𝝨𝝬𝝤𝝠𝝜 𝝩𝝜𝝨 𝝫𝝦𝝖𝝢𝝟𝝫𝝤𝝪𝝦𝝩𝝜𝝨 - 𝝛𝝮𝝤𝝫𝝞𝝠𝝞𝝖 𝝫𝝚𝝡𝝞𝝢𝝞𝝨𝝡𝝤𝝨 𝝟𝝖𝝞 𝗪𝗢𝗞𝗘 𝝖𝝩𝝛𝝚𝝢𝝩𝝖 ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΣΧΟΛΙΟ....

Ίων Εθνικός

𝝨𝝬𝝤𝝠𝝜 𝝩𝝜𝝨 𝝫𝝦𝝖𝝢𝝟𝝫𝝤𝝪𝝦𝝩𝝜𝝨 - 𝝛𝝮𝝤𝝫𝝞𝝠𝝞𝝖 𝝫𝝚𝝡𝝞𝝢𝝞𝝨𝝡𝝤𝝨 𝝟𝝖𝝞 𝗪𝗢𝗞𝗘 𝝖𝝩𝝛𝝚𝝢𝝩𝝖

Πώς ξεκίνησε ο προοδευτισμός.

Οι περισσότεροι, δεν γνωρίζουν πώς έγιναν οι ίδιοι οργανωμένοι ζωόφιλοι και οργανωμένες φεμινίστριες. Νομίζουν ότι ήταν δική τους επιλογή. Μεγάλο λάθος.

Κάποιοι άλλοι το αποφάσισαν περίπου πριν από 100 χρόνια.

Όλα έχουν σαν βάση την περίφημη Σχολή της Φρανκφούρτης. Εκεί μαζεύτηκαν πλούσιοι διανοούμενοι, Μαρξιστές, όλοι Εβραίοι, αν αυτό έχει σημασία για κάποιον. Νομίζω ότι δεν έχει σημασία η καταγωγή· απλώς έτυχε να είναι όλοι Εβραίοι και, τυχαία, όλοι Μαρξιστές.

Επειδή ο κλασικός Μαρξισμός απέτυχε να προκαλέσει επανάσταση μέσω της πάλης των τάξεων στη Δύση (οι εργάτες δεν επαναστάτησαν, αλλά βελτίωσαν το βιοτικό τους επίπεδο), η Σχολή της Φρανκφούρτης αποφάσισε να μεταφέρει τον δήθεν «αγώνα» από την οικονομία στην κουλτούρα, την ηθική, την οικογένεια, το φύλο, την εθνική ταυτότητα και την παιδεία.

Αυτό ονομάζεται Πολιτιστικός Μαρξισμός (Cultural Marxism). Στόχος ήταν να διαβρώσουν από μέσα τη δυτική κοινωνία, να δημιουργήσουν νέες «τάξεις» (καταπιεστές vs θύματα):

λευκοί εναντίον μη λευκών → ρατσισμός

άνδρες σε διχόνοια με τις γυναίκες → φεμινισμός

ετεροφυλόφιλοι εναντίον ομοφυλόφιλων → ομοφοβία

οικολόγοι εναντίον μη οικολόγων

κλιματιστές εναντίον όλων

ζωόφιλοι εναντίον όλων,

εθνικισμός εναντίον διεθνιστών/προοδευτικών

Και ο κατάλογος συνεχίζεται με την υιοθέτηση, κάτω από την ομπρέλα του νέου Μαρξισμού, κάθε μειονότητας, π.χ. Ρομά, καθώς και κάθε παρασιτικής ή εγκληματικής ομάδας, και γενικά υιοθέτησαν ότι προκαλεί διχόνοια και παραλογισμό και σύγχυση.

Υποστήριξαν ανοιχτά την προοδευτική πολιτιστική επανάσταση, ώστε να υπάρξει καταστροφή των παραδοσιακών δομών, ειδικά της οικογένειας. Ο κύριος μοχλός ήταν οι γυναίκες να μην κάνουν παιδιά, να έχουν σκύλους και γάτες ως υποκατάστατο της μητρότητας, να έρθουν σε ρήξη και μίσος με τους άντρες, να γίνουν οικονομικά ανεξάρτητες και να υπάρξει τελικά υπογεννητικότητα και εξαφάνιση, αντικατάσταση των λευκών ανδρών. Κύρια επίθεσή τους επικεντρώθηκε στον λευκό, στρέιτ, οικογενειάρχη άντρα.

Αυτός ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο που έπρεπε να βγει από τη μέση για την εφαρμογή του μαρξιστικού σχεδίου.

ώρα, ό,τι και να πούμε, αν είσαι άντρας ή ακόμα και γυναίκα που δεν έχει στρατευτεί στη woke ατζέντα, στους προοδευτικούς, δεν είσαι με το Ισλάμ, δεν λατρεύεις τους σκουρόχρωμους ήρωες της νεομαρξιστικής ατζέντας, π.χ. τον Πελέ κ.λπ., είσαι για όλους αυτούς το ίδιο. Αντιμετωπίζεις ακριβώς την ίδια ρητορική: ουρλιάζουν «φασίστα», «Ναζί», «ρατσιστή», «μισάνθρωπε» ή «κάθαρμα» που δεν θέλει τα ζώα.

Δυστυχώς έχουν κατεβάσει ρολά στο μυαλό τους. Πλέον δεν δέχονται αντίθετη άποψη. Είμαστε σε αντίπαλα στρατόπεδα και, όπως βλέπω, έτσι θα παραμείνουμε.

Ξέρω ότι όσοι είναι στο προοδευτικό στρατόπεδο δεν θα συμφωνήσουν, αλλά δεν το έγραψα για εσάς. Το κείμενο είναι μόνο για εθνικιστές

*****

ΣΧΟΛΙΟ ΑΠΟ Μαξιμος Πυροβέτσης

Είναι αληθής αυτή η εικόνα που βλέπουμε? Ναι! αλλα είναι μονο η ΜΙΣΗ αλήθεια και μισή αλήθεια ισούται με ένα ολόκληρο ΨΕΜΑ.

Σε μια βαθύτερη ανάλυση ο πολιτισμικός όχι πολιτιστικός Μαρξισμός ξεκίνησε στην βαση της απογοήτευσης απο την αδυναμία της ελίτ της μαρξιστικής διανόησης να κινητοποιήσει τις μάζες και την επακόλουθη πίκρα και οργή για αυτήν την αποτυχία ,που την απέδωσε στον μαζάνθρωπο που επέλεξε άλλους αφέντες. Εξού και η μομφή κατά των συντηρητικών ως μικροαστών. Η στροφή έγινε στην επίθεση στην βαση του μικροαστισμού, στα θεμέλια του, που είναι η οικογένεια και κάθε οικουμενική αξία όπως η μητρότητα κι ο πατριωτισμός.

Ο πατριωτισμός ήταν στοιχείο μέρους της αριστεράς όχι μόνο σαν ιδεολογία αλλα και ιστορικά. Σύγχρονοι Έλληνες αριστεροί πατριώτες είναι ο Καραμπελιάς στο Άρδην και αν δεν το ξέρετε εάν μεγάλο μέρος των αντισημιτών αναρχικών στον Ρουβικώνα. Πουθενά αλλού στον woke "αναρχικo" χώρο. Ιστορικά ο Στάλιν στον μεγάλο πατριωτικό πόλεμο όπως ονόμασε την παλαική άμυνα στην ναζιστική εισβολή. Γνωρίζοντας πως ο κομμουνισμός δεν ήταν ισχυρό κίνητρο εμψύχωσης επικαλέστηκε την αξία την πατρίδας.

Η σχολή της Φρανκφούρτης τα διαγράφει όλα αυτά τα πατριωτικά ως μικροαστικά αντιδραστικά με μια μονοκονδυλιά. Όμως το αίτιο της εμφάνισης και του ρόλου της ήταν βαθύτερο απο την παραπάνω ανάλυση κι εξηγεί την εβραϊκή καταγωγή των ιδρυτών της. Μονο αν το καταλάβετε αυτό θα ξεκολλήσετε απο τον στείρο αντισημιτισμό. Οι εβραίοι την εποχή της σχολής της Φρανκφούρτης το 1930 ήταν ακόμα άστεγοι. Ανέστιοι. Βρισκόντουσαν στην διασπορά! Εχει ήδη ξεκινήσει ένα ακόμα πογκρόμ στην ιστορία τους το ναζιστικό. Ψάχνουν για λύσεις.

Και αυτό εξηγεί τα πάντα. Χωρίζονται σε δυο παρατάξεις.

Η μια επιλεγεί την διάλυση των εθνών. Χωρις έθνη κυρίαρχα ,δεν υπάρχουν εβραίοι ως μειονότητα να διωχθούν. Χωρις εθνική συνοχή ,χωρις εθνική ταυτότητα, δεν υπάρχει κοινωνική συνεκτικότητα, δεν υπάρχουν πια παρίες να διωχθούν. Το έθνος χάνει το κράτος που ασκεί την εξουσία δια της βίας αρα οι εβραίοι είναι ασφαλείς.

Η άλλη πλευρά επίσης σοσιαλιστική να μη το ξεχνάμε επιλέγει την εθνική γραμμή. Κράτος για τους εβραίους. Ίδρυση του Ισραήλ. Ο κάθε λαός η κάθε φυλή το κάθε έθνος σπίτι του. Για την ιστορία ο Στάλιν ήταν ο δεύτερος ηγέτης μετα τον Τρούμαν που αναγνώρισε το κράτος του Ισραήλ και το εξόπλισε στρατιωτικά και ενίσχυσε οικονομικά. Ήταν σοσιαλιστικό μεν, αλλα εθνικιστικό δε. Η εχθρότητα ξεκίνησε με την στροφή του Ισραήλ στην Δύση το 1967 οπου οι σοβιετικοί κατασκεύασαν τον ενωτικό ορό παλαιστίνιος. Δεν θα τον βρείτε ούτε γραπτά ούτε προφορικά πριν το 1964 με την ίδρυση της PLO. Αυτό σχετικά με την εβραϊκή καταγωγή του πολιτισμικού μαρξισμού όπως και του κλασσικού το ίδιο ισχύει.

Απο τα 7 μέλη του Πολυτμπυρο οι τρεις πλειοψηφία ήταν εβραίοι. Στα υψηλόβαθμα καθοδηγητικά όργανα το ποσοστό τους άγγιζε το 20% με 25%. Στην Κεντρική Επιτροπή (Αύγουστος 1917) από τα 21 μέλη που εξέλεξε το κόμμα λίγο πριν την επανάσταση, τα 5 ήταν Εβραίοι Στο Συνέδριο του Κόμματος (1917) στους 171 αντιπροσώπους, οι 29 ήταν Εβραίοι αποτελώντας τη δεύτερη μεγαλύτερη εθνική ομάδα μετά τους Ρώσους. Πρώτο Πολιτμπιρό (Οκτώβριος 1917) στην πρώτη στενή ομάδα των 7 μελών που δημιουργήθηκε για να καθοδηγήσει την εξέγερση, οι 3 ήταν Εβραίοι οι Τρότσκι, Ζινόβιεφ και Κάμενεφ.

Ο Στάλιν ήταν Γεωργιανός. Με την κατηγορία των "ανεπατρίδων κοσμοπολιτών΄ διωχθήκαν επι Στάλιν αλλα και μετα τον θανατο του στα γκούλαγκ.

Και οι δύο φράξιες είχαν στόχο την επιβίωση του λαού τους. Αυτό εξηγεί και τον παραλογισμό τους να θέλουν την ισλαμοποιηση της δύσης οι εβραίοι ,όταν το μικρό κράτος τους είναι περικυκλωμένο απο ισλαμιστές μεσα και έξω που θέλουν την εξαφάνισή του και μονος σύμμαχος τους είναι η χριστιανική δύση. Το βλέπουμε και στον πόλεμο με το Ιράν πόσο το Ισραήλ πιέζει για την αμερικανική στρατιωτική βοήθεια. Το ίδιο το Ισραήλ αν και φιλελεύθερο δημοκρατικό εχει την υψηλοτάτη εθνική παιδεία φρόνημα και στρατιωτική οργάνωση και πειθαρχία και υποστηρίζει το δόγμα πατρίδα θρησκεία οικογένεια αντίθετα με τους διεθνιστές εβραίους που βρίσκονται ακόμα στην διασπορά.

Έτσι έχουμε δυο πόλους εβραίων. Τους Σιωνιστές και τους διεθνιστές.

Οι Σιωνιστές σχεδόν ολοι ,πλην των αριστερών στο Ισραήλ επιδιώκουν την πατρίδα τους γύρω απο το όρος Σιών εξού και το όνομα ,με σύνορα και καλη γειτονιά και ευημερία... ότι θέλουμε ολοι μας. Οι διεθνιστές -μάλλον ο ορός δεν είναι πιά δόκιμος- στον πολιτισμικό μαρξισμό ορθότερα, αντι εθνιστές θέλουν ένα α-συνοριακό κοσμο μια κοινότητα χωρις διακριτά έθνη χωρίς γένη και οικογένειες μια κοινωνία οπου τα παιδιά ανήκουν σε ολους κι εδώ θυμόμαστε την Πολιτεία του Πλάτωνα ,το blue print του κομμουνισμού και του ναζισμού και κάθε ολοκληρωτικής οργουελικής κοινωνίας.

Μια κοινωνία μιγάδων οπου οι εβραίοι θα την κυβερνούνε οι μονοι που δεν θα αναμιχθούν. Έτσι το εχουν ονειρευτεί. Σχέδιο Καλλέργι ενος μιγά που η πλούσια φυλετική του κληρονομιά ένα πολυ- μπαστάρδεμα τον στέρησε απο φυλετική ταυτότητα και την έκανε ιδεολογία, κατα το μύθο του Αίσωπου της κολοβής αλεπούς..

Η ιστορία εχει δείξει ότι το ισλάμ θα τους καταπιεί. Το κίτρινο σταυρό του Δαυίδ τους τον φορέσαν πρώτοι οι μουσουλμάνοι, όπως και την ζώνη στους χριστιανούς ,ως διακριτά σύμβολα θρησκείας. Δεν ξέρω πως οι αντι εθνιστές παγκοσμιοποιητες εβραίοι το εχουν σκεφτεί αυτήν την φορά. Ισως πανω στο πρότυπο των Νεότουρκων να κυβερνούν μιλιέτ μιγάδων.

Στην πράξη οι εβραίοι είναι αντίπαλοι μεταξύ τους.

Αν επικρατήσουν οι παγκοσμιοποιητές το Ισραήλ θα πέσει καθώς θα μεινει χωρις χριστιανική δύση να το υποστηριζει. Δεν λεω προστατευει γιατι τα καταφερνει μονο του. Το δόγμα του Ισραήλ για όσους το αγνοείται είναι ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ! Κι εννοούνε το Ολοκαύτωμα, αρα και τους διωγμούς που κατέληξαν σε αυτό. Αυτό ισχύει και για τις δυο φράξιες. Θεωρούν και σωστά πως το Ολοκαύτωμα ήταν αποτέλεσμα της διασποράς και όχι οι διωγμοί. Η διασπορά οδήγησε στους διωγμούς τα πογκρόμ και το ολοκαύτωμα. Ποτέ ξανά σημαίνει ποτέ ξανά οι εβραίοι χωρις πατρίδα στόχοι του ρατσισμού των εθνών. Οι σιωνιστές επέλεξαν την ορθή λύση να δημιουργήσουν το κράτος τους, οι παγκοσμιοποιητές να διαλύσουν τα έθνη μένοντας στην διασπορά και κυβερνώντας τα!

Αν θέλετε αν το παμε λίγο βαθύτερα. Όπως ανέφερα οι μαρξιστές λενινιστές όπως και ο ιδιος ο Μαρξ-Χέρσελ Μορντεκάι ακόμα και ο Λένιν-Βλαντίμιρ Ιλίτς Ουλιάνοφ είχαν εβραϊκές καταγωγές ,αλλα ο κομμουνισμός ήταν μια έκτροπη του ουτοπικού σοσιαλισμού και του αναρχισμού που ήταν τότε τα κυρίαρχα ρεύματα. Τότε λέγανε ειναι αναρχικός .δεν λέγανε κομμουνιστής για κάποιον που ειχε σοσιαλιστικές ιδέες. Ο κομμουνισμός ήταν ένα περιθωριακό κίνημα μεσα στα σπλάχνα του σοσιαλισμού που κατέστη κυρίαρχο χάρη στην ατσαλένια πειθαρχία και οργάνωση που εξέλειπε από τον αναρχισμό και ακόμα λείπει λόγω της άρνησης του σε κάθε ιεραρχία και οργάνωση. Οι αναρχικοί για να μην πλατειάσω δεν ήταν εβραίοι. Όχι μονο δεν ήταν εβραίοι αλλα ήταν και αντισημίτες. Μπορεί οι εθνικιστές να μισούν τους αναρχικούς ,αλλα εξίσου τους μισούν οι κομμουνιστές. Τα αιματηρά πογκρόμ του Λένιν κατά των αναρχικών στην Σοβιετική ένωση είναι αδιάψευστοι μάρτυρες του μίσους που υποκρύπτει πίσω απο ιδεολογικές διάφορες φυλετικά ζητήματα. Εδώ είναι όσο βαθιά μπορώ να σας πάω. ...

 **Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Τα παιδιά του Μάο: Πώς τα μυαλά των νέων συνεχίζουν να παραμορφώνονται από τον επαναστατικό ζήλο

 

Από την Κίνα του Μάο έως τις σύγχρονες πανεπιστημιουπόλεις της Δύσης, τα ανεξέλεγκτα πάθη έχουν καταστρέψει τόσο την ελευθερία όσο και την ανθρωπότητα. Οι Leonard Read και David Hume εξηγούν το γιατί.

Άρθρο του Barry Brownstein, δημοσιευμένο στις 9/10/2025 από το American Institute for Economic Research.

Απόδοση     Νikos Maris

Έχοντας διαβάσει και γράψει εκτενώς για τα δεινά του κινεζικού λαού επί Μάο, τρομοκρατήθηκα και ανησύχησα ακούγοντας αυτή τη σύντομη δήλωση μιας φοιτήτριας του Κολλεγίου Όμπερλιν, λίγο μετά τη δολοφονία του Charlie Kirk.

Η φοιτήτρια είναι μια αμετανόητη επαναστάτρια εμπνευσμένη από τον Μάο, που τάσσεται υπέρ περισσότερων «πολιτικών δολοφονιών» και κατά της ελευθερίας του λόγου για τους «αντιδραστικούς» και τους «καπιταλιστές». Θέλει «κάποιοι άνθρωποι» να «φοβούνται να εκφράσουν τη γνώμη τους δημόσια».

Σε ένα πανεπιστημιακό μάθημα διδάχθηκε «το πώς η βίαιη επανάσταση απελευθέρωσε εκατομμύρια ανθρώπους και απελευθέρωσε τις γυναίκες» στην Κίνα του Μάο.

Οι απόψεις της είναι ακραίες, αλλά δεν είναι η μόνη. Μια έρευνα του 2021 στα 150 κορυφαία κολέγια των ΗΠΑ διαπίστωσε ότι σχεδόν το 25% των φοιτητών θεωρεί αποδεκτή τη χρήση βίας για να φιμώσει έναν αμφιλεγόμενο ομιλητή. Σε ορισμένα κολέγια θηλέων, το 50% των φοιτητριών υποστήριζε τη βία.

Ανίκητα αλαζονική και αδαής, αν η φοιτήτρια του Oberlin είχε παρευρεθεί σε κάποια εκδήλωση του Charlie Kirk, πιθανότατα δεν θα είχε συγκινηθεί αρκετά ώστε να επανεξετάσει τη θέση της. Ας σκεφτούμε όμως τα εξής γεγονότα που θα μπορούσε να της είχε πει ο Charlie, αν τον είχε ρωτήσει για την Κίνα.

Στο βιβλίο του Hungry Ghosts: Mao’s Secret Famine, ο Jasper Becker εξηγεί ότι ένας από τους δηλωμένους στόχους του Κομμουνιστικού Κόμματος επί Μάο ήταν η εξάλειψη της οικογένειας και των δεσμών που δημιουργεί η αγάπη:

Πρέπει να θεωρούμε τη Λαϊκή Κομμούνα ως οικογένειά μας και να μην δίνουμε υπερβολική σημασία στη δημιουργία μιας ξεχωριστής δικής μας οικογένειας … οι πιο αγαπημένοι άνθρωποι στον κόσμο είναι οι γονείς μας, αλλά δεν συγκρίνονται με τον Πρόεδρο Μάο και το Κομμουνιστικό Κόμμα… γιατί δεν είναι η οικογένεια που μας έχει δώσει τα πάντα, αλλά το Κομμουνιστικό Κόμμα και η μεγάλη επανάσταση… Η προσωπική αγάπη δεν είναι τόσο σημαντική: γι’ αυτό οι γυναίκες δεν πρέπει να απαιτούν μεγάλο μέρος της ενέργειας των συζύγων τους.

Ίσως η φοιτήτρια του Oberlin να βλέπει την καταστροφή της οικογένειας ως άξιο στόχο. Λόγω της κολεκτιβοποίησης και της μαζικής πείνας, όπως αναφέρει ο Becker: «Οι γυναίκες αναγκάζονταν να ζεύονται στο άροτρο με τις μήτρες τους να κρέμονται, τέτοια ήταν η έλλειψη ζώων για όργωμα».

Αν «απελευθέρωση» σημαίνει να δίνεται σε κάποιους η αυθαίρετη εξουσία να προκαλούν τον φόβο και τον τρόμο, τότε, επί Μάο, κάποιες γυναίκες ήταν ισχυρές. Ο Becker αναφέρει: «Μια 20χρονη κοπέλα, η Huang Xiu Lian, πρόεδρος της Ένωσης Γυναικών της κομμούνας, έκοψε τα αυτιά τεσσάρων ανθρώπων».

Ο Μάο οδήγησε στην λιμοκτονία εκατομμύρια ανθρώπους και οι επιζώντες έγιναν δουλοπάροικοι στις κομμουνιστικές φυτείες. Τόσο πολλοί πέθαιναν από πείνα, που ο Becker γράφει: «Λίγα από τα πτώματα θάβονταν. Πολλοί απλώς ξάπλωναν στο σπίτι τους και πέθαιναν».

Τα μητρικά ένστικτα καταστράφηκαν. Κάποιες μητέρες έκρυβαν τα αποθέματα τροφής από τα παιδιά τους, φοβούμενες ότι τα παιδιά θα αποκάλυπταν το φαγητό στις αρχές.

Τόσο ο Jasper Becker όσο και ο Frank Dikötter παραθέτουν μαρτυρίες περί κανιβαλισμού. Στο βιβλίο του Mao’s Great Famine, ο Dikötter αναφέρει ότι γονείς άφηναν τις κόρες τους (τα αγόρια θεωρούνταν πιο πολύτιμα) να πεθάνουν από την πείνα και μετά αντάλλασσαν τα πτώματα με κάποια άλλη οικογένεια για να τα καταναλώσουν. Αυτό ονομαζόταν «ανταλλάξτε παιδί, φτιάξτε φαγητό». Ο Μάο απάλλασσε τις γυναίκες από τη ζωή.

Η απεριόριστη εξουσία οδήγησε στην σεξουαλική βία και οι γυναίκες ήταν ανυπεράσπιστες. Η απελευθέρωση του Μάο σήμαινε, γράφει ο Becker, «οι γυναίκες ταπεινώνονταν με ξύλα που εισάγονταν στα γεννητικά τους όργανα».

Ο Dikötter κατέγραψε ότι «έγκυες γυναίκες που δεν εμφανίζονταν στη δουλειά αναγκάζονταν να γδύνονται στη μέση του χειμώνα και μετά να σπάνε τον πάγο». Οι αποβολές κατά την εργασία ήταν συχνές.

Μεταξύ των κομματικών στελεχών, γράφει ο Dikötter, «Ο βιασμός εξαπλώθηκε σαν επιδημία σε ένα διαταραγμένο ηθικό τοπίο». Ένα στέλεχος είχε «πάρει το ελεύθερο» με σχεδόν κάθε ανύπαντρη γυναίκα στο χωριό.

Στις πόλεις, γράφει ο Dikötter, «για ένα κουπόνι αξίας δέκα ή είκοσι λεπτών ή για ένα κιλό ρύζι, θα πρόσφεραν σεξουαλικές υπηρεσίες σε μια ήσυχη γωνιά κάποιου δημόσιου πάρκου. Όσες δεν μπορούσαν να το κάνουν αντιμετώπιζαν την λιμοκτονία».

Σε ένα εργοστάσιο, αφηγείται ο Dikötter, «Οι τοπικοί αρχηγοί ανάγκαζαν τις γυναίκες να δουλεύουν γυμνές. Μόνο μία μέρα του Νοεμβρίου 1958, περισσότερες από 300 γυναίκες έκαναν την δουλειά τους γυμνές. Όσες αρνούνταν δένονταν». Οι αρχηγοί ισχυρίζονταν ότι έσπαγαν τα «φεουδαρχικά ταμπού».

Ο Becker μοιράζεται τις μαρτυρίες του αντιφρονούντα Wei Jingsheng. Ταξιδεύοντας ως Ερυθροφρουρός, ο Jingsheng «σοκαρίστηκε βλέποντας πεινασμένες και γυμνές γυναίκες και παιδιά να ζητιανεύουν φαγητό σε κάθε σιδηροδρομικό σταθμό». Ένα στέλεχος του καθεστώτος στο τρένο απέρριψε την ανθρώπινη υπόσταση των πεινασμένων, λέγοντας ότι ήταν «πρώην γαιοκτήμονες και πλούσιοι αγρότες, ή απλώς τεμπέληδες, και ότι τους έκανε καλό να πεινάνε».

Όπως το στέλεχος του καθεστώτος, η φοιτήτρια του Oberlin πιθανότατα δεν πρόκειται να αναγνωρίσει σύντομα την ανθρώπινη φύση των άλλων γύρω της.

Όπως παρατήρησε ο Dikötter, «Φαινομενικά οτιδήποτε μπορούσε να δικαιολογηθεί στο όνομα της χειραφέτησης».

Τι μπορούμε να μάθουμε σχετικά με το γιατί τόσοι άνθρωποι σήμερα πιστεύουν σε απόψεις που είναι αντίθετες με τα γεγονότα και τη λογική;

Η τρέλα δεν περιορίζεται στην αριστερά. Σήμερα, κάποιοι πιστεύουν ότι η Brigitte Macron είναι άντρας και ότι το Ισραήλ δολοφόνησε τον Charlie Kirk.

Οι ιδέες του Leonard Read και του David Hume μας βοηθούν να καταλάβουμε το πώς λειτουργεί το ανθρώπινο μυαλό. Όταν οι άνθρωποι δηλώνουν κάποιες αιτίες για τις θέσεις τους, αυτό δεν σημαίνει ότι έφτασαν σε αυτές μέσω της λογικής.

Στο βιβλίο του Who’s Listening, ο Read εξήγησε: «Χρειάζεται μόνο να αναγνωρίσουμε ότι οι ιδέες, καλές ή κακές, καταλαμβάνουν το άτομο· δεν ισχύει το αντίστροφο. Δεν κατέχω εγώ μια ιδέα· αυτή με κατέχει».

Ο David Hume θα το έθετε έτσι: Ένα πάθος όπως η λατρεία για τον Μάο, το μίσος για τον δυτικό πολιτισμό, ή το μίσος για τους Εβραίους πρώτα υιοθετείται και μετά βρίσκονται οι λόγοι για να δικαιολογηθεί. Όταν οι βαθιά ριζωμένες πολιτικές πεποιθήσεις οδηγούνται από το πάθος, δεν υπάρχει τρόπος να πείσεις κάποιον μέσω λογικής να τις εγκαταλείψει.

Το 1739, στο A Treatise of Human Nature, ο David Hume δημοσίευσε τη θεωρία του ότι τα πάθη μας (τα συναισθήματα), και όχι η λογική, είναι ο πρωταρχικός οδηγός της λήψης αποφάσεων. Η θεωρία του Hume αναγνωρίζεται από τους φιλοσόφους ως μία από τις σημαντικότερες στην ιστορία της φιλοσοφίας. Και σήμερα, η νευροεπιστήμη επιβεβαιώνει τις ιδέες του Hume.

Ωστόσο, σχεδόν τρεις αιώνες αργότερα, οι ιδέες του Hume δεν είναι ευρέως κατανοητές από τον κόσμο. Μπορούμε να καταλάβουμε το γιατί. Μας φαίνεται ότι φτάνουμε στις αποφάσεις μας τις περισσότερες φορές μέσω συνειδητής λογικής σκέψης· ο άλλος είναι ο ανόητος, όχι εμείς. Προτιμάμε να πιστεύουμε ότι είμαστε οι καπετάνιοι της ζωής μας, που ασκούμε την ελεύθερη βούλησή μας μέσω της λογικής μας. Οι όποιες αμφισβητήσεις της πίστης μας στην λογική μας, μας να νιώθουμε πολύ άβολα.

Άρα, πού καταλήγουμε εμείς, που προσπαθούμε να υπερασπιστούμε την ελευθερία απέναντι στην επιθετικότητα ατόμων που έχουν καταληφθεί από ανελεύθερα πάθη;

Ο Read πρότεινε μια χρήσιμη αναλογία με τις υψηλές και χαμηλές πιέσεις στα μετεωρολογικά συστήματα, όπου οι χαμηλές πιέσεις φέρνουν καταιγίδες και οι υψηλές περιορίζουν τις χαμηλές. Έγραψε: «Στη θέρμη του συναισθήματος ή της μάχης, τα άτομα τείνουν να δημιουργούν περιοχές χαμηλής πίεσης». Και εξήγησε:

Ανάλογες με τις περιοχές χαμηλής πίεσης είναι τα άτομα χαμηλής αντίληψης. Η ανοησία στα μυαλά των ανθρώπων, πανταχού παρούσα ανάμεσά μας αν και συχνά κάπως αδρανής, ενεργοποιείται, υποδαυλίζεται σε μανία, καθώς εφορμά σε προσωπικότητες πολύ κενές ή πολύ καταθλιπτικές, ώστε να νοιάζονται για τη διαφορά μεταξύ δουλείας και ελευθερίας.

Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τον καιρό. Ανάμεσα σε ανθρώπους χαμηλής αντίληψης, νέες «περιοχές χαμηλής πίεσης» θα σχηματίζονται κάθε μέρα. Ωστόσο, με τη δύναμη της δικής μας κατανόησης, μπορούμε να δημιουργήσουμε περιοχές υψηλής πίεσης για να εμποδίζουμε τα ανελεύθερα κοινωνικά πάθη.

Ο Read προειδοποιούσε: «Οι κακές ιδέες δεν μπορούν να γίνουν πιο εύλογες με το να πολεμάμε αυτούς που τις εκφράζουν». Ο Read υποστήριζε την «τελειοποίηση της αυτογνωσίας αντί του μετασχηματισμού των άλλων — το πρώτο είναι εφικτό, το δεύτερο μάταιο».

Ο σκοπός μας, εξήγησε ο Read, «είναι να αναπτυχθούμε σε επίγνωση, αντίληψη, συνείδηση».

Η μεγαλύτερη απειλή για την ελευθερία προέρχεται από την έλλειψη σεβασμού για την ανθρώπινη φύση των άλλων και από τα πάθη που δεν ελέγχονται από την λογική. Μόνο καλλιεργώντας την αυτογνωσία μπορούν οι άνθρωποι να αντισταθούν στη σαγήνη των καταστροφικών ιδεολογιών. Η πραγματική μάχη για την ελευθερία διεξάγεται καθημερινά στα χαρακώματα του ίδιου μας του μυαλού.

[Πηγή άρθρου: Mao’s Children: How Revolutionary Zeal Is Still Warping Young Minds]

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

ΠΟΣΑΔΙΣΜΟΣ,ΧΟΥΑΝ ΠΟΣΑΔΑΣ –UFO, Διαγαλαξιακός κομμουνισμός, δελφίνια και ατομικές βόμβες

 Ο ιστορικός μαρξισμός έχει γνωστούς κλάδους όπως ο σταλινισμός, ο μαοϊσμός και ο τροτσκισμός, αλλά και πιο περιθωριακές τάσεις όπως ο μπορντιγκισμός και ο ποσαδισμός. Το τελευταίο είναι σήμερα περισσότερο γνωστό μέσω μιμιδίων για δελφίνια και εξωγήινους, αλλά ήταν στην εποχή του σημαντικός παίκτης στη Νότια Αμερική και είχε τη δική του διεθνή παρουσία. Είτε σας ενδιαφέρουν οι περιέργειες στην ιστορία των ιδεών, ο εσωτερικός κομμουνισμός ή οι εναλλακτικές μαρξιστικές αναλύσεις, ο ποσαδισμός είναι ενδιαφέρον (διαφορετικά δεν είναι). Ένα ικανοποιητικό βιβλίο σε αυτό το πλαίσιο είναι το I Want to Believe του A.M. Gittlitz.

Ο Gittlitz εξερευνά τις ρίζες του Ποσαδισμού τόσο στη σοβιετική όσο και στην αργεντίνικη ιστορία, συμπεριλαμβανομένων των «απόκρυφων ριζών του μπολσεβικισμού» στον κοσμισμό και την αθανασία για τις οποίες έχει γράψει ο Stephen Flowers. Ο κύριος χαρακτήρας του βιβλίου, γεννημένος Homero Cristalli (1912-1981), μεγάλωσε σε πραγματική φτώχεια στην εργατική τάξη της Αργεντινής. Ήταν ικανός ποδοσφαιριστής και δημοφιλής τραγουδιστής και αναζήτησε το εργατικό κίνημα σε νεαρή ηλικία. Ο Gittlitz γράφει ότι ο Ποσαδισμός είχε μια «αναρχική ευαισθησία», αλλά για λόγους realpolitik οδηγήθηκε στον Μαρξισμό-Λενινισμό, μια εκτίμηση με την οποία συμφωνεί κανείς (ο Ποσαδισμός ως έκφραση ειδικά μεσογειακής ευαισθησίας είναι παρεμπιπτόντως μια ανταποδοτική προσέγγιση, συγκρίνετε επίσης τον ανδρισμό). Ο Cristalli έγινε τροτσκιστής, προχωρώντας σε όλο και πιο ηγετικές θέσεις μέσα στο κίνημα. Περιγράφεται ως χαρισματικός και γρήγορος, αλλά πιο αδύναμος όσον αφορά τη θεωρία. Το όνομα Posadas χρησιμοποιήθηκε αρχικά συλλογικά από αρκετούς συγγραφείς, αλλά ο Cristalli το υιοθέτησε ως δικό του. Εν μέρει παρέκκλινε από τη συνηθισμένη γραμμή στη θετική του στάση απέναντι στον Περονισμό, λιγότερο αποκλίνουσα ήταν η υποστήριξή του σε διάφορα κινήματα στον Τρίτο Κόσμο. Για παράδειγμα, το 1959, ο αγωνιστής Paul Schulz στάλθηκε με δύο συντρόφους του στο Μαρόκο για να φτιάξουν βόμβες για το αλγερινό FNL. Ήταν μια εποχή γεμάτη γεγονότα, με επιτυχίες στην Κίνα και την Κούβα, οι σύντροφοι του Ποσάδα συμμετείχαν σε πολλές χώρες της Νότιας Αμερικής τόσο σε συνδικαλιστικούς αγώνες όσο και ως αντάρτες. Η εκτίμηση του Gittlitz, ωστόσο, είναι ότι η μερικές φορές αβάσιμη αισιοδοξία και η προθυμία του Posada να κλιμακώσει γρήγορα τις μάχες οδήγησε σε καταστροφή σε πολλές χώρες, όπου οι εκπρόσωποί του ξεκίνησαν τον ανταρτοπόλεμο πολύ νωρίς και στη συνέχεια συντρίφτηκαν μαζί με πολλούς άλλους. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στη Γουατεμάλα.

Είτε έτσι είτε αλλιώς, οι συγκρούσεις στην Τροτσκιστική Τέταρτη Διεθνή οδήγησαν τελικά σε ρήξη, με πολλά τμήματα της Λατινικής Αμερικής να σχηματίζουν μια Ποσαδιστική Διεθνή το 1962. Υπήρχε μια γεωγραφική διάσταση στη σύγκρουση, με τον Ποσάδας να κατηγορεί τους Ευρωπαίους τροτσκιστές όπως ο Ερνστ Μαντέλ ότι ήταν παθητικοί και δειλοί. Σε γενικές γραμμές, αναγνωρίζει κανείς μια φλέβα λατινοαμερικανικού ανδρισμού στον ποσαδισμό, μεταξύ άλλων καλωσορίζοντας τον πυρηνικό πόλεμο μεταξύ των υπερδυνάμεων. Μια τέτοια επανάσταση θα συνέτριβε τις Ηνωμένες Πολιτείες και στη συνέχεια θα αναλάμβαναν οι ποσάδες. Όσοι αντιτάχθηκαν περιγράφηκαν ως άνανδρα αποτελέσματα, ο Μαντέλ περιγράφηκε από έναν ποσαδιστή ως «ένα μουνί που δεν πιστεύει στον θερμοπυρηνικό πόλεμο!». Ο ποσαδισμός είχε έντονες ομοιότητες με ένα θρησκευτικό κίνημα, αν και κοσμικό. Τα μέλη των κομμάτων έπρεπε να μοιράζονται τους πόρους τους μεταξύ τους, σημαντικές αποφάσεις όπως η μετακόμιση, οι δουλειές και οι γάμοι έπρεπε να εγκρίνονται από το κόμμα. Όχι σπάνια, οι μαχητές του Ποσάδα τους απαγόρευαν να παντρευτούν ή να κάνουν παιδιά. Το σεξ για ευχαρίστηση ήταν απαγορευμένο, όπως και τα μεθυστικά και η ομοφυλοφιλία.

Το 1968, ο Ποσάδας και μερικοί σύντροφοί του συνελήφθησαν στο Μοντεβιδέο και τελικά κατέληξε εξόριστος στη Ρώμη, όπου τα πιο αμφίβολα χαρακτηριστικά του χαρακτήρα του ηγέτη φαίνεται να έχουν αφεθεί ελεύθερα. Ο εσωτερικός κύκλος κυβερνήθηκε ως αίρεση, όπου οι Ποσάδα, μεταξύ άλλων, επιτέθηκαν στους πιστούς του και στη γυναίκα του με κατηγορίες για απιστία. Το όλο θέμα φέρνει στο μυαλό τις δίκες της Μόσχας, ακόμα κι αν η τιμωρία ήταν απέλαση αντί για εκτελεστικό απόσπασμα. Για αρκετούς αποκομμένους, ήταν μια καταστροφή ό,τι κι αν γινόταν, έχασαν το νόημα της ζωής τους όταν ο Ποσάδας τους χώρισε. Ταυτόχρονα, οι Ποσάδα έγιναν πιο ανεξάρτητοι από τους συμβούλους τους, οι Ποσαδιστές προσπάθησαν να συνεργαστούν στενά όχι μόνο με τα Κομμουνιστικά Κόμματα αλλά και με τον Μουαμάρ Καντάφι, τον Σαντάμ Χουσεΐν και αρκετούς άλλους. Μπορεί κανείς να εντοπίσει εδώ τόσο μια τάση υποστήριξης σοσιαλιστικών στοιχείων στα λαϊκιστικά κινήματα όσο και μια προθυμία να συμμαχήσει με ισχυρούς παράγοντες. Η αισιοδοξία και η πίστη του Ποσάδα στη σημασία των Ποσαδιστών εκφράστηκε τώρα και σε επαναλαμβανόμενες αναλύσεις παγκόσμιων γεγονότων.

Πιο διαρκές ενδιαφέρον παρουσιάζει η ανάπτυξη του Posada τα τελευταία χρόνια. Πήγε τους οπαδούς του σε ερείπια και ζωολογικούς κήπους, όπου τους ενθάρρυνε να αναλογιστούν τη συγγένεια με έξυπνα ζώα όπως λιοντάρια, αρκούδες, μαϊμούδες και ελέφαντες. Μακροπρόθεσμα, οι άνθρωποι θα σταματούσαν να κατέχουν και να σκοτώνουν ζώα, ο σοσιαλισμός θα «κέρδιζε τα ζώα» και «τα άγρια ζώα θα έπαυαν να είναι άγρια» (εδώ αισθανόμαστε μια συγγένεια με τον Φουριέ). Ιδιαίτερα σημαντικό ήταν το δελφίνι, κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους της ζωής του, ο Ποσάδας άρχισε να ενδιαφέρεται για τα πειράματα στη Μαύρη Θάλασσα όπου γεννήθηκαν παιδιά κάτω από το νερό. Μερικές φορές τα δελφίνια θα τα αναζητούσαν. Ο Posadas πίστευε ότι μια τηλεπαθητική σύνδεση μεταξύ χερσαίων και θαλάσσιων ζώων και μιας «νέας φυλής» ανθρώπων, θα μπορούσε να προκύψει εάν γεννιόντουσαν αρκετά παιδιά με αυτόν τον τρόπο. Ήταν προς το τέλος της ζωής του που άρχισε να περιγράφει σοβαρά πόσο ριζικά διαφορετική θα ήταν η μελλοντική σοσιαλιστική κοινωνία. Οι σωματικές ανάγκες όπως το φαγητό και το σεξ θα αυτοματοποιούνταν και θα σταματούσαν να μας οδηγούν. Τότε θα ήμασταν φίλοι της φύσης αντί να την καταστρέφουμε, τα δελφίνια θα ζούσαν σε πισίνες με ανθρώπινες οικογένειες και η ανθρώπινη διάρκεια ζωής θα εξαπλασιαζόταν τουλάχιστον. Η συνειδητοποίηση ότι η Γη είναι μικρή στην κοσμική προοπτική θα επέφερε ένα «οντολογικό σοκ» που θα συνέτριβε τον εγωισμό, την ατομική ιδιοκτησία και τον πόλεμο.

Ο παλαιότερος Posadas θυμίζει από πολλές απόψεις τόσο τον Fourier όσο και τους Ρώσους κοσμικούς. Μετά το θάνατό του, η κληρονομιά του συνεχίστηκε από δύο τάσεις. Υπήρχαν πιστοί τόσο στην Ευρώπη όσο και στη Λατινική Αμερική, η Ποσαδιστική Διεθνής είναι μάλλον μικρή αλλά παραμένει. Η ανάλυση και οι συμμαχίες με λαϊκιστές ηγέτες αποτελούν μέρος της κληρονομιάς του Ποσάδα. Ο γιος του, León Cristalli, για παράδειγμα, ήταν ένας από τους πρώτους φίλους του Ούγκο Τσάβες και ανέλυσε τόσο τον Τραμπ όσο και το Brexit ως βήματα στο δρόμο προς την εξέγερση της εργατικής τάξης. Πραγματικά συναρπαστική, ωστόσο, είναι η άλλη μετα-ποσαδική τάση, η ουφολογική. Μεταξύ των υποστηρικτών του Ποσάδα ήταν ο λάτρης της επιστημονικής φαντασίας Ντάντε Μινατσόλι, ο οποίος του άρεσε να θέτει το ζήτημα των εξωγήινων σε διάφορα πλαίσια (ο Gittlitz λέει ότι οι Ποσαδιστές περιγράφονταν από άλλους τροτσκιστές ως «μια ομάδα εργατών και μυστικιστών»). Δεν είναι σαφές αν ήταν για να φιμώσει τον Minazzoli ή όχι, ο Posadas έδωσε μια ομιλία για τους εξωγήινους που αργότερα δημοσιεύτηκε ως φυλλάδιο (διαθέσιμο σε marxists.org όπως οι ιπτάμενοι δίσκοι, η διαδικασία της ύλης και της ενέργειας, η επιστήμη, ο επαναστατικός και εργατικός αγώνας και το σοσιαλιστικό μέλλον της ανθρωπότητας). Υποστήριξε ότι υπάρχουν εξωγήινοι, ότι η κοινωνική τους οργάνωση πρέπει να είναι ανώτερη από τη δική μας και ότι ο σοσιαλισμός έχει ευκολότερο χρόνο από τους καπιταλιστές να συνεργαστεί μαζί τους («πρέπει να ενωθούμε μαζί τους, αυτοί που φαίνονται πιο ισχυροί από τους ανθρώπους, έτσι ώστε να έρθουν και να μας βοηθήσουν να λύσουμε τα προβλήματα της Γης»). Σε κάθε περίπτωση, η ουφολογική ιδέα του Posadas δεν ήταν ιδιαίτερα καταπατητική. Μετά το θάνατό του, ωστόσο, δύο από τους σημαντικότερους συντρόφους του, ο Schulz και ο Minazzoli, ήρθαν να το αναπτύξουν περαιτέρω. Ο Minazzoli ήταν ο πιο προσγειωμένος από αυτούς. Είπε ότι οι εξωγήινοι μας έχουν επισκεφτεί αρκετές φορές σε όλη την ιστορία και ότι τώρα περιμένουν να έρθουν σε επαφή. Όπως ο Ποσάδας, υπέθεσε ότι είναι ειρηνικοί, ένας πολεμικός πολιτισμός πιθανότατα θα είχε χαθεί πριν φύγει από τον πλανήτη του. Αυτό σήμαινε ότι το ζήτημα της κοσμικής επαφής και του γήινου σοσιαλισμού ήταν στενά συνδεδεμένα. Ο Minazzoli αντιπροσωπεύει μια σοσιαλιστική τάση στην ουφολογία. Πιο εσωτεριστής από τον Minazzoli ήταν ο Γερμανοεβραίος Paul Schulz. Μετά το θάνατο του Ποσάδα, άρχισε να λαμβάνει μηνύματα από τους εξωγήινους για τους οποίους μίλησε ο Μπίλι Μάιερ, τους Πλειάρους. Όλα φέρνουν στο μυαλό τη Νέα Εποχή, ο Schulz πίστευε ότι υπάρχουν περισσότερες από 40 εκατομμύρια ανθρωποειδείς φυλές στο σύμπαν που ζουν ειρηνικά. Η ανθρωπότητα είναι πρωτότυπη στο ότι ανατράφηκε ως πολεμιστές για μια σύγκρουση στον αστερισμό του Σείριου που τελείωσε εδώ και πολύ καιρό. Έχουμε απομονωθεί στη Γη και τροποποιηθεί γενετικά για να έχουμε μικρότερη διάρκεια ζωής. Αν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, μπορούμε να επιδιορθώσουμε τον γενετικό μας κώδικα, να καταπολεμήσουμε τις πολεμικές μας παρορμήσεις και να επανασυνδεθούμε με τα διαστημικά αδέρφια μας. Μέχρι στιγμής, Schulz, ανεξάρτητα από το πώς κρίνεις την αλήθεια, είναι μια συναρπαστική ιστορία.

Ενδιαφέρουσα είναι η αναγέννηση που είχαν οι πιο ουφολογικές τάσεις του ποσαδισμού. Λίγο μετά το θάνατο του Minazzoli, το μανιφέστο του Γιατί οι εξωγήινοι δεν κάνουν δημόσια επαφή; ανακαλύφθηκε από Ιταλούς αυτόνομους μαρξιστές, οι οποίοι εν μέρει αστειευόμενοι υιοθέτησαν μερικές από τις ιδέες του ως MIR, Men In Red. Δημοσίευσαν το περιοδικό Ufologia Radical και συνδύασαν την ουφολογία με στοχαστές όπως ο Μπορντίγκα, ο Αγκάμπεν και ο Νέγκρι. Στη συνέχεια, η γνώση των πιο εκκεντρικών στοιχείων του ποσαδισμού διαδόθηκε τη δεκαετία του 2010 από ομάδες όπως η Διαγαλαξιακή Εργατική Ένωση – Ποσαδιστής (IWL-P). Όπως και με τη νεαρή alt-right, υπήρχαν στοιχεία τόσο ειρωνείας όσο και σοβαρότητας, με ενδιαφέρον για τις φάλαινες και τα δελφίνια, μεταξύ άλλων, τόσο με έναν παράγοντα σανού όσο και με μια γνήσια αναζήτηση για κοσμική κοινότητα.

Συνολικά, είναι ένα συναρπαστικό κομμάτι της ιστορίας των ιδεών. Πολιτικά, ο Ποσαδισμός δεν είναι ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο ικανοποιητικός από τον Τροτσκισμό γενικά, με την πιο πρωτότυπη συνεισφορά να είναι η κριτικά θετική ανάλυση λαϊκιστών ηγετών όπως ο Περόν και ο Τραμπ. Υπάρχει επίσης μια προειδοποίηση για τις πολιτικές αιρέσεις στην ιστορία του ποσαδισμού. Πιο ενδιαφέρον λοιπόν είναι ο μετα-ποσαδισμός ως εσωτερικός μαρξισμός, για όσους ενδιαφέρονται για τέτοια πράγματα είναι σαφές ότι όταν η αριστερά γίνεται εσωτερική, υπάρχει συχνά μια σύνδεση με το χώρο (από τον Μπλανκί και τον Φουριέ μέχρι τους κοσμιστές και τους ποσαδιστές). Οι κοσμικές και βιοκεντρικές τάσεις του ποσαδισμού μπορούν να αποτελέσουν χρήσιμη έμπνευση για την αριστερά που αναζητά εναλλακτικές λύσεις στο επεισόδιο woke. Για τους υπόλοιπους από εμάς, είναι κυρίως σαγηνευτικές ιστορικές περιέργειες.  https://motpol.nu/

========

Χουάν Ποσάδας – Διαγαλαξιακός κομμουνισμός, δελφίνια και ατομικές βόμβες

Οι απόψεις του Ποσάδας και του στενού κύκλου των οπαδών του, από τη μεσσιανικού τύπου προσμονή ενός πυρηνικού πολέμου ως τη σύνδεση Ούφο και σοσιαλισμού ανέκαθεν θεωρούνταν από αστείες ως παρανοϊκές, με αποτέλεσμα ακόμα και εντός του διαβόητα πολυδιασπασμένου τροτσκιστικού κινήματος, οι ποσαδιστές να θεωρούνται μάλλον παρίες.

Tι κοινό έχουν ο Χουάν Ποσάδας και ο Ντιέγκο Μαραντόνα; Αμφότεροι γεννήθηκαν σε φτωχογειτονιές του Μπουένος Άιρες και ασχολήθηκαν με το ποδόσφαιρο. Μόνο που ο Ποσάδας, ή Ομέρο Κριστάλι όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, δεν έμελλε να γίνει τελικά ένα ακόμα σαξές στόρι της στρογγυλής θεάς, αλλά η πιο αινιγματική και ιδιόρρυθμη μορφή του διεθνούς τροτσκισμού. Οι απόψεις του Ποσάδας και του στενού κύκλου των οπαδών του, από τη μεσσιανικού τύπου προσμονή ενός πυρηνικού πολέμου ως τη σύνδεση Ούφο και σοσιαλισμού, ανέκαθεν θεωρούνταν από αστείες ως παρανοϊκές, με αποτέλεσμα ακόμα και εντός του διαβόητα πολυδιασπασμένου τροτσκιστικού κινήματος, οι ποσαδιστές να θεωρούνται μάλλον παρίες. Από την άλλη, οι ιδέες τους δεν αποτελούσαν παρά μια ακραία αντανάκλαση του κλίματος της εποχής, όπου ο κίνδυνος του πυρηνικού ολέθρου έμοιαζε χειροπιαστός, ενώ και οι ισχυρισμοί για θέαση ΑΤΙΑ ήταν κατά διαστήματα στην ημερήσια διάταξη.

Ο Ποσάδας ήρθε στον κόσμο το 1912, από γονείς που είχαν μεταναστεύσει στο Μπουένος Άιρες από τη Μπαζιλικάτα της νότιας Ιταλίας, που παραμένει μια από τις φτωχότερες περιοχές της χώρας ως σήμερα. Είχε άλλα εννιά αδέρφια, με τα οποία ζούσε σε άθλιες συνθήκες, που δυσκόλεψαν μετά τον πρόωρο θάνατο της μητέρας τους. Τα παιδιά αναγκάζονταν να ζητούν φαγητό από τους γείτονες, να κάνουν διάφορες δουλειές του ποδαριού, ενώ υπήρχαν μέρες που ζούσαν μόνο με μπανάνες. Λόγω υποσιτισμού ο Ποσάδας απέκτησε μόνιμα προβλήματα υγείας, ενώ οι εμπειρίες των παιδικών του χρόνων επηρέασαν τις μετέπειτα ακραία ασκητικές απόψεις του στον τρόπο ζωής και κατανάλωσης στον καπιταλισμό.

Αποκορύφωμα της ποδοσφαιρικής του πορείας ήταν να παίξει στην Estudiantes de La Plata, ομάδα που ως σήμερα παίζει στην πρώτη κατηγορία της χώρας, λίγο πριν την έλευση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στην Αργεντινή. Από τα 20 του χρόνια άρχισε να εργάζεται ως τσαγκάρης, ενώ παράλληλα ξεκίνησε η πολιτική και συνδικαλιστική του δράση. Στα τέλη της δεκαετίας του ’30 έγινε μέλος του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Εργατικού Κόμματος, που το 1941 συνδέθηκε με την τροτσκιστική Δ’ Διεθνή.

Το 1947, μαζί με τον συνεργάτη του Ντάντε Μινατσόλι, ίδρυσε την Ομάδα Τέταρτη Διεθνής και λίγα χρόνια αναδείχθηκε σε ηγέτη του γραφείου Λατινικής Αμερικής της Δ’ Διεθνούς, σε μια περίοδο κατά την οποία ο τροτσκισμός έφτασε στο μέγιστο της παραδοσιακά περιορισμένης επιρροής του, κυρίως μεταξύ των σιδηροδρομικών της Κούβας, των μεταλλωρύχων της Βολιβίας και των εργατών γης στη Βραζιλία.

Οι ποσαδιστές της Κούβας ειδικότερα, πήραν μέρος στην Κουβανική Επανάσταση, αν και αμέσως μετά την επικράτησή του Φιντέλ Κάστρο το 1961, σημειώθηκε επεισόδιο όταν Κουβανοί αξιωματούχοι διέλυσαν το τυπογραφείο των ποσαδιστών στην Αβάνα. Ο Τσε Γκεβάρα, υπουργός τότε, χαρακτήρισε το γεγονός “λάθος που διαπράχθηκε από στέλεχος κατώτερης βαθμίδας”, καταδίκασε ωστόσο τον ποσαδισμό διότι “ενεργεί ενάντια στην επανάσταση”, αφού θεωρούσε την κυβέρνηση της Κούβας “μικροαστική”, καλώντας σε “μια άλλη επανάσταση για να έρθει το προλεταριάτο στην εξουσία”, κάτι που, τόνιζε ο Τσε, “υπονόμευε την πειθαρχία που είναι απαραίτητη σε αυτό το στάδιο”. Η δράση των ποσαδιστών τελικά απαγορεύθηκε στην Κούβα, με τον Φιντέλ να αποκαλεί τον ποσαδισμό “μολυσματικό” το 1966. Οι ποσαδιστές με τη σειρά τους έφτασαν να ισχυριστούν ότι ο Κάστρο είχε διατάξει τη δολοφονία του Τσε, παρά τα αδιαμφισβήτητα στοιχεία για την εμπλοκή της CIA. Ο ίδιος ο Ποσάδας έκανε λόγο για “ασάφεια” σχετικά με τις συνθήκες θανάτου του μεγάλου επαναστάτη.

Μετά την ανάδειξη του Ποσάδας σε σημαντική φυσιογνωμία του διεθνούς τροτσκισμού, άρχισαν να κυκλοφορούν οι πρώτες φήμες για την ψυχική ισορροπία του, όπως και για τις εξωφρενικές απαιτήσεις που έθετε στους συνεργάτες του: να κοιμούνται ελάχιστα και να δουλεύουν ατελείωτα, όπως ο ίδιος. Το 1953, κατά τη διάσπαση της Δ’ Διεθνούς, ο Ποσάδας κι οι οπαδοί του τάχθηκαν στο πλευρό του Μισέλ Πάμπλο (Μιχάλης Ράπτης), ωστόσο ο ίδιος, ευελπιστώντας μάταια σε ηγετικό ρόλο, ίδρυσε τη δική του Δ’ Διεθνή το 1962, που περίπου μια δεκαετία αργότερα προσέθεσε στον τίτλο της την ένδειξη “Ποσαδιστές”. Ο ποσαδισμός άρχισε να προσιδιάζει ολοένα και περισσότερο σε παραθρησκευτικού τύπου σέχτα, με τον Ποσάδας να επιβάλλει την απαγόρευση του μη αναπαραγωγικού σεξ στους κοινοβιακά οργανωμένους οπαδούς του, ιδίως τους ανύπαντρους, πιστεύοντας ότι η ερωτική επιθυμία θα έσβηνε με την έλευση του κομμουνισμού. Τα στοιχεία αυτά, αλλά και απόψεις που έβλεπαν σε ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα τη δυνατότητα ανάδυσης μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας από τις στάχτες του καπιταλισμού, αποξένωναν όλο και περισσότερο τον Ποσάδας από δυνάμει οπαδούς, με το μεγαλύτερο μέρος των ακολούθων του να φθίνει ως τις αρχές της δεκαετίας του ’70.

Η υστεροφημία του Ποσάδας – όχι με τον τρόπο που ο ίδιος θα την επιθυμούσε – οφείλεται ωστόσο κυρίως στην τεράστια γοητεία που ασκούσε πάνω του η ύπαρξη εξωγήινης ζωής, τόση που επιχείρησε να της δώσει πολιτικό περιεχόμενο. Υποστήριζε την αποστολή και τη λήψη μηνυμάτων σε μορφές “εξωγήινης νόησης” πιστεύοντας ακράδαντα πως “μπορεί να υπάρξει ζωή σε άλλους πλανήτες, ηλιακά συστήματα, σε άλλους γαλαξίες και σύμπαντα”. Ο ίδιος θεωρούσε πως οι εξωγήινες μορφές που είχαν κατορθώσει να επιβιώσουν θα έπρεπε να έχουν οικοδομήσει κάποιου είδους σοσιαλισμό για να αντεπεξέλθουν. Κατηγορούσε τον καπιταλισμό πως δεν ασχολούνταν με την έρευνα των Ούφο, γιατί δε θα μπορούσε να αποφέρει κέρδη, αλλά “οι άνθρωποι βλέπουν στα ΑΤΙΑ τη δυνατότητα εξέλιξης και προόδου. Αυτό επιταχύνει την πτώση της αστικής τάξης, δείχνοντας πόσο περιττή είναι. Όλοι οι άνθρωποι που λένε ότι έχουν δει εξωγήινους, συμπίπτουν στο γεγονός πως αυτά τα πλάσματα δεν τους φόβισαν, κι ότι κατόρθωσαν να γίνουν κατανοητοί, χωρίς χρήση γλώσσας που ακουγόταν, δείχνοντας πως δεν είχαν επιβλαβή πρόθεση”. Πρόσθετε επίσης πως οι άνθρωποι έπρεπε να απευθύνουν έκκληση στους κατοίκους άλλων πλανητών για να παρέμβουν και να βγάλουν από τη δυστυχία τους ανθρώπους με την υψηλή τεχνολογία τους.

Εκτός από τους εξωγήινους, ο Ποσάδας επιθυμούσε να επικοινωνήσει και με τα ζώα, ιδιαίτερα με τα δελφίνια, τα οποία τον είχαν σαγηνεύσει, αφότου είχε μελετήσει το επιστημονικό έργο του Ιγκόρ Τσαρκόφσκι που ειδικευόταν στα ευφυή αυτά θηλαστικά. Ήλπιζε ότι η διαδικασία γέννησης των δελφινιών θα μπορούσε να αξιοποιηθεί και για τη γέννηση στο διάστημα, στη συνέχεια ωστόσο το ενδιαφέρον του επεκτάθηκε στη δυνατότητα απευθείας επικοινωνίας μαζί τους.

Μπορεί ο Ποσάδας να έφυγε ξεχασμένος από τη ζωή στις 14 Μάη 1981 στη Ρώμη, μετά τη δεκαετία του 2010 ωστόσο ο ποσαδισμός έκανε ένα απροσδόκητο “comeback” στον κόσμο του διαδικτύου, κυρίως στα αγγλόφωνα ΜΚΔ, ως πηγή έμπνευση μιας πλημμυρίδας σατιρικών memes. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την αντίδρασή του αν έβλεπε κάποιο από αυτά σήμερα, με δεδομένο ότι θεωρούσε πως τα αστεία θα ήταν “άχρηστα” στο σοσιαλισμό.  https://www.katiousa.gr/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων