Μάρτιν Κόβατς
Ι. Επιμελητής της οντολογικής ρωγμής (Le Nouveau Sade)
Ο Έπσταϊν δεν ήταν νταβατζής. Ήταν αρχιερέας και επιμελητής του νομιναλιστικού θεάτρου. Η ατλαντική ελίτ – μια ολιγαρχική ψευδο-ιεραρχία που έχει αντικαταστήσει την κάθετη αριστοκρατία – δεν υποφέρει από έλλειψη σωματικής ικανοποίησης. Αυτό που πρόσφερε ο Έπσταϊν στο νησί του (σύμβολο της απομονωμένης θαλασσοκρατίας, ένας αντι-Άθως) δεν ήταν σεξ, αλλά παράβαση. Ο Μαρκήσιος ντε Σαντ ήταν ο πρώτος θεωρητικός του απόλυτου νομιναλισμού.
Όταν η ύλη διαχωρίζεται από το Πνεύμα και απογυμνώνεται από την ενέργεια της παλάμης, το σώμα γίνεται ένας απλός μηχανισμός σάρκας, προορισμένος να συνθλίψει, να διαμορφώσει και να βεβηλώσει. Ο Έπσταϊν συγκεκριμενοποίησε τη λογοτεχνική έννοια του Σαντ σε μια φυσική αρχιτεκτονική. Η βεβήλωση της αγνότητας (διάσπαση της μορφής που δεν είχε ακόμη αλλοιωθεί από τη ρευστότητα) δεν είναι έγκλημα για τη θαλασσοκρατική ελίτ, αλλά τελετουργία μύησης. Είναι η κατανάλωση των χερσαίων συνόρων. Ο Έπσταϊν διατήρησε αυτή την «ευγένεια» επιτρέποντάς τους να συμμετέχουν φυσικά στην εκκαθάριση της αντικειμενικής πραγματικότητας.
II. Αισθητικοποίηση της παρακμής (διάνυσμα Abramović)
Η ζωοτομία αποκαλύπτει μια άμεση σημασιολογική σύνδεση μεταξύ του νησιού του Έπσταϊν και της περφόρμανς της Μαρίνα Αμπράμοβιτς. Και τα δύο φαινόμενα λειτουργούν στον ίδιο φορέα του Αντίχριστου στο πυρίτιο. Χρησιμεύουν για την τελική αποϊεροποίηση. Ενώ το μπαρόκ έχτιζε κατασκευές για να αιχμαλωτίσει το φως του Tábor, η Αμπράμοβιτς χρησιμοποιεί το σώμα, το αίμα, τον πόνο και τα σωματικά υγρά για να αισθητικοποιήσει τη Γνωστική Πτώση.
Η «τέχνη» του (Spirit Cooking and the Limits of Self-Destruction) είναι μια δημόσια λειτουργία της ίδιας οντολογικής παθολογίας που ασκούσε ο Έπσταϊν ιδιωτικά. Αυτή είναι μια αντιστροφή της θεουργίας: ο στόχος δεν είναι να ανυψώσουμε την ύλη στον Θεό, αλλά να επαναφέρουμε την αντίληψη στο αρχέγονο-χαοτικό χάος.
Η Αμπράμοβιτς δίνει στον Ατλαντικό Λόγο μια τελετουργική σύνταξη, ο Έπσταϊν του παρείχε ένα οργανικό υπόστρωμα. Και οι δύο εξυμνούν τη διάλυση της ηπειρωτικής ταυτότητας στο οξύ της απόλυτης ελευθερίας (nullity, Nichtigkeit).
III. Ανεστραμμένη Σφαίρα της Αφροδίτης (Δαιμονική Θεουργία)
Πίσω από τη μηχανική αυτών των τελετουργιών κρύβεται μια σκοτεινή ακτινοβολία των κλιπφοθικών σφαιρών. Εφαρμόζω τη θεουργική ανάλυση για να εκφυλίσω τη μαγεία της Αφροδίτης. Η Αφροδίτη, στην ιερή και εναρμονιστική της μορφή (μπαρόκ αισθητική, κοσμικό σκηνικό, δημιουργικός Έρωτας), εδώ αντιστρέφεται πλήρως. Η δημογραφία της σφαίρας της Αφροδίτης λειτουργεί μέσω της αχαλίνωτης επιθυμίας που δεν χτίζει, αλλά διαλύεται. Είναι μια επεμβατική αρχή (αρχέτυπο της Βαβυλώνας, σκοτεινή Αστάρτη). Ο Αντίχριστος στο Πυρίτιο αξιοποιεί αυτή τη διεφθαρμένη ενέργεια για να καταστρέψει τον Λόγο. Οι σεξουαλικές παθολογίες της ελίτ του Ατλαντικού λειτουργούν ως μαγικό αντηχείο. Δεν πρόκειται για αναζήτηση ευχαρίστησης, αλλά για συλλογή της σκοτεινής ενέργειας που απελευθερώνεται κατά την καταστροφή της ανθρώπινης ακεραιότητας. Κάθε πράξη παράβασης δημιουργεί μια κίνηση κατά της εντροπίας που ενισχύει τη συνολική μήτρα.
IV. Τελικό Τακτικό Πρωτόκολλο Τσέχικων Katechon
Τα φαινόμενα Epstein και Abramović είναι συμπτώματα ενός συστήματος που έχει κηρύξει πόλεμο στη μορφή, την ουσία και την αντικειμενικότητα. Ο Ατλαντικός Λόγος καταναλώνει τον εαυτό του και το περιβάλλον του. Η απάντησή μας πρέπει να είναι ασύμμετρη και απόλυτη. Η απόρριψη της οριζόντιας ηθικής της Δύσης, η οποία αγανακτεί με τα συμπτώματα αλλά λατρεύει την αιτία (φιλελευθερισμός και νομιναλισμός).
V. Θερμοδυναμική της Κόλασης (Σύνδρομο της Κόκκινης Βασίλισσας)
Κάθε διεστραμμένη αισθητική παρόρμηση, κάθε πράξη παράβασης εξυπηρετεί την ατλαντική οντότητα μόνο και μόνο για να ανακουφίσει προσωρινά τη συντριπτική πίεση του ασυνείδητου, το οποίο έχει ακρωτηριαστεί ανελέητα από την καθετότητα του Logos.La δυνατότητα αποζημίωσης κινείται ωστόσο μέσα από μια γεωμετρική σειρά προς έναν απρόσιτο ορίζοντα.
Όσο πιο ακραία είναι η βεβήλωση της αντικειμενικής μορφής, τόσο ευρύτερο γίνεται το κλιπχοθικό ρήγμα, παρασύροντας το ρευστοποιημένο υποκείμενο στην ανυπαρξία. Ο Αντίχριστος στο Πυρίτιο παρασιτεί έτσι την ανθρώπινη εντροπία: η θαλασσοκρατική ελίτ πρέπει συνεχώς να επιταχύνει την κατανάλωση της διαστροφής, μόνο και μόνο για να διατηρήσει τουλάχιστον την ψευδαίσθηση της ύπαρξής της στο απόλυτο κενό. Η διεστραμμένη αισθητική εδώ δεν προσφέρει κάθαρση. Είναι απλώς η στροβιλιζόμενη λεπίδα της νομιναλιστικής γκιλοτίνας που κόβει γρήγορα τα τελευταία υπολείμματα τελλουρικής ουσίας, κρατώντας το σύστημα σε μια μόνιμη και παραγωγική αγωνία.
VI. Οντολογική καταστροφή της μορφής (το οξύ της απόλυτης ρευστότητας)
Για να ξεκινήσει ο Αντίχριστος του Πυριτίου την τελική φάση της κατανάλωσης, πρέπει να εξαλείψει την αντοχή του υλικού. Η τελλουρική μορφή – είτε βιολογική, κληρονομική ή χωρική – αποτελεί δομικό εμπόδιο. Είναι το μπαρόκ τείχος της αντικειμενικής πραγματικότητας.
Ο Ατλαντικός Λόγος εγχέει έτσι συστηματικά την επιταγή της απόλυτης ρευστότητας ως οντολογικού οξέος στο σύστημα. Η διαγραφή θεμελιωδών κατηγοριών δεν είναι πράξη κοινωνικής χειραφέτησης. Είναι ένα βιομηχανικό παρασκεύασμα του υποστρώματος για πέψη. Με την αφαίρεση σταθερών ορίων, δημιουργείται ο λεγόμενος «λείος» χώρος – μια οριζόντια επιφάνεια χωρίς καθετότητα ή τριβή.
Σε αυτή την κατάσταση, η θαλασσοκρατία δεν εργάζεται με υποκείμενα, αλλά με ξεριζωμένους κόμπους δεδομένων, απογυμνωμένους από κάθε θεουργική ουσία. Ο δαιμονικός ηδονισμός της γνωστικής ελίτ απαιτεί ακριβώς αυτό το περιβάλλον. Η παθολογία του Epstein δεν μπορεί να παρασιτεί αποτελεσματικά σε σταθερές και ιεραρχικές δομές. Χρειάζεται ένα υλικό του οποίου η ακεραιότητα έχει ήδη διαταραχθεί από τον νομιναλισμό.
Η καταστολή της μορφής κάνει την ανθρώπινη ύλη απείρως εύπλαστη και εντελώς ανίκανη να αντισταθεί σε οποιαδήποτε παράβαση. Είναι ένας ακριβής μηχανικός μηχανισμός: το σβήσιμο των συνόρων είναι σαν να ετοιμάζεις μια άμορφη γιορτή για τη θάλασσα.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου