Στη σκιά της έντονης φημολογίας που καλλιεργείται από ακραίους κύκλους, σύμφωνα με την οποία το Ισραήλ εξετάζει την πιθανότητα ακόμα και πυρηνικού πλήγματος στον πόλεμο κατά του Ιράν, η ισραηλινή – σφόδρα αντιπολιτευόμενη τον Νετανιάχου – εφημερίδα, Haaretz, επανέφερε στοιχεία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ισραήλ.
Ολα αυτά στο φόντο των κατηγοριών σε βάρος του Ιράν ότι είναι σε θέση να κατασκευάσει πυρηνικό όπλο. Την ίδια στιγμή διοχετεύθηκε η πληροφορία ότι η Ρωσία, η οποία υλοποιεί το πυρηνικό σχέδιο του Ιράν (για ειρηνικούς σκοπούς), είναι διατεθειμένη να της παραδοθεί το ιρανικό εμπλουτισμένο ουράνιο. Μια πρόταση που, ενδεχομένως, θα προσέφερε μια δυνατότητα λήξης του πολέμου. Ωστόσο, όπως λέγεται, απορρίφθηκε από τον Τραμπ. Πάντως, η πρόταση αυτή θυμίζει παλαιότερη διαμεσολάβηση της Μόσχας, οπότε ο Ασσαντ στη Συρία δέχτηκε να παραδοθούν τα χημικά όπλα του στις ΗΠΑ (επί Ομπάμα). Οπως και έγινε.
Ανεξαρτήτως αυτού, η ιστορική αναδρομή και οι αποκαλύψεις που κάνει η Haaretz, είναι λίαν ενδιαφέρουσες. Προκύπτει ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ισραήλ έγινε, τόσο με γαλλική τεχνολογική υποστήριξη, όσο και με τη μυστική οικονομική υποστήριξη από τη Δυτική Γερμανία. Οι συνεννοήσεις και η διοχέτευση των γερμανικών κεφαλαίων ήταν ασφυκτικά μυστικές. Τόσο που, όταν το 1960 οι Ισραηλινοί συνέλαβαν τον «χασάπη» των Ναζί, Αϊχμαν, και επρόκειτο να δικαστεί στο Ισραήλ, στη Δυτική Γερμανία φοβούνταν ότι θα βγουν στη φόρα άπλυτα συνεργατών του τότε Γερμανού καγκελάριου, Αντενάουερ, οι οποίοι ήταν συνεργάτες των Ναζί, και κάποιοι εξ’ αυτών γνώριζαν τις μυστικές συνεννοήσεις Βόννης – Τελ Αβίβ.
Βροχή αποκαλύψεων
Βέβαια, αποκαλύψεις σαν και αυτές της Haaretz, δεν είναι πρώτη φορά που βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Αρχικά, έγινε γνωστό ότι το Ισραήλ διαθέτει τον πυρηνικό σταθμό Ντιμόνα στην έρημο Νεγκέβ τον Δεκέμβριο του 1960. Εκτοτε, το θέμα των πυρηνικών του Ισραήλ έχει αποτελέσει πολλάκις αντικείμενο δημοσιογραφικών ερευνών και πάμπολλα στοιχεία έχουν δει το φως της δημοσιότητας σχετικά με το ότι διαθέτει πυρηνικά όπλα. Ωστόσο, το Ισραήλ, διαχρονικά το διαψεύδει. Κάτι, άλλωστε, που εάν το παραδεχόταν, ταυτόχρονα θα έπρεπε να ομολογήσει ότι παραβιάζει κατάφωρα το διεθνές Δίκαιο. Παρά ταύτα, κοινό μυστικό είναι ότι η χώρα διαθέτει πυρηνικά όπλα.
Το 2015, όπως αναφέρει το αμερικανικό The National Interest, η συντηρητική γερμανική εφημερίδα, Die Welt, γνωστή για την υποστήριξή της στο Ισραήλ, δημοσίευσε ένα άρθρο όπου ανέφερε «με σχεδόν πλήρη βεβαιότητα» ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, ή Δυτική Γερμανία, βοήθησε στη χρηματοδότηση του πυρηνικού προγράμματος του Ισραήλ, τη δεκαετία του 1960.
Αν και ο επίσημος σκοπός αυτής της χρηματοδότησης λέγεται ότι ήταν η ανάπτυξη της ερήμου Νεγκέβ – όπου βρίσκεται ο πυρηνικός σταθμός Ντιμόνα του Ισραήλ – υπάρχει έντονη υποψία ότι τα χρήματα προορίζονταν στην πραγματικότητα για το πρόγραμμα πυρηνικών όπλων του Ισραήλ.
Ο πυρηνικός σταθμός, Ντιμόνα, στην έρημο Νεγκέβ, στο Ισραήλ
Το δημοσίευμα της Welt έγινε, ως απάντηση, λίγο μετά την άρνηση του πρώην Ισραηλινού προέδρου, Σίμον Πέρες, ο οποίος ήταν επικεφαλής του προγράμματος πυρηνικών όπλων του Ισραήλ κατά την έναρξή του τη δεκαετία του 1950, ότι η χρηματοδότηση για τα πυρηνικά του Ισραήλ προήλθε από τη Γερμανία.
Γαλλία – Γερμανία
Τώρα, η ισραηλινή εφημερίδα, Haaretz, αναδεικνύει και πάλι το θέμα, σημειώνοντας πως, παρ’ ότι παρά τις πολυετείς έρευνες που έχουν γίνει, δύο σημαντικά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα: πόσο κόστισε το έργο και ποιος το πλήρωσε. Ως όλα δείχνουν, το «σχέδιο Ντιμόνα» του Ισραήλ έγινε, τόσο με γαλλική τεχνολογική υποστήριξη, όσο και με τη μυστική οικονομική υποστήριξη από τη Δυτική Γερμανία.
Από τις κατά καιρούς έρευνες, προκύπτει ότι μεταξύ 1961 και 1973, η Δυτική Γερμανία έδινε κάθε χρόνο στο Ισραήλ 140 με 160 εκατομμύρια γερμανικά μάρκα, μέσω ενός μυστικού μηχανισμού δανεισμού. Συνολικά, η χρηματοδότηση εκτιμάται σε σχεδόν 2 δισεκατομμύρια μάρκα, που ισοδυναμεί με περίπου 5 δισεκατομμύρια ευρώ (πάνω από 5,7 δισεκατομμύρια δολάρια). Μια μεταγενέστερη συμφωνία αποπληρωμής που υπογράφηκε το 1989 φέρεται να μετέτρεψε το δάνειο, σε … επιχορήγηση.
Το θέμα ανάγεται στο 1957, όταν οι σχέσεις Γαλλίας – Ισραήλ ήταν ιδιαίτερα στενές μετά τον πόλεμο του Σινά το 1956. Η Γαλλία υποστήριζε διπλωματικά το Ισραήλ και συμφώνησε μυστικά να το βοηθήσει στην απόκτηση ενός πυρηνικού αντιδραστήρα. Ωστόσο, ο τότε πρωθυπουργός του Ισραήλ, Ντέιβιντ Μπεν Γκουριόν, δεν αρκέστηκε στις γαλλικές διαβεβαιώσεις.
Ο ίδιος θεωρούσε ότι το Ισραήλ αντιμετώπιζε μια μακροπρόθεσμη υπαρξιακή απειλή, εξαιτίας της ανόδου τότε στην Αίγυπτο του προέδρου Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ και του αραβικού εθνικισμού. Ετσι άρχισε να αναζητά αυτό που περιέγραψε ως «μια ομπρέλα για τη βροχερή μέρα», θεωρώντας τη Δυτική Γερμανία την καταλληλότερη χώρα. Μια ανερχόμενη ευρωπαϊκή δύναμη, εχθρική προς τον Νάσερ, και με επικεφαλής τότε τον καγκελάριο Κόνραντ Αντενάουερ, ο οποίος πίστευε ότι η Γερμανία είχε ηθική ευθύνη απέναντι στο Ισραήλ μετά το Ολοκαύτωμα.
Μυστικές επαφές εν μέσω Ψυχρού Πολέμου
Η καθοριστική στιγμή ήταν στις 3 Ιουλίου 1957. Στη διάρκεια μιας μυστικής συνάντησης στη Βόννη μεταξύ του Σιμόν Πέρες, μετέπειτα επικεφαλής του υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ, και του υπουργού Άμυνας της Δυτικής Γερμανίας, Φραντς Γιόζεφ Στράους.
Ο Μπεν Γκουριόν ανησυχούσε ότι οι δημόσιες, ανοικτές επαφές με τη Γερμανία θα πυροδοτούσαν αντιδράσεις στο εσωτερικό του Ισραήλ. Από τη μεριά της, η Βόννη φοβόταν ότι εάν γινόταν γνωστή η συνεργασία με το Ισραήλ θα έβλαπτε τις θέσεις της Γερμανίας στον αραβικό κόσμο και θα ενίσχυε διπλωματικά την Ανατολική Γερμανία.
Κατά τις συνομιλίες, ο Πέρες κατέστησε σαφές ότι οι δεσμοί μεταξύ των δύο χωρών θα πρέπει να επεκταθούν πέρα από τη συμφωνία των αποζημιώσεων του 1952 (σ.σ. ολοκαύτωμα, «πολεμικές αποζημιώσεις»). Ο Στράους απάντησε θετικά, τόσο σε αυτό όσο και στο ισραηλινό αίτημα για απόκτηση υποβρυχίων. Τα υποβρύχια αγοράστηκαν τελικά από τη Βρετανία με γερμανική χρηματοδότηση. Η Δυτική Γερμανία αγόρασε επίσης στρατιωτικό εξοπλισμό αξίας περίπου 30 εκατομμυρίων δολαρίων από το Ισραήλ, βοηθώντας στην υποστήριξη της ανάπτυξης της αμυντικής βιομηχανίας του Ισραήλ.
Οι άλλοτε καγκελάριος της Γερμανίας, Κόνραντ Αντενάουερ (δεξιά), και πρωθυπουργός του Ισραήλ, Ντέιβιντ Μπεν Γκουριόν (αριστερά)
Η πιο σημαντική στιγμή, όμως, ήρθε στις 14 Μαρτίου 1960, όταν ο Μπεν-Γκουριόν και ο Αντενάουερ συναντήθηκαν στο ξενοδοχείο Waldorf Astoria στη Νέα Υόρκη. Παρ’ ότι η συνάντηση ήταν δημόσια, η ουσία των συνομιλιών τους παρέμεινε κρυφή για χρόνια.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Μπεν-Γκουριόν φέρεται να συνέδεσε άμεσα την ασφάλεια του Ισραήλ με το Ολοκαύτωμα, υποστηρίζοντας ότι η καταστροφή των Εβραίων της Ευρώπης είχε αποδυναμώσει σοβαρά το σχέδιο για τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Ως εκ τούτου, συνέδεσε τη γερμανική υποστήριξη, όχι μόνο με τις αποζημιώσεις για τα εγκλήματα των Ναζί, αλλά και ως συμβολή στην μελλοντική επιβίωση του Ισραήλ.
Με πρόσχημα την ανάπτυξη της ερήμου Νεγκέβ
Αν και αυτό που προκάλεσε εντύπωση, ήταν η γερμανική στρατιωτική βοήθεια προς το Ισραήλ, το πιο σημαντικό στοιχείο της συνάντησης ήταν η μυστική οικονομική συμφωνία που λέγεται ότι χαρακτηρίστηκε ως «βοήθεια για την ανάπτυξη Νεγκέβ». Το σχέδιο είχε την κωδική ονομασία Aktion Geschaftsfreund («Επιχείρηση συνεργασία»). Σύμφωνα με αυτήν, το Ισραήλ θα ελάμβανε 50 εκατομμύρια δολάρια ετησίως για 10 χρόνια, με επιτόκιο 3,6%.
Αν και η Βόννη πίστευε ότι η συμφωνία θα ξεκινούσε μετά τη λήξη των πληρωμών των αποζημιώσεών της προς το Ισραήλ, το 1965, το Τελ Αβίβ πίεσε να υλοποιηθεί νωρίτερα. Ετσι, η πρώτη χρηματοδότηση έγινε τον Δεκέμβριο του 1961.
Ολα γίνονταν, βέβαια, με απόλυτη μυστικότητα, και, όπως ήταν αναμενόμενο, ουδεμία επίσημη συμφωνία είχε υπογραφεί. Ο εκπρόσωπος του Ισραήλ, Φέλιξ Σινάρ, και ο σύμβουλος του Αντενάουερ, Χέρμαν Αμπς, φέρεται να δημιούργησαν έναν μηχανισμό διοχέτευσης των χρημάτων, τα οποία δηλώνονταν ως δάνεια εμπορικού τύπου μέσω μιας κρατικής τράπεζας ανάπτυξης στη Φρανκφούρτη. Οι μεταφορές των χρημάτων χαρακτηρίζονταν ως οικονομικές συναλλαγές που συνδέονται με διμερείς συμφωνίες με αναπτυσσόμενες χώρες που δεν κατονομάζονται.
Η δίκη του Άιχμαν
Η κατάσταση, όμως, έγινε ιδιαίτερα «λεπτή», τον Μάιο του 1960, όταν ο Μπεν Γκουριόν ανακοίνωσε τη σύλληψη του χασάπη των Ναζί, Άντολφ Άιχμαν, και την απόφασή του να δικαστεί στο Ισραήλ.
Παράγοντες της Δυτικής Γερμανίας φοβούνταν ότι η δίκη θα μπορούσε να στρέψει την προσοχή σε ανώτερα στελέχη της κυβέρνησης Αντενάουερ που είχαν συνεργαστεί με τους Ναζί.
Μεταξύ αυτών ήταν ο Χανς Γκλόμπκε, επικεφαλής του επιτελείου του Αντενάουερ, ο οποίος είχε «συμβάλλει» στη διατύπωση των Νόμων της Νυρεμβέργης και γνώριζε τις επαφές της Δυτικής Γερμανίας με το Ισραήλ. Επίσης, ο Χέρμαν Αμπς, ο οποίος έπαιξε κεντρικό ρόλο στον μυστικό μηχανισμό χρηματοδότησης του Ισραήλ, ήταν κορυφαίος τραπεζίτης κατά την χιτλερικη περίοδο. https://neostrategy.gr/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου