Ψόφο, σκουπίδια!!!

Ψόφο, σκουπίδια!!!

2026/07/10

ΕργΔημΕργ

Δεν είστε συνηθισμένοι να διαβάζετε τέτοια πράγματα εδώ· ούτε κι ο γράφων συνηθίζει να παραφέρεται. Ωστόσο από χθές θέλω να δω ανθρώπους («ανθρώπους»;;; ) να ψοφάνε σαν τα κουνούπια μετά από ψέκασμα με εντομοκτόνο.

Ο λόγος;

Ο λόγος… Διαβάστε πρώτα το μικρό κείμενο της καλής δημοσιογράφου Μαρίας Δεναξά, καί τα λέμε παρακάτω.

. . . . . . . . . . .

Εκείνο που δεν λέει το κειμενάκι, αλλά τα λένε αρκετά κείμενα (καί της ΜΔ, καί άλλων σχολιαστών του -πρώην- Τουΐττερ), μόνο που δεν χωράνε εδώ, είναι το βρωμερό παρασκήνιο του ψηφίσματος αυτού.

Εξηγώ.

Λοιπόν, μέχρι στιγμής (κι αν παρακολουθείτε ειδησεογραφία) σίγουρα έχετε ακούσει γιά τον έλεγχο ηλικίας των χρηστών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (ΜΚΔ / social media, όπως το φατσομπούκ, κτλ), τον οποίο ήθελε να επιβάλει η «Ε»Ε, με πρόσχημα την προστασία των ανηλίκων. (Αυτός είναι πιό γνωστό στας Ευρώπας ως «Chat Control».)

Βέβαια, ο κάθε λογικός άνθρωπος αμέσως ξέρει ότι η «Ε»Ε χέστηκε γιά τα ανήλικα… διότι, όταν τα βιάζουν καί τα κατασφάζουν διάφορα τέρατα (από τον Επστάϊν καί τους καλεσμένους του, μέχρι τα λαθρομουσλίμια), η «Ε»Ε δεν κάνει καί πολλά πράγματα γι’ αυτό. Άρα, δεν πρόκειται (τόσο πολύ) γιά τον κίνδυνο να «παρασυρθούν» ανήλικα από πονηρούς μέσα από τα ΜΚΔ, όσο γιά την επιβολή λογοκρισίας στους ενήλικες, καί συνακολούθως προστίμων καί φυλακίσεων. (Βλέπε πχ τί γίνεται στην αγγλίτσα, όπου μιά καταγγελτική ανάρτηση στο φατσομπούκ επισύρει ποινή …δεκαετούς φυλακίσεως, αλλά το λαθρομούσλιμ που σφάζει κόσμο καταδικάζεται σε …μερικούς μήνες φυλακή… καί το ξαναφήνουν αμολητό.)

Φυσικά, το Chat Control δεν στέκει μόνο του· έχει άξιους συμπαραστάτες κι άλλα νομικά σκουπίδια, όπως το πρόσφατο νομοθέτημα περί «ρητορικής μίσους».

[Καί ποιός καθορίζει τί είναι καί τί δεν είναι «ρητορική μίσους», ρέ Ευρω-Ζά, που το ψηφίσατε; Έ; Εσείς το καθορίζετε; Δεν το νομίζω. Ρωτήστε, όμως, πρώτα, τη λέσχη Μπίλντερμπερκ, να σας δώσει μιά …συγκροτημένη απάντηση, πρίν μου την πήτε κι εμένα. Να μή μπερδεύεστε καί ρεζιλεύεστε με ασύμφωνες μεταξύ τους ατομικές εμπνεύσεις, βραδερφέ.

Ούστουδγιάλου, τσόκαρα!…]

Καθώς καί παλιότερα νομικά σκουπίδια, όπως ο κατά χώρες «αντιρρατσιστικός νόμος». Όπου, βεβαίως-βεβαίως, σε μερικές φυλετικές ομάδες επιτρέπεται μιά χαρά να βρίζουν άλλες· πλην όμως, όταν οι άλλες βρίζουν αυτές, τότε οι λεγάμενες κλαίγονται, καί επικαλούνται τον «αντιρρατσιστικό νόμο», γιά να κάνει ντά ντά ντά τα κακά παιδιά που βρίζουν.

Πάμε, λοιπόν, να σας περιγράψω καί το καθ’ αυτό παρασκήνιο του ψηφίσματος.

Λοιπόν, η «Ευρωβουλή» ήδη έφερε το Chat Control γιά ψήφισμα μία φορά, καί απερρίφθη. Εσείς, βέβαια, γνωρίζετε πως, μετά από καταψήφιση, δεν επιτρέπεται (καί, κατά χώρες, απλώς δεν είναι εθιμικώς σωστό) να επανέλθει τέτοιο νομοθέτημα προς ψήφιση. Εάν επανέλθει, θα επανέλθει μόνον -υπό άκρα πονηριά- καί υπό παραλλαγμένη μορφή (μεταμφιεσμένο, να μην γνωρίζεται) από «την πίσω πόρτα»· «στην π@υστιά», που λέει κι ο λαός μας.

Επειδή, όμως, τα άτομα που κάνουν σήμερα κουμάντο στον πλανητάκο μας είναι καί εμμονικά, καί φρενοβλαβή, καί σκατόψυχα, ξαναέφεραν το ήδη απορριφθέν Chat Control προς ψήφιση, αλλά προσέξτε: όχι αν το θέλουν οι Ευρωπαίοι πολίτες, αλλά …αν δεν το θέλουν!!!

[Όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται γιά καθαρή νομικίστικη π@υστιά· λες κι όταν αρνείσαι κάτι, δεν είναι σαφές αυτό που λες. Πρέπει καί να πείς …ότι δεν το θες.

Μαντέψτε την πηγή τέτοιων σκέψεων! Δεν είναι δύσκολο, θα έλεγα.]

Ταυτόχρονα, επειδή ήξεραν πως έχει ήδη αρχίσει η περίοδος των διακοπών γιά τα μέλη του Ευρωκυνοβουλίου, ήξεραν εξ αρχής καί πώς δεν θα βγούν τα κουκκιά, διότι έπρεπε να συγκεντρωθούν αρκετές παραπάνω ψήφοι υπέρ του «δεν το θέλουμε», ώστε να γίνει δεκτό το αποτέλεσμα ως νόμος «δεν το θέλουμε». Συνεπώς, καί με το σόφισμα, του τύπου: «Ράβδος ες γωνίαν, άρα βρέχει!», το σκατονομοσχέδιο πέρασε.

Τελικώς: Ευρωπαίοι πολίτες, φορέστε φίμωτρο!

[Παρένθεση: μαντέψτε, ξανά, ποιοί είναι γατόνια στην πρακτική αριθμητική… γιά να καταλάβετε καί το πως έχουν προβλέψει στα διάφορα Συντάγματα το τί θα γίνεται με τα εκλογικά ποσοστά. (Καί κάτσε εσύ, Ζό, να νομίζεις πως με την ψήφο σου βελτιώνεις το μέλλον της χώρας σου.) Ναί, είναι οι ίδιοι που κλαίγονται γιά «ρατσισμό» εις βάρος τους, όταν τους βρίζουν.]

Οίκοθεν νοείται πως, αφού έχουν (από μόνοι τους) την άδεια να βλέπουν τί γράφεις στα ΜΚΔ, έχουν (πάλι από μόνοι τους) καί την άδεια να σε χώνουν μέσα γιά όσο γουστάρουν, με νόμους που αυτοί ψηφίζουν (κι όχι εσύ, ταλαίπωρε· εσύ δεν ερωτήθηκες ποτέ -κι ούτε πρόκειται- να πείς τη γνώμη σου γιά τα νομικίστικα σκουπίδια τους)… ή ακόμη καί να σε στέλνουν στους προγόνους σου, άμα τους παραζορίσεις.

Εκτός απ’ τους ηλίθιους, όλοι οι υπόλοιποι βλέπουμε καθαρά πού πάει το πράγμα: προς μία Ευρώπη, που θα είναι φυλακή με βασανιστήρια γιά τον καθέναν, που δεν θα γονατίζει καί δεν θα φιλάει τα παπούτσια των «ισχυρών». Ποιά «ΕΣΣΔ», που λένε μερικοί;! Η μακαρίτισσα η Σοβιετική Ένωση ήταν απλώς η γενική δοκιμή, η πρόβα τζενεράλε. Τώρα έρχεται καί η επίσημη πρεμιέρα …αν δεν αντιδράσουμε.

Καί, φυσικά, το νερό βράζει σιγά σιγά, γιά να μην αντιδράσει ο βάτραχος καί σαλτάρει όξω απ’ την κατσαρόλα.

Ξεκίνησαν από τις (…»σοβιετικές») ποσοστώσεις στην παραγωγή:

• Ξεπατώστε ελιές, γιά να μην θίγονται Ιταλοί καί Ισπανοί (που επίσης παράγουν λάδι).
• Σταματήστε εντελώς να καλλιεργείτε βαμβάκι, δεν συμφέρει, βρίσκουμε φτηνότερο απ’ αλλού. (Είναι που η «Ε»Ε θα προστάτευε το εμπόριο ειδών μεταξύ των χωρών-μελών της!)
• Τα ίδια καί με τη ζάχαρη.
• Κάντε καυσόξυλα τα καΐκια σας, δεν επιτρέπονται ξύλινα αλιευτικά. (Γιατί; )
• Κλείστε τη βιομηχανία σας, δεν χρειάζεται, ό,τι θέλουμε το βρίσκουμε από Κίνα. (Η «προστασία» των μελών της Ευρώπης, που λέγαμε. «Προστασία», με τη γκανγκστερική έννοια πλέον.)
• Κτλ, κτλ.

Το μόνο, στο οποίο άφησαν λάσκα τους κατά τόπους διεφθαρμένους, είναι οι επιδοτήσεις. Κι αυτό, όχι από καλή καρδιά, αλλά γιά να τους έχουν στο χέρι καί να τους εκβιάζουν – διότι ήταν απόλυτα βέβαιο πως οι παλιάνθρωποι θα έκαναν κατάχρηση των επιδοτήσεων υπέρ της τσέπης τους. (Όρα ΟΠΕΚΕΠΕ κι «Ευρωπαϊκή Εισαγγελία».)

Τώρα, όπως είδατε, φτάσαμε στην αν-ελευθερία του λόγου, καί σε λίγο θα φτάσουμε στην υποχρεωτική στράτευση… να πάμε, δηλαδή, να μας κάνουν κιμά οι Ρώσσοι, μπάς καί ξαναφτιάξουν κράτος οι Χάζαροι. (Το οποίο σχεδιάζεται να χρησιμεύσει ως νταβατζής, ούτως ειπείν, στα πετρέλαια του Καυκάσου καί σε κάποια παρακλάδια του «Δρόμου του Μεταξιού». Αυτά, γιά να ξυπνάνε μερικοί-μερικοί.)

Στο μεταξύ, βγάζει μάτια πως υπάρχει ένα μίσος των κρατούντων γιά τη λευκή φυλή, το οποίο προσώρας εκδηλώνεται περισσότερο εναντίον του έθνους των Ελλήνων. (Όπως πάμε, η καλπάζουσα ακρίβεια θα μας μεταβάλει σε …απεργούς πείνας, οι δε ληστρικοί πλειστηριασμοί κατοικιών από τις κωλοτράπεζες σε κατοίκους σπηλαίων.) Κατάσταση, δηλαδή, μπροστά στην οποία το τί θα γράψεις στα ΜΚΔ είναι ασήμαντο.

[Απλώς, ήθελα να σας δείξω τί παίζεται στα παρασκήνια, όσο στα φανερά …παίζεται το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου.]

Καί τί μπορεί να γίνει, γιά να μην καταλήξουμε στην Άβυσσο; Πώς μπορούμε να αντιδράσουμε;

Τώρα… τί να σας πω. Με νόμιμες οδούς, ψηφοφορίες ξέρω ‘γώ, τίποτε δεν πρόκειται να γίνει. Αφού το βλέπετε, έχουν το πεπόνι, έχουν καί το μαχαίρι. Μόνον οι ηλίθιοι δεν βλέπουν πως η ψήφος των πολιτών μία στις τόσες δεν αποτελεί ελευθερία, ούτε συνιστά δημοκρατική πρακτική· είναι απλώς επιλογή τυράννου.

[Υπερβολή; Γιατί; Εσύ κι εγώ μπορούμε να βγούμε έστω βουλευτές; Ναί, οκέϋ, θεωρητικώς μπορούμε, αλλά καί μόνο να το τολμήσουμε, θα δούμε πως πρόκειται γιά …ακριβό σπόρ. Μόνον άμα βρούμε πολύ καί χοντρό παραδάκι, μπορούμε να κάνουμε τέτοια απόπειρα. Καί …ποιοί τό ‘χουν το παραδάκι; Έ; Καί υπό ποιές προϋποθέσεις θα μας το δώσουν; Έ;

Δηλαδή, ουσιαστικά μας μένει να διαλέξουμε από μιά βιτρίνα το (από πρίν έτοιμο – παρασκηνιακώς) ανθρωπάκι, που θα μας καβαλλήσει την καμπούρα γιά τα επόμενα χρόνια. (Νά γιατί μας κυβέρνησαν καί μας κυβερνούν διανοητικώς καθυστερημένα πιθήκια.) Αν αυτά εσείς τα θεωρείτε ελευθερία καί δημοκρατία, χρειάζεστε επειγόντως μακροχρόνιες διακοπές – μπορεί καί σε ίδρυμα με καταπράσινο γκαζόν στην αυλή.]

Με εξέγερση των πολιτών; με επανάσταση;

Παρεκτός του ότι ιστορικώς οι επαναστάσεις -με ελάχιστες εξαιρέσεις, πχ την εξέγερση του Σπάρτακου- ήσαν παρασκηνιακώς ελεγχόμενες (δες καί τί λένε σχετικά τα «πορδόκολλα» περί ταυτόχρονης εξεγέρσεως ανέργων σε όλη την Ευρώπη – ποιός θα τους εξεγείρει ταυτοχρόνως τους ανέργους καί πώς, αναρωτηθήκατε ποτέ; ), τον λαό δέεεεν τον βλέπω καί πολύ πρόθυμο να ξεβολευτεί καί να επαναστατήσει. Άσε που η όποια μή-ελεγχόμενη επανάσταση θα πνιγεί στο αίμα μέσα σε λίγες μέρες! (Γιατί, τί ρόλο νομίζετε παίζουν οι λάθρο, οι τζίπσυζ, ο υπόκοσμος; καθαρά έτοιμοι ανά πάσα στιγμή βοηθητικοί στρατοί σφαγέων είναι, στην υπηρεσία των κυρίως πραιτωριανών των «ισχυρών».)

Κοινώς, μή φάτε επανάσταση, έχουμε γλαρόσουπα!

«- Καί, τί λες, ρέ Εργοδότη; Δεν υπάρχει καμμία ελπίδα; Δηλαδή πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι καί να πούμε στον αγά να μας σφάξει, ν’ αγιάσουμε;»

Ξέρω καί γώ; Άμα το θέλετε, δεν σας εμποδίζω! 

Αν, όμως, δεν το θέλετε, η μόνη λύση είναι να γίνουν όλα π@υτάνα. Καί τούτο μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη γενικευμένη ένοπλη φάση του Γ’ ΠΠ. Όθεν να παρακαλάτε να έρθει ο Γ’ ΠΠ όσο το δυνατόν πιό γρήγορα, κι όσο το δυνατόν πιό άγριος. Ώστε να τσακιστούν τα δεκανίκια της ανομίας: στοές, «λέσχες», κρυφά «κονκλάβια» καί τα ρέστα.

[…Δεν είμαι αφελής. Αν τσακιστούν όλ’ αυτά, κι αν κυριαρχήσουν άλλοι -όχι Δυτικοί- μετά τον πόλεμο, θα θελήσουν απλώς να επιβάλουν …τα δικά τους αντίστοιχα. (Πχ οι Κινέζοι έχουν τις διαβόητες «Τριάδες».) Συν το αντίστοιχο της δικής μας Κρυπτείας: αν λες πολλά κι ενοχλητικά, θα βρεθείς υπό το έδαφος – ενδεχομένως καί υπό την θάλασσα. (Καί σήμερα γίνεται αυτό …απ’ όλους.) (*)

Σύμφωνοι, αλλά στη βράση κολλάει το σίδερο. Εκεί, στη «βράση» πρέπει να τα δώσουμε όλα, ως Έλληνες, κι ό,τι πετύχουμε. Βλέπετε, το 1912-1920 η Ελλάς δεν απελευθέρωσε τα σκλαβωμένα εδάφη της με …ομαλές διαδικασίες. Ούτε με παρακάλια στους τότε «ισχυρούς».

(*) Ο τεκτονισμός δεν είναι απλά μιά «παραθρησκεία» (σύμφωνα με την Εκκλησία μας), ούτε μιά μάζωξη ψυχοπαθών, ούτε γραφικών γερόντων· κυρίως αποτελεί την αιχμή του δόρατος του αγγλοφώνου ιμπεριαλισμού, καί ιστορικώς απεδείχθη πολύ ισχυρό κατακτητικό εργαλείο. Πιό ισχυρό από τα κανόνια.

(Πώς, νομίζετε, κατακτήθηκε καί δέχθηκε κατοχή επί τρείς αιώνες κοτζάμ Ινδία από την αγγλίτσα; με τη «μύηση» των μαχαραγιάδων στη μασωνία. Οπότε, ο λαός τί να πεί καί τί να κάνει; Καί σήμερα, γιατί δεν τολμάει κανένας «ηγέτης» να τους τα πεί χύμα των Δυτικών; απλούστατα, επειδή είναι όλοι τους «μυημένοι». Οπότε, ο λαός τί να πεί καί τί να κάνει;)

Πράγμα που οι (πραγματικοί ή γιαλαντζή) αριστεροί επιμένουν να το κάνουν γαργάρα. (Όπως καί οι πραγματικοί ή γιαλαντζή δεξιοί.) Όσοι, δέ, σκέφτηκαν να οικειοποιηθούν αυτό το «εργαλείο» (τσάρος Παύλος Α’, Ι. Μεταξάς), το πλήρωσαν με τη ζωή τους.]

Εκτός από το να μην είμαι αφελής, δεν είμαι ούτε ανάλγητος. Φυσικά, κάθε εν όπλοις πόλεμος έχει θύματα ζωές. (Εδώ, έχει θύματα ζωές ο οικονομικός πόλεμος, ο εν όπλοις δεν θα έχει; ) Κι άλλο τόσο φυσικά, θα την πληρώσει καί αθώος κόσμος, πράγμα που δεν θα μας αρέσει καθόλου. Αλλά, τί θέλετε να γίνει;

Καί πες πως εγώ είμαι ολιγόμυαλος· τί βλέπετε εσείς πως μπορεί να γίνει, ώστε να ανατραπεί αυτή η πορεία (τουλάχιστον του έθνους των Ελλήνων) προς την Κόλαση; Στο κάτω-κάτω, αυτό το αργό βράσιμο του βατράχου, που περνάμε σήμερα, αυτή την αργή έγχυση δηλητηρίου στο είναι μας, την αποκαλείτε «ζωή»; Δεν βλέπετε πως πρόκειται γιά αργό θάνατο;

Όσο το δυνατόν πιό γρήγορα, λοιπόν. Να τελειώνουμε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δεν πάει άλλο.

ΤΕΛΟΣ

Υγ 1 – το αλαφρό:

Καί με τα ΜΚΔ, τί θα γίνει; Τί θα επιτρέπεται πλέον να γράφουμε;

Θα επιτρέπονται μόνον όσα δεν πειράζουν το καθεστώς. Συνταγές γιά φαγητά, γούτσου-γούτσου σε ζωάκια, λουλούδια στο μπαλκόνι, σπόρ, τέτοια πράγματα. Άντε καί τα πιό τολμηρά άτομα να στέλνουν φωτογραφίες με το περιεχόμενο του βρακιού τους στα ταίρια τους. Μέχρις εκεί, όμως. Μετά, τα αφεντικά θυμώνουν.

Υγ 2 – το απολύτως σοβαρό:

Όταν τά ‘λεγε η μή-εκλεγμένη σκατόγρια Αρκουδίτσα ( = Ούρσουλα) περί ευρωπαϊκών αξιών του …Ταλμούδ, οι περισσότεροι νόμιζαν πως κάνει πλάκα· τόσο της κόβει, δηλαδή, τόσα λέει. (Αν καί δεν ήταν θέμα να της κόβει αυτηνής· ραβασάκι διάβαζε.)

Άμ, έλα που μιλούσε απολύτως σοβαρά!…

Ποιός νομίζετε, μωρέ, ότι κάνει κουμάντο στον πλανητάκο μας; Ο σκληρός πυρήνας του Χαλδαϊκού μαύρου ιερατείου, ως κληρονόμος του κατάμαυρου (χρονικώς τελευταίου πρό καταβυθίσεως) Ατλάντειου ιερατείου, μέσω διαφόρων «μπροστινών» («λεσχών», κτλ).

Όταν, όμως, σας λέει ο γράφων ότι κάθε τι ιουδαϊκό (πχ «ΠΔ») πρέπει να φύγει κλωτσηδόν (πύξ λάξ οδάξ) έξω από τη τρέχουσα θρησκεία μας, ώστε κάποια στιγμή μετά να μπορέσουμε να βρούμε τον εαυτό μας, ως Έλληνες, τον θεωρείτε υπερβολικό!

Ξέρετε, όμως, κάτι; η «ΠΔ» μπήκε στο corpus των ιερών βιβλίων της τρέχουσας θρησκείας μας όχι με Οικουμενική Σύνοδο, αλλά με διάταγμα (με το στανιό) του «μεγάλου» Θεοδοσίου. Ο οποίος, κατά πάσα πιθανότητα, ήταν «κρύπτο». (Αν γνωρίζετε Ιστορία, θα ξέρετε καί τί κακό έκανε στους Έλληνες.) Συνεπώς, αφού η «ΠΔ» δεν ανήκει στο δόγμα, με έναν απλό νόμο (με «άρθρον μόνον») αυτό το πράγμα θα φάει σούτ εκτός Ορθοδοξίας καί θα ησυχάσουμε μία καί καλή.

Εντάξει, ο Πτολεμαίος ο Α’ λέγεται πως χρώσταγε στους ιουδαίους (οι εκστρατείες καί οι πόλεμοι κοστίζουν, γάρ), καί -προφανώς- ξεχρέωσε με το να τους αφήσει να γράψουν την «ΠΔ» στα Ελληνικά, ώστε να προπαγανδίσουν τις ιδέες τους.

[Καί όχι «μετέφρασαν», όπως λένε οι αφελείς. Την έγραψαν εξ αρχής, διότι ο πάπυρος ήταν μονοπώλιο καί πανάκριβος· μόνο μετά τους Έλληνες στην Αίγυπτο φτήνηνε. (Άειντε, μάθετε καί τίποτε!) Συνεπώς, μέχρι τότε οι ιουδαίοι απλώς είχαν μία μεταβιβαζόμενη από γενιά σε γενιά προφορική παράδοση.

Ειρήσθω ότι υπάρχει κι άλλος σοβαρός λόγος, γιά τον οποίο επιμένω ότι η «ΠΔ» γράφηκε στο ποδάρι, αλλά δεν είναι του παρόντος.]

Κι εντάξει, ο Πτολεμαίος χρώσταγε. Αλλά εμείς δεν χρωστάμε τίποτε.

Όχι καί να μας πουλάνε μυαλό η Ούρσουλα καί οι «χειριστές» της!…

Υστερόγραφο στο υστερόγραφο: δεν κρίνω τη θέση πως «- Όλες οι θρησκείες πρέπει να καταργηθούν!» (και δή, πάραυτα) ως υπερβολική / εξτρεμιστική, αλλά ως αναποτελεσματική. Είναι το ίδιο πράγμα, σα να πιάσεις τον βλάχο καί να τον πετάξεις στη θάλασσα, υπό την προτροπή: «- Ή μαθαίνεις κολύμπι, ή πνίγεσαι!» 

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Ζώντας σε έναν τρελό κόσμο!

 

Γιατί ο καπιταλισμός παράγει φρίκη και προστατεύει αυτούς που τις διαπράττουν

του Philippe Bergerac

Ζούμε σε μια κατάσταση γενικευμένης σχιζοφρένειας: νιώθουμε μπερδεμένοι ότι κάτι ουσιαστικό έχει σπάσει, ότι ο κόσμος έχει γίνει βίαιος, παράλογος και καταστροφικός, ΑΛΛΑ συνεχίζουμε τη μικρή μας ζωή «στο βάζο» παρ' όλα αυτά: δουλειά, κατανάλωση, διασκέδαση, ζευγάρι, παιδιά. Ξέρουμε και δεν ξέρουμε ταυτόχρονα. Αυτό μπορεί να ονομαστεί μεγαπολίτικη σχιζοφρένεια.

– Σχιζοφρένεια: μια βαθιά διαίρεση, μια αποκοπή από την πραγματικότητα. Το άτομο ζει σε δύο αντιφατικούς κόσμους ταυτόχρονα.

– Μεγαπολίτης: συνδέεται με τη μεγαλούπολη, με την πλήρη αστικοποίηση, με τη ζωή στις μεγάλες καπιταλιστικές συγκεντρώσεις.

Δεν πρόκειται για μια απλή «αδιαθεσία» ή μια «προσωρινή κρίση». Είναι το σύμπτωμα ενός συστήματος – του καπιταλισμού – που έχει εισέλθει στην τελική του φάση.

Ένα σύστημα που δεν μπορεί πλέον να αναπτυχθεί θετικά

Για μεγάλο χρονικό διάστημα, ο καπιταλισμός ήταν σε θέση να αναπτυχθεί αυξάνοντας την παραγωγικότητα και δημιουργώντας πλούτο. Σήμερα, ακόμη και όταν επενδύει εκατοντάδες δισεκατομμύρια σε τεχνητή νοημοσύνη, ρομπότ και κέντρα δεδομένων, δεν μπορεί πλέον να αυξήσει βιώσιμα το ποσοστό κέρδους της μέσω παραγωγικών επενδύσεων. Οι μηχανές αντικαθιστούν όλο και περισσότερο την ανθρώπινη εργασία, η οποία είναι η μόνη πραγματική πηγή νέας αξίας.

Αντιμέτωπος με αυτό το αδιέξοδο, ο καπιταλισμός – ιδιωτικός ή κρατικός: σήμερα, είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα – κάνει δύο παρατηρήσιμα και αποτελεσματικά πράγματα:

1. Εμπορευματοποιεί ό,τι ήταν ακόμα ελεύθερο ή κοινό: νερό, αέρας, CO2, βυθός, προσωπικά δεδομένα, την υγεία μας, τα συναισθήματά μας, τις σχέσεις μας, τους χτύπους της καρδιάς μας... Τίποτα δεν πρέπει να ξεφεύγει από τη λογική του κέρδους.

2. Όταν αυτό δεν είναι πλέον αρκετό, πέφτει σε μια λογική καταστροφής. Δεν αρκείται πλέον στο να εκμεταλλεύεται τη ζωή: αρχίζει να την καταστρέφει, να ευτελίζει το τέλος της και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να την κάνει αντικείμενο απόλαυσης. Αυτό είναι που ονομάζεται θανατικό του πνεύμα (πνεύμα καταστροφής και θανάτου).

Σε αυτό το πλαίσιο αναδύονται ακραίες μορφές βίας και διαστροφής, συμπεριλαμβανομένων των ατόμων που βρίσκουν ευχαρίστηση στον βασανισμό και τη δολοφονία παιδιών. Αυτές οι πράξεις δεν είναι «ανωμαλίες» ή «ολισθήσεις»: είναι η πιο ριζοσπαστική έκφραση ενός συστήματος που, μη μπορώντας πλέον να δημιουργήσει αρκετή αξία, εισέρχεται σε μια δυναμική καταστροφής.

Τα τέρατα και η παθητικότητα των μαζών

Αυτά τα «τέρατα» (που μπορούν να ονομαστούν ταράτσες, με τη φιλοσοφική έννοια: όντα που έχουν χάσει τον ανθρώπινο προορισμό τους) δεν εμφανίζονται από το πουθενά. Παράγονται από το σύστημα. Αλλά μπορούν επίσης να δράσουν και να πολλαπλασιαστούν χάρη στην παθητικότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας.

Οι περισσότεροι άνθρωποι παραμένουν σε κατάσταση κατάχρησης: έχουν μια άποψη που είναι εν μέρει, αν όχι εντελώς, εξαπατημένη από το σύστημα. Νιώθουν ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά παραμένουν εγκλωβισμένοι στην καθημερινότητά τους, στην κατανάλωσή τους και στην παραίτησή τους. Αυτή η συλλογική παθητικότητα επιτρέπει στο σύστημα να προστατεύει τις πιο συμβιβασμένες και διεστραμμένες ελίτ του.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα δίκτυα που περιλαμβάνουν πολιτικούς, δικαστικούς, μιντιακούς και οικονομικούς παράγοντες (όπως στην υπόθεση Epstein) είναι τόσο δύσκολο να εξαρθρωθούν. Η πλήρης έκθεση θα έθετε σε κίνδυνο τη νομιμότητα ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού και της άρχουσας τάξης. Ως εκ τούτου, το σύστημα προτιμά να θυσιάσει μερικούς δευτερεύοντες αποδιοπομπαίους τράγους παρά να διακινδυνεύσει μια παγκόσμια πρόκληση.

Γιατί οι «εθνοτικές» ή «συνωμοσιολογικές» εξηγήσεις είναι ανεπαρκείς

Πολλοί αντιφρονούντες, δικαίως εξεγερμένοι από αυτές τις φρικαλεότητες, αναζητούν απλές εξηγήσεις: «Φταίνε οι Εβραίοι», «οι ελίτ της παγκοσμιοποίησης», «οι 13 οικογένειες» κ.λπ.

Αυτές οι εξηγήσεις περιέχουν φυσικά στοιχεία αλήθειας: υπάρχουν δίκτυα ελίτ που προστατεύονται, ατιμώρητα ή/και που πάντα λειτουργούσαν. Παραμένουν όμως ανεπαρκείς και συχνά αντιπαραγωγικές, για δύο λόγους:

• Εξατομικεύουν και εθνοποιούν αυτό που είναι πρώτα και κύρια ένα συστημικό, σχεδόν συστηματικό φαινόμενο. Ο καπιταλισμός σε τελική κρίση παράγει αυτές τις καταστροφικές λογικές ανεξάρτητα από την εθνική ή θρησκευτική καταγωγή των ανθρώπων που τον υπηρετούν σε μια δεδομένη στιγμή.

• Μας εμποδίζουν να κατανοήσουμε τη ρίζα: έναν τρόπο παραγωγής που, έχοντας φτάσει στο ιστορικό του τέλος, μπορεί να διατηρηθεί μόνο με την εντατικοποίηση της καταστροφής και την προστασία εκείνων που την ασκούν.

Το πρόβλημα είναι πολύ περισσότερο από μια «εβραϊκή συνωμοσία» ή μια «συνωμοσία των οικογενειών». Είναι ένα σύστημα (καπιταλισμός) που έχει γίνει δομικά θανάτικο (τείνει προς την καταστροφή) και που προστατεύει τους δικούς του μηχανισμούς επιβίωσης, συμπεριλαμβανομένων των πιο φρικτών.

Δεύτερον, η ιστορία του εικοστού αιώνα δείχνει ότι το πρόβλημα δεν μπορεί να περιοριστεί στον δυτικό «ιδιωτικό» καπιταλισμό.

Ο μπολσεβίκικος κρατικός καπιταλισμός (και οι παραλλαγές του) παρήγαγε επίσης μια αλλοτριωμένη, γραφειοκρατική και καταπιεστική κοινωνία, με τη δική της μορφή κυριαρχίας και ψέματα. Δεν κατάργησε την εκμετάλλευση, τη μεταμόρφωσε.

Σήμερα, ένα μέρος της παγκοσμιοποιητικής και μετανθρωπιστικής αριστεράς, μακριά από το να αντιπροσωπεύει μια εναλλακτική λύση, συχνά προετοιμάζει τις συνθήκες για έναν κομμουνισμό επιτήρησης: ψηφιακός έλεγχος των πληθυσμών, κοινωνική μηχανική, διάλυση των συλλογικών ταυτοτήτων υπέρ μιας τεχνοκρατικής διαχείρισης των ατόμων. Η Fabian Society, με τη στρατηγική της σταδιακής διείσδυσης στους θεσμούς, συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό σε αυτή την εξέλιξη.

Τέλος, μερικές από τις επιθέσεις στον Μαρξ βασίζονται στην ίδια απλουστευτική λογική. Συχνά υπενθυμίζεται ότι ο Μαρξ ήταν εβραϊκής καταγωγής, με τεκμηριωμένους ή αβάσιμους υπαινιγμούς («χρηματοδοτούμενος από τους Ρότσιλντ», «καμπαλιστής» κ.λπ.). Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι ο Μαρξ έγραψε το Εβραϊκό Ζήτημα το 1843, περισσότερα από είκοσι χρόνια πριν από το Κεφάλαιο. Αυτό το κείμενο μπορεί να διαβαστεί ως μεθοδολογικό προοίμιο: ο Μαρξ επέκρινε ήδη την αλλοτριωμένη μορφή της αστικής χειραφέτησης και έθεσε τα θεμέλια για μια βαθύτερη κριτική της εμπορευματικής κοινωνίας. Η αναγωγή της σκέψης κάποιου σε μια «εβραϊκή επιρροή» ή σε μια οικογενειακή συνωμοσία αποφεύγει να αντιμετωπίσει το πραγματικό περιεχόμενο της ανάλυσής του. Το σύστημα το έχει καταλάβει καλά αυτό.

Το θεμελιώδες πρόβλημα πηγαίνει πιο πέρα από την εθνική ή θρησκευτική καταγωγή αυτού ή εκείνου του στοχαστή ή του ηγέτη: το πρόβλημα είναι ένας τρόπος παραγωγής που, έχοντας φτάσει στο ιστορικό του τέλος, μπορεί να διατηρηθεί μόνο με την εντατικοποίηση της καταστροφής και την εξουδετέρωση κάθε προοπτικής πραγματικής υπέρβασης.

Η δύναμη ανάκτησης της ανταλλακτικής αξίας (χρήμα, δύναμη, οικονομία κ.λπ.)

Σε αυτό το πλαίσιο, η μόνη πραγματική διέξοδος δεν είναι η «καλύτερη διαχείριση» ή η μεταρρύθμιση του καπιταλισμού (ιδιωτικού και κρατικού), αλλά η κατάργησή του για να επιτραπεί στην ανθρωπότητα να επιστρέψει στο τέλος της – δηλαδή στον ανθρώπινο προορισμό της – σε μια ελεύθερη και συνειδητή κοινότητα: το Gemeinwesen.

Φυσικά, αυτή η προοπτική παραμένει σε μεγάλο βαθμό ουτοπική σήμερα: ο καπιταλισμός της επιτήρησης και του ιδεολογικού ελέγχου προβλέπει και εξουδετερώνει εν τη γενέσει τους τις περισσότερες απόπειρες οργανωμένης εξέγερσης.

Αλλά υπάρχει ένας βαθύτερος λόγος για αυτή τη δυσκολία: το χρήμα (εξουσία, εμπορεύματα κ.λπ.) έχει μια αξιοσημείωτη ικανότητα να ανακτά και να στρέφει εναντίον του τους πιο ριζοσπαστικούς επικριτές.

Η ιστορία προσφέρει πολλά παραδείγματα αυτού.

• Η σκέψη του Μαρξ, που στόχευε στην κατάργηση της ανταλλακτικής αξίας και του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής (οικονομία, κράτος, μισθωτό σύστημα) που ήταν έτοιμο να καταρρεύσει κάτω από τις αντιφάσεις του, μετατράπηκε σε κρατική ιδεολογία που δικαιολογεί έναν γραφειοκρατικό, θανατηφόρο και γενοκτονικό καπιταλισμό.

• Ομοίως, το μήνυμα του Χριστού — που έδιωξε τους εμπόρους από το Ναό και μας υπενθύμισε ότι το θείο δεν ήταν εξωτερικό αλλά παρόν σε όλους (Ιωάννης 14:20) — έχει θεσμοθετηθεί σε μια Εκκλησία που είναι σίγουρα ωφέλιμη από πολλές απόψεις, αλλά και ιεραρχική και συχνά συμμαχική με την κοσμική εξουσία (η οποία ξέρει πολύ καλά πώς να κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται ένοχοι — αμαρτία, κλίμα, ιούς,... — και να χρησιμοποιεί φόβο και έλεγχο οποιαδήποτε στιγμή· πάνω απ' όλα, από τις 11/09/2001).

Και στις δύο περιπτώσεις, μια ανατρεπτική λέξη αιχμαλωτίστηκε και τέθηκε στην υπηρεσία αυτού που κατήγγειλε. Και οι δύο έχουν γελοιοποιηθεί, στιγματιστεί, γυρίσει. Αυτή είναι η εγγενής δύναμη της ανταλλακτικής αξίας: δεν αρκείται στο να κυριαρχεί, τείνει να απορροφά, να εξουδετερώνει και να αντιστρέφει ό,τι ισχυρίζεται ότι την υπερβαίνει.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι μεταρρυθμίσεις, η ηθική κριτική ή οι προσπάθειες «ηθικοποίησης» του συστήματος παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανίσχυρες. Όσο η εμπορευματική μορφή επιμένει, διατηρεί την ικανότητα να αφομοιώνει τις δικές της διαμάχες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε τη διαύγεια. Αντιθέτως. Σε μια εποχή που το σύστημα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό στην αποτροπή κάθε ριζικής αμφισβήτησης, το έργο της διευκρίνισης και της «μη κατάχρησης» της άποψης γίνεται όλο και πιο απαραίτητο.

Αυτή είναι η προϋπόθεση ότι, όταν οι αντιφάσεις του κεφαλαίου γίνουν πολύ βίαιες για να περιοριστούν, ένα μέρος του πληθυσμού θα είναι ήδη σε θέση να σκέφτεται και να δρα πέρα από το σύστημα, αντί να παραμένει αιχμάλωτο του. https://reseauinternational.net/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Οι πόλεμοι της εποχής μας

 

Ντμίτρι Τρένιν

Λέγεται πως οι στρατηγοί προετοιμάζονται πάντα για τον προηγούμενο πόλεμο. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο στρατός είναι ανίκανος να προετοιμαστεί για το μέλλον. Ενώ η αδράνεια είναι πράγματι τόσο συχνή μεταξύ των στρατιωτών όσο και μεταξύ των πολιτών, το τίμημα είναι πολύ υψηλότερο. Αντίθετα, σημαίνει ότι ο τεχνολογικός και πολιτικός χαρακτήρας του πολέμου αλλάζει συνεχώς -και βασικά, με κάθε παγκόσμιο πόλεμο- ακόμη και όταν παραμένει θεμελιωδώς η ένοπλη επιβολή της θέλησης κάποιου στον εχθρόΣήμερα γινόμαστε μάρτυρες μιας μετάβασης από τον κυρίως μηχανοποιημένο στον όλο και πιο ψηφιακό πόλεμο. Ο στρατός είναι συνήθως ο πρώτος που χρησιμοποιεί επιστημονικές και τεχνολογικές εξελίξεις. Διάφορες ψηφιακές τεχνολογίες, η τεχνητή νοημοσύνη (AI) και οι βάσεις δεδομένων της, η ρομποτική, ο κυβερνοπόλεμος και τα διαστημικά όπλα θα καθορίζουν όλο και περισσότερο τον πόλεμο, τροποποιώντας ριζικά τις τακτικές και τη στρατηγική.

Αυτός ο νέος χαρακτήρας του πολέμου σηματοδοτεί το τέλος της 500χρονης δυτικής κυριαρχίας και της 40χρονης ηγεμονίας των ΗΠΑ. Μια νέα παγκόσμια τάξη, που συχνά αποκαλείται πολυπολική, πλησιάζει. Θα περιλαμβάνει δυνάμεις διαφόρων μεγεθών και πολιτισμών, με διάφορες αντιλήψεις για την παγκόσμια τάξη. Αλλά πριν σκεφτούμε πώς να εναρμονίσουμε αυτές τις διαφορετικές αντιλήψεις, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι η μετάβαση σε αυτήν θα περιλαμβάνει σκληρό αγώνα. Τον 20ο αιώνα, η εμφάνιση μιας νέας παγκόσμιας τάξης πυροδότησε δύο παγκόσμιους πολέμους. Μια τρίτη αποφεύχθηκε επειδή οι δύο κύριοι εμπόλεμοι αναγνώρισαν αμοιβαία εξασφαλισμένη πυρηνική καταστροφή.

Στα μέσα της δεκαετίας του 2010, ο κόσμος εισήλθε σε ένα νέο στάδιο μετάβασης, λειτουργικά ανάλογο με έναν παγκόσμιο πόλεμο. Για να αποφευχθεί η σύγχυση των αναλογιών και της αρίθμησης, αυτό μπορεί να ονομαστεί ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος με χαρακτηριστικά του 21ου αιώνα. Αυτός ο πόλεμος βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη, αποτελούμενος από πολλαπλούς μακροχρόνιους και διαλείποντες πολέμους, οι οποίοι θα παράγουν ενδιάμεσα αποτελέσματα και τελικά μια τελική ισορροπία. Αυτοί οι πόλεμοι διεξάγονται ανοιχτά στην Ανατολική Ευρώπη και στις παρακείμενες θάλασσες, στη Μέση Ανατολή και (ως ειδικές επιχειρήσεις) στη Λατινική Αμερική. Αλλά η μεγαλύτερη σύγκρουση ετοιμάζεται στην Ανατολική Ασία και τον Δυτικό Ειρηνικό. Το διακύβευμα του νέου παγκόσμιου πολέμου είναι τόσο υψηλό που πιθανότατα θα είναι μακρύς και θα διεξαχθεί βάναυσα και αποφασιστικά, επηρεάζοντας ολόκληρο τον κόσμο. Έχουμε εισέλθει σε μια εποχή μακροχρόνιων πολέμων.

Ψηφιακός πόλεμος

Στην εποχή των πληροφοριακών συστημάτων, η κρίσιμη σημασία στο πεδίο της μάχης έχει λογικά η ενσωμάτωση της αναγνώρισης, της ανίχνευσης, της στόχευσης και των πυρών σε πραγματικό χρόνο. Αυτό αποδεικνύεται πιο εντυπωσιακά στην «επανάσταση των drones» που έχει ανατρέψει τον πόλεμο. Αυτό το φαινόμενο έχει αναλυθεί διεξοδικά από τον Στρατηγό του Στρατού Γιούρι Μπαλουγιέφσκι και τον Διευθυντή του Κέντρου Ανάλυσης Στρατηγικών και Τεχνολογιών Ruslan Pukhov (Baluyevsky and Pukhov, 2026).

Ουσιαστικά, μια ευρεία ζώνη ολικής καταστροφής, που εκτείνεται 20-30 χιλιόμετρα από την πρώτη γραμμή - όπου οποιαδήποτε πλατφόρμα και ακόμη και μεμονωμένος στρατιώτης θα καταστραφεί σίγουρα από drones FPV - έχει εξαλείψει την κρίσιμη αρχή της συγκέντρωσης δύναμης για να σπάσει τις εχθρικές γραμμές. Αντίθετα, η διασπορά των δυνάμεων έχει γίνει ο κανόνας. Ο πόλεμος ελιγμών με διασπάσεις αρμάτων μάχης έχει δώσει τη θέση του στη διείσδυση δύο ή τριών στρατιωτών στη θέση του εχθρού. Το «μέτωπο» είναι στην πραγματικότητα μια γκρίζα ζώνη, όπου οι αντίπαλοι συχνά κρατούν πόντους ο ένας πίσω από τις γραμμές του άλλου, προεξέχοντας ο ένας μέσα στον άλλο. Η πολιορκία μιας μικρής πόλης-φρούριο μπορεί να διαρκέσει μήνες.

Ο σύγχρονος πόλεμος περιλαμβάνει πλέον τα πάντα, από μάχη σώμα με σώμα μέχρι πιλοτικά συστήματα μακριά από το πεδίο της μάχης. Σμήνη drones με βεληνεκές 100-300 km μετατρέπουν το επιχειρησιακό πίσω μέρος του εχθρού σε περιοχή συνεχούς κινδύνου. Η σχεδόν πλήρης διαφάνεια ολόκληρου του θεάτρου του πολέμου, που καλύπτεται μόνο από τον καιρό, καθιστά σχεδόν αδύνατη τη χρήση μιας άλλης σημαντικής αρχής – του αιφνιδιασμού. Η «ομίχλη του πολέμου» έχει σχεδόν διαλυθεί, εκτός από την πραγματική ομίχλη που μερικές φορές κρύβει την κίνηση των στρατευμάτων από το μάτι των αναγνωριστικών drones.

Επιπλέον, τα drones με βεληνεκές εκατοντάδων ή ακόμη και χιλιάδων χιλιομέτρων μπορούν να χτυπήσουν στόχους βαθιά πίσω από τις εχθρικές γραμμές που κάποτε μπορούσαν να προσεγγιστούν μόνο με πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς. Ουκρανικά UAV από τη Βαλτική Θάλασσα φτάνουν στα Ουράλια Όρη και ιρανικά UAV φτάνουν σε βρετανικές βάσεις στην Κύπρο.

Η δυνατότητα ακριβούς χτυπήματος κρίσιμων στόχων βαθιά στα μετόπισθεν έχει θολώσει τα παλιά όρια μεταξύ τακτικής, επιχειρήσεων και στρατηγικής.

Η επανάσταση των drones έχει υποτιμήσει σε μεγάλο βαθμό τις παραδοσιακές πλατφόρμες μάχης. Τα άρματα μάχης που έχουν σχεδιαστεί για να διαπερνούν την πρώτη γραμμή και να διεξάγουν απευθείας πυρά είναι πλέον χρήσιμα κυρίως ως αυτοκινούμενα συστήματα πυροβολικού και έχουν γίνει στόχοι για επιθέσεις μεγάλης εμβέλειας. Τα πυροβόλα πυροβολικού, ειδικά αυτά που χρησιμοποιούν πυρομαχικά ακριβείας, παραμένουν σε υπηρεσία, αλλά είναι λιγότερο οικονομικά. Αντί για αερομαχίες, τα συστήματα αεράμυνας αντιμετωπίζουν βαλλιστικούς πυραύλους και πυραύλους κρουζ. Πολεμικά πλοία χτυπιούνται από θαλάσσια drones. Τα συστήματα αεράμυνας, σχεδιασμένα να καταρρίπτουν εχθρικά αεροπλάνα, αναγκάζονται να χρησιμοποιούν ακριβά αναχαιτιστικά ενάντια σε σχετικά φθηνά drones. Η σημασία του ηλεκτρονικού πολέμου, των διαστημικών επικοινωνιών και της επιτήρησης έχει αυξηθεί τρομερά.

Περιφερειοποίηση των τοπικών συγκρούσεων

Οι τεχνολογικές εξελίξεις έχουν κάνει το θέατρο του πολέμου πρακτικά απεριόριστο. Σήμερα, δεν πρέπει να μιλάμε για σύγκρουση στην Ουκρανία, αλλά για σύγκρουση στην Ανατολική Ευρώπη. Το Κίεβο είναι ένα όργανο της κοινής πολιτικής των χωρών του ΝΑΤΟ. Η Ρωσία πραγματοποιεί πλήγματα σε όλη την ουκρανική επικράτεια και το Κίεβο εναντίον δεκάδων ρωσικών περιοχών, χρησιμοποιώντας το έδαφος της Βαλτικής και της Φινλανδίας. Το καθεστώς του Κιέβου πραγματοποιεί πράξεις δολιοφθοράς και τρομοκρατίας βαθιά μέσα στη Ρωσία, με τη βοήθεια, την υποστήριξη και τον έλεγχο της Βρετανίας και άλλων χωρών του ΝΑΤΟ. Τα πλοία που μεταφέρουν ρωσικό πετρέλαιο και LNG αντιμετωπίζουν πειρατεία στη Μαύρη Θάλασσα, τη Βαλτική και τη Μεσόγειο Θάλασσα. Στην Επιχείρηση Ιστός Αράχνης, ουκρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη επιτέθηκαν σε αεροδρόμια της Σιβηρίας. Ομοίως, το Ισραήλ επιτέθηκε σε ιρανικούς στόχους κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Δώδεκα Ημερών. Ο «ήσυχος» κυβερνοπόλεμος συνεχίζεται ασταμάτητα. Αυτό δημιουργεί τον προφανή και πραγματικό κίνδυνο να ωθήσει τη σύγκρουση στην Ουκρανία προς έναν περιφερειακό πόλεμο μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας.

Στη Μέση Ανατολή, η σύγκρουση έχει επεκταθεί από το τοπικό επίπεδο -το Ισραήλ και τους γείτονές του (Λίβανος, Συρία, Λωρίδα της Γάζας, Δυτική Όχθη και παλαιότερα Αίγυπτος)- στο περιφερειακό επίπεδο -Ιράν, Υεμένη, Ιράκ, Κουβέιτ, Κατάρ, Μπαχρέιν, Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ακόμη και Τουρκία και Κύπρος. Ο Περσικός Κόλπος, η Ερυθρά και η Αραβική Θάλασσα, έχουν γίνει εμπόλεμες ζώνες. Ένα αμερικανικό υποβρύχιο βύθισε μια ιρανική φρεγάτα 2.000 μίλια μακριά από το Ιράν, στα ανοικτά των ακτών της Σρι Λάνκα.

Σε απάντηση στην αμερικανο-ισραηλινή επιθετικότητα, το Ιράν απέκλεισε τα Στενά του Ορμούζ για πρώτη φορά και οι σύμμαχοί του στην Υεμένη ενδέχεται να κλείσουν το Μπαμπ ελ-Μαντέμπ. Η Τεχεράνη εκτόξευσε πυραύλους στην αμερικανική στρατιωτική βάση στο Ντιέγκο Γκαρσία, 4.000 χιλιόμετρα μακριά. Παρά την πυκνή αεράμυνα του Ισραήλ, σχεδόν όλη η επικράτειά του -περισσότερο ή λιγότερο αποτελεσματικά προστατευμένη κατά τη διάρκεια προηγούμενων πολέμων- έχει χτυπηθεί από πυραύλους και UAV. Το 2026 ουσιαστικά είδε μεγάλο μέρος της Μέσης Ανατολής να παρασύρεται σε έναν περιφερειακό πόλεμο μεταξύ του Ισραήλ και των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν και των συμμάχων του.

Έτσι, η τεχνολογική επανάσταση άλλαξε δραματικά τον πόλεμο. Οι βελτιωμένες δυνατότητες πληροφοριών και η στρατιωτική τεχνολογία έχουν αυξήσει την ακρίβεια των χτυπημάτων πάρα πολύ, με την απόσταση από την πρώτη γραμμή να μην παίζει πλέον καθοριστικό ρόλο. Το θέατρο του πολέμου έχει επεκταθεί σημαντικά, καλύπτοντας όχι μόνο το έδαφος των εμπολέμων (εκτός των ΗΠΑ), αλλά και στόχους εκτός αυτών. Επιπλέον, υπάρχει μια ολοένα και πιο σαφής σύνδεση μεταξύ ορισμένων συγκρούσεων, ιδιαίτερα στην Ουκρανία και το Ιράν.

Η τελευταία καινοτομία είναι ότι ορισμένες αποφάσεις (π.χ. επιλογή στόχων) και η εκτέλεσή τους μπορούν πλέον να ανατεθούν σε τεχνητή νοημοσύνη και αυτόνομα συστήματα.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, η επιχείρηση σύλληψης του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του προετοιμάστηκε με τη βοήθεια της AI (Wall Street Journal, 2026). Η τεχνητή νοημοσύνη φέρεται επίσης να χρησιμοποιήθηκε για την επιλογή στόχων στο Ιράν (Gustafson and Kosslyn, 2026).

Ωστόσο, πολλά στοιχεία του παραδοσιακού πολέμου παραμένουν επίκαιρα. Οι πόλεμοι δεν έχουν γίνει αναίμακτα παιχνίδια στον υπολογιστή: εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι πολεμούν και στις δύο πλευρές της πρώτης γραμμής, συμπεριλαμβανομένης της μάχης σώμα με σώμα στα χαρακώματα με τη χρήση ψυχρού χάλυβα, με απώλειες δεκάδων ή εκατοντάδων χιλιάδων. Η διαφορά μεταξύ του μπροστινού και του πίσω μέρους έχει θολώσει σημαντικά, αλλά δεν έχει εξαφανιστεί: ο πόλεμος και η ειρήνη έχουν μάθει να υπάρχουν δίπλα-δίπλα. Και δεν είναι όλες οι σύγχρονες στρατιωτικές συγκρούσεις τόσο γρήγορες όσο οι επιχειρήσεις Καταιγίδα της Ερήμου (1991) και Σοκ και Δέος (2002) των ΗΠΑ στο Ιράκ, ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ (1999) ή ο πενθήμερος πόλεμος της Ρωσίας για την επιβολή της ειρήνης στη Γεωργία (2008). Η σύγκρουση στην Ουκρανία έχει ιδιαίτερη σημασία από αυτή την άποψη.

Ένας πόλεμος φθοράς

Μετά από μια σύντομη περίοδο ελιγμών, ο πόλεμος στην Ουκρανία μετατράπηκε σε πόλεμο φθοράς. Δεν υπάρχουν επιθέσεις μεγάλης κλίμακας ή ανακαλύψεις στην πρώτη γραμμή σε επιχειρησιακό βάθος. Η κύρια μέθοδος πολέμου, μαζί με την εξαντλητική επίθεση στο έδαφος (συντριβή του εχθρού), είναι η συνεχής πίεση για την εξάντληση της πρώτης γραμμής του εχθρού και, όλο και περισσότερο, των μετόπισθεν. Το κύριο καθήκον του ρωσικού στρατού δεν είναι τόσο η κατάληψη εδάφους (αν και τα ρωσικά στρατεύματα έχουν την πρωτοβουλία και σταδιακά προωθούνται από το 2024) όσο η κατάρρευση του εχθρού εξαλείφοντας το ανθρώπινο δυναμικό και το υλικό του και καταστρέφοντας ή ακρωτηριάζοντας τη στρατιωτική-βιομηχανική υποδομή, τα ενεργειακά συστήματα, τις οδούς υλικοτεχνικής υποστήριξης, τα κέντρα ελέγχου κ.λπ. Ο στόχος είναι να εξαντληθούν οι πόροι του καθεστώτος του Κιέβου, να αποδιοργανωθούν τα μετόπισθεν του και να πειστούν οι δυτικοί χορηγοί του ότι το ουκρανικό «περιουσιακό στοιχείο» είναι άχρηστο.

Ο εχθρός επέλεξε επίσης μια στρατηγική εξάντλησης, προσπαθώντας να «προκαλέσει μια στρατηγική ήττα στη Ρωσία» -πρώτα υπονομεύοντας την οικονομία και τα οικονομικά της και στη συνέχεια εμποδίζοντας τη Ρωσία να κερδίσει τον πόλεμο. Από το 2014, η συλλογική Δύση έχει επιβάλει άνευ προηγουμένου κυρώσεις 30.000 στη Ρωσία και έχει κατασχέσει τα μισά συναλλαγματικά της αποθέματα που φυλάσσονταν σε δυτικές δικαιοδοσίες. Οι κυρώσεις είναι ένας οικονομικός πόλεμος φθοράς, ειδικά σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία.

Προτεραιότητα στον πόλεμο φθοράς δίνεται στον ενεργειακό τομέα.

Στο πλαίσιο του «πολέμου των υποδομών», τους πρώτους μήνες της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης, ο εχθρός ανατίναξε τον αγωγό φυσικού αερίου Nord Stream στη Βαλτική Θάλασσα. Αργότερα, οι Ουκρανοί ανατίναξαν χερσαίους αγωγούς φυσικού αερίου και πετρελαίου (συμπεριλαμβανομένου του Druzhba) που συνέδεαν τη Ρωσία με τις ευρωπαϊκές χώρες. Σύμφωνα με τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, το Κίεβο σχεδιάζει επίσης να καταστρέψει τους αγωγούς φυσικού αερίου Blue Stream και Turkish Stream της Μαύρης Θάλασσας.

Οι εγκαταστάσεις πυρηνικής ενέργειας δεν έχουν καμία ασυλία έναντι των χτυπημάτων. Ο πυρηνικός σταθμός Zaporozhye, που ελέγχεται από ρωσικά στρατεύματα, βομβαρδίζεται συνεχώς από την Ουκρανία. Άλλοι ρωσικοί πυρηνικοί σταθμοί, ειδικά στο Κουρσκ και το Σμολένσκ, έχουν επίσης πληγεί από τις ουκρανικές δυνάμεις. Με τη σειρά τους, οι ρωσικές δυνάμεις επιτέθηκαν σε ηλεκτρικούς υποσταθμούς που μεταδίδουν ηλεκτρική ενέργεια από ουκρανικούς πυρηνικούς σταθμούς στους καταναλωτές - βλάπτοντας τα ουκρανικά μετόπισθεν, αλλά χωρίς να δημιουργούν κίνδυνο ραδιενεργής μόλυνσης.

Το 2025, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτέθηκαν στο Ιράν για να καταστρέψουν το πυρηνικό του πρόγραμμα, καταστρέφοντας τις υποδομές πολλών τοποθεσιών, αλλά αφήνοντας ανέγγιχτο τον πυρηνικό σταθμό του Μπουσέρ. Ωστόσο, οι χώροι του χτυπήθηκαν το 2026, στους οποίους η Τεχεράνη απάντησε με επίθεση στο Ισραηλινό Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών κοντά στη Ντιμόνα.

Ενώ οι δυτικές χώρες έθεσαν ανώτατα όρια τιμών στο ρωσικό πετρέλαιο και τα δεξαμενόπλοια που κατασχέθηκαν πειρατικά, ουκρανικά εναέρια και θαλάσσια μη επανδρωμένα αεροσκάφη επιτέθηκαν σε ρωσικά διυλιστήρια πετρελαίου, θαλάσσιους τερματικούς σταθμούς εξαγωγής, πετρελαιοφόρα και πλοία μεταφοράς LNG. Ο στόχος δηλώθηκε ανοιχτά: να μειωθούν οι εξαγωγές ενέργειας της Ρωσίας και συνεπώς τα έσοδα του προϋπολογισμού της.

Παρόμοια είναι η κατάσταση και στη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή. Με τον ίδιο στόχο, οι δυτικές χώρες επέβαλαν ανώτατα όρια τιμών στο ιρανικό πετρέλαιο, κυρώσεις κατά των αγοραστών του και κατά των πλοίων που μετέφεραν ιρανικό πετρέλαιο και προϊόντα πετρελαίου και σταμάτησαν και συνέλαβαν παράνομα τέτοια πλοία. Σε απάντηση στην αμερικανο-ισραηλινή επιθετικότητα το 2026, το Ιράν επιτέθηκε σε διυλιστήρια πετρελαίου, εργοστάσια LNG και άλλες ενεργειακές υποδομές στα κράτη του Κόλπου με στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ και ανέλαβε επίσης τον έλεγχο της ναυσιπλοΐας στα στενά του Ορμούζ. Στην Ερυθρά Θάλασσα, οι Χούτι σύμμαχοι του Ιράν απείλησαν να επιτεθούν σε πλοία που συνδέονται με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, θέτοντας σε κίνδυνο τη διέλευση μέσω του Μπαμπ ελ-Μαντέμπ και της Διώρυγας του Σουέζ. Ο πόλεμος των υποδομών στη Μέση Ανατολή έχει επίσης εξαπλωθεί σε ψηφιακές εγκαταστάσεις, όπως κέντρα δεδομένων στο Μπαχρέιν και σε άλλες χώρες του Κόλπου.

Στον ασύμμετρο πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ/Ισραήλ και Ιράν, η Τεχεράνη στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στα οικονομικά όπλα. Κλείνοντας τα Στενά του Ορμούζ και επιτιθέμενη στις ενεργειακές εγκαταστάσεις των κρατών του Κόλπου που φιλοξενούν στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ, η Τεχεράνη προσπάθησε να ασκήσει οικονομική πίεση στις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους, αναγκάζοντάς τους να υποχωρήσουν.

Μια άλλη εκδοχή του πολέμου φθοράς εκτυλίσσεται στη Λατινική Αμερική. Οι ΗΠΑ επέβαλαν αποκλεισμό στην Κούβα μετά την Κουβανική Επανάσταση στις αρχές της δεκαετίας του 1960, επεκτείνοντάς τον το 2026 στις εισαγωγές πετρελαίου από τρίτες χώρες, αφήνοντας ουσιαστικά τη χώρα χωρίς καύσιμα και ηλεκτρικό ρεύμα. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι αυτές οι ενέργειες επιδιώκουν να αντικαταστήσουν την κυβέρνηση και την πολιτική πορεία της Κούβας με φιλοαμερικανικές. Ομοίως, οι ΗΠΑ μπλόκαραν τις εξαγωγές πετρελαίου της Βενεζουέλας για να αναγκάσουν μια αλλαγή πολιτικής.

Ένας πόλεμος φθοράς γίνεται έτσι πρωτίστως μια δοκιμασία της ανθεκτικότητας των πολιτικών συστημάτων και των κοινωνιών των εμπολέμων. Η Ρωσία και το Ιράν έχουν περάσει μέχρι στιγμής αυτό το τεστ. Η Βενεζουέλα έχει παραιτηθεί επί του παρόντος. Η Κούβα αντέχει προς το παρόν. και η Κίνα αντλεί μαθήματα.

Ο Πόλεμος του Αφανισμού—Μαζικός και Εξατομικευμένος

Δεν είναι όλοι οι σύγχρονοι πόλεμοι πόλεμοι φθοράς. Η απάντηση του Ισραήλ στη μαζική τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς εναντίον αμάχων είχε σκοπό να εξαλείψει εντελώς την απειλή αυτής της παλαιστινιακής ομάδας. Τα ισραηλινά πλήγματα σκότωσαν περισσότερους από 70.000 Παλαιστίνιους στη Γάζα το 2023-2025, που καταδικάστηκαν από πολλούς σε όλο τον κόσμο ως γενοκτονία. Περισσότεροι από 3.500 Ιρανοί άμαχοι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της 40ήμερης αμερικανο-ισραηλινής επίθεσης κατά του Ιράν την άνοιξη του 2026.

Ωστόσο, η μαζική δολοφονία του άμαχου πληθυσμού του εχθρού σίγουρα δεν είναι καινούργια. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος περιλάμβανε πολλές περιπτώσεις σκόπιμης εξόντωσης αμάχων όχι μόνο από τους Ναζί, τους συμμάχους τους και τους Ιάπωνες, αλλά και από αμερικανικούς και βρετανικούς βομβαρδισμούς γερμανικών και ιαπωνικών πόλεων και από τις ατομικές βόμβες των ΗΠΑ στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.

Το Ισραήλ είναι επίσης γνωστό για δολοφονίες. Από το 2023, οι ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών έχουν σκοτώσει πολλά ανώτερα στελέχη της Χεζμπολάχ και της Χαμάς στον Λίβανο, τη Γάζα και όχι μόνο, συμπεριλαμβανομένης της Τεχεράνης. Ακόμη και πριν από την πρώτη επίθεση του Ισραήλ στο Ιράν το 2025, αρκετοί υψηλόβαθμοι Ιρανοί στρατιωτικοί σύμβουλοι σκοτώθηκαν από το Ισραήλ στη Συρία.

Στην αρχή του Πολέμου των Δώδεκα Ημερών κατά του Ιράν τον Ιούνιο του 2025, Ισραηλινοί πράκτορες εκκαθάρισαν δεκάδες υψηλόβαθμους Ιρανούς πολιτικούς και στρατιωτικούς αξιωματούχους, καθώς και πυρηνικούς φυσικούς. Ο νυν Ιρανός πρόεδρος ήταν επίσης μεταξύ των στόχων.

Στο ξέσπασμα της νέας επίθεσης το 2026, οι ισραηλινές πυραυλικές επιθέσεις σκότωσαν 49 Ιρανούς κορυφαίους αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένου του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν Αλί Χαμενεΐ -όχι ενός ήδη έκπτωτου ηγέτη όπως ο Σαντάμ Χουσεΐν ή ο Μουαμάρ Καντάφι ή ενός τρομοκράτη όπως ο Μπιν Λάντεν, αλλά ο αναγνωρισμένος επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας ενός κράτους μέλους του ΟΗΕ. Και ήρθε λιγότερο από δύο μήνες αφότου οι Αμερικανοί συνέλαβαν βίαια τον νόμιμο αρχηγό ενός άλλου κράτους - τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο.

Η δράση κατά της Βενεζουέλας επανέλαβε -σε νέο τεχνολογικό επίπεδο- την επιχείρηση του 1990 κατά του προέδρου του Παναμά Μανουέλ Νοριέγκα, ο οποίος επίσης συνελήφθη και στάλθηκε σε αμερικανική φυλακή. Οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ έχουν αναπτύξει στοχευμένες δολοφονίες, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του πολέμου κατά της τρομοκρατίας μετά την 9/11. Ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα έδωσε προσωπικά πολλές εντολές για την εξάλειψη -συνήθως με drones- ατόμων που χαρακτηρίζονται από τις ΗΠΑ ως τρομοκράτες. Το 2020, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ διέταξε τη δολοφονία του διοικητή του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν (IRGC), Κασέμ Σουλεϊμανί.

Οι ουκρανικές υπηρεσίες ασφαλείας χρησιμοποιούν επίσης τρομοκρατικές μεθόδους στον συνεχιζόμενο πόλεμο. Το 2024-2026 επιτέθηκαν σε τέσσερις ανώτερους Ρώσους στρατηγούς στη Μόσχα και εκτέλεσαν ή επιχείρησαν τη δολοφονία πολλών επιφανών Ρώσων δημοσίων προσώπων, δημοσιογράφων, φιλοσόφων και συγγραφέων. Στα τέλη του 2025, ουκρανικά UAV πραγματοποίησαν μαζική επίθεση στην κατοικία του Ρώσου Προέδρου στο Valdai, στην οποία προφανώς συμμετείχαν οι υπηρεσίες πληροφοριών του ΝΑΤΟ σύμφωνα με στοιχεία που επικαλούνται Ρώσοι αξιωματούχοι (RG, 2025).

Το Ισραήλ, οι ΗΠΑ και η υποστηριζόμενη από το ΝΑΤΟ Ουκρανία έχουν σπάσει την κατανόηση, η οποία χρονολογείται πολύ πριν από τον Ψυχρό Πόλεμο, ότι οι πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες απολαμβάνουν γενικά σιωπηρή ασυλία κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον Ναφτάλι Μπένετ, τότε πρωθυπουργό του Ισραήλ, ο Πρόεδρος Πούτιν εγγυήθηκε την ασφάλεια του Βλαντιμίρ Ζελένσκι τον Απρίλιο του 2022 (RBC, 2023). Ωστόσο, η εξάλειψη ενός εχθρικού διοικητή στο πεδίο της μάχης ήταν συχνά ένας επιθυμητός στόχος και η δολοφονία του αντίπαλου πολιτικού ηγέτη θεωρήθηκε ένας από τους συντομότερους τρόπους για να κερδηθεί ο πόλεμος ή τουλάχιστον να αποφευχθεί η ήττα.

Σκόπιμες επιθέσεις σε αμάχους και μη στρατιωτικές υποδομές έχουν ασκηθεί όχι μόνο από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, αλλά και από την Ουκρανία από το ξέσπασμα της κρίσης το 2014.

Τόσο η στοχευμένη καταστροφή των ηγετών του εχθρού όσο και η μαζική δολοφονία του πληθυσμού του υπογραμμίζουν τη φύση του πολέμου στον 21ο αιώνα.

Οι πόλεμοι του 21ου αιώνα είναι πολύπλευροι και πολυδιάστατοι. Ακόμη και στο παρελθόν, το φυσικό πεδίο μάχης - το θέατρο των επιχειρήσεων - δεν ήταν ποτέ η μόνη διάσταση της στρατιωτικής σύγκρουσης, αλλά τώρα οι άλλες διαστάσεις έχουν αυξηθεί τόσο πολύ ώστε να αλλάξουν ριζικά τα πράγματα. Οικονομία και δημοσιονομικά· τεχνολογία και πόροι· πληροφορίες και ψυχολογία· κυβερνοχώρος και διάστημα—ο κατάλογος των πεδίων μάχης απέχει πολύ από το να είναι πλήρης.

Η φύση του πολέμου

Οι πολιτικοί και οι σύμβουλοί τους μερικές φορές προετοιμάζονται επίσης για τον προηγούμενο πόλεμο, ο οποίος συχνά δημιουργεί μια συγκλονιστική έκθεση στη νέα πραγματικότητα, ειδικά για εκείνους που ήταν πεπεισμένοι για το αναπόφευκτο της ειρήνης και την απόλυτη αξιοπιστία της αποτροπής. Αλλά οι πόλεμοι έχουν διαποτίσει όλη την ανθρώπινη ιστορία και μια εποχή νέων –ποιοτικά διαφορετικών– μεγάλων πολέμων έχει αρχίσει τώρα μετά από ογδόντα χρόνια ειρήνης μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.

Ο Ψυχρός Πόλεμος προχώρησε, υπό την πυρηνική δαμόκλειο σπάθη, μέσω τοπικών πολέμων στην περιφέρεια της παγκόσμιας αντιπαράθεσης των υπερδυνάμεων. Το τέλος της διπολικής αντιπαράθεσης ακολούθησε αμέσως μια περίπου 10ετής περίοδος διεθνοτικών συγκρούσεων σε κράτη που διαλύθηκαν ή απέτυχαν. Αυτές οι συγκρούσεις συνοδεύτηκαν από εξωτερικές παρεμβάσεις και ειρηνευτικές επιχειρήσεις, καθώς και από στρατιωτικές επεμβάσεις (στα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή) για τη δημιουργία μιας νέας μονοπολικής (αμερικανοκεντρικής) παγκόσμιας τάξης. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον το 2001 εγκαινίασαν μια περίοδο αντιτρομοκρατικών επιχειρήσεων και εισβολών στο Αφγανιστάν, το Ιράκ και τη Λιβύη, με στόχο την ανασυγκρότησή τους σύμφωνα με τις δυτικές γραμμές. Αλλά μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2010, οι αντιφάσεις μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων είχαν επανεμφανιστεί. Η «μονοπολική στιγμή» είχε τελειώσει.

Οι σύγχρονοι πόλεμοι αντικατοπτρίζουν την κρίση της μεταψυχροπολεμικής αμερικανοκεντρικής παγκόσμιας τάξης και της μακράς παγκόσμιας κυριαρχίας της Δύσης. Προκαλώντας πολέμους (στην Ουκρανία) και ξεκινώντας τους (στη Μέση Ανατολή), οι ΗΠΑ εξαπέλυσαν αντεπίθεση εναντίον των αντιπάλων τους (Ρωσία, Ιράν) και των ανταγωνιστών τους (Κίνα, BRICS, ΕΕ και κράτη του Αραβικού Κόλπου). Ο στόχος της κυβέρνησης Τραμπ είναι να επιβάλει ένα νέο (ανελεύθερο) μοντέλο παγκόσμιας ηγεμονίας στον κόσμο. Αλλά σε αντίθεση με την προηγούμενη (παγκοσμιοποιητική) ηγεμονία, αυτή δεν βασίζεται στην ιδεολογική κυριαρχία, την πολιτική ηγεσία ή τους κανόνες. Αντίθετα, υπονοεί την υπεροχή της ισχύος των ΗΠΑ πέρα από το πλαίσιο μιας πολιτικής τάξης.

Στους σημερινούς πολέμους τους, οι Αμερικανοί εκμεταλλεύονται τους συμμάχους τους περισσότερο από ό,τι συνεργάζονται μαζί τους, ενεργοποιώντας τους στη γεωπολιτική «πρώτη γραμμή» στην Ευρώπη (Κίεβο και ΝΑΤΟ), στη Μέση Ανατολή (κράτη του Κόλπου) και στην Ασία (Ταϊβάν, Φιλιππίνες, Ιαπωνία, Νότια Κορέα). Η μακροπρόθεσμη «προστασία» αυτών των χωρών από τις ΗΠΑ τις οδηγεί τώρα σε σύγκρουση με τους μεγαλύτερους γείτονές τους, απειλώντας την καταστροφή ή ακόμα και την καταστροφή τους.

Συγκεκριμένα, σε αντίθεση με τον Ψυχρό Πόλεμο, η άλλη πλευρά -Ρωσία, Λευκορωσία, Κίνα, Ιράν και ΛΔΚ- δεν είναι ακόμη διατεθειμένη να δημιουργήσει μια στρατιωτική συμμαχία για να απαντήσει συντονισμένα στις ΗΠΑ. Η Μόσχα, το Πεκίνο και η Τεχεράνη είναι έτοιμες να πολεμήσουν μόνο για τα δικά τους συμφέροντα. Οι μόνες στρατιωτικές συμμαχίες είναι Ρωσία-Λευκορωσία και Ρωσία-ΛΔΚ. Η Ινδία έχει υιοθετήσει μια αποφασιστικά ουδέτερη θέση, αναπτύσσοντας στρατηγικές συνεργασίες με τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, τη Γαλλία και άλλες χώρες της ΕΕ, καθώς και με τη Βρετανία και την Ιαπωνία. Τα μέλη του Οργανισμού Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας, εκτός από τη Λευκορωσία, παραμένουν επίσης ουδέτερα.

Από το 1945 δεν έχουν κηρυχθεί πόλεμοι. Ακόμη και οι διπλωματικές σχέσεις διατηρούνται συχνά (οι πρεσβείες απλώς εκκενώνονται) και αποφεύγεται ο στρατιωτικός νόμος (για να διατηρηθούν όσο το δυνατόν περισσότερο οι συνθήκες ειρήνης για τους αμάχους). Είναι ιδιαίτερα δυσοίωνο το γεγονός ότι οι διπλωματικές διαπραγματεύσεις δεν διεξάγονται απλώς παράλληλα με αμείωτες στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά έχουν χρησιμοποιηθεί από την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ ως κάλυψη για νέες επιθέσεις. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, υπήρχαν φόβοι για επιθέσεις υπό το πρόσχημα των στρατιωτικών ασκήσεων, αλλά το 2025 και το 2026 ξεκίνησαν υπό το πρόσχημα των ειρηνευτικών συνομιλιών.

Ο πόλεμος και η ειρήνη συνυπάρχουν στον ίδιο τόπο και την ίδια στιγμή. Τα μέρη ταυτόχρονα πολεμούν και συναλλάσσονται μεταξύ τους. Οι αγωγοί φυσικού αερίου και πετρελαίου, που εκτείνονται από τη Ρωσία προς την ΕΕ μέσω της Ουκρανίας, συνέχισαν να λειτουργούν πολύ μετά τον Φεβρουάριο του 2022. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ ανακοίνωσε σχεδόν ταυτόχρονα την πρόθεσή του να βομβαρδίσει το Ιράν «πίσω στη λίθινη εποχή» και να άρει τις κυρώσεις στις ιρανικές εξαγωγές πετρελαίου (για να μετριάσει τη ζημιά του πολέμου στις παγκόσμιες αγορές ενέργειας).

Γενικά, ο χώρος της ειρήνης συρρικνώνεται, ενώ αυτός του πολέμου επεκτείνεται.

Πυρηνικά όπλα

Αυτή η αυξανόμενη σχετικότητα της ειρήνης σηματοδοτεί την προσέγγιση μιας άμεσης σύγκρουσης μεταξύ των ηγετικών δυνάμεων. Η πυρηνική αποτροπή έχει αποδυναμωθεί κρίσιμα σε στρατηγικό επίπεδο. Τα κράτη επιδιώκουν τώρα στόχους που θα ήταν αδιανόητοι κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου: στην περίπτωση του πολέμου δι' αντιπροσώπων της Δύσης κατά της Ρωσίας στην Ουκρανία, ο στόχος είναι η στρατηγική ήττα μιας πυρηνικής υπερδύναμης (της Ρωσίας) στην πιο ευαίσθητη στρατηγική της περιοχή. Στην περίπτωση του Ιράν, ο στόχος δεν είναι μόνο η πλήρης εξάλειψη του πυρηνικού του προγράμματος, αλλά και ο αφοπλισμός, η ανατροπή και ο διαμελισμός του.

Η αποτροπή εξασθενεί κυρίως λόγω της εξαφάνισης του σωτήριου φόβου που κράτησε τον Ψυχρό Πόλεμο ψυχρό και απέτρεψε μια πυρηνική αποκάλυψη. Οι ηγέτες των ευρωπαϊκών κρατών -από μεγάλα (Γερμανία) έως μικρά (Εσθονία)- κάνουν τώρα επικίνδυνες προκλήσεις, σαν να μην νοιάζονται για τις συνέπειες για τις χώρες και τους λαούς τους, εάν η Μόσχα απαντήσει σε τέτοιες προκλήσεις. [1] Αυτό δείχνει την ψυχική διαταραχή των Ευρωπαίων πολιτικών και, ακόμη περισσότερο, το «μετα-εθνικό σύνδρομό» τους: οι ελίτ δεν έχουν πατρίδα. [2]

Η παράδοξη αντίδραση των ανθρώπων στις ευρωπαϊκές χώρες είναι επίσης αρκετά ενδιαφέρουσα. Επηρεασμένοι από την προπαγάνδα της κυβέρνησής τους και των μέσων ενημέρωσης, έχουν ταυτόχρονα παραισθήσεις για ανύπαρκτες απειλές (ρωσική εισβολή σε χώρες του ΝΑΤΟ) και παραμένουν τυφλοί στην πολύ πραγματική πιθανότητα οι ενέργειες των ηγετών τους να ωθήσουν τη Μόσχα να χρησιμοποιήσει βία κατά του ΝΑΤΟ.

Ως αποτέλεσμα, η στρατηγική σταθερότητα -με την ευρεία γεωστρατηγική της έννοια, και όχι με τη στενή και παρωχημένη έννοια του αντικινήτρου για πυρηνική επίθεση- έχει υπονομευθεί σοβαρά. Μόνο το 2025, οι πυρηνικά εξοπλισμένες ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία διεξήγαγαν έναν παρατεταμένο πόλεμο δι' αντιπροσώπων εναντίον της πυρηνικά εξοπλισμένης Ρωσίας στην Ουκρανία. [3] Η πυρηνικά οπλισμένη Ινδία και το Πακιστάν συγκρούστηκαν για λίγο απευθείας. και το πυρηνικά εξοπλισμένο Ισραήλ και οι ΗΠΑ επιτέθηκαν σε ένα «σχεδόν πυρηνικό» Ιράν. Η ΛΔΚ δεν ήρθε σε σύγκρουση με τις ΗΠΑ, αλλά έστειλε τα στρατεύματά της για να βοηθήσει τη Ρωσία να απελευθερώσει το τμήμα της περιφέρειας Κουρσκ που είχε καταληφθεί από την Ουκρανία με την υποστήριξη της Δύσης. Μόνο μία πυρηνική δύναμη από τις εννέα -η Κίνα- παρέμεινε σε κατάσταση σχετικής ειρήνης, μια πιο «τακτική» αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ.

Όλοι αυτοί οι πόλεμοι διεξήχθησαν/διεξάγονται υπό την απειλή των πυρηνικών όπλων. Η χρήση τους —καθώς μειώνεται ο προηγούμενος φόβος— γίνεται πιο πιθανή. Αλλά η άποψη στις δεκαετίες 1960-1980 ότι οποιαδήποτε χρήση πυρηνικών θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην καταστροφή της ανθρωπότητας [4] αντικαθίσταται από την άποψη ότι ένας γενικός πυρηνικός πόλεμος είναι αδύνατος (καθώς κανείς δεν θα τον ξεκινούσε), ωστόσο οι συνέπειες ενός περιορισμένου πυρηνικού πολέμου δεν θα ήταν καταστροφικές.

Αυτό έχει ενισχύσει τη δημοτικότητα των πυρηνικών όπλων ως μέσο πρόληψης μιας επίθεσης. Η κατοχή πυρηνικών όπλων θεωρείται η μόνη πραγματική εγγύηση έναντι εξωτερικής επιθετικότητας, όπως αποδεικνύεται σαφώς από τις αποκλίνουσες πολιτικές των ΗΠΑ έναντι της πυρηνικά εξοπλισμένης Βόρειας Κορέας, του μη πυρηνικού Ιράν και του Ιράκ και της Λιβύης, που εγκατέλειψαν οικειοθελώς τα πυρηνικά τους προγράμματα. Το 2026, μετά την αμερικανο-ισραηλινή επίθεση, το κοινοβούλιο του Ιράν έθεσε το ζήτημα της αποχώρησης από τη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων (NPT).

Το ανανεωμένο ενδιαφέρον για τα πυρηνικά όπλα έχει επίσης ενισχυθεί από την de facto άρνηση της κυβέρνησης Τραμπ να παράσχει πυρηνικές εγγυήσεις στους συμμάχους των ΗΠΑ. Η Ευρώπη συζητά για «εκτεταμένη αποτροπή» με βάση τις πυρηνικές δυνάμεις της Γαλλίας ή, όπως λένε στη Γερμανία, κάποιο είδος «ευρωπαϊκών πυρηνικών δυνατοτήτων». Η Πολωνία, η Ελλάδα και η Εσθονία έχουν δηλώσει την ετοιμότητά τους να αναπτύξουν συμμαχικά πυρηνικά όπλα στο έδαφός τους. Η Σουηδία διεξάγει διαβουλεύσεις με το Ηνωμένο Βασίλειο για μια πυρηνική ομπρέλα που υποτίθεται ότι μπορεί να την προστατεύσει.

Αλλά δεν μπορεί. Η Βρετανία χρειάζεται την άδεια των ΗΠΑ για να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα. Το οπλοστάσιο της Γαλλίας βρίσκεται υπό τον έλεγχό της, αλλά είναι απίθανο να χρησιμοποιηθεί παρά μόνο για την υπεράσπιση των δικών της ζωτικών συμφερόντων. Στον 21ο αιώνα, πιθανότατα δεν υπάρχει χώρα που θα θυσιαζόταν για έναν σύμμαχο. Η μόνη περίπτωση πραγματικά αξιόπιστης εκτεταμένης πυρηνικής αποτροπής είναι η εγγύηση της Ρωσίας στο Μινσκ. Αλλά η Ρωσία και η Λευκορωσία είναι ένα κράτος της Ένωσης, όχι μόνο μια στρατιωτική συμμαχία.

Στην Ασία, η κατάσταση αλλάζει επίσης, αν και όχι τόσο αισθητά. Η Ιαπωνία δεν έχει κάνει ακόμη δηλώσεις, αλλά σύμφωνα με ορισμένους ειδικούς, η χώρα θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα πυρηνικό όπλο πολύ γρήγορα (Έκθεση, 2023). Στη Νότια Κορέα, η οποία έχει επίσης ένα αξιοσέβαστο πολιτικό πυρηνικό πρόγραμμα και πυραυλικές δυνατότητες, ορισμένοι κορυφαίοι αξιωματούχοι έχουν τονίσει στο παρελθόν την ανάγκη ανάπτυξης πυρηνικών όπλων, αλλά μέχρι στιγμής η Σεούλ έχει συμβιβαστεί με μια συμφωνία με τις ΗΠΑ για έναν πυρηνικό συμβουλευτικό μηχανισμό. Μεταξύ των πελατών των ΗΠΑ, η ιδέα της απόκτησης πυρηνικών όπλων είναι δημοφιλής στην Ταϊβάν και την Ουκρανία, αλλά η Κίνα και η Ρωσία αντιτίθενται σθεναρά και είναι έτοιμες να την αποτρέψουν.

Στον ισλαμικό κόσμο, η Σαουδική Αραβία, μια μεγάλη και πλούσια περιφερειακή δύναμη, και το Πακιστάν, το μόνο μουσουλμανικό κράτος με πυρηνικά όπλα, φαίνεται να σχηματίζουν συμμαχία. Η Μέση Ανατολή μπορεί να δει περαιτέρω διάδοση των πυρηνικών όπλων. Το Ισραήλ έγινε πυρηνική δύναμη στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Το Ιράν, το οποίο υπό τον Χαμενεΐ επεδίωκε μόνο την ικανότητα παραγωγής πυρηνικών όπλων, σκέφτεται τώρα την απόσχιση από τη NPT δεδομένης της αμερικανο-ισραηλινής επιθετικότητας. Άλλοι πιθανοί υποψήφιοι για το πυρηνικό κλαμπ περιλαμβάνουν τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία.

Έτσι, η μη διάδοση των πυρηνικών όπλων, ένας από τους τελευταίους εναπομείναντες πυλώνες της πρώην διπολικής παγκόσμιας τάξης, καταρρέει μαζί με τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων, ο οποίος έληξε επίσημα με τη λήξη της παρατεταμένης ρωσοαμερικανικής συνθήκης START-3 τον Φεβρουάριο του 2026.

Ο πολυπολικός κόσμος γίνεται ένας ολοένα και πιο πολυπολικός πυρηνικός κόσμος, στον οποίο ο πυρηνικός πόλεμος δεν είναι πλέον αδιανόητος.

Συνασπισμοί

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος οραματίστηκε ως σύγκρουση μεταξύ των δύο αντίπαλων μπλοκ. Αλλά όταν τελείωσε η σοβιετοαμερικανική αντιπαράθεση, παρέμεινε μόνο μία μόνιμη στρατιωτική συμμαχία: το ΝΑΤΟ, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Από τότε, η συμμαχία έχει διπλασιάσει τα μέλη της και πολέμησε στα Βαλκάνια, το Αφγανιστάν και τη Λιβύη. Ωστόσο, η εκστρατεία του 2003 στο Ιράκ περιελάμβανε τον «Συνασπισμό των Προθύμων». Η σύγκρουση στην Ουκρανία, επίσης, ώθησε αρχικά τη δημιουργία ενός άτυπου συνασπισμού περίπου 50 κρατών, οι εκπρόσωποι του οποίου συναντιόντουσαν τακτικά στην αεροπορική βάση Rammstein στη Γερμανία για να σχεδιάσουν και να συντονίσουν τη στρατιωτική υποστήριξη προς το Κίεβο.

Αντίθετα, όχι μόνο κατέρρευσε το μπλοκ της Ρωσίας (ο Οργανισμός Συνθήκης της Βαρσοβίας), αλλά όλα τα μέλη του -μαζί με αρκετές πρώην σοβιετικές δημοκρατίες- εντάχθηκαν στο ΝΑΤΟ ή τουλάχιστον συνεργάστηκαν στενά μαζί του. Η Ουκρανία έχει γίνει μια πολεμοχαρής αντι-Ρωσία. Ακόμη και τα μέλη του Οργανισμού Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας της Ρωσίας (CSTO) έχουν αναλάβει σε μεγάλο βαθμό ουδετερότητα σχετικά με τη σύγκρουση στην Ουκρανία.

Ένας νέος και θετικός παράγοντας για τη Ρωσία, σε σύγκριση με την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, είναι η ανάπτυξη εταιρικών σχέσεων με μεγάλες χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Οι κορυφαίοι εταίροι της Μόσχας στους BRICS και την SCO -κυρίως η Κίνα και η Ινδία- συνεργάζονται με τη Ρωσία, αλλά φροντίζουν να διασφαλίσουν ότι αυτό δεν βλάπτει τις εκτεταμένες και στενές σχέσεις τους με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Η Λευκορωσία και η Βόρεια Κορέα έχουν γίνει οι μόνοι πραγματικοί σύμμαχοι της Ρωσίας στην αναμέτρησή της με τη Δύση.

Ωστόσο, η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο στέρησε από τις χώρες του ΝΑΤΟ την ψευδαίσθηση της εγγυημένης στρατιωτικής βοήθειας των ΗΠΑ σε περίπτωση σύγκρουσης. Για να αποφευχθεί μια άμεση στρατιωτική σύγκρουση με τη Ρωσία, οι ΗΠΑ μεταθέτουν την ευθύνη για την ασφάλεια της Ευρώπης στις ευρωπαϊκές χώρες. Οι ΗΠΑ ενεργούν παρόμοια στην κατασκευή ενός αντικινεζικού συνασπισμού από τους Ασιάτες συμμάχους τους.

Μερικοί από τους συνεχιζόμενους πολέμους είναι ασύμμετροι (δύο επιπέδων), με προσωρινούς και χαλαρούς συνασπισμούς να αντικαθιστούν μόνιμες και άκαμπτες συμμαχίες.

Ενώ η Ρωσία πολεμά άμεσα εναντίον της Ουκρανίας, αυτός είναι στην πραγματικότητα ένας ευρύτερος πόλεμος με τον δυτικό συνασπισμό, παρόλο που η Ρωσία ενισχύει τη στρατιωτική της ολοκλήρωση με τη Λευκορωσία εντός του κράτους της Ένωσης και λαμβάνει πραγματική στρατιωτική υποστήριξη από τη ΛΔΚ. Στη Μέση Ανατολή, το Ισραήλ προσπαθεί μόνο του να καταστρέψει τη Χαμάς στη Γάζα, τη φιλοϊρανική Χεζμπολάχ στον Λίβανο και τους Χούτι στην Υεμένη, αλλά κατάφερε να αξιοποιήσει τη δύναμη του συμμάχου του στις ΗΠΑ εναντίον του Ιράν. Οι στρατιωτικές εντάσεις μεταξύ Κίνας και Ταϊβάν αυξάνονται στην Ανατολική Ασία. αλλά, και πάλι, αυτό είναι μόνο το πρώτο επίπεδο της ευρύτερης σύγκρουσης: Κίνα εναντίον των ΗΠΑ και των Ασιατών συμμάχων τους (Ταϊβάν, Ιαπωνία, Νότια Κορέα και Φιλιππίνες).

Για τι είδους πολέμους πρέπει να προετοιμαστεί η Ρωσία;

Οι σύγχρονοι πόλεμοι αντικατοπτρίζουν μια κρίση της παγκόσμιας τάξης. Η άνοδος ή η αναβίωση νέων περιφερειακών ή παγκόσμιων κέντρων εξουσίας ώθησε αναπόφευκτα τους πρώην ηγεμόνες να περιορίσουν την ανάπτυξή τους και να ενισχύσουν τη δική τους θέση.

Οι στρατιωτικές απειλές για τη Ρωσία είναι ποικίλες, αλλά η γενική φύση τους είναι προφανής για το άμεσο μέλλον: να αποδυναμώσουν και, αν είναι δυνατόν, να καταστρέψουν τη Ρωσία. Ο πιο σοβαρός κίνδυνος είναι μια στρατιωτική σύγκρουση με το ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη, τη Βαλτική ή την Αρκτική. Για πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ευρώπη γίνεται η κύρια απειλή για τη Ρωσία. Εάν η Ουκρανία επιβιώσει ως ξεχωριστό κράτος, μπορεί να προκαλέσει έναν ευρωπαϊκό πόλεμο και να λάβει ενεργό μέρος σε αυτόν. Η απειλή του ξεπαγώματος της Υπερδνειστερίας φαίνεται αρκετά πραγματική. Η Γερμανία, η Πολωνία, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι χώρες της Βαλτικής και της Σκανδιναβίας, η Φινλανδία και πιθανώς η Ρουμανία ενδέχεται επίσης να αντιταχθούν ενεργά στη Ρωσία. Οι ΗΠΑ θα παραμείνουν στα μετόπισθεν, αλλά θα υποστηρίξουν εκτενώς τους Ευρωπαίους. Ο κίνδυνος άμεσου πολέμου με έναν ευρωπαϊκό συνασπισμό, αδιανόητος μέχρι πρόσφατα, δεν πρέπει ούτε να αγνοηθεί ούτε να υποβαθμιστεί.

Οι αντίπαλοι της Ρωσίας θα επιδιώξουν επίσης να ανοίξουν νέα μέτωπα εναντίον της, εκμεταλλευόμενοι τις διαφωνίες με τους νότιους γείτονές της, αλλά οι δυτικές προσπάθειες να παρασύρουν τη Γεωργία σε πόλεμο εναντίον της Ρωσίας εμποδίστηκαν από τη σταθερή εστίαση της Τιφλίδας στα εθνικά της συμφέροντα. Ωστόσο, η υποτροπή της Γεωργίας σε τυχερά παιχνίδια τύπου Σαακασβίλι θα μπορούσε να είναι δυνατή υπό μια διαφορετική κυβέρνηση. Η Αρμενία απομακρύνεται «ειρηνικά» από τη Ρωσία προς τη Δύση, αλλά οι διμερείς εντάσεις αυξάνονται αισθητά και μπορεί τελικά να οδηγήσουν σε προκλήσεις κατά της ρωσικής βάσης στο Γκιουμρί. Οι ευρωπαϊκές χώρες, ειδικά η Βρετανία, θα στρέψουν επίσης ίντριγκες εναντίον της Ρωσίας στην Κεντρική Ασία.

Αντικειμενικά, τα ρωσικά και τουρκικά συμφέροντα συγκρούονται στον Καύκασο, τη Μαύρη Θάλασσα και την Κεντρική Ασία, αλλά οι σχέσεις των δύο χωρών είναι αρκετά σταθερές. Μια στρατιωτική σύγκρουση μπορεί να αποφευχθεί και η ρεαλιστική συνεργασία είναι δυνατή. Η Ρωσία θα χρειαστεί ιδιαίτερη προσοχή, διακριτικότητα και κατανόηση των τουρκικών κινήτρων.

Στην Ασία, η Ρωσία κινδυνεύει να παρασυρθεί σε μια αντιπαράθεση μεταξύ της Κίνας και των ΗΠΑ (και των συμμάχων τους). Πολιτικά, η Μόσχα φυσικά θα συνταχθεί με το Πεκίνο και θα του παράσχει οικονομική και στρατιωτική-τεχνική υποστήριξη εάν η Δύση επιβάλει αποκλεισμό. Ωστόσο, η Μόσχα δεν χρειάζεται να εμπλακεί άμεσα στη σύγκρουση - η Κίνα είναι μια ισχυρή στρατιωτική δύναμη με αυξανόμενη πυρηνική ικανότητα.

Η θέση του Πεκίνου για τη σύγκρουση στην Ουκρανία μπορεί να χρησιμεύσει ως κατευθυντήρια γραμμή για τη Ρωσία. Η Ρωσία θα πρέπει να παράσχει άμεση στρατιωτική βοήθεια στη Βόρεια Κορέα σε περίπτωση σύγκρουσης στην Κορεατική Χερσόνησο, αλλά η πιθανότητα επίθεσης από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στην πυρηνικά εξοπλισμένη ΛΔΚ είναι εξαιρετικά χαμηλή. Ακόμη λιγότερο πιθανή, αν και όχι αδύνατη, είναι μια άμεση στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ιαπωνίας. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη Ρωσία και ολόκληρο τον κόσμο θα προερχόταν από μια στρατιωτική σύγκρουση στην Ανατολική Ασία μεταξύ των ΗΠΑ, της Κίνας, της Ιαπωνίας και των δύο Κορεών. Αυτό θα μπορούσε εύκολα να προσελκύσει και τη Ρωσία, αλλά πολλοί θα επιδιώξουν να αποφύγουν ένα τέτοιο αποκαλυπτικό σενάριο.

Ο αγώνας για μια νέα παγκόσμια τάξη είναι πιθανό να είναι μακρύς. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για μια έντονη και τεχνολογικά περίπλοκη αντιπαράθεση.

Το δόγμα εξωτερικής πολιτικής της Ρωσίας, ως πολιτισμού-κράτους, λογικά συνεπάγεται όχι μόνο την προστασία της χώρας και των συμφερόντων της, αλλά και τη διασφάλιση των δικαιωμάτων και των συμφερόντων των Ρώσων που ζουν στο εξωτερικό. Η Ρωσία είναι επίσης ο θεματοφύλακας και εγγυητής της γεωπολιτικής ισορροπίας στη Βόρεια και Κεντρική Ευρασία. Η στρατιωτική ισχύς της Ρωσίας εγγυάται έτσι την ύπαρξή της και αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της σταθερότητας σε μεγάλο μέρος της μεγαλύτερης ηπείρου του πλανήτη. Καθώς ο αγώνας για τη νέα παγκόσμια τάξη εντείνεται, η θέση και η στρατηγική της χώρας μας θα είναι κρίσιμες για τον καθορισμό της.

Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Russia in Global Affairs.

Για παραπομπή, χρησιμοποιήστε:

Trenin, D.V., 2026. Οι πόλεμοι της εποχής μας. Η Ρωσία στις Παγκόσμιες Υποθέσεις, 24(3), σ. 10–27. DOI: 10.31278/1810-6374-2026-24-3-10-27

βιβλιογραφικές αναφορές

1. Για παράδειγμα, συζητήσεις στη Γερμανία για την προμήθεια πυραύλων Taurus στο Κίεβο ή εικασίες στην Εσθονία και τη Φινλανδία για αποκλεισμό του Κόλπου της Φινλανδίας.

2. Αυτό δεν ισχύει μόνο για τους φιλελεύθερους παγκοσμιοποιητές και την Ευρώπη. Ο Τραμπ ενθαρρύνθηκε να επιτεθεί στο Ιράν όχι μόνο από το ισραηλινό λόμπι, αλλά και από χριστιανικές σιωνιστικές ομάδες που καθοδηγούνται από εσχατολογικές ιδεολογικές εκτιμήσεις και όχι από τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

3. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η ΕΣΣΔ και οι ΗΠΑ πολέμησαν μεταξύ τους έμμεσα περισσότερες από μία φορές, αλλά αυτό συνέβαινε πάντα σε περιφερειακές περιοχές του κόσμου -Κορέα, Βιετνάμ και Αφγανιστάν- ενώ το κεντρικό μέτωπο της αντιπαράθεσής τους παρέμενε «ψυχρό». Ένας πόλεμος για την Ουγγαρία ή την Τσεχοσλοβακία ήταν αδιανόητος γιατί απειλούσε με ολοκληρωτικό πυρηνικό αφανισμό. Η Μόσχα και η Ουάσιγκτον ήρθαν πιο κοντά στην άβυσσο μιας πυρηνικής αποκάλυψης το 1962 κατά τη διάρκεια της Κρίσης των Πυραύλων της Κούβας, την οποία οι ΗΠΑ θεωρούσαν άμεση απειλή για την ύπαρξή τους. Προφανώς, ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι πολύ πιο κοντά στην περίπτωση της Κούβας παρά στην περίπτωση της Κορέας ή ακόμα και της Ουγγαρίας. Και όμως, η αυτοσυντήρηση ουσιαστικά απουσιάζει, ειδικά μεταξύ των ευρωπαϊκών ελίτ.

4. Οι θεωρίες των ΗΠΑ για περιορισμένο πυρηνικό πόλεμο απορρίφθηκαν έντονα από τη σοβιετική στρατιωτική επιστήμη, η οποία υπέθεσε ότι μια πυρηνική σύγκρουση θα κλιμακωνόταν αναπόφευκτα σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. Η σταθερή πολιτική θέση της Μόσχας μείωσε αναπόφευκτα τη βιωσιμότητα των σχεδίων για περιορισμένη χρήση πυρηνικών όπλων.

---

Μπαλουγιέφσκι, Γιου.Ν. και Pukhov, R.N., 2026. Ο ψηφιακός πόλεμος είναι η νέα πραγματικότητα. Η Ρωσία στις Παγκόσμιες Υποθέσεις, 24(1), σ. 74-80. DOI: 10.31278/1810-6374-2026-24-1-74-80

Gustafson, Μ. και Kosslyn, J., 2026. Το Ιράν τερματίζει το όνειρο του τηλεκατευθυνόμενου πολέμου. New York Times, 5 Απριλίου. www.nytimes.com/2026/04/05/opinion/iran-ai-war-geography.html

Orlov, V.A. και Semyonov, S.D. (επιμ.), 2023. Новая ядерная девятка? Оценка угроз распространения ядерного оружия в мире Ένα νέο πυρηνικό G9; Αξιολόγηση της απειλής διάδοσης των πυρηνικών όπλων]. Мoscow: PIR-Press, σ. 34-53.

RBС, 2023. Экс-премьер Израиля рассказал об обещании Путина не убивать Зеленского [Ο Ισραηλινός πρώην πρωθυπουργός είπε για την υπόσχεση του Πούτιν να μην δολοφονήσει τον Ζελένσκι]. RBC, 5 Φεβρουαρίου. https://www.rbc.ru/politics/05/02/2023

RBC, 2026. Στην Генштабе России в 2025 году [Το Ρωσικό Γενικό Επιτελείο αποκάλυψε τις ουκρανικές απώλειες]. RBC, 20 Φεβρουαρίου. https://www.rbc.ru/rbcfreenews/6997a5819a79477e7d003827

RG, 2025. Александр Бортников заявил о причастности британских спецслужб к терактам и диверсиям в России [Ο Αλεξάντερ Μπόρτνικοφ ισχυρίζεται ότι η βρετανική υπηρεσία πληροφοριών εμπλέκεται σε τρομοκρατικές ενέργειες και δολιοφθορές στο έδαφος της Ρωσίας]. Rossiiskaya gazeta, 16 Οκτωβρίου. https://rg.ru/video/2025/10/16/aleksandr-bortnikov-zaiavil-o-prichastnosti-britanskih-specsluzhb-k-teraktam-i-diversiiam-v-rossii.html

Wall Street Journal, 2026. Το Πεντάγωνο χρησιμοποίησε τον Claude της Anthropic στην επιδρομή του Μαδούρο στη Βενεζουέλα. Η Wall Street Journal, 15 Φεβρουαρίου. https://www.wsj.com/politics/national-security/pentagon-used-anthropics-claude-in-maduro-venezuela-raid-583aff17

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων