ΤΟ ΤΑΞΙΜΙ...[Μέρος Β΄] Γ.ΚΟΡΟΣ-ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ

Ο Γ ιώργος Κόρος μιλάει για το ταξιμι[απο παλιά συνεντευξη του λαικού μας καλλιτέχνη σε γνωστο μουσικολόγο]

- Πες μου κάτι άλλο, αν είναι δυνατό να περιγραφεί, τι είναι τα ταξίμια που κάνεις, πώς αυτοσχεδιάζεις;
- ε, αυτά τα πράγματα… τι να σου πω, το ταξίμι είναι μια μελωδία ελεύθερου ρυθμού, μια φαντασία. Τώρα τι να πεις, έχει αλλαγές και χρώματα, αλλά αυτά έχουν απαιτήσεις…αισθηματικές. Κάθε νότα, κάθε φράση, κάθε αλλαγή δρόμου πρέπει να έχει και το πάθος της, εκείνο το…αυτό…πώς να το πω…είναι παθητική μουσική αυτή…να παίζεις εσύ αλλά να βρίσκεις κι ανταπόκριση. Αν δεν καταλαβαίνουν αυτοί που ακούν απʼ αυτά τα πράγματα…άμα βλέπεις πνεύματα που δεν καταλαβαίνουν…κρυώνεις. Άμα πάλι σε προσέχει ο άλλος αυτό που ξέρεις το δεκαπλασιάζεις… Έτσι είναι. Αλλά οι μερακλήδες είναι δυστυχώς λίγοι.
Τα ταξίμια είναι, να πούμε, σαν να μιλάμε και ο ένας απαντάει στον άλλο και λέει το παράπονό του, το αίσθημά του, την ιστορία του, κάτι που του έτυχε, τέτοια πράγματα και ο άλλος πάλι του λέει, τι λες βρε παιδί μου αυτά έπαθες; κλπ. Έτσι, αυτήν την έννοια έχουν, εγώ κάνω με το βιολί το κλάμα του μέσα από την καρδιά του, το οποίο είναι δύσκολο να εκφραστεί.

- Το ταξίμι σου ξεκινά, απλά, ήρεμα, μαλακά…
- Ναι, ναι, φερʼ ειπείν, ξεκινάμε, ας πούμε, από την οδό τάδε και θέλουμε να βγούμε, π.χ., στην Ομόνοια. Λοιπόν θα περάσουμε από εκείνον το δρόμο, τον άλλο, το τάδε στενό, την άλλη λεωφόρο για να φτάσουμε και να τελειώσουμε. Αλλά αυτό θέλει πολύ γερά αυτιά. Να προσέχουν, όμως, κι αυτοί που δεν καταλαβαίνουν γιατί είναι σημαντικά πράγματα αυτά. Τα άλλα τα υπόλοιπα που ακούμε, τραγούδια, τραγουδάκια και τραγουδάρες…ε, μʼ αυτά βαρεθήκαμε ποια…Τι να πρωτακούσει κανείς, το αυτί τι να σου κάνει.

- Πες μου, μελετάς καθόλου βιολί τώρα;
- Όχι τώρα, αλλά ποτέ. Κοίταξε, αν διάβαζα μουσική και ήμουν σε άλλο είδος, έπρεπε υποχρεωτικά να μελετώ. Αλλά εδώ, τώρα, είναι θέμα αντιλήψεως, μυαλού, γιατί έχουμε να κάνουμε με φαντασία, αίσθημα, χρώμα κλπ. Λοιπόν αν δεν κόβει το μυαλουδάκι και τα χέρια και η καρδιά και όλα μαζί δεν κάνουμε τίποτα…

- Στο σπίτι σου δεν παίζεις έτσι για την δική σου ευχαρίστηση;
- Σπάνια, εγώ ευχαριστιέμαι ξέρεις πότε; Όταν μου παραγγείλουν, σε κέντρο όταν βρίσκομαι, ή σε γάμο ή σε πανηγύρι, κανένα ταξίμι, κανένα σόλο, τότε ευχαριστιέμαι…Εδώ στο σπίτι δεν γίνεται αυτό…......

======

ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ[Οταν παίζω ταξίμι ερχονται τα πουλιά και κάθονται στό τάστο]

«Σαν ‘ρχότανε το φτινόπωρο— για τότες µιλώ, που ήµουνα παιδαρέλος —µε ξύπναγε, µε το χάραµα, ε,ένα πουλάκι µικρό, κόκκινο απουκάτου στο λαιµό.

Αυτό λάλαγε πρώτο. Όχι λαλιά. Έτριζε. Και µετά εξύπναγαν όλα τ’ άλλα.
Εξέβγαιναν καταχείµωνο, µετά τα πρωτοβρόχια.
Τα κοτσύφια. Τσίχλες. Μπεκατσόνια.
Και κάτι πουλιά µεγάλα. Καληµάνες τα λέγανε.
Κάθε εποχή είχε τα πουλιά της. Κι εγώ δεν τα χόρταινα.
Πετροκοκόρια — οι τσαλαπετεινοί. Με το λοφίο. Και την µεγάλη, σπαθάτη ουρά.
Τα τουρλιά που φκιάνανε τη φωλιά τους καταγής, µέσα στα σιτάρια.
Οι τσιουπίτσες — από κει εβγήκε και η τσιούπα. Η κοπελιά.
Που είχε την χάρη αυτηνού του πουλιού.
Ο Ασπρόκωλας, που είχε µια άσπρη τούφα πούπουλα στον κώλο.
Η λιάριτζα κι ο αητοµάχος λιαριτζής, της οικογενείας των αητοειδών.
Ο συκολόγος ή συκοφάγος. Είχε απάνω του όλα τα χρώµατα τ’ ουράνιου τόξου.
Τετετζιές. Κάτι µικρούλια που τρύπωναν κι έκαναν τ’ αυγά τους σε τρύπες δέντρων.
Ο τσιώνης, κοµµάτι µεγαλύτερος από τον σπούργιτα.
Τα τρυγόνια κι οι πέρδικες.
Ο τρυποφράχτης. Μια σταλίτσα πράµα.
Κι οι καρδερίνες.
Σαν λάληγε ο Γκιώνης ή χτυπούσε καµπάνα, µου ‘ρχόταν µελαγχολία.
Στενοχωριόµουν για τον πατέρα µου.
Που έτρεχε από τα άγρια χαράµατα για να µας αναστήσει.
Εµπήκα από µικρός στα βάσανα της ζωής.
Σαν παιδάκι δεν χόρτασα τα παιχνίδια.
Δε λέω, έπαιζα. Αλλά στη ζούλα.
‘Ετρεχα δω κει για κάνα πιάτο φαγάκι.
Για κάνα µονόφραγκο.
Τα πουλιά µε µάθανε µουσική.
Όταν πιάνω το όργανο και παίζω ταξίµι, ‘ρχόνται τα πουλιά και κάθουνται στο τάστο.
Στο µάνικο. Και τα δάχτυλα γίνονται πουλιά.
Από µέσα τα δάχτυλα γίνουνται όπως οι µπακούλες τους.
Και πατώ τα τάστα όπως εκείνα, που κάθουνται στις κόρδες.
Επρόσεχα στις τηλεγραφοκολώνες, που κάθουνταν απάνου στα σύρµατα τα χελιδόνια.
Έτσι είναι τα ταξίµια. Σαν τα χελιδόνια, ‘ρχόνται την άνοιξη. Χτίζουν τις φωλιές στα ίδια µέρη.
Ή ξαναβρίσκει το ζευγάρι τη φωλιά που άφησε. Γεννάνε. Μεγαλώνουν τα ξεπεταρούδια.
Γιοµώζει η άνοιξη ζωή.
Τα καλοκαίρια φουντώνουν για καλά.
Και σαν έρθει το φτινόπωρο, µαζεύουνται όλα µαζί. Περιµένουν και τα αργοπορηµένα.
Δεν λαλάνε. Είναι µελαγχολικό το φτινόπωρο.
Κάθουνται πάνου στα σύρµατα και περιµένουν.
Κι όλα µαζί, µεµιάς, φρρρρτ, πάνε.
Για ζεστές χώρες. Γι’ αλλού.
Στην Αφρική, λένε.
Σαν κουράζουνται στις θάλασσες, κουρνιάζουν στα καράβια.
Ή στα φτερά πάνου άλλων πουλιών.
Που έχουν µεγάλα φτερά.
Ένα τοσοδούλι χελιδόνι και να πετάει από τον ένα κόσµο να πάει στον άλλονα.
Μ’ αρένουν τα χελιδόνια.
Αλλά µε τις γαλιάντρες είναι άλλο πράµα. Πάει το στόµα τους ροδάνι.
Τα βλέπεις πόσα έχω; Δεν κάνω χωρίς πουλιά.
Στενοχωριέµαι που τα ‘χω στα κλουβιά.
Μ’ αγαπάνε. Ξέρω τα χούγια τους.
Όταν είµαι στεναχωρηµένος, το πιάνουν.
Και να δεις πώς κάνουν. Σκίζεται η καρδιά τους.
Προσπαθώ να µην το δείχνω. Αλλά ‘ναι χειρότερα.
Τα πουλιά δώκανε στην ψυχή µου µουσική.
Κι οι άνθρωποι, βάσανα.
Εδώ πιο πάνω, στις ράχες. Το βουνό.
Βλέπεις εκείνο το δέντρο;
Μία µέρα που τράβηξα κατά κει να ξεχλιάνω, είδα ένα κουρµπάνι µέλισσες σαν σταφύλι.
Την άλλη µέρα, είχαν κάνει την κουφάλα σπίτι τους και αράδιζαν.
Μια χαρά που πήρα…
Το χειµώνα, που δεν υπάρχουν λουλούδια για να µασούν την θροφή τους, επάγαινα και το τάιζα ζαχαρίτσα.
Και πέφτει άπου λες ένα χιόνι κι αποκόβει τα πάντα. Ξεκινάω . Μεριάζω το χιόνι. Φτάνω.
Τι να δω. Στις άκριες της κουφάλας, πεθαµένες µια χούφτα µέλισσες.
Αδειάζω την ζαχαρίτσα µέσα.
Πάω, µόλις µαλάκωσε ο καιρός.
Αράδιζε το µελισσάκι.
Ε, δε θα το πιστέψεις.
Κάθισαν οι µέλισσες λεφούσι απάνου µου και δε µε ‘φαγε καµία.
Ξεβγήκε ο ήλιος.
Ανθισαν τα κλαριά.
Ανεβαίνω στο βουνάκι.
Πάω στο δέντρο.
Πουθενά µέλισσες.
Ανθρώπινα χέρια είχαν βουλώσει την κουφάλα µέχρι πάνω µε λάσπη.
Την ξεβουλώνω. Τηράω µέσα στο σκότος, Περιµένω µέλισσες.
Τίποτας.
Είχαν σκάσει. Αποθάνει από δίψα, ξέρω γω τι.
Και κει που φεύγω, σκάει µύτη µια µελισσούλα. Ετοιµοθάνατη. Δε θα το ξεχάσω ποτέ.
Κόσµος. Κοσµάκης. Και κουραδόπλαση».

H διήγηση αυτή του Μάρκου Βαμβακάρη είναι από το λεύκωμα των εκδόσεων Τεγόπουλου-Μανιατέα ,”Μύθος ρεμπέτικος-Μάρκος Βαμβακάρης” με κείμενα και επιμέλεια του Γιώργη Χριστοφιλάκη.Προσέξτε το λεξιλόγιο.
Προσέξτε την βαθιά -βιωμένη- γνώση του Μάρκου για τα πουλιά και την Φύση. Ονόματα, χρώματα, ήχοι, συνήθειες…
Θαυμάστε πόσο τρυφερά πέφτει η ματιά του “μάγκα” ρεμπέτη πάνω στους μικρούς φτερωτούς συντρόφους του, τα πουλιά και τις μέλισσες. Υποκλιθείτε στην οικολογική συνείδηση ενός λαϊκού ανθρώπου, σε μια εποχή που η οικολογία δεν υπήρχε ούτε σαν όρος στα λεξικά.
Και τέλος, απολαύστε το “ταξίμ” από τις πενιές του Μάρκου.
Όταν τον άκουγαν τα 80 πουλιά που είχε σε κλουβιά να παίζει μπουζούκι,σώπαιναν όλα. Για να τον ακούσουν…πηγήhttp://afmarx.wordpress.com/

ΤΟ ΤΑΞΙΜΙ...[Μέρος Α΄]

ΤΟ ΤΑΞΙΜΙ

ένα μουσικό είδος με βαθιές ρίζες. Το μέρος εκείνο που είναι συνυφασμένο με την έμφυτη δημιουργικότητα του ανθρώπου και την ανάγκη του για αυτοσχεδιασμό.
Στην λαϊκή και ρεμπέτικη μουσική ιστορία του τόπου μας, έχουν γράψει χρυσές σελίδες τα ανεπανάληπτα ταξίμια μεγάλων δεξιοτεχνών του μπουζουκιού. Του Τσιτσάνη, του Παπαϊωάννου, του Βαμβακάρη και πολλών άλλων.
Η εκπομπή[στο βιντεακι πιό κάτω], ερευνά την ιστορική προέλευση του όρου «ταξίμι», ανατρέχει στις αρχές της πρώτης δημιουργικής έκφρασής του από τους λαϊκούς ερμηνευτές -και κυρίως- εμβαθύνει, μέσα από τις αφηγήσεις πολύ σημαντικών δεξιοτεχνών του μπουζουκιού, στους «τρόπους» και στους «δρόμους» έκφρασης των ταξιμιών. Αναζητά τους τρόπους και τις ανάγκες δημιουργίας του, αλλά και τους «νόμους» και τους «κανόνες» που διέπουν αυτή την αυτοσχέδια μουσική έκφραση.
Στην εκπομπή εμφανίζονται, σχολιάζουν και ερμηνεύουν, τέσσερις σημαντικοί δεξιοτέχνες του μπουζουκιού, ο Κώστας Παπαδόπουλος, ο Χρήστος Κωνσταντίνου, ο Βαγγέλης Τρίγκας και ο Νίκος Τατασόπουλος. Η μουσική παρουσία των τεσσάρων αυτών μουσικών καλύπτει μία ολόκληρη περίοδο ακμής της λαϊκής και ρεμπέτικης ιστορίας, αφού στα μπουζούκια τους έχουν ξετυλιχθεί αναρίθμητα ταξίμια, είτε στη δισκογραφία είτε στα νυχτερινά κέντρα, δίπλα και μαζί με πολύ μεγάλους συνθέτες και δημιουργούς, όπως ο Τσιτσάνης ο Παπαϊωάννου, ο Χιώτης, ο Γ. Τατασόπουλος, ο Μ. Θεοδωράκης, ο Α. Καλδάρας, ο Α. Πάνου, ο Δ. Μούτσης κ.α.
Μας μιλούν για τους λόγους που οδηγούν στην δημιουργία και στην «αφήγηση» μέσω του ταξιμιού μιας ιστορίας μικρής ή μεγάλης, σίγουρα πάντως μιας προσωπικής ιστορίας. Μια ιστορία που έχει την ανάγκη να εκφραστεί την κατάλληλη στιγμή και κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις, οι οποίες ποικίλουν από εκφραστή σε εκφραστή αυτού του ξεχωριστού μουσικού μέρους, το οποίο προηγείται ενός τραγουδιού, ή έχει την δική του ολοκληρωμένη και αυτάρκη ύπαρξη στην εξέλιξη ενός γλεντιού.
Στο φακό της εκπομπής, οι τέσσερις δεξιοτέχνες αυτοσχεδιάζοντας προσπαθούν να δομήσουν και να αφηγηθούν μέσω του μπουζουκιού τους, ο καθένας με τον τρόπο του, την δική τους προσωπική ιστορία, έτσι ώστε να μπορέσουν να μεταβιβάσουν με πληρότητα κάθε συναίσθημα, το οποίο επιδιώκουν να μοιραστούν με τους ακροατές τους ή εκείνους που διασκεδάζουν με την πένα τους και την ερμηνευτική τους διάθεση.

ΤΟ ΑΡΑΒΙΚΟ ΤΑΞΙΜ ΩΣ ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΟ. Του Αli Jihad Racy/Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Λος ‘Αντζελες Μετάφραση- Περίληψη : Μάγια Φουριώτη.

Το φαινόμενο του μουσικού αυτοσχεδιασμού εκτιμάται για την καλλιτεχνική αξία που συνεπάγεται και την αύρα νοήματος που φαίνεται να περιέχει Η μουσική δημιουργία σε μια παράσταση αναγνωρίζεται δικαιωματικά σαν τέχνη, αλλά και σαν μια μορφή έκφρασης εμποτισμένη με ειδικό βάθος। Σε αυτή τη μελέτη υποστηρίζω ότι ο μουσικός αυτοσχεδιασμός στις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου, όπως στα μεγάλα αστικά κέντρα της Βηρυτού, Δαμασκού, Χαλεπιού και Καϊρου έχει εξέχουσα θέση διότι το μήνυμα που μεταφέρει είναι συμβολικό και αποτελεσματικό।Η συμβολική σημασία του αυτοσχεδιασμού είναι στενά συνδεδεμένη με τον τρόπο κατά τον οποίο η μουσική έχει γενικά συμβολική αξία। Σε επίπεδο θεμελίωσης, η μουσική θεωρείται συμβολική διότι μπορεί αναδείξει σύνολα διαφορετικά από την ίδια। Σαν μορφή ακουστικής αναπαράστασης η μουσική επικαλείται συμβολικές έννοιες μέσω παραμέτρων όπως η χροιά, το μέτρο, η μελωδία, η υφή και τα μουσικά όργανα। Η μουσική ενσωματώνει ένα στοιχείο συμβολικής αξίας ιδιαίτερα όταν αυτό συνδέεται με συγκεκριμένα πολιτιστικά ιδανικά. Από τη φύση της η μουσική αποτελεί μεταφορά ή μικρόκοσμο από κάτι άλλο δηλαδή περιλαμβάνει στοιχεία ‘’εικονικότητας’’. Εν των μεταξύ η μουσική θεωρείται πως οφείλει την συμβολική αποτελεσματικότητά της στον εσωτερικό της σχεδιασμό και τις εγγενείς ιδιότητες της ως κατηγορία εμπειριών. Η μουσική και οι άλλες μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης λειτουργούν εντός ‘’ειδικών σημειωτικών συστημάτων’’ των οποίων η σημασία εκτείνεται πέραν των δικών τους αυστηρών πεδίων. Ο αυτοσχεδιασμός σαν σύμβολο Ο τρόπος κατά τον οποίο αναλύεται ο μουσικός αυτοσχεδιασμός εξαρτάται κατά μεγάλο μέρος από το πολιτιστικό υπόβαθρο και τις αντιλήψεις των μεμονωμένων ακροατών και εκτελεστών. Η συμβολική ιδιότητα που προσδίδεται στον μουσικό αυτοσχεδιασμό είναι ενδεικτική για το πώς ερμηνεύεται η διαδικασία του αυτοσχεδιασμού. Σε γενικές γραμμές η ιδιαίτερη σημασία του αυτοσχεδιασμού επικεντρώνεται γύρω από τη μουσική υφή, τον μεμονωμένο καλλιτέχνη, μια συλλογικότητα και τη ζωή γενικότερα μέσα από τις ακόλουθες 12 οπτικές γωνίες: 1. Ο αυτοσχεδιασμός θεωρείται διαισθητική τέχνη. 2. Ο αυτοσχεδιασμός μπορεί να υφίσταται σαν τέχνη εξάσκησης 3. Πιστεύεται ότι ο αυτοσχεδιασμός είναι υπέρτατα δημιουργικός. 4.Ο αυτοσχεδιασμός μπορεί να είναι προσωποποιημένος ή εξατομικευμένος 5. Ο αυτοσχεδιασμός συνδέεται με την έμπνευση 6. Ο αυτοσχεδιασμός ασκεί ε επιρροή 7. Ο αυτοσχεδιασμός εκπροσωπεί τον μουσικό ιδιωματισμό. 8.Ο αυτοσχεδιασμός αποτελεί συγχώνευση μεταξύ του οικείου και του καινούργιου. 9. Ο αυτοσχεδιασμός εμπλέκει άμεσα το ακροατήριο. 10.Ο αυτοσχεδιασμός μπορεί να δημιουργήσει μια αίσθηση μυστικιστικής ή συγκινησιακής υπερβατικότητας. 11.Ο αυτοσχεδιασμός συνδέεται με την ελευθερία 12. Ο αυτοσχεδιασμός στη μουσική, όπως και σε άλλες πλευρές της ζωής, θεωρείται απόλυτα φυσιολογικός. Ο αυτοσχεδιασμός πηγάζει από την ευρηματικότητα και τον αυθορμητισμό και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι πολλαπλών δημιουργικών διαδικασιών. Η Τέχνη του Ταξίμ Από ιστορικής πλευράς ο αυτοσχεδιασμός έχει εξέχουσα θέση στη μουσική παράδοση της Εγγύς- Ανατολής. Στο σύγχρονο αραβικό κόσμο, η ικανότητα αυτοσχεδιασμού θεωρείται σήμα κατατεθέν της τέχνης του καλού μουσικού. Αυτό το είδος αυτοσχεδιασμού λέγεται ταξίμ. Το ταξίμ ακούγεται σε χιλιάδες ηχογραφήσεις από τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Η εντοπιότητα Στις σύγχρονες αραβικές πόλεις, ο αυτοσχεδιασμός μεταφέρει μια σειρά σημασιών και πιο συγκεκριμένα προβάλλει ένα συμβολικό πολύπλευρο μήνυμα που δύναται να μετατοπιστεί από έναν ακραίο πόλο σε κάποιον άλλο. ’Ένας από τους πόλους εκπροσωπεί το συμβατικό, το τυπικό, το σταθερό της αραβικής κουλτούρας. Το στοιχείο της εντοπιότητας εκπροσωπείται με πολλούς τρόπους. Οι αυτό-σχεδιάζοντες μουσικοί χρησιμοποιούν τους παραδοσιακούς μουσικούς ιδιωματισμούς της πατρίδας τους. Επίσης οι μουσικοί μιλούν την συναισθηματική γλώσσα της κουλτούρας τους. Ως φορέας της παράδοσης ο καλλιτέχνης του ταξίμ οφείλει να είναι καινοτόμος για να είναι η μουσική του καλλιτεχνικά γοητευτική και τεχνικά ορθή. Το υψηλό ηθικό Ο άλλος πόλος εκπροσωπεί μουσικά φαινόμενα που υπερβαίνουν την επικράτεια της κοινοτυπίας. Περιλαμβάνει μουσικά στοιχεία που είναι καινοτόμα, εξαιρετικά, αυθόρμητα και ιδιαίτερα. Δεδομένου ότι επιτρέπει ελευθερία και ατομικότητα σε μεγάλο βαθμό, αυτός ο πόλος ξεχωρίζει τους εκτελεστές από το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο και τους δίνει τη δυνατότητα να εκφραστούν σε ατομικό επίπεδο. Κάτω από αυτό το πρίσμα οι εκτελεστές του ταξίμ επαινούνται , αν και εφ’ όσον η μουσική τους είναι απαλλαγμένη από τα συνήθη στερεότυπα στοιχεία. Η σύνδεση μεταξύ του ορχηστρικού αυτοσχεδιασμού και της ατομικής δημιουργικότητας γίνεται όταν αναφερόμαστε σε εξέχοντες Άραβες οργανοπαίκτες. Πράγματι, οι πιο καταξιωμένοι μουσικοί είναι γνωστοί για το ξεχωριστό είδος αυτοσχεδιασμού, καθώς και για τις βάσεις που έχουν από την παράδοση. Οι μουσικοί που αυτοσχεδιάζουν έχουν πλήρη συναίσθηση της ατομικότητάς τους καθώς και των βάσεων της παράδοσης. Οι μουσικοί αυτοί είναι αποδέκτες πρόσθετης ατομικής αναγνώρισης. ΣυμπέρασμαΗ παρούσα μελέτη απεικονίζει την τάση της μουσικής να περιλάβει μια μεγάλη ποικιλία αισθητικών, κοινωνικών και ιδεολογικών εννοιών. Οι ανθρωπολόγοι του πολιτισμού και οι εθνομουσικολόγοι απέδειξαν ότι η ανθρώπινη έκφραση ερμηνεύεται με πολλαπλούς τρόπους. Μάσα από την ικανότητά του να εναλλάσσει διαφορετικά εννοιολογικά πεδία, ανάλογα με την αντίληψη του παρατηρητή, το αραβικό ταξίμ λειτουργεί όπως ‘’ η συγκεχυμένη μορφή’’ στον τομέα της ψυχολογίας. Σαν ένα συγκεχυμένο μουσικό σύμβολο, το ταξίμ έχει τα εφόδια να υποδηλώσει μια μεγάλη ποικιλία συμπληρωματικών πολιτιστικών και καλλιτεχνικών πόλων όπως συλλογικότηταατομικότητα, κανόναςιδιοσυγκρασία, περιορισμός- ελευθερία, προσδοκία- έκπληξη, λογική- διαίσθηση, γνώση-ταλέντο, θεωρίαπρακτική, παράδοσηκαινοτομία, συνείδηση-άφατο σταθερότητα- ποικιλία, μαστοριά- έμπνευση, ορθότητα-επιρροή, νους – πνεύμα, υπολογισμός-αυθορμητισμός, ήθος- πάθος που αποτελούν τα συμπλέγματα της εντοπιότητας και του υψηλού ηθικού. Τα τελευταία χρόνια το ταξίμ φαίνεται πως έχει υποστεί αλλοιώσεις στη δομή και το συμβολικό περιεχόμενο λόγων των τάσεων της τεχνολογίας. Για να συνοψίσουμε, στον αραβικό κόσμο σήμερα οι συνεκδοχές του αυτοσχεδιασμού είναι στενά συνδεμένες με τις επικρατούσες πολιτιστικές και καλλιτεχνικές παγκόσμιες απόψεις. Η σημασία και το περιεχόμενο του μουσικού ορχηστρικού αυτοσχεδιασμού αντικατοπτρίζουν την αλληλεπίδραση αντιθέτων τάσεων καθώς και το ενδιαφέρον για την τοπική ταυτότητα και τη διάσωση των παραδοσιακών αρχών αφ’ ενός και την ανάγκη για αλλαγή και υποδοχή παγκόσμιων μουσικών εξελίξεων από την άλλη. Μολαταύτα, η τέχνη του ταξίμ διατηρεί εξέχουσα θέση στην σύγχρονη αραβική μουσική, εκπροσωπώντας μια παράδοση ετών και περιέχοντας στοιχεία μυστικισμού και καλλιτεχνικής έκφρασης.
Συνεχίζεται...