Μετά από σχεδόν ένα μήνα από την έναρξη του πολέμου των ΗΠΑ — Ισραήλ κατά του Ιράν, συντελούνται δραματικές εξελίξεις, τόσο σε διεθνές επίπεδο, όσο και στο εσωτερικό του Ιράν.
Κατά την άποψη του αναλυτή του βρετανικού think tank, Royal United Services Institute for Defense and Security Studies (RUSI), Antonio Giustozzi, «μια νεότερη, πιο ριζοσπαστική γενιά αναλαμβάνει τον έλεγχο του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης». Ταυτόχρονα, ο ίδιος, σε ανάλυσή του στον ρωσικό — μάλλον αντιπολιτευόμενο — ιστότοπο, Insider, σημειώνει ότι «ο πληθυσμός του Ιράν δεν δείχνει να είναι έτοιμος για διαμαρτυρίες. Ιδιαίτερα μετά τους βομβαρδισμούς σε πολιτικές υποδομές με θύματα αμάχους, γίνεται εμφανές στη χώρα το φαινόμενο της «συσπείρωσης γύρω από τη σημαία».
Κατά τον αναλυτή, «τέσσερις εβδομάδες μετά την έναρξη της εκστρατείας ΗΠΑ — Ισραήλ κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας, το Ιράν παραμένει αξιοσημείωτα ανθεκτικό. Παρά την αρχική καταστροφή της αεράμυνάς του και τη δολοφονία πολλών προσώπων της ηγεσίας του, ούτε το ιρανικό καθεστώς ούτε ο στρατός της χώρας δείχνουν σημάδια κατάρρευσης. Το Ιράν συνεχίζει de facto να κρατάει αποκλεισμένα τα Στενά του Ορμούζ, και να το εκμεταλλεύεται τις τις τιμές στην αγορά της Ενέργειας παγκοσμίως ως το κύριο στρατιωτικό πλεονέκτημά του».
Ενδεικτική της κατάστασης που φαίνεται να υπάρχει στο εσωτερικό του Ιράν είναι ότι, ακόμα και εθνικές ομάδες όπως οι Κούρδοι που εν δυνάμει θα μπορούσαν να ξεσηκωθούν — ή και να υποκινηθούν – εναντίον της Τεχεράνης, μάλλον δείχνουν απροθυμία. Είναι χαρακτηριστικό, αναφέρει ο A. Giustozzi, ότι «επί τρεις εβδομάδες καταβάλλονται προσπάθειες για επαφές με κουρδικές δυνάμεις στο δυτικό Ιράν, προκειμένου να τις πείσουν να αλλάξουν στρατόπεδο, αλλά αυτές απορρίπτουν τέτοιες ιδέες».
«Σύμφωνα με τον ίδιον, «τις τελευταίες ημέρες η πεποίθηση του Σώματος των Φρουρών ότι έχει τις ικανότητες να οδηγήσει αυτή τη σύγκρουση σε ένα επιτυχές τέλος φαίνεται να αυξάνεται. Ωστόσο, όπως και η κυβέρνηση Τραμπ, το Σώμα δεν έχει σαφή πολιτική εξόδου από την κρίση. Δεν έχει ακόμη προταθεί κανένα ρεαλιστικό σενάριο για τον τερματισμό του πολέμου. Οι απαιτήσεις του Ιράν για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, συμπεριλαμβανομένων των αποζημιώσεων, φαίνονται ανέφικτες. Εξάλλου, δεν έχει κανένα συμφέρον να δώσει τη δυνατότητα στις ΗΠΑ να βγουν από τον πόλεμο χωρίς σημαντικές παραχωρήσεις. Αλλά και ο Ντόναλντ Τραμπ επίσης δείχνει απρόθυμος για συμβιβασμούς με το Ιράν». Τονίζει, δε, ότι «εν μέσω αντικρουόμενων δηλώσεων σχετικά με τις διεργασίες για ειρήνευση, οι ΗΠΑ συγκεντρώνουν νέα στρατεύματα στη Μέση Ανατολή».
Χωρίς αντιαεροπορική άμυνα
Οπως αναφέρεται στην ανάλυσή του στον ιστότοπο theins.ru, παρ’ ότι με τις πρώτες επιθέσεις κατά του Ιράν στο τέλος του Φεβρουαρίου, δολοφονήθηκε ένα σημαντικό μέρος της ηγεσίας της χώρας, τις επόμενες δύο εβδομάδες το Ιράν επέδειξε μια εκπληκτική ανθεκτικότητα.
Μέχρι την τρίτη εβδομάδα, η χώρα ουσιαστικά δεν διέθετε συστήματα αεράμυνας. Κάτι που έχει δώσει τη δυνατότητα στις αμερικανικές και ισραηλινές αεροπορικές δυνάμεις να κτυπούν σχεδόν όλη την επικράτειά του. Παρά ταύτα, η Τεχεράνη διατήρησε το αβαντάζ να κρατάει μπλοκαρισμένα, αποτελεσματικά, τα Στενά του Ορμούζ και να εκτοξεύει πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε όλη την περιοχή (σ.σ. του Περσικού και της Μ.Ανατολής).
Η καταστροφή της αεράμυνας του Ιράν ήταν περισσότερο μια αποτυχία της ίδιας της Πολεμικής Αεροπορίας της χώρας παρά επίτευγμα των Ισραηλινών και των Αμερικανών. Να σημειωθεί πως, ακόμη και κατά τον δωδεκαήμερο πόλεμο, πέρυσι το καλοκαίρι, το τεχνολογικά ξεπερασμένο και κακώς ενσωματωμένο σύστημα αεράμυνας αποδείχθηκε ανίσχυρο απέναντι στον αντίπαλο.
Τα κινεζικά όπλα
Ωστόσο, ο εκσυγχρονισμός του θα απαιτούσε χρόνο. Οι Ιρανοί προσπάθησαν να λύσουν το πρόβλημα αγοράζοντας 7 — 8 αντιαεροπορικές συστοιχίες μεγάλου βεληνεκούς HQ-9B από την Κίνα. Οι παραδόσεις ξεκίνησαν στο τέλος του καλοκαιριού, του 2025. Τα ραντάρ YLC-8B, σχεδιασμένα για την ανίχνευση αεροσκαφών stealth, και για την εξυπηρέτηση των συστοιχιών HQ-9B, άρχισαν να φτάνουν μόλις τον Φεβρουάριο του 2026.
Οπως ισχυρίζονται κύκλοι από το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, οι Κινέζοι τεχνικοί και στρατιωτικοί σύμβουλοι που είχαν πάει στη χώρα ειδικά γι’ αυτά τα συστήματα, έφυγαν από το Ιράν μια ημέρα πριν την έναρξη του πολέμου. Οπως είναι φυσικό, λοιπόν, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα οι Ιρανοί χειριστές δεν θα μπορούσαν να αποκτήσουν την ικανότητα πλήρους χειρισμού αυτών των συστημάτων, ειδικά των YLC-8B. Επιπλέον, τα νέα HQ-9B και YLC-8B δεν ενσωματώθηκαν στο υπάρχον δίκτυο αντιαεροπορικής ομπρέλας του Ιράν. Ετσι, η αεροπορική απειλή αντιμετωπίστηκε από δύο παράλληλα, αλλά ασύνδετα μεταξύ τους συστήματα.
Τα συστήματα HQ-9B και YLC-8B έγιναν ο βασικός στόχος των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Μέχρι τη δεύτερη εβδομάδα του πολέμου, όλα τα κινεζικά συστήματα είχαν καταστραφεί. Σύμφωνα με μια πηγή στις ιρανικές Ενοπλες Δυνάμεις, μόνο ένα ή δύο ραντάρ παρέμειναν σε λειτουργία.
Κινεζικά αντιαεροπορικά συστήματα μεγάλου βεληνεκούς HQ-9B
Λέγεται ότι η ηγεσία των ιρανικών ΕΔ απογοητεύτηκε πολύ και χαρακτήρισε τα κινεζικά οπλικά συστήματα αναποτελεσματικά. Ωστόσο, είναι εμφανές ότι ούτε τα ίδια τα συστήματα ούτε και οι χειριστές τους ήταν έτοιμοι για στρατιωτικές επιχειρήσεις πλήρους κλίμακας, ειδικά μετά την αποχώρηση των Κινέzων ειδικών.
Το υπόλοιπο σύστημα αεράμυνας του Ιράν αποδείχθηκε κάπως πιο αξιόπιστο. Σύμφωνα με μια πηγή στην Πολεμική Αεροπορία της χώρας, μέχρι την τρίτη εβδομάδα του πολέμου, μόνο μία από τις τέσσερις συστοιχίες των ρωσικής κατασκευής, S-300 (σ.σ. παρόμοιους διαθέτει η Ελλάδα), περίπου έξι συστοιχίες Bavar 373 (το πιο προηγμένο σύστημα ιρανικής κατασκευής), καθώς και ένας σημαντικός αριθμός μικρότερων συστημάτων παρέμειναν σε λειτουργία. Ομως, ούτε οι S-300 ούτε οι Bavar 373 είναι ικανοί να ανιχνεύουν, πόσο μάλλον να καταρρίπτουν, αεροσκάφη stealth. Επιπλέον, οι ίδιες πηγές παραδέχονται ότι το Ιράν είναι σημαντικά κατώτερο από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ στον τομέα του ηλεκτρονικού πολέμου. Ετσι, τα εναπομείναντα συστήματα μπορούσαν να καταρρίψουν μόνο εχθρικά drones.
Προσαρμογή στις νέες συνθήκες και επιβίωση
Στις νέες συνθήκες που δημιούργησαν οι επιθέσεις ΗΠΑ – Ισραήλ, το Ιράν έπρεπε να χρησιμοποιήσει τα μέσα που του απέμεναν με μεγαλύτερη ευελιξία. Για παράδειγμα, απενεργοποιώντας περιοδικά τα συστήματα αεράμυνάς του, ώστε να είναι πιο δύσκολος ο εντοπισμός και η καταστροφή τους. Σύμφωνα με μια πηγή στην ιρανική Πολεμική Αεροπορία, αυτό έγινε, αλλά ήταν πολύ αργά, αφού είχαν απομείνει σχετικά λίγα συστήματα.
Μετά την καταστροφή της αεράμυνας του Ιράν, ΗΠΑ και Ισραήλ επικεντρώθηκαν σε επιθέσεις εναντίον βάσεων βαλλιστικών πυραύλων, καθώς και εργοστασίων παραγωγής πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Αρχικά, οι επιθέσεις ήταν αρκετά επιτυχημένες. Πόσο μάλλον, αφού το Ιράν δεν είχε χρόνο να προσαρμοστεί πλήρως μετά τον πόλεμο του Ιουνίου 2025. Ετσι, οι ιρανικές δυνάμεις πέρασαν στη χρήση κινητών εκτοξευτών. Ωστόσο, μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου, βρίσκονταν ακίνητοι σε πολλές θέσεις, οι οποίες καταστράφηκαν γρήγορα. Επιπλέον, ΗΠΑ και Ισραήλ κατάφεραν να εντοπίσουν ορισμένες υπόγειες βάσεις πυραύλων, καθώς και τουλάχιστον μία εγκατάσταση παραγωγής πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών, και τις κατέστρεψαν με διατρητικές βόμβες.
Ωστόσο, ευρισκόμενο μπροστά σε υπαρξιακή απειλή, το Ιράν προσαρμόστηκε και άρχισε να συντονίζει τις εκτοξεύσεις πυραύλων κατά τέτοιους τρόπους, ώστε να μειώσει τον κίνδυνο εντοπισμού και καταστροφής των συστημάτων του. Ετσι, μπορεί ο συνολικός αριθμός των ιρανικών εκτοξεύσεων πυραύλων να μειώθηκε στην αρχή του πολέμου, αλλά στη συνέχεια σταθεροποιήθηκε.
Σύμφωνα με πηγή της Πολεμικής Αεροπορίας, μέχρι το τέλος της πρώτης εβδομάδας, σχεδόν τα δύο τρίτα των εκτοξευτών βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν είχαν καταστραφεί. Ομως, μέχρι την τέταρτη εβδομάδα, περίπου το ένα τέταρτο παρέμενε σε λειτουργία. Οι υπόλοιποι κινητοί εκτοξευτές τώρα επιχειρούν γρήγορα. Βγαίνουν από τις οχυρές θέσεις που είναι προστατευμένοι, εκτοξεύουν τους πυραύλους, και επιστρέφουν μέσα αμέσως. Ετσι, οι απώλειές τους μειώθηκαν σημαντικά. Γι’ αυτό, μέχρι την τέταρτη εβδομάδα του πολέμου, το Ιράν ήταν ακόμα σε θέση να εκτοξεύει αρκετές δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους και drones καθημερινά.
Τα Στενά του Ορμούζ
Το πιο σημαντικό είναι ότι, τις πρώτες τρεισήμισι εβδομάδες του πολέμου, το Ιράν κατάφερε να διατηρήσει τον de facto αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ. Αρχικά, αυτό γινόταν κυρίως με drones, αν και χρησιμοποιήθηκαν μεμονωμένοι πύραυλοι που εκτοξεύονταν από την ακτή, καθώς και με ναυτικά drones και ταχύπλοα.
Στη συνέχεια, πιθανώς προβλέποντας μια προσπάθεια των ΗΠΑ να πάρουν τον έλεγχο των Στενών, οι ιρανικές δυνάμεις, σύμφωνα με πηγή στο Πολεμικό Ναυτικό, άρχισαν να τοποθετούν «έξυπνες» μαγνητικές νάρκες που μπορούν να ενεργοποιηθούν και να απενεργοποιηθούν ανάλογα με τις ανάγκες. Σε αυτή την περίπτωση, οι αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ εναντίον ιρανικών στόχων στις ακτές, κοντά στο Ορμούζ, θα μπορούσαν να περιορίσουν ή να εξαλείψουν την απειλή των αντιπλοϊκών πυραύλων, αλλά όχι τα πλήγματα από άλλα όπλα.
Οποιαδήποτε προσπάθεια ανοίγματος των Στενών του Ορμούζ με στρατιωτικά μέσα θα άφηνε εκτεθειμένα τα πολεμικά πλοία των ΗΠΑ σε νάρκες, επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πιθανώς πυραύλους. Η εκκαθάριση των ναρκών θα διαρκούσε αρκετές εβδομάδες και θα γινόταν κάτω από πυρά. Κοντολογίς, μέχρι την τέταρτη εβδομάδα του πολέμου, οι ΗΠΑ δεν έχουν ακόμη βρει τρόπο να αποκαταστήσουν τη ναυσιπλοΐα μέσω του Ορμούζ.
Ο Ντόναλντ Τραμπ είπε ότι αυτή την αποστολή θα πρέπει να αναλάβουν οι χώρες που ως επί το πλείστον χρησιμοποιούν τα Στενά για εμπόριο. Δηλαδή οι σύμμαχοι των ΗΠΑ. Το Ιράν, πάντως, θεωρεί καθοριστικής σημασίας και βασικό «όπλο» του σε αυτόν τον πόλεμο τον έλεγχο του Ορμούζ, δεδομένου ότι επηρεάζει τις παγκόσμιες τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Το κουρδικό στοιχείο δεν … απαντά
Παρά τους έντονους βομβαρδισμούς και τον αποκεφαλισμό της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του Ιράν, μέχρι την τέταρτη εβδομάδα του πολέμου, δεν υπήρχαν ακόμη σημάδια αποσύνθεσης στις Ενοπλες Δυνάμεις του. Αντίθετα, το ηθικό στις τάξεις τους φαίνεται να έχει ενδυναμώσει. Πόσο μάλλον, αφού οι ΗΠΑ επιδεικνύουν απουσία σαφούς στρατηγικής και προετοιμασίας.
Απόδειξη αυτού είναι ότι, ακόμα και οι Κούρδοι του Ιράν λένε ότι ο στρατός παραμένει ανθεκτικός. Είναι χαρακτηριστικό ότι επί τρεις εβδομάδες καταβάλλονται προσπάθειες για επαφές με κουρδικές δυνάμεις στο δυτικό Ιράν, προκειμένου να τις πείσουν να αλλάξουν στρατόπεδο, αλλά αυτές απορρίπτουν τέτοιες ιδέες.
Ιρανική κοινωνία: «Συσπείρωση γύρω από τη σημαία»
Είναι δύσκολο να γίνουν εκτιμήσεις σχετικά με τις διαθέσεις που επικρατούν στο εσωτερικό του Ιράν, αλλά από τα περιορισμένα διαθέσιμα στοιχεία που υπάρχουν, φαίνεται ότι, μετά τις προσδοκίες για αλλαγή καθεστώτος στην αρχή του πολέμου, η στάση ενός σημαντικού μέρους του πληθυσμού απέναντι στην εκστρατεία ΗΠΑ — Ισραήλ χειροτερεύει ολοένα και περισσότερο.
Οι επιθέσεις σε νοσοκομεία, ιστορικούς χώρους και ενεργειακές υποδομές, μαζί με τον αυξανόμενο αριθμό θυμάτων μεταξύ των αμάχων, προκαλούν αμφιβολίες για τους πραγματικούς στόχους αυτής της εκστρατείας. Το ποσοστό όσων πιστεύουν στο σενάριο αλλαγής καθεστώτος μειώνεται. Ολοένα περισσότεροι κλίνουν προς την ιδέα ότι πρόκειται για μια προσπάθεια ολοκληρωτικής καταστροφής του κράτους του Ιράν.
Πηγή στο Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης, η οποία μόλις πριν από λίγες εβδομάδες εξέφραζε τον σκεπτικισμό της ως προς προοπτικές του καθεστώτος, τώρα κάνει λόγο για φαινόμενο «συσπείρωσης γύρω από τη σημαία». Είναι ενδεικτικό ότι ο αριθμός των εθελοντών που εντάσσονται στο Σώμα των Φρουρών και στις παραστρατιωτικές μιλίτσιες, Basij, αυξάνεται.
Παρ’ ότι στις ΗΠΑ, Ιρανοί διαδηλώνουν υπέρ του Τραμπ και κατά της Τεχεράνης, στο Ιράν η κοινωνία μάλλον δεν δείχνει διατεθειμένη να βγει στους δρόμους – Photo: Aristide Economopoulos
Πρόσωπα τα οποία παρακολουθούν καθημερινά τις διαθέσεις των Κούρδων του Ιράν, ακόμη και αντικαθεστωτικοί, πολλοί εξ’ αυτών δηλώνουν εντυπωσιασμένοι από την ικανότητα της Τεχεράνης να πολεμά ταυτόχρονα τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αλλά και τις χώρες του Περσικού Κόλπου, και ταυτόχρονα να διατηρεί τη σταθερότητα εντός της χώρας.
Το Σώμα των Φρουρών θεωρεί ότι πάμπολλοι «πυρήνες της Μοσάντ» (σ.σ. μυστική Υπηρεσία του Ισραήλ) και ένοπλες ομάδες αρκετών δεκάδων ατόμων η καθεμία, που είναι έτοιμες να δράσουν με την πρώτη ευκαιρία, εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα στη χώρα. Ωστόσο, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις του γιου του τελευταίου Σάχη του Ιράν, Ρεζά Παχλεβί, ο κόσμος δεν βγαίνει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί. Όπως παρατηρούσαν ορισμένοι αντικαθεστωτικοί, πέρυσι τον Ιούνιο, είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι «αυτοί που βρίσκονται πίσω από τη σφαγή στη Γάζα θέλουν το καλό του Ιράν».
Ριζοσπαστικοποίηση
Μέσα σε λίγες εβδομάδες από τη στιγμή που η ηγεσία του Ιράν «αποκεφαλίστηκε», επιταχύνθηκε δραματικά ο ήδη προϋπάρχων και εν εξελίξει μετασχηματισμός του ιρανικού καθεστώτος. Οι αεροπορικές επιθέσεις πυροδότησαν αλλαγές, αλλά όχι προς την κατεύθυνση που ήλπιζε η κυβέρνηση Τραμπ.
Τώρα, δεν έχουν απομείνει στη χώρα πολιτικές προσωπικότητες με επιρροή, ικανές να ελέγξουν ή να περιορίσουν το Σώμα Φρουρών και τις δομές που συνδέονται με αυτό. Σήμερα πια, δεν μπορεί να γίνει καμία συζήτηση για οποιαδήποτε ομοιότητα του Ιράν με το «σενάριο της Βενεζουέλας». Ο τελευταίος Ιρανός πολιτικός που ενδεχομένως ήταν ικανός για τέτοια βήματα ήταν ο Αλί Λαριτζανί, ο οποίος δολοφονήθηκε στις 17 Μαρτίου.
Ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ο νέος ανώτατος ηγέτης, είναι πολύ στενά συνδεδεμένος με το Σώμα των Φρουρών, ώστε να παίξει ρόλο αναχώματος. Επιπλέον, φέρεται να είναι σοβαρά τραυματισμένος και αδύνατον να κυβερνήσει τη χώρα. Κατά φημολογία, μπορεί να έχει μεταφερθεί στη Ρωσία για θεραπεία. Οπως και να’ χει, βέβαιον είναι ότι πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν πρόσβαση σε αυτόν.
Σύμφωνα με πηγές εντός του Σώματος των Φρουρών, στο πλαίσιο του μοντέλου της αποκεντρωμένης διοίκησης και στρατιωτικών επιχειρήσεων που εφαρμόζεται, η εξουσία εντός του καθεστώτος συγκεντρώνεται στα χέρια της «νεότερης γενιάς». Αυτή η γενιά είναι ριζοσπαστική και έτοιμη για δράση. Και οι εκπρόσωποι της «παλιάς φρουράς», όπως ο Αλί Χαμενεΐ και ο Αλί Λαριτζανί, δεν υπάρχουν πλέον να τους συγκρατήσουν.
Η «νέα γενιά» θέλει την επέκταση της φωτιάς
Η «νέα γενιά» βλέπει τους πολιτικούς ως εμπόδιο στις πολεμικές προσπάθειές της. Πιστεύει, επίσης, ότι είναι απαραίτητο να χτυπηθούν τα πιο ευάλωτα σημεία του αντιπάλου, κυρίως οι ενεργειακές υποδομές των κρατών του Περσικού Κόλπου, και να γίνει αυτό με τη μέγιστη προσήλωση.
Το ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών και ο πρόεδρος της χώρας, Μασούντ Πεζεσκιάν, φοβούνται ότι τέτοιες τακτικές θα βλάψουν τις σχέσεις με τα κράτη του Περσικού. Ωστόσο, η «νέα γενιά» των Φρουρών, υποστηριζόμενη από τους λίγους εναπομείναντες ανώτερους παράγοντες, οι οποίοι επίσης έχουν ριζοσπαστικές θέσεις, είναι σίγουρη ότι, εάν τα κράτη του Κόλπου αντιπαρατεθούν με το Ιράν, στο τέλος θα αναγκαστούν να συμβιβαστούν.
Από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς στο Ιράν
Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο Πεζεσκιάν δεν ελέγχει το Σώμα των Φρουρών, και ο πρώην διοικητής του Σώματος, Μοχάμεντ Πακπούρ, ένας εκπρόσωπος της μετριοπαθούς πτέρυγας που του είχε ανατεθεί να ελέγξει τους Φρουρούς, σκοτώθηκε μαζί με τον Χαμενεΐ στις 28 Φεβρουαρίου.
Τα πολεμικά αποθέματα του Ιράν
Μπορεί η στρατηγική της «νέας γενιάς» να έχει αποτελέσματα; Πηγές εντός της χώρας υποστηρίζουν ότι το Ιράν έχει μεγάλα αποθέματα μη επανδρωμένων αεροσκαφών – έως και 100.000 – αποθηκευμένα πριν από τον πόλεμο. Οι επιθέσεις των ΗΠΑ — Ισραήλ κατέστρεψαν μόνο ένα μικρό μέρος. Η παραγωγή συνεχίζεται ακόμα και σήμερα, αν και με μειωμένο στο ήμισυ τον ρυθμό παραγωγής που υπήρχε πριν τον πόλεμο.
Ορισμένα εργοστάσια δεν έχουν ακόμη ανακαλυφθεί, ενώ μικρές γραμμές συναρμολόγησης δημιουργούνται σε όλη τη χώρα, οι οποίες είναι δύσκολο να εντοπιστούν και να πληγούν. Ακόμα λιγότερο σαφής είναι η εικόνα σχετικά με τα αποθέματα πυραύλων. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, λόγω της συνωμοτικότητας στους κόλπους του Σώματος των Φρουρών, εξαιτίας των φόβων για διείσδυση Ισραηλινών πρακτόρων, ακόμη και εντός του Σώματος δεν αποκαλύπτεται ο αριθμός των πυραύλων και οι θέσεις τους. Το κύριο πρόβλημα για τη «νέα γενιά» είναι η έλλειψη εκτοξευτών, ιδίως εκτοξευτών πυραύλων, καθώς η παραγωγή τους διαρκεί περισσότερο.
Αλλο ευάλωτο σημείο θεωρούνται οι υποδομές της χώρας που είναι ανοιχτές σε αεροπορικές επιθέσεις. Νέες επιθέσεις σε εγκαταστάσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου, όπως η ισραηλινή επίθεση στο κοίτασμα South Pars στις 18 Μαρτίου φαίνονται λιγότερο πιθανές, καθώς αυτό θα οδηγήσει σε νέα απότομη αύξηση των διεθνών τιμών. Ωστόσο, ο Τραμπ έχει ήδη απειλήσει με το ενδεχόμενο επιθέσεων σε υποδομές Ενέργειας. Από τη μεριά του, το Σώμα των Φρουρών πιστεύει ότι μπορεί να αντιδράσει, κάνοντας μεγάλης κλίμακας επιθέσεις σε ενεργειακές εγκαταστάσεις και μονάδες αφαλάτωσης στις χώρες του Περσικού Κόλπου. Εχει ήδη προειδοποιήσει γι’ αυτό. https://neostrategy.gr/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου