8 Νοεμβρίου — Σύναξη των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ 
Μέρα ευλογίας, πίστης και εθνικής υπερηφάνειας
Στην ευλογημένη αλλά και πολύπαθη Λέσβο, στη γη του φωτός και των Αγίων, στέκει η Ιερά Μονή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μανταμάδου τόπος ιερός, θαυματουργός και πανελλήνιας ευλάβειας.Εκεί όπου, πριν από αιώνες, το αίμα των σφαγμένων μοναχών ενώθηκε με το χώμα και έγινε προσευχή και μορφή η ανάγλυφη, ζωντανή εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, φιλοτεχνημένη με δάκρυα και πίστη από τον δόκιμο Γαβριήλ. Των Ουρανίων Ταγμάτων και της Ελληνικής Αεροπορίας
Στυλ. ΚαβάζηςΜεγάλη γιορτή της Οθροδοξίας , η 8η Νοεμβρίου καθώς η Εκκλησία γιορτάζει τη σύναξη των Ταξιαρχών των Παμμέγιστων Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ καθώς και των υπολοίπων Ασωμάτων και Ουράνιων Αγγελικών Ταγμάτων. Η σημερινή ημέρα είναι μεγάλη γιορτή και την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία.
Ο Αρχάγγελος Ταξιάρχης Μιχαήλ, ως ο φρουρός των Ουρανών, έχει επιλεγεί – στις 11 Ιουνίου του 1954 – από την Πολεμική Αεροπορία ως ο Προστάτης Άγιος της. Η μνήμη του γιορτάζεται με κάθε μεγαλοπρέπεια σε όλες τις Μονάδες της Πολεμικής Αεροπορίας. Τα χαρακτηριστικά του, δηλαδή το ότι μετακινείται ταχύτατα, ηγείται του τάγματος των Αγγέλων, φέρνει σε πέρας δύσκολες αποστολές είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά του Αρχάγγελου με βάση τα οποία επιλέχθηκε από την Πολεμική Αεροπορία ως ο προστάτης Αγγελός της.
Οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ, θεωρούνται οι επικεφαλής των Αγγελικών δυνάμεων, άρχουν του Τάγματος των Αγγέλων και για αυτό και τους αποκαλούμε και Ταξιάρχες ενώ η γιορτή τους είναι αυτή των Ταξιαρχών.
Πως απεικονίζονται οι Ταξιάρχες και γιατί
Στην παράδοση μας έχει σχηματιστεί η εικόνα της ύπαρξης των Αγγέλων ως νεανίες, με φτερά και ιεροπρέπεια, με τη μορφή ενός επουράνιου στρατεύματος. Οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ παρουσιάζονται συνήθως με σπαθί ή σκήπτρο στο δεξί χέρι, σύμβολο της εξουσίας που τους χάρισε ο Θεός. Στο αριστερό δε χέρι τους, είθισται να κρατούν μια σφαίρα, η οποία συμβολίζει τον κόσμο.
Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και πώς διορίστηκε ο πρώτος των Αγγελικών Τάξεων
Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία το όνομα του Ταξιάρχη σημαίνει «Δύναμη Θεού» και η παρεμβάσεις του είναι πολλές και ευεργετικές για τον άνθρωπο τόσο στη Παλαιά όσο και στη Καινή Διαθήκη.
Είναι Αγγελος, ο οποίος εμφανίζεται στην Παλαιά Διαθήκη, όταν ο Εωσφόρος, το όνομα του οποίου σημαίνει «αυτός που φέρει το φως», ενώ κατείχε την ύψιστη θέση στην κτιστή τελειότητα, ηγήθηκε μικρής ομάδας στασιαστών αγγέλων (μετέπειτα δαίμονες), οι οποίοι ήθελαν να μην υπακούσουν στις διαταγές του Θεού, και επαναστάτησαν.
Τη στιγμή εκείνη ο έως τότε Άγγελος Μιχαήλ, ανέλαβε σημαίνοντα ρόλο στην υποστολή της ανταρσίας του, κερδίζοντας έτσι τον τίτλο του Αρχάγγελου. Μάλιστα ήταν εκείνος που ανήγγειλε στον Αβραάμ την ανάγκη θυσίας του γιου του, Ισαάκ, ενώ ήταν και εκείνος που οδήγησε το λαό του Ισραήλ στη φυγή από την Αίγυπτο.
Στην Καινή Διαθήκη, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είναι εκείνος που θα αναγγείλει τη δεύτερη έλευση του Ιησού Χριστού και την αρπαγή της εκκλησίας Του, ενώ είναι παρών και στον Ιησού του Ναυί, την πτώση της Ιεριχούς, καθώς και στις ιστορίες του Εμμανουήλ, Δαβίδ και Ηλία. Πάντοτε κρατά ρομφαία, η οποία δίνει την πύρινη τιμωρία στους εχθρούς του Θεού.
Τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, τον συναντάμε επίσης και στην κάθοδο του Χριστού στον Άδη, όπως επίσης και στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, όπου ως επικεφαλής των Αγγέλων πολεμά το Σατανά.
Η Λαϊκή Παράδοση
Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο Μιχαήλ θεωρείται από το λαό ότι είναι ο ψυχοπομπός άγγελος, δηλαδή μεταφέρει τις ψυχές στον ουρανό.
Στον Πόντο, το βράδυ – τη παραμονή της γιορτής των Ταξιαρχών, δεν άφηναν έξω από το σπίτι τα ρούχα που κρεμούσαν για στέγνωμα. Πίστευαν ότι βγαίνει ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και παίρνει τις ψυχές όσων τα ρούχα είναι κρεμασμένα εκτός σπιτιού.
Αντίστοιχα στη Θράκη, ο κόσμος δεν αφήνει κατά τη γιορτή των Ταξιαρχών, τα παπούτσια του έξω από το σπίτι. Για να μην τα δει ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και «ενθυμηθεί αυτούς και αναλάβει εκ της ζωής».
Χακακτικό στο Αγιον Ορος απεικονίζει τον Αρχάγγελο Μιχαήλ να παίρνει την ψυχή του πλουσίου.
Στα Κοτύωρα του Πόντου, οι μεγάλες σε ηλικία γυναίκες, είχαν θεσπίσει τη νηστεία των Ταξιαρχών, που διαρκούσε από 1-8 Νοεμβρίου.
Πίστευαν ότι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ παίρνει τις ψυχές και νήστευαν στην χάρη του, προκειμένου να πάρει εύκολα την ψυχή τους και να μην παιδευτούν όταν έρεθει η ώρα να φύγουν από την ζωή. Μόλις ολοκληρώνονταν η νηστεία κοινωνούσαν μετά το πέρας της θείας λειτουργίας.
Στην Τραπεζούντα πίστευαν, παρομοίως, πως ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ήταν ο άγγελος που έπαιρνε τις ψυχές.
Την ημέρα της γιορτής του, οι μητέρες πήγαιναν τα παιδιά τους στην εκκλησία και τύλιγαν στο λαιμό τους την άκρη από το παραπέτασμα της ωραία πύλης, για να αποτρέψουν τον πονόλαιμο.
Ταξιάρχης ο Κουρκουνάς
Αλλά και στο χωριό Αντρεάντων (Αμισού) της Σαμψούντας, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ονομαζόταν τόσο ως Ταξιάρχης όσο και ως Κουρκουνάς, από την ιδιότητα που του αποδιδόταν, διότι «Κουρκουνά» σήμαινε «χτυπάει την πόρτα» και ζητάει την ψυχή.
Το θαύμα του Αρχάγγελου Μιχαήλ
Στην περιοχή των Κολοσσών της Φρυγίας, σύμφωνα με την την Εκκλησία, ανάβλυζε πηγή με αγιασμένο νερό που θεράπευε κάθε αρρώστια. Εκεί χτίστηκε ναός στο όνομα του Αρχάγγελου Μιχαήλ. Οι ειδωλολάτρες στράφηκαν εναντίον του ιερέα του ναού, τον οποίο όμως προστάτευσε ο Αρχάγγελος .
Οι ειδωλολάτρες επιχείρησαν να εκτρέψουν το ρου ενός ποταμού, να πνίξουν τον ιερέα και να καταστρέψουν το ναό. Τότε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ επενέβη και με τη ρομφαία του έσκισε στα δυο τη γη και τα νερά χωνεύθηκαν μέσα στη γη. Έως σήμερα τα νερά των ποταμών χωνεύονται, γι’ αυτό και το μέρος ονομάστηκε Χώναι.
Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ προάγγελος γεννήσεων
Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ είναι ένας από τους απροσμέτρητους αγγέλους. Το όνομά του σημαίνει «ήρωας του Θεού» και είναι ένας από τους λίγους Αγγέλους, οι οποίοι αναφέρονται ονομαστικά στην Αγία Γραφή.
Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ είναι ο Αγγελος που εμφανίστηκε στη γυναίκα του Μανωέ και της αναγγέλλει ότι θα γεννήσει τον Σαμψών, στον Ιωακείμ και την Άννα, και τους αναγγέλλει πως θα γεννήσουν την Παναγία, στον ιερέα Ζαχαρία, για να του αναγγείλλει ότι θα γεννήσει τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο.
Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ είναι επίσης αυτός με τον οποίο συνδέονται όλα τα γεγονότα που έχουν σχέση με την γέννηση του Χριστού.
Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ είναι εκείνος, ο οποίος ανήγγειλε στην Παναγία ότι είναι η εκλεκτή του Θεού και ότι θα γεννήσει το Γιο του. Ο ιδιος παρουσιάστηκε στους βοσκούς. Αυτός είπε στον Ιωσήφ, να πάρει την Μαρία και το βρέφος και να φύγει στην Αίγυπτο και ύστερα από καιρό, να επιστρέψει στη γη του Ισραήλ.
Το θαύμα του Αρχάγγελου Γαβριήλ στις Καρυές του Αγίου Ορους
Στα νεώτερα χρόνια στον Ιερό Ναό του Πρωτάτου, στις Καρυές του Αγίου Όρους εμφανίστηκε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ σε έναν μοναχό και μπροστά στην εικόνα της Παναγίας άρχισε να ψάλλει το «Αξιον Εστί».
Του μοναχού του άρεσε αυτός ο ύμνος, αλλά στεναχωρέθηκε γιατί θα το ξεχνούσε. Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ όμως με το δάχτυλό του χάραξε τον ύμνο πάνω σε μαρμάρινη πλάκα. Έτσι η εικόνα της Παναγίας ονομάστηκε «Αξιον Εστί».
Πολλοί από τους ιερούς μελετητές και ασματογράφους γνωματεύουν, ότι ο «Θείος Γαβριήλ» ήταν ο Άγγελος ο οποίος κύλισε την βράχο από το μνημείο του Ιησού. Και αυτός ήταν που έφερε το μήνυμα στις Μυροφόρες για την Ανάσταση του Κυρίου. Και άρα ο Αρχάγγελος Γαβριήλ συνδέεται τόσο την γέννηση του Ιησού όσο και την Ανάστασή του. από το ΒΗΜΑ
ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΑΞΙΑΡΧΗ ΜΙΧΑΗΛ
«Ο Μουχαήλ Αχράγγελον» του R. M. Dawkins
Ένα παραμύθι για τον Αρχάγγελο Μιχαήλ διέσωσε, τον 20ό αιώνα, ο Άγγλος ελληνιστής Richard MacGillivray Dawkins (1871-1955), που τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα είχε αφιερώσει στην επιστημονική και συγγραφική δραστηριότητα των ελληνικών λαϊκών ιστοριών.
Όπως αναφέρεται, το εν λόγω αφήγημα συμπεριλαμβάνεται σε λαϊκές ιστορίες από την Ίμερα και τη Σάντα.
≈
Ο Μουχαήλ Αχράγγελον επήγεν ‘σ έναν οσπίτ’ και θα εβάφτιζεν έναν παιδίν. Σίτα εβάφτιζεν ατο, εδέβασεν ‘σ σο κατσίν αθες πως όλον υστέρ’ ατο το παιδίν ο λύκον θα τρώγ’ ατο. Ενούντζεν κ’ επενούντσεν πώς να γουρταρεύ’ το παιδίν ασό λύκον.
Έχτσεν έναν γιαλένεν οσπίτ’, εσέγκεν ατο εκειαπέσ’ και ο ίδιον πάντα έφερνεν ατο το φαΐν αθες. Το παιδίν ετράνινεν και έρθεν σην ηλικίαν να γυναικίζ’. Ετοίμασαν τη νύφε, και γιάμ τρώγι το παιδίν ο λύκον, ση σπιτί την πόρταν εποίκαν τα στεφανώματα.
Εφέκεν από βραδύς το παιδίν με την νύφε και εκλείδωσεν Αχράγκελον και επαίρεν τ’ ανοιγάρα. Από πουρνού πα ένοιξεν τη πόρταν και θα τερεί ντ’ εφτάγνε.
Οντές τερεί, ντο τερεί; Ολίγα στούδα εκείσαν σ’ έναν άκραν κειεκά, και η νύφε έστεκεν εκειάν’ με ματωμένα τα δόντα τς, και ο παιδάς πουδέν κι φαίνεται.
«Ντ’ εέντονε, νε κουτσή, άντρα ‘ς ις; ερωτά τεν Αχράγκελον.
«Εγέμ λύκος και έφαγα τον απόψ’!
Ατότε Αχράγκελον ενούντσεν, «εχ, ο Θεόν ντο γράφ’, εγώ επολέμεσα να απογράφω».
Σ’ ανθρωπί το κιφάλ’ ιντάν εγράφεν εγράφεν. Κανείς κ’ επορεί ν’ απογράφ’ ατο.
Το παιδίν ασό λύκον θα εδαβαίνεν. Λύκος κ’ επόρεσεν να εμπαίν’ απέσ’. Εγέντον η γυναίκα τ’ λύκος και έφαγεν ατον!
Richard MacGillivray Dawkins
