ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

 

Panteleimon Krouskos

Αν δεν υπήρχε ο Σταυρός, δεν θα είχε συντριβεί ο θάνατος, δεν θα είχε ξεγυμνωθεί ο Άδης, δεν θα είχε θανατωθεί το πονηρό φίδι, ο διάβολος.

Γι’ αυτό ο Σταυρός είναι πολύ μεγάλο και τίμιο πράγμα.

Είναι μεγάλο, γιατί μέσω αυτού έγιναν πάρα πολλά αγαθά και ευεργεσίες. Τόσα πολλά, ώστε ακόμη και τα θαύματα και τα Πάθη του Χριστού ξεπερνούν κάθε δύναμη λόγου και έκφρασης.

Είναι επίσης τίμιος, γιατί ο Σταυρός σημαίνει το Θείο Πάθος και το τρόπαιο. Πάθος, επειδή ο απάθης Χριστός υπέστη εκούσια σταυρικό θάνατο. Τρόπαιο, γιατί μέσω του Σταυρού τραυματίστηκε ο διάβολος και μαζί του νικήθηκε και ο θάνατος. Συντρίφτηκαν και οι πύλες του Άδη και τελικά ο Σταυρός έγινε για όλον τον κόσμο κοινή σωτηρία.

Ο Σταυρός είναι ελπίδα των Χριστιανών, σωτήρας των απελπισμένων, λιμάνι για όσους βρίσκονται σε δύσκολες περιστάσεις της ζωής, γιατρός για τους αρρώστους. Διώχνει τα πάθη, δίνει υγεία, δίνει ζωή στους πνευματικά νεκρούς, οδηγεί στην ευσέβεια και κλείνει το στόμα της βλασφημίας.

Ο Σταυρός είναι όπλο ενάντια στους εχθρούς, πνευματικό ραβδί για τους βασιλείς, στολίδι του βασιλικού στέμματος, τύπος με βαθύτερο πνευματικό νόημα, ράβδος δύναμης, στήριγμα της Πίστης, πνευματικό στήριγμα στα γηρατειά, οδηγός των τυφλών, φως για τους σκοτισμένους, δάσκαλος και παιδαγωγός, συντριβή της αμαρτίας, φανέρωση της μετάνοιας και εγγύηση αρετής και δικαιοσύνης.

Ο Σταυρός είναι σκάλα που ανεβάζει στους Ουρανούς, δρόμος που οδηγεί στην αρετή, πηγή πνευματικής ζωής, κατάργηση του θανάτου και απαλλαγή από τη φθορά. Σβήνει τη φλόγα των παθών και του αιώνιου πνευματικού θανάτου, δίνει στην ψυχή θάρρος μπροστά στον Θεό και είναι το κλειδί για τη Βασιλεία των Ουρανών.

Ο Σταυρός είναι φύλακας τη νύχτα, πύργος την ημέρα, οδηγός μέσα στο σκοτάδι, χαλινάρι στη χαρά, παρηγοριά στη θλίψη, μέσο συμφιλίωσης. Είναι συμπαραστάτης, φίλος και υπερασπιστής· μας προφυλάσσει και μας βοηθά.

Ο Σταυρός είναι βοήθεια στους πειρασμούς, σωτήρας στους κινδύνους, παρηγοριά στις θλίψεις, στήριγμα στις ανάγκες, κυβερνήτης στη θάλασσα, ανακούφιση στις συμφορές. Φυλάει όσους αναπαύονται τη νύχτα, αγρυπνά με τους άγρυπνους και στηρίζει τους κουρασμένους.

Ο Σταυρός είναι δύναμη για τους εξαντλημένους, ανάπαυση για τους κουρασμένους, τροφή για τους πεινασμένους, ισχύς για όσους νηστεύουν, δάσκαλος των αγωνιστών, σκέπη των γυμνών και σύντροφος των ξενιτεμένων.

Ο Σταυρός είναι δάσκαλος για τους πλούσιους, πρόνοια για τους φτωχούς, προστάτης των χηρών και στήριγμα των ορφανών. Είναι τιμή για τους άρχοντες, δύναμη για τους βασιλείς, νίκη για τους στρατηγούς, δόξα για τους ιερείς. Είναι ακόμη σύντροφος των παρθένων, σφραγίδα και εγγύηση της αγνότητας, δεσμός του γάμου.

Ο Σταυρός είναι φύλακας των πόλεων, ασφάλεια των σπιτιών, δεσμός της φιλίας, οχύρωμα ενάντια στους εχθρούς, αντίπαλος των πολεμίων, διώκτης των παθών, εμπόδιο για τους βαρβάρους, βραβείο της ειρήνης, συμφιλίωση του κόσμου, κατάργηση των συνόρων, παροχή και εξασφάλιση της αγάπης, ύψος του ουρανού και βάθος της γης. Είναι η σύνθεση όλης της δημιουργίας, του μήκους που βλέπουμε και του πλάτους της οικουμένης.

Και, για να το πούμε με λίγα λόγια: ο Σταυρός είναι το κεφάλαιο των Αχράντων Παθών του Χριστού και η κορυφή των θαυμάτων που έγιναν για μας.

Άγιος Ανδρέας Κρήτης

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ!!!!!

 

Panteleimon Krouskos

Στόν Τίμιο καί Ζωοποιό Σταυρό

Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ

Ὁ Παῦλος καυχᾶται γιά τόν Σταυρό καί λέει, ὅτι δέν γνωρίζει τίποτε ἐκτός ἀπό τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, καί Αὐτόν ἐσταυρωμένον. Τί λέει λοιπόν; Σταυρός εἶναι τό νά σταυρώσωμε τήν σάρκα μαζί μέ τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες (Γαλ. 5, 24). Νομίζετε ὅτι εἶπε τοῦτο μόνο γιά τήν τρυφή καί τά ὑπογάστρια; Πῶς τότε γράφει στούς Κορινθίους ὅτι, «ἐπειδή ὑπάρχουν ἔριδες ἀνάμεσά σας, εἶσθε ἀκόμη σαρκικοί καί περιπατεῖτε κατά τό ἀνθρώπινο φρόνημα» (Α’ Κορ. 3, 3); Ὥστε καί αὐτός πού ἀγαπᾶ δόξα ἤ χρήματα, ἤ ἁπλῶς θέλει νά ἐπιβάλη τό θέλημά του καί προσπαθεῖ ἔτσι νά νικήση, εἶναι σαρκικός καί περιπατεῖ κατά τήν σάρκα. Γι᾽ αὐτά ἀκριβῶς δημιουργοῦνται καί οἱ ἔριδες, ὅπως λέγει καί ὁ Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος· «ἀπό ποῦ προέρχονται οἱ μεταξύ σας πόλεμοι καί μάχες; Δέν προέρχονται ἀπό ἐδῶ, δηλαδή ἀπό τίς ἡδονές σας πού παλεύουν μέσα στά μέλη σας; Ἀγωνίζεσθε ἀλλά δέ μπορεῖτε νά τά καταφέρετε, μάχεσθε καί πολεμεῖτε» (Ἰακ. 4, 1).

Τοῦτο λοιπόν εἶναι τό νά σταυρώση τήν σάρκα μαζί μέ τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες, τό νά μήν ἐνεργεῖ ὁ ἄνθρωπος τίποτα ἀπό ὅσα δέν εἶναι εὐάρεστα στό Θεό. Καί ἄν τό σῶμα τόν ταλαιπωρῆ καί στενοχωρῆ, πρέπει ὁ καθένας νά τό ἀνεβάζει ὁπωσδήποτε καί μέ τήν βία ἀκόμη στό Σταυρό. Τί θέλω νά πῶ; Ὁ Κύριος, ὅταν ἦλθε ἐπί τῆς γῆς, ἔζησε βίον ἀκτήμονα, καί δέν ἔζησε μόνο, ἀλλά καί ἐκήρυξε λέγοντας, «ὅποιος δέν ἀποτάσσεται ἀπό ὅλα τά ὑπάρχοντά του, δέν μπορεῖ νά εἶναι μαθητής μου» (Λουκᾶ 14, 33).

Ἀλλά κανείς, παρακαλῶ, ἀδελφοί, ἄς μή δυσανασχετῆ, ὅταν ἀκούη πού διακηρύσσομε ἀνόθευτο τό ἀγαθό καί εὐάρεστο καί τέλειο θέλημα τοῦ Θεοῦ, μήτε νά δυσαρεστηθῆ νομίζοντας δυσκολοκατόρθωτα τά παραγγέλματα. Ἄς καταλάβη πρῶτα-πρῶτα ἐκεῖνο πού λέει, ὅτι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται καί βιασταί τήν ἁρπάζουν. Ἄς ἀκούη τόν κορυφαῖο τῶν Ἀποστόλων τοῦ Χριστοῦ Πέτρο, ὅτι «ὁ Χριστός ἔπαθε γιά χάρι μας, ἀφήνοντας σ᾽ ἐμᾶς ὑπογραμμό, γιά ν᾽ ἀκολουθήσωμε τά ἴχνη του» (Α’ Πέτρ. 2, 21). Ἔπειτα ἀφοῦ κατανοήση ἀληθινά πόσα ὀφείλει στόν Δεσπότη, νά λέει μέ τό νοῦ του καί τοῦτο: Ὅταν δέν μπορῆ κανείς ν᾽ ἀνταποδώση ὅτι χρωστάει, μπορεῖ νά προσφέρη τό ἕνα μέρος μέ μετριοφροσύνη κατά τή δύναμί του καί τήν προαίρεση, ὡς πρός δέ τό μέρος πάλι πού ἐλλείπει νά ταπεινώνεται ἐνώπιόν Του. Ἔτσι ἑλκύοντας τήν θεία συμπάθεια διά τῆς ταπεινώσεώς του θά ἀναπληρώνη τήν ἔλλειψη. Ἐάν λοιπόν κανείς βλέπη τόν λογισμό του νά ὀρέγεται πλοῦτο καί πολυκτημοσύνη, ἄς γνωρίζη ὅτι ὁ λογισμός αὐτός εἶναι σαρκικός, καί γι᾽ αὐτό κινεῖται ἔτσι.

Ἀντίθετα ὅποιος εἶναι προσηλωμένος στόν Σταυρό δέν μπορεῖ νά κινῆται πρός κάτι τέτοιο. Γι᾽ αὐτό εἶναι ἀνάγκη νά ἀνεβάσωμε τόν λογισμό στό ὕψος τοῦ Σταυροῦ, γιά νά μή ρίψη ὁ ἴδιος ὁ λογισμός τόν ἑαυτό του κάτω καί χωρισθῆ ἀπό τόν σταυρωθέντα σ᾽ αὐτόν Χριστό.

Πῶς λοιπόν θ᾽ ἀρχίση νά τόν ἀνεβάζη στό ὕψος τοῦ Σταυροῦ; Ἐλπίζοντας στόν Χριστό, τόν χορηγό καί τροφέα τοῦ σύμπαντος, ἄς πετάξει μακριά ὅ,τι προέρχεται ἀπό ἀδικία. Τό δέ εἰσόδημα πού ἔχει ἀπό δίκαιο πορισμό, χωρίς νά προσκολλᾶται πολύ οὔτε σ᾽ αὐτό, ἄς τό χρησιμοποιῆ καλά, καθιστῶντας ὅσο εἶναι δυνατό κοινωνούς σ᾽ αὐτό τούς πτωχούς. Ἡ ἐντολή διατάσσει ν᾽ ἀρνῆται κανείς τό σῶμα καί νά σηκώνη τόν σταυρό του. Τό ἔχουν βέβαια τό σῶμα οἱ φίλοι τοῦ Θεοῦ καί ζῶντες κατά τόν Θεό, ἀλλά ἄν δέν εἶναι πολύ προσδεδεμένοι σ᾽ αὐτό, τό χρησιμοποιοῦν ὡς συνεργό στά ἀναγκαῖα. Ἄν δέ τό καλέση ὁ καιρός, εἶναι ἕτοιμοι νά τό παραδώσουν καί αὐτό.

Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τά σωματικά κτήματα καί μέσα. Ὅταν κινεῖται ἔτσι κανείς, ἄν δέν μπορεῖ νά κάμη τίποτε μεγαλύτερο, κάνει καλά καί θεαρέστα. Βλέπει κανείς πάλι μέσα του νά κινῆται βιαιότερα ὁ λογισμός τῆς πορνείας; Αὐτός ἄς γνωρίζη ὅτι δέν ἔχει ἀκόμη σταυρώσει τόν ἑαυτόν του. Πῶς λοιπόν θά τόν σταυρώση; Ἄς ἀποφεύγη τίς περίεργες θέες τῶν γυναικῶν, καθώς καί τίς ἀταίριαστες πρός αὐτές συνήθειες καί τίς ἄκαιρες συνομιλίες. Ἄς μειώνη τίς τροφές πού ἐνισχύουν τό πάθος, ἄς ἀπέχη ἀπό τήν πολυποσία, ἄς ἀναμιγνύη τήν ταπεινοφροσύνη μέ αὐτήν τήν ἀποχή τῶν παθῶν, ἐπικαλούμενος μέ συντριβή καρδίας τόν Θεό κατά τοῦ πάθους. Τότε θά εἰπῆ καί αὐτός, «εἶδα τόν ἀσεβῆ νά ὑπερυψώνεται καί ν᾽ ἀνεβαίνη σάν οἱ κέδροι τοῦ Λιβάνου, καί προσπέρασα διά τῆς ἐγκρατείας, καί δέν ἦταν ἐκεῖ, καί τόν ἀνεζήτησα διά τῆς προσευχῆς μέ ταπείνωση, καί δέν εὑρέθηκε σέ μένα ὁ τόπος του» (Ψαλμ. 36, 35 ἑ. ἑρμηνευτική ἀπόδοσις).

Πάλι, ἐνοχλεῖ ὁ λογισμός τῆς φιλοδοξίας; Ἐσύ ὅταν βρίσκεσαι μαζί μέ ἄλλους νά ἐνθυμῆσαι τήν συμβουλή πού ἔδωσε πάνω στό θέμα αὐτό ὁ Κύριος στά Εὐαγγέλια: Στίς συνομιλίες νά μή ζητῆς νά ὑπερέχης τῶν ἄλλων. Τίς ἀρετές, ἄν ἔχης, νά τίς ἀσκῆς μόνο στά κρυφά, ἀποβλέποντας μόνο πρός τόν Θεό καί ἀπό Αὐτόν μόνο βλεπόμενος. Καί ὁ Πατέρας σου πού βλέπει τά κρυφά θά σοῦ τό ἀνταποδώση στά φανερά (Ματθ. 6, 6). Ἐάν δέ καί μετά τήν ἀποκοπή κάθε πάθους πάλι σ᾽ ἐνοχλῆ ὁ ἐσωτερικός λογισμός, νά μή φοβηθῆς. Διότι σοῦ γίνεται πρόξενος στεφάνων. Ἐπειδή μέ τό νά πειράζει δέν σημαίνει οὔτε ὅτι ἐνεργεῖ, οὔτε ὅτι πείθει. Ἀλλ᾽ εἶναι μιά ἀδύναμη σάν ναρκωμένη κίνηση πού ἔχει νικηθεῖ ἀπό σένα μέ τόν “κατά Θεόν” ἀγῶνα σου.

Τέτοιος εἶναι ὁ λόγος τοῦ Σταυροῦ. Ὡς τέτοιος δέ, ὄχι μόνο στούς προφῆτες πρίν συντελεσθῆ τό μυστήριο τῆς Σταύρωσης, ἀλλά καί τώρα μετά τήν τέλεσή του, εἶναι μυστήριο μέγα καί πραγματικά θεῖο. Πῶς; Διότι αὐτός πού ἐξευτελίζει τόν ἑαυτόν του καί τόν ταπεινώνει σέ ὅλα, καί αὐτός πού ἀποφεύγει τίς σωματικές ἡδονές μέ πόνο καί ὀδύνη, καί αὐτός πού δίδει τά ὑπάρχοντα καί πτωχαίνει τόν ἑαυτόν του, φαινομενικῶς μέν παρουσιάζεται νά προξενῆ ἀτίμωσι στόν ἑαυτό του. Ἀλλά διά τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ αὐτή ἡ πτωχεία καί ἡ ὀδύνη καί ἡ ἀτιμία γεννᾶ δόξα αἰώνια καί ἡδονή ἀνέκφραστη καί πλοῦτο ἀνεξάντλητο, τόσο στόν παρόντα ὅσο καί στόν μέλλοντα ἐκεῖνον κόσμο. Ἐκείνους δέ πού δέν πιστεύουν σ᾽ Αὐτόν καί δέν ἐπιδεικνύουν δι᾽ ἔργων τήν πίστι ὁ Παῦλος τούς τοποθετεῖ δίπλα στούς χαμένους καί μάλιστα σ᾽ αὐτούς τούς εἰδωλολάτρες. Διότι λέγει: «Κηρύσσομε Χριστόν ἐσταυρωμένο, πού εἶναι στούς Ἰουδαίους, λόγῳ τῆς ἀπιστίας των στό σωτηριῶδες πάθος, σκάνδαλο. Στούς Ἕλληνες δέ εἶναι μωρία, διότι, λόγῳ τῆς ἀπιστίας τους πρός τίς θεῖες ἐπαγγελίες, δέν προτιμοῦν τίποτε ἄλλο ἐκτός ἀπό τά πρόσκαιρα. Σ᾽ ἐμᾶς δέ τούς καλεσμένους ἀπό τό Θεό, εἶναι θεία δύναμις καί Θεοῦ σοφία» (Α’ Κορ. 1, 23).

Τοῦτο λοιπόν εἶναι ἡ σοφία καί δύναμις τοῦ Θεοῦ. Τό νά νικήση κανείς δι᾽ ἀσθενείας. Τό νά ὑψωθῆ διά ταπεινώσεως. Τό νά πλουτήση διά πτωχείας. Ὄχι μόνο δέ ὁ λόγος καί τό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ, ἀλλά καί ὁ τύπος εἶναι θεῖος καί προσκυνητός, διότι εἶναι σφραγίς ἱερά, σωστική καί σεβαστή, ἁγιαστική καί τελεστική τῶν ὑπερφυῶν καί ἀπορρήτων ἀγαθῶν πού ἐνεργήθηκαν στό γένος τῶν ἀνθρώπων ἀπό τόν Θεό. Αὐτή ἀναιρεῖ τήν κατάρα καί τήν καταδίκη, καθαίρει ἀπό τήν φθορά καί τό θάνατο, παρέχει τήν ἀΐδιο ζωή καί εὐλογία. Εἶναι σωτηριῶδες ξύλο, βασιλικό σκῆπτρο, θεῖο τρόπαιο κατά ὁρατῶν καί ἀοράτων ἐχθρῶν, ἔστω καί ἄν οἱ ὀπαδοί τῶν αἱρετικῶν φρενοβλαβῶς δυσαρεστοῦνται. Αὐτοί οἱ τελευταῖοι δέν εἶχαν τήν καλή τύχη πού δίνει ἡ ἀποστολική εὐχή, ὥστε νά κατορθώσουν νά καταλάβουν μαζί μέ ὅλους τούς ἁγίους, τί εἶναι τό πλάτος καί τό μῆκος, τό ὕψος καί τό βάθος. Ὅτι δηλαδή ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου παριστάνει ὅλη τήν οἰκονομία τῆς σαρκικῆς παρουσίας καί περικλείει ὅλο τό κατ᾽ αὐτήν μυστήριο. Ὅτι ἐκτείνεται πρός ὅλα τά πέρατα καί περιλαμβάνει ὅλα, τά ἄνω, τά κάτω, τά γύρω, τά ἐνδιάμεσα. Προβάλλοντας δέ κάποια πρόφασι, γιά τήν ὁποία ἔπρεπε καί αὐτοί, ἄν εἶχαν νοῦ, νά τόν προσκυνοῦν μαζί μας, ἀποτροπιάζονται τό σύμβολο τοῦ βασιλέως τῆς δόξης, τό ὁποῖο καί ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος ὀνομάζει φανερῶς ὕψος καί δόξα Του, ὅταν ἐπρόκειτο ν᾽ ἀνεβῆ σ᾽ αὐτό. Κατά τήν Μέλλουσα δέ Παρουσία καί ἐπιφάνειά Του προαναγγέλλει ὅτι θά ἔλθη τό σημεῖο τοῦτο τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου μέ πολλή δύναμι καί δόξα.

Ἀλλά λένε, ὅτι σ᾽ αὐτό πέθανε σταυρωμένος ὁ Χριστός. Γι᾽ αὐτό δέν ἀνεχόμαστε νά βλέπωμε τό σχῆμα καί τό ξύλο στό ὁποῖο ἔχει θανατωθῆ. Πῶς διαγράφηκε καί πῶς ἀφανίστηκε τό χρεώγραφο πού μᾶς βάραινε μέ τό ἅπλωμα τοῦ χεριοῦ τοῦ προπάτορος στό ἀπαγορευμένο ξύλο τοῦ Παραδείσου; Πῶς δεχτήκαμε καί πάλι τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ; Μέ τί δέ ὁ Χριστός ἀπέβαλε καί ἀπεμάκρυνε τελείως τίς ἀρχές καί τίς ἐξουσίες τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας, οἱ ὁποῖες ἐπεβλήθηκαν στήν φύσι μας ἀπό τό ξύλο τῆς παρακοῆς. Μέ τί τίς κατήσχυνε θριαμβευτικῶς καί ἔτσι ἐμεῖς ἀνακτήσαμε τήν ἐλευθερία; Μέ τί ἐλύθηκε τό μεσότοιχο καί καταργήθηκε καί θανατώθηκε ἡ πρός τόν Θεό ἔχθρα μας καί διά μέσου τίνος συνδιαλλαγήκαμε μέ τόν Θεό καί διδαχθήκαμε τήν πρός Αὐτόν εἰρήνη; Ὄχι στόν Σταυρό καί διά τοῦ Σταυροῦ; Ἄς ἀκούσουν τόν ἀπόστολο, πού στούς μέν Ἐφεσίους γράφει: «Ὁ Χριστός εἶναι ἠ εἰρήνη σας, αὐτός πού ἔλυσε τό μεσότοιχο τοῦ φραγμοῦ, γιά νά οἰκοδομήσει μέσα του τούς δύο σ᾽ ἕνα νέον ἄνθρωπο, ἐπιβάλλοντας εἰρήνη, καί γιά νά συνδιαλλάξη καί τούς δύο σ᾽ ἕνα σῶμα μέ τόν Θεό διά τοῦ Σταυροῦ, φονεύοντας τήν ἔχθρα πού εἶναι σ᾽ αὐτόν» (Ἐφ. 2, 14-16). Πρός τούς Κολοσσαεῖς δέ γράφει, «ἐνῶ ἤσαστε νεκροί ἀπό τά παραπτώματα καί τήν ἀκροβυστία τῆς σάρκας σᾶς ἐζωοποίησε μαζί του, χαρίζοντάς σας ὅλα τά παραπτώματα, ἐξαλείφοντας τό χειρόγραφο πού περιεῖχε τίς ἐναντίον μας ἀποφάσεις, σηκώνοντάς το ἀπό τή μέση καί καρφώνοντάς το στόν Σταυρό· ξεγυμνώνοντας δέ τίς ἀρχές καί τίς ἐξουσίες, τίς διεπόμπευσε δημοσία θριαμβεύοντάς τες ἐπάνω στό Σταυρό» (Κολ. 2, 13).

Δέν θά τιμήσωμε λοιπόν ἐμεῖς καί δέν θά χρησιμοποιήσωμε τό θεῖο τοῦτο τρόπαιο τῆς κοινῆς ἐλευθερίας τοῦ γένους, τό ὁποῖο καί μόνο μέ τή θέα του, τόν μέν ἀρχέκακο ὄφι φυγαδεύει καί διαπομπεύει καί καταισχύνει, διακηρύσσοντας τήν ἧττα καί τήν συντριβή του, δοξάζει δέ καί μεγαλύνει τόν Χριστό, ἐπιδεικνύοντας στόν κόσμο τή νίκη του; Καί ὅμως, ἄν ὁ Σταυρός εἶναι παραβλεπτέος, διότι σ᾽ αὐτόν ὑπέμεινε τόν θάνατο ὁ Χριστός, οὔτε ὁ θάνατός Του δέν πρέπει νά εἶναι σεβαστός καί σωτήριος. Πῶς λοιπόν κατά τόν Ἀπόστολο βαπτισθήκαμε στόν θάνατό Του (Ρωμ. 6, 3); Πῶς δέ θά συμμετάσχωμε καί στήν Ἀνάστασή Του, ἄν βέβαια ἔχουμε γίνει σύμφυτοι μέ τόν θάνατό Του (Ρωμ. 6, 5); Βέβαια, ἄν κανείς προσκυνοῦσε σχῆμα Σταυροῦ πού δέν ἔφερε ἐπιγεγραμμένο τό δεσποτικό ὄνομα, δικαίως θά κατηγορεῖτο ὅτι πράττει κάτι ἀνάρμοστο. Ἐπειδή δέ «στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ θά καμφθοῦν ὅλα τά γόνατα, τῶν ἐπουρανίων καί ἐπιγείων καί καταχθονίων» (Ψαλμ. 131, 7), τοῦτο δέ τό προσκυνητό Ὄνομα ἐπιφέρει ὁ Σταυρός, πόσο ἀνόητο θά ἦταν νά μή γονατίζωμε στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ;

Ἀλλ᾽ ἐμεῖς, κλίνοντας μαζί μέ τά γόνατα καί τίς καρδιές, ἐμπρός, ἄς προσκυνήσωμε μαζί μέ τόν ψαλμωδό καί προφήτη Δαβίδ (Ψαλμ. 131, 7) στόν τόπο ὅπου στάθηκαν τά πόδια Του καί ὅπου ἐξαπλώθηκαν τά χέρια πού συνέχουν τό σύμπαν. Ἐκεῖ ὅπου τεντώθηκε γιά μᾶς τό ζωαρχικό σῶμα. Καί, προσκυνώντας καί ἀσπαζόμενοι αὐτόν μέ πίστι, ἄς παίρνωμε πλούσιον τόν ἀπό ἐκεῖ ἁγιασμό καί ἄς τόν φυλάττωμε. Ἔτσι καί κατά τήν ὑπερένδοξη Μέλλουσα Παρουσία τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, βλέποντάς Τον νά προηγεῖται λαμπρῶς, θά ἀγαλλιάζωμε καί θά χοροπηδοῦμε διαπαντός, διότι ἐπετύχαμε τήν ἀπό τά δεξιά θέσι καί τήν ὑπεσχημένη μακαρία φωνή καί εὐλογία, σέ δόξα τοῦ σαρκικῶς σταυρωθέντος γιά μᾶς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

Διότι σ᾽ Αὐτόν πρέπει δοξολογία μαζί μέ τόν ἄναρχο Πατέρα Του καί τό πανάγιο καί ἀγαθό καί ζωοποιό Πνεῦμα, τώρα καί πάντοτε καί στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Γένοιτο.

Ο ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ ΑΜΝΟΣ!!!

 

Ο σταυρωμένος Αμνός πριν από τη δημιουργία του κόσμου εισέρχεται στην Ιστορία για να σταυρωθεί από τον Πόντιο Πιλάτο στα Ιεροσόλυμα. Ο Μοναδικός χωρίς κηλίδα ούτε σκιά, έρχεται στο δηλητηριασμένο κόσμο από την αμαρτία. Η εχθροπραξία, το οντολογικό μίσος του Διεστραμμένου προς τον Άγιο, τον Καθαρό, τον Αθώο πετυχαίνει μια τέτοια πυκνότητα που ο Σταυρός γίνεται φανερά αδυσώπητος: «ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρας ἁμαρτωλῶν» (Ματθ. 26, 45), στα χέρια επίσης του Θεού αυτού του κόσμου…

Στην Ενσάρκωσή του, ο Λόγος πήρε την ολότητα της ανθρώπινης φύσεως, όλοι και κάθε ένας βρίσκονται εκεί. Ο πρώτος και ο δεύτερος Αδάμ αποτελούν δύο πόλους, δύο κέντρα που συνυπάρχουν σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα και σε κάθε άνθρωπο «ὅπου γὰρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν» (Ματθ. 6, 21), κάθε ένας μπορεί ελεύθερα να εκλέξει την υπαρξιακή του βάση. Το αντικειμενικό και παγκόσμιο θεμέλιο της σωτηρίας εφαρμόζεται σε κάθε ανθρώπινο γένος, αλλά η σωτηρία συμπληρώνεται πραγματικά, αναλαμβάνεται προσωπικά, ονομαστικά, στην ελεύθερη εκλογή του κάθε ενός και είναι το απέραντο δράμα του Θεού αυτού του ίδιου. Ο Θεός μπορεί το παν χωρίς να καταναγκάσει τον άνθρωπο να τον αγαπήσει, λέγει το περίφημο λόγιο των Πατέρων της Εκκλησίας. Ο Υιός του Θεού παρουσιάζεται εμπρός στον πατέρα του σαν «Υιός του Ανθρώπου». Ο δεύτερος Αδάμ ταυτίζεται με τον πρώτο και εισέρχεται στη Γεθσημανή τη θανάσιμη νύχτα της αγωνίας: «Νῦν ἡ ψυχή μου τετάρακται… ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἦλθον εἰς τὴν ὥραν ταύτην!» ( Ιω. 12, 27). Ο Χριστός δέχτηκε ελεύθερα την αμαρτία του κόσμου. Ἴδε ὁ Ἄνθρωπος, και αλλού: «δεν είμαι πια εγώ που ζω, είναι ο Χριστός που ζει μέσα μου», τα ανθρώπινα εγώ των δύο Αδάμ συμπίπτουν, συνταυτίζονται. Είναι ο «τρελλός έρως» (μανικός έρως κατά την έκφραση του Νικολάου Καβάσιλα) του Θεανθρώπου, η αγάπη του – όριο για τον έκπτωτο αδελφό του.

Ο Πατήρ προτείνει το ποτήρι των ανθρωπίνων αδικιών στον Υιό του, τον υποχρεώνει να υπερβεί τον τρόμο, τη φρίκη της ανθρώπινης φύσεώς του όχι εμπρός στο φυσικό πόνο, αλλά εμπρός στο συντριπτικό βάρος του παγκόσμιου Αμαρτήματος, εμπρός στο μυστηριώδες και φοβερό πέρασμα από τις πύλες του θανάτου. Η κραυγή του να απωθήσει το ποτήρι δεν εισακούστηκε από τον Πατέρα, η ανθρώπινη ελευθερία του όφειλε να δεχθεί το Σταυρό.

Πώς ο άνθρωπος μπορεί να καταλάβει την Αγάπη που είναι κατά το μέτρο του Θεού; Για το Χριστό να δεχθεί το Σταυρό σημαίνει να βάλει στο εσωτερικό του εαυτού του, κατά συμπάθεια το Αμάρτημα του κόσμου σαν να ήταν το ίδιο το δικό του… Ο Σταυρός έχει κάνει να μεσουρανήσει η άβυσσος της αθωότητος και η άβυσσος του ζόφου στην ίδια κραυγή: Αββά ο Πατήρ…

Στην κένωση η θεότης σιωπά και η ανθρωπότης κραυγάζει. Ο Θεός παίρνει επάνω του την απάντηση με τη δική του Δικαιοσύνη, αναλαμβάνει την τελευταία συνέπεια της δημιουργικής ενεργείας του. Η Αγάπη παίρνει επάνω της το Αμάρτημα του κόσμου για να συγχωρήσει κάθε αμαρτωλό… «Ἔρχεται γὰρ ὁ τοῦ κόσμου ἄρχων, καὶ ἐν ἐμοὶ οὐκ ἔχει οὐδέν» (Ιω. 14, 30). «Ὁ πατὴρ μὲ ἀγαπᾶ, ὅτι ἐγὼ τίθημι τὴν ψυχήν μου… οὐδεὶς αἴρει αὐτὴν ἀπ’ ἐμοῦ, ἀλλὰ ἐγὼ τίθημι αὐτήν, ἀπ’ ἐμαυτοῦ… ταύτην τὴν ἐντολὴν ἔλαβον παρὰ τοῦ πατρός μου» ( Ιω. 10, 18). Σε ορισμένες εικόνες βλέπει κανείς τον Άνθρωπο του πόνου μεταμορφώνοντας σ’ αυτόν όλη την ανθρώπινη οδύνη, τον Ελκόμενο, να ανεβαίνει αυτός ο ίδιος την κλίμακα στερεωμένη επάνω στο σταυρό… «ἀλλ’ αὕτη ἐστὶν ὑμῶν ἡ ὥρα καὶ ἡ ἐξουσία τοῦ σκότους» (Λουκ. 22, 53). Είναι μια βία, προσβολές και ανθρωποκτονία που έχουν γίνει δεκτές ελεύθερα.

Ο Θεός ζητεί από τον Αβραάμ τη θυσία του υιού του, χωρίς καμμιά εγγύηση. Χωρίς ολόκληρη την αποδοχή τοποθετημένη έξω από κάθε εγγύηση, η πίστη του Αβραάμ δεν θα έφθανε στην τελευταία αλήθεια της, στον αγωνιστικό βαθμό της. Το τόσο καταπληκτικό κείμενο της προς Εβραίους επιστολής (11, 31-39) περιγράφει την εξαίρετα τραγική τύχη των προφητών. Υπάρχει εκεί ολόκληρη μια θεολογία της ήττας και της απάτης, αλλά στο φως της αυτές οι ήττες αποκαλύπτονται οι πιο μεγάλες επιτυχίες: πραγματικά ο Θεός είχε υπ’ όψη του για εμάς κάτι το καλύτερο… καλύτερο από μια φανερή επιτυχία. Η ύπαρξη των προφητών είναι μια προεικόνιση και ταυτίζεται με το τραγικό της τύχης του Θεού στον κόσμο. Το «ἐσφαγμένον Ἀρνίον» από καταβολής κόσμου κρεμάστηκε επάνω από την άβυσσο χωρίς μορφή ούτε περιεχόμενο, αυτό που θέλει να πει επίσης στερημένο από κάθε εγγύηση. Οι αισιόδοξες θεοδικίες δημιουργούν πάντοτε το ευθύγραμμο και ορθολογικό σύστημα των φίλων του Ιώβ. Λοιπόν, η ανθρώπινη ελευθερία, «η δεύτερη ελευθερία», όπως λέγουν οι Πατέρες, για να είναι αληθινή, δηλαδή κατά τη θεία εικόνα, έπρεπε να είναι απρόβλεπτη επίσης για το Θεό, να γίνεται τέτοια με την ελεύθερη απόφασή του να ρίξει στην πανσοφία του το κάλυμμα της κενώσεώς του. Ο Θεός εγκαταλείπει την κορυφή της σιωπής του και διακινδυνεύει το παράλογο στοίχημα που κρατεί η Αγάπη του. Επάνω στο Σταυρό ο Θεός κατά του Θεού, έχει πάρει το μέρος του ανθρώπου. Θυσιάζει τον Υιό του χωρίς να σταματήσει κανείς Άγγελος το θάνατό του, αντί εγγυήσεως: «πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;» (Λουκ. 18, .

Ο ζωοποιός Σταυρός είναι η μοναδική απάντηση στη δίκη του αθεϊσμού επάνω στη βασιλεία του κακού. Υπάρχει θέση να εφαρμόσουμε στο Θεό την πιο παράδοξη έννοια, εκείνη της αδυναμίας που σημαίνει τη σωτηρία με την ελεύθερη αγάπη: Ο Θεός παρουσιάζεται και δηλώνει την αγάπη του, παρακαλεί που ανταμείβεται κάποιος… απωθημένος, περιμένει στη θύρα… Για κάθε τι καλό που μας κάνει, δεν ζητεί σ’ ανταλλαγή αυτού παρά την αγάπη μας· σ’ αντάλλαγμα της αγάπης μας, μας απαλλάσσει από όλη την οφειλή μας.

Απέναντι στην οδύνη, απέναντι σε κάθε μορφή κακού, η μόνη ολόκληρη απάντηση είναι να πούμε ότι ο Θεός είναι αδύνατος και ότι δεν μπορεί παρά να υποφέρει μ’ εμάς. Ασθενής βέβαια, όχι σ’ όλη του την παντοδυναμία, αλλά στη σταυρωμένη Αγάπη του… Επάνω στο σταυρό ο Χριστός ανέλαβε αυτή την ίδια τη θνητότητα. Η δύναμη του θανάτου είναι στην αυτονομία του, αλλά ο Χριστός δίνει το θάνατό του στον Πατέρα, και γι’ αυτό εν Χριστώ είναι ο θάνατος που πεθαίνει: με το θάνατο ενίκησε το θάνατο. Από τότε κανείς άνθρωπος δεν πεθαίνει πιά μόνος του,ο Χριστός πεθαίνει με αυτόν για να τον αναστήσει με αυτόν.

ΠΑΥΛΟΣ ΕΥΔΟΚΙΜΩΦ

Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΘΛΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ

Ο εσωτερικός συμβολισμός των αθλητικών συλλόγων
Του Γ. Τσαγκρινού
(Περιοδικό «Ανιχνεύσεις», τ. 26, Σεπτ.-Οκτ. 1998)


Κόκκινα, πράσινα, μαύρα, και κίτρινα σύμβολα, τριφύλλια και δικέφαλοι, πολύχρωμες σημαίες και πανό πλημμυρίζουν κάθε τόσο τις κερκίδες των γηπέδων. Κάθε αθλητική ομάδα έχει περάσει με τη δική της εικόνα μέσα μας. Έτσι δημιουργούνται οι μύθοι των καιρών μας, που όμως, αν το ψάξει κανείς, είναι οι κρίκοι μιας αλυσίδας αρχέγονων συμβολισμών, που φτάνει μέχρι σήμερα.Πίσω από τη συχνά «βάρβαρη» συμπεριφορά των χούλιγκανς, αλλά και το αδυσώπητο κυνήγι συμφερόντων των «αθλητικών επιχειρήσεων» κρύβεται μια σημαντική, που μας παραπέμπει σε αρχέγονες δυνάμεις και διαχρονικές αξίες.
Λένε λοιπόν, αγαπητέ μου Σιμμία, είπε ο Σωκράτης, εάν κάποιος έβλεπε τη γη από ψηλά, θα του φαινόταν όμοια με τις μπάλες, που αποτελούνται από δώδεκα κομμάτια δέρματος... (Πλάτων, Φαίδων)
Μπάλα η γη από ψηλά, λοιπόν, σοφέ παππού Σωκράτη. Σκεφτείτε πόσα πράγματα που αξίζουν να τα είχαμε μάθει στο σχολείο, ούτε καν τα αγγίξαμε, και αυτό γιατί, μ' όλο που ο τόπος μας είχε πάντα καλούς εκπαιδευτικούς, ιδιαίτερα φιλόλογους, το Υπουργείο Παιδείας και θρησκευμάτων φρόντιζε με πολλά ψυχοκτόνα εκπαιδευτικά προγράμματα να μας μετατρέπει σε αδιάφορους, ως προς την ελληνική γραμματεία, μαθητές. Κάτω από τέτοιες συνθήκες, ποιο μας έμεινε λοιπόν διέξοδο μέσα στο «πλαίσιο του σχολείου» για να ενθουσιαστούμε και να πετάξει η ψυχή όπως της άξιζε; Μόνον τα σπορ και ιδιαίτερα η μπάλα, μια μπάλα από δέρμα, έτσι ακριβώς όπως μας την περιέγραψε ο Σωκράτης πιο πάνω, ο οποίος όμως, σε αυτό το εξαιρετικό σύγγραμμα του Πλάτωνα,εκτός από τη σφαιρικότητα της Γης, μας μιλά με λεπτομέρειες και για κάτι, που μας ξαφνιάζει πολύ: Το νόμο της παγκόσμιας βαρύτητας, δηλαδή για το πώς στριφογυρίζουν αιωρούμενοι οι πλανήτες-μπάλες μέσα στη δύναμη του πεδίου της παγκόσμιας βαρύτητας και μάλιστα όλα αυτά 2500 χρόνια πριν από το Νεύτωνα! Όμως όλα ετούτα τα θαυμαστά είναι αντικείμενο μελέτης για ένα άλλο άρθρο. Αυτή τη φορά θα περιδινιστούμε γύρω από τη δερμάτινη σφαίρα, τη θεά-μπάλα, διεισδύοντας όμως παράλληλα και στις εσωτερικές ατραπούς των αθλητικών συλλόγων, ομίλων και σωματείων.
Τα μυστήρια των χρωμάτων
Ακούμε συχνά ύμνους για δοξασμένους συλλόγους, για τιμημένες φανέλες, για θρυλικά εμβλήματα και αναρωτιόμαστε, ιδιαίτερα όσοι δεν είμαστε ακριβώς φανατικοί των κερκίδων, αν όλα αυτά τα πράγματα είναι μια πλάκα και μόνον, ή μήπως υπάρχει κάτι πιο βαθύ, κρυμμένο κάτω από το διασκεδαστικό της φαινομενικής αθλητικής φανφάρας. Ήδη στροβιλίζεται στον αέρα η απάντηση, που είναι αυτή η ίδια η ιστορία των συλλόγων,μια ιστορία πολλών δεκαετιών, μια ιστορία της οποίας οι ρίζες της διαχρονικότητας ίσως φθάνουν σε εκατοντάδες, ακόμη και χιλιάδες χρόνια. Στο διάβα των χιλιετιών, ο αθλητισμός έχει γίνει πάμπολλες φορές αιτία για να αλλάξει ο ρους της Ιστορίας, από το πιο απλό, που είναι το γεγονός ότι όποιος αθλείται έχει πολύ καλή φυσική κατάσταση (συνεπώς στρατοί αθλητών-πολεμιστών όπως ήταν για παράδειγμα αυτοί των αρχαίων Ελλήνων είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες να βγουν νικητές σε μια μάχη) μέχρι και αυτό το αξιοζήλευτο φαινόμενο, να σταματούν τον πόλεμο προκειμένου να γίνουν οι Ολυμπιάδες.
Όμως υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις, αρκετά παράξενες, όπως αυτή της στάσης του Νίκα στο Βυζάντιο. Κάτι θα πρέπει να θυμόσαστε από το σχολείο. Εκεί στα 532 μ.Χ., στα χρόνια του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, οι οργανωμένοι οπαδοί των πράσινων και γαλάζιων ομάδων του ιππόδρομου ασκούσαν πολύ μεγάλη επίδραση στη διοίκηση της αυτοκρατορίας. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο, υπό την καθοδήγηση ισχυρών αρχηγών, να επιχειρήσουν την εκθρόνιση του Ιουστινιανού. Τη ζημιά πήγαν να την κάνουν οι Πράσινοι και ο Ιουστινιανός ήταν έτοιμος να πάρει των ομματίων του, όμως του άλλαξαν γνώμη η αυτοκράτειρα Θεοδώρα και ο στρατηγός Βελισάριος.
Μια όμως που αναφερθήκαμε στους Πράσινους, σαν να είναι ώρα να περάσουμε και στην Πανάθα και το Θρύλο. Και εδώ αρχίζουν τα ερωτηματικά. Γιατί πράσινο, γιατί κόκκινο, γιατί τριφύλλι, γιατί κατακόρυφες ρίγες στις φανέλες, γιατί κοιτά το πρόσωπο του αρχαιοέλληνα αθλητή στο έμβλημα του Ολυμπιακού αριστερά και άλλα πολλά ωραία και απόκρυφα...; Πάμε λοιπόν ένα ταξίδι στους μυστηριοτόπους της εσωτερικής Γνώσης για να αποκωδικοποιήσουμε, τη συμπυκνωμένη υπόγεια πληροφορία, που αντιπροσωπεύεται από τα σύμβολα. Κι ας ξεκινήσουμε από τα χρώματα.
Χρώμα είναι η οπτική εντύπωση που προκαλούν τα φωτόνια στον εγκέφαλο. Πράσινο χρώμα είναι η οπτική εντύπωση που προκαλείται από συγκεκριμένη συχνότητα φωτονίων του φάσματος της ίριδας, και σαν φαινόμενο έχει την αιτία του στο γεγονός ότι κάποια υλικά, εξαιτίας της χημικής τους σύστασης, αντανακλούν αυτή τη συγκεκριμένη πράσινη συχνότητα, ενώ απορροφούν ταυτόχρονα όλες τις άλλες συχνότητες των υπόλοιπων χρωμάτων. Κόκκινο είναι «το χρώμα!» θα έλεγαν κάποιοι, όμως σε αυτό το άρθρο θα ακολουθήσουμε τακτική ίσων αποστάσεων, συνεπώς κόκκινο είναι το χρώμα που δημιουργείται από αιτίες ανάλογες με αυτές που δημιουργείται και από το πράσινο.
Η επιστημονική άποψη για το τι είναι χρώμα είναι αυτή που μόλις περιγράψαμε, μια προσέγγιση όμως με ποιητική διάθεση, όπως και μια ζεστή γνωσιολάγνα εμβάθυνση είναι αυτό που μας οδηγεί στην «ψυχή» των χρωμάτων. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα αντίθετα είναι φαινομενικά μόνον αντίθετα, στην ουσία είναι συμπληρωματικές καταστάσεις σε συμμετρία, εκφρασμένες στους αντίποδες της περιοχής, όπου εκδηλώνεται η συμμετρία.
Το καυτό νερό δεν είναι το αντίθετο του πάγου, νερό είναι το ένα, νερό και το άλλο, απλώς εμφανίζεται στη μια περίπτωση στη στερεά του κατάσταση και στην άλλη στην υγρή του. Η έννοια του αριστερού, εντελώς συμβατικά, θεωρείται αντίθετη στην έννοια του δεξιού. Χωρίς το αριστερό και το δεξί πόδι δεν θα υπήρχε περπατησιά. Τι θα ήταν τα τέσσερα δάκτυλα χωρίς τον αντίχειρα; Τι θα ήταν ο άντρας χωρίς τη γυναίκα;
Τι θα ήταν ο Παναθηναϊκός χωρίς την ύπαρξη του Ολυμπιακού και τι ο θρύλος χωρίς την Πανάθα, τι ο Άρης χωρίς τον ΠΑΟΚ; Το κόκκινο λοιπόν και το πράσινο είναι χρώματα συμπληρωματικά, εκφρασμένα στις αντικριστές όχθες της συμμετρίας της Φύσης, στους αντίποδες του φάσματος των χρωμάτων. Το κινέζικο Γιν και Γιανγκ για παράδειγμα, που συμβολίζει το κοσμικό εκκρεμές, την εναλλαγή δηλαδή θηλυκής και αρσενικής ενέργειας, όταν αποδίδεται με χρώματα, συνήθως αποδίδεται με το βαθύ πράσινο και το κόκκινο, θυμίζει βέβαια και την υπέροχη σύλληψη του Ηράκλειτου, όπου «ο κόσμος είναι φως που ανάβει και σβήνει με μέτρο». Ένα αέναο παιχνίδι των συμπληρωματικών καταστάσεων του σύμπαντος.
Δύο χρώματα θεωρούνται συμπληρωματικά όταν αναμειγνυόμενα μας δίνουν το λευκό. Όμως και σε αλλά φαινόμενα μπορούμε να εντοπίσουμε τη συμπληρωματικότητα των χρωμάτων. Για παράδειγμα, αν κοιτάξουμε επίμονα ένα χρώμα, ας πούμε ένα έντονο κόκκινο φως και μετά από λίγη ώρα κλείσουμε τα μάτια μας, στο νου μας θα δούμε το χρώμα που εντυπώθηκε στον αμφιβληστροειδή μας, που στην περίπτωση αυτή θα είναι το πράσινο, το συμπληρωματικό του κόκκινου. Ο Γκαίτε στο βιβλίο του Θεωρία των χρωμάτων (1792)αποδίδοντας τα χρώματα μέσα από το σχήμα ενός κανονικού εξάγωνου, τοποθετεί το κόκκινο στην άνω γωνία του εξάγωνου και το πράσινο στην κάτω, σε πλήρη συμμετρία. [Επίσης: κίτρινο-κυανό, πορτοκαλί-ιώδες.] Τα επτά χρώματα της ίριδας στην πραγματικότητα είναι πολύ περισσότερα, απλά για συμβολικούς λόγους, που έχουν να κάνουν με τον ιερό αριθμό 7, λέμε ότι είναι τόσα.
Μια ζωντανή μυθολογία
Σας έχει περάσει από το μυαλό ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι μπορεί να είχαν γνώσεις, σε πολλούς τομείς της επιστήμης, πολύ ανώτερες από ότι νομίζουμε εμείς σήμερα; Η Ίρις για παράδειγμα, η θεά των χρωμάτων, ήταν θυγατέρα του Θαύμαντα και της Νύμφης Ηλέκτρας. Πράγματι το να παρατηρείς τα χρώματα σε ένα ουράνιο τόξο -κανείς δεν πιστεύω να έχει αντίρρηση γι' αυτό- είναι θέαμα θαυμάσιο, ένα θαύμα της Φύσης.Να ο Θαύμας λοιπόν! Όσο για την Ηλέκτρα, σας λέγω απλώς ότι η επιστήμη της Φυσικής γνωρίζει καλά πλέον,ότι το φαινόμενο των χρωμάτων είναι ηλεκτρομαγνητικό και ο νοών νοήτω.
Το πράσινο είναι σύμβολο του φυτικού κόσμου, της οργανικής ύλης, της ζωντανής ύλης θα μπορούσαμε να πούμε. Η οργανική ύλη, επειδή είναι «αρχιτεκτονικά» δομημένη, παρουσιάζει υψηλό βαθμό ευταξίας στους σχηματισμούς της, κατά κάποιο λοιπόν τρόπο συνεισφέρει παρά πολύ στην αύξηση της κοσμικής αρμονίας. Πώς όμως αυξάνεται ή οργανική, η ζωντανή ύλη; Φυσικά με τον έρωτα, γι' αυτό και το πράσινο είναι το χρώμασύμβολο της Αφροδίτης, της θεάς του έρωτα και επειδή ο έρωτας και η ζωή είναι η ελπίδα του κόσμου, το πράσινο είναι και το χρώμα-σύμβολο της ελπίδας. Αν για το φυτικό κόσμο η χλωροφύλλη είναι το πράσινο αίμα του, για το ζωικό βασίλειο όλοι ξέρουμε, ότι αυτό είναι το κόκκινο, το χρώμα του αίματος και της καρδιάς.
Το κόκκινο είναι το χρώμα της βαθιάς αγάπης, του πάθους και της αυτοθυσίας, συμβολίζει επίσης τη φωτιά, τη ζεστασιά της φλόγας και τη δύναμη του θείου πυρός, γι' αυτό άλλωστε και το συμβολικό χρώμα του Αγίου Πνεύματος είναι το πορφυρό, το γεμάτο ενέργεια κόκκινο χρώμα. Το κόκκινο είναι επίσης το χρώμα του ηρωισμού, της γενναιότητας και της επανάστασης. Το πρώτο λάβαρο-σημαία της ελληνικής επανάστασης του1821 ήταν λάβαρο τριών χρωμάτων: κόκκινο, άσπρο, μαύρο, τα χρώματα του αρχέγονου ελληνισμού, που αν τα σκεφτούμε σε χρώματα αθλητικής ομάδας, αμέσως πάει ο νους μας στον Ολυμπιακό, του οποίου η εμφάνιση τουλάχιστον στην ποδοσφαιρική ενδεκάδα, λαμβάνοντας υπόψη ότι ο τερματοφύλακάς του φορά σχεδόν πάντα μαύρα η μαυροκόκκινα, μας δίνει ακριβώς αυτά τα χρώματα του λάβαρου της επανάστασης του '21.
Αν το πράσινο είναι το χρώμα της Αφροδίτης, το κόκκινο είναι το χρώμα του Άρεως και του Ηφαίστου.Δεν είναι ασφαλώς τυχαίο, ότι σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Ήφαιστος είναι σύζυγος της Αφροδίτης και ο Άρης ο εραστής της. Εδώ θα πρέπει επίσης να τονίσουμε ότι το πράσινο χρώμα συμβολίζει τη μυστική Γνώση, τη Σοφία και την Τέχνη και σαν τέτοιο χρώμα είναι μαζί με το κυανό, σύμβολο και της Αθηνάς, της θεάς της Σοφίας. Το γεγονός ότι το γαλάζιο είναι στην ουσία συνέχεια του πράσινου στο φάσμα των χρωμάτων – εξ ου και γαλαζοπράσινο - καταλαβαίνουμε και την αντίστοιχη αλληλεπίδραση των χρωμάτων αυτών και στο χώρο του συμβολισμού. Εξάλλου στα αρχαία ελληνικά «μόρος» είναι ο θάνατος, συνεπώς «όμορος» είναι ο αθάνατος,αλλά και «αμόρ» (λατινική λέξη δανεισμένη από τα ελληνικά) είναι ο έρωτας, δηλαδή «Αθήνα» η «Αθάνα»
-δωριστί- είναι επίσης θεά του έρωτα, που σημαίνει ότι σε ένα βαθύτερο επίπεδο σημαντικής ταυτίζεται με την
Αφροδίτη.Το πράσινο, μέσα από το Νεοπλατωνικό και Νεοπυθαγορικό ρεύμα, που μπόλιασε με την ελληνική φιλοσοφία και μυστηριοσοφία τους Σούφι του Ισλάμ, έγινε χρώμα σύμβολο της Σοφίας για το μουσουλμανικό κόσμο, γι' αυτό πολλές αραβικές χώρες έχουν το πράσινο στη σημαία τους. Τώρα θα πείτε, πώς η παρθένα Αθηνά μπορεί να είναι θεά του έρωτα;
Η εξήγηση είναι η εξής. Κάποτε στις πολύ αρχαίες κοινωνίες υπήρξαν μητροκεντρικά πολιτικοκοινωνικά συστήματα, όπου οι γυναίκες μοιράζονταν επί ίσοις όροις την εξουσία με τους άνδρες. Όταν αργότερα η εξουσία πέρασε αποκλειστικά στους άνδρες, έμειναν μνήμες από την παλαιότερη μητροκεντρική κοινωνία και έτσι έφτασε να σημαίνει «παρθένα», για εκείνες τις εποχές, όχι τη γυναίκα που δεν είχε κάνει έρωτα, αλλά μάλλον το αντίθετο, δηλαδή την ιδιαίτερα ερωτιάρα γυναίκα, που απλώς δεν είχε παντρευτεί, που δεν είχε τεθεί υπό εξουσία ανδρός.
Ο Ήφαιστος, λοιπόν, θεός της κόκκινης φωτιάς, είναι ο μοναδικός θεός που έχει μία χιλίων βασάνων ερωτική επαφή με την Αθηνά. Η σοφή θεά της τέχνης είναι πανέμορφη, υγιής και δυνατή. Έτσι είναι η τέχνη,ενώ η τεχνολογία «χάνει», γι' αυτό και ο θεός της είναι χωλός. Είναι λοιπόν δικαιολογημένη, εξαιτίας των μητροκεντρικών τους καταβολών και της μητρογραμμικής πελασγικής τους καταγωγής, ή λατρεία των Αθηναίων για την πολιούχο τους, γαλανομάτα θεά.
Επίσης και ο Πάνας είναι ο θεός του Παντός, ο αιώνιος συμπαντικός έρωτας, ο Φάνης-Πάνης-Πάνας,έρωτας δημιουργός της Ορφικής θεογονίας. Σαν Φάνης είναι το αρσενικό της Φένους-Βένους, Αφροδίτης, θεάς του έρωτα (τα χειλικά σύμφωνα π,β,φ, σε αρκετές περιπτώσεις εναλλάσσονται). Στα λατινικά το όνομα Venusπροέρχεται από τη λέξη veneris, (εξ ου και venerial=αφροδισιακός στα αγγλικά) που σημαίνει έρωτας, γοητεία,φως του έρωτα. Αυτό το φως του έρωτα που δίνει τη ρίζα-έννοια στο veneris είναι ακριβώς η ουσία-νόημα του ονόματος του Φάνη-Πάνη, δείχνοντας έτσι την κοινή πελασγική καταγωγή Ετρούσκων και Ελλήνων Ιώνων.
Ο Παν λοιπόν είναι ο θεός της πράσινης κοσμικής και γήινης οργόνης, της συμπαντικής ζωτικής ερωτοενέργειας. Είναι επίσης από τους αγαπημένους θεούς των Αθηναίων, αν και αρκαδικής καταγωγής. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Σωκράτης στις προσευχές του έκανε επίκληση στον Πάνα. Στη λέξη «Παναθηναϊκός» υπάρχει ο Πάνας, όσο και η Αθηνά.
Τα αρχαία Παναθήναια, αν και αδίκως δεν τελούνται πλέον (ο Δήμος Αθηναίων κάτι πρέπει να σκεφτεί γι' αυτό), αναβιώνουν κατά κάποιο τρόπο μέσα από παλμούς και κραδασμούς του χώρου, όταν ο Παναθηναϊκός φθάνει στα Γουέμπλεϊ, ή παίρνει πρωταθλήματα Ευρώπης στην καλαθοσφαίριση και η Αθήνα μυριοπρασινίζει.Από την άλλη, ο Θρύλος ζει και αυτός μαζί με τους οπαδούς του και την πόλη του ημέρες Σαλαμινομάχων, όταν κοκκινίζει κορφές πρωταθλημάτων Ελλάδας και Ευρώπης και γεμίζει με κύπελλα και ολυμπιακές δάφνες τη δοξασμένη Ιστορία του.
Ο Ήφαιστος, αν και σύζυγος της Αφροδίτης, δεν καταφέρνει να την αποτρέψει από διάφορες απιστίες,ίσως γιατί η τεχνολογία ούτε και με τον έρωτα τα πάει καλά. Έτσι ο Άρης, ο πολύ αρρενωπός θεός, γίνεται ο πιο αγαπημένος εραστής της. Στη συνέχεια ο Ήφαιστος αντιλαμβάνεται τη σχέση Άρεως και Αφροδίτης, τους τυλίγει μέσα σε ένα ειδικής κατασκευής αόρατο δίχτυ και έτσι τους παρουσιάζει εμπρός στους ολύμπιους θεούς (κάπως έτσι φαίνεται να έχει τυλίξει και το πεπρωμένο τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό σε μια παράξενη έντονη σχέση, που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σαν ερωτική από την ανάποδη). Το πράσινο λοιπόν σύμβολο της ζωής και της αφροδισιακής ερωτικής διάθεσης είναι σύμβολο και της υγρασίας, αλλά και γενικότερα όλου του υγρού στοιχείου, κωδικοποιείται δε και εκφράζεται μέσα από τη γεωμετρική συμβολική με μια οριζόντια γραμμή.Το κόκκινο, με τη σειρά του, σα χρώμα δύναμης και ορμής χρησιμοποιούνταν από τους αρχαίους λαούς και σαν χρώμα-σύμβολο προστασίας από τους κινδύνους. Στα αρχαία χρόνια πολλοί κτηνοτρόφοι και αγρότες έβαφαν συχνά τα ζώα τους ή τα δένδρα τους με κόκκινο χρώμα, για να τα προστατέψουν από τα κακά δαιμόνια. Όλοι θα έχετε δει μικρά παιδάκια να φορούν στο χεράκι τους κόκκινη-άσπρη κλωστή για να μην τα κάψει ο Μάρτης. Αυτό είναι ένα ίχνος αρχαιότατης παράδοσης που ξεκινά από τα Ελευσίνια Μυστήρια, όπου αυτή την κοκκινόλευκη κλωστή την είχε δεμένη στο χέρι του ο Ιεροφάντης των Μυστηρίων. Είναι γνωστή δε αυτή η κλωστή έως σήμερα με το όνομα Μαρτινίτσα. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Μάρτιος-Μαρς είναι ο μήνας του θεού Άρεως, ο οποίος στα πολύ αρχαία χρόνια λατρευόταν και σαν θεός του ανοιξιάτικου έρωτα. Κόκκινες κορδέλες φορούσαν επίσης οι μυημένοι στα Καβείρια Μυστήρια, για να προστατεύονται από τις τρικυμίες των θαλασσών. Το κόκκινο είναι το χρώμα των Ρωμαίων αυτοκρατόρων, αλλά και των Βυζαντινών. Γνωστοί είναι οι Πορφυρογέννητοι Βυζαντινοί αυτοκράτορες. Επίσης κόκκινη ήταν στη βάση της η κορώνα του βασιλείου της Κάτω Αιγύπτου. Αξιωματούχοι και δικαστές, κατά το Μεσαίωνα αλλά και μετά, χρησιμοποιούσαν το κόκκινο σαν σύμβολο δικαίου και εξουσίας. Για τους καρδινάλιους το κόκκινο ήταν το χρώμα που συμβόλιζε την αυτοθυσία και το φορούσαν για να τιμήσουν τους χριστιανούς μάρτυρες. Το κόκκινο όμως, όταν περνά στην αρνητική πλευρά, γίνεται σύμβολο της αμαρτίας και της καταστροφής, όπως και το πράσινο, στην αρνητική του διάσταση, συμβολίζει τη λαγνεία. Αν το πράσινο,σαν σύμβολο του υγρού στοιχείου, αποδίδεται γεωμετρικά με μια οριζόντια γραμμή, το κόκκινο ως χρώμα της φωτιάς εκφράζεται με μια κατακόρυφη. Στα εικαστικά οι ειδικοί μπορούν να διακρίνουν εάν ένας πίνακας είναι«αρσενικός» ή «θηλυκός», ανάλογα με το ποιες γραμμές υπερισχύουν. Εάν οι κατακόρυφες γραμμές φαίνονται περισσότερες τότε ο πίνακας είναι «αρσενικός», αν τονίζονται οι οριζόντιες τότε είναι «θηλυκός». Ο σταυρός στους προχριστιανικούς, αλλά ως ένα βαθμό και στους μετά Χριστόν χρόνους, ήταν ερωτικό σύμβολο. Σε μια από τις βασικότερες ακτίνες της πολυσημαντικής του συμβολίζει το θείο έρωτα, τον κοσμικό οργασμό, την ιερογαμία,την ουράνια Αφροδίτη.
Σε έναν άλλο κρυπτοκώδικά του, ο σταυρός κρύβει ένα ακόμη βαθύ νόημα, που έχει άμεση σχέση με δύο ιδιαίτερα ερωτικούς θεούς, τον Αδωνη και το Διόνυσο, οι οποίοι συχνότατα ταυτίζονται. Σπάζοντας τον κώδικα διαπιστώνουμε ότι ο σταυρός-σύμβολο του Άδωνη-Διονύσου είναι στην ουσία ο ορθός φαλλός, από ό,τι μας μαρτυρούν και σε κείμενά τους ο Λουκιανός, ο Ιάμβλιχος, αλλά και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς. Άλλωστε ο σταυρός σαν λέξη-έννοια προέρχεται από το ρήμα «στύω», σύμφωνα με το ετυμολογικό της αρχαίας ελληνικής του Τζ. Χόφμαν και σημαίνει ότι φτιάχνω κάτι στέρεο, κάνω κάτι να σηκωθεί, να σταθεί όρθιο. Από το ίδιο ρήμα προέρχεται και η λέξη «στύση».
Πολλές σημαντικές πληροφορίες σχετικά με την ερωτική ουσία των συμβόλων, αναφέρονται και στο δίτομο έργο του μεγάλου ερευνητή συγγραφέα Τζ. Χάνει, που έχει τίτλο Τα σεξουαλικά σύμβολα στη θρησκεία.Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τα έχουν όλοι με τις σεξουαλικές, δήθεν χυδαίες εκφράσεις των χούλιγκανς, όταν όλος ο ανθρώπινος πολιτισμός, από την τέχνη και την παράδοση μέχρι τη θεουργία και τη θρησκεία είναι βουτηγμένα στη δύναμη του έρωτα, δύναμη που οι αντιερωτικές θρησκείες και τυραννικές εξουσίες δεν την άφησαν να διαχυθεί αυθόρμητα, ελεύθερα και αθώα στην κοινωνία.
Ένα ντέρμπυ δεκαετιών
Όλα σχεδόν τα ομαδικά σπορ με μπάλα είναι αρσενικά, σεξουαλοπολεμικά παιχνίδια, όπου εκτονώνονται τα αρχέγονα ένστικτα του κυνηγού άνδρα, όπως και ένα μεγάλο μέρος της σεξουαλικότητας του αρσενικού θηλαστικού, που βλέπει το απέναντι ανοιχτό τέρμα σαν αιδοίο και θέλει να διεισδύσει για να εναποθέσει το σπέρμα του (μπάλα), αλλά που μια κλειδωμένη ζώνη αγνότητας (αμυντική γραμμή ομάδας), δεν τον αφήνει και φυσικά ερεθίζεται όλο και περισσότερο. Φυσικά πάνω απ' όλα είναι ένα παιχνίδι, πάντα όμως τα μεγαλύτερα μυστικά κρύβονται κάτω από ένα παιχνίδι.
Ο Μαξ Βέμπερ στο έργο του Προτεσταντική ηθική και η άνοδος του καπιταλισμού μας εξηγεί γιατί ο προτεσταντισμός με τον καπιταλισμό πάνε πακέτο. Δεν είναι συμπτωματικό ότι οι ιδιαίτερα πλούσιες χώρες είναι προτεσταντικές, ενώ οι χώρες με καθολικούς και ορθόδοξους λαούς είναι συνήθως οι φτωχότερες. Επίσης από τον προτεσταντισμό λείπει το θηλυκό στοιχείο. Η Παναγία έχει εξοβελιστεί. Το γεγονός ότι ο καπιταλισμός διόγκωσε εντελώς αφύσικα την ανταγωνιστικότητα των ανδρών είχε ως αποτέλεσμα τον εκβαρβαρισμό ορισμένων ομαδικών αθλημάτων. Ίσως να μην είναι τυχαίο ότι το ποδόσφαιρο ξεκίνησε τη νέα του ιστορία από τους προτεστάντες Σάξονες. Και ίσως η άποψη ότι ο Ντισραέλι προώθησε το ποδόσφαιρο για να χτυπήσει τον κλασικό αθλητισμό, να μην είναι και τόσο μακριά από την αλήθεια. Από ένα άρρωστο και σάπιο καπιταλιστικό σύστημα είναι σίγουρο ότι θα μεταφερθεί πολλή αρρώστια και στα μέλη της κοινωνίας. Είναι λογικό λοιπόν η βία και η σκληρότητα να αποτελούν βασικό χαρακτηριστικό κάποιων ομαδικών αθλημάτων. Τι θέλουν λοιπόν οι«νηφάλιοι» ειδικοί, που όλο από κάπου τα παίρνουν και είναι πάντα χορτάτοι; Να κατεβαίνει ο Βαζέχα και να του λέει ο Νταμπίζας: «Αγαπητότατε κύριε συνάδελφε, ο προπονητής μου μου ζήτησε να μην σας αφήσω να διέλθετε με τη στρογγυλότατη σφαίρα εις τους πόδας σας, δι αυτό σας παρακαλώ να απομακρυνθείτε της περιοχής μου»;Και φυσικά αντιστοίχως να δηλώνουν και οι οπαδοί στις κερκίδες, οι μεν Βάζελοι: «Ανεπίτρεπτος ο Θρύλος και ο Πειραιάς», οι δε Γαύροι να καταθέτουν την άποψη ότι «Ασχημονεί ο ΠΑΟ και η Λεωφόρος»; Αντί να ευχαριστούνε το Θεό οι κρατούντες, που το πιο ζωντανό και όχι αναγκαστικά το περισσότερο καταπιεσμένο κομμάτι της νεολαίας, δεν τους έχει κάνει κολυμπηθρόξυλο τα πολιτικάντικά τους μαγαζιά, έχουν και το θράσος να «συμβουλεύουν» και να τολμούν να μιλάνε για καταστολή. Αυτοί που στέλνουν να αλληλοσκοτωθούν, πότε εδώ και πότε εκεί, παλικαράκια εικοσάχρονα, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των μεγάλων αφεντικών,δήθεν για τη σωτηρία της πατρίδας, αυτοί μιλάνε για αγριότητες στα γήπεδα...; Ναι, αν αξίζει να ρισκάρεις τη σωματική σου ακεραιότητα για την ομάδα σου, σίγουρα αξίζει να πεθάνεις για την πατρίδα σου, όμως όχι για την τσέπη του κάθε κερδοσκόπου. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η μόνη περίπτωση που έχει νόημα να υπερασπιστείς με νύχια και με δόντια την πατρίδα, είναι όταν απειλείται ο πολιτισμός της και οι τόποι όπου ριζώνει η παράδοση.Τέτοια απειλή είναι η περίπτωση της επιθετικότητας των Τούρκων. Ούτε οι βραχονησίδες, ούτε τα πετρέλαια του Αιγαίου τους ενδιαφέρουν τόσο όσο φαίνεται, τους δικτάτορες στρατοκράτες του τουρκικού λαού, αλλά η ελληνικότητά μας. Η ελληνικότητά μας που δεν μπορεί παρά να είναι ένας διαχρονικός άξονας από τα αρχαία χρόνια έως σήμερα, όπου επάνω του αναρριχάται η ελεύθερη σκέψη, ο ελεύθερος έρωτας και εκφράζονται μέσα από τη γλώσσα, την τέχνη, την παράδοση, με υψηλότερη αιχμή έκφρασης αυτή των ποιητών μας.
Αυτό που θα ήθελαν οι Τούρκοι μιλιταριστές και οι πέριξ αυτών θα ήταν, αν γινόταν, ο θάνατος της ελληνικότητάς μας και - σε αυτούς τους πονηρούς καιρούς - και της ορθοδοξίας μας. Οι χούλιγκανς δεν είναι πράγματι τα πολύ «καλά παιδιά». Έχουν όμως μια δυνατή αγάπη για την Ελλάδα, έστω και κάπως πρωτόγονη.Αυτό το βλέπουμε στους αγώνες της Εθνικής. Αυτοί πάνε στο γήπεδο και συμπαραστέκονται, άλλοι κάθονται στο σπίτι και βλέπουν το ματς με το ουισκάκι και ξηρούς καρπούς δίπλα τους. Δεν χρειάζεται τρομερές κοινωνικοφιλοσοφικές αναλύσεις για να καταλάβεις ότι σχεδόν όλοι οι άνθρωποι έχουν ένα μικρό ή μεγάλο βαθμό ψυχοπνευματικής ανισορροπίας. Αν θεωρείτε ανισόρροπους τους χούλιγκανς, πού να δείτε τι κελεπούρια θα βγαίνανε αν ψυχαναλύατε τους καταστολείς τους και δεν είναι τόσο οι αστυνομικοί, αλλά πολύ περισσότερο αυτοί που τους διατάζουν.
Τους επαγγελματίες μπαλαδόρους θα πρέπει να τους δούμε σαν καλοπληρωμένους κοινωνικούς λειτουργούς. Στους μεγάλους αγώνες, χιλιάδες άνθρωποι έχουν ο καθένας ταυτόχρονα, όχι έναν, αλλά πολλούς ψυχοθεραπευτές. Όπως και να το κάνουμε επί δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος, και ειδικά ο άνδρας, είναι κυνηγός για να μπορέσει να φάει και να ζήσει. Αυτός βρίσκεται για μισό περίπου αιώνα περιτριγυρισμένος από μπετόν, τυλιγμένος από καυσαέριο, χαοτικούς θορύβους και τηλεπαρουσιαστές, που κλαίνε δήθεν και οδύρονται μαζί με κάτι κακομοιριασμένες δύστυχες ψυχές που κλαίνε πραγματικά.
Από πάνω έχεις ένα «δημοκρατικό» κράτος να σε μεταχειρίζεται σαν σκουπίδι - ιδιαίτερα αν δεν είσαι επώνυμος - και κάποια υπερδύναμη να καθορίζει τα σύνορα σου. Κάτω από τέτοιες συνθήκες το υγιές είναι να είσαι ανισόρροπος, γιατί αν παρ' όλα αυτά συνεχίζεις να πιστεύεις ότι είσαι ισορροπημένος, είσαι μάλλον ανώμαλος. Γι' αυτό χρειάζονται τα αθλήματα που έχουν τσαγανό και δύναμη, που είναι αρσενικά για να εκτονωθεί ο κυνηγός άνδρας, ο επιβήτορας άνδρας.
Να λοιπόν γιατί όλες σχεδόν οι ομάδες έχουν κάθετες ρίγες στις φανέλες τους: γιατί συμβολίζουν τον ανδρισμό. Οι φυλακισμένοι παλιά -κάπου θα το έχετε δει έστω και στους Ντάλτον στο Λούκι Λουκ- φόραγαν τα ρούχα της φυλακής που ήταν άσπρα, με οριζόντιες μαύρες ρίγες. Αυτό ήταν συμβολικό για να πουν οι έξω στους μέσα ότι «τώρα δεν ήσαστε πλέον αντράκια, γιατί εφόσον σας τσουβαλιάσαμε, πάει ο τσαμπουκάς σας».
Ο Ολυμπιακός είναι ίσως η μοναδική ελληνική ομάδα που δεν έκανε ποτέ κολπάκια μόδας με τη φανέλα του και ας έσκασαν από το κακό τους αρκετοί μόδιστροι, που δεν πήραν τις μίζες των ραφτικών. Φορά την ίδια φανέλα και την τιμά από το 1925, μία καθαρά αρσενική φανέλα, με κάθετες ερυθρές και λευκές ρίγες. Έχει ίσως μαζί με τον ΠΑΟΚ και τον ΟΦΗ την πιο αρσενική εμφάνιση επί δεκαετίες χωρίς σχεδόν καμία αλλαγή.
Ο Παναθηναϊκός αν και στον πρωτοπυρήνα του ξεκίνησε, όσο και αν φαίνεται παράξενο, με εμφάνιση κόκκινου και άσπρου χρώματος, στη δεκαετία του 1920-30 απέκτησε εμφάνιση με φανέλα πράσινη με οριζόντιες ρίγες, επηρεασμένος από τη μόδα της μπελ επόκ. Ίσως επειδή η ομάδα, μέσα από τις υπόγειες διαδρομές του συλλογικού ασυνείδητου, είχε αφιερώσει την ύπαρξη της στη μεγάλη θεά της πόλης της, στην Αθηνά.
Άλλωστε παραδοσιακά ο δαντελένιος Παναθηναϊκός φημίζεται για την υψηλή του τέχνη στο ποδόσφαιρο, γνήσιο παιδί της θεάς της τέχνης, της Αθηνάς. Ο Ολυμπιακός, από την άλλη έχει γίνει «θρύλος»εξαιτίας της μεγάλης ψυχικής δύναμης των παικτών του και της απαράμιλλης μαχητικότητας του. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Ολυμπιακός είναι μια ομάδα δύναμης και τέχνης και ο Παναθηναϊκός ομάδα τέχνης και δύναμης.
Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός, οι αιώνιοι αντίπαλοι, ένας έρωτας από την ανάποδη, μια ιστορία που σε δύο χρόνια θα καλπάζει μέσα στην τρίτη χιλιετία, δύο ομάδες που αποδεικνύουν το πόσο μεγάλη μπορεί να είναι η ανθεκτικότητα του αθλητισμού.

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ.......

Αρκετές φορές, λόγω της άγνοιας που έχουμε γύρω από ορισμένα παγκόσμια, γνωστά και συχνά χρησιμοποιούμενα σύμβολα, τείνουμε να τα συνδέσουμε αποκλειστικά και μόνο με το σύνολο ιδεών και πίστεων στο οποίο βρισκόμαστε πιο κοντά. Έτσι χάνουμε ένα μεγάλο μέρος της αλήθειας που απεικονίζουν και αδυνατούμε να συλλάβουμε νέα στοιχεία που βρίσκονται πέρα από τον περιορισμένο χώρο της αντίληψής μας.

Ένα από τα περισσότερο γνωστά και παρεξηγημένα σύμβολα είναι εκείνο του σταυρού, στις ποικίλες του μορφές και απεικονίσεις. Για το μέσο Ευρωπαίο ο σταυρός δεν αποτελεί παρά το κυρίαρχο σύμβολο της Χριστιανικής λατρείας και στο νου του το συνδέει μόνο με την σταύρωση του θεανθρώπου. Πέρα από το μαρτυρικό σταυρό του Γολγοθά ελάχιστοι γνωρίζουν ότι ο σταυρός είναι ένα σύμβολο τόσο παλιό όσο και το ανθρώπινο γένος. Αποδόθηκε με πολλές διαφορετικές μορφές, αλλά πάντα αποτελούσε ένα από τα πιο σημαντικά αντικείμενα λατρείας.

Ισοσκελής σταυρός περιγεγραμμένος με κύκλο.

Σε πολλές παραδόσεις ο σταυρός είναι ένα σύμβολο της πυράς και των παθών της ύπαρξης και ο Γιουνγκ υποστηρίζει πως σχετίζεται με την προσπάθεια του ανθρώπου να ανάψει φωτιά τρίβοντας δύο ξύλα μεταξύ τους. Κάτω από αυτή την έννοια, τα δύο σκέλη του θεωρούνταν σαν αρσενική και θηλυκή αρχή αντίστοιχα, που ενώνονται για να παράγουν το δημιουργικό σπινθήρα, τη φωτιά.

Στην προχριστιανική περίοδο συναντάμε στους Κέλτες το σχήμα ενός ισοσκελούς σταυρού περιβεβλημένου από ένα κύκλο. Εδώ οι μελετητές της παγανιστικής Αγγλίας

Το Ανκχ.

αναγνωρίζουν στα τέσσερα σκέλη του τα σημεία του ορίζοντα, τις τέσσερις εποχές, τα τέσσερα πρωταρχικά στοιχεία της φύσης, συνδεδεμένα στη συνεχή επανάληψη και διαδοχή του κύκλου της ζωής. Αυτό φαίνεται καθαρά στην Αγγλική Λαϊκή Παράδοση που ζωντανεύει το γεγονός με γιορτασμούς, που διατηρούνται από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι σήμερα.

Στην άλλη άκρη του κόσμου, στο σχέδιο οικοδόμησης ενός Μεξικανικού ψαράδικου χωριού, που είναι χτισμένο στις όχθες μιας λιμνοθάλασσας στις ακτές του Ειρηνικού Ωκεανού, ανακαλύφθηκε μία ιερή σφραγίδα στο τοπίο, ο Κελτικός Σταυρός, αποκαλύπτοντας έτσι την αληθινή φιλοσοφία των ιδρυτών του χωριού.

Ένα από τα γνωστότερα είδη σταυρών της προχριστιανικής εποχής για το δυτικό άνθρωπο είναι το αιγυπτιακό Ανκχ. Αυτό αποτελείται από ένα σταυρό σε σχήμα ταυ(Τ) όπου στεφανώνεται από ένα ωοειδές ή κύκλο. Σε όλα τα ιερογλυφικά των τάφων οι Μεγάλες θεότητες της Αιγύπτου κρατούν στα χέρια τους αυτό το σύμβολο της ζωής. Πολλές ερμηνείες έχουν δοθεί για τη βασική σημασία του Ανκχ, το οποίο φαίνεται να σχετίζεται με τη χαρά, την ευχαρίστηση, την ευτυχία και την υγεία. Μερικοί υποστηρίζουν ότι και εδώ υπονοείται η ένωση του θηλυκού και του αρσενικού, όπου το πρώτο απεικονίζεται από το οριζόντιο σκέλος και το δεύτερο από το κάθετο και τον κύκλο. Η ερμηνεία αυτή δεν είναι λαθεμένη, αν και σε ανώτερο επίπεδο θεωρείται σαν η ένωση του πνεύματος και της ύλης, όπου το πνεύμα συμβολίζεται από τον κύκλο και η ύλη από το ταυ (Τ).

Ο σταυρός της Μάλτας.

Το πνεύμα, η θετική δημιουργική δύναμη, φαίνεται να βρίσκεται σε ένα επίπεδο ανώτερο από την υλική ζωή. Έτσι το Ανκχ εμπεριέχει την έννοια της αιώνιας ζωής και για αυτό είναι το κύριο σύμβολο των αθάνατων θεών της αρχαίας Αιγύπτου.

Ο σταυρός σε σχήμα ταυ (Τ).

Από τη μικροκοσμική άποψη, δηλαδή σε αναλογία με τον άνθρωπο, ο κύκλος παριστάνει το ανθρώπινο κεφάλι -ή τον ήλιο που παρέχει ζωή- το οριζόντιο σκέλος παριστάνει τα χέρια του και το κάθετο το σώμα.

Ο σταυρός σε σχήμα ταυ (Τ) θεωρείται από τα πιο παλιά είδη σταυρών και τονίζει την ισορροπία των αντίθετων αρχών που διέπουν τον υλικό κόσμο. Σε αυτό το σύμβολο αναφέρονται τα πρωταρχικά στοιχεία της φυσικής ζωής, όπου οι αντίθετες αρχές ενώνονται μεταξύ τους δίνοντας έμφαση στη σχεδόν τέλεια αρμονία.

Ο σταυρός της Μάλτας (ή σταυρός των οκτώ σημείων) κατά τον Σίρλοτ εκφράζει τις κεντρομόλες δυνάμεις της Γης. Σύμφωνα, όμως, με τις μυστικές διδασκαλίες των εσωτερικών σχολών της Δύσης, ο σταυρός αυτός που φαίνεται να αποτελείται από τις κεφαλές τεσσάρων τόξων, παριστάνει τη γρήγορη και δυνατή επίδραση του Φωτός. Του Φωτός που έρχεται πίσω από το πέπλο εκείνο που καλύπτει την εκτυφλωτική ακτινοβολία της δημιουργικής πηγής.

Ο σταυρός των στοιχείων

Ο ισόπλευρος σταυρός, ή σταυρός των 5 τετραγώνων, ονομάζεται και Σταυρός των Στοιχείων, καθώς κάθε σκέλος του συμβολίζει και ένα από τα βασικά στοιχεία που συνθέτουν τον υλικό κόσμο, δηλαδή τον αέρα, τη φωτιά, τη γη και το νερό. Μέσα στην τέλεια ισορροπία τους εξαγνίζονται κάτω από το φως της ανώτερης δύναμης, που ενοικεί στο κεντρικό τετράγωνο και που τα κρατάει σε συνοχή.

Ο Ελληνικός σταυρός 13ων τετραγώνων.

Μία παραλλαγή του Ισόπλευρου Σταυρού είναι ο Ελληνικός Σταυρός των 13 τετραγώνων, όπου στο κέντρο δεσπόζει το σύμβολο του Ήλιου, ο οποίος περιβάλλεται από τα 12 σημεία του Ζωδιακού.

Ο Τευτονικός Σταυρός, ή Σταυρός των Πυραμίδων, υποδηλώνει την κάθοδο των θεϊκών δυνάμεων μέσα στα τέσσερα στοιχεία από το σημείο συνένωσής τους, που είναι οι κορυφές των πυραμίδων.

Ο Τευτονικός σταυρός

Τέλος ας έρθουμε στο πιο πλατιά γνωστό είδος Σταυρού, στο Σταυρό των έξι τετραγώνων. Πρόκειται για το σταυρό της θυσίας και του μαρτυρίου, όπου σταυρώθηκε ο θεάνθρωπος για να απελευθερώσει την ανθρωπότητα από τα δεσμά της παxυλής ύλης και να της ανοίξει το δρόμο για την πνευματική αναγέννηση.

Οι Ροδόσταυροι παρουσιάζουν τον ίδιο σταυρό με ένα Ρόδο στο σημείο τομής, σαν σύμβολο της καρδιάς που εξαγνίστηκε μέσα από τα δύσβατα μονοπάτια της θυσίας και απόρριψης των υλικών δεσμών.

Ο Σταυρός των 6 τετραγώνων

Θα ήταν άδικο να μην αναφερθεί κανείς, κλείνοντας αυτή τη σύντομη παρουσίαση ενός παγκόσμιου συμβόλου, σε ένα από τα αρχαιότερα αλλά και πιο παρεξηγημένα είδη σταυρού, που είχε τη μεγάλη ατυχία να χρησιμοποιηθεί από τις μαύρες δυνάμεις του Ναζισμού. Αυτές φρόντισαν να αντιστρέψουν τη φορά του αντίθετα από την εξέλιξη, για να επιφέρουν όσο το δυνατό μεγαλύτερο πόνο στον πλανήτη. Πρόκειται για τον Αγκυλωτό Σταυρό ή Σβάστικα, του οποίου η κανονική απεικόνιση είναι αυτή στο παρακάτω σχήμα. Σύμφωνα με τη εσωτερική φιλοσοφία πρόκειται για το κινητικότερο είδος σταυρού.

Ο Σταυρός των Ροδόσταυρων

Ήδη έχουμε αναφερθεί στην άποψη ότι τα σκέλη του σταυρού παριστάνουν τη θετική ή δημιουργική και την αρνητική ή παθητική δύναμη του κόσμου. Πάνω σε αυτήν βασίζεται και η θεωρία ότι όσο ψηλότερα διασταυρώνεται το οριζόντιο (παθητικό) σκέλος με το κάθετο (ενεργητικό) τόσο ανώτερη πνευματική κατάσταση υποδηλώνεται. Και έτσι, ανεβαίνοντας τα επίπεδα της εξέλιξης, περνάμε διαδοχικά από το Σταυρό της Προσωπικότητας στο Σταυρό της Θυσίας και κατόπιν στο Σταυρό του Πνεύματος . Και οι τρεις αυτές καταστάσεις συνυπάρχουν στον τριπλό σταυρό που φέρεται από τον Πάπα και που υποδεικνύει την ταυτόχρονη ανάπτυξη και λειτουργία των 3 επίπεδων ύπαρξης.

Ο συμβολισμός χρησιμοποιήθηκε πλατιά σε όλα τα θρησκευτικά συστήματα, προσπαθώντας να υποδείξει μέσα από γνωστά σχήματα και αντικείμενα αφηρημένες ιδιότητες και ιδέες στον πολύ κόσμο. Ταυτόχρονα διαφύλαξε τους πιο απόκρυφους και δύσκολους στο χειρισμό τομείς του από τους άπειρους εκείνους που μπορεί να έκαναν λαθεμένη χρήση τους. Επαναλαμβάνουμε ότι, κάθε σύμβολο έχει διαφορετικά επίπεδα ερμηνείας. Ξεκινώντας από το πιο απλό επίπεδο, που μπορεί να φανερώσει ένα απλό φυσικό γεγονός, μπορούμε να φτάσουμε στην αποκάλυψη ενός κοσμικού νόμου.

Η Σβάστικα.

Από την κατανόηση, όμως, ενός φυσικού γεγονότος μέχρι την κατανόηση ενός κοσμικού νόμου υπάρχουν πολλά ενδιάμεσα επίπεδα συνειδητοποίησης. Η ανθρώπινη συνείδηση, στον αγώνα της για εξέλιξη, βλέπουμε να κατακτά ολοένα και περισσότερα επίπεδα ερμηνείας των συμβόλων που την περιβάλλουν. Το ίδιο ακριβώς, αλλά με διαφορετικό ρυθμό, συμβαίνει με τον αναζητητή που συνειδητά επιταχύνει την εξέλιξή του, πλαταίνοντας και βαθαίνοντας τη συνείδησή του.

Είναι ικανός να φτάσει σε όλο και βαθύτερες ερμηνείες ενός συμβόλου. Από εκεί και πέρα είναι δυνατό, με τον κατάλληλο τρόπο, να πραγματώσει αυτό το σύμβολο στη ζωή. Αυτός είναι ο βασικός λόγος, για τον οποίο το σύμβολο ήταν και θα είναι ο θεματοφύλακας της γνώσης, αποτρέποντας διαρκώς τον αρχάριο, ο οποίος δεν έχει το κατάλληλο συνειδησιακό υπόβαθρο, να χειρίζεται δυνάμεις πέρα από την κατανόησή του.
================Πηγή kosmos-zine

Το πανάρχαιο σύμβολο του σταυρού στην Κνωσό το 1600 π.Χ.

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί η ελληνική σημαία φέρει ισοσκελή σταυρό και όχι τον ανισοσκελή χριστιανικό;
Η πιθανότερη απάντηση είναι ότι οι κατασκευαστές του εθνικού σύμβολου... πρέπει να γνώριζαν περισσότερα από ότι νομίζαμε!

Ο ισοσκελής σταυρός ήταν ανέκαθεν ιερό σύμβολο των θαλασσοπόρων Ελλήνων, μιας και συμβόλιζε τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Οι θαλασσοκράτορες Κρήτες αλλά και γενικότερα οι θαλασσινοί Έλληνες με τα αναρίθμητα νησιά και τα ποντοπόρα ταξίδια τους, όφειλαν να γνωρίζουν στοιχεία προσανατολισμού με κάθε δυνατή λεπτομέρεια.
Κάτι που ίσως οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν σήμερα, είναι οτι η Ελληνική σημαία στην σημερινή της μορφή ,αποτελούσε την σημαία των Ελληνικών Πολεμικών πλοίων που καθορίστικε με το Προεδρικό διάταγμα 540 στις 15 Μαρτίου 1822 . Μετά την κατάργηση της εμπορικής ναυτικής σημαίας το 1828 καθιερώθηκε ως Ναυτική σημαία της Ελλάδας. Περισσότερα για το συγκεκριμένο θέμα μπορείτε να διαβάσετε και στο άρθρο μας: "Οι Ελληνικές σημαίες και η ιστορία τους".

Ένα αρχαίο σύμβολο των Σαρακατσάνων

Τό δεύτερο μέρος πού αποτελεί τό δεύτερο συνθετικό τής λέξεως Σαρακατσάνοι, είναι η ρίζα -ΚΑΣ (-ΚΑΤΣ).
Η ρίζα ΚΑΣ εμπεριέχει δύο πανάρχαιες ένοιες μέ συμβολικό χαρακτήρα. Στούς Σαρακατσάνους, η ρίζα -ΚΑΣ εμπεριέχεται στή λέξη κατσούλα πού σημαίνει τό καλύβι, ή τό επάνω κωνικό μέρος τού παραδοσιακού τους καλυβιού, καί τά ξύλα πού αποτελούν τόν οπλισμό τής Κατσούλας, τά λένε κατσουλόξυλα. Τά κατσουλόξυλα σχηματίζουν έναν κώνο καί ενώνονται στήν κορυφή σέ μία στεφάνη πού εμπεριέχει έναν σταυρό. Η ρίζα -ΚΑΣ διασώζεται ώς σήμερα στό ρήμα κατσιάζω δηλαδή ζαρώνω, σουφρώνω όπως τά καυσόξυλα σουφρώνουν πρός τήν κορυφή τής καλύβας σχηματίζοντας κώνο.

Οί Σαρακατσάνοι, σταυρός σαν αρχαϊκός παλαιότερα, όταν έλεγαν κατσούλα ενοούσαν όλο τό καλύβι τό όρθο. Κατσούλα επίσης λένε καί τήν κωνική κουκούλα τής κάπας. Η λέξη κατσούλα προέρχεται από τήν λέξη κασούλα όπως αναγράφεται στίς Προκοπίου Ιστορίαι (4, 26). Η λέξη ΚΑΣούλα εμπεριέχει τήν ρίζα -ΚΑΣ η οποία μέ παραφθορά προφέρεται ΚΑΤΣ.
Η ετυμολογική της σημασία είναι οτι εμπεριέχει τήν ένοια τού ενώνω, τού συγκεντρώνω, ταυτίζω, αδελφώνω όπως όλα τά κατσουλόξυλα στήν κορυφή τής κατσούλας – καλύβας στόν σταυρό.

Στόν Όμηρο η ένοια τού κασις αναφέρεται ώς ένωση, αδέλφωμα, (ΙΛΙΑΔΑ Ζ430, Ο545, ΟΔΥΣΕΙΑ Δ155) κατά συνέπεια αποκαλούνται έτσι καί τά αδέλφια, εξ` ού καί η Ομηρική λέξη κασίγνητοι (ΙΛΙΑΔΑ Δ155, Ε359). Οί Σαρακατσαναίοι διασώζουν αυτή τήν πανάρχαια ένοια κάτσα (=η ένωση τών ποδιών, τό ωκλαδών (σταυροπόδι), η ένωση δύο ατόμων, δηλ. η αδελφο-ποίηση στά σταυραδέλφια, τό νήμα πού προέρχεται από τήν ένωση δύο νημάτων στριμένων ή περισσότερων, τό αποκαλούν κατσελωτό. Η ρίζα -ΚΑΣ έχει προέλθει από τήν μητρική της ρίζα -ΚΑ μία πανάρχαια Ελληνοπελασγική ρίζα πού τή συναντούμε στίς αρχαιότερες Ελληνικές γραφές, στήν Γραμμική Α` καί Γραμμική Β` (Περιοδικό ΔΑΥΛΟΣ, τεύχος 126, Ιούνιος 1992, σελ. 5,6,7,8) τής Μινωικής καί Προμινωικής περιόδου. Από τήν ρίζα -ΚΑ προήλθε η ρίζα -ΚΑΤΣ, κι` από αυτή προήλθε η λέξη κατσούλα.

Στούς Σαρακατσάνους βρίσκουμε τόν κύκλο μέ τόν σταυρό σέ κίνηση, όπως ο τροχός στόν χώρο ΚΑΤΣΑ ή ΣΤΑΥΡΩΤΟ όπως αλλιώς λέγεται. Μία μορφή τού χορού αυτού χορεύεται από τέσσερεις χορευτές πού σχηματίζουν σταυρό κρατόντας τίς άκρες δύο μαντηλιών σταυρωμένα μεταξύ τους σχηματίζοντας σταυρό. Όταν χορεύουν, οι σταυροί τών μαντηλιών καί χορευτών διαγράφουν κύκλο. Ο Σταυρωτός χορός τών Σαρακατσαναίων μάς παραπέμπει στό στίχο τού Ορφικού Ύμνου πρός τιμήν τού Ηλίου: “τετραβάμοσι ποσί χορεύουν”, (Νίκου Πρεάδη: Ο Ορφέας καί οί Ορφικοί, σελ. 48, Αθηνα 1994).

Μέ σταυρό στήν αρχαιότητα συμβολίζουν τόν Θεό Ήλιο – Δία καί πιθανότατα ο χορός αυτός νά ήταν πρός τιμήν τού Θεού Ήλιου – Δία. Η ταύτιση τού σταυρού καί τού Ήλιου μπορεί εύκολα νά διαπιστωθεί εάν επισκεφθεί κάποιος τά μουσεία στή Κρήτη όπου θά βρεί πλήθος απεικονήσεων σταυρών καί ήλιων σέ λατρευτικά αντικείμενα.

Στίς πρωτοελληνικές διαλέκτους ο σταυρός λεγόταν -ΚΑΡΟΣ από τή ρίζα -ΚΑ, καί αυτή η λέξη διασώζεται σήμερα σέ όλη τήν Ευρώπη ΚΑΡΟΣ = Κ` ΡΟΣ = CROSS, αλλά καί στή λέξη καρώ πού σημαίνει τετράγωνο ή ρόμβος.
Στή ρίζα -ΚΑΣ λοιπόν βρίσκουμε τήν ένοια τού σταυρού, δηλαδή τήν ένωση “κάσις” ενός συμβόλου πού είχαν οι Σαρακατσάνοι πρίν τόν Χριστιανισμό.
Τό σταυρό στούς Σαρακατσάνους τόν βρίσκουμε όχι μόνο στήν κατσούλα τού καλυβιού, στό εσωτερικό, μά καί στό εξωτερικό τής καλύβας όπου έβαζαν εμφανώς σταυρό.

Σταυρό έχει καί τό πανάρχαιο λάβαρό τους, ο φλάμπουρας. Σταυρό έχουν καί στό χώρο ΣΤΑΥΡΩΤΟ ή ΚΑΤΣΑ.
Οί γυναίκες αλλά καί οί άνδρες παλαιότερα έφεραν σταυρό τατουάζ στό μέτωπο καί στά μπράτσα. Η εξοικείωσή τους μέ τόν σταυρό τούς έκανε καί καλούς Χριστιανούς. Οί Σαρακατσάνοι υπήρξαν “σταυρο-φορούντες” από τήν αρχαιότητα καί διέδωσαν τόν σταυρό σ` όλη τήν Ευρώπη.
Προσφάτως δέ ανεκαλύφθη λείψανο ανθρώπου στίς Αλπεις καλά διατηρημένο στούς πάγους, εις τό οποίο οί επιστήμονες δίνουν ηλικία 4.000 ετών. Τό σώμα αυτό είναι καλά διατηρημένο καί στό δέρμα του διακρίνονται τατουάζ μέ σταυρούς!
Συνοπτικά στή ρίζα -ΚΑΤΣ έχουμε τήν αρχαία ένοια τού σταυρού καί τής κατσούλας (καλυβιού), τού ορθού κονακιού τών Σαρακατσάνων.
-ΣΑΡ λοιπόν ο ορεσίβιος βοσκός κτηνοτρόφος.
-ΚΑΣ η καλύβα – κατσούλα πού φέρει τό σταυρό.
Μέ τόν συνδιασμό αυτών τών δύο αρχαίων ριζών-ενοιών έχουμε τήν προέλευση τής λέξης ΣΑΡ(α)ΚΑΤΣ(άνοι) πού σημαίνει οί ορεσίβιοι κτηνοτρόφοι, βοσκοί, πού ζούν στίς Κατσούλες, πού έχουν τόν σταυρό, ή οί σταυροφορούντες ορεσίβιοι κτηνοτρόφοι πού ζούν στίς κατσούλες.

Κρά- -> κράσιν = ένωσις -> ΚΡ’Σ -> CROSS

Σχετικά με τον Ήλιο

Ορφικός Ύμνος στον Ήλιο:

κρᾶσιν ἔχων ὡρῶν, τετραβάμοσι ποσσὶ χορεύων

Μετάφραση:
έχεις την συνένωσιν των εποχών και χορεύεις (κινείσαι κυκλικώς) με τέσσερα πόδια (ό δημιουργός των τεσσάρων εποχών του έτους)

Άρα η ένωσις (κράσις -> cross), των εποχών από τον ζωοδότη Ήλιο είναι το σύμβολο του σταυρού.
Και ως σύμβολο ενώνει τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες δημιουργώντας τον κύκλο των εποχών.

Για τον άνθρωπο που ζει τον βίο στο υλαίο πεδίο ο Θεός που του χορηγεί τα πάντα από ζωή έως όλα τα αγαθά ενώνει τα πάντα με την δύναμη του.
Όταν ο άνθρωπος φτάσει στο τέλος του βίου του, (τέλος εποχής) ο Θεός (Ήλιος) ανασταίνει τον άνθρωπο ξανά με νέα ζωή και νέο βίο εντός του υλαίου πεδίου.
Έτσι ο ισοσκελής σταυρός είναι σύμβολο ένωσης ζωής και ανάστασης.
Σε αυτήν την μεταφυσική πεποίθηση βασίζεται και η θεωρία της μετενσάρκωσης όπου ο άνθρωπος ως ψυχή δεν χάνεται δεν πεθαίνει αλλά επανενσαρκώνεται σε νέο σώμα ως μία φυσική ανάσταση.

Η όλη ιδέα προέρχεται από τον κύκλο του Ηλίου και την δημιουργία των 4 εποχών.

Η σχέση του σταυρού με τον Θεό Διόνυσο ίσως είναι ότι η λέξη κάρος από την οποία προέρχεται η λέξη Cross, σημαίνει την μέθη και τον βαθύ ύπνο όμοιο θανάτου. Και η επαναφορά από τον μεθυστικό ύπνο είναι η συμβολική ανάσταση.

Στα σημερινά μαθηματικά το σύμβολο της ένωσης 2 αριθμών είναι + δηλαδή ένας σταυρός.

Σε επίπεδο συναισθημάτων η ένωση σημαίνει αδελφοποίηση και κατά αυτήν την έννοια την χρησιμοποιεί και ο Όμηρος.

Σε επίπεδο θεουργικό η ένωση σημαίνει ένωση με το Θείο και σημαίνει θέωση.

Περί της λέξεως Κάρος από την οποία παράγεται η λέξη Cross που στα νεοελληνικά σημαίνει σταυρός.

Κάρος: όνομα νόσου. (Lexicon artis grammaticae)

Κάρος από το Κηρ την θανατοιφόρο μοίρα. (Etymologicum Gudianum)

Κάρος η εξ οινοποσία εγινόμενη μέθη και παραφορά (SUDA vel Suidas A.D. 10)

Έτσι από την θανατηφόρο μοίρα (κάρος) περνάμε στην αναζωογονική δύναμη του Ηλίου που σαν από μέθη ξυπνά την ψυχή μέσα σε νέο σώμα μετά τον υλικό θάνατο βάση της μυθολογίας του Ηλίου που αναγεννάτε.

Τα Αρχαία Ελληνικά Σταυρόσχημα είδωλα της Χαλκολιθικής εποχής

Σταυρόσχημα ειδώλια έχουν βρεθεί και στην Χαλκολιθική εποχή πριν ο σταυρός γίνει ηλικακό σύμβολο και αποκτήσει όλη την προαναφερθείσα μυθολογία του “Κάρου”, της θανατηφόρας μοίρας και της αναγέννησης της ζωής.

Το Ειδώλιο του Πωμού είναι ένα προϊστορικό γλυπτό. Βρέθηκε κοντά στο κυπριακό χωριό Πωμός, στην επαρχία της Πάφου. Είναι φτιαγμένο από πικρόλιθο και χρονολογείται περίπου στο 3.000 π.Χ., στη Χαλκολιθική εποχή. Σήμερα βρίσκεται στο Κυπριακό Μουσείο στην Λευκωσία. Η εικόνα του χρησιμοποιείται στην όψη των κυπριακών νομισμάτων του ενός και των δύο ευρώ.

Το ειδώλιο είναι σταυρόσχημο, παριστάνει δηλαδή έναν άνθρωπο με τα χέρια ανοιχτά σε σχήμα σταυρού. Τέτοια σταυρόσχημα ειδώλια βρέθηκαν αρκετά στην Κύπρο, καθώς στην εποχή τους φαίνεται ότι ήταν διαδεδομένα ως φυλαχτά για τη γονιμότητα, ενώ η συμβολική τους σημασία φαίνεται να ήταν η ευχή για καλή γέννα, κάτι που υπογραμμίζεται από το γεγονός ότι μερικές φορές το οριζόντιο τμήμα του ειδώλιου (τα απλωμένα χέρια) αντικαθίσταται από μια δεύτερη ανθρώπινη μορφή σε οριζόντια θέση.

Οι ανθρώπινες μορφές παριστάνονται είτε χωρίς σημάδια για το φύλο τους είτε με δυο μικρές προεξοχές στο στήθος σαν μαστούς.

Απεικονίζονται σχεδόν πάντα σε καθιστή θέση.

Σε παρόμοια ειδώλια της περιόδου υπάρχει στην κορυφή μια τρύπα που επέτρεπε να φοριέται το αγαλματάκι στο λαιμό. Ένα τέτοιο σταυροειδές φυλαχτό φαίνεται να φέρει κρεμασμένο στο λαιμό και η ίδια η μορφή που εικονίζεται στο ειδώλιο του Πωμού.
Το ειδώλιο του Πωμού αποτελεί ένα χαρακτηριστικό είδος προϊστορικής τέχνης της Κύπρου η οποία είναι συγγενής με την Κυκλαδική τέχνη της ίδιας περιόδου.
Παρόμοια σταυρόσχημα ειδώλια από την Κύπρο μπορεί κανείς να δει και στη συλλογή Ζιντίλη στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης στην Αθήνα.

Άλλα παρόμοια ειδώλια της Χαλκολιθικής εποχής της Κύπρου

Η μορφή της σταυρόμορφης φιγούρας είναι στην πραγματικότητα ένας συνδυασμός δύο μορφών. Μιας όρθιας φιγούρας και μιας φιγούρας στην αγκαλιά αυτής σε οριζόντια στάση. Ο γλύπτης τοποθετόντας την οριζόντια φιγούρα πάνω στην κάθετη δίνει την εντύπωση ότι η όρθια φιγούρα έχει τα χέρια ανοιχτά. Μια τρύπα στην κορυφή της όρθιας φιγούρας δηλώνει την χρήση του αγαλματίου ως κρεμασστό στο λαιμό.

Αυτή η διπλή φιγούρα είναι πολύ σπάνια στην Κύπρο και έχει ερμηνευτεί σαν μια μητέρα να κουβαλάει το παιδί της, ή ζευγάρι να ερωτοτροπεί, ή ένα φυλαχτό με μαγικές ιδιότητες δύο διδύμων μορφών σε αυτή την στάση.

Αν η σταυροειδής φιγούρα συνδέεται με γυναίκα να κρατάει στην αγκαλιά παιδί τότε ίσως είναι φιγούρα αρχέτυπο για την Θεά Εστία που αναπαριστάτε με παιδί στην αγκαλιά στους Έλληνες (πηγή Αθανάσιος Σταγειρίτης, Ωγυγία, Θεά Εστία).

Πηγή: http://www.ellinikoarxeio.com/2010/11/ancient-hellenic-symbol-of-cross.html#ixzz1JrWkPYTΠΕ
===============


ΠΕΡΙ  ΣΤΑΥΡΟΥ ..ΠΑΥΛΟΣ ΚΥΡΑΓΓΕΛΟΣ

..το σχήμα του σταυρού  διακρίνεται κυρίως σε 4 τύπους:

1) Crux courissa, patibulata, δηλαδή
συμπτυγμένος ή αιγυπτιακός ή
σταυρός του αγίου Αντωνίου, σε
σχήμα Τ και σπάνια Υ (δικράνου)

2)   Crux gammata ή gammadion, fylfot, swastika.

3)   Crux ansata ή μετά λαβής.

4)   Crux imunisa, capitata, δηλαδή ανεπτυγμένος ή κεφαλωτός Δια­κρίνεται σε: α) λατινικόν ή Αγίο,υ Πέτρου ή ανισοσκελή β) ελληνι-κόν ή ισοκέραιον ή ισοσκελή. Κύριες παραλλαγές του χριστιανι­κού σταυρού είναι:

1)    Crux decussata ή χιωτός ή σταυρός του Αγίου Ανδρέου

2)    Crux patriarcalis ή διπλούς ή πατριαρχικός ή ρωσικός (συμβο­λίζει το ΙΝΒΙ)

3)    Crux Parae ή τριπλούς ή παπι­κός

4)    Crux patens ή πεπλατυσμένος Ειδικά οι σταυροί του Αγ. Ορους έχουν συλλέγει και "ιστορηθεί" απ τον Ράλλη Κοψίδη στο βιβλίο "Σταυροί εις τον Αθωνα" (εκδ. της Θρησκευτικής και Ηθικής Εγκυκλοπαίδειας, Αθήναι 1963),που στον πρόλογο του ο Ν.Κ.Μουτσόπουλος (καθηγητής του Παν/μίου Θεσ/νίκης) παρα­δέχεται πως ήταν σύμβολο του θεού Ηλιου στα ασσυριακά και βαβυλωνιακά μνημεία (βλ. παρά­πλευρη εικόνα του θεού Bes), και αναφέρει πως "έφτασαν ν' απο­χτήσουν την ίδια σημασία τα σύμβολα +, x Ρ- και τα μονογράμ-ματα[...]και χ .Η άποψη του Ν.Κ.Μουτσόπουλου πως " το Χ στις χώρες της Ανατολής γραφό­ταν και σανχ" στηρίζει την άποψη του Α.Κουκουβή πως "το Χ (είναι) ο σταυρός" ( αλλά τα πράγ­ματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Οπωσδήποτε και η σβάστικα (Χ) και ο σταυρός (+) χρησιμοποιήθη­καν σαν ηλιακά σύμβολα, αλλά για να τονίσουν διαφορετικές "θέ­σεις" του Ηλιου (το Χ την κίνηση και το + τη στάση), ακριβώς όπως και στην αιγυπτιακή αστρονομική θεολογία διαφορετικοί θεοί εφο-ρεύουν τον ανατέλλοντα Ηλιο (Κεπερά-Σκαραβαίος) και τον με­σουρανούντα (Χαρμακή-Σφίγγα) κ.ο.κ. Ετσι το Χ ή Χ 5εν είναι παρά το Ε στο σικυών     \φάβη-το, κι η Σικυών, σύμφωνα με τις ήδη δημοσιευμένες εργασίες μου πάνω στην Αποκάλυψη
έχει άμεση σχέση με τον Ιησού Χριστό. Ηδη στον τύπο του Αιγίου απ τον Γ.Γιαννόπουλο έχει δημοσιευθεί η άποψη πως η βόρεια παραλία της Πελοποννήσου (Πάτρα μέχρι Κόρινθο) είναι "προβολή του α­στερισμού του Κύκνου". Αν ο Ζεύς (και, αστρολογικά, ο πλανή­της Δίας) είναι η έκφραση του κεραυνού (δηλαδή των ηλεκτρο­μαγνητικών δυνάμεων) κι η "προ­βολή "ενός πατέρα είναι το παιδί του, ξέρουμε καλά ποιά ήταν η προβολή του Δία-Κύκνου: η Ελέ­νη, ακριβώς όπως την αναλύω πιό κάτω. Και μια που βρισκόμαστε σε αγιορείτικο όνομα, ας μην ξεχνά­με πως σι αγιορείτες πατέρες (Αθανασίου Παναγιώτου, Δογμα-τολογία) ονομάζουν τον Πατέρα: Προβολέα. ΑσρΓονομικά Σταυρός Βόρειος, κατ αντιδιαστολή προς τον μικρό (αλλα ευδιάκριτο) αστε­ρισμό Νότιος Σταυρός του νοτίου ημισφαιρίου, λέγεται ο αστερι­σμός του Κύκνου, απ το σχήμα, που παίρνουν οι λαμπρότεροι αστέρες του. Χωρίς να ξεχνάμε πως από ένα Κύκνο (τον Δία) γεννήθηκε η Ελένη, ας σημειώ­σουμε πως από μια Ελένη βρέθη­κε ο Τίμιος Σταυρός και πως η 1η Ελένη, η αδελφή των Διοσκού­ρων, είναι αυτή που το όνομα της (και των αδελφών της) δόθηκε στο ηλεκτρομαγνητικό φαινόμε­νο της ειδικής λάμψης γύρω απ τα κατάρτια πλοίων κ.λπ. σε συνδυα­σμό βέβαια με το φαινόμενο του Βορείου Σέλαος.

Αστρολογικά ο Σταυρός δείχνει τη θέση των 4 κυρίων θέσεων του Ηλιου, δηλαδή τις δύο Ισημερίες (Εαρινή, 21 Μαρτίου και φθινοπω­ρινή, 21 Σεπτεμβρίου) και τα δύο Ηλιοστάσια (θερινό, 21 Ιουνίου και χειμερινό, 21 Δεκεμβρίου). Δεν θα κουράσω τον αναγνώστη με μακρές και εκτός θέματος (γνωστές άλλωστε) αναλύσεις αστρονομικών - αστρολογικών ορολογιών (όπως Γωνιώδης- Στα­θερός- Κινητός Σταυρός). Θα σημειώσω απλώς, σε όσα πιό πάνω ανέφερα για το συμβολι­σμό του Ηλιου απ το σχήμα του σταυρού (που αναφέρεται κι απ τον Ν.Κ. Μουτσόπουλο) ότι το μεν στατικό σχήμα του σταυρού δεί­χνει την αρχή των εποχών (αυτή που τέλειωσε κι αυτή που πάει ν αρχίσει, μια φάση σαν αυτή του ... στην πλανητική κίνηση) το δε δυναμικό-κινητό σχήμα της σβά­στικας (Χ) δείχνει το μέσον της κάθε εποχής, περίπου δηλαδή τις ημερομηνίες 6 Μαίου, 6 Νοεμ­βρίου, 6 Φεβρουαρίου και 6 Αυ­γούστου, οπότε η θέση καθενός άξονα της σβάστικας (του Χ) καθορίζεται απ την απομάκρυνση κατά 45° από τη θέση καθενός άξονα του σταυρού (του +)". Ετσι λοιπόν, για να μη μένουν κενά στους αναγνώστες ας ξεκαθαρί­σουμε μια και καλή πως Σταυρός {+·> είναι η γραμμική απόδοση της Στάσης του Σύμπαντος, ενώ Σβά­στικα (Χ) είναι η γραμμική απόδο­ση της Κίνησης του. Και ναι μεν το γράμμα Χ στην αρχαία ελληνική αρίθμηση έχει αξία 600, δηλαδή είναι η γραμμική απόδοση της λέξης ΚΟΣΜΟΣ, όπως σημειώνει ο Ιάμβλιχος στα Θεολογούμενα της Αριθμητικής, αλλά η λέξη κόσμος-στολισμός (στ' αρχαία ελληνικά) δείχνει ακριβώς την κίνηση (δηλ. Χ) που επέβαλε ο Θεός (Δημιουργός) στο εν στάσει ευρισκόμενο Σύμπαν, σύμφωνα και με τον ορισμό της αρχαιο­ελληνικής φιλοσοφίας: "πάντα χρήματα ην ομου, ειτα Νους ελθών αυτά διεκόσμησε". Επομέ­νως το Χ-600 δείχνει την κίνηση των Χ-ρημάτων, δηλαδή των απο­τελεσμάτων της προηγούμενης Χρήσεως (Αιώνος), που έγινε δια της διεισδυτικής (δι-) κινήσεως του Αδαμ Κάδμου (ρήμα κοσμού­μαι, παρακείμενος κέκαδμαι). Προκύπτει το ερώτημα, αφού η σβάστικα έχει σύμβολο το γράμμα Χ κι αυτό έχει αριθμητική αξία 600, ποιό είναι το αντίστοιχο γράμμα του σταυρ ού και ποιά, κατά συνέπεια, η αριθμητική του αξία 600,ποιό ειναι τό αντιστοιχο γραμμα του σταυρού και ποιά η αριθμητική του αξία..

αξία; Ηδη, στα είδη των σταυρών, που προανέφερα, είδαμε πως ο αρχικός ή αιγυπτιακός ή σταυρός του Αγίου Αντωνίου, έχει σχήμα Τ και σπανιώτερον Υ. Το γράμμα Τ έχει αριθμητική αξία 300 και το γράμμα Υ (ή στα κοπτικά, Υ) 400. Για λόγους, που προκύπτουν απ τη δομή του Γραμματαριθμικού Αριθμογραμματικού Λεξικού, πράγματι ο Σταυρός παρίσταται με το γράμμα Υ, που η αριθμη­τική του αξία είναι 400. Η αριθμογραμματική ε­ξίσωση του 400 (σύμ­φωνα με το Λεξικό

μου) περι­λαμβάνει τις εξής λέ­ξεις: Αγαθοερ­γής - Αίθριος Αλατίνη - Αναξιρρόη - ~***®8£ Απέδιλος - Επίλεξις - Η-λοπαγής - Θάλπιος - Θεογεν-νής - Ιάνθινος - Κλήματα -Κλοιός - Κοίλος - Κόκκος -Κολιός - Κριός - Μαθήματα -Μεγάλαιμος - Οίνος - Οίσον - Ον όις - όνοις - όξος - παρερμηνεία -πέλειος - Ρίσκο. Παρατηρούμε πως απ όλες αυτές τις λέξεις της Αριθμογραμματικής εξίσωσε -ως του 400 φαίνεται σαφώς η αναφορά στο πρόσωπο του Ιη­σού Χριστού ή Εσταυρωμένου, δηλαδή του Κρίου (ΚΡΙΟΣ-400) ή του Αρνιού του Εσφαγμένου'. Το που ακριβώς είναι "εσφαγμένον" το Αρνίον είναι τοις πάσι γνω­στόν, δηλαδή επί του σταυρού, που μάλιστα είναι "ηλοπαγές', δηλαδή καρφωμένο με καρφιά

(αφού ο σίδηρος, αστρολογικά, είναι το μέταλλο του Κριού). Αλ­λα, όπως είδαμε, ακριβώς ΗΛΟ-ΠΑΓΗΣ=400 και επίσης ΟΞΟΣ-400, αφού ξύδι (όξος) θέλησαν να ποτίσουν το Χριστό κι αυτός το αρνήθηκε, αφού το Αίμα Του βγαί­νει απ' το κρασί (οίνον) και βλέ­πουμε επίσης ΟΙΝΟΣ=400. είναι άλλωστε ΑΠΕΔΙΛΟΣ-400, αφού Ιησούς ή Ιήσων είναι η ιωνική απόδοση της λέξης Ιάσων" (στα δωρικά) κι είναι αυτός ακριβώς που πάει να διεκδίκηση το "Αρνίον το Εσφαγμένον" ή 'Χρυσόμαλον δέρας" απ τονΑιήτη, γιότου Ηλιου,

συμ­βολίζεται με το Σταυρό, όπως  μας προανέφερε κι ο Ν.Κ. Μουτσόπουλος. Βλέπετε, λοιπόν, πως δεν είναι οι "εβραϊκές λέξεις που ανακατασκευάστηκαν και αναπροσαρμόστηκαν στην Ελ­ληνική" αλλά οι ίδιες, πανάρχαιες, μητρικές Αρχαιοελληνικές Λέξεις, που ήταν, είναι και θα είναι, όπως κι Αυτός που τις μιλούσε, δηλαδή ο Λόγος. Ο Α. Κουκουβής στο αξιό­λογο άρθρο του παρατηρεί πως "ο σταυρός είναι ανάπτυγμα του κύ­βου". Πράγματι, το ξετύλιγμα των πλευρών του κύβου, Όπως έχει δείξει ο Jeff Love στο μοναδικό έργο του The quantum Gods το 1976, μας δίνει το σχήμα του σταυρού, κι εδώ ας σημειώσουμε πως οι 'εξη πλευρές του κύβου, αντιστοιχούν, κατά την άποψη μου, στις επτά μέρες της Δημιουργίας

και δείχνουν την έβδομη (της αναπαύσεως) κρυμμένη (θαμμέ­νη): πράγματι, σε κάθε ζαριά, ο αριθμός της πλευράς που είναι απέναντι απ αυτήν που φέραμε, δίνει πάντα άθροισμα 7 (έτσι, αν φέραμε στη ζαριά μας αριθμό 3, η απέναντι πλευρά του έχει 4). Που μας οδηγούν όλ αυτά, αφού Χ-600 και Υ-40Ό; Πολύ απλά, στην κωδική ονομασία Χ και Υ των θηλυκών και αρσενικών χρωμοσωμάτων, που μετέχουν στη δημιουργία ενός ατομικού ανθρώπινου Κόσμου, ε­νός Αδάμ-Κάδμου, συνδέοντας Χ και Χ (-1200) ή Χ και Υ (-1000) για να βγάλουν αντίστοιχα θηλυκό ή αρσενικό άτομο. Ιδιαίτερα το 1000 είναι πράγματι ένας Κύβος (ο κύβος του Δέκα ή 10³ ) και μας δίνει την αποκαλυπτική εξίσωση της Κοσρικής δημιουργίας: 1000-ΑΙΜΟΣΦΑΙΡΙ-ΝΗ-ΑΙΜΑΤΟΠΟΙΗΣίΣ. Το δε 1200 μας δίνει, εκτός των άλλων, τις λέξεις ΛΩΡΟΣ (αυτό που συνδέει τη μητέρα με το παιδί) και ΤΕΛΧΙ-ΝΕΣ. Ολοκληρώνοντας τη σύνδε­ση του σταυρού με τον Κύβο, πρέπει ν αναφερθούμε στις από­ψεις των Thomas Simcox Lea, D. D. και Frederick Bligh Bond (του 1919) όπως τις φιλοξενώ στο Γραμματα-ριθμικό Αριθμογραμματικό Λεξικό μου, όπου εισάγουν την έννοια

"Σημείον μετάκυβον". Η λέξη αυ­τή, αριθμογραμματικό ψηφίζει 1271, όσο δηλαδή η λέξη Σταυ­ρός. Ας δούμε λοιπόν όλη την Αριθμογραμματική εξίσωση του Σταυρού, δηλαδή του αριθμού 1271. 1271^Ακρόφυλλον - Ανθρα-κοπυρίτιον - Η γνώσις - Η κληρο-νομία αγίων -  Κραντώ -πλευρονήκτης - Προμήκης μυε­λός - Σημείον μετάκυβον - Σταυ­ρός - Χάους - Χάρτος - Χλαμύς -Χριστίνα. Αυτός είναι ο πραγματι­κός αριθμός του Σταυρού, ο 1271, υπάρχει όμως, όπως προανέφερα, και ο πλασματικός αριθμός 777, για κείνους που χρησιμοποιούν τη λέξη "ςαυρός", αντικαθιστώντας, δηλαδή, το δίγραμμα ΣΤ με το

αριθμητικό ς': 777-Αγλαοτρίαινας

- Αερομάντις - Αλευροποιία -Αμφήκης - Βορεύς - Γορδύς - Η ΠΟΡΝΗ ΓΥΝΗ - ςΑυρός - Σεβα­στιανή. Ειδικά η φράση "η πόρνη γύνη" έχει σωρεία παραλλαγών, που έδωσα στα ήδη δημοσιευμέ­να κομμάτια μου πάνω στην Απο­κάλυψη. Μετά απ' όλ αυτά, μέσα απ το αστρολογικό αφ ενός και γονι-μοποιητικό αφ ετέρου πρίσμα, μέσα απ το οποίο δημιουργήθη­καν οι θρησκείες ώστε να είναι κατάλληλες για τη φωτεινή μετάλ­λαξη του ανθρώπου, είναι προφα­νές πως το Φ, ή "χρυσή ή θεία τομή", τα 13/8, ο "άκρος και μέσος Λόγος" στο κατά Ιωάννην Α,1, αποδίδεται γραμμικά μ αυτό το σύμβολο, που είναι πράγματι μια συμ-βολή καθέτου και οριζόντιας γραμμής, το ανάπτυγμα του κύ­βου, η γεωμετρική απόδοση της αριθμιτηκής εννοιας του Λόγου..

3)Η αριθμητική απόδοση της έν­νοιας αυτής δίδεται απ την ακό­λουθη ανάλυση: 1 +7 - 2χ2χ2 - 8 (ή 1..+ 7 - 2..) 8+19 - 3χ3χ3 - 27 (ή 2..+ 19-3..) 27+37 - 4χ4χ4 - 64 (ή 3..+ 37 - 4..) Το γινόμενο του 37 επί το 64 (-ΑΛΗΘΕΙΑ) μας δίδει τον αριθμό 2368-ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ........>>