ΕΥΔΑΙΜΟΝ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ,ΤΟ Δ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΤΟ ΕΥΨΥΧΟΝ ΚΡΙΝΟΜΕΝ...…

[Το μπλόγκ δημιουργήθηκε εξ αρχής,γιά να εξυπηρετεί,την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και την ελευθερία του λόγου...υπό το κράτος αυτού επιλέγω με σεβασμό για τους αναγνώστες μου ,άρθρα που καλύπτουν κάθε διάθεση και τομέα έρευνας...άρθρα που κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο κι αντιπροσωπεύουν κάθε άποψη και με τά οποία δεν συμφωνώ απαραίτητα.....Τά σχόλια είναι ελεύθερα...διαγράφονται μόνο τά υβριστικά και οσα υπερβαίνουν τά όρια κοσμιότητας και σεβασμού..Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές..]




Τρίτη 31 Οκτωβρίου 2023

ΕΡΠΕΤΟΕΙΔΕΙΣ – πώς αναγνωρίζουμε και πώς μπορούμε να προστατευτούμε από αυτά...

(Φωτογραφία : Τραγουδίστρια Nicki Minaj – κάθετες σχισμές, σημάδι δαιμονισμένων)

Τα ερπετά κυριαρχούν στη γη για χιλιάδες χρόνια ανθρώπινης ζωής. Γνωρίζουν τα πάντα για το αληθινό μονοπάτι της πνευματικότητας. αλλά δεν μπορούν να πάρουν αυτόν τον δρόμο.Χρειάζονται αρνητική ενέργεια για να επιβιώσουν και να λειτουργήσουν τέλεια. Ποια είναι πραγματικά αυτά τα πλάσματα και πώς μπορείτε να τα αναγνωρίσετε;

Του Frank Schwede

Τα ερπετά είναι από τη φύση τους αρνητικά. Ποτέ δεν είναι σε θέση να δείξουν θετικά συναισθήματα, ωστόσο τα ερπετά φαίνεται να ξέρουν τα πάντα για το αληθινό μονοπάτι της πνευματικότητας - απλώς δεν μπορούν να περπατήσουν σε αυτό το μονοπάτι.
Χρειάζονται αρνητική ενέργεια για να επιβιώσουν, τα ενεργειακά τους σώματα χρειάζονται αρνητική ενέργεια για να λειτουργήσουν τέλεια. Αυτό το είδος είναι δισεκατομμυρίων ετών και έχει συσσωρεύσει εκτεταμένη γνώση σε όλους τους τομείς.
Η πιο ενδιαφέρουσα πτυχή είναι ότι δεν υπάρχουν και σε άλλες διαστάσεις. Εξαιτίας αυτού, μπορεί να γίνουν αόρατα σε εμάς απλά με πρόσβαση σε μια άλλη διάσταση που οι άνθρωποι δεν μπορούν να αποκρυπτογραφήσουν.
Ο λόγος είναι ότι το τεταρτοδιάστατο σώμα μας δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί και να αποκρυπτογραφήσει άλλες πραγματικότητες που εκτείνονται πέρα ​​από την τέταρτη διάσταση.
Αν θα μπορούσα να το κάνουμε αυτό, θα μπορούσα να δούμε και να κατανοήσουμε διαφορετικά σχήματα, χρώματα και οντότητες. Αυτός είναι και ο λόγος που μας είναι δύσκολος ή αδύνατο να δούμε UFO και εξωγήινους.

Ορισμένοι επιστήμονες διατύπωσαν την υπόθεση ότι ολόκληρο το σύμπαν μας είναι ένα είδος γιγάντιου προσωπικού υπολογιστή, ένα πρόγραμμα που φιλοξενείται σε έναν τεράστιο διακομιστή.

Το ότι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε και να αποκρυπτογραφήσουμε άλλες πραγματικότητες δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν.
Για καλύτερη κατανόηση, ορίστε ένα παράδειγμα: Μόλις γυρίσουμε τον τροχό του ραδιοφώνου μας σε διαφορετική συχνότητα, δηλαδή σε διαφορετικό κανάλι, μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε άλλους σταθμούς. Αυτή η αρχή ισχύει επίσης για παράλληλες διαστάσεις από τις οποίες προέρχονται άλλες οντότητες σε εμάς.
Για να μπορέσουν αυτά να αποκτήσουν επιρροή σε τετραδιάστατο επίπεδο, είναι σε θέση να αποκτήσουν ενεργειακά ανθρώπινα σώματα από άλλες διαστάσεις. ( Channeling – Η πνευματική σύνδεση με το ανώτερο επίπεδο )

Υβρίδια ερπετών στην επιχείρηση και την πολιτική

Προσκολλώνται στα δύο κατώτερα τσάκρα μας και ελέγχουν πολλά από τα συναισθήματα, τις πράξεις και ακόμη και τις σκέψεις μας, ενώ τρέφονται επίσης από την αρνητικότητα που δημιουργείται από τον οικοδεσπότη τους. ( Πώς η τηλεπάθεια καθιστά δυνατές τις συνδέσεις – Πέντε ιστορίες πελατών! )
Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που προτιμούν να προσκολλώνται σε σημαντικές προσωπικότητες όπως πολιτικοί και στελέχη. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζονται σώματα πολύ παρόμοια με τα δικά τους.
Γι' αυτό αυτό το είδος δημιούργησε πριν από πολύ καιρό υβρίδια με DNA ερπετών και τους έδωσε την ευθύνη ως ηγέτες. Αυτά τα υβρίδια αποτελούν τις βασιλικές οικογένειες του ανθρώπινου είδους, τους λεγόμενους γαλαζοαίματους.

Οι Μυστικές Στοές είναι ακριβώς αυτό που υποδηλώνει το όνομα: κρυφές κοινωνίες μέσα στην ορατή κύρια κοινωνία. Στους κύκλους τους γνωρίζουν ακριβώς ποιοι και τι είναι - δηλαδή οι υβριδικοί απόγονοι των ερπετών και φυσικά οι ξενιστές τους.

Για να διατηρήσουν το DNA που κληρονόμησαν τα ερπετά καθαρό και διατηρημένο, διασταυρώνονται παντρεύοντας στενούς συγγενείς. Με αυτόν τον τρόπο, το αίμα τους και επίσης το DNA τους παραμένει καθαρό, εξασφαλίζοντας την ομαλή κατοχή και τον εύκολο έλεγχο του ξενιστή.
Τα ερπετά, με τη σειρά τους, ανταμείβουν τον οικοδεσπότη τους με πολλά υλικά κέρδη - αλλά πάνω απ 'όλα με δύναμη πάνω στην υπόλοιπη ανθρωπότητα, με την ανθρωπότητα να χάνει την πραγματική της σύνδεση με τη ζωή στη διαδικασία.
Αυτό σημαίνει ότι για πολλούς αιώνες οι άνθρωποι έχουν τη συμπόνια, την ενσυναίσθηση και την αγάπη - τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά της πνευματικότητας και του θετικού τρόπου ζωής. Η κατοχή των ερπετών γιορτάζεται σε ειδικές τελετουργίες που είναι ευρέως γνωστές ως σατανικές τελετουργίες.
Αυτός είναι ο αληθινός Σατανισμός: η λατρεία των ερπετοειδών δαιμόνων. Υπάρχουν ορισμένα χαρακτηριστικά με τα οποία μπορείτε να αναγνωρίσετε ότι έχετε να κάνετε με ένα ερπετό άτομο.
Οι άνθρωποι στων οποίων το σώμα και το μυαλό έχουν διεισδύσει από ερπετά είναι επιδέξιοι και τέλειοι χειριστές. Αυτό το γνωρίζουμε από την πολιτική και την οικονομία. Συχνά αφήνουν έξω κρίσιμες και σημαντικές πληροφορίες αντί να λένε ψέματα απευθείας στα πρόσωπα των ανθρώπων.
Ο λόγος αυτής της τακτικής είναι αρκετά απλός, θέλουν να δώσουν την εντύπωση ότι είναι αθώοι για όλα γιατί δεν είπαν ακριβώς ψέματα, απλώς άφησαν έξω σημαντικές πληροφορίες.
Τα άτομα που έχουν εμμονή με τα ερπετά είναι επίσης πολύ σεξουαλικά ενεργά επειδή, όπως έχουμε ήδη μάθει, είναι ενεργά βαμπίρ και η σεξουαλική επαφή είναι ένας από τους ευκολότερους τρόπους για να καταλάβεις και να χρησιμοποιήσει το ανθρώπινο ενεργειακό πεδίο.

Το σεξ ως αποτελεσματικό μέσο

Αυτό σημαίνει ότι για τα υβρίδια, το σεξ είναι ένα αποτελεσματικό μέσο κυριαρχίας και ελέγχου, πράγμα που σημαίνει ότι για αυτά το σεξ δεν είναι τίποτα άλλο από ένα εργαλείο χειραγώγησης και κακοποίησης, το οποίο δεν πρέπει να συγχέεται με το φυσικό ανθρώπινο σεξουαλικό ένστικτο και τη σεξουαλική έλξη που έχουν οι κανονικοί άνθρωποι. νιώθουν ο ένας για τον άλλον.

Μάλλον, το σεξ είναι ένα είδος μέσου βαμπιρισμού για τα υβρίδια, επειδή απομυζούν ένα μεγάλο μέρος της ψυχής του θυμάτων τους - σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα το αιχμαλωτίζουν.

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι όλα τα υβρίδια είναι ενεργειακά μπαμπίρ. Κάθε ένα από αυτά. Μάλιστα, είναι πολύ πιθανό να δημιουργηθούν μέσω ταντρικών, μαγικών ή σατανικών τελετουργιών που αφορούσαν πρωτίστως την αιμομιξία.

Ένα έξυπνο υβρίδιο ερπετοειδούς γνωρίζει πολύ καλά ότι το υπερβολικό σεξουαλικό του ενδιαφέρον φαίνεται σε πολλούς ανθρώπους, επομένως είναι σκόπιμα την ενέργεια και το χαρακτηριστικό του.

Πίσω από αυτή την τακτική συμπεριφορά υπάρχει κυρίως ταντρική και μαγικά χειραγωγημένη σεληνιακή ενέργεια, η οποία μόνο ένας εξαιρετικά ανεπτυγμένος και συνειδητός νους μπορεί να αντέξει στη μορφή του.

Τα θύματα πρέπει να συνειδητοποιήσουν αυτά τα κόλπα και το κακό πίσω από αυτά, γιατί σχεδόν κανείς δεν γνωρίζει αυτήν την τεχνική χειραγώγησης, πόσο μάλλον που ένα θύμα θα μιλήσει σε κανέναν για αυτήν από την αντίληψη. Είναι μια έξυπνη παγίδα μελιού, αν θέλετε.

Ο Γεγονός είναι ότι το άτομο που κακοποιήθηκε από ένα υβρίδιο αρχικά αισθάνεται ανίσχυρο, αλλά δεν είναι ασυνήθιστο να σπάει το πνεύμα αυτού του ατόμου, ειδικά όταν τα θύματα είναι παιδιά και νέοι, κάτι που συμβαίνει πολύ συχνά.

Αυτό συχνά οδηγεί τα θύματα να γίνονται τα ίδια θύτες κάποια στιγμή επειδή αναπτύσσουν την ανάγκη να ελέγχουν κάποιον πιο αδύναμο, επειδή θέλουν να κάνουν ακριβώς αυτό που τους έγινε, να τους κάνουν.
Αυτή είναι η φαύλος σπείρα που κρύβεται πίσω από όλες τις καταχρήσεις, όπου η μαγεία και η τάντρα εμπλέκονται πάντα. Συχνά, ακόμη και η πλήρης θεραπεία δεν είναι δυνατή για τα θύματα, επειδή η θεϊκή ενέργεια δεν ανταποκρίνεται στις αποφάσεις που παίρνουν. Αυτός είναι ο νόμος της θεϊκής ενεργειακής θεραπείας.
Ένα άλλο σημαντικό χαρακτηριστικό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αναγνώριση των υβριδίων των ερπετών είναι ότι αυτά τα πλάσματα δεν θέλουν να συναντήσουν οι άνθρωποι που γνωρίζουν. Χωρίζουν ανθρώπους και ομάδες έτσι ώστε να μην παρουσιάζονται διαφορετικά σε διαφορετικούς ανθρώπους. Αυτό λοιπόν που βιώνουμε στην πολιτική εδώ και καιρό.

Η νοοτροπία των λεγόμενων κυνηγών αγέλης, σε συνδυασμό με τη μυστικότητα και την ανεντιμότητα προς όλους, είναι μια διαδεδομένη πρακτική μεταξύ αυτών των πλασμάτων.
Είναι άπληστοι, εκτιμούν τα χρήματα πάνω από όλα, αν και πρέπει να σημειωθεί ότι το σεξ και τα χρήματα που προκαλούνται από το 2τσάκρα - αλλά περισσότερο εδώ έγκειται λιγότερο στο τσάκρα και στην εμμονή με τον έλεγχο

Το 2ο τσάκρα είναι η Swathishtana και το αντίθετο αντιστοιχεί στη θέση Κουνταλίνι. Και αν η Κουνταλίνι δεν συγχωνεύεται με το μυαλό, η Κουνταλίνι θα προσπαθήσει να ελέγξει τα πάντα.

Αυτό συμβαίνει συνήθως όταν το άτομο φιλοξενείται από ένα ερπετό που δεν έχει έναν ανώτερο εαυτό για να συνδεθεί εξαρχής.
Αληθινοί δάσκαλοι της μεταμφίεσης και της εξαπάτησης

Τα υβρίδια ερπετών είναι πραγματικοί ειδικοί στην προβολή. Ό,τι κι αν κάνουν, πάντα θα κατηγορούν τους άλλους που το έκαναν. Για παράδειγμα, αν έχουν σχέση, θα κατηγορήσουν τον σύντροφό τους ότι έχει σχέση.
Αυτός είναι ένας μεγάλος λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι που έχουν σχέση με ένα «ερπετό» συχνά νιώθουν τρελοί. Στο τέλος, η τρέλα μπορεί να γίνει τόσο μεγάλη που το υποτιθέμενο θύμα να χάσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό του και τις δικές του αισθήσεις.
Ένας ερπετός οικοδεσπότης είναι ικανός να αρνηθεί τις κατηγορίες περιγράφοντας τον άλλον ως παρανοϊκό και κτητικό, ενώ στην πραγματικότητα το θύμα δεν είναι.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι ότι τα ερπετά πλάσματα δεν είναι μόνο χωρίς συναισθήματα στην εμφάνισή τους, αλλά συχνά είναι και ρομποτικά. Οι εκφράσεις του προσώπου τους είναι πλαστικές και συχνά ψυχρές.
Ωστόσο, είναι πραγματικοί δάσκαλοι του μιμητισμού, επομένως ξέρουν ακριβώς τι πρέπει να αισθάνονται για να μην εκτεθούν και τι νιώθουν οι πραγματικοί άνθρωποι, έτσι συμπεριφέρονται σαν να είναι πραγματικά σε θέση να προσποιηθούν ή να ξεσπάσουν σε κλάματα.
Αλλά η αλήθεια είναι ότι χρησιμοποιούν μόνο το ανθρώπινο ενεργειακό πεδίο κάνοντας τους γύρω τους να αναστατώνουν, να θυμώνουν, να φοβούνται και να λυπούνται. Για να το κάνουν αυτό, χρησιμοποιούν τον έλεγχο του νου, αφενός για να πάρουν αυτό που θέλουν και αφετέρου για να μπορέσουν να ελέγξουν περαιτέρω την Κατάσταση.
Ως αποτέλεσμα, οι άνθρωποι υπακούουν στις εντολές τους και ουσιαστικά κείτονται στα πόδια τους. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που πρέπει να καταστραφούν όσοι τους εκθέτουν, γι' αυτό και οι αναζητητές της αλήθειας βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο. Αυτό το βιώνουμε και στην πολιτική αυτή τη στιγμή.
Η αδυναμία τους να συνδεθούν με το Θείο Πνεύμα και την Αγάπη είναι ο πραγματικός λόγος για το ανώτατο όριο τους, γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο από πνευματικά παράσιτα.
Η ανωτερότητά τους, το βασανιστήριό τους και η πίστη ότι είναι οι θεοί και οι δημιουργοί των ανθρώπων είναι απλώς ένας τρόπος να φανταστούμε ότι είναι ανώτεροι από πραγματικούς, πνευματικούς ανθρώπους.
Όταν αυτά τα πλάσματα είναι θυμωμένα, αλλάζουν άθελά τους σχήμα. Αυτό μπορεί συχνά να γίνει αντιληπτό με δυσπιστία από το άλλο άτομο ως μια προσωρινή αναλαμπή μεταμόρφωσης ή ως πράσινο δέρμα, λέπια ή νύχια.

Συχνά εκτελούν επίσης μαγεία, σατανικές τελετουργίες, ταντρικές τελετουργίες και υποσχέσεις ψυχής σε σκοτεινά όντα για να επιτύχουν την κοσμική φήμη, φυσικά πάντα σε βάρος της αγνότητας της ψυχής.

Δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής για τα υβρίδια, γι' αυτό και θα συνεχίσουν να ακολουθούν τον αρνητικό δρόμο. Θα διαπράττουν όλο και περισσότερες αποτρόπαιες πράξεις για να συνεχίσουν να απολαμβάνουν την εξουσία και το ρούμι.

Τέτοια είναι συχνά δημόσια πρόσωπα - είτε ροκ σταρ, ηθοποιοί, διάσημοι συγγραφείς, θρησκευτικοί γκουρού ή ερευνητές. Χρησιμοποιούνται για να παγιδεύουν όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους.

Μόλις καταφέρουν να αιχμαλωτίσουν το θύμα τους μέσω της μαύρης μαγείας, το πλάσμα αναλαμβάνει την ευθύνη και το θύμα του ως μαριονέτα του, αν είναι σε θέση.

Τώρα είναι η ώρα να φτιάξετε τους δικούς σας κανόνες και να μην ακολουθήσετε εκείνους από τα ερπετά και τους δαίμονες που δεν παίζουν ποτέ δίκαια. Το να βλέπεις μέσα από ερπετά, δαίμονες και τα παιχνίδια τους είναι ίσως η καλύτερη προστασία.

Στο τέλος, το μόνο ερώτημα που μένει τι να κάνετε όταν αποφασίσετε να αναλάβετε την ευθύνη για τη ζωή και την ευτυχία σας.

Πηγές: PublicDomain/Frank Schwede για την PRAVDA TV στις 30 Οκτωβρίου 2023

Η ΔΟΜΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ.....

 


Η Δόμνα και οι άλλοι…

Να το πω καθαρά και να το πω ευθέως:
Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να γίνει το «προγραμματισμένο» Ανώτατο Συμβούλιο Ελλάδας-Τουρκίας, δηλαδή η συνάντηση Κορυφής Μητσοτάκη - Ερντογάν στις αρχές Δεκεμβρίου στη Θεσσαλονίκη.
Κανένας απολύτως λόγος!
Δεν υπήρχε κι από πριν, όσο παραμένουν εν ισχύει το τουρκολυβικό μνημόνιο και οι τουρκικές απειλές κατά της Ελλάδας και της Κύπρου.
Αλλά τώρα, που η Τουρκία κάνει ό,τι μπορεί για να τα σπάσει και με το Ισραήλ (το οποίο απέσυρε ήδη όλο το διπλωματικό προσωπικό του από την Τουρκία) και με τις ΗΠΑ, δεν υπάρχει καμιά πρεμούρα να συναντηθούμε με τον «μόνιμο ταραξία» της περιοχής μας και με τον «πειρατή» της Ανατολικής Μεσογείου.
Η ματαίωση αυτής της «συνάντησης» δεν έχει κανένα ρίσκο πια.
Αντίθετα, η ΜΗ ματαίωσή της ενέχει σημαντικό κόστος! Δείχνει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αντιδράσει ούτε με τον πιο ανώδυνο τρόπο στις προκλήσεις της Τουρκίας. Που θυμάται συνέχεια το "Οθωμανικό παρελθόν" της και θέλει να το αναβιώσει, σε βάρος των λαών που αποτίναξαν τον Οθωμανικό ζυγό…
Ο νέο Οθωμανισμός του Ερντογάν δεν είναι μια «ανώδυνη εμμονή» του με το χθες.
Είναι σημερινή στρατηγική επαναφοράς της Τουρκίας «στα σύνορα της καρδιάς της». Είναι αυτό ακριβώς που απεργάζεται σήμερα για το αύριο. Που μας θίγει άμεσα…
Δεν μπορούμε ούτε να κάνουμε πως δεν το βλέπουμε ούτε να το ανεχόμαστε ούτε να το… καλοπιάνουμε!
Όσοι υποστήριζαν ότι πρέπει να τα βρούμε με την Τουρκία επικαλούνταν ότι η Τουρκία τα βρίσκει με το Ισραήλ, τα βρίσκει με την Αίγυπτο, επουλώνει τις πληγές με τις ΗΠΑ, άρα είναι «μονόδρομος» λέει, να τα βρούμε κι εμείς με τον Ερντογάν…
Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν ισχύει πλέον.
Η Τουρκία τα έσπασε με το Ισραήλ (για τα καλά), ΔΕΝ τα βρήκε με την Αίγυπτο, οι σχέσεις της με τις ΗΠΑ καρκινοβατούν και παροξύνθηκαν, άρα δεν υπάρχει κανένας λόγος από την πλευρά μας να καταπίνουμε τις προκλήσεις και να αγνοούμε τα τετελεσμένα που προσπαθεί συνεχώς να δημιουργήσει σε βάρος μας.
Να μας απειλήσει πια δεν μπορεί!
Γιατί τα έχει ήδη βάλει με πολλούς τριγύρω του…
Κι όσοι ανέχονται ακόμα τον Ερντογάν (στην Ουάσιγκτον), ήδη χάνουν την υπομονή τους μαζί του.
Και δεν έχουν καμία διάθεση να «στραβώσουν» μαζί μας, αν χάσουμε κι εμείς την υπομονή μας…
Που έχουμε και περισσότερους λόγους, εδώ που τα λέμε.
Η Αμερική αν θέλει να προβάλει την ισχύ της στην Ανατολική Ευρώπη έχει κυρίως την Αλεξανδρούπολη να στηριχθεί. Κι αν θέλει να προβάλει την ισχύ της στην Μέση Ανατολή, έχει κυρίως τη Σούδα στην Κρήτη (και την Κύπρο).
Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα και η Κύπρος είναι μοναδικές βάσεις στήριξης της Δυτικής «προβολής ισχύος» - και στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Ευρώπη. Η Τουρκία όχι μόνο δεν προσφέρει καμία βάση στήριξης για τους Αμερικανούς, αλλά είναι μάλλον απέναντι…
Συνεπώς το να ματαιώσουμε την «συνάντηση Κορυφής» στη Θεσσαλονίκη είναι πολύτιμο μήνυμα όχι μόνο στον Ερντογάν, αλλά και στις ΗΠΑ.
Στο κάτω-κάτω, για να ζητήσουμε κάποια σοβαρά ανταλλάγματα μελλοντικά, αν μας ζητηθεί ξανά να προσεγγίσουμε την Τουρκία…
Αλλά «και κερατάδες και δαρμένοι», πάει πολύ.
Άλλωστε, το έχουν ήδη διακηρύξει επίσημα δύο πρώην Πρωθυπουργοί της Νέας Δημοκρατία, ότι με «πειρατή δεν κάνεις διάλογο», όσο τουλάχιστον επιμένει να συμπεριφέρεται ως «πειρατής».
Κι ότι ο κατευνασμός είναι επικίνδυνος!
Πρώτος ο Αντώνης Σαμαράς τώρα και ο Κώστας Καραμανλής!
Κάτι ξέρουν και οι δύο τους. Επί των ημερών των οποίων, ο Ερντογάν δεν είχε τολμήσει ούτε «τουρκολυβικό μνημόνιο» να κάνει, ούτε να απειλεί κάθε τόσο ότι «θα μας έλθει νύχτα» να καταλάβει τα νησιά μας…
Ας τους ακούσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Όσα είπε πολλές φορές παλαιότερα ο Σαμαράς κι όσο είπε πρόσφατα ο Καραμανλής, επαληθεύθηκαν στο ακέραιο τώρα. Από τον ίδιο τον Ερντογάν.
Ο οποίος μόλις προχθές, σε ένα παραλήρημα, αφού διακήρυξε ότι… «η Χαμάς δεν είναι τρομοκρατική Οργάνωση» (!), θυμήθηκε το Οθωμανικό παρελθόν του, περιλαμβάνοντας τη Γάζα και τη Θεσσαλονίκη.
(Πάλι καλά που τη γλίτωσε η Βιέννη…)
Ο ίδιος ο Ερντογάν έδειξε πόσο δίκιο έχουν ο Σαμαράς και ο Καραμανλής.
Ας τους ακούσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Πριν είναι αργά…
Και μια κι αναφέρθηκα στον Πρωθυπουργό, τον παρακαλώ να μαζέψει την συμπαθή δεσποσύνη, Δόμνα Μιχαηλίδου που έχει εγκαταστήσει στο Παιδείας, ως υφυπουργό και η οποία έβγαλε ανακοίνωση προχθές ενόψει της εθνικής επετείου, όπου αναφέρει μεταξύ άλλων: «σήμερα η εθνική εορτή θυμίζει όσο ποτέ τις αξίες της… κοινωνικής προσφοράς και του εθελοντισμού! Με συγκίνηση θυμόμαστε τις θυσίες των παππούδων μας, για την οικογένειά τους, για την επόμενη γενιά, την πατρίδα τους! Ας τους τιμήσουμε λοιπόν, με τη σειρά μας, υπενθυμίζοντας σε όλους, ότι ο εθελοντισμός είναι όχι απλώς κοινωνική προσφορά, αλλά εθνική ευθύνη»…
Αυτό ήταν το μήνυμα της υφυπουργού Παιδείας για την 28η Οκτωβρίου.
Με μια λέξη:
-- Αχταρμάς!
Με τρείς λέξεις:
-- Τρικυμία εν κρανίω.
Με πέντε λέξεις (και πιο «λόγια» διάθεση):
-- Ράβδος εν γωνία, άρα… βρέχει!
Ας πει (με τρόπο) ο Πρωθυπουργός στην κοπελίτσα, ότι οι εθνικές επέτειοι δεν είναι όπως τα καλλιστεία, όπου όταν ερωτώνται οι υποψήφιες καλλονές πρέπει να πούνε κάτι «πιασάρικο» για την… «Παγκόσμια Ειρήνη», την «προστασία του περιβάλλοντος» και τα «παιδάκια της Αφρικής».
Οι εθνικές επέτειοι δεν είναι ευκαιρία να πούμε τον πόνο μας κι ό,τι μας απασχολεί σήμερα.
Κι ο εθελοντισμός δεν είναι… «πιπέρι», που τώρα που έχουμε καμπόσο βάζουμε και στα λάχανα!
Να της πει παρακαλώ της καημενούλας, ότι θυμίζει τα στελέχη της ΚΝΕ τη δεκαετία του ‘80, που ό,τι κι αν έλεγαν, όπου κι αν μιλούσαν, θεωρούσαν υποχρέωσή τους, να αναφέρουν κάτι για τον «Ιμπεριαλισμό», την «Ταξική Πάλη» και την αδελφοσύνη των λαών «ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση».
Ή όπως στη διάρκεια της δικτατορίας, οι εγκάθετοι του καθεστώτος, ό,τι κι αν έλεγαν, σε οποιαδήποτε ευκαιρία, βρίσκαν τον τρόπο να χώσουν και κάτι, για τον «κομμουνιστικό κίνδυνο που καραδοκεί πάντα».
Είναι ίδιον των ιδεοληπτικών να χώνουν παντού τις εμμονές τους.
Ευκαίρως-ακαίρως κι ανεξαρτήτως αν ταιριάζει με την περίσταση…
Είτε γιατί έχουν «μαυρόασπρη σκέψη» και παρωπίδες.
Είτε γιατί δίνουν "εξετάσεις" σε κάποιους «αόρατους ιεροεξεταστές».
Ας της πει κάποιος λοιπόν, ότι ο καλός ο «εθελοντισμός», αλλά δεν έχει σχέση με την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου.
Οι παππούδες μας δεν πήγαν να προσφέρουν θυσίες για την «επόμενη γενιά».
Οι παππούδες μας τότε ήταν νέα παιδιά, ΗΤΑΝ η «επόμενη γενιά»!
Και πήγαν να πεθάνουν για την Πατρίδα.
Δεν πήγαν να κάνουν θυσίες για την… «οικογένειά» τους.
Οι μαυραγορίτες έκαναν ό,τι έκαναν τότε, για την "οικογένειά" τους!
Έτσι "δικαιολογήθηκαν" μετά…
Οι παππούδες μας θυσίασαν ΚΑΙ την οικογένειά τους, για την Πατρίδα.
Ο πόλεμος κατά του επίδοξου κατακτητή στα βουνά της Βορείου Ηπείρου, και η Εθνική Αντίσταση μετά, ΔΕΝ ήταν… «εθελοντισμός»!
Δεν ήταν χαρωπή μάζωξη για δενδροφύτευση του «Όλοι μαζί μπορούμε», Κυριακή πρωί.
Ήταν ένας άγριος Πόλεμος στον οποίο ο παππούδες μας δίδαξαν τον κόσμο όλο ότι:
«του λοιπού θα λέμε, όχι πως οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, αλλά πως οι ήρωες πολεμούν ως Έλληνες»
…οπως είχε αναφωνίσει εκστασιασμένος ο Τσώρτσιλ τότε, από το «Σταθμό του Λονδίνου.
Ή ο Στάλιν από τη Μόσχα, ο οποίος δήλωνε ότι «γονατίζουμε με δέος μπροστά στον απαράμιλλο ηρωισμό των Ελλήνων».
Αυτά όλα ΔΕΝ είναι… «κίνημα εθελοντισμού» - γαμώ το κέρατό μου.
Δεν θέλετε να τα γιορτάζετε;
Τουλάχιστον μη τα προσβάλετε,
πέστε κύριε Πρωθυπουργέ, στον κοπελίτσα που βάλατε στο υπουργείο…
(Ξέρω πως η Δόμνα ΔΕΝ ήθελε να προσβάλει την μνήμη των τότε ηρώων. Αυτών που σκοτώθηκαν τότε κι εκείνων που επέζησαν…
Το ξέρω. Αλλά αυτό το κάνει χειρότερο.
Δεν έχει καταλάβει, το κορίτσι, την διαφορά ανάμεσα στον «εθελοντισμό» και τη θυσιαστική αγάπη για την Πατρίδα.
Δεν το έχει καταλάβει. Δεν μπορεί να το καταλάβει. Κι αυτό το κάνει χειρότερο…)
ΥΓ. Ο συνονόματος παππούς μου, μια και σε παππούδες αναφερόμαστε, έσωσε στη διάρκεια της Κατοχής ένα Έλληνα εβραίο, ονόματι Εμίλ Μανταλόν.
Η οικογένειά του δεν κατάφερε να σωθεί. Τους έστειλαν στα κρεματόρια του Άουσβιτς απ’ όπου δεν επέστρεψαν ποτέ…
Ο Εμίλ κρυβόταν στο σπίτι του παππού μου, στο πατάρι (στην οδό Φιλολάου, στο Παγκράτι), όπου εκτός από τη γιαγιά έμεναν επίσης και όλη η οικογένειά μας, η θεία μου με τον άνδρα και τα παιδιά της καθώς και ο θείος μου. Ο πατέρας μου είχε ήδη διαφύγει στη Μέση Ανατολή όπου πολεμούσε κατά του Άξονα…
Στην Αθήνα επικρατούσε φοβερή πείνα, κάθε πρωί τα κάρα του δήμου μάζευαν τα πρησμένα (από την ασιτία) πτώματα από τους δρόμους, και τα λιγοστά τρόφιμα δίνονταν με δελτίο. Το ελάχιστο «σιτηρέσιο» (δηλαδή η ημερήσια ποσότητα τροφίμων) μοιράζονταν στο σπίτι των «παππούδων» μου σε ένα άτομο παραπάνω, τον Εμίλ. Ο οποίος σώθηκε τελικά.
Πολλά χρόνια αργότερα (στη δεκαετία του 70), το Ισραήλ βρήκε από τις μαρτυρίες των διασωθέντων του Ολοκαυτώματος (άρα και του Εμιλ Μανταλόν), τα στοιχεία της οικογένειάς μου. Και μας ειδοποίησε να φυτέψουμε ένα ελαιόδεντρο στο ειδικό μουσείο που είχε δημιουργήσει τότε για τους «εντίμους των Εθνών», δηλαδή για τα μέλη άλλων λαών που βοήθησαν με κίνδυνο της ζωής τους διωκόμενους Εβραίους στα χρόνια της Ναζιστικής Κατοχής στην Ευρώπη.
Υπάρχει αυτό το δέντρο ακόμα. Το επισκέφτηκα μετά από πολλά χρόνια.
Στην τότε ανακοίνωσή της, η Ισραηλινή κυβέρνηση αναγνώρισε ότι ο παππούς μου (όπως και πολλοί άλλοι) «έθεσε σε κίνδυνο την οικογένειά του, για να σώσει ένα Εβραίο».
Αυτό οι Ισραηλινοί το κατάλαβαν.
Η Δόμνα δυσκολεύεται να καταλάβει ότι αυτό ΔΕΝ λέγεται… «εθελοντισμός».
Δεν ξέρω πόσο φταίει η Δόμνα που δεν το έχει καταλάβει.
Φταίνε όμως όλοι οι άλλοι: όσοι ΔΕΝ τη διορθώνουνε.
Η ακόμα την «ανταμείβουν» για την άγνοιά της…
Όλες οι αντιδράσε

Ισραήλ και Παλαιστίνη: Ο διαρκής διχασμός των διανοουμένων!!!


 Μπορεί -ακόμα- το Κυλώνειο Άγος του Άουσβιτς να δικαιολογεί πάντα την ισραηλινή καταστολή στα Παλαιστινιακά Εδάφη;

«Nous nous trouvons, aujourd’hui que le monde arabe et Israël s’opposent, comme divisés en nous-mêmes, et nous vivons cette opposition comme si c’était notre tragédie personnelle. » (Βρισκόμαστε, σήμερα που ο αραβικός κόσμος και το Ισραήλ είναι αντιμέτωποι, σάμπως διχασμένοι μέσα μας και βιώνουμε τούτη την αντιπαράθεση ωσάν να ήταν  η δική μας προσωπική τραγωδία)

Η φράση τούτη του Σαρτρ διατυπωμένη το 1966 απηχεί σε μεγάλο βαθμό τον βαθύ ιδεολογικό και ηθικό διχασμό που γεγονότα όπως οι αιμοδιψείς επιθέσεις ένθεν και ένθεν (από τη Χαμάς και το ισραηλινό κράτος) γεννούν μέσα στις ψυχές και κλυδωνίζουν την κρίση όσων πασχίζουν ψύχραιμα πάντοτε και ακριβοδίκαια (όχι «ισαποστασιακά» σε καμία περίπτωση) να τηρήσουν μία θέση πάνω σε ό,τι τεκταίνεται σήμερα στη Μέση Ανατολή.

Έναν ηθικό και ιδεολογικό διχασμό που κατέτρωγε και εξακολουθεί να διασπά ακόμη και φιλοσόφους  ή διανοούμενους και συγγραφείς εβραϊκής καταγωγής ex urbe condita του σύγχρονου εβραϊκού κράτους.  Και τούτο γιατί η αστείρευτη διένεξη ανάμεσα στους Παλαιστινίους και τους Ισραηλινούς, οι χαίνουσες πληγές και από τις δύο μεριές (καίτοι ασύμμετρα μεγαλύτερες, αντικειμενικά, όσον αφορά τους πρώτους) καθιστά ακροσφαλείς όλες τις απόψεις, είτε a priori είναι τούτες, είτε καταληκτικές, καθώς τα εκάστοτε γεγονότα έχουν τη δύναμη, εάν όχι να τα ανατρέψουν, να υπονομεύσουν και να αμβλύνουν τα όποια συμπεράσματα. Η ηθική διελκυστίνδα, που έμπρακτα βρίσκει έδαφος στον αγώνα Παλαιστίνης/Ισραήλ αναφέρεται στο ίδιο κοινό και αναφαίρετο δικαίωμα: το δικαίωμα και των δύο λαών να ορίσουν ένα κράτος, στο οποίο θα ζουν εν ειρήνη και με κοινωνική δικαιοσύνη και σεβασμό στους πολίτες του και τους γείτονες, με ανοχή στις διαφορετικότητες. Ένα πρόταγμα που επί πολλές 10ετίες διαφθείρεται, εργαλειοποιείται μονόπλευρα και παραβιάζεται συστηματικά.

Ο φαύλος κύκλος της βίας έχει ξεκινήσει από τη μονομερή όπως εξελίχθηκε σύσταση του κράτους του Ισραήλ το 1948, η οποία ανατροφοδοτείται περιοδικά και με κάθε παλαιστινιακή αντίδραση στην αδιαμφισβήτητη καταπίεση που υφίσταται ο τάλαινας τούτος λαός χωρίς κράτος. Ωστόσο, όπως πολύ εύστοχα τολμά και το σημειώνει ο Γάλλος διανοητής Εντγκάρ Μορέν σε άρθρο του στη La Repubblica, ένα προκαταρκτικό και κεφαλαιώδες ερώτημα γεννάται: Μπορεί -ακόμα- το Κυλώνειο Άγος του Άουσβιτς να δικαιολογεί πάντα την ισραηλινή καταστολή στα Παλαιστινιακά Εδάφη; Οι «ενοχές» που ακόμη μεγάλο τμήμα του Δυτικού κόσμου εξακολουθεί να νοιώθει για το Ολοκαύτωμα δικαιώνουν την άνευ όρων συμφωνία τους με όποια ειδεχθή πράξη διαπράττει το ισραηλινό κράτος;

Οι ίδιοι οι Εβραίοι διανοούμενοι της Δύσης είναι διαρκώς υποχρεωμένοι να υπερασπίζονται ακόμη και τις ολοκάθαρες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τους εκτοπισμούς και τις δολοφονίες αμάχων, μόνο και μόνο επειδή εκτελούνται από το Ισραήλ; Μπορεί ένα επεισόδιο σε τούτον τον αδιάκοπο πόλεμο -του οποίου πολλά άλλα επεισόδια, προκληθέντα από την άλλη πλευρά- να νομιμοποιεί διανοούμενους, που κατά τ’ άλλα κόπτονται για τον ανθρωπισμό και τις αξίες του να δικαιολογούν τη μονομερή εκδίκηση; Και άνθρωποι που υπερασπίζονται τις πανανθρώπινες αξίες να προσχωρούν στενόκαρδα κάτω από τις σημαίες του σιωνισμού ή κελευσμάτων για αφανισμό των απίστων, που -φευ!- καταγράφονται κατηγορηματικά στις σελίδες της Παλαιάς Διαθήκης;

Ακόμη και στις εκκλήσεις μετά την επίθεση της Χαμάς γνωστών Ισραηλινών και Εβραίων διανοουμένων, που έχουν κατά καιρούς ταχθεί κατά της πολιτικής του εβραϊκού κράτους, παρά την προσπάθεια να τηρηθούν ίσες αποστάσεις και κάποια, προοδευτικά, προσχήματα, υπόρρητα στην κατηγορία τους κατά του παραδοσιακού προοδευτικού κόσμου και της Αριστεράς -που δεν καταδικάζει απερίφραστα μόνο τη Χαμάς και τον τζιχαντισμό, δε σαλπίζει πόλεμο και υπενθυμίζει τις γενεσιουργές ευθύνες του Ισραήλ στη γιγάντωση της ισλαμικής τούτης οργάνωσης- υποκρύπτεται πάλι ο a priori αποκλεισμός κάθε πολιτικο-διαθετικού «οικουμενισμού» και η συνειδησιακή και εθνοτική συνταύτιση με το Ισραήλ. Στην κυβέρνηση του οποίου δεν τόλμησαν να συντάξουν ανάλογη επιστολή για να σεβασθεί τις ζωές των αμάχων στη Γάζα, εξόν από τον Ντανιέλ Σαλβατόρε Σίφερ, που τόλμησε και απευθύνθηκε προσωπικά στον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ζητώντας του οίκτο για τους αμάχους στη Λωρίδα της Γάζα.

Όπως φαίνεται, ανάμεσα στους Εβραίους διανοουμένους, δεν βρίσκονται πλέον οι νουνεχείς και μετρημένες φωνές όπως του Αϊζάια Μπέρλιν, που λίγο πριν από τον θάνατό του στη διάσημη πλέον δήλωσή του καλούσε στην αναντίρρητη επικράτηση της βούλησης εκείνης που βρίσκεται σ’ εκείνο το ενδιάμεσο σημείο στην εκατέρωθεν «διστακτική ανεκτικότητα» και εδράζεται στη δημιουργία δύο κρατών, βάσει των συμφωνιών του Όσλο, προκειμένου ν’ αποφευχθούν τα δεινότερα που το άσβεστο μίσος, το οποίο προξενεί η μονομερής κατοχή μπορεί να προκαλέσει.

Και δυστυχώς, βρισκόμαστε σήμερα πολύ μακριά από διανοητές με τόσο ελεύθερη συνείδηση, όπως ο (Εβραίος) Έρνστ Μπλοχ, που στο opus magnus του «Η Αρχή Ελπίδα» τοποθετούσε την Ουτοπία (οραματικό τόπο κάθε μελλοντικής ελπίδας), στη «γενέθλια γη» όχι μίας βιβλικής ή άλλης θρησκειολογικής προφητείας, αλλά στην υπαρκτή επικράτεια του κάθε εδάφους στον πλανήτη τούτο όπου βασιλεύει η κοινωνική δικαιοσύνη κι η άνευ όρων αδελφοσύνη. Πράγματα εφικτά, όχι άπιαστα όπως ο πολιτικός ρεαλισμός συνηθίζει να τα χαρακτηρίζει, αρκεί να διανοηθεί ο άνθρωπος πως εκείνο που χαρακτηρίζει την ύπαρξή του είναι το στοιχείο του «όχι-ακόμη-συνειδητού». 

Η αντίληψη δηλαδή της ανθρώπινης αποστολής στον έμβιο κόσμο, που συσκοτίζεται από ιδεοληψίες και θρησκοληψίες κάθε είδους. Σήμερα βρισκόμαστε σε ένα σημείο, όπου εάν η φιλοδοξία του ιδρυτή του Σιωνισμού Τέοντορ Χερτζλ ήταν με τη δημιουργία ενός κράτους του Ισραήλ να τερματισθεί άπαξ και διαπαντός ο αντισημιτισμός και να δικαιώσει ξανά το αίσθημα της «Εβραιοσύνης» των απανταχού Ιουδαίων, η κατάσταση πλέον να έχει αλλάξει κατοπτρικά. Με τη δημιουργία του το κράτος του Ισραήλ ο ιουδαϊκός φανατισμός έχει διογκωθεί -όχι μόνον εντός των τειχών του- και ο εμμενής και συμπαθής φόβος του Εβραίου της διασποράς έχει μεταλλαχθεί σε μισαλλοδοξία και ξενοφοβία.

Η σημερινή εικόνα του Ισραήλ μοιάζει να δικαιώνει τους φόβους του μεγάλου Εβραιο-γάλλου φιλοσόφου, του εισηγητή της φιλοσοφικής προσέγγισης του Άλλου, Εμανουέλ Λεβινάς. Ο φιλόσοφος, καίτοι δεν ήταν αδιάφορος στην ιδέα της δημιουργίας ενός εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη, εξέφραζε ωστόσο τον σκεπτικισμό του για την πολιτική σκοπιμότητα και λειτουργία του. Ο φιλόσοφος προέκτεινε στη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, όχι τη δικαίωση και νομιμοποίηση του «περιούσιου λαού» του Θεού, αλλά τον βασικό πυρήνα της ιουδαϊκής διδασκαλίας, που είναι η «κοινωνική ολοκλήρωση» του Ιουδαϊσμού, που εδράζεται στην «εξάσκηση της δικαιοσύνης» -όπως γινόταν πάντα μέσα στην κοινότητα της Διασποράς.

Κοντολογίς, ο Λεβινάς -μιλώντας όχι με πολιτικούς και «αριστερούς» όρους-ταύτιζε τη σκοπιμότητα της ίδρυσης του ισραηλινού κράτους με τη συνέχιση της κοινοτικής, ισονομιακής και ανεκτικής και ανοικτής στον Άλλον, παράδοσης των απανταχού εβραϊκών κοινοτήτων. Για τούτο, στη δεκαετία του ‘60, οπόταν είχε αρχίσει να γίνεται ορατή η μιλιταριστική ξενοφοβία στο Ισραήλ, ο Λεβινάς προειδοποιούσε ότι η ιδέα της «Γης της Επαγγελίας» κινδύνευε να οδηγήσει σε μία «ταυτοτική εμμονή», να παγιδεύσει «στο δίχτυ του εθνικισμού, στον μυστικισμό του ριζώματος» και τη «φετιχοποίηση της γης», που κάνει τους Ισραηλινούς να λησμονούν πως είναι να πατούν την ξένη γη -που βάσει των διεθνών συμφωνιών πολλά κομμάτια της, που τώρα είναι κατακτημένα, δεν τους ανήκουν.

Ο Λεβινάς μοιάζει να δικαιώνεται σήμερα για την εθνικιστική μεταμόρφωση των οικισμών των εποίκων. Μάλιστα, από τότε επιτιμούσε γνώμες, όπως στον διάλογό του με  τον Αντρέ Νεχέρ, για την ιδέα ενός Ισραήλ «κατακτητή» με (τότε) «800.000 Παλαιστινίους δίχως σπίτι και στερημένους των πάντων». Ιδίως στο βιβλίο του «Δύσκολη Ελευθερία» (Difficile Liberte’, 1984), επιμένει στην ηθική υπόσταση της ολοκλήρωσης του ιουδαϊκού κοινωνικού νόμου μέσα σε ένα κράτος του Ισραήλ, που θα αποδίδει μία κοινωνική κι ισόνομη δικαιοσύνη. Θα διδάσκει την ηθική άσκηση της πολιτικής, καθότι για τον ύπατο θεωρητικό του σεβασμού στον Άλλο, η έννοια του «περιούσιου λαού» δεν θα πρέπει να προσλαμβάνεται ως καύχημα. Δεν είναι η συνείδηση πως «περιενδύεται με κατ’ εξαίρεση δικαιώματα, αλλά με κατ’ εξαίρεση υποχρεώσεις». Το Ισραήλ, ακριβώς εξαιτίας της οδυνηρής προϊστορίας και των βιωμάτων του ιουδαϊκού λαού και της Διασποράς, όφειλε κατά τον Λεβινάς να διδάσκει τον ηθικό κανόνα και την ανεκτικότητα, την ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη. Όχι την ξενοφοβία, την επιφυλακτικότητα, το μίσος στο διαφορετικό, τον φόβο για τον Άλλο, ως αντίστοιχο του Εχθρού του φιλοναζιστή Καρλ Σμιτ, που αποτελεί την κινητήριο δύναμη για την κατακτητική διάθεση. 

Ο Λεβινάς, που με συνταρακτικό τρόπο εξέφραζε την αποτροπή του για τις σφαγές της Σάμπρα και Σατίλα, κατεδαφίζοντας το επιχείρημα «δεν ζείτε εσείς στο Ισραήλ» για να δικαιολογηθεί η «αυτοάμυνα», δηλώνοντας απερίφραστα την ηθική υποχρέωση να προστατεύεται πάντα ο «πλησίον» και ο «άλλος», όχι μονομερώς ο εθνοτικά «πλησίον», με το ανοικτό και ανεκτικό του πνεύμα, αμφέβαλε δημιουργικά για την πορεία που υιοθετούσε το ισραηλινό κράτος. Ένα κράτος, που όλο και περισσότερο έμοιαζε να διολισθαίνει στην κατάσταση που ο φίλος του Ζαν Πολ Σαρτρ χαρακτήριζε ως être-en-guerre (είναι-εν τω-πολέμω) και η οποία τείνει να γίνει επίκτητο χαρακτηριστικό, που όπως έλεγε πάλι ο Σαρτρ διαμορφώνει τον ιδιότυπο και την ιδιοσυγκρασία αυτού καθαυτού του λαού( «τον πόλεμο δεν τον φτιάχνουμε, είναι εκείνος που μας φτιάχνει»).

Αλλά και ένας άλλος, κάποτε συνοδοιπόρος του Σαρτρ πριν γίνει διαπρύσιος επικριτής του, ο Ρεϊμόν Αρόν -που καίτοι ως Εβραίος το 1948 η γέννηση του Ισραήλ αρχικά τον άφησε αδιάφορο, ενώ αργότερα όπως ομολογεί (στο Le spectateur engage’, «μακάρι να  ήμουν πιο παθιασμένος  τότε») προσαρτήθηκε στο στρατόπεδο των αμέριστων υποστηρικτών του στο διεθνές επίπεδο και όργανα, αργότερα κι εκείνος άρχισε να αμφιβάλει για την κατακτητική πορεία του εβραϊκού κράτους. Ο Αρόν, που πάντοτε πρότασσε την ηθική και την ελεύθερη κρίση ως κανόνα -ακόμη και για την απομάκρυνσή του από τον «σταλινισμό» της Αριστεράς -μετά την περίοδο του ενθουσιασμού άρχισε να εκφράζει την αντίθεσή του και να καταδικάζει την «combat douteux» (αμφίβολη μάχη), που μία νεο-αποικιοκρατική εκδοχή του αρχικού κρατικού ιδεώδους μπορεί να παρασύρει το Ισραήλ. Έχοντας ζήσει και φοβούμενος πως ο εξευτελισμός κι η καταπίεση των Αράβων ενδέχεται να έχει ανάλογες διαστάσεις με τον εθνικισμό που αναπτύχθηκε στη Γερμανία έπειτα από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, ο Αρόν καταδίκαζε «την ‘ηθικολογία’ της Machtpolitik, της Πολιτικής της Δύναμης, που θα ανέτρεπε τις ποθητές ισορροπίες στην περιοχή». Η νεο-αποικιακή τάση του Ισραήλ, όπως και όλες οι δυτικές αποικιοκρατικές εμπειρίες στον 20ο αιώνα, για τον Αρόν ενδεχομένως να δημιουργήσει το νέο τούτο βάρος που θα σέρνουμε στη συνείδησή μας. Όπως ο ίδιος δήλωνε «τούτος ο ηθικός κίνδυνος είναι πολύ μεγαλύτερος από τον στρατιωτικό κίνδυνο».

Τον, πρωτίστως, ηθικό τούτο εκτροχιασμό και την «απάρνηση» της ουσιαστικής αποστολής του εβραϊκού έθνους, εκφράζει σχεδόν σε όλον τον κύκλο της διανοητικής του απασχόλησης με τον Ιουδαϊσμό και ο κατ’ εξοχήν εκπρόσωπος του Μεταμοντερνισμού σε όλες του τις εκδοχές (λογοτεχνικές, κοινωνικές και πολιτικές) Ζακ Ντεριντά. Στον παντοτινό του, ανοικτό, διάλογο στο θέμα με τον Λεβινάς κι ο Ντεριντά επισημαίνει την «προδομένη απαίτηση»: αυτό που κάποιος αναμένει από έναν λαό δίχως γη, όταν αποκτήσει τις δυνατότητες να ριζώσει κάπου, είναι να αναστήσει εκείνη την «πλήρως ανθρώπινη κοινότητα» που του είχαν αρνηθεί να βιώσει και που τούτη είναι η ευθύνη του πάνω στη Γη να πράξει. Να δώσει ένα τρανό παράδειγμα της δικαίωσης του ταπεινωμένου, που έμαθε όχι να μνησικακεί, αλλά κυρίως να ενσωματώνεται, να εξοικειώνεται με το περιβάλλον και να υιοθετεί τα καλά του στοιχεία, καλλιεργώντας στο εσωτερικό της κοινότητάς του τη δικαιοσύνη, που στερείται στην περιβάλλουσα κατάσταση.

Ο Ντεριντά, που τάσσεται τόσο υπέρ του ισραηλινού κράτους, όσο και υποστηρίζει ανοικτά το δικαίωμα και τον αγώνα των Παλαιστινίων για να αποκτήσουν ένα δικό τους και διαρκώς υπογραμμίζει την σημασία της «συγκατοίκησης», αξιώνει από το εβραϊκό κράτος να διερωτάται σταθερά για «τις συνθήκες της πρόσφατης ίδρυσής του, τα συνταγματικά του, νομικά, πολιτικά θεμέλια και την τωρινή του λειτουργία, τις μορφές της αυτο-ερμηνείας του κλπ». Αυτά τα στοιχεία που θα του υπενθυμίζουν την αποστολή να ζήσει ειρηνικά με τους γείτονές του και να δίνει το παράδειγμα της ανεκτικότητας.  Στο μνημειώδες του Ecriture et Difference, άλλωστε τονίζει πως «όταν ένας Εβραίος, επικαλείται τον (γενέθλιο) Τόπο δεν κηρύσσει πόλεμο» και σημειώνει σε πολλά σημεία πως οι Εβραίοι δεν θα πρέπει να λησμονούν την ‘αυθαιρεσία’ να διεκδικούν μία πατρογονική Γη, που δεν είναι αυτή καθαυτή του Ισραήλ, αλλά όλων των Κρατών».

Παίρνοντας αφορμή για τις ανελεύθερες συνθήκες, όχι μόνον για τους Παλαιστίνιους, αλλά και για τους ίδιους του τους πολίτες, με το προβληματικό κράτος δικαίου, τον μιλιταρισμό, τους αποκλεισμούς σε όλα τα πολιτιστικά, πνευματικά και κοινωνικά επίπεδα, ο Ντεριντά δηλώνει πως η συγκατάβαση στο κράτος του Ισραήλ θα πρέπει να περιλαμβάνει οπωσδήποτε τη δημόσια αντίθεση στις εκάστοτε κυβερνήσεις του και σε όσες προϋπήρξαν. Και κυρίως, με βάση το ερώτημα «η πολιτική τούτη εφεύρεση (της ίδρυσης ενός μοντέρνου κράτους) στο Ισραήλ έχει επιτελεστεί ποτέ;», ο Ντεριντά επιμένει στην ανάγκη μίας διαρκούς επανεξέτασης από τη μεριά των Ισραηλινών του χαρακτήρα και του προορισμού που οφείλει να έχει το κράτος τους, όπως γράφει στο «Αντίο του στον Λεβινάς», ανάμεσα στην «ηθική ή την αγιότητα της μεσσιανικής φιλοξενίας, αφ’ ενός και της ‘ειρηνευτικής διαδικασίας’ από την άλλη πλευρά».

Αυτή η έννοια της «φιλοξενίας» (που διαδραματίζει κεντρικό ρόλο σε πολλά από τα έργα του Ντεριντά -όπως και των Μεταμοντέρνων (Μπλανσό κλπ)- κατέχει κεντρικό ρόλο στο vivre ensemble (το συμβιώνειν ή  συγκατοικείν), την έννοια που το 1998 διατυπώνει στο Συνέδριο Γαλλόφωνων Εβραίων Διανοουμένων. Είναι το «συμβιώνειν/συγκατοικείν», που είναι το αντίθετο της «ταυτότητας ενός συνόλου με τον εαυτόν του». Δεν είναι αυτό που σε περιέχει και σε εξαντλεί ή σε διακυβερνά, ούτε μέσα σε ένα φυσικό ή οργανικό σύνολο, ούτε δε και σε ένα δικαιϊκό-συνταγματικό σύνολο. Είναι εκείνο που πάντα διατηρεί τη δυνατότητα να συντηρεί έναν ιδιαίτερο διαχωρισμό, απαραβίαστο απ’ αυτούς που τον έχουν συμφωνήσει, μέσα στην φιλοξενία, ενός ξένου από έναν άλλο ξένο. Η κάθε συμβίωση εμπεριέχει «την αναγνώριση πως συμβιώνουμε και μάλιστα καλά, τόσο με έναν, όσο και ως ένας ξένος, ένας ξένος ‘στο σπίτι’ σου». Είναι η βίωση μίας διαφορετικότητας που, ουσιαστικά την ταυτίζεις οντολογικά και υπαρξιακά με την ετερότητα, το «ξένο», που έχει κάποιος εν σχέσει με τον εαυτό του και τους άλλους, μέσα του -συνεπώς τούτο το εν είδει κατηγορηματικό πρόσταγμα της ίδιας μας της ετερότητας μας κανοναρχεί να δείχνουμε το έλεος και την αδελφοσύνη στον κατεξοχήν «ξένο». Αυτό το «θα πρέπει να συμβιώνουμε καλά», εξορίζει διαπαντός το «Κακό», που διαφεντεύει διαρκώς τις σχέσεις ανάμεσα (και) στους Ισραηλινούς και τους Παλαιστίνιους. Τούτο το «φάσμα του Κακού» είναι που πρέπει να αποδιώξουν οι δύο κοινότητες, προκειμένου να ζήσουν καλά και ειρηνικά.

Μία συμβίωση και συνύπαρξη, που είχε σταθεί τόσο κάρπιμη (από κάθε έννοια, γιατί η ύπαρξη μίας διαφορετικότητας δημιουργούσε κριτήρια συμβίωσης, ακόμη και δικαιϊκές ανάγκες) στην Ευρώπη ίσαμε την άνοδο του Ναζισμού. Όχι τυχαία, ο μεγάλος συγγραφέας Φίλιπ Ροθ στο ανεπανάληπτο «Επιχείρηση Σάιλοκ», βάζει έναν σωσία του, που σφετερίζεται τη φήμη του, να προωθεί ως λύση του Μεσανατολικού την επιστροφή των Εβραίων από την Παλαιστίνη πάλι πίσω στην Ευρώπη. Μία αντι-«alya», μια αντίστροφη «παλιννόστηση» δηλ. για τους Εβραίους, που θα έσωζε τον κόσμο από τον παραλογισμό και τους αποκλεισμούς, θα επανέφερε την ιδέα και την πρακτική της συμβίωσης στη Γηραιά Ήπειρο (που ήδη είχε αρχίσει να ξαναδηλητηριάζεται από τους εθνικισμούς και τις δαιμονοποιήσεις του Άλλου), που διαιωνίζει το κακό στο «κενό» που άφησαν ή κατέλαβαν/κάλυψαν οι Εβραίοι.

Ένα κακό, προϊόν της αλληλο-δαιμονοποίησης του άλλου, που ουσιαστικά αφήνει χώρο στη θρησκευτική μισαλλοδοξία και τον εθνικιστικό παραλογισμό και φανατισμό, που αλληλοτροφοδοτούνται. Σε βαθμό, που η θρησκόληπτη και εθνικιστική υστερία να καλύπτει την όποια άλλη πολιτική πτυχή του ζητήματος της ίδρυσης του Ισραηλινού και της ελπίδας για την ίδρυση του Παλαιστινιακού κράτους και την ειρηνική συμβίωσή τους. Το απόλυτο Κακό που και οι δύο κοινότητες επικαλούνται στην αντιπαράθεσή τους σε μεγάλο βαθμό θα πρέπει να εντοπισθεί και στην κοινωνική διάρθρωση, που η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ διαμόρφωσε στην περιοχή και συνεχίζει να διαμορφώνει και να διαιωνίζει. Ένα κράτος που εφαρμόζει μία Machtpolitik πάνω σε έναν, υποτελή, λαό και στην ίδια του την κοινωνία. Δύο παράγοντες που κρατά διαρκώς πολιτικούς ομήρους,  επισείοντας έναν φόβο για κάποιον εσωτερικό κι εξωτερικό εχθρό και που ελέγχει ασφυκτικά με διαρκή κατασταλτικά μέτρα (στρατό, αστυνομία, δικαιοσύνη) κι απαγορεύσεις. Πέρα από τις διακηρύξεις, το ισραηλινό κράτος κατά βάθος είναι μία ανελεύθερη κοινωνία και τούτο φάνηκε στις διαδηλώσεις και την αύξηση των αντιρρησιών. Παράλληλα,  σε έναν σχετικό βαθμό η κατάσταση θα μπορούσε να διαβασθεί σαν μία αναγωγή και αντιστροφή παράλληλα της αξιοπρόσεκτης πάντοτε ερμηνείας που κάνει ο Καρλ Μαρξ αναφορικά με το «Εβραϊκό Ζήτημα». Σε ένα ισραηλινό κράτος (που κατ’ αναλογίαν με τον ορισμό του Μπάουερ για το τοτινό γερμανικό κράτος στερείται ελευθεριών), ο Παλαιστίνιος είναι ο Γερμανός Εβραίος της εποχής εκείνης. Η λύση του Εβραϊκού ζητήματος με την δημιουργία του κράτους του Ισραήλ ουδαμώς έλυσε το εβραϊκό πρόβλημα–ακόμη και μέσα στο ίδιο το Ισραήλ. Όπως έγραφε διορατικά τότε ο Μαρξ, το πρόβλημα της εβραϊκής χειραφέτησης, της πολιτικής χειραφέτησης ουσιαστικά του Εβραίου, θα λυθεί μέσα από την χειραφέτησή του από το «Κράτος του Ιουδαϊσμού, του Χριστιανισμού, της θρησκείας εν γένει». Όταν ο Εβραίος αποχωρισθεί κοινωνικά από τη γενεαλογική του ταύτιση με τη θρησκεία του, θα μπορέσει να χειραφετηθεί και πολιτικά και να ξεπεράσει τα ιδεολογικά και εθνικά τείχη που τον αποκλείουν (και αποκλείει). Φυσικά, το ίδιο αίτημα διατυπώνεται και τους Ισλαμιστές κάθε είδους, εννοείται. Μέσα στα πλαίσια ενός κράτους και μέσα από τους αγώνες για να εδραιωθεί μία άλλη κοινωνία, ίσως βρίσκονται τα σπέρματα για τη λύση. H έννοια , όπως γράφει ο Μαρξ, «αστός», είναι αλήθεια, όπως και αυτή του Εβραίου, δεν αποκρυσταλλώνεται παρά μόνο μέσα από μία σοφιστεία στην πολιτική ζωή, όπως η έννοια «πολίτης» κρυσταλλώνεται μόνο μέσα από μία  εβραϊκή ή αστική σοφιστεία.

Αλλά αυτή η σοφιστεία δεν είναι προσωπική, γράφει ο Μαρξ. Αυτή είναι η «σοφιστεία του ίδιου του πολιτικού κράτους. Η διαφορά μεταξύ του θρησκευόμενου ανθρώπου και του πολίτη είναι ισοδυναμη με τη διαφορά ανάμεσα στον έμπορο και τον πολίτη, τον μεροκαματιάρη και τον πολίτη, ανάμεσα στον γαιοκτήμονα και τον πολίτη, το άτομο και τον πολίτη. Η αντίφαση στην οποία βρίσκεται ο θρησκευόμενος με τον πολιτικό άνθρωπο είναι η ίδια αντίφαση στην οποία βρίσκεται ο αστός με τον πολίτη, στην οποία το μέλος της αστικής κοινωνίας βρίσκεται με το πολιτικό του δέρας λιονταριού».

Ίσως τούτες τις ώρες, πέρα από τις ιερεμιάδες και τις κλαγγές των όπλων του πολέμου, τις απειλές να περάσουν «εν στόματι μαχαίρας» άμαχοι και άσχετοι με τα συμφέροντα στην περιοχή, θα έπρεπε να στραφούμε στις δίκαιες, πλην ξεχασμένες, φωνές κάποιων διανοητών και πάνω σε ηθικά πλέον επιχειρήματα να ξαναοικοδομήσουμε τον διάλογο για την ειρήνη.

https://kosmodromio.gr 

ΗΓΕΜΟΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΞΟΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ!!


Ο Πόλεμος Ισραήλ εναντίον Αραβικών Παιδιών, ο οποίος διπλασιάζεται ως Πόλεμος Ηγεμόνας εναντίον Άξονα της Αντίστασης, υποκλάδος του πολέμου ΝΑΤΟ εναντίον Ρωσίας και ΝΑΤΟ εναντίον Κίνας, ξεφεύγει εντελώς.

Μέχρι στιγμής είναι σταθερά αποδεδειγμένο ότι με την Κίνα να διαμεσολαβεί την ειρήνη σε όλη τη Δυτική Ασία και τη Ρωσία-Κίνα να συμμετέχουν στο BRICS 11, με τη διευκόλυνση των διακανονισμών του ενεργειακού εμπορίου εκτός του δολαρίου ΗΠΑ, το The Empire Strikes Back θα ήταν απολύτως προβλέψιμο:

Ας βάλουμε φωτιά στη Δυτική Ασία

Ο άμεσος στόχος των Straussian νεοσυντηρητικών ψυχών και των σιλό τους σε όλη τη Beltway είναι να πάνε στη Συρία, τον Λίβανο - και τελικά το Ιράν.

Αυτό εξηγεί την παρουσία στην Κεντρική και Ανατολική Μεσόγειο ενός στόλου από τουλάχιστον 73 πολεμικά πλοία των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ – που κυμαίνονται από δύο αμερικανικές ομάδες αεροπλανοφόρων έως 30+ πλοία από 14 μέλη του ΝΑΤΟ που συμμετέχουν στους συνεχιζόμενους πολεμικούς αγώνες Dynamic Mariner στα ανοικτά των ακτών του Ιταλία.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη συγκέντρωση πολεμικών πλοίων ΗΠΑ/ΝΑΤΟ από τη δεκαετία του 1970.

Όποιος πιστεύει ότι αυτός ο στόλος συγκεντρώνεται για να «βοηθήσει» το Ισραήλ στο έργο της Τελικής Λύσης της επιβολής του Nakba 2.0 στη Γάζα πρέπει να διαβάσει λίγο τον Lewis Carroll. Ο σκιώδης πόλεμος που βρίσκεται ήδη στο παιχνίδι στοχεύει να συντρίψει όλους τους κόμβους του Άξονα της Αντίστασης στη Συρία, τον Λίβανο και το Ιράκ – με το Ιράν να διατηρείται ως το αποκορύφωμα της αντίστασης .

Οποιοσδήποτε στρατιωτικός αναλυτής με δείκτη νοημοσύνης σε θερμοκρασία δωματίου γνωρίζει ότι όλες αυτές οι ακριβές αμερικανικές σιδερένιες μπανιέρες προορίζονται να γίνουν σχεδίαση υποωκεάνιου κοραλλιογενούς υφάλου - ειδικά αν τις επισκεφτούν υπερηχητικά βλήματα.

Φυσικά, όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι απλώς το μέσο American Power Projection/Deterrence Show. Οι κύριοι ηθοποιοί – το Ιράν και η Ρωσία – δεν εντυπωσιάζονται. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια ματιά πίσω από τους ώμους σε αυτό που έκαναν στο ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν ένα σωρό βοσκοί ορεινών κατσίκων με ψεύτικα καλάσνικοφ.

Επιπλέον, ο Ηγεμόνας θα χρειαζόταν να βασιστεί σε ένα σοβαρό δίκτυο βάσεων στο έδαφος εάν σκεφτόταν ποτέ να ξεκινήσει έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν. Κανένας παράγοντας της Δυτικής Ασίας δεν θα επέτρεπε στις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν βάσεις στο Κατάρ, το Κουβέιτ, το Ιράκ ή ακόμα και την Ιορδανία. Η Βαγδάτη έχει ήδη δεσμευτεί, εδώ και αρκετό καιρό, να απαλλαγεί από όλες τις αμερικανικές βάσεις.

Πού είναι το νέο μου Περλ Χάρμπορ;

Το Plan B είναι, τι άλλο, η δημιουργία ενός ακόμη Περλ Χάρμπορ (το τελευταίο ήταν μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, σύμφωνα με το Τελ Αβίβ). Μετά από όλα, η οργάνωση μιας τέτοιας πολυτελούς επίδειξης διπλωματίας κανονιοφόρων σε μια εσωτερική θάλασσα αποκαλύπτει μια εκπληκτική επιλογή από καθιστές πάπιες.

Είναι αδρανές να περιμένουμε από τον επικεφαλής του Πενταγώνου, Lloyd "Raytheon" Austin να συνυπολογίσει την πιθανή, κοσμική ταπείνωση του Ηγεμόνα που βυθίστηκε μια από τις μπανιέρες πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων από έναν ιρανικό πύραυλο. Αν συνέβαινε αυτό, θα πήγαιναν –κυριολεκτικά– πυρηνικά.

Ο Alastair Crooke – το αναλυτικό πρότυπο χρυσού, πλατίνας και σπάνιων γαιών – έχει προειδοποιήσει  ότι όλα τα hot spot μπορεί να ανατιναχτούν ταυτόχρονα, καταστρέφοντας ολόκληρο το αμερικανικό «σύστημα συμμαχίας» (στο ορυχείο με πλάγια γράμματα).

Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, ως συνήθως, το κάρφωσε όταν είπε ότι αν καταστραφεί η Γάζα, η καταστροφή που θα προκύψει θα διαρκέσει «δεκαετίες, αν όχι αιώνες».

Αυτό που ξεκίνησε ως μια ζαριά στη Γάζα επεκτείνεται τώρα σε όλη τη Δυτική Ασία και στη συνέχεια, αναπόφευκτα, στην Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία.

Όλοι θυμούνται το προοίμιο των σημερινών εμπρηστικών συνθηκών: το παιγνίδι του Μπρεζίνσκι που διαδραματίστηκε στην Ουκρανία για την αποκοπή της Ευρώπης από τους ρωσικούς φυσικούς πόρους.

Αυτό έχει μετασταθεί στη μεγαλύτερη παγκόσμια κρίση από το 1939. Οι Straussian νεοσυντηρητικοί ψυχολόγοι στο DC δεν έχουν ιδέα πώς να κάνουν πίσω. Έτσι, ως έχει, υπάρχει λιγότερη από μηδενική ελπίδα για μια ειρηνική λύση και για τους δύο αλληλένδετους πολέμους.

Όπως τόνισα προηγουμένως , οι ηγέτες των μεγάλων παραγωγών πετρελαίου – Ρωσία, Σαουδική Αραβία, Ιράν, Ιράκ, Κουβέιτ – μπορούν να κόψουν σχεδόν τη μισή παραγωγή πετρελαίου στον κόσμο με μια πτώση, καταστρέφοντας ολόκληρες τις οικονομίες της ΕΕ και των ΗΠΑ χωρίς πυρκαγιά. ένας πυροβολισμός. Διπλωματικές πηγές διαβεβαιώνουν ότι αυτό εξετάζεται σοβαρά.

Όπως μου είπε μια παλιά πηγή του Deep State, τώρα στην Ευρώπη, σοβαροί παίκτες συμμετέχουν ενεργά στο να στείλουν αυτό το μήνυμα στο Beltway «για να κάνουν τις ΗΠΑ να σκεφτούν δύο φορές για την ανάφλεξη ενός πολέμου που δεν μπορούν να ελέγξουν. Όταν πάνε στο Wall St. για να ελέγξουν την έκθεση σε παράγωγα, θα έχουν ήδη χρόνο να το σκεφτούν, καθώς τα έγγραφα στάλθηκαν σε ανθρώπους όπως ο Larry Fink στη Blackrock και ο Michael Bloomberg.

Παράλληλα, μια σοβαρή συζήτηση εξελίσσεται στους κύκλους των πληροφοριών σε όλο τον «νέο άξονα του κακού» (Ρωσία-Κίνα-
Ιράν) για την αναγκαιότητα εδραίωσης ενός ενιαίου ισλαμικού πόλου.

Οι προοπτικές δεν είναι καλές – ακόμα κι αν βασικοί πόλοι όπως η Ρωσία και η Κίνα έχουν προσδιορίσει ξεκάθαρα τον κοινό εχθρό ολόκληρης της Παγκόσμιας Νότου/Παγκόσμιας Πλειοψηφίας. Η Τουρκία υπό τον Ερντογάν απλώς ποζάρει. Η Σαουδική Αραβία δεν θα επενδύσει στην υπεράσπιση/προστασία της Παλαιστίνης ό,τι κι αν γίνει. Οι Αμερικανοί πελάτες/τσιράκια στη Δυτική Ασία απλώς φοβούνται. Αυτό αφήνει μόνο το Ιράν και τον Άξονα της Αντίστασης.

Όταν έχετε αμφιβολίες, θυμηθείτε τον Γιαχβέ

Εν τω μεταξύ, η εκδικητική, ναρκισσιστική φυλή των κατακτητών, των κυρίαρχων της πολιτικής εξαπάτησης και της ηθικής εξαίρεσης, προσπαθεί βαθιά να εδραιώσει το Nakba 2.0 – το οποίο διπλασιάζεται ως η τέλεια λύση για να καταβροχθίσει παράνομα όλο αυτό το φυσικό αέριο στα ανοικτά της Γάζας.

Η οδηγία του ισραηλινού υπουργείου Πληροφοριών για την απέλαση που επηρεάζει 2,3 εκατομμύρια Παλαιστίνιους είναι αρκετά σαφής. Εγκρίθηκε  επίσημα από το Υπουργείο στις 13 Οκτωβρίου.

Ξεκινά με την απέλαση όλων των Παλαιστινίων από τη βόρεια Γάζα, ακολουθούμενη από σειριακές «χερσαίες επιχειρήσεις». αφήνοντας ανοιχτές τις διαδρομές πέρα ​​από τα αιγυπτιακά σύνορα στη Ράφα· και ίδρυση «σκηνοπόλεων» στο βόρειο Σινά και αργότερα ακόμη και νέων πόλεων για «επανεγκατάσταση Παλαιστινίων» στην Αίγυπτο.

Ο Σύμβουλος Ανθρωπιστικού Δικαίου και Πολιτικής Itay Epshtain  σημείωσε: «Δεν έχω καταφέρει να εντοπίσω, μέχρι στιγμής, ένα θέμα της ημερήσιας διάταξης ή μια κυβερνητική απόφαση που εγκρίνει την οδηγία του Υπουργείου. Αν πράγματι είχε παρουσιαστεί και εγκριθεί, δεν θα ήταν πιθανότατα δημόσια».

Αρκετοί εξτρεμιστές του ίδιου του Τελ Αβίβ το επιβεβαιώνουν με τα ξεσπάσματά τους, ούτως ή άλλως.

Όσο για τον ευρύτερο πόλεμο, έχει ήδη γραφτεί. Πολύ καιρό πριν. Και θέλουν να το ακολουθήσουν κατά γράμμα, σε συνδυασμό με τους Αμερικανούς Χριστιανούς Zio-cons.

Όλοι θυμούνται ότι ο στρατηγός Wesley Clark πήγε στο Πεντάγωνο δύο μήνες μετά την 11η Σεπτεμβρίου και έμαθε για το σχέδιο νεοσυντηρητικών/χριστιανών Zio-con να στοχοποιήσουν 7 χώρες σε 5 χρόνια για καταστροφή:

Αυτά ήταν το Ιράκ, η Λιβύη, ο Λίβανος, η Συρία, η Σομαλία, το Σουδάν – και το Ιράν.

Όλοι τους αποσταθεροποιήθηκαν, καταστράφηκαν ή βυθίστηκαν στο χάος.

Το τελευταίο στη λίστα είναι το Ιράν.

Τώρα επιστρέψτε στο Δευτερονόμιο 7:1-2, 24:

«Ο Γιαχβέ είπε στο Ισραήλ ότι εντόπισε «ΕΠΤΑ ΕΘΝΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ» (τα δικά μου κεφαλαία), ότι «πρέπει να βάλεις κάτω από την κατάρα της καταστροφής» και όχι «να τους δείξεις οίκτο». Όσο για τους βασιλιάδες τους, «θα σβήσετε τα ονόματά τους κάτω από τον ουρανό».

https://strategic-culture.su/

Δευτέρα 30 Οκτωβρίου 2023

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ...

 Η όμορφη κι αινιγματική «Γυναίκα στο Παράθυρο», που απεικονίζεται σε πολλά ελεφάντινα γλυπτά, τα οποία έχουν βρεθεί στην Πρόσω Ανατολή και χρονολογούνται γύρω στο 1.000 π.Χ., θεωρείται απεικόνιση, άλλοτε πόρνης και άλλοτε θεάς, το πιθανότερο όμως είναι πως ισχύουν και τα δύο. Οι λόγιοι σχολιαστές των τελευταίων αιώνων ήταν ξεκάθαροι επ’ αυτού: ήταν απλά μια πόρνη που επιδείκνυε τα κάλλη της σε κάποιο πανδοχείο. Περαιτέρω όμως , την έχουν συχνά ταυτίσει με την Θεά Ινάννα, την οποία ωστόσο αντιμετώπιζαν, βάσει των Πατριαρχικών τους προτύπων, ως προστάτιδα θεά των πορνών και την ίδια ως πόρνη.Η «Γυναίκα στο Παράθυρο» σίγουρα ήταν μια πτυχή της Ινάννα/Ιστάρ, αν μη τι άλλο. Ονομαζόταν Κιλίλι και ήταν μια κατώτερη βαβυλωνιακή θεότητα. Το όνομά της σημαίνει «Η Στεφανωμένη». Οι Σουμέριοι την αποκαλούσαν Aba-shushu, «Εκείνη που γέρνει στο Παράθυρο». Ένα ακόμη όνομά της ήταν Abta-gigi, το οποίο μπορεί να μεταφραστεί ως «Εκείνη που απαντά στα προστάγματά μας απ’ το Παράθυρο».Η Κιλίλι θεωρείτο σοφή, με την έννοια της επιδεξιότητας ή της γνώσης: «Είσαι η Κιλίλι, η σοφότερη των σοφών, που ασχολείται με τις ανθρώπινες υποθέσεις». Ομοιάζει με την Ιστάρ, τόσο ως προς τη σοφία της, όσο και σε σχέση με τη στάση της πάνω στο παράθυρο: «…σ’ ένα παράθυρο του σπιτιού, στέκεται η σοφή Ιστάρ». Συχνά η Κιλίλι αναφερόταν σε ψαλμούς και σε λιτανείες, όπου αποκαλείτο, για παράδειγμα, «Κιλίλι, η βασίλισσα των παράθυρων, Εκείνη που σκύβει απ’ το παράθυρο». Εικονίζεται σε πολλά πανέμορφα ελεφάντινα γλυπτά, το γνωστότερο εκ των οποίων ονομάστηκε «Η Μόνα Λίζα του Νιμρούντ». Τα περισσότερα από τούτα τα γλυπτά κατασκευάστηκαν στην Φοινίκη και μάλλον ήταν διακοσμητικά επίπλων, κυρίως κρεβατιών.Η Κιλίλι, μέσα στον ναό, πιθανότατα ενσαρκωνόταν από κάποια ιέρεια, η οποία επεδείκνυε με τελετουργικό τρόπο τον εαυτό της στους πιστούς, με πλήρη λατρευτικά διάσημα, από κάποιο «Παράθυρο Εμφάνισης», το οποίο βρισκόταν σ’ έναν τοίχο του κτηρίου. Τα μαλλιά της ήταν συνήθως διακοσμημένα με βαρείς, περίτεχνους δακτυλίους, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις φορούσε και περιδέραιο. Τα προεξέχοντα μάτια της κοίταζαν απευθείας τον παρατηρητή. Τα μάτια των θεών ήταν επίτηδες μεγάλα, ώστε να δείχνουν ότι εκείνοι βλέπουν τα πάντα, επίσης τα μεγάλα τους αυτιά άκουγαν το παραμικρό. Ωστόσο, σ’ ένα τουλάχιστον από τα γλυπτά αυτά, κάποια θεά, πιθανόν η Κιλίλι, εικονίζεται σε προφίλ. Βρίσκεται καθήμενη σ’ ένα θρόνο, περιτριγυρισμένη από κρίνα, αντικρίζοντας έναν θεό ενθρονισμένο απέναντι ακριβώς. Η περιγραφή αυτή μας θυμίζει βέβαια έντονα την κάρτα της Αυτοκράτειρας, κοιτάζει προς τον Αυτοκράτορα, αλλά κι εκείνος προς αυτήν.

τρία γλυπτά της Γυναίκας στο Παράθυρο έχουν βρεθεί στην περιοχή της Μεσοποταμίας, αλλά ακόμη και Σαμάρεια του Ισραήλ. Κατά τον ένατο π.Χ. αιώνα η Σαμάρεια ήταν η πρωτεύουσα του Βορείου Βασιλείου της διαιρεμένης Ισραηλινής μοναρχίας. Ο πλέον περιβόητος ή διαβόητος βασιλιάς του ήταν ο Άχαμπ, σύζυγος της Χανανίτισσας πριγκίπισσας Ιεζάβελ (Βασιλειών Α 16:31), του μεγαλύτερου βδελύγματος και της πλέον κακόφημης πόρνης, κατά την Παλαιά Διαθήκη. Το γλυπτό που βρέθηκε στη Σαμάρεια, πιθανώς ήταν διακοσμητικό του βασιλικού κρεβατιού του Άχαμπ και της Ιεζάβελ.
Στην εβραϊκή Βίβλο, η λέξη που μεταφράζεται ως «ιερή ή λατρευτική πόρνη» είναι η qedeshah/qedeshot (θηλυκό ενικός/πληθυντικός) και qadesh/qedeshim (αρσενικό ενικός /πληθυντικός). Αυτοί οι τέσσερις τίτλοι δεν εμφανίζονται πολύ συχνά στην εβραϊκή Βίβλο, καθώς τα παραδείγματα είναι λιγοστά. Η ρίζα qdsh σημαίνει «διαχωρίζω», «καθαγιάζω» . Ως επί το πλείστον, οι όροι εμφανίζονται στο Δευτερονόμιο και στο Βασιλειών Β, βιβλίο ιδιαίτερα εθνικιστικό, πολεμικό και επικριτικό της Καναανιτικής θρησκείας. Η υπόθεση ότι η "ιερή πορνεία" όχι μόνο είχε εμφανιστεί, αλλά είχε συμβεί στα πλαίσια των λατρειών γονιμότητας, προέκυψε από την εσκεμμένη διασύνδεση της έννοιας της «qedeshah», της «ιερής/καθαγιασμένης» γυναίκας με την zonah, την «πόρνη» .
Είναι φανερό από τα παραπάνω ότι υπήρχε μια σημαντική κατηγορία θρησκευτικών λειτουργών που αποκαλείτο qedeshah στην Καναάν. Διαφορετικά δεν υπήρχε λόγος να απαξιώνει η Βίβλος στα συγκεκριμένα βιβλία της τέτοιες γυναίκες. Η λειτουργία τους στη Καναανιτική θρησκεία δεν είναι γνωστή, αλλά ήταν «γυναίκες», πιθανώς ιέρειες. Όταν άρχισαν να ερμηνεύονται τα αρχεία της Ουγκαρίτ της Συρίας, γρήγορα έγινε εμφανές ότι η Ουγκαριτική θρησκεία ήταν παρόμοια με την Καναανιτική θρησκεία που δυσφημίστηκε στην εβραϊκή Βίβλο.
Η ιστορία της Ιεζάβελ, είναι πολύ ενδεικτική της σύγκρουσης μεταξύ των Μητριαρχικών και των Πατριαρχικών ιερατείων, του κλίματος εκείνης της μεταβατικής εποχής αλλά και των πολιτικών/στρατιωτικών μεθόδων οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν σ’ εκείνη την αλλαγή Αιώνα· επίσης εξηγεί θαυμάσια τους λόγους για τους οποίους τα σύμβολα της Μητριαρχικής θρησκείας εξευτελίστηκαν και δαιμονοποιήθηκαν.
Η Ιεζάβελ καταγόταν από φημισμένο βασιλικό οίκο, αφού ήταν κόρη του Εθ-Βαάλ, βασιλιά της Σιδώνας, ενώ μικρανεψιά της ήταν η Ελίζα, η μυθική θεμελιώτρια της Καρχηδόνας. Από την Παλαιά Διαθήκη μαθαίνουμε ότι ήταν πιστή των Καανιτικών θεοτήτων, ειδικά της Θεάς Ασερά, της κύριας θηλυκής θεότητας της Φοινικικής πατρίδας της. Όπως τα περισσότερα μέλη της βασιλικής οικογένειας, είχε ταυτόχρονα και υψηλή θρησκευτική θέση, στη θρησκεία της Σιδώνας, ιδιαίτερα της Ασερά. Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, η Ιεζάβελ μετά το γάμο της, επηρέασε τον Αχάμπ ώστε αυτός να γίνει ακόλουθος του Βαάλ (Βασιλειών Α 17:32). Ως βασίλισσα του βόρειου τμήματος του Ισραήλ, υποστήριζε τη λατρεία της Καανιτικής πολυθεϊστικής θρησκείας και έτρεφε 400 προφήτες στο τραπέζι της, όπως και μεγάλο αριθμό ιερέων, προφήτες του Βαάλ (Βασιλειών Α 18:19). Η Βίβλος επίσης αναφέρει ότι άσκησε διώξεις στους προφήτες του Θεού του Ισραήλ (Βασιλειών Α 18:4).
Στην αντίσταση στην Καανιτική θρησκεία και την Ιεζάβελ, πρωτοστάτησε ο Προφήτης Ηλίας (Βασιλειών Α 18:17). Επάνω στο όρος Κάρμελ, ο Ηλίας νίκησε τους προφήτες του Βαάλ, σε διαγωνισμό μεταξύ των θεών τους, πράγμα το οποίο σήμερα θ’ αποτελούσε απλώς ένα “Illusionist’s Festival”, όπου όμως όλοι οι προφήτες του Βαάλ φονεύθηκαν (Βασιλειών Α 18:20-40). Η Ιεζάβελ τότε απείλησε με θάνατο τον Ηλία ο οποίος έπρεπε να διαφύγει (Βασιλειών Α 19:1-2). Τελικά ο Αχάμπ σκοτώνεται σε μάχη (Βασιλειών Α 22:35) και ο γιος και διάδοχός του Ιοράμ, σκοτώνεται προδοτικά, από τον φιλόδοξο στρατηγό του Ιεχού (Βασιλειών Β 9:22-24). Έτσι, η Ιεζάβελ έμεινε μόνη και απροστάτευτη στην Σαμάρεια, στο έλεος του Ιεχού , νέου βασιλιά του Ισραήλ (Βασιλειών Β 9:1-14). Εκείνος την κατηγόρησε για «αμέτρητες πορνείες και βασκανίες» καθώς και για όλα τα προβλήματα της χώρας (Βασιλειών Β 9:22).
Όταν ο Ιεχού έφτασε στην πόλη, η Ιεζάβελ μάλλον κατάλαβε ότι ήταν κοντά στο θάνατο. Έτσι η Φοινικική βασίλισσα έβαψε τα μάτια της, στόλισε τα μαλλιά της κι έκατσε σ’ ένα παράθυρο του παλατιού. Άραγε οι συγγραφείς του μύθου επικαλέστηκαν εσκεμμένα το γνωστό από το παρελθόν μοτίβο της Γυναίκας στο Παράθυρο, προκειμένου να το αμαυρώσουν; Ίσως πράγματι η Ιεζάβελ να χαιρετούσε άφοβα το θάνατό της, καθισμένη περήφανα στο παράθυρο, όχι μόνο ως βασίλισσα, αλλά και ως ιέρεια της Θεάς της. Έτσι, η Βιβλική εικόνα της Ιεζάβελ ν’ αντιμετωπίζει τον εχθρό της περήφανα και γενναία, από το παράθυρο πιθανώς με το χρόνο συνέβαλε αθροιστικά στις αρνητικές ερμηνείες της «Γυναίκας στο Παράθυρο» και αντιστρόφως. Καθώς το όνομα της Ιεζάβελ έφτασε αργότερα να σηματοδοτεί το χείριστο είδος της γυναικείας εξαχρείωσης, έτσι και η θεά Κιλίλι ν’ αναδείχτηκε σε πόρνη, που προσφέρει τον εαυτό της από το παράθυρο. Εάν λάβουμε υπόψιν ότι η παραπάνω ιστορία αφηγείται πολιτικά παιχνίδια εξουσίας και ουδεμία σχέση έχει με οιαδήποτε πνευματική διδασκαλία, μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε με ποιον τρόπο έγινε η μετάβαση από τη Μητριαρχία προς την Πατριαρχία.
Η συσχέτιση της Γυναίκας στο Παράθυρο με τη λατρεία της Θεάς, μας εξηγεί μεταξύ άλλων, τους λόγους για τους οποίους ο Κρόουλυ, απέδωσε την Ατραπό του Χε (Παράθυρο) στην κάρτα του Άστρου, αντί εκείνης του Αυτοκράτορα
......

Το παράθυρο που λειτουργεί ως σύνδεσμος μεταξύ δύο κόσμων εμφανίζεται επίσης σε μια Μπαχιρική παραβολή σχετικά με την ερμηνεία του πρώτου γράμματος της Τορά, beth , ως σύμβολο της κατώτερης σοφίας, με άλλα λόγια με το «κατώτερο Ḥokhmah », που ταυτίζεται με το Shekhinah .(Σ 36, Μ 54): ένας βασιλιάς πάντρεψε την όμορφη κόρη του με έναν πρίγκιπα, δίνοντάς της ενδύματα, ένα στέμμα, κοσμήματα και τεράστια πλούτη. Ο βασιλιάς, όμως, δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς την κόρη του, αλλά ούτε και μαζί της. Έτσι έχτισε ένα παράθυρο μεταξύ του εαυτού του και της, και όποτε χρειάζονταν ο ένας τον άλλον, μπορούσαν να φτάσουν ο ένας στον άλλον από το παράθυρο. Έτσι, η κόρη, η Shekhinah , παντρεύτηκε έναν πρίγκιπα στον σωματικό κόσμο, αλλά παρέμεινε συνδεδεμένη με τον πατέρα της στον ουράνιο κόσμο. Ο τεράστιος πλούτος που έδωσε ο βασιλιάς στην κόρη του είναι μια μεταφορά για τον «εμποτισμό» του Σεχίνα: δεδομένου ότι η Shekhinah είναι θηλυκή και παθητικά δεκτική στον χαρακτήρα της, και δεν έχει τίποτα δικό της, πρέπει να στολιστεί και να της παρουσιαστεί με δώρα - στολίδια και δώρα που αντιπροσωπεύουν το άλλο Sefirot που ρέει μέσα της.

Ένα παράθυρο, μια πόρτα, ένας τοίχος και ένα βουνό δημιουργούν μια σύνδεση μεταξύ των δύο κόσμων: του ανθρώπινου και του θείου. Ο απόλυτος σύνδεσμος εδώ είναι, φυσικά, η ίδια η θεά που αντιπροσωπεύει τον θεϊκό κόσμο με τον οποίο το ανθρώπινο άτομο επιδιώκει να ενωθεί. Ως εκ τούτου, το μοτίβο της όμορφης γυναίκας ή μιας θεάς που κοιτάζει από το παράθυρο σαν να περίμενε κάποιον μπορεί να ιδωθεί ως μια εικονογραφική παράσταση ενός ανοίγματος προς τον θεϊκό κόσμο. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Μεσοποταμίας, αυτή η γυναίκα είναι η Inanna/Ištar, η ουράνια βασίλισσα, αλλά που είναι επίσης γνωστή ως Kilili, ένας θηλυκός δαίμονας που σχετίζεται με τις κουκουβάγιες και τον κάτω κόσμο. Μοιράζεται χαρακτηριστικά με την Ελληνίδα Αθηνά, σύμβολο της οποίας ήταν η κουκουβάγια και ήταν επίσης χθόνια θεά. Από την άλλη, το παράθυρο συνδέεται επίσης με τη σύζυγο του Nabû, Tašmetu. Μια άλλη σύζυγος του Nabû είναι η Nanaya (= Inanna/Ištar), και έτσι ο Tašmetu και η Nanaya πρέπει τουλάχιστον να μοιράζονται πτυχές ή να ταυτίζονται περισσότερο ή λιγότερο μεταξύ τους. Το μοτίβο της όμορφης γυναίκας που δελεάζει τον τέλειο άντρα να την πλησιάσει βρίσκεται στον εβραϊκό μυστικισμό όπου η Σεχίνα στέκεται σε μια πόρτα και αποκαλύπτει το πρόσωπό της μόνο σε όσους την αξίζουν. Όλα αυτά τα γεγονότα φαίνεται να κάνουν την εξίσωση Inanna/Ištar = Kilili = Nanaya = Tašmetu = η Shekhinah = η γυναίκα στο παράθυρο (πόρτα) = σύνδεσμος με τον θεϊκό κόσμο.


Πηγές   

Χάρπερ, Ρόμπερτ Φράνσις. Ασσυριακά κα Βαβυλωνιακά γράμματα που ανήκουν στις Συλλογές Kouyunjik του Βρετανικού Μουσείου . Λονδίνο: Luzac, Σικάγο: University of Chicago Press 1892-1914.
ΜΠΡΑΤΣΟ  
Αρχεία Royales de Mari . Παρίσι 1941 επ
Die babylonisch-assyrische Medizin στο Texten und Untersuchungen . Βερολίνο 1963 επ.


Βαβυλωνιακές επιγραφές στη συλλογή του James B. Nies . New Haven CT 1917ff.

Βρετανικό Μουσείο (Λονδίνο). Μουσείο μουσείου.

Βαβυλωνιακά αρχεία στη βιβλιοθήκη του J. Pierpont Morgan . New Haven CT: Yale University Press 1912-1923.

Πανεπιστημιακό Μουσείο, Φιλαδέλφεια ΠΝ. Μουσείο μουσειακής συλλογής του Βαβυλωνιακού Τμήματος.

Codex Ḫammurapi .

Corpus inscriptionum semiticarum ab Academia inscriptionum et litterarum humaniorum conditum atque digestum . (Παρίσι 1881 επ.

Σφηνοειδή Κείμενα από Βαβυλωνιακές πινακίδες στο Βρετανικό Μουσείο . Λονδίνο 1896 επ.

Laroche, Emmanuel. Catalog des textes hittites . Paris: Klincksieck 1971. Συμπλήρωμα: Reveu Hittite et Asianique 30 (1972) 94-133.

Ντουράντ, Ζαν-Μαρί. Documents cunéiformés de la IVe Section de l'École pratique des Hautes Etudes. Τομ. 1: Κατάλογος και αντίγραφα cnéiformés . Centre de recherches d'histoire et de philologie de la IVe section de l'École Pratique des Hautes Études, 18. Γενεύη: Droz 1982.

Jacoby, Felix. Die Fragmente der griechischen Historiker . Berlin/Leiden: 1923 επ.

Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο. Μουσείο μουσείου της συλλογής Kuyunjik.
e-steki.gr