Θα ελέγχει το Ισραήλ την αεράμυνα της Ελλάδας;-----Το «ισραηλινό Δόγμα» στο Αιγαίο: Η επικίνδυνη ψευδαίσθηση των «ξένων προστατών» - Ο Ελληνισμός ως αναλώσιμο Proxy...

 

Θα ελέγχει το Ισραήλ την αεράμυνα της Ελλάδας;

Ενα εξαιρετικά περίεργο και επικίνδυνο – για την εθνική Αμυνα – γαϊτανάκι, που ουδείς μπορεί να διακρίνει που τελειώνει η αλήθεια και αρχίζουν τα ψέματα, στήθηκε μεταξύ Αθήνας και Τελ Αβίβ, με αφορμή το σύστημα αεράμυνας που αγοράζει η Ελλάδα, έναντι αρχικά ύψους 3,035 δισεκατομμυρίων ευρώ, από το Ισραήλ. Κάτι που έχει δημιουργήσει σοβαρά ερωτηματικά, αλλά και εντονότατες ανησυχίες ως προς το εάν τα «κλειδιά» της ελληνικής αεράμυνας θα βρίσκονται σε ελληνικά ή ισραηλινά χέρια. Εάν, δηλαδή, ο αντιαεροπορικός – αντι-drone «θόλος» με την βαρύγδουπη ονομασία, «Ασπίδα του Αχιλλέα», θα ελέγχεται από τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις προς όφελος της εθνικής Αμυνας ή το λογισμικό του θα είναι υπό τον έλεγχο του Ισραήλ. ‘Η, εν πάση περιπτώσει, το Ισραήλ θα έχει ταυτόχρονη, on line εικόνα και έλεγχο με τις ελληνικές ΕΔ.

Ολα ξεκίνησαν από τη συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα, «Καθημερινή της Κυριακής», στον δημοσιογράφο, Θανάση Κατσικίδη, ο διευθυντής του Οργανισμού Αντιπυραυλικής Αμυνας του ισραηλινού υπουργείου Αμυνας Μοσέ Πατέλ. Πρόκειται για ένα πρόσωπο, το οποίο μετείχε στις διεργασίες για τη Διακρατική Συμφωνία του υπουργείου Άμυνας με την ισραηλινή πλευρά που υπογράφτηκε πρόσφατα στο Τελ Αβίβ.

Πρωτοφανές αλαλούμ με την κυβέρνηση θεατή

Σε σχετική επισήμανση ότι «η Αθήνα έχει τονίσει τη σημασία της διατήρησης του ελέγχου επί της αρχιτεκτονικής του λογισμικού που χρησιμοποιείται για τη λειτουργία και την ανάπτυξη του δικτύου» και στη συνέχεια, σε ερώτηση αν «θα έχει η Ελλάδα πρόσβαση στον «πηγαίο κώδικα» (source code) που σχετίζεται με τις δυνατότητες διοίκησης και ελέγχου (command and control – C2)», ο Μ. Πατέλ ήταν κάθετα αρνητικός. «Οχι. Επειδή ο «πηγαίος κώδικας» δεν περιλαμβανόταν στην άδεια χρήσης της συμφωνίας. Ωστόσο, είμαστε εκεί για να παρέχουμε υποστήριξη και συντήρηση, καθώς και κάθε είδους βοήθεια και ό,τι άλλο χρειαστεί στο μέλλον».

Κοντολογίς, ο εκπρόσωπος του Ισραήλ με γνώση των ελληνο-ισραηλινών διαπραγματεύσεων, ουσιαστικά άδειασε ότι η ελληνική πλευρά, ισχυριζόμενος ότι συναίνεσε να μην της δοθεί ο κωδικός. Μετά τη δημοσίευση της συνέντευξης στην έντυπη «Καθημερινή», προκλήθηκε θύελλα αντιδράσεων. Εκτοτε, άρχισε ένα αλαλούμ στην εφημερίδα, η οποία στο μεταξύ είχε αναρτήσει τη συνέντευξη στην ηλεκτρονική ιστοσελίδα της. Αίφνης το σημείο της συνέντευξης για τον «πηγαίο κώδικα» (source code) διεγράφη.

Αργότερα, ξανανέβηκε αυτό το σημείο, με την εξής αναφορά εκ μέρους της εφημερίδας: «Σημειώνεται ότι μετά τη δημοσίευση της συνέντευξης στην Καθημερινή της Κυριακής, το κείμενο ανανεώθηκε online με βάση νεότερη ενημέρωση από το ισραηλινό Υπουργείο Αμυνας για τον «πηγαίο κώδικα». Η ενημέρωση υπογράμμιζε ότι οι Ισραηλινές Eνοπλες Δυνάμεις (IDF) θα προχωρήσουν στη μεταφορά τεχνογνωσίας, καθώς και στην από κοινού χρήση λογισμικού και τεχνολογίας με τις ελληνικές Eνοπλες Δυνάμεις. Η συνεργασία θα επεκταθεί και στις ελληνικές εταιρείες που θα συμμετάσχουν στη συμπαραγωγή των οπλικών συστημάτων».

Ο διευθυντής του Οργανισμού Αντιπυραυλικής Αμυνας του ισραηλινού υπουργείου Αμυνας, Μοσέ Πατέλ, κατά την πρόσφατη υπογραφή της συμφωνίας για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», στο Τελ Αβίβ (δεύτερος από αριστερά)

Σε ρόλο μαριονέτας

Που σταματάει η αλήθεια που ξεκινούν τα ψέματα; Τελικά, τι ισχύει; Θα δοθεί ο κώδικας στις ελληνικές ΕΔ ή όχι; Παρά τον θόρυβο που προκλήθηκε, δεν ήταν το ελληνικό υπουργείο Αμυνας που όφειλε άμεσα να πληροφορήσει την ελληνική κοινή γνώμη, αλλά το ισραηλινό, του οποίου όμως άλλα λέει το ένα στέλεχος και άλλα «διοχετεύονται» στη συνέχεια ως «διορθωτικές δηλώσεις».

Η Αθήνα, συμπεριφερόμενη ως «κομπάρσος» του Τελ Αβίβ, άφησε την πρωτοβουλία των κινήσεων στο ισραηλινό υπουργείο Αμυνας για ένα θέμα που άπτεται της εθνικής ασφάλειας της χώρας μας. Οχι του Ισραήλ. Ουδέποτε στο παρελθόν έχει συμβεί κάτι τέτοιο σε θέματα Αμυνας.

Συνιδιοκτήτης της ελληνικής αεράμυνας το Ισραήλ;

Από τη δεύτερη, «διορθωτική» απάντηση του ισραηλινού υπουργείου – την οποία άμα θέλουμε πιστεύουμε – προκύπτουν επίσης μείζονα ερωτηματικά. Τι σημαίνει ότι «οι Ισραηλινές Eνοπλες Δυνάμεις (IDF) θα προχωρήσουν στη μεταφορά τεχνογνωσίας, καθώς και στην από κοινού χρήση λογισμικού και τεχνολογίας με τις ελληνικές Eνοπλες Δυνάμεις»; Από που κι’ ως που οι ισραηλινές ΕΔ θα έχουν το δικαίωμα σε «από κοινού χρήση λογισμικού και τεχνολογίας» με τις ελληνικές ΕΔ;

Συνιδιοκτήτες στην αεράμυνα της χώρας έχρισε η Αθήνα το Ισραήλ; Κοντολογίς, μας λένε ότι την εικόνα που θα έχουν οι Ελληνες χειριστές του συστήματος και των ραντάρ στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο και αλλού, θα την έχει ζωντανά, on line, το Ισραήλ; Και εάν αύριο το Ισραήλ τα ξαναφτιάξει με την Τουρκία, τι θα συμβεί;

Πέραν του ότι για λόγους κρατικού γοήτρου είναι απαράδεκτο, είναι και επικίνδυνο. Ποιος εγγυάται ότι η «κοινή χρήση» του συστήματος που προορίζεται αποκλειστικά για την αντιμετώπιση των απειλών που έχει η χώρα μας, δεν θα χρησιμοποιηθεί προς όφελος των εθνικών συμφερόντων του Ισραήλ; Εάν ισχύουν όλα αυτά, η υπόθεση θυμίζει Predator (κατασκοπευτικό λογισμικό, υποκλοπές), αλλά στον τομέα της Αμυνας.

Οσον αφορά το δεύτερο σκέλος της «διορθωτικής» απάντησης του ισραηλινού υπουργείου Αμυνας, σύμφωνα με την οποία «η συνεργασία (σ.σ. για τον «πηγαίο κώδικα»;) θα επεκταθεί και στις ελληνικές εταιρείες που θα συμμετάσχουν στη συμπαραγωγή των οπλικών συστημάτων», προηγουμένως, στη συνέντευξή του στην «Καθημερινή», ο Μοσέ Πατέλ μάλλον άφησε να εννοηθεί ότι ακόμα τίποτε δεν έχει ξεκαθαρίσει.

Ειδικότερα, στην επισήμανση ότι «οι συμφωνηθέντες όροι προβλέπουν τη συμπαραγωγή εξαρτημάτων στην ελληνική επικράτεια, με ποσοστό εγχώριας βιομηχανικής συμμετοχής περίπου 25%», και στην ερώτηση «ποια είναι τα κύρια στοιχεία ή εξαρτήματα των συστημάτων που θα αναπτυχθούν από τις ελληνικές εταιρείες;», ο Μ. Πατέλ απάντησε ως εξής: «Αυτό είναι κάτι στο οποίο οι βιομηχανίες μας έχουν αρχίσει να δουλεύουν σε συνεργασία με υποψήφιες ελληνικές εταιρείες. Σύμφωνα με την ελληνική απόφαση, δεν αναλύσαμε λεπτομερώς όσα έχουν συμφωνηθεί και υπογραφεί μέχρι στιγμής. Ισως όμως στο μέλλον, όταν τα πράγματα οριστικοποιηθούν, να μπορέσουμε να αναφερθούμε στα επιμέρους».

Εν τέλει, ποιος από το ισραηλινό υπουργείο Αμυνας λέγει την αλήθεια; ‘Η παίζουν την … κολοκυθιά, με τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, και τον καθ’ ύλη αρμόδιο υπουργό Αμυνας, Νίκο Δένδια, να παρακολουθούν αμήχανοι θεατές τις δηλώσεις και κόντρα δηλώσεις για ένα μείζον θέμα που αφορά άμεσα στην εθνική Αμυνα, αλλά και τους σκληρά φορολογούμενους πολίτες που πληρώνουν για αυτά τα οπλικά συστήματα.

Στοιχειώδης πολιτική ευθιξία επιβάλλει να δοθούν άμεσα εξηγήσεις και να μην κρύπτονται οι «αρμόδιοι» στα γραφεία τους. Να διευκρινίσουν, επιτέλους: Ποιος θα έχει τα κλειδιά της ελληνικής αεράμυνας; Η Ελλάδα ή το Ισραήλ; Το θέμα λαμβάνει ακόμα σοβαρότερες διαστάσεις, εάν ληφθεί υπόψιν ότι η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποτελεί κρίκο στην κοινή αρχιτεκτονική ασφαλείας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο. Ως γνωστόν, και η Κύπρος προμηθεύεται αντίστοιχα συστήματα.

Να σημειωθεί πως ακριβώς τα ίδια ερωτήματα εγείρονται και ως προς την πανάκριβη αγορά των μαχητικών αεροσκαφών, F-35, από τις ΗΠΑ. Ποιος θα έχει τον έλεγχό τους; Η Αθήνα ή η Ουάσιγκτον;

Η συμβατότητα

Τέλος, ένα ακόμη θέμα που εγείρεται από τη συνέντευξη του Μοσέ Πατέλ, είναι εάν, όπως του ετέθη στην ερώτηση, θα είναι συμβατά «με άλλα οπλικά συστήματα του ΝΑΤΟ που ήδη χρησιμοποιεί η Ελλάδα, δηλαδή από τη Γαλλία, την Ιταλία και τις ΗΠΑ».

Ο ίδιος απάντησε ως εξής: «Αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι, από την πρώτη μέρα, όλα τα ισραηλινά συστήματα είναι πλήρως διαλειτουργικά και διαθέτουν δυνατότητα «Link 16». Επομένως, σε κάθε περίπτωση, έχουμε τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε τη σύνδεση.

Το μόνο ζήτημα αφορά το David’s Sling. Σύμφωνα με την άδεια που έχουμε λάβει από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, για να συνδεθεί το David’s Sling με άλλα κράτη ή συστήματα του ΝΑΤΟ, η κυβέρνηση πρέπει να διαθέτει ένα σχέδιο ενσωμάτωσης –ένα «σχέδιο σύνδεσης» (connection plan)– και πρέπει να λάβουμε έγκριση από την κυβέρνηση των ΗΠΑ για να το πράξουμε.

Ομως, για τα υπόλοιπα συστήματα, το Spyder και το Barak MX, η κατάσταση είναι διαφορετική. Διαθέτουμε τη δυνατότητα, τη γνώση και δεν χρειαζόμαστε έγκριση από τις ΗΠΑ» .https://neostrategy.gr/

===

 Το «ισραηλινό Δόγμα» στο Αιγαίο: Η επικίνδυνη ψευδαίσθηση των «ξένων προστατών» - Ο Ελληνισμός ως αναλώσιμο Proxy... 

Η γεωστρατηγική απαιτεί ωμό ρεαλισμό και τιμωρεί τον εφησυχασμό. Παρόλα αυτά, παρατηρείται διαχρονικά σε Αθήνα και Λευκωσία ένα επικίνδυνο φαινόμενο: η εναπόθεση των ελπίδων σε ισχυρούς «προστάτες» και ο άκριτος ενθουσιασμός έπειτα από την υπογραφή νέων αμυντικών συμφωνιών ή την προμήθεια σύγχρονων οπλικών συστημάτων. Εσχάτως, η εγχώρια συζήτηση κατακλύζεται από μια βεβαιότητα ότι η στρατηγική σύγκλιση με το Ισραήλ και η κατασκευή μιας ισραηλινής τεχνολογίας «αντιπυραυλικής ασπίδας» θωρακίζουν οριστικά τον Ελληνισμό απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό.

Επιμέλεια iEpikaira

Πρόκειται για μια θεμελιώδη παρεξήγηση της φύσης της εξωτερικής πολιτικής και των κανόνων που διέπουν την γεωστρατηγική.

Οι παροικούντες γνωρίζουν ότι η ισραηλινή εξωτερική πολιτική δεν λειτουργεί ως φιλανθρωπικό ίδρυμα ασφαλείας. Η ισραηλινή στρατηγική ασφαλείας βασίζεται σε έναν σκληρό, υπαρξιακό υπολογισμό, αυτό που θα μπορούσε να περιγραφεί ως «strategic depth outsourcing» — η εξωτερίκευση δηλαδή μέρους του στρατηγικού βάθους. Ένα κράτος με μικρό στρατηγικό βάθος και περιορισμένους δημογραφικούς πόρους έχει ως απόλυτη προτεραιότητα να διεξάγει τους πολέμους του όσο το δυνατόν μακρύτερα από τα σύνορά του, χρησιμοποιώντας τις υποδομές, την επικράτεια και, αν χρειαστεί, το ανθρώπινο δυναμικό τρίτων χωρών. Η τακτική αυτή συνίσταται στη μεταφορά του θεάτρου των επιχειρήσεων εκτός της ισραηλινής επικράτειας, τη χρησιμοποίηση ενδιάμεσων δυνάμεων (proxies), την αξιοποίηση εθνικών/θρησκευτικών μειονοτήτων και την εκμετάλλευση της υποδομής τρίτων κρατών.

Το κρίσιμο ζήτημα που οφείλουμε να εξετάσουμε απαλλαγμένοι από συναισθηματισμούς είναι: 

Πως η Ελλάδα και η Κύπρος θα αποφύγουν να αυτοπαγιδευτούν και να μετατραπούν σε «λειτουργικά αντίβαρα» και προκεχωρημένα φυλάκια αλλότριων συμφερόντων.

Το Δόγμα του Τελ Αβίβ: Από την Μ. Ανατολή στο Αιγαίο

Η ιστορία της Μέσης Ανατολής είναι αποκαλυπτική. Από το «Δόγμα της Περιφέρειας» της δεκαετίας του 1950 έως τη δημιουργία του Στρατού του Νοτίου Λιβάνου (SLA) τη δεκαετία του '80, το Ισραήλ έχει επανειλημμένα επιδιώξει να δημιουργήσει ζώνες ασφαλείας ή προκεχωρημένα αναχώματα εκτός της επικράτειάς του. Ο SLA εξοπλίστηκε και χρηματοδοτήθηκε για να δίνει τις «καθημερινές μάχες» με τη Χεζμπολάχ, απορροφώντας τους κραδασμούς και εξοικονομώντας ισραηλινό δυναμικό. Όταν οι στρατηγικές συνθήκες άλλαξαν το 2000, η ισραηλινή κάλυψη αποσύρθηκε μέσα σε λίγες ώρες, αφήνοντας τον τοπικό πληρεξούσιο (proxy) στη μοίρα του.

Η ίδια λογική διέπει τη διαχρονική προσέγγιση του Ισραήλ προς τις μειονότητες και τα περιφερειακά κράτη. Οι συμμαχίες είναι λειτουργικές, χρησιμεύουν για όσο διάστημα εξυπηρετούν τον πρωταρχικό στόχο της ισραηλινής επιβίωσης και αναθεωρούνται χωρίς συναισθηματισμούς όταν η σκακιέρα μεταβληθεί.

Το «Δόγμα της Περιφέρειας»

Η ιστορική αφετηρία αυτής της στρατηγικής εντοπίζεται στη δεκαετία του 1950 υπό τον David Ben-Gurion. Το Ισραήλ, αντιμέτωπο με το συμπαγές αραβικό μέτωπο, ανέπτυξε μυστικές συμμαχίες με μη αραβικά κράτη της περιφέρειας (Τουρκία, Ιράν υπό τον Σάχη, Αιθιοπία) καθώς και με μη αραβικές ή μη μουσουλμανικές μειονότητες εντός των αραβικών κρατών (Κούρδους του Ιράκ, Μαρωνίτες του Λιβάνου, Δρούζους). Στόχος ήταν η δημιουργία ενός εξωτερικού «δακτυλίου ασφαλείας» που θα απασχολούσε τις αραβικές ένοπλες δυνάμεις στα δικά τους νώτα.

Η Κουρδική Συμμαχία (1960s–Σήμερα)

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, η ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών παρείχε εκπαίδευση, οπλισμό και εφοδιαστική υποστήριξη στους Κούρδους αντάρτες του βορείου Ιράκ. Στόχος ήταν η διατήρηση ενός ανοικτού μετώπου στο εσωτερικό του Ιράκ, ώστε να εμποδίζεται η μεταφορά ιρακινών ταξιαρχιών στο ανατολικό μέτωπο κατά του Ισραήλ. Εν συνεχεία, η τακτική αυτή συνεχίστηκε μέσω της υποστήριξης αυτόνομων κουρδικών θυλάκων και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) στη Συρία, λειτουργώντας ως ανάχωμα τόσο απέναντι στην ιρανική διείσδυση όσο και απέναντι στην τουρκική ηγεμονία. Με την αυτοδιάλυση των SDF τον Αύγουστο 2026, η απώλεια του συγκεκριμένου αντίβαρου αντανακλαστικά εξισορροπήθηκε με την ελληνοισραηλινή συμφωνία. Με ότι αυτό συνεπάγεται για το ρόλο της Ελλάδας...

Η Ισραηλινο-Τουρκική Στρατηγική Σύνδεση (Δεκαετία 1990)

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, το Ισραήλ αξιοποίησε την Τουρκία ως το ισχυρότερο περιφερειακό του αντίβαρο. Η στρατιωτική συμφωνία του 1996 επέτρεψε στην ισραηλινή αεροπορία να εκπαιδεύεται στον ανατολικό τουρκικό εναέριο χώρο (αποκτώντας επιχειρησιακό βάθος κοντά στα ιρανικά σύνορα), ενώ παράλληλα οι δύο χώρες αντάλλασσαν πληροφορίες κατά της Συρίας. Επομένως, όπως ήδη εξηγήσαμε: «Η παρούσα ένταση Άγκυρας-Τελ Αβίβ μπορεί να ευνοεί την Αθήνα. Τι γίνεται, όμως, σε μια μετα-Νετανιάχου εποχή; Εάν μια πολιτική αλλαγή στο Ισραήλ —ή αντίστοιχα στην Τουρκία— ανοίξει τον δρόμο για μια νέα, πραγματιστική συνεννόηση μεταξύ τους, τα δεδομένα ανατρέπονται άρδην.» 

Σήμερα, η Αθήνα πανηγυρίζει για την προμήθεια ισραηλινών συστημάτων αεράμυνας και αντιπυραυλικής προστασίας —το Barak MX, το SPYDER και το David's Sling— που φιλοδοξούν να συγκροτήσουν την αποκαλούμενη «Ασπίδα του Αχιλλέα». Ελάχιστοι όμως αναλύουν τις τεχνικές και γεωστρατηγικές επιπτώσεις αυτής της επιλογής.

Η πλήρης ενσωμάτωση ισραηλινών δικτυοκεντρικών συστημάτων στην εθνική μας αεράμυνα σημαίνει ένα πράγμα: τη συνεχή, σε πραγματικό χρόνο (real-time) τροφοδότηση του κατασκευαστή με την πλήρη, συνθετική εικόνα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Οι φόβοι αυξάνονται δεδομένου ότι ο πηγαίος κώδικας των συστημάτων δεν θα είναι στα χέρια της Ελλάδας οπότε η διάχυση της πληροφορίας θα είναι πολύ εύκολη και δεν θα μπορεί να ελεγχθεί. Κάθε ίχνος ραντάρ, κάθε κίνηση αεροσκάφους ή πλοίου, κάθε ψηφιακό αποτύπωμα στην περιοχή μας θα αναλύεται και θα αξιοποιείται από τον κατασκευαστή.

Το Ισραήλ αποκτά έτσι, με ελληνικά και κυπριακά κεφάλαια, ένα προκεχωρημένο δίκτυο αισθητήρων και ραντάρ από την καρδιά του Αιγαίου μέχρι την Ανατολική Μεσογείου, μετατρέποντας την ελληνική και κυπριακή επικράτεια σε στρατηγικό του βάθος. Κάτι που από το 2019 ισραηλινά think tank προωθούσαν ανοικτά... Το ισραηλινό Κέντρο Στρατηγικών Σπουδών Begin-Sadat (BESA) είχε περιγράψει με ακρίβεια αυτόν τον σχεδιασμό, εισηγούμενο τη δημιουργία κοινού ελληνοϊσραηλινού συστήματος ραντάρ για τη συστηματική παρακολούθηση της τουρκικής δραστηριότητας. 

Παράλληλα, η ανάλυση του BESA πρότεινε την τοποθέτηση προηγμένων ισραηλινών αντιπυραυλικών συστημάτων πέριξ των εγκαταστάσεων ραντάρ, ενώ πίεζε για την πώληση και εγκατάσταση αμερικανικών συστημάτων Patriot και THAAD στην Κύπρο (με έμφαση στις βρετανικές βάσεις). Η λογική που διατυπώθηκε ήταν η συγκρότηση ενός περιφερειακού αμυντικού μετώπου (Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και Κούρδων) απέναντι στον τουρκικό «νεοοθωμανισμό», εναρμονίζοντας τις ισραηλινές επιδιώξεις με τις αμερικανικές νομοθετικές πρωτοβουλίες της εποχής (όπως το νομοσχέδιο Ρούμπιο-Μενέντεζ).

Στην πραγματικότητα, οι προτάσεις του Begin-Sadat για τα ραντάρ και τους πυραύλους επιβεβαιώνουν ότι η επέκταση του «Δόγματος του Τελ Αβίβ» στο Αιγαίο δεν αποτελεί μια τυχαία συγκυρία, αλλά μια μεθοδευμένη στρατηγική διαμόρφωσης προκεχωρημένων αναχωμάτων. Το Ισραήλ, μεταφέροντας αισθητήρες και συστήματα αεράμυνας στην ελληνική επικράτεια, δεν επενδύει ανιδιοτελώς στην ασφάλεια του Ελληνισμού, αλλά μετατοπίζει την πρώτη γραμμή της δικής του επιτήρησης και αμυντικής περιμέτρου προς τα δυτικά. Εάν και όπως εικάζεται, θα μπορεί να έχει πρόσβαση σε αυτά τα δεδομένα. Η Ελλάδα και η Κύπρος μετατρέπονται έτσι σε έναν σύγχρονο γεωγραφικό και τεχνολογικό proxy, ο οποίος χρηματοδοτεί ο ίδιος την υποδομή που παρέχει στο Τελ Αβίβ επιχειρησιακό βάθος, αναλαμβάνοντας παράλληλα όλους τους γεωπολιτικούς κινδύνους που συνεπάγεται η μεταφορά της μεσανατολικής σκακιέρας στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο.

Το Αμερικανικό Δόγμα και η Τουρκία ως «Global Swing State»

Αυτή η εξέλιξη δεν λαμβάνει χώρα τυχαία. Συνδέεται άμεσα με τη βαθύτερη μετατόπιση της αμερικανικής στρατηγικής στην περιοχή. Πρόσφατη έκθεση της Υπηρεσίας Ερευνών του Αμερικανικού Κογκρέσου (CRS) αποτυπώνει με κυνικότητα την οπτική της Ουάσιγκτον: Η Τουρκία δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως ένας «δύστροπος σύμμαχος», αλλά ως ένα κρίσιμο «global swing state» —μια περιφερειακή δύναμη με αυτόνομη αμυντική βιομηχανία και δυνατότητα προβολής ισχύος από τα Βαλκάνια και τη Συρία έως τον Καύκασο και τον Περσικό Κόλπο.

Η υψηλή στρατηγική των ΗΠΑ μετατοπίζεται από τον φυσικό έλεγχο εδαφών στη διαχείριση δικτύων και ενεργειακών διαδρόμων. Σε αυτή την αρχιτεκτονική «εξισορρόπησης από απόσταση» (offshore balancing), η Ουάσιγκτον θεωρεί την Τουρκία αναντικατάστατο κόμβο.

Πού τοποθετείται η Ελλάδα σε αυτό το αμερικανικό σχέδιο; Όχι ως αυτόνομος πόλος ισχύος, αλλά ως ένα «λειτουργικό αντίβαρο». Η Αθήνα ενθαρρύνεται να αγοράζει πανάκριβα εξοπλιστικά συστήματα, να παραχωρεί βάσεις και διευκολύνσεις (από τη Σούδα έως την Αλεξανδρούπολη) και να συμμετέχει σε νατοϊκές δομές, ακριβώς για να λειτουργεί ως ασφαλιστική δικλείδα και κυματοθραύστης που θα συγκρατεί τις τουρκικές υπερβολές, χωρίς όμως να διαταράσσεται η σχέση της Δύσης με την Άγκυρα. Και, όπως εξηγήθηκε, κάπως έτσι έρχεται να «κουμπώσει» η αγορά των ισραηλινών συστημάτων για να ολοκληρώσει αυτούς τους σχεδιασμούς.

Ο Κίνδυνος του Proxy War και η Μετα-Νετανιάχου Εποχή

Όμως εδώ ακριβώς είναι που κρύβεται ο μεγάλος υπαρξιακός κίνδυνος για τον Ελληνισμό. Όταν επιτρέπεις να σε αντιμετωπίζουν ως προκεχωρημένο φυλάκιο —γράφε πιόνι— στη σκακιέρα τρίτων, διακινδυνεύεις να βρεθείς εμπλεκόμενος ακόμη και σε πόλεμο για αλλότρια συμφέροντα που στην ουσία είναι πόλεμος δι' αντιπροσώπων (proxy war).

Ας αναλογιστούμε τα εξής κυνικά σενάρια:

1. Ο κορεσμός και το οικονομικό αδιέξοδο: Στον σύγχρονο πόλεμο, η τεχνολογική υπεροχή συχνά συνθλίβεται από επιθέσεις κορεσμού μεγάλης κλίμακας. Η Τουρκία παράγει μαζικά χιλιάδες drones και διαθέτει αναπτυσσόμενο απόθεμα βαλλιστικών πυραύλων. Απέναντι σε αυτή τη μαζικότητα, η χρήση πανάκριβων ισραηλινών πυραύλων αναχαίτισης κινδυνεύει με ταχύτατη εξάντληση μέσα σε ελάχιστες ημέρες επιχειρήσεων —όπως ακριβώς συνέβη με τα αμερικανικά αποθέματα Patriot στη Μέση Ανατολή. Ποιος θα αναπληρώσει αυτά τα αποθέματα όταν οι πύραυλοι κοστίζουν εκατομμύρια δολάρια το κομμάτι;
2. Θα πολεμήσει το Ισραήλ για το Αιγαίο; Αν ξεσπάσει μια θερμή κρίση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, υπάρχει κανείς στην Αθήνα που να πιστεύει σοβαρά ότι ισραηλινές δυνάμεις θα σπεύσουν να εμπλακούν υπέρ της Ελλάδας; Το Ισραήλ θα αντιμετωπίσει μια ελληνοτουρκική σύγκρουση ως μια ευκαιρία φθοράς της Τουρκίας, αφήνοντας την Αθήνα να πληρώσει το τίμημα.
3. Η επαναπροσέγγιση: Η σημερινή οξεία αντιπαράθεση Νετανιάχου και Ερντογάν δημιουργεί στην Αθήνα την ψευδαίσθηση μιας «μόνιμης συμμαχίας» με το Τελ Αβίβ. Όμως στη γεωπολιτική δεν υπάρχουν μόνιμες φιλίες, παρά μόνο μόνιμα συμφέροντα. Τι θα συμβεί εάν το Ισραήλ και η Τουρκία προχωρήσουν σε συνεννόηση/γεφύρωση των σχέσεών τους;

Εάν η εθνική μας αεράμυνα εξαρτάται από ισραηλινά συστήματα και το Ισραήλ διαθέτει τα ψηφιακά «κλειδιά» και τα τυφλά σημεία των ελληνικών ραντάρ, ποια θα είναι η διαπραγματευτική μας θέση απέναντι σε μια ενδεχόμενη ισραηλοτουρκική επαναπροσέγγιση; Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» μετατρέπεται σε «Αχίλλειο Πτέρνα», θέτοντας τη χώρα σε καθεστώς στρατηγικής ομηρίας. Ή μήπως είμαστε σίγουροι ότι ακόμη και τα απάρτια ή τα αναχαιτιστικά μέσα (πχ πύραυλοι) θα φτάσουν στην ώρα τους εάν το Ισραήλ έρθει πάλι κοντά στην Τουρκία όπως στα μέσα της δεκαετίας του 1990;

Τι αγοράζουμε / Τι εξάρτηση δημιουργείται / Ποιο είναι το στρατηγικό ρίσκο:

Στρατηγική Διάσταση	Η Ψευδαίσθηση της Αθήνας	Η Realpolitik
Αμυντική Συνεργασία	«Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ θα μας προστατεύσουν από την Τουρκία».	Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως «λειτουργικό αντίβαρο» και «μαξιλάρι ασφαλείας».
Αγορά Ισραηλινών Οπλικών Συστημάτων	«Αποκτούμε ανίκητη αντιπυραυλική ασπίδα».	Εκχωρούμε τη συνθετική εικόνα του Αιγαίου/Αν. Μεσογείου και εξαρτόμαστε από ξένα αποθέματα.
Ισραηλινοτουρκική Αντιπαράθεση	«Η σύγκρουση Τελ Αβίβ - Άγκυρας είναι μόνιμη».	Οι περιφερειακοί παίκτες θα συνεννοηθούν όταν αλλάξουν τα συμφέροντά τους.

Η Ανάγκη για Στρατηγική Χειραφέτηση

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος από το να χτίζεις την εθνική σου στρατηγική πάνω στις συγκυριακές αντιπαραθέσεις τρίτων. Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει τον ρόλο του «δεδομένου συμμάχου» που προσφέρει γη και ύδωρ, υποδομές και βάσεις, χωρίς να απαιτεί θεσμοθετημένες εγγυήσεις ασφαλείας.

Τι σημαίνει αυτό στην πράξη;

• Εγχώρια Αμυντική Βιομηχανία: Δεν νοείται σοβαρό κράτος που να μην παράγει τα δικά του αναλώσιμα μέσα, drones και αντιαεροπορικά πυρομαχικά χαμηλού κόστους, εξαρτώμενο αποκλειστικά από εισαγωγές αμφιβόλου αξιοπιστίας.
• Συναλλακτική Διπλωματία: Οι διευκολύνσεις προς τις ΗΠΑ, το Ισραήλ ή την ΕΕ πρέπει να παρέχονται με σκληρά, ανταποδοτικά ανταλλάγματα. Αν η Αλεξανδρούπολη και το Αιγαίο είναι κρίσιμα για τη νατοϊκή και ισραηλινή αρχιτεκτονική, το τίμημα όφειλε να είναι η ρητή αναγνώριση των ελληνικών θαλασσίων δικαιοδοσιών. Η Τουρκία βρίσκει ελαστικότητα και επεκτείνει τις διεκδικήσεις της. Εάν έβρισκε τοίχος, δεν θα ονειρευόταν «Γαλάζιες Πατρίδες». 
• Πολυεπίπεδες Συμμαχίες: Η εμβάθυνση των σχέσεων με την Αίγυπτο και τα αραβικά κράτη πρέπει να έχει αυτόνομο χαρακτήρα και όχι να εξαρτάται από τις διακυμάνσεις των σχέσεων της Άγκυρας με την Ιερουσαλήμ.

Τα έθνη που αναθέτουν την άμυνά τους σε υπεργολάβους, φλερτάρουν με τον αφανισμό. Εγκλωβισμένη στον λήθαργο μιας ψευδεπίγραφης «ευφορούσας εξάρτησης», η Αθήνα παίζει με τον απόλυτο εφιάλτη: τη μετατροπή της ελληνικής επικράτειας σε αναλώσιμο κυματοθραύστη. Την κρίσιμη στιγμή, όταν τα σύννεφα πυκνώσουν τότε η χώρα θα κινδυνεύσει να μετατραπεί σε πεδίο μάχης ενός ξένου πολέμου, έχοντας παραδώσει τα κλειδιά της εθνικής της άμυνας σε χέρια που, την κρίσιμη ώρα, είναι σίγουρο ότι θα προτάξουν τα δικά τους συμφέροντα. Και εννοείται ότι το ερώτημα δεν είναι αν χρειαζόμαστε μια «Ασπίδα» —η απάντηση σε αυτό είναι κατηγορηματικά θετική. Μια τέτοια θωράκιση, όμως, οφείλει να υπηρετεί αποκλειστικά το εθνικό συμφέρον και να γίνει με γνώμονα την εθνική ασφάλεια, η οποία δεν μπορεί επ' ουδενί να επαφίεται στον παράγοντα της τύχης ή στην «καλή πίστη» του εκάστοτε προμηθευτή

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Ώρα μηδέν για το Αιγαίο!

 

Σε μια εξωφρενική κίνηση, το υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας, σε χθεσινές διευκρινίσεις του σχετικά με τις NAVTEX διετούς διάρκειας που «γκριζάρουν» το μισό Αιγαίο, ανακοίνωσε ότι αυτές δεν έχουν χρονικό περιορισμό, αλλά ισχύουν επ’ αόριστον. 

Το μήνυμα ήταν σαφές. Η Άγκυρα επιχειρεί να μετατρέψει μια αυθαίρετη πρακτική των NAVTEX σε μόνιμο καθεστώς, εισάγοντας de facto έναν μηχανισμό διαρκούς αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο. Η τουρκική πρακτική της αύξησης της έντασης των προκλήσεων, πριν από την επίσκεψη Μητσοτάκη για τη συνάντησή του με τον Ταγίπ Ερντογάν, δεν μπορεί να σημαίνει τίποτε άλλο παρά το ότι η γειτονική χώρα επιχειρεί να κατοχυρώσει τις παράλογες αυτές απαιτήσεις ως «κεκτημένα» τα οποία θα «νομιμοποιήσει» η επίσκεψη του πρωθυπουργού.

Σύμφωνα με το τουρκικό υπουργείο Άμυνας, τα λεγόμενα «τεχνικά διαβήματα» δεν υπόκεινται σε χρονικούς περιορισμούς και ισχύουν χωρίς λήξη. Στην πράξη, η Τουρκία δηλώνει ότι μπορεί να δεσμεύει περιοχές του Αιγαίου όσο και όποτε επιθυμεί, απαιτώντας από την Ελλάδα συντονισμό ακόμη και για δραστηριότητες που απορρέουν από απολύτως αναγνωρισμένα δικαιώματα βάσει του Διεθνούς Δικαίου. Πρόκειται για ευθεία ανατροπή της έννοιας της ελευθερίας ναυσιπλοΐας και της κρατικής κυριαρχίας.

Η ουσία είναι απλή και δεν χρειάζεται εξωραϊσμό. Το Αιγαίο αντιμετωπίζεται ως χώρος τουρκικής επιτήρησης. Η Ελλάδα, σύμφωνα με αυτή τη νέα λογική, δεν μπορεί να πραγματοποιεί ασκήσεις, να διεξάγει έρευνες, να ποντίζει καλώδια ή να ασκεί τα κυριαρχικά δικαιώματά της χωρίς τουρκική έγκριση. Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι και η επαναφορά του αφηγήματος περί «αποστρατιωτικοποιημένων νησιών», με ό,τι σημαίνει αυτό. 

Αυτό όμως που πραγματικά είναι άνευ προηγουμένου είναι η ίδια η διατύπωση της τουρκικής πλευράς: «Οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις θα συνεχίσουν να εξουδετερώνουν, στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου, μονομερείς δραστηριότητες και πρωτοβουλίες που αγνοούν τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της χώρας μας που απορρέουν από τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας της».

Ως εκ τούτου, η Τουρκία δεν αναγνωρίζει στο Αιγαίο status quo. Επιχειρεί να το ξαναγράψει, όχι με μία θεαματική κίνηση, αλλά με NAVTEX αόριστης διάρκειας, με τεχνικές διατυπώσεις και με συνεχή διολίσθηση προς μια γκρίζα πραγματικότητα που, αν παγιωθεί, δύσκολα ανατρέπεται και ακόμη χειρότερα… συνηθίζεται. Και απειλεί με «εξουδετέρωση»…

Η χρονική συγκυρία όμως είναι που προκαλεί τον μεγαλύτερο προβληματισμό. Η νέα τουρκική πρόκληση προηγείται της συνάντησης του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δημιουργώντας τετελεσμένα πριν καν ανοίξει ο διάλογος. Δεν πρόκειται για τυχαία κίνηση, αλλά για συνειδητή προσπάθεια να τεθούν οι όροι εκ των προτέρων, με την Άγκυρα να εμφανίζεται ως ρυθμιστής και όχι ως συνομιλητής.

Και εδώ τίθεται το κρίσιμο ερώτημα: Γιατί πραγματοποιείται αυτή η επίσκεψη; Πώς μπορεί να επαναλαμβάνεται το αφήγημα περί «μίας και μόνης διαφοράς», όταν η Τουρκία γκριζάρει το μισό Αιγαίο επ’ αόριστον και αμφισβητεί εμπράκτως το σύνολο της ελληνικής δραστηριότητας σε αυτό; Όταν η «μία διαφορά» έχει μετατραπεί σε αλυσίδα απαιτήσεων, περιορισμών και τετελεσμένων, που συρρικνώνουν καθημερινά τον ελληνικό ζωτικό χώρο; Θα επιμείνουν άραγε ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το επιτελείο του στο Μέγαρο Μαξίμου στην επίσκεψη οτιδήποτε και εάν πράξουν οι Τούρκοι πριν από αυτήν; Τι άλλο θα μπορέσει η ελληνική πλευρά να ανεχτεί, πριν κατανοήσει ότι η Τουρκία είναι αφερέγγυος γείτονας και βλέπει κάθε κίνηση καλής θέλησης από τη χώρα μας ως ευκαιρία για να θέσει στο τραπέζι ακόμη περισσότερα ζητήματα; Υπάρχει άραγε κάποια κόκκινη γραμμή πια;

Με την ένταση μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας να αυξάνεται, προβληματισμό στην Αθήνα προκαλεί η δυσαναλογία που δημιουργείται λόγω της συμμετοχής της Τουρκίας στο Συμβούλιο Ειρήνης του Ντόναλντ Τραμπ. Και αυτό διότι η χώρα μας απέχει, ακολουθώντας το μονοπάτι που χάραξαν οι χώρες της Ε.Ε. Πώς θα σταθμίσει άραγε η κυβέρνηση Τραμπ αυτή τη διαφορά;

Η Άγκυρα προετοιμάζει το έδαφος πριν από το τραπέζι

Λίγο πριν από κάθε ελληνοτουρκική συνάντηση σε ανώτατο ή υπουργικό επίπεδο, η Άγκυρα ακολουθεί σταθερά την ίδια πρακτική. Προχωρά στη δημιουργία μικρότερων ή μεγαλύτερων τετελεσμένων, με στόχο να βρεθεί η Αθήνα σε δυσμενέστερη θέση όταν ξεκινήσει ο διάλογος ή η διαπραγμάτευση. Το μοτίβο αυτό καταγράφεται διαχρονικά από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν διαμορφώνεται η σημερινή φάση της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης. Το ίδιο επαναλαμβάνεται και τώρα.

Η πρόσφατη NAVTEX εντάσσεται ακριβώς σε αυτή τη λογική. Στην ουσία επιχειρεί να κατοχυρώσει τουρκική αρμοδιότητα στο ανατολικό Αιγαίο. Αρχικά παρουσιάστηκε ως διετούς διάρκειας, χρονικό διάστημα υπερβολικό από μόνο του. Στη συνέχεια η Άγκυρα έκανε λόγο για λάθος διατύπωση, διευκρινίζοντας ότι πρόκειται για οδηγία αόριστης ισχύος. Το μήνυμα είναι σαφές: στο ανατολικό Αιγαίο τίποτα δεν θεωρείται επιτρεπτό χωρίς τουρκική έγκριση.

Η αντίδραση της ελληνικής πλευράς περιορίστηκε στα απολύτως βασικά. Δεν τέθηκε θέμα ακύρωσης της επικείμενης συνάντησης κορυφής και του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας που έχει προγραμματιστεί για το πρώτο δεκαπενθήμερο του Φεβρουαρίου. Μια τέτοια κίνηση θα είχε ιδιαίτερη βαρύτητα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κινείται με έναν σταθερό άξονα: την αποφυγή έντασης στις διμερείς σχέσεις. Η επιλογή αυτή αποκτά διαφορετική διάσταση όταν συνοδεύεται από περιορισμένη αντίδραση απέναντι σε τουρκικά τετελεσμένα.

Ιδιαίτερη σημασία αποκτά και η πρόσφατη δήλωση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, σύμφωνα με την οποία οι δύο πλευρές οφείλουν να παραμείνουν στο τραπέζι μέχρι να καταλήξουν σε συμφωνίες. Η τοποθέτηση αυτή υπερβαίνει την πραγματικότητα μιας διένεξης που διαρκεί πάνω από μισό αιώνα χωρίς τέτοιου είδους κατάληξη. Το ουσιαστικό στοιχείο βρίσκεται στο μήνυμα που εκπέμπεται.

Η Άγκυρα δείχνει να θεωρεί ότι έφτασε η στιγμή να στραφεί με μεγαλύτερη έμφαση προς την Ελλάδα. Τα τελευταία χρόνια η τουρκική προσοχή ήταν στραμμένη κυρίως ανατολικά και νοτιοανατολικά, με επίκεντρο τη Συρία. Εκεί διαμορφώνεται πλέον μια διευθέτηση που ανταποκρίνεται σε βασικές τουρκικές επιδιώξεις, με την ενσωμάτωση των κουρδικών δυνάμεων σε δομές που ελέγχονται από τη Δαμασκό. Από τη στιγμή που αυτό το μέτωπο δείχνει να κλείνει, η Άγκυρα δεν έχει λόγο να κρατά χαμηλούς τόνους στο Αιγαίο.

Η Τουρκία διαχρονικά επιδίωκε να μην έχει ταυτόχρονα ανοικτά μέτωπα. Στα ελληνοτουρκικά διατηρούσε χαμηλή ένταση, χωρίς να εγκαταλείπει τις μονομερείς διεκδικήσεις της. Οι ρητορικές εξάρσεις και οι προειδοποιήσεις προς την Αθήνα λειτουργούσαν αποτρεπτικά, χωρίς όμως εκτεταμένες έμπρακτες κινήσεις. Το σημερινό περιβάλλον δείχνει διαφορετικό.

Στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση υπάρχει μια κρίσιμη ιδιαιτερότητα. Στο τραπέζι δεν βρίσκονται αμοιβαίες διεκδικήσεις. Αντικείμενο είναι αποκλειστικά ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και ζητήματα κυριαρχίας. Οι νησίδες που αρχικά χαρακτηρίστηκαν «γκρίζες ζώνες» και πλέον περιγράφονται από την Άγκυρα ως «τουρκικές νησίδες υπό ελληνική κατοχή» αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Σε αυτό το πλαίσιο, ακόμη και μια συμφωνία που θα ικανοποιούσε περιορισμένο μέρος των τουρκικών αιτημάτων θα παρέμενε αρνητική για την Ελλάδα. Η διαπραγμάτευση ξεκινά με δεδομένη τη μεταφορά ελληνικών δικαιωμάτων στο τραπέζι, γεγονός που καθιστά το ισοζύγιο εξ αρχής άνισο. Αυτός είναι ο λόγος που η Αθήνα αποφεύγει εδώ και δεκαετίες μια συνολική διαπραγμάτευση.

Το ποια στάση θα ακολουθήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορεί να προδικαστεί. Εκείνο που προκύπτει με μεγάλη βεβαιότητα είναι ότι βασικό του κριτήριο παραμένει η αποφυγή κρίσης κατά τη διάρκεια της θητείας του. Η επιλογή αυτή εκφράζεται και μέσα από κινήσεις που εκλαμβάνονται ως χαμηλού κόστους απέναντι στην τουρκική πίεση.

Η συζήτηση δεν αφορά επιλογές σύγκρουσης. Αφορά την ανάγκη ουσιαστικής απάντησης σε επεκτατικές διεκδικήσεις που επί δεκαετίες παρουσιάζονται στη διεθνή κοινότητα ως «διαφορές» προς συμβιβασμό. Με αυτόν τον τρόπο έχει παγιωθεί η αντίληψη ότι Αθήνα και Άγκυρα διαφωνούν επί ίσοις όροις, αντί να αναγνωρίζεται το μονομερές περιεχόμενο των τουρκικών αξιώσεων.

Αυτή η εξέλιξη συνιστά διαχρονική διπλωματική απώλεια για την Ελλάδα, με συνέπειες που αργά ή γρήγορα θα αποτυπωθούν στην πράξη. Η πολιτική της Αθήνας καλείται να λάβει υπόψη αυτή την πραγματικότητα και να αποκλείσει κάθε διαδικασία που αγγίζει ζητήματα κυριαρχικών δικαιωμάτων.  https://www.primenews.press/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

ΔτΘ---δίκαιο τής θάλασσας

 

ΔτΘ

..για να το βουλώσουν επιτέλους μερικοί μερικοί !!

..φύσα αγέρι,

φύσα αγέρι του βουνού !!

Παλαιός

Πρίν από 8-χρόνια, τέτοια εποχή, εκεί το ‘17, έκανα μια εκτεταμένη ανάρτηση σε δύο μέρη, για το Δίκαιο της Θάλασσας …αλλά ως συνήθως, εγώ τα είπα, και εγώ τ’ άκουσα …πλείστοι όσοι συνέχισαν να παίζουν το πουλάκι τους, και να μας ζαλίζουν, κάθε τρείς και λίγο, με τις μπαρούφες τους.

Δεν πρόκειται να επεκταθώ, πολύ πάνω στο θέμα, απλά θα επαναλάβω όσα είχα γράψει για το τι μπορεί να κάνει η Γελαδοχώρα, για να τελειώσει μιά και καλή το όλο θέμα.

Τώρα βέβαια τι θα κάνουν οι προδοταραίοι, οι κατεβαζοβράκηδες και οι κωλογλείφτες μπωλητικάντηδες, που ανεβάζουν τα Γελαδοζωντόβολα στις γκουβερνοκαρέκλες …τι να σας ‘πω  ;; …το καλύτερο που θα είχαν να κάνουν είναι τα μπωλητικά σκατά, να πάνε αυτοβούλως να παλουκωθούν χωρίς ετέραν βοήθειαν.

Οι αναρτήσεις είναι εδώ και εδώ …για τους βαρυνόμενους να τις ψάχνουν.

Είχα γράψει ότι η θέση της Ελλάδας σύμφωνα με το ΔτΘ* είναι Αρχιπελαγική, δηλαδή είναι ουσία και θέση Παράκτιο Αρχιπελαγικό Κράτος.

Το Αιγαίο, ιδίως, βάσει και του Εθιμικού Δικαίου, είναι και ονομάζεται Αρχιπέλαγος !! 

Παράκτιο Αρχιπελαγικό Κράτος είναι το κράτος εκείνο που η Ηπειρωτική του χώρα, είναι σε στενή συνάφεια με νησιά, συστάδες νησιών και βραχονησίδων.

Κάνοντας χρήση ΕΓΒ** περικλείει όλα τα γειτνιάζοντα νησιά, νησίδες, βραχονησίδες και δημιουργεί μια συνεχή και αδιάσπαστη συσσωμάτωση αυτών με τον Ηπειρωτικό κορμό και όλα θεωρούνται ως Εσωτερικός Χώρος.

Τα Χωρικά Ύδατα, και μέχρι τα 12νμ*** εφ’ όσον το 1/2 εύρος με τον αντικείμενο κράτος επαρκεί,  ορίζονται μετά τις ΕΓΒ. Παρομοίως και για την Συνορεύουσα Ζώνη πέραν των Χωρικών Υδάτων.

Η Ανακήρυξη Παράκτιου Αρχιπελαγικού Κράτους είναι ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ απευθυντέα πράξη, βάση του άρθρου 7 της Σύμβασης του ΔτΘ του 1982.

Παρέα με τα νερά πάει και ο αέρας !!

Όταν με την κήρυξη Παρακτίου Αρχιπελαγικού Κράτους, εάν δημιουργείται Αρχιπελαγικού Τύπου Στενό υπάρχει ανάγκη ορισμού Αρχιπελαγικών Περασμάτων, καλυπτόμενων από τα άρθρα 34 και 35 του ΔτΘ, όπου ισχύουν συγκεκριμένοι κανόνες για τα διαπλέοντα σκάφη (ανάλογο στην περιοχή μας, είναι ο Βόσπορος, καλυπτόμενος από την Συνθήκη του Μοντρέ)

Τα μέρη σχετικά με το Παράκτιο Αρχιπελαγικό Κράτος και την Θέση της Ελλάδος στο Διεθνές Δίκαιο θα τα βρείτε  εκεί στο μέσον του 2ου μέρους της Ανάρτησης.

Στα δύο τμήματα της εν λόγω ανάρτησης για το ΔτΘ, μπορείτε να δείτε και όλα τα άλλα σχετικά θέματα, ΑΟΖ, Υφαλοκρηπίδα κλπ. κλπ.

Να σημειώσω ότι ο μεταξύ δυό μερών-Χωρών χώρος, μετά την χάραξη των ΕΓΒ, γίνεται εξ Ημισείας, τούτο ισχύον για Χωρικά, Συνορεύουσα Ζώνη, ΑΟΖ κλπ.

Κάθε διαφορετική συμφωνία είναι ΞΕΚΑΘΑΡΗ προδοσία, είτε για μίζες, είτε λόγω εκβιασμών, υποτέλειας, και γίνεται μόνο από τουρλοκωλάκηδες …που τους αρμόζει μόνο μακροσκελές βασανιστικό παλούκωμα …και οι μπαρούφες μα το υπέγραψαν τόσοι ή τι θέλετε να κάνουμε, δεν έχουν πέραση …και με την αποκατάσταση της Εθνικής κυριαρχίας ο δρόμος είναι το παλούκι !!

Η Συμφωνία με Ιταλία, και η άλλη με Αίγυπτο, είναι ξεκάθαρα και χωρίς εξαίρεση, προδοτικές πράξεις !!

ΔτΘ = Δίκαιο της Θάλασσας

ΕΓΒ = Ευθείες Γραμμές Βάσης

νμ = ναυτικά μίλια

Το ΦΕΚ για το ΔτΘ, και τα άλλα κείμενα θα τα βρείτε στο τέλος της εν λόγω Ανάρτησης 

Ελπίζω οι διάφοροι «φιόγκοι» να σταματήσουν επιτέλους να μας Ζαλίζουν με τις μαλακίες τους …

Συμπλήρωση :

Τα μπωλητικάντικα μουνόπανα νομίζουν ότι το να πάρουν (;) κάποιες εκλογές, μπορούν να κάνουν, να επιβάλουν και να υπογράφουν ότι γουστάρουν …δυστυχώς γι’ αυτούς δεν είμναι έτσι τα πράγματα …δικαίωμα έχουν μόνο σε ότι ξεκάθαρα εξουσιοδοτήθηκαν και όχι σε οτιδήποτε άλλο, αλλά και αυτό με επιφύλαξη ότι εμπίπτει στα δίκαια.

Έτσι ΑΟΖ που δεν είναι στο δίκαιο του μέσου εύρους, είναι προδήλως προδοτική και μη νόμιμη …και ας τσαμπουνάνε ότι θέλουν …μπορούν να χαρίζουν μόνο τα αποκλειστικά δικά τους αμπελοχώραφα …αποκατάσταση δικαίου τους οδηγεί κατευθείαν στο παλούκι και την κρεμάλα.

Είπα ότι οι δύο δήθεν ΑΟΖ είναι για χέσιμο, πρώτον γιατί δεν νοείται τμηματική ΑΟΖ και μάλιστα χωρίς χάραξη ΕΓΒ και Χωρικών Υδάτων.

Η ΑΟΖ καλό είναι να ορίζεται δικαίως στο μέσον και να συνυπογράφεται εκατέρωθεν, όμως εάν κάποιος δεν το κάνει προχωράς μονομερώς, και δεν χρειάζεται να τον περιμένεις, εννοείται βεβαίως ότι την ορίζεις με δίκαιο τρόπο, εάν ο έτερος σε φοβερίζει του λες ξεκάθαρα να πάει να πηδηχτεί …και εάν σου επιτεθεί ή δεν την αναγνωρίζει και καταπατά τα δικαιώματα σου τότε έχεις κάθε νόμιμο δικαίωμα να του αλλάξεις τα φώτα …αν βέβαια προς στιγμή δεν έχεις τα αναγκαία, επιβάλλεται να το κάνεις οποιαδήποτε στιγμή κρίνεις σκόπιμο και μάλιστα χωρίς προειδοποίηση.

Καλόν είναι να μην αφοπλίζεις τον χώρο σου, για να κάνεις χατήρια στους νταβατζήδες σου, ή να αρπάξεις μίζες, και μετά να σκούζεις ή να λες και τι να κάνουμε ..να πάμε σε πόλεμο …να χυθεί αίμα ;; κλπ. κλπ.

Κάθε λαός και χώρα πρέπει να είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να αντισταθεί σε κάθε εχθρό, αλλιώς ας κατεβάσει τα βρακιά του και να πάει με την όπισθεν να τους στραβοψωλιάσει !!

Επίσης να προσθέσω ότι η απεμπόληση ΕΘΝΙΚΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ επίσης δεν είναι δικαίωμα κανενός κερατά …χώρα που προχωρά σε υποτέλεια νομισματική απεμπολεί την Αυτάρκεια και την δυνατότητα Ανάπτυξής της… παρομοίως και το να κάνει το γιουσουφάκι σε διάφορους Οργανισμούς, να δέχεται εντολές από άλλα καθίκια, και να παραχωρεί Λιμάνια, Πλουτοπαραγωγικές πηγές κλπ. ΟΛΑ αυτά είναι ξεκάθαρες Προδοτικές Ενέργειες …όπου αν ο Λαός ξιουμνήσει κάποια στιγμή, όλα αυτά αναιρούνται άμεσα, και οι άμεσα και έμμεσα βαρυνόμενοι με την διάπραξη αυτών, είναι ένοχοι βασανιστικής εκτέλεσης, και το δεν είδα, δεν ήξερα, και εγώ εκτελούσα εντολές, [[ελπίζω να καταλαβαίνετε πόσους περιλαμβάνει αυτό]] είναι μόνο να το κάνουν μασούρι για τον κώλο τους !!

…φιλούνια …και πάρτε και κάμμια σόδα να τα χωνέψετε …..

……………………….

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων.

Αιγαίο: οι υποχωρήσεις παγιώνουν τις διεκδικήσεις

Του Στράτου Βαλτινού

Όπως αναμένονταν, η Τουρκία κατέθεσε τον δικό της χάρτη χωροταξικού σχεδιασμού, τώρα στην Ουνέσκο και αργότερα στον ΟΗΕ , που διχοτομεί το Αιγαίο, παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και επιβεβαιώνει την σταθερότητά της στο αναθεωρητικό της δόγμα. Το τουρκικό ΥΠΕΞ διοχέτευσε στα τουρκικά ΜΜΕ τη θέση ότι “ το νέο θαλάσσιο χωροταξικό σχέδιο της Τουρκίας δεν βασίζεται μόνο σε νομικά, αλλά σε στρατηγικά και οικονομικά κριτήρια...”. Διάτρητο επιχείρημα, γιατί η Τουρκία, όποτε δεν την συμφέρει, υποβαθμίζει τα νομικά κριτήρια και αναβαθμίζει τα πολιτικά, ενώ άλλες φορές , κάνει το αντίθετο.

Αλλά το μείζον είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση με τις διαρκείς υποχωρήσεις της, απογείωσε την τουρκική επιθετικότητα . Οπότε , είτε με διαπραγματεύσεις, είτε μέσω απειλών,  επιδιώκει να αδρανοποιήσει πλήρως την Ελλάδα , ώστε να μην ασκήσει ποτέ τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Η ασταθής πολιτική της κυβέρνησης έναντι της Τουρκίας, αποδυναμώνει την διαπραγματευτική θέση της χώρας και ενώ η περιφερειακή κρίση εντείνεται... 

Η ανακοίνωση του ελληνικού ΥΠΕΞ ότι η χάρτης της Τουρκίας δεν παράγει έννομα αποτελέσματα, ενώ ο ελληνικός χωροταξικός σχεδιασμός έχει κατατεθεί στην ΕΕ, άρα είναι κατοχυρωμένος θεσμικά, είναι ένας ακόμη μύθος που καλλιεργείται εκ μέρους της κυβέρνησης. Οι χάρτες, δεν οριοθετούν ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδα, ούτε καθορίζουν την αιγιαλίτιδα ζώνη, αλλά  ο αυτοπεριορισμός της κυβέρνησης που εξαιρεί τα Δωδεκάνησα, προσφέρει μεγάλα επιχειρήματα στην Τουρκία ως προς την καθήλωση της Ελλάδας στο Αιγαίο. 
 Υπό αυτή την οπτική, η Τουρκία, καταθέτοντας τον δικό της χάρτη, επίσης δεν διχοτομεί τίποτα, άλλο οι προθέσεις της, άλλο η πραγματικότητα . Ωστόσο η Ελλάδα είναι αυτή που πάντα υποχωρεί και αυτό είναι φανερό από τη μη επέκταση των χωρικών υδάτων, ούτε καν στην Κρήτη, την κρίση την κρίση της Κάσου, τα Ίμια παλαιότερα κλπ.

 Είναι προφανές ότι η Άγκυρα, αλλά κάποια στιγμή και η ΕΕ θα ζητήσουν από την Ελλάδα και την Τουρκία να προσέλθουν σε διάλογο για να λύσουν τις διαφορές τους και να συμφωνήσουν και στον χωροταξικό σχεδιασμό και φυσικά και στις μεγάλες διαφορές της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας, των χωρικών υδάτων κλπ. Εννοείται ότι όλες οι έως τώρα κινήσεις θα αθροιστούν στο τραπέζι των συνομιλιών, με την Ελλάδα να αυτοπεριορίζεται εκ των προτέρων. 
Κατά συνέπεια, η αντίδραση της Άγκυρας, ναι μεν εντάσσεται στην στρατηγική της να περιορίσει την Ελλάδα σε 6ν.μ , αλλά  η Τουρκία, δεν έχει ισχυρά νομικά όπλα για να υπερασπιστεί τον ισχυρισμό της ότι τα νησιά, δεν έχουν υφαλοκρηπίδα ή ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να επεκτείνει πουθενά τα χωρικά της ύδατα. 
Αν επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες, το διήμερο 24-25 Ιουνίου, αναμένεται να συναντηθούν , στο περιθώριο της συνόδου του ΝΑΤΟ, οι ηγέτες των δυο χωρών , Μητσοτάκης και Ερντογάν. Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι μπορεί να έχουμε πρόοδο ή κάποια σημαντική εξέλιξη. Να σημειωθεί ότι παρά το μορατόριουμ, η Τουρκία έδειξε την επιθετικότητά της , τόσο στην Κάσο, όσο και στην υπόθεση του θαλάσσιου πάρκου. Και στις δύο περιπτώσεις η Ελλάδα είναι αυτή που υποχώρησε. 

Ενόψει της συνάντησης Μητσοτάκη -Ερντογάν, πιστεύουμε ότι η Άγκυρα θα γίνει πιο συγκεκριμένη στο τι απαιτεί από την Ελλάδα, καθώς ο Τούρκος πρόεδρος είναι σε θέση ισχύος και θέλει όλο και πιο πολλά όπλα στην διπλωματική του φαρέτρα. Αντίθετα, η Ελλάδα, εδώ και χρόνια , δεν έχει καταγράψει την παραμικρή υποχώρηση της Τουρκίας, σε κανένα ζήτημα, ούτε καν σε περιπτώσεις κατάφωρης παρανομίας, όπως είναι η περίπτωση του καλωδίου ή ο παράδοξος από πλευράς διεθνούς δικαίου, χάρτης χωροταξικού σχεδιασμού. 

Είναι αναμενόμενο, να δούμε, αν η επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη -Ερντογάν που έρχεται σε μια κρίσιμη περίοδο με τον πόλεμο Ιράν -Ισραήλ, θα αποκαλύψει κάτι περισσότερο για το πως επιδρά στην στάση της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας,  ή απλά ο Τούρκος πρόεδρος θα αδιαφορήσει καθώς όλη η προσοχή του είναι στραμμένη στη Μέση Ανατολή και η συνάντηση θα περιοριστεί στα τυπικά.  Εκ των πραγμάτων και ανεξάρτητα από το τι θα συμβεί, η μεγάλη ρευστότητα και η ένταση επηρεάζουν όλους, άρα καλό είναι να τηρούμε επιφυλάξεις για κάθε ενδεχόμενο. ΩΜΕΓΑ PRESS - Πρώτη σελίδα

 **Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων.

Ἡ ἀπάθεια στό Αἰγαῖο πληρώνεται: «Τετελεσμένα» δημιούργησε τό «Ὀρούτς Ρεΐς»

 

Ὁ Χακάν Φιντάν ὑποστηρίζει ὅτι ἡ Τουρκία χάραξε στήν κρίση τοῦ 2020 τά ἐξωτερικά ὅρια τῆς ὑφαλοκρηπῖδος της

ΜΕ ΑΠΑΘΕΙΑ ἀντιμετώπισε ἡ Ἀθήνα τίς προχθεσινές δηλώσεις τοῦ Τούρκου ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Χακάν Φιντάν, ὁ ὁποῖος κατ’ οὐσίαν εἶπε ὅτι ἡ χώρα του ἔχει ὁριοθετημένη τοῖς πράγμασι ὑφαλοκρηπῖδα καί δέν θά ἐπιτρέψει κανένα «μονομερές βῆμα» χαρακτηρίζοντας «μονομερῆ» κάθε ἐνέργεια τῆς Ἑλλάδος. Καί ἐν προκειμένῳ τήν ἀνακοίνωση τοῦ θαλασσίου χωροταξικοῦ σχεδιασμοῦ.

Στίς τελευταῖες αὐτές δηλώσεις οὐδεμία ἀπάντησις ἐδόθη. Οὔτε ἀπό τόν ὁμόλογό του Γιῶργο Γεραπετρίτη, ὁ ὁποῖος θά ὄφειλε νά ἀσχοληθεῖ, οὔτε ἀπό ἐκπρόσωπο, οὔτε κἄν ἀπό ἀνωνύμους κύκλους τοῦ ΥΠΕΞ.

Ἀπάθεια καί ἀδιαφορία. Ἀλλά αὐτήν τήν ἀπάθεια τήν ἔχουμε πληρώσει ἀκριβά. Κάθε μονομερής ἐνέργεια τῆς Τουρκίας, στήν ὁποία δέν ἔχουμε ἀντιδράσει, ἔχει δημιουργήσει τετελεσμένα εἰς βάρος μας. Ἔχουμε ὁδηγηθεῖ σέ σιωπηρή ἀπεμπόληση κυριαρχικῶν δικαιωμάτων στόν βασικό πνεύμονα ζωῆς τοῦ ἑλληνισμοῦ, πού εἶναι τό Αἰγαιακό ἀρχιπέλαγος. Ὅποιος δέν τό βλέπει αὐτό, ἁπλῶς ἐθελοτυφλεῖ.

Τώρα λοιπόν, ἀφοῦ ἡ Ἑλλάς ἀνεκοίνωσε τόν θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό δηλώνοντας ταυτοχρόνως ὅτι αὐτός δέν συνιστᾶ ὁριοθέτηση ΑΟΖ καί ὑφαλοκρηπῖδος, ἔρχεται ὁ Τοῦρκος ὑπουργός Ἐξωτερικῶν νά μᾶς πεῖ ὅτι ἡ Τουρκία θά καταθέσει τούς δικούς της χάρτες στόν ΟΗΕ. Ὅπως πρό ἐτῶν εἶχε καταθέσει καί τούς χάρτες τοῦ τουρκο-λιβυκοῦ μνημονίου. Τοῦ μνημονίου, τό ὁποῖο ἐμεῖς χαρακτηρίζουμε παράνομο, ἀλλά διά τῆς ὑποχωρητικῆς στάσεώς μας ἀνεχόμεθα τήν ἐφαρμογή του.

Εἶπε καί ἄλλα ὁ Χακάν Φιντάν, καί ἀξίζει νά τά δοῦμε διεξοδικά, διότι ἀποκαλύπτουν ὁλόκληρο τόν τουρκικό σχεδιασμό. Τό ἔχουμε ἄλλως τε ξαναπεῖ. Οἱ Τοῦρκοι εἶναι ἀπολύτως προβλέψιμοι, καθώς ποτές δέν ἔχουν κρύψει τίς προθέσεις τους. Εἶπε λοιπόν ὁ Τοῦρκος ὑπουργός:

«Προστατεύουμε μέχρι τέλους τά δικαιώματα καί τά συμφέροντά μας στήν Ἀνατολική Μεσόγειο καί τό Αἰγαῖο. Τό 2020 καταγράψαμε τά ἐξωτερικά ὅρια τῆς ὑφαλοκρηπῖδος μας ἐνώπιον τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν καί ὁ ἰσχυρισμός, ὅτι ἐπραγματοποιήθησαν γεωτρήσεις στήν ὑφαλοκρηπῖδα μας, εἶναι ἀναληθής. Παράλληλα, πραγματοποιήσαμε σεισμικές ἔρευνες καί γεωτρήσεις ἐντός τῆς ὑφαλοκρηπῖδος μας στήν Ἀνατολική Μεσόγειο. Τέλος, ἔχουμε ἑτοιμάσει τόν θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό μας σέ σχέση μέ τό Αἰγαῖο Πέλαγος καί θά τόν παρουσιάσουμε στούς ἁρμόδιους φορεῖς τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν. Ὅλοι ἤδη γνωρίζουν ὅτι δέν θά ἐπιτρέψουμε κανένα μονομερές βῆμα τετελεσμένο γεγονός στήν Κύπρο, στό Αἰγαῖο καί στήν Ἀνατολική Μεσόγειο».

Ἰδιαίτερη σημασία ἔχει ἡ ἀναφορά τοῦ κ. Φιντάν στό 2020, τήν χρονιά κατά τήν ὁποία βγῆκε τό τουρκικό ἐρευνητικό «Ὀρούτς Ρεΐς» στό Αἰγαῖο καί τήν θάλασσα τῆς Δωδεκανήσου. Τότε εἶχε μέν βγεῖ ὁ ἑλληνικός Στόλος, ἕτοιμος νά προασπίσει τά δίκαια τῆς χώρας, ὁ κ. Γεραπετρίτης δέ, ὡς ὑπουργός Ἐπικρατείας ἐκείνη τήν περίοδο, εἶχε δηλώσει ὅτι ἡ ἑλληνική δικαιοδοσία ἐξαντλεῖται στά ἕξι μίλια τῶν χωρικῶν μας ὑδάτων.

Τήν ἴδια στιγμή ὁ νῦν ὑπουργός Προστασίας τοῦ Πολίτου Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ὑπεστήριζε ὅτι εἶναι «ἐθνικισμός» τό αἴτημα γιά ἐπέκταση τῶν χωρικῶν ὑδάτων στά 12 μίλια.

Εἶχε προηγηθεῖ ἀνάλογη τουρκική ἐνέργεια τόν Ἰούλιο τοῦ 2017 ὅταν μέ NAVTEX ἀνηγγέλθησαν «ἐπιστημονικές δραστηριότητες» ἀπό τό ἐρευνητικό «Τσεσμέ» στήν περιοχή Καστελλορίζου. Μάλιστα οἱ συντεταγμένες τῆς περιοχῆς τῶν ἐρευνῶν εἶχαν ἀναγγελθεῖ ἀπό τό 2012, καθώς περιελαμβάνοντο στίς ἄδειες «παραχωρήσεως ἐρευνῶν» στήν τουρκική κρατική ἑταιρεία ΤΡΑΟ πού ἐδημοσιεύθη ἀπό τότε στήν ἐφημερίδα τῆς κυβερνήσεως τῆς Τουρκίας.

Καί τά περιστατικά αὐτά ἀντιμετωπίσθηκαν μέ ἀπάθεια ἀπό τήν Ἀθήνα. Κάποιοι μάλιστα τά θεώρησαν ἄνευ σημασίας, διότι κατά τούς ἰσχυρισμούς τους οἱ τουρκικές θέσεις ἀντίκεινται στό διεθνές δίκαιο.

Πράγματι ἀντίκεινται, ἀλλά ἐπί τῇ βάσει τῶν ἐνεργειῶν αὐτῶν ἡ Τουρκία δημιουργεῖ τετελεσμένα. Καί ἄν κάποιος ἀμφέβαλε διαβάζοντας τίς τελευταῖες δηλώσεις τοῦ Φιντάν θά πρέπει νά ἀναθεωρήσει τίς ἀπόψεις του.

Ἡ ἱστορία πηγαίνει καί ποιό μακριά, καθώς ἡ Τουρκία «ἐγγράφει ὑποθῆκες» ἤδη ἀπό τό 1972, τότε πού ἡ Ἑλλάς ἄρχισε τίς πετρελαϊκές ἔρευνες στήν θέση Μπάμπουρας, στά ἀνοικτά τῆς Θάσου. Τό 1973 ἡ Τουρκία δημιούργησε τήν ΤΡΑΟ καί διεκήρυξε ὅτι τό Αἰγαῖο «δέν ἀνήκει στήν Ἑλλάδα.» Τό 1974 διεξήγαγε ἔρευνες στήν περιοχή Μπάμπουρας τό πλοῖο «Τσανταρλί». Ἡ Ἑλλάς ἀδιαφόρησε. Τό 1976 ἡ Τουρκία ἔβγαλε τό ἐρευνητικό «Χόρα». Γιά πρώτη φορά ἡ Ἑλλάς ἀντέδρασε διπλωματικά μέ προσφυγή στόν ΟΗΕ καί στό Διεθνές Δικαστήριο τῆς Χάγης. Τό τελευταῖο ἀπέρριψε τήν προσφυγή ὡς μονομερῆ, καθώς δέν ὑπῆρχε συνυποσχετικό.

Ἡ κατάστασις ἀνετράπη σχετικῶς, ὅταν τό 1987 ἡ Ἑλλάς προχώρησε σέ κρατικοποίηση τῆς ἑταιρείας πού θά ἐρευνοῦσε στό Αἰγαῖο, ἐνῷ ταυτοχρόνως ἡ Τουρκία ἔβγαλε τό ὠκεανογραφικό «Πιρί Ρεΐς» στό Βόρειο Αἰγαῖο καί τό «Σισμίκ» (ὅπως εἶχε μετονομασθεῖ τό «Χόρα») στό κεντρικό. Ἡ κατάστασις ἀντιμετωπίσθηκε ἐπιτυχῶς ἀπό τόν ἑλληνικό στόλο, ἀλλά ἡ διπλωματική κατάληξις ἦταν ἡ συνάντησις Παπανδρέου-Ὀζάλ στό Νταβός ‒καί τό «μή πόλεμος»!

Τήν ἴδια φράση ἐλαφρῶς παρηλλαγμένη («ἀποφύγαμε τόν πόλεμο») ἐπεκαλέσθη καί ὁ Κώστας Σημίτης μετά τήν ἀτυχῆ κατάληξη τῆς κρίσεως τῶν Ἰμίων, καί ἔκτοτε τήν ἀκοῦμε σέ διάφορες παραλλαγές ἀπό τούς ἰθύνοντες τῶν ἑλληνικῶν κυβερνήσεων κάθε φορά πού ὑποχωροῦμε. Ἐσχάτως τό ἀκούσαμε ἀπό τόν κ. Γεραπετρίτη, μετά τήν ἄτακτη ὑποχώρησή μας ὡς πρός τήν πόντιση τοῦ καλωδίου ἠλεκτρικῆς διασυνδέσεως στά ἀνοικτά τῆς Κάσου.

Ἐν ὀλίγοις, ἀπό τόν Μπάμπουρα μέχρι τό Καστελλόριζο, ὅσο ὑποχωροῦμε, οἱ Τοῦρκοι ἀποθρασύνονται.   

    ΕΣΤΙΑ

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων.

Παρέμβαση - βόμβα: Αν η Ελλάδα συνεχίσει να υποχωρεί, θα χάσει το μισό Αιγαίο - ΗΠΑ και ΕΕ περιφρονούν βαθιά τους Έλληνες

 

Στο τρέχον δυναμικό περιβάλλον, η ασφάλεια της Ελλάδας και της Κύπρου δεν θα έρχεται ποτέ πρώτη.

Για βαθιά περιφρόνηση απέναντι στα ελληνικά δίκαια κάνει λόγο με παρέμβασή του στο American Enterprise Institute ο γνωστός γεωπολιτικός αναλυτής Michael Rubin, προειδοποιώντας την ελληνική ηγεσία πως αν συνεχίσει στην ίδια οδό, αυτή του ανώφελου κατευνασμού, επιδεικνύοντας συνεχώς υποχωρητικότητα, η Ελλάδα θα χάσει το μισό Αιγαίο, όπως η Κύπρος έχει χάσει το 38% των εδαφών της…
Όπως λοιπόν γράφει ο Rubin, «Δώστε στον Τούρκο Πρόεδρο Recep Tayyip Erdogan αυτό που του αξίζει: Έχει παίξει με μαεστρία τα χαρτιά του για να ασκήσει διπλωματική και περιφερειακή επιρροή πολύ πέρα από την πραγματική ισχύ της Τουρκίας.
Η πραγματικότητα είναι ότι η Τουρκία είναι αδύναμη. Η οικονομία της βρίσκεται σε κακή κατάσταση.
Το νόμισμα της Τουρκίας έχει χάσει το 82% της αξίας του έναντι του δολαρίου και του ευρώ μόνο τα τελευταία πέντε χρόνια.
Ο Erdogan κάποτε μιλούσε για το όραμά του να γίνει η Τουρκία μία από τις δέκα κορυφαίες βιομηχανικές δυνάμεις στον κόσμο• αντίθετα, η Τουρκία πέφτει ραγδαία από την κορυφαία εικοσάδα.
Δεν υπάρχει ούτε μία τουρκική τράπεζα που να μην κινδυνεύει από χρεοκοπία.

Advertisement

Ακόμη κι αν ο λόγος χρέους προς Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) φαίνεται ισχυρός, τα τουρκικά στατιστικά δεδομένα βασίζονται συχνά σε τίποτε άλλο παρά στη φαντασία του Erdogan.
Τα ποσοστά ιδιωτικού χρέους είναι τόσο υψηλά που οι Τούρκοι δεν μπορούν να αποπληρώσουν το κεφάλαιο των δανείων τους.
Η εμπιστοσύνη που έδειξαν οι διεθνείς ηγέτες στον Erdogan πριν από δύο δεκαετίες για τη διαχείριση της οικονομίας τώρα φαίνεται παραπλανητική.
Η ανάπτυξη που γνώρισε η Τουρκία την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα είχε λιγότερη σχέση με τον Erdogan και περισσότερο με το δημογραφικό μέρισμα: πολλοί νέοι της Τουρκίας εισήλθαν στην αγορά εργασίας.
Τώρα, ωστόσο, η Τουρκία βρίσκεται σε δημογραφική παρακμή, με τον ρυθμό αύξησης του πληθυσμού της κάτω από το επίπεδο αντικατάστασης.
Ορισμένες χώρες διαχειρίζονται καλά τη μείωση του πληθυσμού. Η Τουρκία δεν θα τα καταφέρει.
Ο κουρδικός πληθυσμός της Τουρκίας όχι μόνο σημειώνει αύξηση, αλλά η κακή διαχείριση του Erdogan φέρνει την Τουρκία πολύ πίσω από κράτη όπως η Ιαπωνία ή η Νότια Κορέα, που αντιμετωπίζουν παρόμοια δημογραφική πτώση».
Ωστόσο, παρά αυτή την αδυναμία, η Τουρκία κυριαρχεί στις συζητήσεις στη διεθνή σκηνή.
Όχι μόνο διατηρεί την πιο μακροχρόνια κατοχή στην Ευρώπη στην Κύπρο, αλλά απαιτεί από τον κόσμο να την αποδεχθεί και από τα Ηνωμένα Έθνη να υποκύψουν στην αρπαγή εδαφών της.
Οι μοναδικές διαφορές μεταξύ του τουρκικού κράτους-μαριονέτας στα κατεχόμενα βόρεια της Κύπρου και των ρωσικών κρατών-μαριονέτας στο Donetsk και το Luhansk είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτρέπουν στο τουρκικό κράτος-μαριονέτα στην Κύπρο να διατηρεί γραφεία στην Ουάσιγκτον και στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ενώ οι ευρωπαϊκές αεροπορικές εταιρείες πετούν απευθείας στα κατεχόμενα της Κύπρου, επιτρέποντας στους Ευρωπαίους παραθεριστές να επιδοτούν το κράτος-ναρκοκαρτέλ που έχουν δημιουργήσει οι Τούρκοι μέσω ξεπλύματος μαύρου χρήματος.
Αυτό και μόνο δείχνει την βαθιά έλλειψη σεβασμού με την οποία τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και η Ευρώπη αντιμετωπίζουν την Ελλάδα.

Mavi Vatan…

Σύμφωνα με τον Michael Rubin, «με τέτοια αδυναμία, προκαλεί καμία έκπληξη το γεγονός ότι η Τουρκία πιστεύει πως η πολιτική της «Mavi Vatan» (Γαλάζια Πατρίδα) θα μπορούσε να επιτύχει την κατάληψη του μισού Αιγαίου ή ότι θα μπορούσε να επαναχαράξει τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες της Ανατολικής Μεσογείου;
Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο την Ελλάδα: η Τουρκία κράτησε το ΝΑΤΟ όμηρο και ανάγκασε τη Σουηδία να ταπεινωθεί και να παραδώσει Κούρδους αντιφρονούντες για να αντιμετωπίσουν βασανιστήρια και φυλάκιση στην Τουρκία.
Ο μόνος λόγος που η Δύση προσποιείται ότι η Συρία υπό τον Ahmad al-Sharaa δεν είναι τίποτε άλλο από ένα κράτος-τρομοκράτης είναι για να αποφύγει μία κρίση με τον Erdogan.
Ένα αναμορφωμένο καθεστώς της Al Qaeda έχει τόση λογική όσο και μια γυναίκα που είναι ολίγον έγκυος.
Το παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν “Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα” είναι ιδιαίτερα επίκαιρο για την Τουρκία σήμερα.
Το πλήθος προσποιούνταν ότι θαυμάζει τον αυτοκράτορα μέχρι που ένα παιδί φώναξε: “Μα δεν φοράει τίποτα!”.
Σήμερα, είναι καιρός να αποκαλέσουμε τον Erdogan αυτό που πραγματικά είναι: ένας γυμνός, παρακμάζων και συρρικνωμένος δεσπότης.
Για πολύ καιρό, η Ελλάδα πίστευε ότι μια ήσυχη, υπεύθυνη προσέγγιση θα ενίσχυε τη συνεργασία της με την Ευρώπη και έτσι θα κέρδιζε επαίνους και επιρροή σε διεθνή φόρα.
Ωστόσο, τέτοιες στάσεις δεν λειτουργούν ποτέ. Όταν τρομοκρατικές ομάδες απάγουν ομήρους, πολλές κυβερνήσεις προτείνουν σιωπηρή διαχείριση.
Αυτές οι τακτικές απλώς μειώνουν την πίεση στις κυβερνήσεις και τους τρομοκράτες, αλλά δεν επιστρέφουν τα θύματα σπίτι τους.
Η έντονη φωνή μπορεί να είναι αρετή. Στην πραγματικότητα, η Τουρκία δείχνει συχνά ότι “το τρίξιμο του τροχού φέρνει το λάδι”.
Αν η Ελλάδα συνεχίσει να επιδεικνύει υποχωρητικότητα, θα χάσει το μισό Αιγαίο όπως η Κύπρος έχει χάσει —προσωρινά— το 38% της επικράτειάς της.
Άλλωστε, υπάρχει μια επικίνδυνη τάση τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και σε πολλές μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες να απαιτούν από μικρές δημοκρατίες να κάνουν παραχωρήσεις για να κατευνάσουν μεγαλύτερους νταήδες».

Τι πρέπει να γίνει

Όπως γράφει ο αναλυτής, σε ένα τέτοιο δυναμικό περιβάλλον, η ασφάλεια της Ελλάδας και της Κύπρου δεν θα έρχεται ποτέ πρώτη.
Ωστόσο, με τον Πρόεδρο Donald Trump στο Λευκό Οίκο, πρόθυμο να ανατρέψει διπλωματικά προηγούμενα, με την τριμερή συνεργασία μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, με την αδύναμη οικονομία της Τουρκίας, την αυξανόμενη δυσαρέσκεια για τις ακρότητες του Erdogan και με την Ελλάδα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για να περάσει η Ελλάδα στη διπλωματική επίθεση.
«Οι σύμμαχοι της Ελλάδας θα πρέπει να απαιτήσουν έρευνες για τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας και το ξέπλυμα χρήματος από την Τουρκία.
Πρέπει να πιέσουν για την ένταξη της Τουρκίας στη μαύρη λίστα της Ομάδας Χρηματοοικονομικής Δράσης (FATF), μαζί με το Ιράν, τη Μιανμάρ και τη Βόρεια Κορέα.
Η Ελλάδα πρέπει να απαιτήσει τον χαρακτηρισμό των βασικών Τούρκων χρηματοδοτών ως υποστηρικτών της τρομοκρατίας.
Η Αθήνα πρέπει επίσης να απαιτήσει από την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες να επιβάλουν κυρώσεις στην Άγκυρα για παραβιάσεις της θρησκευτικής ελευθερίας.
Η Τουρκία δεν πρέπει να έχει ασυλία για την κακοποίηση εκκλησιών, από την Αγία Σοφία έως τη Μονή της Χώρας, ούτε να γίνεται ανεκτή η δήμευση θρησκευτικών περιουσιών και η παρέμβαση στη θρησκευτική εκπαίδευση.
Η Τουρκία επιτίθεται στο Αιγαίο μόνο επειδή η Ελλάδα της επιτρέπει να έχει το πάνω χέρι.
Από τη στιγμή που ο Erdogan επιδιώκει να ξαναγράψει την ιστορία και να αναθεωρήσει μακροχρόνια σύνορα, η Ελλάδα έχει δύο επιλογές: είτε να περιορίσει τη συζήτηση στο Αιγαίο είτε να επαναφέρει στο προσκήνιο την υπόθεση του Χατάι—μια περιοχή που προσάρτησε η Τουρκία μετά από ψευδοδημοψήφισμα.
Η Ελλάδα έχει πολλά διπλωματικά “βέλη στη φαρέτρα” της και ο Εrdogan “δεν φοράει ρούχα”.
Το ερώτημα για τους Έλληνες διαμορφωτές πολιτικής είναι αν το status quo είναι βιώσιμο και αν οι διπλωματικές στρατηγικές που μπορεί να λειτουργούν μεταξύ συμμάχων στις ΗΠΑ και την Ευρώπη είναι σχετικές με την πρόκληση που θέτει σήμερα η Τουρκία. Ειλικρινά, η απάντηση θα έπρεπε να είναι προφανής» καταλήγει ο Michael Rubin.

www.bankingnews.gr