Τα μαθήματα του Αριστοτέλη και του Κικέρωνα

 Το κοινωνικό μας μοντέλο φτάνει στα όριά του. Στη δημόσια συζήτηση, αυτή η ένταση συχνά περιορίζεται στην άνοδο του λαϊκισμού, σαν μια χούφτα πολιτικών προσωπικοτήτων να ήταν η αιτία μιας βαθύτερης αναστάτωσης. Αλλά ένας πολιτισμός σπάνια πέφτει εξαιτίας ενός στοιχείου. Ένας λαϊκιστής μπορεί να είναι πονηρός και καταστροφικός, αλλά λειτουργεί πάντα μέσα σε ένα πλαίσιο που καθιστά δυνατή την άνοδό του. Σήμερα συμβαίνουν κι άλλα. Βρισκόμαστε στο σταυροδρόμι πολλαπλών κρίσεων που αλληλοενισχύονται: μια γεωπολιτική μετατόπιση στην οποία η μονοπολική στιγμή πλησιάζει στο τέλος της, μια οικονομική αστάθεια που εκδηλώνεται με την απειλή του στασιμοπληθωρισμού και μια τεχνολογική καθυστέρηση που καθιστά την Ευρώπη όλο και πιο εξαρτημένη από εξωτερικές δυνάμεις. Αλλά ίσως ακόμη πιο θεμελιώδης είναι η ηθική κρίση: η απώλεια κοινών αξιών και η αδυναμία να καθορίσουμε τι υπερασπιζόμαστε ως κοινωνία. Δεν πρόκειται για επιφανειακή κρίση, αλλά για υπαρξιακή.

Η πρόσοψη των αξιών μας

Για δεκαετίες, η αυτοεικόνα της Δύσης χτίστηκε γύρω από μια σειρά σταθερών σημείων αναφοράς: τον Γαλλικό Διαφωτισμό, την Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και την ιδέα του «ελεύθερου κόσμου». Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αυτό ήταν μια ισχυρή αντίθεση με τα αυταρχικά συστήματα και στη συνέχεια ο λόγος συνεχίστηκε σε μια γεωπολιτική λογική που αντιπαραθέτει την ελευθερία και τη δημοκρατία ενάντια στην τυραννία. Αλλά αυτή η εικόνα του εαυτού αρχίζει να δείχνει ρωγμές. Όχι επειδή οι αξίες είναι αβάσιμες από μόνες τους, αλλά επειδή η εφαρμογή τους γίνεται όλο και πιο επιλεκτική και οργανική. Η ελευθερία της έκφρασης, που κάποτε αποτελούσε ακρογωνιαίο λίθο του πολιτικού ήθους, υπόκειται όλο και περισσότερο σε νομικούς και κοινωνικούς περιορισμούς. Σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, οι πολίτες αντιμετωπίζουν κυρώσεις για δηλώσεις που θεωρούνται ακατάλληλες ή επικίνδυνες. Το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο τι λέγεται, αλλά αν ορισμένα πράγματα μπορούν ακόμα να ειπωθούν. Αυτό δείχνει ένα βαθύτερο πρόβλημα: ένα σύστημα που αυτοπροσδιορίζεται ως ελεύθερο, αλλά αναπτύσσει όλο και περισσότερους μηχανισμούς ελέγχου για τη ρύθμιση των διαφωνούντων. Όταν η ελευθερία γίνεται υπό όρους, χάνει την αξιοπιστία της.

Ταυτόχρονα, υπάρχει ένα δεύτερο, ακόμη πιο θεμελιώδες πρόβλημα: η ασυμφωνία μεταξύ των διακηρυγμένων αξιών και της γεωπολιτικής πρακτικής. Η Δύση παρουσιάζεται ως υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά ταυτόχρονα εμπλέκεται ή εν μέρει ευθύνεται για συγκρούσεις και αποσταθεροποίηση αλλού. Τα κράτη που επικαλούνται καθολικά πρότυπα εφαρμόζουν όλο και περισσότερο αυτά τα πρότυπα επιλεκτικά, ανάλογα με τα στρατηγικά συμφέροντα. Αυτή η ένταση έγινε ορατή σε ένα μεγάλο κοινό μετά τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου 2023. Από τότε, η εμπιστοσύνη στην ηθική συνέπεια της Δύσης έχει διαβρωθεί περαιτέρω. Εκεί που άλλες υπερδυνάμεις είχαν προηγουμένως επικριθεί με βάση τα ανθρώπινα δικαιώματα, τώρα επισημαίνεται όλο και περισσότερο η έλλειψη ίσων προτύπων. Όταν ορισμένοι σύμμαχοι φαίνονται πραγματικά να είναι πάνω από τους διεθνείς κανόνες, ολόκληρο το κανονιστικό πλαίσιο χάνει τη νομιμότητά του. Η Ευρώπη δεν διαδραματίζει ουδέτερο ρόλο σε αυτό: η έλλειψη σαφών και συνεκτικών απαντήσεων στις διεθνείς συγκρούσεις, σε συνδυασμό με τις οικονομικές και στρατιωτικές εξαρτήσεις, ενισχύει την εικόνα μιας ηπείρου που δεν μπορεί πλέον ή δεν θα υποστηρίξει πλέον τις αρχές της.

Η Φάση του Πολιτισμού και η Απώλεια της Ουσίας

Είναι έκπληξη αυτή η εξέλιξη; Από επιφανειακή άποψη, ίσως, αλλά σε βαθύτερο επίπεδο είναι συμπτωματική και όχι εξαιρετική. Η απανθρωποποίηση που τόσο συχνά αναφέρεται σήμερα δεν είναι αιτία αλλά αποτέλεσμα: το τελικό σημείο μιας μακράς διαδικασίας κατά την οποία οι αξίες σταδιακά αποσυνδέθηκαν από τα πολιτιστικά και θεσμικά τους θεμέλια. Στην ανάλυση του Oswald Spengler, αυτή η διαδικασία περιγράφεται ως η μετάβαση από τον πολιτισμό στον πολιτισμό. Ένας πολιτισμός είναι ζωντανός, οργανικός και ριζωμένος σε σύμβολα, παραδόσεις και μια κοινή κοσμοθεωρία, ενώ ένας πολιτισμός είναι το τελικό στάδιο: ορθολογικός, τεχνικός, αλλά εσωτερικά εξαντλημένος. Αυτό που κάποτε είχε νόημα ανάγεται σε μορφή.

Σε αυτή τη φάση, οι αξίες συνεχίζουν να υπάρχουν, αλλά χάνουν το περιεχόμενό τους. Γίνονται συνθήματα, εργαλεία πολιτικής ή ρητορικά μέσα στον πολιτικό αγώνα, ενώ η αρχική τους δύναμη ως οδηγός δράσης εξαφανίζεται. Το αποτέλεσμα είναι μια παράδοξη κατάσταση: όσο περισσότερο τονίζονται οι αξίες στον λόγο, τόσο λιγότερο παρατηρούνται στην πράξη. Οι πολίτες εξακολουθούν να βιώνουν τους εαυτούς τους ως ελεύθερους, αλλά κινούνται μέσα σε δομές που καθοδηγούνται όλο και περισσότερο από οικονομικές, τεχνολογικές και γραφειοκρατικές λογικές. Ταυτόχρονα, γίνεται σαφές πώς η οικονομική συγκέντρωση και η πολιτική επιρροή αλληλοενισχύονται. Η δημοκρατία εξακολουθεί να υπάρχει ως διαδικασία, αλλά το περιεχόμενό της καθορίζεται όλο και περισσότερο από δυνάμεις που βρίσκονται πέρα από την άμεση εμβέλεια του πολίτη.

Η δημοκρατία και τα όριά
της

Τυπικά, ζούμε σε δημοκρατίες: ψηφίζουμε, έχουμε κόμματα και έχουμε θεσμικές δομές που καθιστούν δυνατή την εκπροσώπηση. Αλλά το ερώτημα είναι αν αυτή η μορφή εξακολουθεί να ανταποκρίνεται στην αρχική της πρόθεση. Το σύστημα προϋποθέτει μια ορθολογική συζήτηση μεταξύ των πολιτών, αλλά στην πράξη η πολιτική καθοδηγείται όλο και περισσότερο από το συναίσθημα, την εικόνα και τα μέσα ενημέρωσης. Οι μάζες δεν σκέφτονται με όρους αφηρημένων επιχειρημάτων, αλλά αντιδρούν σε παρορμήσεις, σύμβολα και αφηγήσεις.

Μια χρήσιμη μεταφορά είναι αυτή ενός γηπέδου ποδοσφαίρου. Στις εξέδρες υπάρχουν χιλιάδες οπαδοί που ζητωκραυγάζουν, σφυρίζουν και παίρνουν θέση. Η ενέργειά τους μπορεί να επηρεάσει έναν αγώνα, αλλά δεν αναμένεται να παρέχουν τακτική ανάλυση ή στρατηγική προσαρμογή. Αυτός ο ρόλος ανήκει στον προπονητή και τους παίκτες. Ωστόσο, όταν η πολιτική αφήνεται εξ ολοκλήρου στη δυναμική της κερκίδας, χάνει την ικανότητά της για ορθολογική λήψη αποφάσεων. Εδώ βρίσκεται μια θεμελιώδης ένταση της σύγχρονης δημοκρατίας: πώς συνδυάζετε τη μαζική συμμετοχή με την ουσιαστική ποιότητα; Όταν η έμφαση δίνεται αποκλειστικά στη δημοτικότητα και την προβολή, η πολιτική μετατοπίζεται από την πολιτική στο θέαμα.

Ιστορικά προηγούμενα

Αυτό το πρόβλημα δεν είναι νέο. Τα πρώτα δημοκρατικά πειράματα στην κλασική Αθήνα έδειξαν ήδη πόσο ευάλωτο μπορεί να είναι ένα σύστημα όταν η λήψη αποφάσεων εξαρτάται από τη δημόσια ψηφοφορία. Η αθηναϊκή δημοκρατία ήταν ζωντανή και συμμετοχική, αλλά και επιρρεπής σε παρορμητικές αποφάσεις, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτικών περιπετειών που τελικά συνέβαλαν στην πτώση της. Αυτό δεν ήταν αποκλειστικό πρόβλημα της Αθήνας, ο ελληνικός κόσμος στο σύνολό του χαρακτηριζόταν από εσωτερικές συγκρούσεις, αλλά το άνοιγμα του συστήματος τον έκανε ιδιαίτερα ευάλωτο σε κλιμάκωση.

Μια παρόμοια δυναμική ήταν ορατή στη Ρώμη, όπου ο αγώνας μεταξύ των πολιτικών παρατάξεων αποσταθεροποίησε τη δημοκρατία. Οι άμαχοι συμμετείχαν ενεργά σε αυτές τις συγκρούσεις, αλλά η συμμετοχή τους δεν οδήγησε απαραίτητα σε σταθερότητα. Είναι σημαντικό να γίνει διάκριση εδώ μεταξύ της αριστοκρατίας με την κλασική έννοια και της σύγχρονης χροιάς της: στην αρχαιότητα, η αριστοκρατία δεν αναφερόταν απλώς στην κληρονομική εξουσία, αλλά στην ιδέα ότι οι «καλύτεροι» έφεραν την ευθύνη για τη διακυβέρνηση. Ήταν μια κανονιστική έννοια, όχι ένα απλό κοινωνιολογικό γεγονός.

Η αναζήτηση της ισορροπίας

Η κριτική της δημοκρατίας έχει ήδη διατυπωθεί από διάφορους στοχαστές, συμπεριλαμβανομένου του Πλάτωνα, ο οποίος θεωρούσε το σύστημα εγγενώς ασταθές. Υπήρχαν όμως και πιο μετριοπαθείς φωνές. Ο Αριστοτέλης και ο Κικέρων πρότειναν μια μικτή μορφή διακυβέρνησης στην οποία στοιχεία μοναρχίας, αριστοκρατίας και δημοκρατίας εξισορροπούν το ένα το άλλο. Η ιδέα ήταν απλή αλλά βαθιά: κανένα σύστημα δεν είναι σταθερό από μόνο του. Η βιωσιμότητα προκύπτει από την ισορροπία.

Κατά την άποψη αυτή, η δημοκρατία έχει θέση, αλλά όχι ως αποκλειστική αρχή. Συμπληρώνεται από δομές που εγγυώνται τεχνογνωσία, συνέχεια και ηθική ευθύνη. Αυτό που λείπει σήμερα είναι ακριβώς αυτή η ισορροπία. Η διακυβέρνηση περιορίζεται όλο και περισσότερο σε τεχνοκρατική διαχείριση, όπου οι πολιτικές αποφάσεις αντιμετωπίζονται ως διοικητικά προβλήματα. Το αποτέλεσμα είναι η έλλειψη οράματος: εκεί που οι πολιτικοί προσπαθούσαν να δώσουν κατεύθυνση στην κοινωνία, σήμερα κυριαρχούν οι μάνατζερ που βελτιστοποιούν τις διαδικασίες χωρίς να θέτουν θεμελιώδη ερωτήματα.

Η απώλεια των αρετών

Ωστόσο, η βαθύτερη κρίση δεν βρίσκεται στους θεσμούς, αλλά στους ίδιους τους ανθρώπους. Μια κοινωνία μπορεί να λειτουργήσει μόνο όταν τα μέλη της μοιράζονται ορισμένες αρετές: αίσθημα ευθύνης, εγκράτειας και δικαιοσύνης. Χωρίς αυτές τις ιδιότητες, κάθε μορφή διακυβέρνησης γίνεται μια κενή δομή. Στην κλασική παράδοση, η πολιτική συνδέθηκε άρρηκτα με την ηθική. Ο πολίτης δεν ήταν μόνο φορέας δικαιωμάτων, αλλά και καθηκόντων, και η αρετή δεν ήταν ιδιωτική υπόθεση αλλά δημόσια ανάγκη.

Η ικανότητα να τοποθετεί κανείς το κοινό καλό πάνω από το δικό του συμφέρον ήταν κεντρική, όπως και η ηθική του δεξιού μέσου στην οποία αποφεύγονται οι υπερβολές και η οικοδόμηση χαρακτήρα είναι κεντρική. Αυτές οι ιδέες έρχονται σε έντονη αντίθεση με τη σύγχρονη έμφαση στην εξατομίκευση. Σε μια κοινωνία στην οποία η ταυτότητα αποσυνδέεται όλο και περισσότερο από τις συλλογικές συνδέσεις, η αίσθηση της κοινής ευθύνης εξαφανίζεται. Η θρησκεία και το έθνος, που κάποτε υποστήριζαν δομές, έχουν σε μεγάλο βαθμό διαλυθεί ή σχετικοποιηθεί. Αυτό που μένει είναι ένα άτομο που είναι τυπικά ελεύθερο, αλλά συχνά στερείται κατεύθυνσης με τη συγκεκριμένη έννοια.

Συμπέρασμα

Οι πολιτισμοί γερνούν, αυτή είναι μια σκληρή αλλά ιστορικά επαναλαμβανόμενη πραγματικότητα. Σύμφωνα με τον Spengler, αυτή η εξέλιξη είναι αναπόφευκτη: κάθε πολιτισμός περνά από έναν κύκλο ζωής που τελικά καταλήγει σε ακαμψία και αποσύνθεση. Αλλά η μοιρολατρία δεν είναι η μόνη δυνατή απάντηση. Η στάση της διαρκούς ευθύνης, ακόμη και σε περιόδους παρακμής, παραμένει σημαντική. Το ερώτημα δεν είναι αν η ιστορία μπορεί να σταματήσει, αλλά πώς σχετίζεται κανείς με αυτήν.

Οι αξίες που είναι κεντρικές στον πολιτικό λόγο σήμερα είναι ανεπαρκείς για να διατηρήσουν έναν πολιτισμό όταν αποσυνδέονται από βαθύτερα ηθικά θεμέλια. Οι κλασικές αρετές – που διαμορφώθηκαν στις παραδόσεις της αρχαιότητας και αναπτύχθηκαν περαιτέρω σε μεταγενέστερα πολιτιστικά και θρησκευτικά συστήματα – προσφέρουν μια εναλλακτική προοπτική. Χωρίς επανεκτίμηση αυτών των αρετών, υπάρχει ο κίνδυνος ενός κενού που δεν μπορεί να καλυφθεί από την τεχνολογική πρόοδο ή την οικονομική ανάπτυξη. Μια κοινωνία μπορεί να χάσει πολλά και να συνεχίσει να υπάρχει, αλλά όταν χάνει τον ηθικό της πυρήνα, χάνει τελικά και το μέλλον της. https://www.feniksvlaanderen.be

/**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

ΠΕΡΙ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΩΝ

Γράφει ο αγαπημένος μου φιλος  Ιεροκλής,τόν οποίον καί ευχαριστώ θερμά

Hierocles Mysteriarchus

 

 

 

Στην πρόσφατη αρχαιότητα , ( γιατί υπάρχει και η αρχαιότερη αρχαιότητα στην οποία έχουν πρόσβαση μόνο οι Μύστες ) τα τελειότερα πολιτεύματα ήταν αυτά της Ακκαδικής και Σουμεριακής αυτοκρατορίας , όπως βέβαια και της αρχαίας Αιγύπτου . Τα πολιτεύματα των χωρών αυτών αποτελούσαν τη συνέχεια, έστω και κατά πολύ υποβαθμισμένη , των πολύ αρχαιότερων πολιτευμάτων των Ιερέων-Μυστών-Βασιλέων της Ατλαντίδας . Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν επίσης ανάλογα πολιτεύματα , στη Μινωική και αργότερα στη Μυκηναική περίοδο . Μετά , επεκράτησε στην Ελλάδα ο λαικισμός , η χυδαιότητα και το βοθροπολίτευμα του όχλου ……

Πυθαγόρας και Πλάτωνας προσπάθησαν να εδραιώσουν στο υλικό πεδίο ένα πολίτευμα όπου την εξουσία θα έχουν οι Μύστες και ο απλός λαός θα πρέπει να υπακούει και να εκτελεί με σεβασμό και υπακοή τις εντολές τους ώστε το πολίτευμα αυτό να παράγει παιδεία , αρμονία και πνευματική πρόοδο . Κατηγορήθηκαν και οι δυο ως φασίστες , του πρώτου του έκαψαν τη σχολή και ο ίδιος παρ ολίγο γλύτωσε το θάνατο ενώ τον δεύτερο τον πούλησαν σκλάβο και αργότερα τον φυλάκισαν . Ενας άλλος Ελληνας φιλόσοφος , ο Ηράκλειτος αηδίασε τόσο πολύ με την αισχρότητα και τη βαρβαρότητα του όχλου που κατέφυγε σε απόλυτη απομόνωση μακριά από κάθε κατοικημένη πόλη . 400 χρόνια αργότερα ένας άλλος Μύστης που προσπάθησε να κηρύξει την αγάπη και την συμπόνια άφηνε την τελευταία του πνοή πάνω στο σταυρό , στον οποίο βέβαια δεν τον κάρφωσαν οι Ρωμαίοι , οι οποίοι δεν είχαν κανένα πρόβλημα με τη θρησκεία που ακολουθούσαν τα διάφορα έθνη που διοικούσαν αλλά ο ίδιος ο βάρβαρος όχλος της περιφέρειας που δίδαξε , ο οποίος ακολούθησε τη προηγούμενο παράδειγμα ενός άλλου βάρβαρου όχλου που δολοφόνησε τον Σωκράτη με κάπως πιο σοφιστικέ τρόπο όμως είναι η αλήθεια . Ενας άλλος φιλόσοφος 300 χρόνια αργότερα , ο Πλωτίνος ήθελε και αυτός να δημιουργήσει μια πόλη φιλοσόφων όπου θα ίσχυε το πολίτευμα της μοναρχίας των Μυστών αλλά ευτυχώς γι αυτόν , ο Ρωμαίος αυτοκράτορας είδε με κατανόηση και οίκτο το « γραφικό » του εγχείρημα και τον συγχώρεσε .
Συμπέρασμα , το υλικό πεδίο είναι μια κόλαση όπου η βαρβαρότητα , η αισχρότητα , η κτηνωδία και η ανηθικότητα του όχλου είναι παντοδύναμες και δεν αρκεί ένας σοφός Μυστης για να δημιουργήσει ένα πολίτευμα αριστείας , αρμονίας και πνευματικότητας αλλά ένας παντοδύναμος Μύστης – πολεμιστής - Μονάρχης που θα επιβάλλει ένα τέτοιο πολίτευμα δια της ισχύος της θέλησης και της αποφασιστικότητας του . Σε αρχαιότερες εποχές , στις χρυσές εποχές της ανθρωπότητας , τα πολιτεύματα των Μυστών δεν χρειαζόταν βια για να επιβληθούν γιατί οι ίδιοι οι Θεοί τα εγκαθίδρυσαν στο πεδίο αυτό και οι άνθρωποι υπάκουαν και σεβόντουσαν τους Ιερείς-Μύστες –Βασιλείς τους . Στις εποχές του σιδηρού γένους , στην Κάλι γιούγκα , οι Θεοί αποχώρησαν από το υλικό πεδίο και οι όχλοι των ανθρώπων , παντοδύναμοι πλέον ,μέσα στη βαρβαρότητα και την ανηθικότητα τους επέβαλλαν συστήματα σαπίλας , διαφθοράς και ανωμαλίας , τα οποία και ονόμασαν «δημοκρατικά» δηλαδή πολιτεύματα όπου ο όχλος έχει το δικαίωμα επιβάλλει την βαρβαρότητα και τη χυδαιότητα του σε ολόκληρη τη κοινωνία . Ετσι λοιπόν , στην εποχή αυτή , πολιτεύματα αρμονίας , αριστείας και πνευματικότητας θα πρέπει να επιβληθούν με σιδηρά πυγμή και δυναμική αποφασιστικότητα και θέληση από ισχυρούς Μύστες-Μονάρχες – Πολεμιστές .
Όλα αυτά βέβαια είναι γνωστά στις μυστικές σχολές και τις εσωτερικές αδελφότητες αλλά αυτές όλες επειδή έχουν πλέον παρακμάσει και εκφυλιστεί κηρύττουν και αυτές στους όχλους αυτά που είναι πάντοτε ευχάριστα σε έναν όχλο , όπως ισότητα , ελευθερία , αδελφότητα , ίσα δικαιώματα , ίσες ευκαιρίες εξομοίωση πάντα προς τα κάτω και ποτέ προς τα πάνω , και άλλα ευτράπελα ( τα οποία βέβαια όλοι ξέρουν ότι μέσα στις ίδιες τις αδελφότητες τους δεν ισχύουν ούτε στο παραμικρό ), για να έχουν και αυτές εξουσία και έλεγχο επάνω του και ταυτόχρονα αποκηρύττουν και αυτές με αισχρότητα και αναισχυντία όποιον τολμά να πει την αλήθεια και γι αυτό όλοι αυτοί οι καραγκιόζηδες που παριστάνουν σήμερα την συνέχεια των αρχαίων μυστικιστικών και αποκρυφιστικών σχολών δεν είναι τίποτα παραπάνω από απατεώνες και δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι διαφθαρμένοι και ανώμαλοι πολιτικοί , τραπεζίτες και σύγχρονοι διανοούμενοι του κ@λου , ανήκουν στις τάξεις τους .
Η ανθρωπότητα οδεύει πλέον ταχύτατα προς μια νεα αποκάλυψη και έναν νέο κατακλυσμό , που θα δημιουργήσει νέες ηπείρους και νέες φυλές και θα εξαλείψει δια παντός την άρρωστη σημερινή ανθρωπότητα επιφέροντας εξυγίανση , εξαγνισμό , κάθαρση και θεία δικαιοσύνη .

 

---Ερώτηση.Μά είδους μύστης θα ήταν αυτός που δία της βίας θα επέβαλε έστω και το δίκιο? Αγνοώντας εσωτερικούς νόμους που ισχύουν για την εξέλιξη των νοών αλλά και των ψυχών πάνω στον πλανήτη?

 

-----Ιεροκλής.Νομίζω ότι ο Πλάτων έχει ήδη δώσει την απάντηση . Η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν διαφέρει πολύ από ένα κοπάδι ζώων . Τα ζωα αν τα αφήσεις χωρίς τσοπάνη θα αρχίσουν να τρώνε το ένα το άλλο , να λιμοκτονούν και να αυτοκαταστρέφονται .Για να υπάρχει εξέλιξη νοών και ψυχών ο όχλος χρειάζεται καθοδήγηση από εξελιγμένους ανθρώπους που μπορούν να δείξουν το δρόμο . Φυσικά ο όχλος δεν θέλει ούτε εξέλιξη νοών ούτε ψυχών . Ο όχλος θέλει παρακμή και σαπίλα . Αρα ο Μύστης πρέπει να είναι ηγέτης και πολεμιστής . Εχουμε συνηθίσει όταν ακούμε Μύστης το μυαλό μας να πηγαίνει σε κάποιο βουδιστή που κάνει όλη μέρα διαλογισμό ή σε κάποιο Χριστό που αυτοθυσιάζεται για τη δήθεν πρόοδο της ανθρωπότητας . Δεν είναι καθόλου έτσι όμως . Ο Μύστης μπορεί κάλλιστα να είναι και πολέμαρχος και στρατηγός και μιλιταριστής όταν οι συνθήκες το απαιτούν . Στη πολιτεία του Πλάτωνα οι βασιλείς προέρχονται από τη τάξη των πολεμιστών . Αρα κάποιες λάθος αντιλήψεις μας πρέπει να αλλάξουν.... Παράδειγμα θα μπορούσα να αναφέρω τους Πατριάρχες του Ισραήλ που ήταν όλοι πολεμιστές και Μύστες , τους μεγάλους τραγωδούς της αρχαίας Ελλάδας που ήταν στρατηγοί , τον Μέγα Αλέξανδρο που ήταν το υπόδειγμα του Μύστη Πολεμιστή , τον Ιούλιο Καίσαρα , τον Μαρκο Αυρήλιο , τον Ιουλιανό , πολλούς μεγάλους αγίους των Σιχ που θεωρούνται από αυτή τη θρησκεία ως θεάνθρωποι και ήταν στρατηγοί , πεφωτισμένους μονάρχες στην Ευρώπη της αναγέννησης και άλλους που δεν μπορώ τωρα να θυμηθώ . Φυσικά δεν υπάρχουν πολλά παραδείγματα γιατί η αναπόφευκτη κατάληξη κάθε τέτοιου Μύστη είναι ο θάνατος και πολλές φορές μαρτυρικός . Οπως προείπα στις αρχαίες εποχές δεν χρειαζόταν έπιβολή γιατί το να έχει εξουσία ένας μύστης θεωρείτω φυσιολογικό . Δυστυχώς σήμερα ο Μύστης εχει ταυτιστεί με το φασίστα που θέλει να στερήσει τις ελευθερίες του ΄΄οχλου . Αρα μόνη λύση η επιβολή βίας

 

---Ερώτηση    Σέ τι εξυπηρετεί ο όχλος και ποια η αναγκαιότητα του?.. η πρόκειται απλά για τυχαία γενετικά "ατυχήματα :?
----Ιεροκλής Ο όχλος είναι άνθρωποι στα πρώτα στάδια της εξέλιξης τους . Δεν γεννιέται κανείς Μύστης ούτε γίνεται Μύστης εκ θααύματος . Ολοι περνούν από το στάδιο του όχλου πριν να αποκτήσουν ανώτερα χαρακτηριστικά , Ο όχλος όμως χρειάζεται καθοδηγητές και δασκάλους όπως τα ζωα χρειάζονται τσοπάνηδες .

ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Το Ιδανικό Πολιτικό Σύστημα



Αποτελεί συνισταμένη τριών αρχέτυπων πολιτικών συστημάτων. 

Οι αναλογίες των συστημάτων ακολουθούν την αναλογία των βασικών ενστίκτων Ανήκειν - Διαιώνισης - Επιβίωσης που χαρακτηρίζουν μια κοινωνία, ως αποτέλεσμα της ιδιοσυγκρασίας της και της ιστορικής συγκυρίας. Η εξέτασή μας θα περιορισθεί στο πλαίσιο του Δυτικού Πολιτισμού, καθ' ότι στο πλαίσιο του γενικότερου ανθρώπινου πολιτισμού οι συσχετίσεις διαφοροποιούνται.

Σε κοινωνίες όπως η Ελληνική και η Γαλλική όπου το ένστικτο του Ανήκειν εμφανίζεται ιδιαίτερα ισχυρό, υφίσταται μια δυναμική ισορροπία μεταξύ Πολίτη και Προσώπου. Στην Ελληνική κοινωνία το κέντρο βάρους κλίνει προς τον Πολίτη, ενώ στην Γαλλική κοινωνία προς το Πρόσωπο. Αντίστοιχα στον αναπόφευκτο δικομματισμό, το ένα κόμμα θα παίζει τον ρόλο του Πολίτη και το άλλο του Προσώπου. 

Το κόμμα του Πολίτη δίνει έμφαση στις οριζόντιες υπαρξιακές σχέσεις, προσδοκώντας την Πληρότητα μέσα από την σχέση με το Κοινό, βλέπει την κοινωνία οριζόντια και κατ' έκταση, θέτοντας ασφαλιστικές δικλείδες σε ενδεχόμενο Μηδενισμό, ενώ αναπόφευκτα στην αδυναμία του καταφεύγει σε αμυντικά σύνδρομα.

Το κόμμα του Προσώπου δίνει έμφαση στις κάθετες υπαρξιακές σχέσεις, προσδοκώντας την Πληρότητα μέσα από την σχέση με τον Άλλον, βλέπει την κοινωνία κάθετα και σε βάθος, θέτοντας ασφαλιστικές δικλείδες σε ενδεχόμενο ολοκληρωτισμό, ενώ αναπόφευκτα στην αδυναμία του καταφεύγει σε κοινωνικό κατακερματισμό. Το φυσικό σύμβολο του κόμματος του Πολίτη είναι ένα καρποφόρο δένδρο λόγω Μύθου, ενώ του κόμματος του Προσώπου ένα πολύχρωμο λουλούδι λόγω Κάλλους. Και στα δύο πολιτικά κόμματα οι πολιτικές ιδεολογίες είναι σχεδόν αδιάφορες, αποτελούν απλό πρόσχημα.

Σε κοινωνίες όπως η Γερμανική, η Ρωσική, η βορειοϊταλική κ.α., όπου το ένστικτο της Διαιώνισης εμφανίζεται ιδιαίτερα ισχυρό, το δίπολο Πολίτης-Πρόσωπο αντικαθίσταται από το δίπολο Αξιωματούχος-Σοφία. Η προτεραιότητα του Μύθου και του Κάλλους αντικαθίσταται από τον Λόγο και την Τάξη. Η έμφαση από το Κοινό και τον Άλλον μετατοπίζεται στο Ιερό και το Επιστητό. Η Αρετή, ως προϋπόθεση ένταξης στο Κοινό, παραχωρεί την θέση της στην ατομική ηθική του Καθήκοντος. 

Ο Πολίτης μετέχει ισότιμα σε ένα είδος Συλλογικής Ευφυϊας, ενώ ο Αξιωματούχος μετέχει ανισότιμα σε μια κοινωνική ιεραρχία. Ο Πολίτης αναζητεί τα κριτήρια του Δικαίου στα Αρχέτυπα, ενώ ο Αξιωματούχος στις Αξίες της κοινωνίας. Αγαθό για τον Πολίτη είναι η Ευδαιμονία (δηλαδή το να έχει μέσα του την Πόλη), ενώ για τον Αξιωματούχο η Αυτονομία. Το αιώνιο και αναλλοίωτο "Όντως Ον" για τον Πολίτη είναι η Πόλις, ενώ για τον Αξιωματούχο ένας θεάνθρωπος, και οι δύο έχουν ξεκάθαρα τάσεις ολοκληρωτικές. 

Αντίβαρο στην Συλλογικότητα του Πολίτη και του Αξιωματούχου αποτελούν αντίστοιχα το Πρόσωπο και η Σοφία ως εκφράσεις της Μοναδικότητας. Εικόνα του Θεού για το Πρόσωπο αποτελεί η "Αγάπη για τον Άγνωστο", ενώ για την Σοφία η "Γνώση του Απείρου", και οι δύο έχουν ξεκάθαρα τάσεις μηδενιστικές. Πολίτης και Πρόσωπο αναζητούν την Πληρότητα, ενώ ο Αξιωματούχος και η Σοφία αναζητούν το Νόημα.

Η εμμονή της υπαρξιακής σχέσης με το Κοινό στον Πολίτη και με τον Άλλον στο Πρόσωπο, αντικαθίσταται από την εμμονή της οργάνωσης του εσωτερικού ανθρώπινου κόσμου από τον Αξιωματούχο και του εξωτερικού κόσμου από την Σοφία.

Το κόμμα του Αξιωματούχου δίνει έμφαση στην εσωτερική οργάνωση του ανθρώπου, αναζητώντας το Νόημα στον εσωτερικευμένο Λόγο, ο οποίος επιρεάζεται κυρίως από την επικρατούσα Φιλοσοφία.  

Το κόμμα της Σοφίας δίνει έμφαση στην εξωτερική οργάνωση του Επιστητού, αναζητώντας το Νόημα στην κοσμική Τάξη, η οποία ερμηνεύεται μέσα από τις δέλτους μιας πολιτικής Ιδεολογίας. Τα πολιτικά κόμματα του Αξιωματούχου και της Σοφίας δεν κοιτάζουν τον άνθρωπο απευθείας, αλλά μέσα από ιδεολογικά και φιλοσοφικά φίλτρα. Ο άνθρωπος, ως ετερότητα σχέσης, τους είναι αδιάφορος. Το φυσικό σύμβολο του πολιτικού κόμματος του Αξιωματούχου είναι ο γαλάζιος ουρανός λόγω του Λόγου, ενώ του πολιτικού κόμματος της Σοφίας είναι η έναστρος ουρανός λόγω της Τάξης. Στην Ρωσική κοινωνία το κέντρο βάρους κλίνει προς τον Αξιωματούχο, ενώ στην Γερμανική κοινωνία κλίνει προς την Σοφία. 

Σε κοινωνίες όπως η Βρετανική και η Αμερικανική όπου το ένστικτο της Επιβίωσης εμφανίζεται ιδιαίτερα ισχυρό, το δίπολο Αξιωματούχος-Σοφία αντικαθίσταται από το δίπολο Συνεργάτης-Άτομο. Η προτεραιότητα του Λόγου και της Τάξης αντικαθίσταται από την Ιστορία και την Επιθυμία. Η έμφαση από το Ιερό και το Επιστητό μετατοπίζεται στην Κοινότητα και στην Φύση. Η ατομική ηθική του Καθήκοντος παραχωρεί την θέση του στους κοινωνικούς Εθισμούς. Ενώ ο Αξιωματούχος μετέχει ανισότιμα σε μια κοινωνική ιεραρχία, ο Συνεργάτηςσυμμετέχει αξιοκρατικά σε μια Συλλογική Βούληση. Ενώ ο Αξιωματούχος αναζητεί τα κριτήρια του Δικαίου στις Αξίες της Κοινωνίας, ο Συνεργάτης τα αναζητεί στους Κανόνες της. Αγαθό για τον Αξιωματούχο είναι η Αυτονομία, ενώ για τον Συνεργάτη η Συνέχεια ενός Θεσμού. Ενώ το αιώνιο και αναλλοίωτο "Όντως Ον" για τον Αξιωματούχο είναι ο θεάνθρωπος, για τον Συνεργάτη είναι η Ιστορική Ασυνέχεια, και οι δύο έχουν ξεκάθαρα τάσεις ολοκληρωτικές. 

Αντίβαρο στην Συλλογικότητα του Αξιωματούχου και του Συνεργάτη αποτελούν αντίστοιχα η Σοφία και το Άτομο, ως εκφράσεις της Μοναδικότητας. Ενώ εικόνα του Θεού για την Σοφία είναι η "Γνώση του Απείρου", για το Άτομο είναι η "Υπέρβαση της Νομοτέλειας". Ενώ Αξιωματούχος και Σοφία αναζητούν το Νόημα, ο Συνεργάτης και το Άτομο αναζητούν την Ελευθερία. Η εμμονή του Αξιωματούχου και της Σοφίας με την οργάνωση του εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου αντικαθίσταται με την εμμονή του Συνεργάτη και του Ατόμου στις ανταλλακτικές σχέσεις με περισσότερους ή λιγότερους Κανόνες (διάβαζε περισσότερο ή λιγότερο Κράτος).

Το κόμμα του Συνεργάτη δίνει έμφαση στις ανταλλακτικές σχέσεις με πληθώρα Κανόνων, επιδιώκοντας την Ελευθερία μέσα από οικονομίες κλίμακος και υλικών αγαθών. Το κόμμα του Ατόμου δίνει έμφαση στις ανταλλακτικές σχέσεις με ελάχιστους Κανόνες, επιδιώκοντας την Ελευθερία μέσα από την Καινοτομία και τα υλικά αγαθά. Το φυσικό σύμβολο του κόμματος του Συνεργάτη είναι μια φουρτουνιασμένη θάλασσα λόγω της Ιστορίας, ενώ του κόμματος του Ατόμου είναι τα απόκρυμνα βουνά λόγω της Επιθυμίας. 

Στην Βρετανική κοινωνία το κέντρο βάρους κλίνει προς τον Συνεργάτη, ενώ στην Αμερικανική κοινωνία προς το Άτομο.

 Δημήτρης Ζιαμπάρας

πηγή: Aντίφωνο