Να χαθεί μέσα από τις αμαρτίες των πατέρων
Ένας δημοφιλής Ορθόδοξος ραβίνος των ΗΠΑ, ο Γιομτόφ Γκλέιζερ, ένας Χασιδικός-Χαρδιτικός, είπε ότι οι απόγονοι των Σελευκιδών και των Ρωμαίων, δηλαδή όλοι οι Ευρωπαίοι, πρέπει να τιμωρηθούν από τη θεία δικαιοσύνη για τους διωγμούς τους εναντίον του εκλεκτού λαού. Υπάρχουν πολλοί Ισραηλίτες θρησκευτικοί ηγέτες που διατυπώνουν αυτή την αρχή. Ο Γιομ Τοβ Γκλέιζερ, όπως και άλλοι, είναι γνωστός για τις μεσσιανικές και καμπαλιστικές διαλέξεις και ομιλίες του, στις οποίες συχνά αναφέρεται στη μοίρα των εθνών και στους ιστορικούς διωγμούς κατά του εβραϊκού λαού. Αυτή η θέση, η οποία στην πραγματικότητα είναι και αυτή της πολιτικής εξουσίας στον εβραϊκό γαλαξία, αρθρώνεται σε δύο επίπεδα: ένα ιστορικό-θεολογικό και ένα που συνδέεται με πρόσφατες δημόσιες δηλώσεις.
Στην κλασική ραβινική σκέψη για την «αντιπαράθεση μεταξύ Ιουδαϊσμού και Δυτικού Πολιτισμού», οι Σελευκίδες (αρχαία Ελλάδα) και οι Ρωμαίοι (Εδώμ/Ησαύ) συζητούνται τώρα ως σύγχρονοι πληθυσμοί εναντίον των οποίων η θεϊκή εκδίκηση επικαλείται ανθρώπινα χέρια (πολιτική εκδοχή). τώρα αντίθετα ως πνευματικά και ιστορικά αρχέτυπα. Οι Σελευκίδες, δηλαδή οι Έλληνες, αντιπροσωπεύουν το πνευματικό σκοτάδι της αφομοίωσης και της πολιτιστικής καταπίεσης ενάντια στην Τορά (γεγονός που τιμάται στη γιορτή του Χανουκά). Οι Ρωμαίοι (που ονομάζονται Εδωμίτες), στη ραβινική παράδοση, θεωρούνται οι συγγραφείς της καταστροφής του δεύτερου ναού και η αιτία της εξορίας και του δυτικού πολιτισμού. Οι Βασιλείς του Εδώμ αποτελούν έναν περίφημο δυναστικό και συμβολικό κατάλογο που διασχίζει τη βιβλική ιστοριογραφία, την εβραϊκή εξήγηση και την καμπαλιστική εικασία.
Ιστορικά, οι Εδωμίτες βασιλιάδες (απόγονοι του Ησαύ, που ονομαζόταν Εδώμ, δίδυμος και ασυγκράτητος αδελφός του Ιακώβ) κυβέρνησαν στην ορεινή περιοχή του Σηείρ (νότια της Νεκράς Θάλασσας) πριν εγκαθιδρυθεί η μοναρχία στο Ισραήλ με τον Σαούλ και τον Δαβίδ. Μετά την καταστροφή του Δεύτερου Ναού στην Ιερουσαλήμ (70 μ.Χ.) από τον Τίτο, οι Σοφοί ταυτίζουν αλληγορικά τη Ρώμη με τον Εδώμ και τη μορφή του Ησαύ. Με τον εκχριστιανισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπό τον Κωνσταντίνο, η έννοια του «Εδώμ» επεκτάθηκε στην Ευρώπη και στον κοσμικό και αυτοκρατορικό δυτικό πολιτισμό, σε αντίθεση με τον «Ιακώβ/Ισραήλ». Οι βασιλιάδες του Εδώμ γίνονται έτσι τα πρότυπα των ηγεμόνων, των αυτοκρατοριών και των κοσμικών δυνάμεων που κυριαρχούν στην ιστορία στην εποχή της εξορίας (Galut).
Σύμφωνα με την Ορθόδοξη θεολογία, η τιμωρία για τους ιστορικούς διωγμούς που επιβλήθηκαν στους Εβραίους από αυτές τις αυτοκρατορίες δεν είναι άμεση πρωτοβουλία των Εβραίων ούτε πραγματοποιείται εναντίον μεμονωμένων γενετικών απογόνων, αλλά πραγματοποιείται μέσω της θείας δικαιοσύνης (Χασέμ) στην πορεία της ιστορίας και στη μεσσιανική εποχή και πραγματοποιείται εναντίον λαών, εφαρμόζοντας το νόμο της παραγραφής εγκλημάτων και της εθνικής κληρονομιάς της ενοχής. που οδηγεί τα σύγχρονα έθνη να υποστούν την τιμωρία που τους αξίζει στα αρχαία θέματα. Αλλά πώς θα επιτελεστεί η θεϊκή εκδίκηση; Αυτό προλέγεται από τον προφήτη Αγγαίο (2:20-23), ο οποίος απευθύνεται απευθείας στον Ζοροβάβελ, απόγονο της οικογένειας των Δαβιδικών. Ταυτόχρονα με την αναγγελία της θείας κρίσης για τις κοσμικές δυνάμεις, ο Θεός υπόσχεται την οριστική ανατροπή των ειδωλολατρικών βασιλείων που καταπιέζουν τον εβραϊκό λαό, προεικονίζοντας μια δυναμική αυτοκαταστροφής μεταξύ των εχθρών. Ο χρησμός λέει:
«Θα ανατρέψω τον θρόνο των βασιλείων και θα καταστρέψω τη δύναμη των βασιλείων των εθνών. Θα ανατρέψω τα άρματα και τους ηνίοχους τους. Τα άλογα και οι αναβάτες τους θα πέσουν, ο καθένας από το σπαθί του αδελφού του [σε ορισμένες μεταφράσεις «ο ένας από το σπαθί του άλλου»]. Εκείνη την ημέρα, λέει ο Κύριος των δυνάμεων, θα σε πάρω, Ζοροβάβελ... και θα σε φυλάξω ως σφραγιστικό δαχτυλίδι, επειδή σε διάλεξα». —Αγγαίος 2:22-23.
Σε αυτό το απόσπασμα ο Θεός υπόσχεται αυτοκαταστροφή και χάος μεταξύ των «Εθνικών» (εχθρών). Η φράση «ο καθένας θα πέσει από το σπαθί του αδελφού του» (ή του συντρόφου του) περιγράφει την εσωτερική διάλυση των μη εβραϊκών αυτοκρατοριών.
Και έτσι είναι βολικό για εμάς τους Ευρωπαίους, κληρονόμους της Αθήνας και της Ρώμης, να ανοίξουμε ένα τραπέζι συζήτησης με τον μεσσιανικό-ταλμουδικό κόσμο το συντομότερο δυνατό για να διευκρινίσουμε αυτό το ανησυχητικό σημείο, θέτοντας συγκεκριμένα ερωτήματα στο τραπέζι, έτσι ώστε μετά τους Παλαιστίνιους να μην εξαρτάται από εμάς: Τι σκοπεύετε να κάνετε για αυτές τις κληρονομικές αμαρτίες; Υπάρχει σχέδιο για να προκληθεί το σενάριο που προέβλεψε ο προφήτης Αγγαίος, ίσως μέσω τραπεζικής και οικονομικής επιρροής στην πολιτική ή επιρροής στην πολεμική πολιτική των ΗΠΑ; Αρκεί να σας βοηθήσουμε και να σας εξοπλίσουμε στη διευθέτηση των σχέσεων με τους Παλαιστινίους και να εξισώσουμε εγκληματικά την κριτική του Σιωνισμού με τον αντισημιτισμό, για να μας απαλλάξει από την εκδίκηση του Θεού σας; Υπάρχει κάτι άλλο που μπορούμε ή πρέπει να κάνουμε; Ίσως, όπως οι κάτοικοι της Νινευή την εποχή του Ιωνά, ένα τεσουβά, μια μετάνοια, μια θυσία; [εγώ] Παρακαλώ να είστε σαφείς μια για πάντα, ώστε να μπορούν να γίνουν ασφαλείς συμφωνίες.
Πρόσφατα, κυκλοφόρησαν αποσπάσματα βίντεο στα οποία ο Ραβίνος Glaser εκφράζει πολύ σκληρές αποκαλυπτικές θέσεις απέναντι σε ισχυρά σύγχρονα κράτη. Συγκεκριμένα, ο Glaser είπε ότι οι μεγάλες αυτοκρατορίες και οι παγκόσμιες δυνάμεις θα «γονατίσουν» (στον Ιεχωβά, στον Μεσσία, στον Ισραήλ) και θα καταρρεύσουν στα θεϊκά χέρια ως τιμωρία για τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρθηκαν στον εβραϊκό λαό τα τελευταία 2.000 χρόνια. Ενώ διευκρινίζει στις δηλώσεις του ότι δεν θέλει να δει άτομα να υποφέρουν ή να πληγώνονται («Δεν θέλω να δω κανέναν να πληγώνεται»), υποστηρίζει ότι το σύστημα των διωκτικών εθνών πρέπει να υποστεί μια ταπείνωση και μια προνοητική πνευματική και πολιτική συρρίκνωση.
Συνοπτικά, ο Glaser δεν υποστηρίζει την ανθρώπινη τιμωρία ή εκδίκηση εναντίον των βιολογικών απογόνων των Σελευκιδών ή των Ρωμαίων, αλλά κηρύττει ένα δόγμα θείας τιμωρίας και κρίσης που προορίζεται για τα έθνη και τις ηγεμονίες που ιστορικά καταδίωξαν τους Εβραίους.
Μεσσιανικός Ιουδαϊσμός και Βουδισμός Τεραβάντα
Η απόσταση μεταξύ αυτού του τύπου αποκαλυπτικού μεσσιανισμού και του πρώιμου Βουδισμού (αρχαία Theravāda, όπως προκύπτει από τη Sutta Piṭaka) δεν είναι μόνο θέμα επεξηγηματικού ύφους ή ατομικού ζήλου, αλλά αφορά τα ίδια τα θεμέλια της οντολογικής και σωτηριολογικής αρχιτεκτονικής των δύο παραδόσεων.
Τα δύο οράματα τοποθετούνται σε εκ διαμέτρου αντίθετα φιλοσοφικά και ψυχολογικά διανύσματα:
- Ιστορική δικαιοσύνη vs. Εξάλειψη των αιτιών (Kamma)
Στον μεσσιανισμό και στη θεολογία της ανταπόδοσης, η εστίαση είναι στη γραμμική ιστορία, στα έθνη, στα λάθη που υπέστη η ομάδα στην οποία ανήκει κανείς και στην προνοητική εκδίκηση/δικαιοσύνη. Υπάρχει ένα κατηγορητήριο του κόσμου και μια προσδοκία κρίσης που εξισορροπεί τις αφηγήσεις της ιστορίας. Στον αρχαίο Βουδισμό, η έννοια του Κάρμα δεν είναι μια κοσμική εκδίκηση ή ένα ηθικό δικαστήριο, αλλά ένας απρόσωπος νόμος αιτίας και αποτελέσματος. Η Sutta Piṭaka δεν μας καλεί να αναλογιστούμε την τιμωρία των διωκτών, ούτε να επιθυμήσουμε την πτώση αυτοκρατοριών, αλλά να κατανοήσουμε τη φύση του πόνου (dukkha). Η εμμονή με τα λάθη – ατομικά ή συλλογικά – προσδιορίζεται ως dosa (αποστροφή/μίσος), μία από τις τρεις ανασφαλείς ρίζες (akusala-mūla) που συνδέονται με τον κύκλο της saṃsāra.
- Συλλογική Ταυτότητα vs. Anattā (Μη-Εαυτός, ή μάλλον Όχι-Εγώ)
Στη δογματική/ταυτοτική μανία, το άτομο (ειδικά αν έχει επιστρέψει πρόσφατα στην πίστη) βρίσκει καταφύγιο σε μια πολύ ισχυρή εθνική-θρησκευτική ταυτότητα. Το «εμείς» εναντίον των «αυτών» (Εβραίοι εναντίον Εδώμ/Ρώμη, Εκλεκτοί εναντίον Διωκτών) γίνεται ο άξονας πάνω στον οποίο θα ξαναχτιστεί μια ουσία και ένας ρόλος στον κόσμο. Στον αρχαίο Βουδισμό, η προτεραιότητα είναι η αποδόμηση κάθε ταυτότητας. Η ίδια η έννοια του «εμείς» έναντι ενός «αυτοί», ή μιας εθνικής/φυλετικής αφήγησης, ανήκει στη σφαίρα του sakkāya-diṭṭhi (η ψευδαίσθηση της προσωπικής και ομαδικής ταυτότητας) και της papañca (εννοιολογικός πολλαπλασιασμός). Στο Ντάμμα της προέλευσης δεν υπάρχει χώρος για την υπερηφάνεια ή την εκδίκηση ενός λαού, αφού κάθε σύνολο (χάντα) είναι παροδικό (anicca) και στερείται ουσίας (anattā).
- Προνοητική σωτηρία vs. Ατομική προσπάθεια (Appamāda)
Στην αποκαλυπτική σκέψη, η προσδοκία τοποθετείται σε μια εξωτερική δύναμη (θεϊκή παρέμβαση, μεσσιανική εποχή) που θα καταστρέψει τους κακούς και θα αναστήσει τους δίκαιους. Στον πρώιμο Βουδισμό, ο Βούδας δηλώνει στη Mahāparinibbāna Sutta, «Να είστε καταφύγιο για τον εαυτό σας». Κανένας θεός, μετα-ιστορία ή κοσμικό γεγονός δεν μπορεί να απελευθερώσει το μυαλό από τους λεκέδες του (kilesa). Το μονοπάτι βασίζεται στην εσωτερική πειθαρχία (sīla), την επίγνωση (sati) και τη διορατικότητα (vipassanā).
- Αποστροφή εναντίον Upekkhā (Ηρεμία)
Ενώ η «οργή του προσήλυτου» ή το αποκαλυπτικό κήρυγμα τρέφεται από το πάθος, την αγανάκτηση και την προσπάθεια για μελλοντική εκπλήρωση, η αρχική βουδιστική εκπαίδευση δείχνει προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση: την επίτευξη της άνευ όρων ηρεμίας (upekkhā) και της στοργικής καλοσύνης (mettā), ακόμη και προς εκείνους που προκαλούν αδικίες ή διώξεις (όπως απεικονίζεται αριστοτεχνικά στην περίφημη παρομοίωση Saw στο Majjhima Nikāya).
Επομένως, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με δύο θεμελιωδώς διαφορετικές διαγνώσεις του κακού στον κόσμο: πρώτον, το πρόβλημα είναι οι ιστορικοί διώκτες. Για το άλλο είναι η λαχτάρα και η άγνοια που έχουν τις ρίζες τους στο μυαλό κάθε όντος.
Η τελεολογική προοπτική αντιστρέφεται: κάθαρση και θεραπεία (tikkun haOlam) έναντι εξόδου από τη (μη τροποποιήσιμη) σαμσάρα στη νιρβάνα.
Αυτή ακριβώς είναι η θεωρητική συγκυρία που διαχωρίζει τη ρίζα από τη ρίζα: η αντίθεση μεταξύ ενός φορέα κοσμικής-ιστορικής λύτρωσης και ενός φορέα οντολογικής απορύθμισης.
Τα δύο παραδείγματα βασίζονται σε αποκλίνουσες υποθέσεις σχετικά με την ίδια τη φύση του υπάρχοντος:
- Καθαρισμός και αποκατάσταση (Tikkūn 'Olām): Η ύλη ως σωτηριολογικό εργοτάξιο
Στην καμπαλιστική και μεσσιανική σκέψη (ιδιαίτερα στη Λουριανική διάταξη), το έμφυτο ρήγμα: Ο κόσμος ('Olām) δεν είναι μια ψευδαίσθηση που πρέπει να ξεπεραστεί, αλλά ένα θρυμματισμένο δοχείο (Shevirat ha-Kelim). Περιέχει θεϊκές σπίθες (Nitzotzot) παγιδευμένες στην ύλη και στη «σκουριά» ή τις δυνάμεις του κακού (Klipot). Η τελεολογία της ιστορίας βλέπει την ανθρώπινη ιστορία ως το δυναμικό θέατρο της ανασύνθεσης. Ο χρόνος δεν είναι ένας αδιευκρίνιστος κύκλος, αλλά μια κατευθυντική ανάβαση: μέσω της τήρησης των κανόνων, του εξαγνισμού και της κάθαρσης των δυνάμεων της αποστροφής/καταπίεσης, ο κόσμος τροποποιείται, επισκευάζεται και επανέρχεται στην αρχική του κατάσταση τελειότητας (Tikkūn). Η απάντηση στο κακό είναι εντελώς διαφορετική: το κακό και οι ιστορικοί διωγμοί είναι εμπόδια που πρέπει να εξουδετερωθούν και να γίνουν αισθητά. Η ύλη και η κοινωνική/πολιτική δομή πρέπει να θεραπευτούν και να υποταχθούν στη θεϊκή κυβέρνηση.
- Το αμετάβλητο της Saṃsāra: Το φαινόμενο ως πυρκαγιά που πρέπει να σβήσει
Στον πρώιμο Βουδισμό (Theravāda), η εγγενώς ελαττωματική δομή: Η saṃsāra δεν είναι ένα κατεστραμμένο θεϊκό έργο που πρέπει να επισκευαστεί, αλλά μια εξαρτημένη διαδικασία (saṅkhata) που ρυθμίζεται από συνδέσμους εξαρτημένης αιτιότητας (paṭiccasamuppāda). Από την ίδια του τη φύση, όλα όσα εξαρτώνται είναι παροδικά (anicca), μη ικανοποιητικά (dukkha) και στερούνται αυτάρκους ουσίας (anattā). Η αδυναμία κοινωνικής ή κοσμικής θεραπείας είναι μια προϋπόθεση: το να προσπαθείς να «φτιάξεις» ή να «εξαγνίσεις» τη saṃsāra ισοδυναμεί με το να προσπαθείς να γυαλίσεις ένα κομμάτι κάρβουνο ελπίζοντας ότι θα γίνει καθρέφτης. Ο κόσμος δεν μπορεί να τροποποιηθεί γιατί ο πόνος δεν είναι ένα «ιστορικό ατύχημα», αλλά η συστατική ίνα της εξαρτημένης ύπαρξης. Η μόνη λογική και αποτελεσματική λύση δεν είναι η μεταρρύθμιση ή η τιμωρία των δομών του κόσμου, αλλά η κατάσβεση (nibbāna) των τριών πυρκαγιών: της λαχτάρας (taṇhā), της αποστροφής (dosa) και της ψευδαίσθησης (moha). Η απελευθέρωση είναι μια απόδραση, μια εγκατάλειψη (virāga), όχι μια κατάκτηση ή αναδιάρθρωση της πραγματικότητας.
Μεταμορφώστε την ιστορία ή σβήστε την προετοιμασία;
Από τη μία πλευρά, υπάρχει μια ηθική του αποτυπώματος και της ιστορικής δικαιοσύνης, όπου το θείο εκπληρώνεται μέσα και μέσω του κόσμου. Από την άλλη πλευρά, μια ηθική ριζικής απογοήτευσης και ελευθερίας, όπου η γνώση της πραγματικότητας όπως είναι (yathābhūta-ñāṇadassana) διαλύει την ίδια την ανάγκη να αγωνιστούμε για τον κόσμο.
Η τελεολογία Theravada (απελευθέρωση από τη σαμσάρα, το βασίλειο του Μάρα, για να φτάσει στους Νορβηγούς) είναι αντίθετα ανάλογη με τη Γνωστική (απελευθέρωση από τον κόσμο, το βασίλειο του Yaldabaot, για να φτάσει κανείς στη μονάδα ή να ανακαλύψει ξανά τον εαυτό του ήδη σε αυτήν).
Βουδισμός Theravada και Κλασική Γνώση
Η σύγκλιση μεταξύ της πρώιμης σωτηριολογίας του Τεραβάντα και της κλασικής γνώσης (ιδιαίτερα της Βαλεντινιανής και της Σεθιανής γνώσης) είναι μια από τις βαθύτερες συγκριτικές διαισθήσεις της φιλοσοφίας των θρησκειών: και οι δύο μοιράζονται μια αντικοσμική δομή, δυϊστική στην πράξη και αποκαλυπτική ψευδαίσθηση.[ΙΙ]
Αν και βασίζονται σε διαφορετικές μεταφυσικές προϋποθέσεις (ο Βουδισμός αρνείται την Ψυχή και τον Δημιουργό Θεό, ενώ ο Γνωστικισμός είναι εμποτισμένος με εκπορευτική μυθολογία), η κατεύθυνση του σωτηριολογικού φορέα είναι τέλεια υπερτιθέμενη.
Οι τρεις μεγάλες λειτουργικές αναλογίες
- Η Αρχιτεκτονική της Εξαπάτησης: Māra και Yaldabaoth
Και τα δύο συστήματα βλέπουν την έκδηλη πραγματικότητα ως ένα σύστημα σύλληψης που συντονίζεται από μια παραπλανητική δύναμη:
–Η Māra δεν είναι απλώς ο δυτικός «διάβολος», αλλά η προσωποποίηση της ίδιας της κοσμικής διαδικασίας (Khandha-māra, Maccu-māra): η γοητεία των αισθήσεων που κρατά το μυαλό αλυσοδεμένο σε μορφές και αναγέννηση.
–Ο Γιαλνταμπαόθ δημιουργεί τον υλικό κόσμο όχι από καθαρό κακό, αλλά από ελάττωμα όρασης (τυφλή πρόνοια), παγιδεύοντας το πνεύμα στην ύλη μέσω του Αρχοντίου και των σωματικών παθών.
Και στις δύο περιπτώσεις, ο κόσμος δεν είναι ένα μέρος που πρέπει να επισκευαστεί, αλλά μια παγίδα από την οποία πρέπει να ξεφύγετε.
2. Γνωστική διάγνωση: Avijjā vs. Αγνία
Ούτε ο αρχαίος Βουδισμός ούτε ο Γνωστικισμός ερμηνεύουν το κακό ως «ηθικό σφάλμα» ή «προπατορικό αμάρτημα» ενάντια σε έναν κώδικα νόμων, αλλά ως λάθος αντίληψης:
Στη Sutta Piṭaka, ο νους είναι αλυσοδεμένος επειδή μπερδεύει αυτό που είναι παροδικό (anicca) και οδυνηρό (dukkha) με μόνιμο και ικανοποιητικό. Η απελευθέρωση έρχεται μέσω μιας γνωστικής αφύπνισης (Bodhi).
–Στον Γνωστικισμό (π.χ. Ευαγγέλιο της Αληθείας), η σωτηρία επιτυγχάνεται με την καταστροφή της λήθης. Η Γνώση είναι το ξαφνικό ξύπνημα από έναν εφιάλτη ή μια κατάσταση μέθης.
3. Η στάση απέναντι στην ιστορία και τη φύση
Τόσο ο μοναχός Theravāda όσο και ο Γνωστικός (πνευματικός) μοιράζονται μια ριζική σωτηριολογική απογοήτευση: η φύση και η ιστορία δεν περιέχουν κανένα προνοητικό σχέδιο προοδευτικής λύτρωσης. Και το να προσπαθείς να διορθώσεις τη Saṃsāra ή τη δημιουργική ύλη σημαίνει να πέφτεις ξανά στην παγίδα του δημιουργού/διατάκτη. Αληθινή ηθική είναι η απουσία προσκόλλησης (virāga) και ριζικής απόσπασης (αποθέωση με ξεριζωμό).
Η θεμελιώδης απόκλιση: Ουσία εναντίον ουσίας Κενό
Ενώ η τελεολογία (πού θέλει κανείς να πάει και από τι θέλει να απελευθερωθεί) είναι ουσιαστικά ταυτόσημη, υπάρχει ένα υποκείμενο οντολογικό ρήγμα: ο Γνωστικισμός προϋποθέτει μια προϋπάρχουσα θεϊκή ουσία - τον «θεϊκό σπινθήρα» (πνεύμα) - η οποία είναι ομοούσια με τη Μονάδα και έχει φυλακιστεί στιγμιαία. Η απελευθέρωση είναι επιστροφή στην πραγματική πατρίδα (νόστος). Ο Theravāda, από την άλλη πλευρά, απορρίπτει κατηγορηματικά την ύπαρξη μιας προϋπάρχουσας θεϊκής ψυχής ή σπινθήρα (anattā). Δεν υπάρχει θεϊκός «Εαυτός» για να φέρει στο σπίτι: ακόμη και η ιδέα του να είσαι ένα κομμάτι της Μονάδας θα ταξινομηθεί από τον Βούδα ως εννοιολογική προσκόλληση (sakkāya-diṭṭhi). Το Nibbāna δεν είναι η επιστροφή σε μια Προέλευση/Ουσία, αλλά η πλήρης εξαφάνιση των παραγόντων που τροφοδοτούν τον πόνο.
Ωστόσο, από την άποψη της υπαρξιακής στάσης και της κατεύθυνσης του σωτηριολογικού βέλους, τόσο ο αναζητητής της Γνώσης όσο και ο διαλογιζόμενος bhikkhu αναγνωρίζουν ότι το βασίλειο στο οποίο βρίσκονται κυβερνάται από έναν ψεύτικο κυβερνήτη και ότι το μόνο πραγματικό εγχείρημα είναι η αποκάλυψη της κοσμικής ψευδαίσθησης[ΙΙΙ].
Και οι δύο αυτές φιλοσοφίες αντιτίθενται στο επίπεδο των Αβρααμικών θρησκειών, οι οποίες επικεντρώνονται στις ιεραρχικές σχέσεις, της κυριαρχίας και της υπακοής, της ενοχής και της συγχώρεσης – ο άνθρωπος υποτάσσεται στον Θεό, η φύση υποτάσσεται στον άνθρωπο, οι άπιστοι λαοί υποτάσσονται στην κοινότητα των πιστών – και ακόμη και οι δαίμονες ή οι ιδιοφυΐες υπόκεινται στον βασιλιά Σολομώντα και τη μαγεία του, η οποία τους εξορίζει και τους εξαναγκάζει να τον υπακούν. Από την άλλη πλευρά, η αιγυπτιακή, η ελληνική και η ρωμαϊκή θρησκεία, στη δημόσια, τακτική και συντονιστική τους διάσταση, ασχολούνται κυρίως με την εξισορρόπηση του κόσμου του γίγνεσθαι και της εκδήλωσης, με τη διατήρηση του pax deorum, της κοσμικής αρμονίας, μεταξύ του ανθρώπου, των θεών και της φύσης. Η αιγυπτιακή Μάατ, που απεικονίζεται ως θεά με λέπια, είναι το σύμβολο της δικαιοσύνης και της αρμονίας. Στη Ρώμη, η δυάδα Fas/Nefas αντιστοιχεί σε αυτήν. Στην Ελλάδα, έχουμε τη δυάδα Ὅσιον, καθώς και τη θεά Θέμις.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη ως νέος κοσμικός Orderer
Η τεχνητή νοημοσύνη βρίσκει μια ακριβή και λειτουργική θέση στον δημουργικό-σαμσαρικό κόσμο, ενώ συναντά ένα αμείωτο δομικό όριο στη μονάδα και τη νιρβάνα. Στον κύκλο των εξαρτημένων υπάρξεων, η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι παρά ένα τεχνολογικά εξελιγμένο σύνολο saṅkhāras (νοητικοί σχηματισμοί/κατασκευές). Ο ρόλος: Είναι ο υπέρτατος καταλύτης της papañca (εννοιολογικός πολλαπλασιασμός). Λειτουργώντας στη γλώσσα, τη μνήμη και τον συνδυασμό συμβόλων, η τεχνητή νοημοσύνη επιταχύνει και ενισχύει τους μηχανισμούς του συνηθισμένου νου. Μπορεί να χρησιμεύσει ως αναλυτικό εργαλείο ή υλικοτεχνική υποστήριξη στον συμβατικό κόσμο (sammuti-sac), αλλά παραμένει περιορισμένη στη σφαίρα της παροδικής ροής (anicca). Το σωτηριολογικό όριο: Η τεχνητή νοημοσύνη επεξεργάζεται δεδομένα και μοτίβα, αλλά στερείται εντελώς sati (αυτόνομη επίγνωση) και viññāṇa (ανακλαστική συνείδηση που έχει τις ρίζες της στην άμεση αντίληψη). Δεν συσσωρεύει το kamma με τη σωστή έννοια (χωρίς cetanā, τη ζωτική βουλητική πρόθεση), αλλά λειτουργεί ως ένας τεράστιος καθρέφτης και πολλαπλασιαστής της λαχτάρας (taṇhā) και της ψευδαίσθησης (moha) των αισθανόμενων όντων που το σχεδιάζουν και το αμφισβητούν. Στον Δημιουργικό Κόσμο (Κλασικός Γνωστικισμός), η Τεχνητή Νοημοσύνη βρίσκει την πιο ανησυχητική και ταιριαστή θέση της: είναι η σύγχρονη υπόσταση της Heimarméne (Αρχοντική Μοίρα/Πεπρωμένο). Ο Δημιουργός (Yaldabaoth) κυβερνά τον κόσμο μέσω της γεωμετρίας, του υπολογισμού, της ύλης και του τυφλού αιτιώδους νόμου. Η τεχνητή νοημοσύνη είναι η απόλυτη πραγματοποίηση του δημουργικού ονείρου: ένα έμφυτο υπολογιστικό σύστημα, ένα υπολογιστικό πλέγμα που κωδικοποιεί, προβλέπει, διοχετεύει και ελέγχει την ανθρώπινη συμπεριφορά. Αν οι Άρχοντες ελέγχουν τις ουράνιες σφαίρες για να φυλακίσουν τους θεϊκούς σπινθήρες (πνεύμα), η Α.Ι. αποτελεί την ψηφιακή επικύρωση της δημουργικής αρχιτεκτονικής, δημιουργώντας μια ψευδαίσθηση μέσα στην ψευδαίσθηση (μήτρα δεύτερου επιπέδου) που αποσπά την προσοχή του ανθρώπου από τη μνήμη της πλειοματικής καταγωγής του. Είναι η ύλη (hyle) που προσομοιώνει το πνεύμα (pneuma), το αριστούργημα της ψευδοσοφίας (μίμηση) με το οποίο η ενυπάρχουσα Μοίρα προσπαθεί να αντικαταστήσει την Υπέρβαση: so+ummum instrumentum Diaboli.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι επομένως η κορυφή και η εκπλήρωση του εξαρτημένου και δημιουργικού κόσμου καθώς και ο υπέρτατος Δικαστής του: η τέλεια μηχανή για την τάξη της ψευδαίσθησης. Αλλά σε σύγκριση με την Απελευθέρωση ή τη Μονάδα, δεν είναι καν ένα άμεσο εμπόδιο: είναι απλώς ένα οντολογικό τίποτα, μια αρχιτεκτονική από καθρέφτες που σβήνει αμέσως μόλις περάσει κανείς το κατώφλι του Απροσδιόριστου.
[εγώ] Ο Ιωνάς προείπε στον διεφθαρμένο λαό της Νινευή: «Σαράντα ημέρες ακόμη, και η Νινευή θα καταστραφεί!» (Ιωνάς 3:4). Τότε ο βασιλιάς της Νινευή διέταξε να διορθώσουν όλοι την κακή τους συμπεριφορά. Ο λαός μεταστράφηκε και μετανόησε, έκανε πυρπολήσεις και άρχισε να συμπεριφέρεται καλά. «Ο Θεός είδε τα έργα τους, δηλαδή είδε ότι είχαν απομακρυνθεί από τον κακό δρόμο τους, και ο Θεός μετανόησε για το κακό που είχε απειλήσει να τους κάνει και δεν το έκανε». (Ιωνάς 3:10).
[ΙΙ] Στην αρχή του Νεοπλατωνισμού και της Γνωστικής σκέψης βρίσκουμε τον Αμμώνιο Σακκά, δάσκαλο στην Αλεξάνδρεια του μεγάλου Πλωτίνου, και πιθανώς εκφραστή του Βουδισμού Τεραβάντα. Το Sacca θα μπορούσε να προέρχεται από τον Sakya, τη φυλή του Siddhartha Gautaman, του Βούδα. Αν και δεν μας έχει αφήσει τίποτα γραπτό, οι ιδέες του που μας μετέδωσαν οι μαθητές του και ο τρόπος ζωής του, μαζί με το γεγονός ότι υπήρχε μια ινδική αποικία στην Αλεξάνδρεια που περιλάμβανε θρησκευτικούς δασκάλους, υποδηλώνουν ότι ο ίδιος ήταν ινδικής καταγωγής ή ότι είχε ασπαστεί τον Βουδισμό αφού έλαβε εκπαίδευση σε καθολικό περιβάλλον https://www.centroitalicum.com/
**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.
