Τι διακυβεύεται στη Μέση Ανατολή-ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΑΙΩΝΑ, 1898-2000

 

Κλεάνθης Γρίβας

Αιτία όλων των πολέμων είναι η τάση για επέκταση

που είναι ενδιάθετη στο DNA κάθε εξουσίας, μικρής ή μεγάλης

 ΗΠΑ: Από την πρώτη αποικία-χωριό  (1607) σε υπερδύναμη (20ος αιώνας)

 Οι Διαρκείς πόλεμοι ως επιδίωξη της «διαρκούς ειρήνης»

 Ο στόχοι της αμερικανικής επιθετικότητας

 Η Δυτική Ευρώπη ως αμερι­κανικό προτεκτοράτο

 Σιωνισμός και Αντισημιτισμός – και η συγκρότηση του κράτους του Ισραήλ

 Οι ΗΠΑ είναι «πληρεξούσιος» του Ισραήλ και όχι το Ισραήλ «πληρεξούσιος» των ΗΠΑ

 Εβραίοι Σιωνιστές του Ισραήλ και Αμερικάνοι Χριστιανο-σιωνιστές των ΗΠΑ

 ΗΠΑ: Από την πρώτη αποικία-χωριό  (1607) σε υπερδύναμη (20ος αιώνας)

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, μετά τη δημιουργία της πρώτης αγγλικής αποικίας στο Τζέιμσταουν της Βιρτζίνια το 1607, οι άποικοι μετακινούνταν ολοένα και περισσότερο προς τα δυτικά, αντιμετωπίζοντας τους ντόπιους Αμερικανούς με φρικαλέα βάρβαρους και αιματηρούς πολέμους, με σφαγές, μεταδοτικές ασθένειες, αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών, εγκλεισμούς σε καταυλισμούς–στρατόπεδα συγκέντρωσης και γενοκτονία.

Γενοκτονία των Ινδιάνων

• Το 1898, οι ΗΠΑ –έχοντας ολοκληρώσει την εσωτερική τους διαμόρφωση με την γενοκτονία των ιθαγενών κατοίκων των κατακτημένων περιοχών μέσω ενός ολοκαυτώματος που δεν έχει αναγνωριστεί μέχρι τώρα από την αμερικανική κυβέρνηση– ήταν έτοιμες για την έξοδό τους στη διεθνή σκηνή: με τον πεντάμηνο Αμερικανο–Ισπανικό Πόλεμο (Απρίλιος – Αύγουστος 1898), που προκλήθηκε από τις ΗΠΑ, με αφορμή μια μυστηριώδη έκρηξη στο αμερικάνικο θωρηκτό Maine στην Αβάνα, οι ΗΠΑ κατέλαβαν ισπανικές κτήσεις (Φιλιππίνες, Γκουάμ, Πουέρτο Ρίκο), εξασφάλισαν την ανεξαρτησία της Κούβας, και καθιερώθηκαν ως κυρίαρχη δύναμη στον Ειρηνικό και την Καραϊβική (Συνθήκη του Παρισιού του 1898).
• Είκοσι χρόνια αργότερα, οι ΗΠΑ με την -σκοπίμως καθυστερημένη- είσοδό τους στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918) που είχε ως αποτέλεσμα να διαλυθούν τέσσερεις αυτοκρατορίες (Ρωσική, Γερμανική, Οθωμανική και Αυστροουγγρική) και να αποδυναμωθούν δύο (Βρετανική και Γαλλική), έδωσαν τέλος σε έναν αιώνα κυριαρχίας της Ευρώπης εν συνόλω στη διεθνή σκηνή (που διάρκεσε από την Συνθήκη της Βιέννης το 1815 μέχρι την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914) .
• Με τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο (1939-1945) ολοκληρώθηκε η διαδικασία της οριστικής αναγωγής των ΗΠΑ σε παγκόσμια υπερδύναμη και η διαίρεση της Ευρώπης σε δύο ζώνες επιρροής, μία των Ηνωμένων Πολιτειών (η δυτική) και μία της Σοβιετικής Ενωσης (η ανατολική), με βάση τη «συμφωνία των ποσοστών» μεταξύ Τσόρτσιλ – Στάλιν (Μόσχα 9 -10 Οκτωβρίου 1944), η οποία επικυρώθηκε από τους «τρεις μεγάλους», Ρούζβελτ, Τσόρτσιλ, Στάλιν στη Διάσκεψη της Γιάλτας (Κριμαία, 4-11 Φεβρουαρίου 1945), μετατρέποντας τα κράτη της δυτικής και της ανατολικής Ευρώπης σε φόρου υποτελή στις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ, αντιστοίχως.

Εκτοτε, «κεντρικός και αμετάλλακτος στόχος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και μοναδικός λόγος των κινητοποιήσεων της μεγαλύτερης στρατιωτικής μηχανής του κόσμου ήταν και παραμένει η συντήρηση και η διαρκής αναπαραγωγή ενός διεθνούς πλαισίου που διασφαλίζει τη ληστρική εκμετάλλευση του πλανήτη από την αμερικανική αυτοκρατορία, επιτρέποντας στις Ηνωμένες Πολιτείες, με το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού, να σφετερίζονται και να καταναλώνουν κάθε χρόνο το 50% των παγκόσμιων πρώτων υλών που είναι απαραίτητες για τη συντήρηση του σημερινού τρόπου ζωής. Αυτό σημαίνει την διατήρηση της θέσης της στη διεθνή αρένα, πράγμα που γίνεται όλο και πιο δύσκολο καθώς αναδύονται νέοι ανταγωνιστές».(Κλεάνθης Γρίβας: Πλανητική Κυριαρχία και «Ναρκωτικά» – εκδ. Λιβάνης, 1997 – Ιανός, 2006 ) Απ’ αυτή την άποψη, οι ΗΠΑ είναι υποχρεωμένες να επιδίδονται σε «διαρκούς πολέμους» που προβάλλονται ως επιδίωξη της «διαρκούς ειρήνης».

• Στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο (1945-1989), οι ΗΠΑ ήταν μια υπερδύναμη στο πλαίσιο του διπολικού κόσμου που είχε προκύψει από το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και, εκ των πραγμάτων, ήταν υποχρεωμένες να ρυθμίζουν την εξωτερική τους πολιτική με βάση την ύπαρξη του «αντίπαλου δέους», και τη διαχείριση του πυρηνικού τους οπλοστασίου, έχοντας πάντα κατά νου τη μη-παραβίαση μιας απόλυτης κόκκινης γραμμής: της «Εξασφαλισμένης Αμοιβαίας Καταστροφής» (που το αρκτικόλεξο στην αγγλική απόδοσή της – Mutual Assured Destruction – σχηματίζει τη λέξη MAD –Παραφροσύνη).

Σ’ αυτή τη φάση, οι δύο υπερδυνάμεις ποτέ δεν συγκρούστηκαν απευθείας μεταξύ τους, περιοριζόμενες πάντοτε σε «πολέμους δι΄ αντιπροσώπου» σε όποια σημεία του πλανήτη διαπιστώνονταν ότι υπήρχε σύγκρουση των συμφερόντων τους.

• Στη δεύτερη μεταβατική περίοδο (1990-2000), οι ΗΠΑ αναδείχθηκαν ως μοναδική υπερδύναμη στο πλαίσιο του σύντομου μονοπολικού κόσμου που προέκυψε από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ (25 Δεκεμβρίου 1991), που σηματοδότησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, στη διάρκεια του οποίου οι ΗΠΑ ήταν υποχρεωμένες να διαμορφώνουν την εξωτερική τους πολιτική σε συνεργασία με τους υποτελείς «συμμάχους» τους και τα απομεινάρια των διεθνών οργανισμών που εκφράζανε την ανύπαρκτη «διεθνή νομιμότητα» κατά την προηγούμενη ιστορική φάση (όπως ο ΟΗΕ), μέχρι να καλυφθούν τα κενά επιρροής και εξουσίας που δημιουργήθηκαν από την ανατροπή του διπολισμού.
• Στη διανυόμενη τρίτη περίοδο (2001 και μετά), οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν την ανάδυση της Κίνας και της Ρωσίας που επιδιώκουν τη συμμετοχή τους στη διαμόρφωση της νέας διεθνούς τάξης η οποία θα καλύψει αναπόφευκτα το κενό που δημιουργήθηκε από την ανατροπή της προηγούμενης.

Σ΄ αυτή τη φάση οι ΗΠΑ διακανονίζουν την εξωτερική τους πολιτική εντελώς ανεξάρτητα και θα χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα που διαθέτουν (στρατιωτικά, πολιτικά, οικονομικά και διπλωματικά) απαλλαγμένες πλέον από τους περιορισμούς που τους επιβάλλονταν άχρηστους υποτελείς «συμμάχους» και νεκρούς πλέον διεθνείς οργανισμούς.

Η φάση αυτή άνοιξε στις 11/9/2001 με την τηλεοπτική επίθεση στους δίδυμους πύργους (που προβλήθηκε ως τρομοκρατική ενέργεια κάποιων ορεσίβιων που διαβίωναν στις σπηλιές του Αφγανιστάν) και τη δήθεν επίθεση στο Πεντάγωνο, στην οποία δεν βρέθηκε κανένα ίχνος του δήθεν «καταστραφέντος» αεροπλάνου.Όπως τόνισα την ημέρα της «επίθεσης» στην εκπομπή της ΕΡΤ3 «Έκτακτη Επικαιρότητα» του Παντελή Σαββίδη, στις 11/9/2001 ώρα 8.30 μ.μ. (ελληνική ώρα), μόλις 4 ώρες μετά το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους):

«Κατά τη γνώμη μου, τα χτυπήματα αυτά εκδηλώθηκαν στο πλαίσιο ενός τεράστιου στρατιωτικο-πολιτικού πραξικοπήματος από ορισμένες ελίτ της αμερικανικής ακροδεξιάς, που είχε ως στόχο (α) την πλήρη ανατροπή του συσχετισμού των δυνάμεων μεταξύ των ελίτ της εξουσίας στο εσωτερικό των ΗΠΑ και (β) τη ριζική αναδιάταξη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην κατεύθυνση του μετασχηματισμού των ΗΠΑ από υπερδύναμη σε Αυτοκρατορία».

[Βλ. Τα Φαντάσματα της 11/9/2001, https://grivas.info/tromokratia/211-11-2001-1-11-2001]

Σ’ αυτές τις συνθήκες, η γεωπολιτική πραγματικότητα διαμορφώνεται με βάση τη στρατιωτική ισχύ και κάθε εκδήλωση περιφερειακής ανυπακοής απέναντι στη Νέα Ρώμη αντιμετωπίζεται με την ωμή στρατιωτική βία. Εξ’ ου και η αλυσίδα των αμερικανικών στρατιωτικών επεμβάσεων σε πλείστα όσα σημεία του πλανήτη, με τη συνεργασία ενός εσμού τέως ή δήθεν «διανοουμένων» που έχουν μεταμορφωθεί σε «κομισάριους» του νέου αφέντη και ενός πλήθους Κυβερνητικών «Μη-Κυβερνητικών» Οργανώσεων.

Ο στόχοι της αμερικανικής επιθετικότητας

Η αμερικανο-βρετανική εισβολή και κατοχή στο Ιράκ δεν αφορούσε μόνο στα πετρελαϊκά αποθέματα αυτής της χώρας (δεδομένου ότι αυτά μπορούσαν να ελεγχθούν με πολλούς άλλους τρόπους). Αφορούσε την  πρωτίστως την ανέφικτη προσπάθεια για αμερικανική πλανητική κυριαρχία.

«Όπως τονίζεται στο «Project for the New American Century» (το σχέδιο των ΗΠΑ για παγκόσμια κυριαρχία που αποτελεί τη στρατηγική βίβλο της χούντας του Μπους), στόχος είναι “η συντήρηση της αμερικανικής στρατιω­τικής κυριαρχίας, η εξασφάλιση της αμερικανικής γεωπολιτικής ηγεμονίας και η διατήρηση της αμερικανικής ειρήνης”. Κι αυτό συνεπάγεται:

1) Την επιβολή πλήρους αμερικανικού ελέγχου στη Μέση Ανατολή, πράγμα που σημαίνει ότι, σύμφωνα με την  αυτοκρατορική «λογική», οι επόμενοι στόχοι θα είναι το Ιράν και η Συρία, εάν δεν «ενσωματωθούν» με πολιτικά, οικονομικά και διπλωματικά μέσα.

2) Την εξουδετέρωση της Ρωσίας και την περιστολή της εξάπλωσης της Κίνας. Αυτό προϋποθέτει την «ιρακινοποίηση» του Ιράν (που αποτελεί βασικό παράγοντα στη διεθνή ενεργειακή σκακιέρα, δεδομένου ότι διαθέτει το 20% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου και το 16% των παγκόσμιων αποθεμάτων φυσικού αερίου).

3) Την πλήρη καθυπόταξη και ενσωμάτωση της Ευρώπης στο σχεδιασμό της Pax Americana, με τρόπο ώστε να αποφευχθεί η πιθανότητα της ολοκλήρωσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης (που θα μπορούσε να αποτελέσει αντίπαλο πόλο στη μονοκρατορία των ΗΠΑ).»

[Κλεάνθης Γρίβας: «Αμερικάνικη Αυτοκρατορία» – Εν όψει μιας νέας επίθεσης στο Ιράν, Περιοδικό Πλατεία, Μάϊος 2006]

Η Δυτική Ευρώπη ως αμερι­κανικό προτεκτοράτο

Σάρλ Ντε Γκωλ

Η αδυναμία της Ευρώπης να συγκροτήσει μια ενιαία στάση απέναντι στον Αμερικανό «προστάτη», οφείλεται στο γεγονός ότι από το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα ποτέ δεν υπήρξε μια ευρω­παϊκή «Ευρώπη». Όπως το θέτει ο Zbigniew Brzezinski:

«Η σκληρή αλήθεια είναι ότι η Δυτική Ευρώπη (και σε αυξανόμενο βαθμό επίσης η Κεντρική Ευρώπη) παραμένει σε μεγάλο βαθμό αμερι­κανικό προτεκτοράτο, με τα συμμαχικά κράτη να θυμίζουν τους παλιούς φόρου υποτελείς». («Η Μεγάλη Σκακιέρα», 1997, σελ. 110).

Συνεπώς, το ζήτημα δεν έγκειται στο εάν οι Ευρωπαίοι θα υποβιβαστούν σε κάτι που είναι ήδη (δηλαδή, σε υποτελείς των ΗΠΑ), αλλά το εάν έχουν την πολιτική βούληση να πάψουν να είναι υποτελείς. Για να επιτευχθεί αυτό, οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να αποτινάξουν τον Αμερικανό αποικιοκράτη που έχουν εσωτερικεύσει, και να θέσουν κάποτε επί τάπητος τη διεκδίκηση του οράματος του Ντε Γκολ για «μια ενωμένη Ευρώπη από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια».

Μια τέτοια Ευρώπη θα μπορούσε να αποτελέσει το μοναδικό αντίπαλο δέος απέναντι στην Αμερικανική μονοκρατορία, γιατί συγκροτεί μια υπερδύναμη που είναι απολύτως αυτάρκης από άποψη ενέργειας, πρώτων υλών, ανθρώπινου δυναμικού, διατροφικών μέσων και άμυνας (διαθέτοντας το δεύτερο μεγάλο πυρηνικό οπλοστάσιο στον κόσμο), μια υπερδύναμη μπροστά στην οποία οι ΗΠΑ θα αποτελούσαν δύναμη δεύτερης κατηγορίας εάν πάρει κανείς υπόψη ότι είναι πλήρως εξαρτημένες από την καταλήστευση και την εισαγωγή του 90% των πρώτων υλών που είναι αναγκαίες για τη συντήρηση της οικονομικής και στρατιωτικής τους ισχύος.

Αλλα, οι εμφανώς διανοητικά υπολειπόμενοι και ψυχικά διαταραγμένοι Ευρωπαίοι δήθεν «ηγέτες», ως τυπικά προϊόντα και υπηρέτες ενός  υπερεθνικού βαθέως κράτους, αδυνατούν ακόμη και να σκεφτούν μια τέτοια δυνατότητα.

Σιωνισμός, Αντισημιτισμός και η συγκρότηση του κράτους του Ισραήλ 

Η ιστορία του κράτους του Ισραήλ είναι η ιστορία της βίαιης κατάκτησης της Παλαιστίνης από τους Ευρωπαίους Εβραίους Σιωνιστές εποίκους, που προέρχονται κυρίως από τις πλέον καθυστερημένες περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης, οι οποίοι προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα εβραϊκό κράτος σε μια γη που κατοικούνταν από αραβικό πληθυσμό.

Ο βίαιος αποικισμός της Παλαιστίνης επιτεύχθηκε μέσω ενός σιωνιστικού ολοκαυτώματος σε βάρος των Παλαιστίνιων από έναν λαό που λησμόνησε ότι έξι εκατομμύρια ομοεθνείς του υπήρξαν τραγικά θύματα του ναζιστικού ολοκαυτώματος, στο οποίο αναφέρονται κατά κόρον οι εν εξουσία Σιωνιστές ως μέσο για την ακύρωση κάθε κριτικής κατά του Ισραήλ, παρακάμπτοντας εντέχνως την ιστορική διδαχή ότι όλα τα αποικιακά σχέδια είναι παντού και πάντα ρατσιστικά και γενοκτονικά, περιλαμβάνοντας την εθνοκάθαρση των ιθαγενών πληθυσμών.

Για τους Σιωνιστές, οποιαδήποτε κριτική στο Σιωνισμό και στο κράτος του Ισραήλ χαρακτηρίζεται ως έκφραση αντισημιτισμού, παρέχοντας τους μια ασπίδα για οποιοδήποτε έγκλημα διαπράττουν.

• Ο Σιωνισμός είναι μια επεκτατική πολιτική ιδεολογία που, όπως κάθε πολιτική ιδεολογία υπόκειται νομίμως σε κριτική – θετική από τους αποδέκτες της και αρνητική από τους επικριτές της. Ενώ,
• Ο αντισημιτισμός είναι μια φονική ρατσιστική ιδεολογία που, όπως όπως κάθε ρατσιστική ιδεολογία, είναι απολύτως καταδικαστέα αφεαυτής γιατί επιδιώκει την εξόντωση οιουδήποτε γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που κάνει σε βάρος τρίτων.

Πολύ πριν δημιουργηθεί το κράτος του Ισραήλ το 1948, με μια λογικά διαστροφική ταχυδακτυλουργία, οι Σιωνιστές ταύτισαν τον αντισημιτισμό με κάθε κριτική στον σιωνισμό, χαρακτηρίζοντας την ως αντισημιτισμό. Ετσι, μια καταδικαστέα φονική ρατσιστική ιδεολογία τέθηκε στην υπηρεσία μιας επεκτατικής πολιτικής ιδεολογίας που είναι υπεράνω κάθε κριτικής.

Οι ΗΠΑ είναι «πληρεξούσιος» του Ισραήλ και όχι το Ισραήλ «πληρεξούσιος» των ΗΠΑ

Μέχρι σήμερα, οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν πολεμούσαν ποτέ απευθείας μεταξύ τους. Και όπου συγκρούονταν τα συμφέροντά τους, πάντοτε πολεμούσαν η μία την άλλη δι’ «αντιπροσώπων» τους κάποιες μικρές δυνάμεις. Αυτό διασφάλιζε το απαραβίαστο του απόλυτου κανόνα της «Αμοιβαίας Εξασφαλισμένης Καταστροφής» (που το αρκτικόλεξό της στην αγγλική σχηματίζει τη λέξη MAD που σημαίνει ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ), αποτρέποντας τον πυρηνικό αφανισμό του πλανήτη.

Αυτό ίσχυε σε όλους τους φονικούς πολέμους που διέπραξαν μέχρι σήμερα όλοι οι ιμπεριαλισμοί και ιδιαίτερα ο αμερικανικός, στην Κορέα, το Βιετνάμ, την Καμπότζη, το Λάος, τη Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία, τη Νικαράγουα και αλλού.

Αλλά στον εν εξελίξει πόλεμο κατά του Ιράν (που διεξάγεται στο πλαίσιο του σημερινού ανάποδου κόσμου) η σχέση αυτή φαίνεται ότι έχει ανατραπεί: μια μικρή δύναμη, το Ισραήλ,  πολεμάει έχοντας ως «αντιπρόσωπό» της μια μεγάλη δύναμη, τις ΗΠΑ. Άραγε η ανατροπή αυτής της σχέσης θα οδηγήσει και στην παραβίαση του απόλυτου κανόνα της «Αμοιβαίας Εξασφαλισμένης Καταστροφής» (MAD) και στον πυρηνικό αφανισμό του πλανήτη;.

Εβραίοι Σιωνιστές του Ισραήλ και Αμερικάνοι Χριστιανο-σιωνιστές των ΗΠΑ

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή παρουσιάζει μια μοναδική ιδιομορφία: είναι πόλεμος μεταξύ δύο σκοταδιστικών θεοκρατιών: απ’ τη μια μεριά, η συμμαχία των Εβραίων Σιωνιστών του Ισραήλ και των φανατικών Αμερικανών ευαγγελικών Χριστιανο-σιωνιστών των ΗΠΑ (του ισχυρότερου λόμπι που καθορίζει την αμερικάνικη εξωτερική πολιτική), από την άλλη, μια σκοταδιστική θεοκρατία του Ιράν, και στη μέση τα αιώνια θύματα, οι άμαχοι.

Είναι ένας πόλεμος που ξεδιπλώνεται με πολλές διαστάσεις: μια ιδεολογική (αγώνας ενάντια στον ισλαμισμό), μια αποικιακή (κατάκτηση του «ζωτικού χώ­ρου»), μια φυλετική και ρατσιστική (υποδούλωση ή εξάλειψη των Παλαιστινίων), και μια ιμπεριαλιστική (με το οικονομικό και γεωπολιτικό περιεχόμενο του όρου). Ενας πόλεμος στο διαστροφικό πλαίσιο των διαρκών πολέμων που προβάλλονται ως πόλεμοι για μια «διαρκή ειρήνη».

Είναι ένας πόλεμος στην αλυσίδα των πολέμων που διαψεύδουν την κατηγορηματική διαβεβαίωση του Ηρόδοτου σύμφωνα με την οποία «κανένας δεν είναι τόσο ανόητος ώστε να διαλέγει τον πόλεμο αντί για την ειρήνη», γιατί η συναισθηματική πανούκλα του εθνικισμού, του ρατσισμού και της πατριδο-πολεμοκαπηλείας σαρώνει εξακολουθητικά όλη επιφάνεια του πλανήτη, και σέρνει διαρκώς τα κράτη στον χωρίς επιστροφή δρόμο της στρατιωτικής σύγκρουσης, επιβάλλοντας ως λογική την διανοητική διαστροφή για την οποία προειδοποιούσε ο George Orwell στο 1984: «Ο Πόλεμος είναι Ειρήνη. Η Ελευθερία είναι Σκλαβιά. Η Άγνοια είναι Δύναμη».

Ο αποικιοκρατικός και ιμπεριαλιστικός ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΣ ΑΙΩΝΑΣ πήρε τέλος με ένα  Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1914-1918. Το ερώτημα είναι τί θα χρειαστεί να πληρώσει η ανθρωπότητα για το εν εξελίξει τέλος του ιμπεριαλιστικού ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΑΙΩΝΑ.

«Ο Πόλεμος είναι Ειρήνη. Η Ελευθερία είναι Σκλαβιά. Η Άγνοια είναι Δύναμη»

Προσωπική δήλωση: Δεν μου προκαλεί καμιά θλίψη η αλληλο-εξόντωση των αξιωματούχων του βαθέως κράτους του Ισραήλ, του Ιράν, των ΗΠΑ, της Κίνας και όποιας άλλης κρατικής εξουσίας, που είναι υπεύθυνοι για μαζικές σφαγές εκατομμυρίων αμάχων. Κατά την άποψή μου, είναι έκφραση μιας καλοδεχούμενης παρέμβασης τού από «μηχανής θεού», που ενυπάρχει σε όλες τις ενδο-εξουσιαστικές συγκρούσεις, αποδίδοντας μερικώς δικαιοσύνη. Γιατί, η δολοφονία αμάχων ήταν και θα είναι πάντα ένα ειδεχθέστατο έγκλημα, ανεξάρτητα από ποιός το διαπράττει και για ποιο λόγο.

Κλεάνθης Γρίβας

 https://www.anixneuseis.gr/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων