ΕΥΔΑΙΜΟΝ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ,ΤΟ Δ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΤΟ ΕΥΨΥΧΟΝ ΚΡΙΝΟΜΕΝ...…
[Το μπλόγκ δημιουργήθηκε εξ αρχής,γιά να εξυπηρετεί,την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και την ελευθερία του λόγου...υπό το κράτος αυτού επιλέγω με σεβασμό για τους αναγνώστες μου ,άρθρα που καλύπτουν κάθε διάθεση και τομέα έρευνας...άρθρα που κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο κι αντιπροσωπεύουν κάθε άποψη και με τά οποία δεν συμφωνώ απαραίτητα.....Τά σχόλια είναι ελεύθερα...διαγράφονται μόνο τά υβριστικά και οσα υπερβαίνουν τά όρια κοσμιότητας και σεβασμού..Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές..]
ΕΙΔΗΣΗ: ο Πρωθυπουργός της Λιβύης Ντμπεϊμπά προτείνει οικονομική σύμπραξη 70 δισεκατομμυρίων δολαρίων στον σύμβουλο του Προέδρου των ΗΠΑ
Ο Πρωθυπουργός της Λιβύης, Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπεϊμπά, συναντήθηκε την Τετάρτη στην Τρίπολη με τον σύμβουλο του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ για τις αφρικανικές υποθέσεις, Μάσαντ Μπούλος, για να συζητήσουν τις δυνατότητες κοινής συνεργασίας στους τομείς της ενέργειας, των ορυκτών, των υποδομών, της υγειονομικής περίθαλψης και των τηλεπικοινωνιών.
ΣΧΟΛΙΟ: Οι Τούρκοι βρίσκονται πίσω από τις προτάσεις Ντμπέιμπα και μαλλον και Χαφτάρ και προφανώς οι Αμερικανοί έχουν ήδη συνεννοηθεί με τους Τούρκους, μια και γνωρίζουν ότι ελέγχουν το παιχνίδι.Το ίδιο πιθανότατα συμβαίνει και με την Μελόνι, η οποία είναι πολύ δραστήρια και συνεννοειται με ΗΠΑ και ΤΟΥΡΚΙΑ για Λιβύη, τόσο για το μεταναστευτικο όσο και για όλα τα άλλα.
Σε ό,τι αφορά εμάς, ο πρωθυπουργός δεν μιλάει με τον Τράμπ και καμια συνεννοηση δεν εχει γινει ουτε εχουμε προσκληθει ποτε σε συνομιλίες.
ΑΦΟΥ ΛΟΙΠΟΝ,ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΜΕΝΟΥ.
Υπενθυμίζω ότι ΗΠΑ προκειμένου να δελεάσουν για λυση προσφέρουν τα ΔΙΣ $ΗΠΑ που έχουν κατασχέσει επί εποχής Καντάφι για να δεχθούν οι Λίβυοι τους Παλαιστίνιους της Γάζας και δη την ΧΑΜΑΣ. Για αυτό ο Dbeiba τους δίνει 70 δις, σε δουλειές, κοιτάσματα και εξορύξεις. Σκεφτείτε παντως μια συμφωνία τύπου ΗΠΑ-ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ.
Μεταξύ Ιταλών και Τούρκων η συνεννόηση πραγματοποιείται με μεσολάβηση των Βρετανών και δη της πρεσβη του ΗΒ στην Αγκυρα που ήταν πριν πρεσβης στη Ρώμη και γνωρίζει καλά πρόσωπα και καταστάσεις στις 2 χώρες, επιχειρεί δε να επηρεάσει, άμεσα και τον ρόλο των ΗΠΑ στην Λιβύη.
ΔΗΛΑΔΗ ΣΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΠΑΖΑΡΙ ΜΕΤΑΞΥ ΗΠΑ ΚΑΙ ΛΙΒΥΗΣ, ΑΦΟΥ ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΥΠΟΨΙΝ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΙΤΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Στην Κρήτη και στην υπόλοιπη Ελλάδα θα καταλήξει σημαντικό μέρος των Παλαιστινίων, εφόσον υλοποιηθεί το ισραηλινό σχέδιο, το οποίο τυγχάνει της αμερικανικής υποστήριξης, για εκτοπισμό του πληθυσμού – των άνω των δύο εκατομμυρίων – από τη Λωρίδα της Γάζας.
Οι ανησυχητικές πληροφορίες πληθαίνουν. Πόσο μάλλον, όταν πρόσφατα είδαν το φως της δημοσιότητας πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες το Ισραήλ έχει προβεί σε επαφές με σειρά χωρών, προκειμένου να διασφαλίσει τη συμφωνία τους ότι θα κάνουν αποδεκτούς τους Παλαιστίνιους που θα ξεριζωθούν από τη Γάζα. Μεταξύ αυτών, είναι και η Λιβύη, από την οποία το τελευταίο διάστημα «σπρώχτηκαν» καραβιές προσφύγων και μεταναστών προς την Κρήτη. Σε περίπτωση υλοποίησης του αμερικανο-ισραηλινού σχεδίου, είναι άκρως αμφίβολο εάν οι άνθρωποι αυτοί θελήσουν να παραμείνουν στη Λιβύη. Το πιθανότερο να περάσουν στην Ευρώπη. Πόσο μάλλον, όταν η πολιτική τόσο της Ανατολικής όσο και της Δυτικής Λιβύης είναι να κάνουν μπαλάκι πρόσφυγες και μετανάστες στα δουλεμπορικά κυκλώματα, προκειμένου να περάσουν στην Ιταλία και την Ελλάδα.
Το σκηνικό γίνεται ακόμα πιο ανησυχητικό, εάν ληφθεί υπόψιν ότι πρόσφατα, σε επαφές στην Ουάσιγκτον ανάμεσα στην ισραηλινή και την αμερικανική πλευρές, το Τελ Αβίβ ζήτησε τη συνδρομή των ΗΠΑ, προκειμένου να «πεισθούν» χώρες να «παραλάβουν» τους Παλαιστινίους της Γάζας. Ωστόσο, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, τρεις χώρες (Αιθιοπία, Ινδονησία, Λιβύη), «έχουν εκφράσει κάποια θετική διάθεση», όπως αποκάλυψε ο αμερικανικός ιστότοπος, Axios.
Παζάρια στο τρίγωνο Αίγυπτος – Γάζα – Αιθιοπία
Ακόμα πιο σοβαρές, όμως, είναι οι πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας σε μερίδα του αραβικού Τύπου, σύμφωνα με τις οποίες η πρόταση Τραμπ για διαμεσολάβηση προς εκτόνωση της κρίσης μεταξύ της Αιγύπτου και της Αιθιοπίας, εξαιτίας του «Φράγματος της Αιθιοπικής Αναγέννησης», συνδέεται με ανταλλάγματα που πρέπει να δώσει η Αίγυπτος για τη Γάζα. Ειδικότερα, να αποδεχτεί τον εκτοπισμό των Παλαιστινίων, στην περιοχή της Ράφα (όρια Αιγύπτου – Γάζας), και κατόπιν εντός της Αιγύπτου, στο Σινά. Εως τώρα, το Κάϊρο απορρίπτει το σχέδιο εκτοπισμού των Παλαιστινίων.
Να σημειωθεί πως το φράγμα το οποίο κατασκευάζει η Αιθιοπία, προκαλεί τεράστια προβλήματα με το νερό στον Νείλο, και έχει φέρει Αίγυπτο και Αιθιοπία στα όρια θερμής αναμέτρησης. Μια από τις διαστάσεις αυτής της αντιπαράθεσης είναι και το μακελειό στο Σουδάν, το οποίο ούτως ή άλλως σπαρασσόταν από εμφυλίους πολέμους.
Στο Σουδάν, μάλιστα, αναπτύσσει έντονη κινητικότητα και η Τουρκία. Στην αρχή του 2025, η Washington Post αποκάλυψε, με ντοκουμέντα, ότι προμήθευσε με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους τον «στρατό» του Σουδάν. Αναφορές στην παρουσία τουρκικών όπλων στο Σουδάν υπήρξαν και στο παρελθόν, αλλά ποτέ τόσο λεπτομερείς.
Το τσουνάμι του 2016 θα μοιάζει με … ανέκδοτο
Καθίσταται εμφανές ότι η Γάζα αποτελεί ένα μόνο από τα πολλά αγκάθια της περιοχής. Στην πραγματικότητα, ολόκληρη η γεωπολιτική ζώνη από τη Μέση Ανατολή (Συρία, Ιράκ, Ιράν, Ισραήλ, Γάζα, Λίβανος), μέχρι την Ανατολική Αφρική, τη ζώνη του Σαχέλ και μεγάλο μέρος της Βόρειας Αφρικής είναι σε κατάσταση ακραίας αναταραχής.
Η ίδια η Αίγυπτος, ένας από τους «φάρους» του αραβικού κόσμου, όπως χαρακτηρίζεται, βρίσκεται σε δραματική οικονομική κατάσταση. Από κάτω της, εξαιτίας του πολέμου, εκατομμύρια Σουδανοί παίρνουν τον δρόμο της προσφυγιάς. Μόνο φέτος, πάνω από 1,5 εκατομμύριο πέρασε στην Αίγυπτο και τουλάχιστον 300 χιλιάδες στη Λιβύη. Ταυτόχρονα, Αίγυπτος και Αιθιοπία βρίσκονται στα μαχαίρια. Η Λιβύη επίσης βρίσκεται σε κατάσταση εμφύλιας αντιπαράθεσης και διχοτόμησης, αν και δεν σημειώνονται εκτεταμένες ένοπλες συγκρούσεις όπως στο παρελθόν. Στις χώρες του Σαχέλ συντελούνται τεράστιες, και συχνά βίαιες, αλλαγές αποαποικιοποίησης, με μεγάλο χαμένο τη Γαλλία.
Εάν σκάσει το καπάκι της χύτρας που βράζει σε όλες αυτές τις περιοχές, το προσφυγικό τσουνάμι της Συρίας, από το 2016 και μετά, θα φαντάζει ανέκδοτο μπροστά σε όσα θα συμβούν. Η λέξη ανθρωπιστική καταστροφή, θα είναι ήπια για να το περιγράψει. Και οι κύριες διέξοδοι αυτού του ανθρώπινου ποταμιού θα είναι κυρίως η Αίγυπτος και η Λιβύη. Οι, δε, χώρες πρώτου προορισμού, αντικειμενικά γεωγραφικά, θα είναι οι Ελλάδα και Ιταλία.
Οταν όλα αυτά συμβαίνουν εδώ και χρόνια, η ελληνική κυβέρνηση ουδεμία δικαιολογία έχει να ισχυρίζεται ότι δεν ήξερε για τις προσφυγικές – μεταναστευτικές ροές που ήλθαν κι’ εκείνες που θα φτάσουν. Επιπλέον, οι πολλοί Αιγύπτιοι μετανάστες που έφτασαν πρόσφατα στην Κρήτη, μέσω Λιβύης, αποτελούν μια ακόμη υπενθύμιση των σοβαρών οικονομικών προβλημάτων στην Αίγυπτο και του πάμφτωχου υπερπληθυσμού της. Οπως όλα δείχνουν, μάλιστα, η συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου για νόμιμες εισαγωγές φτηνών εργατικών χεριών στη χώρα μας (κατ’ απαίτηση των κατασκευαστών, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι οι Ελληνες δεν πάνε να δουλέψουν σε αυτούς), μάλλον ως «κράχτης» λειτούργησε για να έλθουν παράνομα και άλλοι πάμφτωχοι Αιγύπτιοι.
Μυστικές επαφές με χώρες για να πάρουν τους Παλαιστίνιους
Σύμφωνα με τον αμερικανικό ιστότοπο, Axios, ο επικεφαλής της ισραηλινής μυστικής Υπηρεσίας, Μοσάντ, προ εβδομάδος επισκέφθηκε την Ουάσιγκτον, ζητώντας από τις ΗΠΑ να μεσολαβήσουν και να «πείσουν» χώρες να δεχθούν εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους.
Ειδικότερα, αναφέρει ο ιστότοπος, ο Νταβίντ Μπαρνέα φέρεται να είπε στον ειδικό απεσταλμένο του Λευκού Οίκου για το Μεσανατολικό, Στιβ Γουίτκοφ, ότι το Ισραήλ έχει ήδη μιλήσει με την Αιθιοπία, την Ινδονησία και τη Λιβύη, οι οποίες έχουν εκφράσει κάποια θετική διάθεση να δεχθούν μεγάλο αριθμό Παλαιστινίων από τη Γάζα. Ο Μπαρνέα ζήτησε από τις ΗΠΑ να δώσουν κίνητρα (!) σε αυτές τις χώρες για να τις «πείσουν».
Το σχέδιο
Ως γνωστόν, τον Φεβρουάριο, ο Τραμπ είχε προτείνει την απομάκρυνση των άνω των δύο εκατομμυρίων Παλαιστινίων από τη Γάζα, καθώς και να ξαναχτιστεί η περιοχή. Ωστόσο, ο Λευκός Οίκος υποχώρησε μετά τις έντονες αντιδράσεις αραβικών χωρών, και η «ιδέα» δεν προχώρησε.
Photo: Saber Nuraldin
Το σχέδιο του Ισραήλ είναι η «μεταφορά» όλων των κατοίκων της Λωρίδας της Γάζας σε μια μικρή … «ανθρωπιστική ζώνη» κοντά στα σύνορα με την Αίγυπτο (σ.σ. στη Ράφα, στη νότια Γάζα – στα σύνορα με την Αίγυπτο). Σχέδιο που εντείνει τις ανησυχίες στην Αίγυπτο, αλλά και σε πολλές δυτικές χώρες, ότι το Ισραήλ ετοιμάζει μαζικό εκτοπισμό των Παλαιστινίων της Γάζας. Αλλωστε, επί σειρά ετών το θέλουν τόσο οι υπερεθνικιστές κυβερνητικοί εταίροι του Νετανιάχου όσο και πολλοί μέσα στο κόμμα του.
Πιέσεις στην Αίγυπτο
Σύμφωνα με τον αραβικό ιστότοπο, Al-Araby Al-Jadeed, υψηλόβαθμες αιγυπτιακές διπλωματικές πηγές ανέφεραν ότι έχουν πραγματοποιηθεί εκτεταμένες συνομιλίες μεταξύ Αιγύπτου – ΗΠΑ. Ισχυρίζονται, δε, ότι από αυτές προέκυψε πως οι ΗΠΑ στηρίζουν το ισραηλινό σχέδιο. Σε περίπτωση συμφωνίας στο ισραηλινό σχέδιο δημιουργίας προσφυγικού καταυλισμού στη Ράφα, η Αίγυπτος θα αναλάβει να στηρίξει τη Παλαιστινιακή Αρχή, η οποία και θα διαχειριζόταν την «παραγκούπολη» με τους Παλαιστίνιους.
Στην επόμενη φάση του σχεδίου, το Ισραήλ φέρεται να επιδιώκει τη σύνδεση του παλαιστινιακού τμήματος της Ράφα με την αιγυπτιακή συνοριακή ζώνη, προκειμένου να μετεγκατασταθούν Παλαιστίνιοι στο Σινά. Σε αντάλλαγμα, θα παρασχεθεί οικονομική βοήθεια στην Αίγυπτο και, σε γεωπολιτικό επίπεδο, η αμερικανική πλευρά δεσμεύεται για την επίλυση της διαφοράς με την Αιθιοπία.
Εκτός των παραπάνω, το σχέδιο προβλέπει να διευκολυνθεί η «εθελοντική μετακίνηση», όπως την ονομάζει η αμερικανική πλευρά, Παλαιστινίων. Κάτι που σημαίνει ελευθερία μετακίνησης όσων επιθυμούν να εγκαταλείψουν τη Λωρίδα της Γάζας μέσω της Αιγύπτου.
Οι ίδιες διπλωματικές πηγές ανέφεραν ότι η τελευταία αντίδραση του Καΐρου, «πριν από περίπου ένα μήνα», ήταν αρνητική, με την αιγυπτιακή κυβέρνηση να απορρίπτει το ισραηλινό σχέδιο, το οποίο θεωρεί ως κόπια προηγούμενων σχεδίων εκτοπισμού των Παλαιστινίων στο Σινά.
Πρόσφατα, σε συνεννοήσεις μεταξύ της αιγυπτιακής Προεδρίας και της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, επαναβεβαιώθηκε η θέση ότι δεν είναι αποδεκτή οποιαδήποτε μορφής συνεργασία σε ένα τέτοιο σχέδιο. Μάλιστα, υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί επεσήμαναν τον κίνδυνο, η εφαρμογή του ισραηλινού σχεδίου να οδηγήσει αναπόφευκτα σε σύγκρουση Αιγύπτου – Ισραήλ.
Το αιθιοπικό αγκάθι με τα νερά του Νείλου
Αιγυπτιακές διπλωματικές πηγές με γνώση των πρόσφατων συνομιλιών Ουάσιγκτον – Καΐρου, συνεχίζει ο αραβικός ιστότοπος, αποκάλυψαν ότι οι ΗΠΑ, ως αντάλλαγμα για ενδεχόμενη συμφωνία της Αιγύπτου στο σχέδιο εκτοπισμού των Παλαιστινίων, προσέφεραν στο Κάϊρο μια «αποφασιστική παρέμβαση» για την επίλυση της «κρίσης του φράγματος» με την Αιθιοπία, υποσχόμενες την επίτευξη γραπτής συμφωνίας που θα ρυθμίζει τη λειτουργία του και θα ικανοποιεί τις αιγυπτιακές ανησυχίες.
Το αιθιοπικό φράγμα και ο Νείλος
Προφανώς δεν είναι τυχαίο που η Αιθιοπία συγκαταλέγεται μεταξύ των χωρών που δείχνουν θετικές διαθέσεις να δεχτούν Παλαιστίνιους. Η κινητικότητα της αμερικανικής πλευράς μεταξύ Αιγύπτου – Αιθιοπίας, αλλά και οι διαχρονικές σχέσεις του Ισραήλ με την Αιθιοπία, είναι εμφανές ότι παίζουν τον ρόλο τους.
Ως γνωστόν, σε πρόσφατη συνάντησή του με τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, στον Λευκό Οίκο, ο Τραμπ δήλωσε: «Έχουμε δουλέψει για το ζήτημα της Αιγύπτου με τον γείτονά της, μια χώρα που ήταν καλός γείτονας και φίλος μας. Αλλά κατασκεύασαν το φράγμα και έκοψαν τη ροή του νερού στον Νείλο. Νομίζω ότι, αν ήμουν η Αίγυπτος, θα ήθελα πολύ να έχω νερό. Εργαζόμαστε πάνω σε αυτό. Έφτιαξαν ένα από τα μεγαλύτερα φράγματα στον κόσμο, και έχει γίνει μεγάλο πρόβλημα». Ο Αμερικανός πρόεδρος διερωτήθηκε επίσης αν οι ΗΠΑ συμμετείχαν στη χρηματοδότηση του έργου, αφήνοντας αιχμές για την προηγούμενη κυβέρνηση που δεν έλυσε το πρόβλημα προτού ξεκινήσει η κατασκευή του φράγματος.
Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Αιγύπτου, Αμπντέλ Φατάχ ελ-Σίσι, χαιρέτισε τις δηλώσεις Τραμπ, και σε ανάρτηση του στο Twitter, έγραψε: «Η Αίγυπτος εκτιμά τις δηλώσεις του προέδρου Τραμπ, που υποδηλώνουν τη σοβαρότητα των προσπαθειών των ΗΠΑ για την επίλυση συγκρούσεων και τον τερματισμό πολέμων. Η Αίγυπτος εκτιμά την επιθυμία του προέδρου Τραμπ για μια δίκαιη συμφωνία που θα διαφυλάσσει τα συμφέροντα όλων γύρω από το φράγμα και θα αναγνωρίζει τη σημασία του Νείλου ως πηγή ζωής για την Αίγυπτο».
https://neostrategy.gr/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
[Ο πρώτος χάρτης που βλέπετε,εκδόθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1974, πριν από τις τουρκικές εισβολές του 1974, σε έκδοση κάρτ ποστάλ. Βρέθηκε στην κατοχή ενός Tούρκου αξιωματικού κατά τις δύο τουρκικές εισβολές – ενδεικτικός των τουρκικών προθέσεων που ήθελαν να προχωρούσαν… και προς Λάρνακα]
Ιούλιος 1974 – Μέρες πριν από την πρώτη βάρβαρη τουρκική εισβολή…
Οι Αρχηγοί των Βρετανικών Επιτελείων Στρατού ενημέρωσαν τον Yπουργό Εξωτερικών για τις αποφάσεις στο Υπ. Άμυνας σε σχέση με την κατάσταση στην Κύπρο. Οι προετοιμασίες εκείνες υπογραμμίζουν την εκ των προτέρων γνώση της Βρετανίας για την τουρκική εισβολή και τη συμπαιγνία της για την τραγωδία της Κύπρου…
Ρωσική θέση – Στις 16 Ιουλίου 1974 το σοβιετικό πρακτορείο Tass κατηγόρησε την ελληνική Κυβέρνηση για το πραξικόπημα. Στις 17 Ιουλίου, με ανακοίνωσή της η σοβιετική κυβέρνηση μεταπήδησε σε νέες κατηγορίες. Αναφέρθηκε σε «κάποιους κύκλους του ΝΑΤΟ», ισχυριζόμενη ότι κάποιες χώρες του ΝΑΤΟ στο Συμβούλιο Ασφαλείας δεν πήραν αποτελεσματικά μέτρα να σταματήσουν το πραξικόπημα. Ζητούσε την άμεση αποχώρηση όλων των Ελλήνων στρατιωτικών από την Κύπρο.
«Με το να ταυτιστεί με πολλές Δυτικές χώρες που ζήτησαν το ίδιο, η Σοβιετική Ένωση έδωσε το μήνυμα ότι δεν προτίθεται να προβεί σε οποιαδήποτε άλλη δυνατή ανεξάρτητη ενέργεια», σημείωσαν στο Φόρεϊν Όφις, στις 18.7.1974.
16 Ιουλίου 1974 – Ο Δρ Henry Kissinger τηλεφώνησε στον Βρετανό ομόλογό του James Callaghan. Ο Αμερικανός Υπ. Εξωτερικών συμφωνούσε πλήρως με τη γραμμή του Λονδίνου… Ήθελε ν’ αποφύγει νομιμοποίηση της πραξικοπηματικής κυβέρνησης Νίκου Σαμψών, να μην εμπλεκόταν η Σοβιετική Ένωση, και δεν θα υποστήριζε με κανέναν τρόπο προτάσεις για Ένωση…
Ο Kissinger, παρόλες τις διαφωνίες του με τους Βρετανούς, ακολούθησε τη βρετανική ηγετική πολιτική στο Κυπριακό βάσει της ειδικής σχέσης ΗΠΑ/ΗΒ,όπως μας φανέρωσαν τα πρωτογενή επίσημα βρετανικά αλλά και αμερικανικά έγγραφα.
16 Ιουλίου 1974 – Οι Τούρκοι γνωστοποιούν τις προθέσεις τους για εισβολή
Tην ίδια μέρα, ημεν τουρκική κυβέρνηση ζήτησε συνάντηση στο Λονδίνομε τηβρετανική για την επομένη (η οποία δέχθηκε), η δε βρετανική πρεσβεία στην Άγκυρα ενημέρωσε τους Τούρκους για τις πιέσεις που έβαζε το Λονδίνο πάνω στους Έλληνες για απομάκρυνση των Ελλήνων αξιωματικών που είχε ζητήσει ο Μακάριος. Όμως, οι Τούρκοι δεν πίστευαν ότι οι Έλληνες θα δεχόντουσαν. Ο OsmanMümtazSoysal (Τούρκος καθηγητής, συνταγματολόγος και σύμβουλος – απεβίωσε 2019), είπε ότι το αναγκαίο σημείο ήταν τόσο η διαβούλευση όσο και η συντονισμένη δράση μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο, βάσει του άρθρου 4 της Συνθήκης Εγγυήσεως και πως αν δεν συμφωνούσαν σε συντονισμένη δράση (εισβολή), η Τουρκία θα προχωρούσε μόνη…
H διάσωση Μακαρίου από τους Βρετανούς
16 Ιουλίου 1974 – Ο Αρχηγός της ΟΥΝΦΙΚΥΠ (Ειρηνευτική Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο) ενημέρωσε τις Βρετανικές Βάσεις ότι ο Μακάριος βρισκόταν υπό την προστασία της Δύναμης στην Πάφο και ζήτησε (Μακάριος) ελικόπτερο από τις Βρετανικές Κυρίαρχες Περιοχές να τον πάρει στο Ακρωτήρι. Σύμφωνα με την άκρως μυστική εντολή που είχε δοθεί από το Λονδίνο από τις 11Φεβρουαρίου 1972 και με τη σύμφωνη γνώμη του Αρχηγείου Βρετανικών Δυνάμεων Μέσης Ανατολής, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, συνοδευόμενος από τρεις υποστηρικτές του, τους Νίκο Θρασυβούλου, Ανδρέα Νεοφύτου και Ανδρέα Ποταμίτη, μεταφέρθηκαν στο Ακρωτήρι, απ’ όπου την ίδια μέρα φυγαδεύτηκαν με αεροπλάνο της Βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας τύπου Argosy, το οποίο προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο Luqa της Μάλτας. Και παρόλο ότι ήδη βρισκόταν καθ’ οδόν προς το ίδιο αεροδρόμιο της Μάλτας αεροπλάνο τύπου Comet για να τον μεταφέρει αμέσως στο Λονδίνο, ο Βρετανός ΄Υπ. Αρμοστής στη Μάλτα ενημερώθηκε τηλεφωνικώς από τον Υπουργό Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας James Callaghan ότι δεν ήθελαν τον Μακάριο να πετάξει στο Λονδίνο το βράδυ εκείνο, προτιμούσαν να έφευγε αργότερα για να έφθανε όσο πιο αργά μπορούσε, αν ήταν δυνατόν με πλοίο… Ο Callaghan ζήτησε από τον Βρετανό ΄Υπ. Αρμοστή να τον βολιδοσκοπούσε ως προς το τι ήθελε μετά την άφιξή του στη Μάλτα, δίχως να του έδινε το δικαίωμα να αποφασίσει. Τελικά, κατάφεραν με τη βοήθεια του Μαλτέζου Πρωθυπουργού, Dominic Mintoff, ο οποίος γνώριζε τον Μακάριο και είχε φιλικές σχέσεις μαζί του, να τον πείσει, όπως ήθελε ο Callaghan, να μείνει το βράδυ στη Μάλτα και να φύγει τουλάχιστον την επομένη το πρωί (αεροπορικώς).
Ο Μακάριος φθάνει στην Αγγλία
Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος έφθασε το πρωί της 17ης Ιουλίου, ώρα 9.00, στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Αγγλίας, Lyneham. Τον παρέλαβαν αξιωματούχοι του Φόρεϊν Όφις με επικεφαλής τον κ. DavidEnnals, υφυπουργό στο Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας…
Υποστήριζε διάλυση της Εθνικής Φρουράς
Μέσα στο αυτοκίνητο ο Αρχιεπίσκοπος είπε ότι δεν είχε πάρει απάντηση στο αίτημά του για αποχώρηση των Ελλήνων αξιωματικών… Η Εθνική Φρουρά δεν είχε συνταγματικό στάτους… σκεφτόταν στο μέλλον να μην έχει Εθνική Φρουρά. Ήθελε ένα ψήφισμα από το Συμβούλιο Ασφαλείας πως ο ίδιος ήταν ο νομικά εκλεγμένος Πρόεδρος της Κύπρου, να καλεί την ελληνική Κυβέρνηση α) ν’ αποσύρει όλους τους αξιωματικούς και στρατιωτικά άρματά της και β) να μην αναγνωρίσει τον Σαμψών.
(Υπενθυμίζεται ότι η διάλυση της Ε.Φ. ήταν τουρκικό αίτημα προς τον CyrusVance τον Νοέμβριο του 1967 – τότε ο Μακάριος το απέρριπτε. Επίσης το υποστήριζε και ο Ύπ. Αρμοστής της Βρετανίας στην Κύπρο, προηγούμενη αναφορά 4.12.1967*).
Επικίνδυνες ψευδαισθήσεις Μακαρίου
Δεν πίστευε ότι οι Τούρκοι είχαν οποιαδήποτε δικαιολογία για μονομερή επέμβαση (!). Παλαιότερα ήταν για ν’ αποτρέψουν την Ένωση… Στην ερώτηση του κ. Ennals πώς έβλεπε τις σοβιετικές προθέσεις, ο Μακάριος έδειξε ότι δεν είχε μελετήσει τέτοιο ενδεχόμενο και ότι το ΑΚΕΛ δεν είχε όπλα… (και όμως είχε…).
*Συνεχίζεται (Μέρος Γ’)
Πηγές – Βρετανικό Εθνικό Αρχείο, βιβλίο «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»*
Προηγούμενα σχετικά:
Ο Μ. Σιζόπουλος προσποιήθηκε ότι ο Μακάριος δεν είδε τους Βρετανούς στις 17 Ιουλίου 1974!..
O Υφυπουργός στο Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας, David Hedley Ennals, απεβίωσε 17.6.1995.
Αυτός ο χάρτης εκδόθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1974, πριν από τις τουρκικές εισβολές του 1974, σε έκδοση κάρτ ποστάλ. Βρέθηκε στην κατοχή ενός Tούρκου αξιωματικού κατά τις δύο τουρκικές εισβολές – ενδεικτικός των τουρκικών προθέσεων που ήθελαν να προχωρούσαν… και προς Λάρνακα
Φανούλα Αργυρού – Ερευνήτρια/δημοσιογράφος
*****
«Γαλάζια Πατρίδα» από τη Λιβύη στη Μεσόγειο: Κατέθεσε χάρτη με εξωτερικά όρια υφαλοκρηπίδας έως την Κρήτη - Καλεί Αθήνα και Κάιρο να ακυρώσουν έρευνες και διαγωνισμούς
Η Λιβύη, με τη Ρηματική Διακοίνωση που κατέθεσε στις 27 Μαΐου στον ΟΗΕ και δημοσιεύθηκε ως επίσημο έγγραφο την 1η Ιουλίου, επιχειρεί να επιβάλει τετελεσμένα με βάση το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, εις βάρος κυρίως της Ελλάδας, αλλά και της Αιγύπτου
Σε μια κίνηση που τελεί υπό την πλήρη καθοδήγηση της Τουρκίας και αντλεί επιχειρηματολογία από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, η Λιβύη, με ρηματική διακοίνωση την οποία κατέθεσε από τις 27 Μαΐου στον ΟΗΕ και δημοσιεύθηκε ως επίσημο έγγραφο την 1η Ιουλίου, κατέθεσε με συντεταγμένες και χάρτη τα εξωτερικά όρια της υφαλοκρηπίδας της, σε μια προσπάθεια να επιβάλει τετελεσμένα και να κατοχυρώσει τα «οφέλη» που της προσφέρει η Τουρκία με το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, εις βάρος κυρίως της Ελλάδας, αλλά και της Αιγύπτου.
Η κίνηση αυτή της Λιβύης ακολουθεί τις κινήσεις που έκανε η Τουρκία το 2020, καταθέτοντας και αυτή μονομερώς και αυθαίρετα στον ΟΗΕ τα εξωτερικά όρια της υφαλοκρηπίδας της, βάσει του Τουρκολιβυκού Μνημονίου, αγνοώντας εντελώς τα δικαιώματα της Ελλάδας και της Κύπρου στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολικής Μεσογείου. Η Λιβύη μάλιστα χαρακτηρίζει παράνομη την Ελληνοαιγυπτιακή Συμφωνία, την ανακήρυξη της Ελληνικής ΑΟΖ στο Ιόνιο, αλλά και τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, σε μια προσπάθεια γενικευμένης αμφισβήτησης των ελληνικών θαλασσίων ζωνών, ακόμη και εκεί που δεν μπορεί να το πράξει λόγω γεωγραφίας η Τουρκία, δηλαδή στο Ιόνιο και νοτίως της Κρήτης.
Η Λιβύη επικαλείται, όπως και η Τουρκία, το επιχείρημα ότι η μέση γραμμή πρέπει να οριστεί μεταξύ των ηπειρωτικών ακτών με την Ελλάδα και ότι τα νησιά δεν έχουν αυτομάτως πλήρη επήρεια σε θαλάσσιες ζώνες, και βάσει της νομολογίας είτε πρέπει να αγνοηθούν είτε να έχουν μειωμένη επήρεια, ανάλογα με τις συνθήκες.
Η Λιβύη, με τη ρηματική διακοίνωση, χαρακτηρίζει παράνομη την ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία για μερική οριοθέτηση ΑΟΖ, υποστηρίζοντας ότι παραβιάζει τη λιβυκή υφαλοκρηπίδα. Επίσης, χαρακτηρίζει παράνομη και την ανακήρυξη ΑΟΖ από την Ελλάδα στο Ιόνιο (δημοσιεύθηκε σε ΦΕΚ στις 18 Απριλίου 2025), υποστηρίζοντας ότι παραβιάζει τη λιβυκή υφαλοκρηπίδα και τις βασικές αρχές του Δικαίου της Θάλασσας.
Στη ρηματική διακοίνωση, μάλιστα, δηλώνεται ότι «απορρίπτει πλήρως τις παράνομες και μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις θαλάσσιων συνόρων της Ελλάδας και της Αιγύπτου, καθώς και τις υπεράκτιες παραχωρήσεις τους στη Μεσόγειο Θάλασσα που βασίζονται σε αυτές τις διεκδικήσεις».
Παράλληλα, απορρίπτει και τον Ελληνικό Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, υποστηρίζοντας ότι παραβιάζει τις θαλάσσιες δικαιοδοσίες της Λιβύης στη Μεσόγειο και την υφαλοκρηπίδα της.
Η Λιβύη, με τη ρηματική διακοίνωση, δηλώνει επίσης ότι για τον καθορισμό της μέσης γραμμής θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η λιβυκή νομοθεσία (χωρικά ύδατα, συνορεύουσα και αλιευτική ζώνη, που στηρίζονται στο «κλείσιμο» του Κόλπου της Σύρτης και στην αγνόηση των νησιών) αλλα και το Τουρκολυβικό Μνημόνιο και εκφράζει προθυμία για διάλογο και διαπραγματεύσεις, στο πλαίσιο που προβλέπει το άρθρο 33 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ για την ειρηνική επίλυση διαφορών, το οποίο περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.
Ωστόσο, με τη δήλωση αυτή, η Λιβύη ουσιαστικά «τορπιλίζει» τον διάλογο, καθώς είναι προφανές ότι θέλει το συνυποσχετικό για παραπομπή στην Χάγη να περιλαμβάνει και αποδοχή του Τουρκολιβυκού Μνημονίου. Καταγγέλλοντας επίσης τις έρευνες που έχουν διεξαχθεί από ξένες εταιρείες στα ελληνικά Οικόπεδα νοτιοανατολικά της Κρήτης και τον διαγωνισμό για τα Οικόπεδα νότια της Κρήτης, αλλά και αντίστοιχες δραστηριότητες της Αιγύπτου, η Λιβύη καλεί την Ελλάδα και την Αίγυπτο να ανακαλέσουν όλες τις δραστηριότητες και έρευνες για υδρογονάνθρακες, μέχρις ότου επιλυθούν όλες οι διαφορές.
Με τη μονομερή κατάθεση εκ μέρους της Λιβύης των εξωτερικών ορίων της υφαλοκρηπίδας της, ανοίγει ένα νέο, σοβαρό διπλωματικό μέτωπο για την Ελλάδα, καθώς επιχειρείται από Τουρκία και Λιβύη ο εγκλωβισμός της χώρας μας σε μια «τανάλια» που θα την περιορίσει σε θαλάσσιες ζώνες, οι οποίες ελάχιστα θα εκτείνονται εκτός των χωρικών υδάτων των 6 ναυτικών μιλίων.
Ταυτόχρονα, η επίσημη πλέον τοποθέτηση ότι για κάθε συνομιλία θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, περιορίζει τις δυνατότητες ουσιαστικού και αποδοτικού διαλόγου. Ωστόσο, η εξέλιξη αυτή αναδεικνύει την ανάγκη στενής συνεργασίας με την Αίγυπτο, η οποία μπαίνει στο στόχαστρο της Λιβύης (καθοδηγούμενης από την Τουρκία), έστω και για πολύ μικρότερη θαλάσσια ζώνη απ’ ό,τι η Ελλάδα.
Μετά τις επαφές που είχε ο Γιώργος Γεραπετρίτης με τις δύο πλευρές της Λιβύης, είναι σαφές ότι δημιουργούνται νέα δεδομένα με την τελευταία εξέλιξη, χωρίς βεβαίως να αναιρούν τη σημασία διατήρησης των διαύλων με την Τρίπολη και την Βεγγάζη.
Η λιβυκή Ρηματική Διακοίνωση η οποία περιλαμβάνει και τις συντεταγμένες και τον χάρτη των «εξωτερικών ορίων» της λιβυκής υφαλοκρηπίδας είναι η εξής:
«Ρηματική διακοίνωση με ημερομηνία 27 Μαΐου 2025 από τη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Λιβύης στα Ηνωμένα Έθνη προς τον Γενικό Γραμματέα
Η Μόνιμη Αντιπροσωπεία του Κράτους της Λιβύης στα Ηνωμένα Έθνη έχει την τιμή να διαβιβάσει με το παρόν την επίσημη δήλωση του Κράτους της Λιβύης σχετικά με τα εξωτερικά όρια της υφαλοκρηπίδας στη Μεσόγειο Θάλασσα, καθώς και έναν αναλυτικό οδηγό βασισμένο σε χάρτες, ο οποίος περιγράφει τη επίσημη θέση της Λιβύης επί του θέματος (βλ. παράρτημα).
Η Μόνιμη Αντιπροσωπεία του Κράτους της Λιβύης έχει περαιτέρω την τιμή να ζητήσει ευγενικά την κυκλοφορία της παρούσας ρηματικής διακοίνωσης και του παραρτήματός της ως έγγραφο της Γενικής Συνέλευσης, υπό το θέμα της ημερήσιας διάταξης 75.
Παράρτημα της ρηματικής διακοίνωσης με ημερομηνία 27 Μαΐου 2025 από τη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Λιβύης στα Ηνωμένα Έθνη προς τον Γενικό Γραμματέα
[Πρωτότυπο: Αραβικά και Αγγλικά]
Σε αναφορά με την επιστολή της 29ης Μαρτίου 2005 από τον επιτετραμμένο της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Λιβυκής Αραβικής Τζαμαχιρίας προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ (A/60/68), την επιστολή της 26ης Δεκεμβρίου 2019 από τον επιτετραμμένο α.ι. της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Λιβύης προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ (A/74/634), την επιστολή της 9ης Δεκεμβρίου 2022 από τους Μόνιμους Αντιπροσώπους της Λιβύης και της Τουρκίας προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ και τον Πρόεδρο του Συμβουλίου Ασφαλείας (A/77/646-S/2022/936), τη ρηματική διακοίνωση της 25ης Ιανουαρίου 2023 από τη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Λιβύης προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ (A/77/716), τη ρηματική διακοίνωση της 13ης Φεβρουαρίου 2023 (A/77/742) και τη ρηματική διακοίνωση της 5ης Δεκεμβρίου 2023 (A/78/672), θα ήθελα να σας επισημάνω τα εξής:
Πρώτον, η Λιβύη και η Τουρκία υπέγραψαν Μνημόνιο Κατανόησης για την οριοθέτηση των θαλάσσιων δικαιοδοσιών στη Μεσόγειο Θάλασσα στις 27 Νοεμβρίου 2019. Το εν λόγω Μνημόνιο Κατανόησης έχει δεόντως καταχωρισθεί στη Γραμματεία του ΟΗΕ σύμφωνα με το Άρθρο 102 του Καταστατικού Χάρτη από τις 11 Δεκεμβρίου 2019 και συνιστά δίκαιη λύση βάσει του διεθνούς δικαίου. Ούτε η Ελλάδα ούτε η Αίγυπτος δικαιούνται κυριαρχικά δικαιώματα στις θαλάσσιες περιοχές που οριοθετήθηκαν μεταξύ Λιβύης και Τουρκίας, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.
Δεύτερον, η Λιβύη θεωρεί ότι η Συμφωνία του 2020 για την οριοθέτηση Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ) μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου είναι άκυρη και ανυπόστατη, καθώς είναι ασύμβατη με το διεθνές δίκαιο, περιλαμβανομένης της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), ιδίως με την αρχή της δικαιοσύνης. Οι προσπάθειες της Ελλάδας και της Αιγύπτου να καθορίσουν και να εκδώσουν άδειες για δραστηριότητες υδρογονανθράκων αντίστοιχα το 2014 και το 2021, καθώς και πιο πρόσφατα, τον Απρίλιο 2024, η έγκριση από την Ελλάδα ερευνών υδρογονανθράκων νότια της Κρήτης παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Λιβύης στη Μεσόγειο Θάλασσα.
Συγκεκριμένα, η Ελλάδα συνεχίζει τις μονομερείς ερευνητικές και γεωτρητικές δραστηριότητες στις λεγόμενες υπεράκτιες παραχωρήσεις από τις 26 Νοεμβρίου 2022, αδιαφορώντας πλήρως για τα κυριαρχικά δικαιώματα της Λιβύης και κατά κατάφωρη παραβίαση των καθιερωμένων κανόνων και πρακτικών του διεθνούς δικαίου, περιλαμβανομένης της UNCLOS, αναφορικά με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ κρατών με αντικείμενες ακτές.
Τρίτον, ορισμένες περιοχές του Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδίου (ΜSP) της Ελλάδας, όπως ανακοινώθηκαν από το Υπουργείο Εξωτερικών και το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας της Ελλάδας στις 16 Απριλίου 2025, παραβιάζουν τις θαλάσσιες δικαιοδοσίες της Λιβύης στη Μεσόγειο. Συγκεκριμένα, περιοχές στο νότιο τμήμα του ελληνικού χάρτη MSP παραβιάζουν την υφαλοκρηπίδα της Λιβύης, όπου η Λιβύη έχει ipso facto και ab initio κυριαρχικά δικαιώματα και δικαιοδοσία σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Επιθυμώ να τονίσω ότι το ελληνικό MSP δεν θα έχει καμία νομική ισχύ για τη Λιβύη.
Τέταρτον, η Ελλάδα ανακήρυξε Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) στο Ιόνιο Πέλαγος στις 17 Απριλίου 2025 μέσω της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως της Ελλάδος, Αρ. Φύλλου: 59 της ίδιας ημέρας, η οποία επεκτείνεται εντός της υφαλοκρηπίδας του Κράτους της Λιβύης, όπου η Λιβύη έχει ipso facto και ab initio κυριαρχικά δικαιώματα και δικαιοδοσία σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.
Τα νότια σύνορα της μονομερώς ανακηρυχθείσας ελληνικής ΑΟΖ δεν βρίσκονται σε ίση απόσταση από τις κύριες ακτές της Λιβύης και της Ελλάδας. Ως εκ τούτου, το νότιο τμήμα της ανακηρυχθείσας ελληνικής ΑΟΖ στο Ιόνιο Πέλαγος είναι παράνομο, στο μέτρο που αγνοεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Λιβύης στη σχετική θαλάσσια περιοχή και παραβιάζει τη λιβυκή υφαλοκρηπίδα στη Μεσόγειο Θάλασσα.
Όπως είναι γνωστό, το σχετικό διεθνές δίκαιο ενθαρρύνει τα κράτη να καταβάλουν κάθε προσπάθεια για τη σύναψη προσωρινών ρυθμίσεων πρακτικής φύσεως και να μην θέτουν σε κίνδυνο ή παρεμποδίζουν την επίτευξη τελικής συμφωνίας σχετικά με την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ.
Κατά συνέπεια, η μονομερής ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ στο Ιόνιο Πέλαγος, κατά παραβίαση της λιβυκής υφαλοκρηπίδας, αντίκειται στις καθιερωμένες αρχές του διεθνούς δικαίου της θάλασσας.
Η Λιβύη απορρίπτει πλήρως τις παράνομες και μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις θαλάσσιων ορίων της Ελλάδας και της Αιγύπτου, καθώς και τις υπεράκτιες παραχωρήσεις τους στη Μεσόγειο Θάλασσα που βασίζονται σε αυτές τις διεκδικήσεις.
Η Λιβύη επιφυλάσσεται όλων των νομικών δικαιωμάτων της επί των θαλάσσιων περιοχών, συμπεριλαμβανομένων του βυθού, του υπεδάφους και των υπερκείμενων υδάτων στα οποία αυτά συνδέονται, βάσει του διεθνούς δικαίου.
Υπό το φως των ανωτέρω, έχω την τιμή να σας διαβιβάσω την επίσημη θέση της Λιβύης σχετικά με τα εξωτερικά όρια της υφαλοκρηπίδας της στη Μεσόγειο Θάλασσα (βλ. χάρτη* και κατάλογο συντεταγμένων στο συνημμένο).
Το θαλάσσιο όριο μεταξύ Λιβύης και Αιγύπτου απεικονίζεται σύμφωνα με τη ρηματική διακοίνωση της 13ης Φεβρουαρίου 2023 από τη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Λιβύης προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ (A/77/742), με την οποία καταχωρίστηκαν τα ανατολικά όρια των θαλάσσιων δικαιοδοσιών της Λιβύης στα Ηνωμένα Έθνη.
Από την πλευρά της Λιβύης, το θαλάσσιο όριο μεταξύ Λιβύης και Ελλάδας θα πρέπει να αντικατοπτρίζει τη μέση γραμμή μεταξύ των ακτών των δύο ηπειρωτικών χωρών, με γεωγραφικούς όρους.
Υπό αυτή την έννοια, και με τη στήριξη πολυάριθμων παραδειγμάτων νομολογίας και κρατικής πρακτικής, δεν υπάρχει αυτοματισμός στον ισχυρισμό ότι τα νησιά παράγουν πλήρεις θαλάσσιες δικαιοδοσίες. Τα νησιά μπορούν να αγνοηθούν ή να τους αποδοθεί περιορισμένη επίδραση στην οριοθέτηση θαλάσσιων ορίων, εάν η τοποθεσία τους στρεβλώνει τη δίκαιη οριοθέτηση ή εάν υφίστανται άλλες σχετικές ειδικές περιστάσεις.
Ένα τέτοιο θαλάσσιο όριο θα πρέπει επίσης να σέβεται τόσο την εθνική νομοθεσία της Λιβύης (1) όσο και το Μνημόνιο Κατανόησης του 2019 μεταξύ της Κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Τουρκίας και της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας του Κράτους της Λιβύης για την Οριοθέτηση Θαλάσσιων Δικαιοδοσιών στη Μεσόγειο Θάλασσα.
Ως εκ τούτου, σύμφωνα με τον κατάλογο συντεταγμένων θαλάσσιων ορίων, τα βόρεια όρια της λιβυκής υφαλοκρηπίδας από ανατολάς προς δυσμάς αρχίζουν από τα σημεία B και A, τα οποία είναι τα ανατολικά και δυτικά σημεία του θαλάσσιου ορίου που συμφωνήθηκε μεταξύ Λιβύης και Τουρκίας, σύμφωνα με το Μνημόνιο Κατανόησης του 2019. Έπειτα, το σημείο A εκτείνεται προς τη μέση γραμμή μεταξύ των ηπειρωτικών ακτών της Λιβύης και της Ελλάδας, η οποία εκτείνεται από τα σημεία 1 έως 12.
Ξεκινώντας από το σημείο 12, το θαλάσσιο όριο ακολουθεί τη μέση γραμμή μεταξύ της ιταλικής ηπειρωτικής χώρας, συμπεριλαμβανομένου του νησιού της Σικελίας, και της Λιβυκης επιερωτικης περιοχης με την ευθεία γραμμή βάσης κατά μήκος του στόμιου του Κόλπου της Σύρτης, ο οποίος αποτελεί ιστορικό κόλπο υπό λιβυκή κυριαρχία σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, έως το σημείο 17. Το σημείο 17 εκτείνεται νότια μέχρι το σημείο 18, όπου αρχίζουν τα όρια της υφαλοκρηπίδας μεταξύ Λιβύης και Μάλτας, σύμφωνα με την Απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης του 1985 (Υφαλοκρηπίδα (Λιβυκή Αραβική Τζαμαχιρία κατά Μάλτας)), και η οποία εκτείνεται έως το σημείο 28. Από εκεί, το θαλάσσιο όριο εκτείνεται βόρεια προς το σημείο 29 και ακολουθεί τη μέση γραμμή μεταξύ του νησιού της Σικελίας και της λιβυκής ηπειρωτικής χώρας έως το σημείο 30.
Το θαλάσσιο όριο μεταξύ των σημείων 30 και 32, έως τα χερσαία σύνορα μεταξύ Λιβύης και Τυνησίας, αποτυπώνει τα όρια της υφαλοκρηπίδας μεταξύ Λιβύης και Τυνησίας, όπως καθορίστηκαν από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης με την Απόφασή του του 1982 (Υφαλοκρηπίδα (Τυνησία/Λιβυκή Αραβική Τζαμαχιρία)).
Έχοντας εκ φύσεως (ipso facto) και εξ αρχής (ab initio) κυριαρχικά δικαιώματα επί της υφαλοκρηπίδας της στη Μεσόγειο Θάλασσα, η Λιβύη πιστεύει ότι τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ δύο κυρίαρχων κρατών πρέπει να οριστικοποιούνται μέσω διαλόγου και διαπραγματεύσεων, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και την αρχή της ισότητας.
Ειρηνικά μέσα, όπως ορίζονται στο Άρθρο 33 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, συμπεριλαμβανομένου του Διεθνούς Δικαστηρίου (ICJ), θα πρέπει να εφαρμόζονται βάσει αμοιβαίας συμφωνίας.
Υπό αυτό το πρίσμα, η Κυβέρνηση της Λιβύης είναι έτοιμη να συμμετάσχει σε διαπραγματεύσεις με όλα τα γειτονικά παράκτια κράτη, βασισμένες στον αμοιβαίο σεβασμό των νόμιμων δικαιωμάτων και συμφερόντων όλων των μερών, για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ορίων σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.
Με το ίδιο πνεύμα, η Λιβύη καλεί επίσης την Αίγυπτο και την Ελλάδα να αναστείλουν όλες τις άδειες και τις δραστηριότητες υδρογονανθράκων στις εν λόγω περιοχές, έως ότου όλες οι διαφορές σχετικά με τα θαλάσσια σύνορα επιλυθούν μέσω διαπραγματεύσεων μεταξύ των ενδιαφερόμενων Μερών και με έγκυρες Συμφωνίες σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.
Θα σας ήμουν ευγνώμων αν η παρούσα επιστολή και το συνημμένο της μπορούσαν να κυκλοφορήσουν ως έγγραφο της Γενικής Συνέλευσης, στο πλαίσιο των θεμάτων της ημερήσιας διάταξης 34, 75 (α) και 103, και να δημοσιευθούν στον ιστότοπο της Διεύθυνσης για τις Υποθέσεις των Ωκεανών και το Δίκαιο της Θάλασσας, καθώς και στην επόμενη έκδοση του Δελτίου Δικαίου της Θάλασσας».
Τα σοβαρά λάθη της Ελλάδας στη σχέση της με τη Ρωσία ανοίγουν τον δρόμο σε μαζικές μεταναστευτικές ροές, με πάνω από 4 εκατομμύρια άτομα να στοχεύουν την Κρήτη ως προορισμό, προκαλώντας νέες γεωπολιτικές ανησυχίες
Σειρά στρατηγικών λαθών που απειλούν όχι μόνο τις διεθνείς της σχέσεις, αλλά και την εσωτερική της ασφάλεια, διαπράττει η Ελλάδα, ακολουθώντας άκριτα τη δυτική γραμμή απομόνωσης της Ρωσίας. Η απομάκρυνση από έναν παραδοσιακό σύμμαχο, όπως η Ρωσία, δεν έγινε χωρίς κόστος – και τώρα το τίμημα αρχίζει να γίνεται αισθητό με τη μορφή ανεξέλεγκτων μεταναστευτικών ροών που πιέζουν ασφυκτικά τα σύνορα της χώρας, δεδομένου ότι ο Putin διατηρεί άριστες σχέσεις με την κυβέρνηση Haftar στη Βεγγάζη, ενώ η Τουρκία εργαλειοποιεί για άλλη μία φορά το μεταναστευτικό αυτή τη φορά στα νότια ελληνικά σύνορα. Οι πληροφορίες που έρχονται στο φως κάνουν λόγο για πάνω από 4 εκατομμύρια ανθρώπους που έχουν θέσει ως τελικό προορισμό τους την Κρήτη, μετατρέποντας το νησί σε επίκεντρο ενός νέου γεωπολιτικού και δημογραφικού εκτροχιασμού. Ειδικότερα, «Μην επικεντρώνεστε τόσο στην Ουκρανία ώστε να παραβλέψετε τις σοβαρές απειλές για την ευρωπαϊκή ασφάλεια που υποβόσκουν στη Λιβύη», αυτό είναι το μήνυμα που προσπαθούν να στείλουν η Ιταλία και η Ελλάδα στους συμμάχους τους στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, αλλά χωρίς μεγάλη επιτυχία, σύμφωνα με το Politico. Οι μεταναστευτικές ροές από τη Λιβύη σημειώνουν ξανά άνοδο, τη στιγμή που η Ρώμη ανησυχεί ολοένα και περισσότερο για τη διευρυνόμενη επιρροή της Ρωσίας στη ασταθή βορειοαφρικανική χώρα, η οποία ασκείται μέσω αποστολών όπλων και της πιθανής δημιουργίας νέας ναυτικής βάσης στο βορειοανατολικό λιμάνι της Τόμπρουκ. Η Αθήνα έχει επίσης στείλει δύο πολεμικά πλοία για περιπολίες ανοικτά της Λιβύης, αντιδρώντας τόσο στην αύξηση των μεταναστευτικών ροών όσο και στις στρατηγικές της ανησυχίες ότι η αιώνια αντίπαλός της, η Τουρκία, συνεργάζεται με τους Λίβυους για να χαράξουν ζώνες θαλάσσιας δικαιοδοσίας στη Μεσόγειο με σκοπό την έρευνα και εκμετάλλευση ενεργειακών πόρων. Οι ζώνες αυτές διεκδικούν θαλάσσια ύδατα ακριβώς νότια της Κρήτης, τα οποία η Αθήνα θεωρεί παράνομα βάσει του διεθνούς δικαίου της θάλασσας. Ο Ιταλός Υπουργός Εξωτερικών, Antonio Tajani, έχει χαρακτηρίσει τη Λιβύη ως «μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης που η Ευρώπη πρέπει να αντιμετωπίσει ενωμένη», αλλά μια ευρωπαϊκή προσπάθεια να επιτευχθεί διπλωματική πρόοδος την περασμένη εβδομάδα κατέληξε σε φιάσκο. Ο Επίτροπος Μετανάστευσης της ΕΕ, Magnus Brunner, συνοδευόμενος από υπουργούς της Ιταλίας, της Ελλάδας και της Μάλτας, κηρύχθηκε «persona non grata» στη Βεγγάζη, στην επικράτεια του ισχυρού άνδρα της ανατολικής Λιβύης, Khalifa Haftar. Δεχόμενη κατηγορίες για αδιευκρίνιστες «παραβιάσεις», η αντιπροσωπεία διατάχθηκε να αποχωρήσει. «Ο ρόλος της Ρωσίας στη Λιβύη συνεχίζει να διευρύνεται, χρησιμοποιώντας τη χώρα ως κεντρικό κόμβο της στρατηγικής της στην Αφρική», προειδοποίησε Ευρωπαίος διπλωμάτης που παρακολουθεί στενά το ζήτημα. Ο διπλωμάτης πρόσθεσε ότι ένα πολιτικά διασυνδεδεμένο δίκτυο διακινητών στη Λιβύη στηρίζει τις στρατηγικές επιδιώξεις της Ρωσίας, βοηθώντας τη Μόσχα να παρακάμψει τις κυρώσεις και να χρησιμοποιεί τη μετανάστευση ως εργαλείο πίεσης. Η Ιταλία και η Ελλάδα γνωρίζουν, ωστόσο, ότι η αντιμετώπιση ενός τόσο σύνθετου προβλήματος όπως η Λιβύη, μια χώρα που είναι πάνω από τρεις φορές μεγαλύτερη από την Ισπανία, θα απαιτήσει στήριξη από μεγάλους συμμάχους όπως οι ΗΠΑ και η Γαλλία. Μέχρι στιγμής, όμως, η ανταπόκριση αυτών των συμμάχων ήταν απογοητευτική. Η μετανάστευση επιστρέφει στην κορυφή της ατζέντας
Η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε αυστηρούς νέους κανόνες για τη μετανάστευση, καθώς προσπαθεί να αντιμετωπίσει το κύμα αφίξεων από τη Λιβύη στην Κρήτη, εν μέσω της κορύφωσης της τουριστικής περιόδου. «Μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης απαιτεί έκτακτα μέτρα και, ως εκ τούτου, η ελληνική κυβέρνηση έλαβε την απόφαση να ενημερώσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ότι… προχωρά στην αναστολή της επεξεργασίας αιτήσεων ασύλου, αρχικά για τρεις μήνες, για όσους φτάνουν στην Ελλάδα από τη Βόρεια Αφρική δια θαλάσσης», δήλωσε ο Έλληνας Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στους βουλευτές. Περίπου 9.000 άνθρωποι έχουν φτάσει στην Κρήτη από τη Λιβύη από τις αρχές του έτους, οι περισσότεροι τις τελευταίες εβδομάδες, αριθμός που είναι ήδη σχεδόν διπλάσιος σε σχέση με το σύνολο του 2024. Στα τέλη Ιουνίου, η Ελλάδα ανέπτυξε δύο πολεμικά πλοία σε μια προσπάθεια να περιορίσει το πρόσφατο κύμα αφίξεων μεταναστών. Ανώτερα κυβερνητικά στελέχη, ωστόσο, εξέφρασαν αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητά τους, προειδοποιώντας ότι οι ναυτικές περιπολίες μπορεί να ενθαρρύνουν τους μετανάστες να ριχτούν στη θάλασσα για να διασωθούν. Και πράγματι, μόνο την τελευταία εβδομάδα πάνω από 2.000 μετανάστες αποβιβάστηκαν στην Κρήτη. Η ελληνική κυβέρνηση δέχεται επίσης επικρίσεις τόσο από την αντιπολίτευση όσο και από δικά της στελέχη επειδή έχει εγκαταλείψει το «φάκελο Λιβύη» τα τελευταία χρόνια. Συνολικά, έχει καταγραφεί αύξηση 7% στις παράτυπες διελεύσεις στη κεντρική Μεσόγειο κατά το πρώτο μέρος του έτους, σχεδόν εξ ολοκλήρου από τη Λιβύη, ενώ παρατηρείται συνολική μείωση 20% σε όλες τις άλλες βασικές διαδρομές. Η σκληρή γραμμή της Ελλάδας έχει προκαλέσει ανησυχία και στην Ιταλία ότι περισσότεροι μετανάστες θα ωθηθούν προς τα ιταλικά χωρικά ύδατα. «Ανησυχούμε για την κατάσταση στη Λιβύη και την πρόσφατη αύξηση των παράτυπων αναχωρήσεων», δήλωσε εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πριν από την επίσκεψη της ΕΕ στη χώρα την περασμένη εβδομάδα. Το να ανησυχεί κανείς είναι ένα πράγμα, το να βρίσκει λύση είναι εντελώς άλλο. Διπλωμάτες περιέγραψαν την πρόσφατη διπλωματική αποστολή ως μια προσπάθεια να διαπιστωθεί ποιες λύσεις θα μπορούσαν να είναι εφικτές. Άλλωστε, τα χρήματα της ΕΕ θα παίξουν πιθανότατα κάποιο ρόλο. Η ΕΕ συνήψε το 2023 μια άκρως αμφιλεγόμενη συμφωνία με την Τυνησία, στην οποία πλήρωσε τις αρχές για να περιορίσουν τις μεταναστευτικές ροές, αλλά οι διπλωμάτες αμφιβάλλουν ότι ένα τέτοιο μοντέλο μπορεί να επαναληφθεί σε μια χώρα όπως η Λιβύη, η οποία είναι αποσταθεροποιημένη από αντίπαλες πολιτοφυλακές.
Ο ρόλος της Ρωσίας
Σύμφωνα με το Politico, πρόσφατη επίδειξη ρωσικών όπλων στη Βεγγάζη κατά τη διάρκεια στρατιωτικής παρέλασης ανέδειξε την ολοένα στενότερη προσέγγιση του Κρεμλίνου με τον Haftar. Η Ρωσία επιδιώκει να αποκτήσει ένα προπύργιο στη Μεσόγειο, ιδίως μετά την απόφαση των νέων αρχών της Συρίας να καταγγείλουν τη μίσθωση της Μόσχας στο λιμάνι της Ταρτούς, έπειτα από την πτώση του Bassar al Assad. Ο Ιταλός Υπουργός Εξωτερικών Tajani εκδίδει τακτικές προειδοποιήσεις ότι η Λιβύη είναι ο πιο πιθανός προορισμός για την εγκατάσταση μιας νέας ναυτικής βάσης που θα αντικαταστήσει την προηγούμενη. Σύμφωνα με δημοσίευμα του πρακτορείου ειδήσεων Agenzia Nova, η Μόσχα επιθυμεί επίσης να εγκαταστήσει πυραυλικά συστήματα σε στρατιωτική βάση στη Σεμπχά, στη νότια Λιβύη, η οποία ελέγχεται από τον Haftar, και να στρέψει τους πυραύλους προς την Ευρώπη. Πολλοί αναλυτές και διπλωμάτες εμφανίζονται σκεπτικοί σχετικά με το κατά πόσον η Μόσχα βρίσκεται ήδη στο σημείο να στοχεύει την Ευρώπη με πυραύλους από τη Λιβύη. Όμως ακόμη και χωρίς τους πυραύλους, η Ρωσία μπορεί ήδη να χρησιμοποιεί ορισμένες στρατιωτικές βάσεις στη Λιβύη για σκοπούς logistics, «που θεωρητικά θα μπορούσαν να πλήξουν την Ευρώπη», δήλωσε ο Arturo Varveli, ανώτερος ερευνητής του European Council on Foreign Relations. Μέχρι στιγμής, η Ρωσία χρησιμοποιεί κυρίως τις βάσεις στη Λιβύη για να διεκπεραιώνει επιχειρήσεις στην υπόλοιπη Αφρική, επιχειρώντας κυρίως μέσω του Africa Corps, το οποίο υποστηρίζεται από το ρωσικό υπουργείο Άμυνας. Παράλληλα, αυξάνονται οι ανησυχίες αξιωματούχων της νότιας Ευρώπης ότι η Ρωσία θα μπορούσε σύντομα να αξιοποιήσει το μεταναστευτικό από τη Λιβύη, επαναλαμβάνοντας το μοντέλο του υβριδικού πολέμου που εξαπέλυσε στα ανατολικά σύνορα της Ε.Ε., όταν ώθησε πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή να περάσουν τα σύνορα της Λευκορωσίας προς την Πολωνία. Ωστόσο, δεν εξελίσσονται όλα υπέρ της Ρωσίας. Ένας εκ των διπλωματών ανέφερε ότι το κόστος του πολέμου στην Ουκρανία στερεί από το Africa Corps τη χρηματοδότηση που χρειάζεται για να πληρώνει τις λιβυκές πολιτοφυλακές, δημιουργώντας εντάσεις με τους πληρεξουσίους του και τον Haftar. «Δεν βλέπω τους Ρώσους να αναλαμβάνουν τον έλεγχο της επιχείρησης διακίνησης μεταναστών», δήλωσε ο Καρίμ Μεζράν, μόνιμος ανώτερος συνεργάτης στο Atlantic Council, προσθέτοντας όμως: «Βλέπω τους Ρώσους να λένε στον κόσμο: Τώρα εγώ είμαι ο νέος κυβερνήτης και θα ακολουθείτε τις εντολές μου». Αναζήτηση συμμάχων Παρά τη σοβαρότητα αυτών των απειλών από τη Λιβύη, η Ιταλία και η Ελλάδα δυσκολεύονται να πείσουν τους συμμάχους τους να αναλάβουν δράση. Η Ιταλίδα Πρωθυπουργός Georgia Meloni συζήτησε το θέμα της Λιβύης με τον Γάλλο Πρόεδρο Emmanuel Macron σε τρίωρη συνάντηση στη Ρώμη, στις 4 Ιουνίου. «Η Λιβύη είναι ασφαλώς θέμα κομβικής σημασίας τόσο για την Ιταλία όσο και για τη Γαλλία», δήλωσε Ιταλός αξιωματούχος με άμεση γνώση των συνομιλιών μεταξύ Παρισιού και Ρώμης, υπογραμμίζοντας τις «κοινές ανησυχίες, ιδίως στον τομέα της ασφάλειας — περιλαμβανομένης και της αυξανόμενης ρωσικής παρουσίας εκεί — και στο μεταναστευτικό». Ο Ιταλός αξιωματούχος, ωστόσο, αναγνώρισε ότι υπάρχουν «αποχρώσεις» στις θέσεις των δύο χωρών «σχετικά με τις πιθανές πολιτικές λύσεις». Η Λιβύη εντάσσεται ολοένα και περισσότερο στην ατζέντα διπλωματικών φόρουμ, όμως σε πρακτικό επίπεδο ελάχιστα προχωρούν. Ενώ η Ιταλία επιζητεί απεγνωσμένα τη στήριξη της στρατιωτικά ισχυρής Γαλλίας, το ζήτημα δεν είναι εξίσου ζωτικής σημασίας για το Παρίσι όπως για τη Ρώμη και μάλιστα εκθέτει τις πρόσφατες αποτυχίες της Γαλλίας στο Μάλι και στον Νίγηρα. «Για την Ιταλία, το ζήτημα της Λιβύης είναι πιο κεντρικό βραχυπρόθεσμα σε σύγκριση με τη Γαλλία», δήλωσε η Virginie Colombier, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Luiss στη Ρώμη και ειδική σε θέματα Λιβύης. «Πολιτικά, η γαλλική κυβέρνηση δεν έχει ιδιαίτερο συμφέρον να “φωνάζει τον λύκο” για τη Ρωσία, διότι αυτό αναδεικνύει τις αποτυχίες της ίδιας της γαλλικής κυβέρνησης», πρόσθεσε, σημειώνοντας ότι η Γαλλία έχει αποσυρθεί σταδιακά από αφρικανικές χώρες της περιοχής του Σαχέλ, ενώ η Ρωσία έχει ενισχύσει εκεί την παρουσία της. Και καθώς οι ΗΠΑ στρέφουν όλο και περισσότερο την προσοχή τους προς τον Ειρηνικό, υπάρχουν ελάχιστες ελπίδες ότι η Ουάσιγκτον θα επενδύσει σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο για τη σταθεροποίηση της Λιβύης. Το πιο ενδεικτικό είναι ότι η πιο πρόσφατη διακήρυξη του ΝΑΤΟ, που υπογράφηκε στις 25 Ιουνίου στη Χάγη, δεν περιλαμβάνει καν αναφορά στην Αφρική. «Κανείς δεν ήθελε διχαστικά θέματα [να συμπεριληφθούν], καθώς το ΝΑΤΟ πλέον έχει μια πολύ μινιμαλιστική ατζέντα», δήλωσε ο Alessandro Marone, επικεφαλής του προγράμματος άμυνας, ασφάλειας και διαστήματος στο ιταλικό think tank Istituto Affari Internazionali. Αυτό είναι ένα πικρό χάπι για τους Ιταλούς. Η Ρώμη και η Ελλάδα «πρέπει πλέον να αντιμετωπίσουν αυτήν την πραγματικότητα», πρόσθεσε ο Marone.
www.bankingnews.gr
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
