ΕΥΔΑΙΜΟΝ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ,ΤΟ Δ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΤΟ ΕΥΨΥΧΟΝ ΚΡΙΝΟΜΕΝ...…

[Το μπλόγκ δημιουργήθηκε εξ αρχής,γιά να εξυπηρετεί,την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και την ελευθερία του λόγου...υπό το κράτος αυτού επιλέγω με σεβασμό για τους αναγνώστες μου ,άρθρα που καλύπτουν κάθε διάθεση και τομέα έρευνας...άρθρα που κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο κι αντιπροσωπεύουν κάθε άποψη και με τά οποία δεν συμφωνώ απαραίτητα.....Τά σχόλια είναι ελεύθερα...διαγράφονται μόνο τά υβριστικά και οσα υπερβαίνουν τά όρια κοσμιότητας και σεβασμού..Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές..]




Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αντίσταση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αντίσταση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2026

Ἡ θηριωδία ἀπέκτησε εἰκόνα καί πρόσωπα----Μήπως οι Γερμανοί… ξανάρχονται;---Η Αιώνια μισαλλοδοξία μας....

 



 

 Εἶναι συγκλονιστικές οἱ φωτογραφίες ἀπό τήν ἐκτέλεση τῶν διακοσίων Ἑλλήνων στήν Καισαριανή, πού εἶδαν προχθές γιά πρώτη φορά τό φῶς τῆς δημοσιότητος.

Τίς δημοσίευσε ἱστότοπος στό διαδίκτυο καί, ὅπως ἀναφέρουν ὅλες οἱ πληροφορίες, οἱ φωτογραφίες ἐντοπίσθηκαν σέ ἄλμπουμ τό ὁποῖο φέρεται νά ἀνῆκε σέ Γερμανό ἀξιωματικό, ὁ ὁποῖος ὑπηρετοῦσε κατά τήν περίοδο τῆς Κατοχῆς σέ μονάδα μέ ἕδρα τή Μαλακάσα. Τό ὑλικό ἐμφανίσθηκε πρός πώληση σέ διαδικτυακή δημοπρασία στό eBay ἀπό Βέλγο πωλητή, χωρίς νά εἶναι γνωστός ὁ φωτογράφος.

Αἰσθάνθηκα φρίκη, δέος, σεβασμό, μαζί μέ τήν ἀπέχθεια πρός ὅλο ἐκεῖνο τό σύμπλεγμα, τό ὁποῖο κακῶς ἀποκαλοῦμε «Ναζί». Δέν ἦσαν ὅλοι οἱ Γερμανοί μέλη τοῦ ναζιστικοῦ κόμματος. Ἀλλά τούς περισσότερους Γερμανούς τούς καλάρεσε ἡ ἰδέα τοῦ Χίτλερ γιά τήν κατάκτηση ὅλης τῆς Εὐρώπης, τούς ἐνέπνευσαν οἱ γελοιότητες περί τῆς «Ἀρείας φυλῆς», οὐδόλως τούς ἐνόχλησαν τά στρατόπεδα συγκεντρώσεως, οἱ θάλαμοι ἀερίων καί τά κρεματόρια, καρφάκι δέν τούς καιγόταν γιά τίς ὁμαδικές ἐκτελέσεις ἀθώων ἀνθρώπων, ἀγωνιστῶν, πού πολεμοῦσαν γιά τήν ἀπελευθέρωση τῆς πατρίδας τους.

Θυμᾶμαι τόν πατέρα μου νά μοῦ ἀφηγεῖται σκηνή-σκηνή τά ὅσα ἐφιαλτικά ἔζησε στό «Μπλόκο τῆς Κοκκινιᾶς», στίς 17 Αὐγούστου τοῦ 1944, παραμένοντας ἀτελείωτες ὧρες γονυπετής, μαζί μέ πολλούς ἄλλους συμπολῖτες του καί ἀγωνιῶντας γιά τήν ζωή του, τήν οἰκογένειά του. Καί ὅταν ὁ κουκουλοφόρος πού ὑπεδείκνυε τούς ὑπόπτους εἶπε «ὁ γιατρός δέν εἶναι κομμουνιστής» καί τόν ἄφησαν νά φύγει, ἀνέβηκε στήν καμπίνα ἑνός φορτηγοῦ καί παρακολούθησε ὅλη τήν φρίκη τῶν ἐκτελέσεων! «Τό ἔκαμα ἐπειδή ὤφειλα νά δῶ τήν θηριωδία, γιά νά μπορῶ νά λέω σέ ἐσᾶς τί ἀκριβῶς συνέβη» μοῦ ἔλεγε, μέ τά μάτια πάντα ὑγρά.

Ἡ σύζυγός μου ἔχει τοποθετήσει ἐπάνω στό πιάνο τήν φωτογραφία τοῦ πατέρα της μέ τόν μικρό ἀδελφό του, τόν Λώλη, τόν ὁποῖο ἐκτέλεσαν οἱ Γερμανοί ἔξω ἀπό τήν Λιβαδιά, στά δεκαοκτώ του χρόνια! «Ἦταν ὁ μόνος ἀπό τά ἀδέλφια πού ἀνέβηκε στό βουνό» μοῦ ἔλεγε ὁ πεθερός μου, πού εἶχε τύψεις ἐπειδή δέν μπόρεσε, ὡς μεγαλύτερος, νά τόν κρατήσει κοντά του.

Οἱ περισσότερες ἑλληνικές οἰκογένειες ἔχουμε μιά πληγή μέσα μας, «κάτι» πού ἔχει νά κάνει μέ τήν Κατοχή, μέ τίς θηριωδίες τῶν Γερμανῶν.

Οἱ φωτογραφίες αὐτές εἶναι ἕνα σημαντικό ντοκουμέντο, ἕνα ἀκόμη στοιχεῖο γιά νά ξαναθυμίσουμε ὅτι κάποια στιγμή οἱ Γερμανοί πρέπει νά ἀποζημιώσουν τήν Ἑλλάδα γιά ἐκεῖνα τά στυγερά ἐγκλήματα!

Γύρω ἀπό τίς περίφημες «γερμανικές ἀποζημιώσεις» ἔχει ἀναπτυχθεῖ φιλολογία ἐπί σειρά ἐτῶν, χωρίς, ὅμως, οὐσιαστικό ἀποτέλεσμα. Οἱ φωτογραφίες ἀπό τήν ἐκτέλεση τῶν διακοσίων στήν Καισαριανή δίνουν τώρα εἰκόνα καί πρόσωπα στό ἔγκλημα! Ἔβλεπα τίς μορφές τῶν ἡρώων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ὁδηγήθηκαν, μέ ἀνοιχτά καμιόνια, στόν τόπο τῆς ἐκτελέσεως. Λές καί ἐπρόκειτο γιά ζῶα, πού πήγαιναν στό σφαγεῖο.

«Ἐφόνευσαν ἕναν Γερμανόν στρατηγόν καί τρεῖς ἀκόμη Γερμανούς» ἀνέφερε ἡ γερμανική ἀνακοίνωση τῆς ἐκτελέσεως.

Ἡ δημοσίευση τῶν φοβερῶν φωτογραφιῶν εἶναι ἕνα ἀκόμη ὅπλο στά χέρια ἐκείνων πού πρέπει νά πιέσουν γιά τίς πολεμικές ἀποζημιώσεις. Ἄς μήν τό ἀφήσουμε κι αὐτό νά περάσει…

ΕΣΤΙΑ

****

Μήπως οι Γερμανοί… ξανάρχονται;



Του Γιώργου Χαρβαλιά

Ένας σπουδαίος Γερμανός φιλόσοφος, ο Φρίντριχ Χέγκελ, προσπαθώντας να ερμηνεύσει τα καπρίτσια της Ιστορίας, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα γεγονότα επαναλαμβάνονται. Την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα.

Το απόφθεγμα, βέβαια, αποδίδεται σε έναν άλλο πολύ πιο γνωστό Γερμανό που άλλαξε την πορεία του σύγχρονου κόσμου, τον Κάρολο Μαρξ. Αλλά μικρή σημασία έχει η πατρότητα της ρήσης. Το κρίσιμο ερώτημα που ανακύπτει στις ημέρες μας είναι μήπως τα γεγονότα επαναλαμβάνονται και τρίτη φορά. Με τη μορφή εφιάλτη. Κι όταν μιλάμε για Γερμανούς, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να το αποκλείσουμε.

Στο πλαίσιο της συστηματικής αναθεώρησης της Ιστορίας που επιχειρείται εσχάτως τοποθετείται και η παραγραφή ή, για την ακρίβεια, η «άμβλυνση των εντυπώσεων» μέσω συμψηφισμών και εξωραϊσμών για τα απάνθρωπα γερμανικά εγκλήματα, όπως αυτά που διέπραξαν στην κατεχόμενη Ελλάδα.

Η αλήθεια όμως είναι ότι στη διάρκεια της παρουσίας τους στην πατρίδα μας συντελέστηκε ένα μικρό ολοκαύτωμα. Από την Κρήτη μέχρι το Κομμένο κι από τα Καλάβρυτα μέχρι τον Χορτιάτη. Προσέξτε: Το ολοκαύτωμα αυτό δεν είχε ρατσιστικό ή φυλετικό χαρακτήρα. Είχε αμιγώς τιμωρητική διάσταση. Με μοναδικό στόχο να καμφθεί το φρόνημα ενός λαού που βρήκε την τόλμη να αντισταθεί. Το φρόνημα της γενναιότητας που βλέπετε στις φωτογραφίες που δημοσιεύονται σήμερα. Γιατί κανείς από τους πατριώτες που οδηγούνται στο απόσπασμα και ξέρουν πολύ καλά τι τους περιμένει, δεν έχει το βλέμμα απελπισμένου μελλοθάνατου. Μόνο το βλέμμα του θυμού και της περηφάνιας.

Οι Γερμανοί σκότωσαν τους πατριώτες στήνοντάς τους χωρίς κανέναν δισταγμό σε έναν τοίχο του παλαιού Σκοπευτηρίου, όπως σκότωσαν κι έξω από τα σπίτια τους δεκάδες χιλιάδες άλλους – αμάχους και ανυποψίαστους, γέρους, γυναίκες και παιδιά. Οι θηριωδίες τους δεν έχουν προηγούμενο στη νεότερη Ιστορία. Μονάχα οι Τούρκοι τούς συναγωνίζονται…

Γι’ αυτό κι ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ, ο σπουδαιότερος ίσως Αμερικανός πρόεδρος της νεότερης περιόδου, προς το τέλος του πολέμου κι όταν είχε γίνει φανερό ότι το τέρας του ναζισμού νικήθηκε, φώναξε τον επιστήθιο φίλο του Χένρι Μόργκενταου για να συζητήσουν την «τιμωρία» των υπευθύνων: «Τούτοι δω», του είπε, «είναι αδιόρθωτοι. Λέω να τους στειρώσουμε για να μην μπορέσουν να επαναλάβουν τα ανομήματά τους!».

Ο καημένος ο Μόργκενταου, πράος και μειλίχιος, λίγο έλειψε να πέσει από την καρέκλα. «Πρόεδρε, δεν γίνονται αυτά» απάντησε με θάρρος. «Αλλά θα σου φτιάξω ένα σχέδιο μεταπολεμικής μεταχείρισης της Γερμανίας και θα είσαι σίγουρος ότι θα απαλλαγούμε μια για πάντα από τον βραχνά των γεωστρατηγικών της φιλοδοξιών. Γιατί δεν θα διαθέτει βιομηχανία προκειμένου να τις υποστηρίξει».

Καθησυχασμένος ο Ρούζβελτ, που δεν μπορούσε να χαλάσει χατίρι στον «κολλητό» του, υπουργό Οικονομικών τότε, έκλεισε τη συζήτηση με έναν αστερίσκο: «Δεν ξέρω τι θα κάνεις, αλλά να φροντίσεις τούτοι εδώ να μην ξαναφορέσουν πηλήκιο και στολή ποτέ στη ζωή τους! Και να μην ξαναπετάξουν αεροπλάνο! Ούτε ανεμόπτερο…».

Ο Ρούζβελτ έφυγε, δυστυχώς, πρόωρα από τη ζωή, ο Μόργκενταου «απολύθηκε» από τον Τρούμαν, που είχε μυαλό μόνο για τη… σοβιετική αρκούδα, το σχέδιο Μόργκενταου πετάχτηκε στα σκουπίδια και οι Γερμανοί όχι μόνο έμειναν ατιμώρητοι, αλλά ενισχύθηκαν πλουσιοπάροχα για να ανατάξουν τη βιομηχανία τους. Την ίδια ακριβώς βιομηχανία που τροφοδοτούσε την πολεμική μηχανή του Χίτλερ και σήμερα κρατάει όρθιο τον Ζελένσκι στο μέτωπο της Ουκρανίας.

Οι Γερμανοί, λοιπόν, όχι μόνο ξαναφόρεσαν στολή και πηλήκιο, όχι μόνο ξανάφτιαξαν τη Λουφτβάφε και την έστειλαν να βομβαρδίσει τη Σερβία, αλλά σήμερα ευαγγελίζονται να υποκαταστήσουν αυτοί -οι ολετήρες και σφαγείς- τους Αμερικανούς ως αμυντικός πυλώνας της Ευρώπης. Χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς τον παραμικρό προβληματισμό ή διαμαρτυρία από όσους θυμούνται το παρελθόν τους, οικοδομούν σήμερα ένα γιγαντιαίο εξοπλιστικό πρόγραμμα, όπως ακριβώς έκαναν και στις παραμονές των δύο παγκόσμιων πολέμων.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, παρασέρνουν ολόκληρη την Ε.Ε. σε ένα εξοπλιστικό κρεσέντο, διαλέγοντας οι ίδιοι και τον εχθρό: Τους Ρώσους, με τους οποίους έχουν παλαιούς λογαριασμούς, καθώς ποτέ δεν χώνεψαν ότι αυτοί ουσιαστικά τους νίκησαν, φτάνοντας μέχρι το Βερολίνο.

Ξαφνικά, λοιπόν, ολόκληρη η Ευρώπη ζει στην παράκρουση της ρωσικής απειλής. Και ψάχνει να πάρει τη ρεβάνς του τελευταίου πολέμου, όχι όμως για λογαριασμό των νικητών, αλλά των ηττημένων! Οι «ρωσοφαγικές» επιδιώξεις των Γερμανών έχουν καταστεί πλέον επίσημο ευρωπαϊκό αφήγημα. Κι η επιθυμία τους να ποδηγετήσουν την άμυνα της Ευρώπης, οι ίδιοι που σε διάστημα δύο δεκαετιών την έκαψαν δύο φορές, θεωρείται κάτι το… φυσιολογικό, η απάντηση, τάχα μου, της Ευρώπης στην αυθάδεια του Τραμπ! Χωρίς κανείς να αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν να εγγυηθούν την ασφάλεια των ευρωπαϊκών συνόρων οι πρώην σφαγείς των ευρωπαϊκών λαών; Και χωρίς κανείς να αναρωτιέται αν η Ευρώπη κινδυνεύει από τη Ρωσία ή από την αθρόα λαθρομετανάστευση μουσουλμάνων, όπως ορθά επισημαίνει ο «κακός» Τραμπ.

Μέσα σε όλα αυτά τα παράλογα, η Γερμανία του Μερτς πιστεύει ότι τώρα ήρθε η ώρα να εκπληρώσει κι άλλο ένα απωθημένο της: Να μπει στο πυρηνικό παιχνίδι, παίρνοντας τα κλειδιά από την τσέπη των δύο «χρήσιμων ηλίθιων», που φέρονται ως υπάλληλοι της, του Βρετανού πρωθυπουργού Κιρ Στάρμερ και του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν. 

Το νέο σχέδιο προβλέπει απαλλαγή της Ευρώπης από την αμερικανική πυρηνική ομπρέλα και υποκατάστασή της από αντίστοιχα γαλλικά και βρετανικά συστήματα. Μόνο που τα «κλειδιά» δεν ανήκουν μόνο στους ιδιοκτήτες. Θα έχει λόγο και η Γερμανία, αποκτώντας ξαφνικά από το παράθυρο και… πυρηνικό κουμπί. Για να λύσει τους λογαριασμούς της με τους Ρώσους!

Μπορείτε, λοιπόν, να το φανταστείτε, κοιτώντας εκείνες τις ξεχασμένες φωτογραφίες με τους ανώνυμους ήρωες της Καισαριανής; Ότι θα ερχόταν η μέρα που θα βάζαμε τους σφαγείς τους να μας φυλάνε τα σπίτια από μια εντελώς ανύπαρκτη απειλή; Κι ότι θα σπρώχναμε τον πλανήτη σε μια πυρηνική περιπέτεια για να ικανοποιηθεί η εθνικιστική ματαιοδοξία του Βερολίνου;

Φοβάμαι ότι αυτό δεν λέγεται εγγύηση ασφάλειας για τις επόμενες γενιές μας, αλλά εγγύηση μπλεξίματος με πολύ άσχημο τέλος. Οι Γερμανοί ξανάρχονται για να επιτελέσουν το γνώριμο παιχνίδι τους, ποντάροντας στην έλλειψη ιστορικής μνήμης, από εμάς τους νεότερους για όσα τράβηξαν από δαύτους κάποιοι άλλοι προγενέστεροι Έλληνες που αποφάσισαν να αντισταθούν. Γι’ αυτό και πρωτοσέλιδα σαν το σημερινό έχουν ανεκτίμητη αξία…https://www.antinews.gr/

***********

Η Αιώνια μισαλλοδοξία



Είναι, δυστυχώς, μισαλλόδοξος ο τρόπος που προσεγγίσθηκαν απο αρκετούς σχολιαστές του διαδικτύου οι φωτογραφίες μερικών εκ των 200 εκτελεσθέντων στην Καισαριανή την 1η Μαίου 1944.
Συμφωνώ απολύτως με τον Παυσανία Κατσώτα, απόστρατο υποστράτηγο και υπουργό σε πολλές κυβερνήσεις καθώς και στέλεχος της Ενώσεως Κέντρου, που διόλου φιλικά αισθήματα δεν έτρεφε προς τον κομμουνισμό.
Σε επιστολή του προς τον Στεφανόπουλο, τότε πρωθυπουργό η κυβέρνηση του οποίου μετά τα Ιουλιανά του 65 απαγόρεψε την τελετή μνήμης των εκτελεσθέντων, γράφει:
« Η απαγόρευσις αυτή εκτός του ότι αποτελεί πράξιν ανεπίτρεπτον, ανελεύθερον, αντισυνταγματικήν, προσβάλλει επίσης την ιεράν μνήμην των θυμάτων εκείνων που στρέφεται ανοιχτά κατά του αισθήματος υψηλού πατριωτισμού και πνεύματος θυσίας, στοιχείων απαραιτήτων διά την ζωήν και την ύπαρξιν του Έθνους.
(…)
»Ο αγών εναντίον των κατακτητών ήτο εθνικός και καθολικός. Πάντες δε οι αντιτιθέμενοι και μαχόμενοι εναντίον του εχθρού ήσαν Έλληνες πατριώται.
»Οι τυφεκισθέντες ήσαν Έλληνες πολίται που περιεφρόνησαν το σαρκίον και τα ανθρώπινα αγαθά και έπεσαν χάριν της Ελλάδος.
»Ημάς τους επιζήσαντας δεν ενδιαφέρει εις ποίαν πολιτικήν παράταξιν ανήκον όσοι αγωνισθέντες εθυσιάσθησαν.
»Η απαγόρευσις του μνημοσύνου αποτελεί πράξιν αντεθνικήν. (…) Αφήσατε τον λαόν ελεύθερον να χύση δάκρυ ευγνωμοσύνης εις μνήμην εκείνων που εθυσίασαν την ζωήν των διά την Ελλάδα και τους συνανθρώπους των.
»Ημείς εν πάση περιπτώσει θα τιμήσωμέν τους νεκρούς μας».
Η τελετή τελικά πραγματοποιήθηκε.
Είναι ενδιαφέρον σχετικό χθεσινό άρθρο στο ΒΗΜΑ απο το οποίο πήρα τις παραπάνω παραγράφους της επιστολής.
Δείτε το
ΥΓ: Παντως αυτή η πόλωση που υπάρχει, ακόμη, και σήμερα στην κοινωνία δεν βοηθά κανέναν. Και είναι επικίνδυνη. Την ευθύνη φέρουν πάντοτε οι κυβερνώντες.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Κυριακή 31 Αυγούστου 2014

ΟΙ ΚΑΡΑΛΙΒΑΝΑΙΟΙ ΚΙ Ο ΑΡΗΣ

Οι Καραλιβαναίοι και ο Άρης

Οι αετοί της Γκιώνας! 
Ο Δήμος Καραλίβανος (στην μέση) με την ομάδα του: Σαράντη, Κατσούτα, Καπούρο και Φουσέκη.
<<...Στις κορυφές της Γκιώνας ανθούν δυο τρεις ληστοομάδες, με κυριότερη των Καραλιβαναίων. Είναι στο Βουνό από το καλοκαίρι του 1941 και ούτε οι χωροφύλακες κατορθώνουν να τους συλλάβουν ούτε οι αντιστασιακές οργανώσεις να τους κερδίσουν, έχουν δικό τους μπαϊράκι. Τους Καραλιβαναίους κάπως έδειξε να τους συγκινεί η συνάντηση με τον Γιώργο Χουλιάρα στη στάνη του εξαδέλφου του Νίκου Χουλιάρα, τότε που γύρναγε μόνος στα χωριά για την προετοιμασία του αντάρτικου. Τη συνάντηση την περιγράφει ο ίδιος:  «τα πρόβατα σιγά σιγά πάνε βόσκοντας κατά το μαντρί. Από μακριά τα αρνιά, που ήταν κλεισμένα στο μαντρί, κατάλαβαν πως έρχονται οι μανάδες τους κι άρχισαν να βελάζουν, ενώ οι προβατίνες που τα άκουγαν σήκωσαν το κεφάλι και πάνε γρήγορα, σχεδόν τρέχοντας, κοντά στα παιδιά τους. Κοντεύαμε στο μαντρί. Έρχεται κοντά μου ο Νίκος και μου λέει:
-Περπάτα ίσια και μην κοιτάς πέρα δώθε.
Αυτοί ήρθαν και είναι κρυμμένοι εκεί μπροστά μας, αριστερά, πίσω από τη μεγάλη κοτρόνα.
-   Καλά, το λέω, και τα σκυλιά;
-    Ασ’ τα σκυλιά, μου λέει εκείνος. Τα καταφέρνουν αυτοί, τους γνωρίζουν γιατί τα ταΐζουν.
 Στο μαντρί ο Νίκος άνοιξε την αμπάρα, όρμησαν έξω τ’ αρνιά, και για κάμποση ώρα γινότανε χαλασμός από τρεξίματα, πατήματα και βελάσματα, μέχρι που να βρει το καθένα τη μάνα του, να κολλήσει σαν βεντούζα στο βυζί της και μετά ησυχία. Μετά ο Νίκος άρμεξε τις προβατίνες, άναψε φωτιά,  βάλαμε απάνω στο καζάνι με το γάλα, έπλυνε τις τσαντίλες κι όλο κάτι έφκιανε, πέρα δώθε, γύρω στο μαντρί, λες και κάτι να περίμενε.

-    Καλά, του λέω, που ‘ναι αυτοί, γιατί δεν έρχονται;
-    Θα’ρθουν, μ’απάντησε, όταν είναι η ώρα τους.
-    Δηλαδή έχουν δική τους ώρα; Του ξανάπα.
-   Ναι, μου λέει, πρέπει να πέσει η νύχτα, τόσο, έτσι την ώρα που θα κινούνται μες στη λάκκα, απ’την κοτρόνα που είναι κρυμμένοι μέχρι την καλύβα, να μην μπορεί ανθρώπινο μάτι να διακρίνει τίποτα, ό,τι και να γίνεται μέσα σε αυτή. Εσύ τώρα ετοιμάσου, πήγαινε κατούρα, να’σαι έτοιμος, γιατί όταν θα μπούμε μέσα στην καλύβα, δεν θα ξαναβγείς μέχρι να μας πάρει η μέρα.

Έτσι, συμμάζεψε κι αυτός ό,τι ήταν να βάλει μέσα: ξύλα για τη φωτιά, νερό, γάλα και μπήκαμε στην καλύβα.  Σε λίγο ήρθαν κι αυτοί.
Ήταν δύο. Αμέσως μόλις πάτησαν μέσα και μας χαιρέτησαν, ο Νίκος είπε τονίζοντας μια μια τις λέξεις:
-    Από δω ο ξάδερφός μου, κι ανέφερε τ’ όνομα και το επίθετο. Έχει γεννηθεί στο Καστέλλι, αλλά μένει στη Λαμία.
Και αμέσως πρόσθεσε:
-          Τώρα τον κυνηγάνε  κι αυτόν οι χωροφύλακες και οι Ιταλοί κι ήρθε εδώ να κρυφτεί κάμποσες μέρες.

Τους είδα όρθιους, μέσα στο φως που ‘δινε ο λαμπρός της φωτιάς, στη μέση της καλύβας, όση ώρα κράτησαν οι γνωριμίες. Κοντός, γεμάτος και μελαχρινός ο ένας. Αυτός ήταν ο Δήμος Καραλίβανος. Ψηλότερος, πιο αδύνατος και ξανθός ήταν ο άλλος. Αυτός ήταν ο Θεοχάρης Πολύχρονος. Είχαν κι οι δυο στο πρόσωπο μερικές τούφες εδώ κι εκεί, τρίχες που έμοιαζαν σαν γένια, αραιότερα ο ένας από τον άλλον. Και οι δυο φορούσαν σκούφιες στο κεφάλι, και στις πλάτες είχαν ανάριχτα ριγμένες από μια στρατιωτική χλαίνη. Στον ώμο, κάτω από τη χλαίνη, είχαν κρεμασμένη από μια αραβίδα με την κάννη στον κατήφορο και κρατούσαν από μια γκλίτσα στο χέρι. Από μέσα φορούσαν ντουλαμάδες, όπως οι εύζωνοι, αλλά σε πολύ σκούρο χρώμα. Χακί στρατιωτικές κιλότες και τσαρούχια στα ποδάρια. Είχαν στο στήθος σταυρωτές φυσιγγιοθήκες και στη μέση ήταν ζωσμένοι από μια στρατιωτική ζωστήρα, που από την αριστερή μεριά κρέμονταν από ‘να μαχαίρι μέσα σε θ’κάρι, ντυμένο με λαμαρίνα με πολλά κεντίδια. Κι από τη δεξιά είχαν εφαρμοσμένο από ένα πιστόλι. Δυο τρεις αλυσίδες κρέμονταν μπροστά στο στήθος τους, από την κουμπότρυπα του ντουλαμά, κάτω από τον λαιμό τους, μέχρι το τσεπάκι αριστερά, που’χαν μέσα το ρολόι. Αυτά ήταν όλα κι όλα τα τσαμπράζια τους. Ούτε πολλά ούτε φανταχτερά που είδα να’χουν άλλοι σαν κι αυτούς που γνώρισα αργότερα.
 
 
Μετά τις συστάσεις εκείνοι ρώτησαν γιατί με κυνηγάνε κι εγώ άρχισα να εξηγώ. Ο Νίκος στο μεταξύ μέσα σ’ ένα κούτλα έτριψε ψωμί, έριξε και γάλα και έφαγαν εκείνοι. Το ίδιο, μέσα σε ένα μικρό καρδάρι, φάγαμε κι εμείς. Εγώ έλεγα και μετά το φαΐ, αυτοί άκουγαν, χωρίς να μιλάνε. Μόνο κατσιλαφιάζονταν από κανα θόρυβο που κάναν πότε πότε τα πρόβατα όταν ανακατεύονταν από δίπλα στο μαντρί. Η ώρα περνούσε και σε κάποια στιγμή ο ένας από τους δύο είπε, και κάπως διακριτικά, ας γείρουμε τώρα και συνεχίζουμε την κουβέντα.
Σηκώθηκαν όρθιοι, τράβηξαν και έφεραν μπροστά τα ταγάρια τους, χωρίς να τα ξεκρεμάσουν από το λαιμό. Έριξαν τις χλαίνες αποπάνω τους στα μακριά, έτσι που, όταν έπεσαν, η μια φτερούγα έγινε στρώμα και η άλλη σκέπασμα. Ρίζωσαν καλά καλά και οι δυο την πλάτη τους στον τοίχο της καλύβας και ταίριασαν τα ταγάρια τους κάτω από το κεφάλι για προσκέφαλο. Μετά μάζεψαν τα γόνατα, έβαλαν τις αραβίδες ανάμεσα στα σκέλια και τις έπιασαν με το’να χέρι, ενώ ο ένας από τους δύο με το άλλο χέρι έπιασε τη λαβή του μαχαιριού του.
Αναρωτήθηκα αν μ’ακούνε κι αν πρέπει να συνεχίσω ή όχι. Μ’άκουγαν όμως γιατί όταν μιλούσα για τα παιδιά που πεθαίνουν κάθε μέρα από την πείνα και τα δεινά που τραβάει ο κόσμος από τους κατακτητές και τους προδότες, τη στιγμή που άλλοι πλουτίζουν, έβριζαν. Ενώ, όταν τους εξήγησα τι είναι το ΕΑΜ, από ποιους απαρτίζεται και ότι σκοπό έχει να ενώσει όλους τους Έλληνες, ανεξάρτητα από ό,τι έκανε ο ένας στον άλλο στο παρελθόν, και ν’αγωνιστούν όλοι μαζί να λευτερώσουν την Ελλάδα και να ζούνε καλά όλοι οι Έλληνες, έδειξαν ενδιαφέρον.
Ρώτησαν:
-          Στ’αλήθεια, μπορεί να γίνει αυτό που λες;

     Τώρα βρήκα την ευκαιρία να λέω μέχρι που είπαν, αν έτσι είναι, τότε μαζί σου είμαστε κι εμείς, αν μας χρειαστείς. Ναι, τους είπα, αλλά πρέπει να έχουμε και κάποια επαφή. Αυτό μπορεί να γίνει, όποτε μας χρειαστείς, τον τρόπο τον ξέρεις τώρα, είπαν εκείνοι.

 Το πρωί, όταν ξύπνησα, είχαν φύγει χωρίς να τους  πάρω είδηση>> (αφήγηση Γιώργου Χουλιάρα).
***
Στην πλατεία της Κουκουβίστας (Καλοσκοπής) έκπληκτοι οι κάτοικοι του χωριού  παρακολουθούν τους φοβερούς Καραλιβαναίους, τον Δήμο, τον Θεοχάρη, τον Μπάφα, τον Λούκα, τον Φυσέκη, τον Σαράντη, τον Κασούτα, να ορκίζονται με παπά και με σημαία. Και, σαν να μην ήταν αρκετό αυτό, ακούνε το θηρίο τον Δήμο Καραλίβανο να τους ζητάει συγνώμη και να υπόσχεται ότι δεν πρόκειται να αδικήσει ξανά κανέναν.
Πλάι τους ο Άρης παρακολουθεί μειδιών. Αυτοί οι τρομεροί πολεμιστές ανήκουν πια στον ΕΛΑΣ και όχι μόνο θα τιμήσουν τον όρκο τους, αλλά θα αποδειχτούν τιμή για τον στρατό που κατετάγησαν. Ο μόνιμος υπολοχαγός και συμπολεμιστής τους Γιώργος Κατσίμπας θα γράψει συνεπαρμένος: «δασωτά πουρνάρια τα μαλλιά, σπιθαμές τα γενιομούστακα, γεμάτοι άγρια μεγαλοπρέπεια. Αϊτοί. Κείνος ο Καραλίβανος έτοιμος για πέταμα. Πρώτη μου φορά έβλεπα άνθρωπο να περπατάει χωρίς ν’αγγίζει τη γης. Αστρίτης το μάτι του. Κάθε εκατό χρόνια τα δάσα με τα στοιχειά σκαρώνουν μες στη νύχτα από έναν Καραλίβανο για να τον καμαρώσουν» (Διονύσης Χαριτόπουλος, Άρης ο αρχηγός των ατάκτων, Αθήνα 2013, τόμ.Α’, σσ.60-3)
.http://leftmovementgreece.blogspot.gr/2013/09/blog-post_26.html

 
 

Σάββατο 30 Αυγούστου 2014

Ο ΔΗΜΟΣ ΚΑΡΑΛΙΒΑΝΟΣ

Μια ηρωική μορφή της Εθνικής Αντίστασης
Ο Δήμος (δεξιά) Καραλίβανος με τον αδελφό του
Μια τις πιό ηρωικές και λιγότερο αναγνωρισμένες μορφές τις Εθνικής Αντίστασης είναι και ο Δήμος Καραλίβανος. Ο Καραλίβανος δεν ήταν αυτό που λέμε αγνός αγωνιστής, τουλάχιστον σε ότι αφορά την προ της αντίστασης ζωή του, ήταν όμως εξαιρετικά γενναίος  και η συμμετοχή του στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενέπνευσε πολλούς συναγωνιστές του.

Πριν την εισβολή των Γερμανών, ο Καραλίβανος ήταν ληστής στα βουνά. Έκλεβε απο χρήματα μέχρι ζώα και ζούσε με μιά ομάδα φυγόδικων κυνηγημένος και κρυβόμενος. Παρόλα αυτά δεν ανοίκε στην κατηγορία των βαρυποινητών, με την έννοια οτι δεν σκότωνε όσους λήστευε. Επίσης εδώ πρέπει να αναφέρουμε οτι η πτώχευση της ελληνκής οικονομίας, η λαίλαπα της δικτατορίας και οι μεγάλες ταξικές και κοινωνικές ανισότητες της εποχής ωθούσαν πολλούς ανθρώπους στην ζωή που έκανε ο Καρλίβανος.

Η συγκρότηση του αντάρτικου στρατού του  ΕΛΑΣ έφερε τον Καραλίβανο με την ομάδα του στα χνάρια του Άρη Βελουχιώτη. Ο Άρης στην αρχή δεν είχε πάρει με καλό μάτι τον Καραλίβανο, που ήταν ανυπότακτος και επιθετικός, δέχθηκε όμως να ενσωματώσει την ομάδα του στην δική του. Ο Άρης γνώριζε καλά το μητρώο του Καραλίβανου και φρόντιζε να τον κρατάει όσο πιό κοντά μπορούσε σε εκείνον και την διοίκηση του ΕΛΑΣ, για να μπορεί να τον ελέγχει. Με το πέρασμα του χρόνου ο Καραλίβανος απέδειξε την πολεμική του αξία πολλαπλά στον ΕΛΑΣ και ο Άρης τον ονόμασε καπετάνιο. Επίσης η συμπεριφορά του Καραλίβανου βελτιώθηκε και σε οτι αφορούσε τον προηγούμενο αξιόποινο βίο του. Ο Άρης δεν χρειάσθηκε να τον περάσει ποτέ στρατοδικείο, όμως φρόντιζε να τον κρατάει μακριά απο περιοχές που είχε βλάψει και να μην τον εμπλέκει σε διαπραγματεύσεις εξαιτίας του οξύθυμου χαρακτήρα του. Το 1945 ο Καραλίβανος έμεινε με τους αντάρτες του στο βουνό και δεν κατέβηκε. Είχε δει την λευκή τρομοκρατία και ήξερε οτι θα ήταν ένα απο τα σίγουρα θύματά της. Η ομάδα του ήρθαν πολλές φορές σε σύγκρουση με την Χωροφυλακή και παρακρατικούς. Τελικά σε μιά ηρωική μάχη στην Οίτη ο Καραλίβανος χάθηκε άδοξα. Αφού του είχαν τελειώσει οι σφαίρες πιάσθηκε στα χέρια με έναν χωροφύλακα και μαζί έπεσαν σε ένα γκρεμό.
Ο Καραλίβανος (μεση) με την ομάδα του


Χαρακτηριστική είναι η εικόνα του Καραλίβανου που περιγράφει ο Έλληνας σαμποτέρ Θεμιστοκλής Μαρίνος, που έφερε μαζί της η αποστολή του Μάγιερς για την ανατίναξη της γεφυρας. " Όταν πρωτοείδαμε τον σύνδεσμο του ΕΛΑΣ, Καραλίβανο, η εικόνα που παρουσίαζε ήταν αυτή ενός αρματολού του 1821. Φορούσε τσαρούχια, μια ζώνη με σπαθί και μαχαίρι και απο το στήθος του κρέμονταν φυλαχτά με λίρες. Στην αρχή τον περάσαμε για κανένα ληστή, όμως κατά την μάχη με τα φυλάκια των Γερμανών κοντά στην γέφυρα απέδειξε με το παραπάνω την μαχητική και ηγετική του αξία. Εγώ βρισκόμουν στην ομάδα του και έπρεπε μέσα στο σκοτάδι της νύχτας και τις βολές των γερμανικών πολυβόλων, να περάσουμε ένα συρματόπλεγμα για να βάλουμε τα εκρηκτικά. Κανείς δεν τολμούσε ομώς να το πλησιάσει λόγω του ότι δεν ξέραμε αν είναι ηλεκτροφόρο. Η αποστολή εξαρτούνταν απο αυτό καθώς αν δεν βρίσκαμε τρόπο να το περάσουμε δεν θα γίνονταν η ανατίναξη. Τότε ξέσπασε διαφωνία ως προς το τι να κάνουμε, όμως ο Καραλίβανως ρισκάροντας την ζωή του πλησίασε το συρματόπλεγμα και με τα γυμνά του χέρια το τράβηξε δυνατά και το ξεκόλλησε φωνάζοντας: "Ελάτε δεν έχει ρεύμα". Έτσι περάσαμε και κάναμε την ανατίναξη..."
Αυτός ήταν ο Καραλίβανος, με τα ελαττώματα και τα πάθη του (κάθε άνθρωπος έχει άλλωστε) και ότι και αν λέγεται για αυτόν (κυρίως οτι έκλεβε τις λίρες του ΕΛΑΣ, πράγμα που δεν ισχύει βέβαια)  υπήρξε γνήσιος αγωνιστής και μπροστάρης του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. http://kokkinosfakelos.blogspot.gr/2010/12/blog-post_13.html




Παρασκευή 2 Αυγούστου 2013

ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ:ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ

Γιά τόν ΕΡΓΟΔΟΤΗ

Μονή Εσφιγμένου: Οι πολεμιστές και οι νωθροί έμποροι

 

Οι οπορτουνιστές πάντα είναι οι ειρηνικοί έμποροι των ιδεών και αντικρίζουν τους Πολεμιστές με τα μάτια ενός στενοκέφαλου και νωθρού εμπόρου. 
Αυτό συμβαίνει σε όλη την «γκάμα» των πολιτικών και πνευματικών δραστηριοτήτων: Και στη θρησκεία… 
Οι πολεμιστές μιας θρησκείας ξεχωρίζουν, τόσο στην ψυχολογία όσο και στις μεθόδους δράσης, από εκείνους που την εμπορεύονται.


Δεν είναι τυχαίο, συνεπώς, το γιατί ΟΛΟ το «Ορθόδοξο» κατεστημένο (και το δήθεν αντί-παπικό και αντί-οικουμενιστικό), από κοινού με το πολιτικό κατεστημένο και το κατοχικό κράτος ρίχνουν στην πυρά τη Μονή Εσφιγμένου. 

Δεν έχουμε κανένα λόγο να εξιδανικεύσουμε τους μοναχούς της Μονής Εσφιγμένου, αλλά τα γεγονότα που διαδραματίζονται εκεί αποκαλύπτουν τούτο το ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ: Ότι οι διευθυντικές σφαίρες του Μοναχισμού και της Ορθόδοξης Εκκλησίας ΟΧΙ μόνο συμπεριφέρονται σαν τους νωθρούς εμπόρους της Ορθόδοξης Πίστης, αλλά και χρησιμοποιούν τα ίδια «όπλα» και προβοκατόρικα «επιχειρήματα» κάθε εξουσίας: Ταυτίζονται πλήρως με το κράτος της Νέας Τάξης και το κατοχικό ελληνικό προτεκτοράτο του… 

Πολύ συνοπτικά και σε μορφή παρατηρήσεων. 

Πρώτη Παρατήρηση: 

Μιλάνε για «καταληψίες»: Την ίδια γλώσσα κάθε θηριώδους εξουσίας η οποία συκοφαντεί κάθε αγωνιστική λαϊκή αντίδραση ΑΥΤΟ-ΑΜΥΝΑΣ, κάθε δικαίωμα υπεράσπισης της δουλειάς σου και του σπιτιού σου, σαν «κατάληψη» (π.χ: ΕΡΤ, καταλήψεις εργοστασίων, υπεράσπιση Ασύλου, χώρων και γειτονιών κ.λ.π).
 

Όμως, στη Μονή Εσφιγμένου γίνεται κατάχρηση αυτού του εξουσιαστικού ιδεολογήματος. Από πού ως πού η καλόγεροι που ζουν εκεί δεκαετίες και σε μια Μονή με ιστορία αιώνων έχουν προβεί σε «κατάληψη»; 

Ποιος το αποφάσισε αυτό; Ο νεοταξίτης Πατριάρχης (από εκεί αρχίζει η ιστορία) ή οι διοικούντες το Άγιον Όρος ή το κράτος με τους νόμους του και τη «δικαιοσύνη» του (εκτελεστικά όργανα των κατοχικών, σήμερα, δυνάμεων); 

ΟΛΟΙ αυτοί, από κοινού, σε αγαστή συνεργασία, το αποφάσισαν σαν να είναι το Άγιον Όρος ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ τους!!! 

Οι έμποροι και κερδοσκόποι του Αγίου Όρους αποφάνθηκαν:Οι μοναχοί της Μονής Εσφιγμένου είναι «καταληψίες»!!! 

Αν αυτό δεν είναι φασιστική φρενοβλάβεια, τότε οι λέξεις έχουν χάσει κάθε σημασία.
 

Και για να γίνει πιο ορατή αυτή η φασιστική πρακτική και μέθοδος των «ιδιοκτητών» του Αγίου Όρους θα πούμε το εξής: Σήμερα οι δωσίλογοι του 4ου Ράιχ ετοιμάζονται να πετάξουν έξω από τα σπίτια τους πολύ κόσμο. Θα είναι αυτοί «καταληψίες» των σπιτιών τους, αν αρνηθούν να φύγουν από τα σπίτια τους; 

Θα είναι «καταληψίες» επειδή τα δωσίλογα όργανα του κράτους θα βγάλουν αποφάσεις «έξωσής» τους; 


Αύριο, όπως όλα δείχνουν, θα κατηγορήσουν τον ελληνικό λαό σαν «καταληψία» επειδή θα αγωνίζεται για την πατρίδα του, επειδή θα αγωνίζεται εναντίον των πραγματικών καταληψιών: Των εισαγόμενων (από τους εκτελεστές της Ελλάδας) αλλοδαπών δούλων… 

Η πελώρια, ωστόσο, υποκρισία των εξουσιαστών διαχειριστών και εμπόρων της Ορθοδοξίας, απαστράπτει και από τούτο: Το Άγιον Όρος έχει γίνει «αποθήκη», έχει καταληφθεί κυριολεκτικά από κάθε απατεώνα και κερδοσκόπο, έχει μεταβληθεί σε «εμπορικό παραλληλόγραμμο» της οικονομικής και κοινωνικής «μαφίας» του χρήματος και οι διοικούντες σπεύδουν να πάρουν «αποφάσεις» από το κράτος των «μαφιών», οι οποίες θα χαρακτηρίζουν «καταληψίες» εκείνους που τους «χαλάνε» την εμπορική ομοιομορφία και ενοχλούν τον Πατριάρχη και το Βατικανό… 

Παρατήρηση δεύτερη. 

Και εδώ εισερχόμαστε σε μια άλλη ΟΥΣΙΩΔΗ παρασιώπηση και συγκάλυψη: Παρασιώπηση και συγκάλυψη των πραγματικών λόγων ΔΙΩΞΗΣ της Μονής Εσφιγμένου.
 

Η πραγματική αιτία της ΔΙΩΞΗΣ, που εντέχνως επικαλύπτεται, είναι οι ΠΡΟΣΤΑΓΕΣ του Βαρθολομαίου και του Βατικανού. 

ΟΛΑ τα άλλα είναι παραμύθια για να συγκαλυφτεί το ΟΥΣΙΩΔΕΣ της ΔΙΩΞΗΣ των μοναχών της Μονής. 

ΟΛΟΙ,
 και οι δήθεν αντί-οικουμενιστές και αντί-παπικοί, εστιάζουν στα ΠΑΝΤΑ, σε κάθε τι που συκοφαντεί τους μοναχούς της Μονής, κατασκευάζουν ακόμα και «θεωρίες» ότι τα ράσα δεν «σηκώνουν το όπλο», προκειμένου να αποκρύψουν την ΟΥΣΙΑ: Ότι οι κεφαλές της Νέας Τάξης, Ο πατριάρχης και το Βατικανό, από κοινού με τους κατοχικούς δωσίλογους, ΘΕΛΟΥΝ να εξοντώσουν τους «αντάρτες» μοναχούς της Μονής και να τους πάρουν το «σπίτι»… 

Το να παρακάμπτεις αυτή την ΟΥΣΙΑ και να κεντάς πάνω στο στημόνι των «ελαττωμάτων» της Μονής, των θεολογικών φανατισμών και σε ζητήματα ειδικά, αλλά πολύ δευτερεύοντα, δείχνει ότι είσαι μπολιασμένος με την ίδια ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΔΟΜΗ ΣΚΕΨΗΣ του κράτους, των Νόμων (νόμοι των μαφιόζων), του καθεστώτος (κατοχικού) και των διαχειριστών εμπόρων της εκκλησιαστικής και μοναχικής γραφειοκρατίας. 

Τρίτη παρατήρηση. 

ΟΣΟΙ υποκλίνονται σ’ αυτή τη «νομιμότητα» των ποικίλων ΕΞΟΥΣΙΩΝ (σήμερα ΟΛΕΣ υποταγμένες στον πλανητικό ΦΑΣΙΣΜΟ), υποκλίνονται και στα αντίστοιχα ιδεολογήματα αυτής της «νομιμότητας». 

Και ένα από αυτά είναι κραυγές και οι υστερικοί αναθεματισμοί εναντίον της Μολότωφ (αυθεντικής ή προβοκατόρικο Φώτο-μοντάζ), αναθεματισμοί που συμπυκνώνονται: «τα ράσα δεν χρησιμοποιούν μολότωφ», δηλαδή τα ράσα δεν «παίρνουν τα όπλα». 

Για το ραγιαδισμό αυτόν γράψαμε στο προηγούμενο κείμενο, ΕΔΩ: 
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=7729
 

Εδώ απλώς θα επισημάνουμε την απαστράπτουσα ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ αυτών των κραυγών. 

Τα ράσα δεν είναι ένα «στεγανό» έξω από την κοινωνία και το λαό. Είναι και ιστορικά γνωστό ότι τα ράσα πήραν πολλές φορές τα ΟΠΛΑ προκειμένου να υπερασπίσουν τον Άνθρωπο, τις μεγάλες ανθρώπινες αξίες, τους λαούς που στενάζανε κάτω από τις μπότες των κατακτητών, αλλά και για την Πίστη τους… 

Οι πραγματικοί πολεμιστές ιδεών, αξιών, πολιτισμών, εθνών, λαών κ.λπ. ΠΑΙΡΝΟΥΝ τα όπλα… 

Και σήμερα, που η χώρα μας βρίσκεται κάτω από την πιο βάρβαρη και ύπουλη πλανητική κακουργία, σήμερα που τα ανδρείκελα αυτού του ΦΑΣΙΣΜΟΥ μας απειλούν με εθνικό, κοινωνικό, αλλά και φυσικό αφανισμό, πάλι θα χρειαστεί να πάρουμε τα όπλα… 

ΟΤΑΝ σε δολοφονούν και σε βγάζουν βίαια από το σπίτι σου δεν υπάρχει άλλο μέσον άμυνας από την υπεράσπιση των ιερών και των οσίων σου με κάθε μέσον… 

ΟΤΑΝ, συνεπώς, κερδοσκοπούν πάνω στη μολότωφ του μοναχού αυτό αποκαλύπτει ΟΛΗ την ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ των ειρηνικών εμπόρων της Ορθοδοξίας, τη ραγιάδικη, αλλά και ανιστόρητη ΣΚΕΨΗ τους: Τη διαποτισμένη με τα ναρκωτικά της ΕΞΟΥΣΙΑΣ… 

Εκείνος που υποκλίνεται μπροστά σε αξιώματα τα κατασκευασμένα από τον εχθρό (από τους δουλοκτήτες για τους δούλους του), ΠΟΤΕ δεν θα νικήσει

πηγή ΡΕΣΑΛΤΟ