτιζε την ποίηση, διήγειρε τους ρήτορες, κυριαρχούσε στη γερουσία, αντηχούσε στο θέατρο και στις λαϊκές συνελεύσεις. Ήταν χαραγμένη στα μνημεία.

Ο Κικέρων έβρισκε αυτή τη λέξη τόσο προσφιλή, που την προτιμούσε από κάθε άλλη, όταν μιλούσε για τα συμφέροντα της Ρώμης.

Υπήρχαν επίσης, στους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους, συνήθειες που τάφοι, επιτάφιοι λόγοι, ήταν όλα πηγές του πατριωτισμού.

Υπήρχαν επίσης πραγματικά λαϊκά θεάματα, όπου όλες οι τάξεις διασκέδαζαν από κοινού. Βήματα όπου η πατρίδα, μέσω των λόγων των ρητόρων, διαβουλευόταν με τα παιδιά της, πάνω στα μέσα που θα τα καθιστούσαν ευτυχισμένα και ελεύθερα.

Αλλά ας περάσουμε στην απαρίθμηση των στοιχείων που θα αποδείξουν όλα όσα έχουμε ήδη αναφέρει.

Όταν οι Έλληνες νίκησαν τους Πέρσες στη Σαλαμίνα, άκουγε κανείς από τη μια πλευρά τη φωνή ενός αυτοκρατορικού άρχοντα που ωθούσε σκλάβους στη μάχη και από την άλλη τη λέξη πατρίδα που κινητοποιούσε ελεύθερους ανθρώπους.

Οι Έλληνες δεν είχαν τίποτα πιο πολύτιμο από την αγάπη για την πατρίδα. Το να εργάζονται γι αυτήν ήταν η ευτυχία και η δόξα τους.

Ο Λυκούργος, ο Σόλων, ο Μιλτιάδης, ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης προτιμούσαν την πατρίδα τους από κάθε τι άλλο στον κόσμο.

Ο ένας, σε ένα πολεμικό συμβούλιο που οργανώθηκε από τη δημοκρατία, βλέπει το μπαστούνι του Ευρυβιάδη να σηκώνεται κατά πάνω του. Δεν απαντά παρά με τις παρακάτω τρεις λέξεις: χτύπα, αλλά άκουσε.

Ο Αριστείδης, αφού για μακρό διάστημα διαχειριζόταν τις δυνάμεις και τα οικονομικά της Αθήνας, δεν άφησε ούτε καν αυτά που χρειαζόταν για να ταφεί.

Οι γυναίκες στη Σπάρτη ήθελαν να αρέσουν όπως θέλουν και οι δικές μας. Αλλά θεωρούσαν ότι θα έφταναν πιο σίγουρα στο στόχο αυτό, αν συνδύαζαν το ζήλο για την πατρίδα με τις χάρες.

Πήγαινε, γιε μου, έλεγε η μια, εξοπλίσου για να υπερασπιστείς την πατρίδα και γύρισε ή με την ασπίδα σου ή πάνω στην ασπίδα σου, δηλαδή, νικητής ή νεκρός.

Παρηγορήσου, έλεγε η άλλη σε έναν από τους γιούς της, παρηγορήσου για το πόδι που έχασες, γιατί δε θα κάνεις ούτε βήμα χωρίς να σου θυμίζει ότι υπερασπίστηκες την πατρίδα.

Μετά τη μάχη στα Λεύκτρα, όλες οι μητέρες αυτών που είχαν χαθεί μαχόμενοι χαίρονταν, σε αντίθεση με τις άλλες, που έκλαιγαν πάνω στους γιους τους, που επέστρεφαν ηττημένοι. Περηφανεύονταν ότι έφερναν άντρες στον κόσμο, γιατί, από την κούνια ακόμα, τους παρουσίαζαν την πατρίδα σαν πρώτη τους μητέρα.

Η Ρώμη, που είχε δεχτεί από τους Έλληνες την ιδέα ότι έπρεπε να διαμορφώσει πατρίδα, τη χάραξε πολύ βαθιά στην καρδιά των πολιτών της.

Υπήρχε ακόμα αυτή η ιδιαιτερότητα στους Ρωμαίους, ότι συνέδεαν ορισμένα θρησκευτικά συναισθήματα με την αγάπη που είχαν για την πατρίδα τους.

Αυτή η πόλη που είχε θεμελιωθεί με τους καλύτερους οιωνούς, αυτός ο Ρωμύλος που ήταν ταυτόχρονα ο βασιλιάς και ο θεός τους, αυτό το καπιτώλιο που ήταν αιώνιο όπως και η πόλη και η πόλη αιώνια όπως και ο ιδρυτής της, προξενούσαν στους Ρωμαίους εξαιρετική εντύπωση.

Ο Βρούτος, για να διατηρήσει την πατρίδα του, αποκεφάλισε τους γιούς του. Και μια τέτοια ενέργεια θα φαινόταν αφύσικη μόνο σε αδύναμα πνεύματα. Χωρίς το θάνατο των δυο προδοτών, η πατρίδα του Βρούτου θα εξέπνεε εν των γενάσθαι.

Ο Valerius Publicola δεν είχε παρά να αναφέρει το όνομα της πατρίδας για να καταστήσει λαϊκότερη τη Γερουσία.

Ο Menenius Agrippa, για να οδηγήσει τον κόσμο από τον Ιερό Λόφο[1] στην καρδιά της δημοκρατίας. Η Veturia, για να αφοπλίσει το γιο της, τον Καριολάνο[2]. Οι Manlius, Camille και Scipion, για να νικήσουν τους εχθρούς των Ρωμαίων. Οι δυο Κατώνες, για να διατηρήσουν τους νόμους και τα αρχαίο ήθη. Ο Κικέρων, για να τρομάξει τον Αντώνιο και να κεραυνοβολήσει τον Κατιλίνα.

Έχει λεχθεί ότι αυτή η λέξη πατρίδα περιείχε μια μυστική αρετή, όχι για να καθιστά τους πιο δειλούς γενναίους, κατά την έκφραση του Lucien, αλλά επίσης για να γεννά ήρωες σε κάθε γενιά, για να πραγματοποιεί κάθε είδους θαύματα. Καλύτερα να πούμε ότι, στο πνεύμα αυτών των Ελλήνων και Ρωμαίων, υπήρχαν αρετές που τους καθιστούσαν ευαίσθητους στο νόημα της λέξης.

Δεν αναφέρομαι σε αυτές τις μικρές αρετές που αποσπούν επαίνους σαν ανταμοιβή στις μικρής κλίμακας κοινωνίες μας.

Εννοώ αυτές τις ιδιότητες του πολίτη, αυτή τη δύναμη ψυχής που μας κάνει να πραγματοποιούμε και να υπομένουμε μεγάλα έργα για το κοινό καλό.

Ο Fabius χλευάστηκε, περιφρονήθηκε, προσβλήθηκε, από το συναγωνιστή του και από το στρατό του. Χωρίς να δώσει σημασία, δεν άλλαξε τίποτα από το σχέδιό του, χρονοτρίβησε κι άλλο και έφτασε σχεδόν στο σημείο να νικήσει τον Αννίβα.

Ο Regulus, για να εξασφαλίσει ένα πλεονέκτημα για τη Ρώμη απορρίπτει την ανταλλαγή αιχμαλώτων, ενώ είναι ο ίδιος αιχμάλωτος και επιστρέφει στην Καρχηδόνα, όπου τον περιμένουν βασανιστήρια. Τα ίχνη του Decius τον εκθέτουν, στέλνοντάς τον σε σίγουρο θάνατο.

Στο βαθμό που θεωρούμε αυτούς τους πολίτες στρατηγούς σαν επιφανείς ανόητους και τις πράξεις τους σαν θεατρινίστικες αρετές, δε γνωρίζουμε καλά τη λέξη πατρίδα.

Ίσως να μην ακούστηκε αυτή η ωραία λέξη με περισσότερο σεβασμό, περισσότερη αγάπη, περισσότερη αξία, από την εποχή του Fabricius.

Όλοι γνωρίζουν αυτό που είπε στον Πύρρο: «Κρατήστε το χρυσό σας και τις τιμές σας, εμείς οι Ρωμαίοι, είμαστε όλοι πλούσιοι, γιατί η πατρίδα, για να μας ανεβάσει στα υψηλά αξιώματα, δε μας ζητάει παρά μόνο την αξία μας». Αλλά δεν γνωρίζουν όλοι ότι το ίδιο θα έλεγαν και χίλιοι άλλοι Ρωμαίοι.

Αυτός ο πατριωτικός τόνος ήταν ο γενικός τόνος σε μια πόλη, όπου όλοι οι κανόνες ήταν ηθικοί. Γι’ αυτό και η Ρώμη φάνηκε στον Κυνέα, τον πρεσβευτή του Πύρρου, σαν ναός και η Σύγλητος σαν μια ακτινοβολούσα συνέλευση.

Τα πράγματα άλλαξαν μαζί με τα ήθη. Προς το τέλος της δημοκρατίας δεν αναγνώριζαν πια τη λέξη πατρίδα παρά για να τη βεβηλώσουν.

Ο Κατιλίνας και οι εξοργισμένοι συνεργοί του καταδίκαζαν σε θάνατο όποιον τη πρόφερε ακόμα στη ρωμαϊκή γλώσσα.

Ο Κράσσος και ο Καίσαρας δεν τη χρησιμοποιούσαν παρά για να συγκαλύψουν τη φιλοδοξία τους.

Κι όταν στη συνέχεια ο ίδιος ο Καίσαρας, διαβαίνοντας το Ρουβικώνα, είπε στους στρατιώτες του ότι θα έπαιρνε εκδίκηση για τις προσβολές που είχε δεχθεί η πατρίδα, έκανε κατάχρηση της δύναμης του στρατεύματός του.

Δεν μάθαιναν πια να αγαπούν την πατρίδα όσοι δειπνούσαν σαν τον Κράσσο, οικοδομούσαν σαν το Βερρές, κατέστρωναν σχέδια τυραννίας σαν τον Καίσαρα, κολάκευαν τον Καίσαρα σαν τον Αντώνιο.

Παρ’ όλ’ αυτά γνωρίζω ότι μέσα σ’ αυτή την κατάρρευση, της διακυβέρνησης και των ηθών, έβλεπε κανείς ακόμα κάποιους Ρωμαίους να αγωνιούν για το καλό της πατρίδας τους.

Ο Titus Labienus είναι ένα παράδειγμα πολύ ξεχωριστό. Αντιμετωπίζοντας με ανωτερότητα της ελκυστικές φιλοδοξίες, ο φίλος του Καίσαρα, ο σύντροφος και συχνά το μέσον για τις νίκες του τελευταίου, εγκατέλειψε χωρίς δισταγμό μια σίγουρη προοπτική. Και θυσιαζόμενος για την αγάπη της πατρίδας του, επέλεξε το κόμμα του Πομπήιου, όπου ρίσκαρε τα πάντα και όπου, ακόμα και σε περίπτωση επιτυχίας, δεν θα έβρισκε παρά πολύ μέτρια αναγνώριση.

Όμως τελικά η Ρώμη υπό τον Τιβέριο ξέχασε κάθε αγάπη για την πατρίδα. Και πώς άλλωστε θα μπορούσε να τη διατηρήσει;

Έβλεπε κανείς τη ληστεία συνδεδεμένη με την εξουσία, τη μηχανορραφία και την ίντριγκα να διαφεύγουν από κατηγορίες, όλα τα πλούτη στα χέρια των λίγων, μια υπερβολική χλιδή να αποτελεί προσβολή προς την ακραία ανέχεια, τον καλλιεργητή να θεωρεί το χωράφι του απλή πρόφαση για κακομεταχείριση.

Κάθε πολίτης να απαξιώνει το γενικό καλό, και να ενδιαφέρεται μόνο για το δικό του. Όλες οι αρχές της διακυβέρνησης είχαν διαφθαρεί. Όλοι οι νόμοι βασίζονταν στη θέληση του κυρίαρχου.

Περισσότερη δύναμη στη Σύγκλητο, σήμαινε μεγαλύτερη σιγουριά για τους ιδιώτες.

Οι Συγκλητικοί που θα ήθελαν να υπερασπιστούν τη δημόσια ελευθερία ρίσκαραν τη δική τους. Δεν ήταν παρά μια καλυμμένη τυραννία, που ασκούνταν υπό τον ίσκιο της ποίησης, κι αλλοίμονο σε όποιον το αντιλαμβανόταν.

Το να παρουσιάσει κανείς τους φόβους του σήμαινε να τους πολλαπλασιάσει.

Ο Τιβέριος αποτραβήχτηκε στο νησί του Κάπρι, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στον Seianus. Και ο Seianus, αντάξιος ενός τέτοιου αφεντικού, έκανε ό,τι απαιτούνταν για να πνίξει στους Ρωμαίους κάθε αγάπη για την πατρίδα τους.

Τίποτα δε δοξάζει περισσότερο τον Τραϊανό από το ότι ξαναζωντάνεψε τα συντρίμμια. Έξι τύραννοι, εξίσου βάναυσοι, σχεδόν όλοι μανιακοί, συχνά ηλίθιοι, προηγήθηκαν από τον Τραϊανό στο θρόνο. Οι θητείες του Τίτου και του Νέρβα ήταν πού σύντομες για να μπορέσουν να αποκαταστήσουν την αγάπη της πατρίδας. Ο Τραϊανός κατέστρωσε σχέδιο για να υπερβεί όλ’ αυτά. Ας δούμε πως τα κατάφερε.

Άρχισε λέγοντας στον Saburanus, πραιτοριανό αξιωματούχο, δίνοντάς του το σύμβολο αυτού του αξιώματος, που ήταν ένα ξίφος:

«Πάρε αυτό το όπλο, για να το χρησιμοποιήσεις προς υπεράσπισή μου αν κυβερνάω σωστά τη πατρίδα μου, ή εναντίον μου αν συμπεριφέρομαι άσχημα». Ήταν σίγουρος για τις ενέργειές του.

Αρνήθηκε τα χρήματα που δέχονταν οι νέοι αυτοκράτορες από τις πόλεις.

Ελάττωσε σημαντικά τους φόρους, πούλησε ένα μέρος των αυτοκρατορικών κατοικιών σε όφελος του κράτους. Έδωσε παροχές σε όλους τους φτωχούς πολίτες.

Εμπόδισε τους πλούσιους να πλουτίσουν υπερβολικά.

Αυτοί που τους έδωσε αξιώματα, οι θυσαυροφύλακες, οι πραίτορες, οι ανθύπατοι, δεν είχαν παρά μόνο ένα μέσο για να τα διατηρήσουν. Να φροντίσουν για την ευτυχία του λαού.

Επανέφερε την αφθονία, την τάξη και τη δικαιοσύνη στις επαρχίες και στη Ρώμη, όπου το παλάτι του ήταν ανοικτό στο κοινό όσο και οι ναοί, ιδιαίτερα σε αυτούς που αντιπροσώπευαν τα συμφέροντα της πατρίδας.

Όταν ο κόσμος έβλεπε τον άρχοντα του κόσμου να υποτάσσεται στο νόμο, να δίνει στη Γερουσία την αίγλη και την εξουσία, να μην κάνει τίποτα χωρίς συνεννόηση με αυτήν, να μην αντιμετωπίζει το αυτοκρατορικό αξίωμα παρά σαν μια απλή αρμοδιότητα υπόλογη στην πατρίδα, επί τέλους το καλό φάνηκε να αποκτά υπόσταση για το μέλλον.

Ο κόσμος δεν ήταν πια μαζεμένος.

Οι γυναίκες χαίρονταν που είχαν δώσει παιδιά για την πατρίδα.

Οι νέοι μιλούσαν μόνο για την προβάλλουν.

Οι γέροντες ξαναέπαιρναν δυνάμεις για να την υπηρετήσουν.

Όλοι φώναζαν ευτυχισμένη πατρίδα! Δοξασμένος αυτοκράτορας!

Όλοι κατ’ ευφημισμό απέδωσαν στον καλύτερο από τους πρίγκηπες έναν τίτλο που ενσωμάτωνε όλους τους τίτλους, πατέρα της πατρίδας.

Αλλά όταν τη θέση την κατέλαβαν καινούρια τέρατα, η διακυβέρνηση ξέπεσε πάλι. Οι στρατιώτες πούλησαν την πατρίδα και δολοφόνησαν τους αυτοκράτορες για να πάρουν νέα αμοιβή.

Μετά από αυτές τις λεπτομέρειες, δεν έχω την ανάγκη να αποδείξω ότι δεν μπορεί να υπάρξει πατρίδα στα κράτη που είναι υπόδουλα.

Έτσι κι αυτοί που ζουν κάτω από τον ανατολικό δεσποτισμό, όπου δεν γνωρίζουν άλλο νόμο από τη θέληση του άρχοντα, άλλες συνήθειες από τη λατρεία των ιδιοτροπιών του, άλλες αρχές διακυβέρνησης από τον τρόμο, όπου καμιά περιουσία και κανένα κεφάλι δεν έχουν σιγουριά.

Αυτοί δεν έχουν καθόλου και δεν γνωρίζουν καν τη λέξη, που είναι η πραγματική έκφραση της ευτυχίας.

Με το ζήλο που με παρακινεί, λέει ο Αββάς Κογιέ, έχω μελετήσει σε πολλά μέρη ανθρώπους από όλες τις τάξεις: Πολίτες, τους είπα, γνωρίστε την πατρίδα! Ο άνθρωπος του λαού έκλαψε, ο δικαστής έσμιξε τα φρύδια του τηρώντας μια σκυθρωπή σιωπή, ο στρατιωτικός ορκίστηκε, ο αυλικός με χλεύασε, ο τραπεζίτης με ρώτησε αν ήταν το όνομα ενός καινούριου κτήματος. Οι άνθρωποι της θρησκείας, οι οποίοι, όπως ο Αναξαγόρας, δείχνουν με το δάκτυλο στον ουρανό όταν τους ρωτούν που είναι η πατρίδα, δεν είναι τυχαίο που δεν τη χαίρονται καθόλου σ’ αυτή τη γη.

Ένας ευγενής που είναι γνωστός τόσο από τις ομιλίες τους όσο και από τα γραπτά του, έχει γράψει κάπου, ίσως με υπερβολική πικρία, ότι στη χώρα του η φιλοξενία έχει μετατραπεί σε πολυτέλεια, η ευχαρίστηση σε κραιπάλη, οι άρχοντες σε αυλικούς, οι αστοί σε μικροαστούς. Αν είναι όντως έτσι, τι κρίμα, η αγάπη για την πατρίδα δε θα μπορούσε να ξαναγεννηθεί.

Οι διεφθαρμένοι πολίτες είναι πάντα έτοιμοι να κατασπαράξουν την πατρίδα τους ή να προκαλέσουν αναταραχές και φατρίες που είναι τόσο καταστροφικές για το κοινό καλό. (D.J.)

[1] O Ιερός Λόφος ήταν ένα ύψωμα έξω από τη Ρώμη, όπου κατέφυγαν οι πληβείοι κατά την εξέγερση του 495 π.Χ (Ανταίος)

[1] Ο Καριολάνος, αφού εκδιώχθηκε από τη Ρώμη, βάδισε εναντίον της επικεφαλής μιας στρατιάς Βόλσκων. Η μητέρα του Veturia και η μνηστή του τον έπεισαν να αποσυρθεί επικαλούμενες την πατρίδα τους τη Ρώμη. (Ανταίος)

Αναδημοσίευση από το περιοδικό ΑΝΤΑΙΟΣ τεύχος 1ο (Ιούνιος – Ιούλιος 2015)

https://www.tribune.gr/philosophy/news