ΟΙ ΤΡΕΛΟΙ,ΟΙ ΡΑΨΩΔΟΙ,ΟΙ ΗΔΩΝΟΙ!!!!

γράφει ο ΝΩΕΥΣ!!

[Γνώρισε το τίποτε!
Τα πάντα επιτρέπονται στην αθωότητα.
Η αγνή ανοησία αποτελεί το κλειδί της μύησης.
Η σιωπή διαλύεται σε έκσταση.
Μην είσαι ούτε άντρας ούτε γυναίκα, αλλά και τα δύο μαζί.
Να είσαι σιωπηλός. σαν το βρέφος μέσα στο μπλέ αυγό
ώστε να μεγαλώσεις, και να μπορέσεις να κρατήσεις τη λόγχη και το δισκοπότηρο.
Περιπλανήσου μόνος και τραγούδα!
Στο παλάτι, η κόρη του βασιλιά, σε περιμένει.]

-Γνώρισε το τίποτε! : Λόγος τρελός, για να μη λέγεται! Θα μπορούσε άραγε να τον έλεγε ο Θεός στους Πρωτόπλαστους; Ή μήπως το ίδιο κάνει, όταν τους λέει: «Μη φάτε από το δένδρο της γνώσης του καλού και του κακού»; Γιατί μόνον Εκείνος, στην «απέραντη μοναξιά» Του(ς), θα μπορούσε να γνωρίζει το «τίποτε». Ή μήπως υπήρχε κάτι, πριν υπάρξουν και τα «καλά» και τα «κακά»; Ίσως. Ίσως, υπήρχε η ασύγνωστη τρέλα της μοναξιάς Του! Τι τον ήθελε τον Παράδεισο κι όλα τα υπόλοιπα έχοντα «λίαν καλώς», χωρίς κάποιον δεύτερο, που να γνωρίζει τα πάντα και να θέλει να μάθει το δικό Του «τίποτε»; Μόνον ένας τέτοιος, έλπιζε(γιʼ αυτό «η ελπίς ου καταισχύνεται»!) ο Θεός, θα μπορούσε να νοιώσει τον πρότερο καημό Του: την Μοναξιά!
-Τα πάντα επιτρέπονται στην αθωότητα: Ποιος είναι αθώος, αν όχι εκείνος που πληρώνει, τελικά, τους πρότερους καημούς των άλλων; Πόσο μάλλον, του ενός Θεού! Γιατί, τον καημό του άλλου τον νοιώθεις αληθινά, μόνον όταν πάθεις τα παθήματά του. Και το πάθημα του ενός Θεού, ήταν προφανώς τόσο μεγάλο, που όταν κάποτε μετάνιωσε για όλα όσα είχε κάνει πάνω στη Γη, χρειάστηκε να ξαναμετανιώσει- βλέπε Κατακλυσμό κλπ- από τον κίνδυνο, μη ξαναμείνει Μόνος: εξ ου και οι «εικόνες» του, εμείς οι άνθρωποι, σχεδόν τρομάζουμε, από το ενδεχόμενο της μοναξιάς μας!
Το πότε κανείς είναι αθώος ή όχι, το γνωρίζει για τον εαυτό της κάθε ζωντανή ανθρώπινη ύπαρξη, πριν ακόμη και από τον ίδιο τον «ένα Θεό». Εκείνο που δεν μπορεί, ακόμη και δύσκολα, να χωνέψει, είναι γιατί έχουν μπει περιορισμοί στην αθωότητά της, ενώ Εκείνος έκανε όλα όσα έκανε, με την αθωότητά Του. Γιʼ αυτό, μακάριος όποιος «δεν τρώει κουτόχορτο» και δε χρειάζεται να «χωνέψει» τέτοιους περιορισμούς: είναι τρελός!
Τι έχει να χάσει ένας τρελός, εκτός από το «μηδενικό» του; Αρκεί την αγωνία της αθωότητάς του, να μπορεί να την «παρακαταθέτει», στον πρώτο της φορέα: σʼ Εκείνον, έτσι κι αλλιώς, τα πάντα επιτρέπονται!
-Μην είσαι ούτε άντρας ούτε γυναίκα, αλλά και τα δύο μαζί: «Μη μου άπτου»!!!
ο μοναδικό πλεονέκτημα του τρελού απέναντι στους κριτές του είναι, που
αγνοεί την τρέλα του. Όταν ο τρελός αρχίζει να υποψιάζεται, έστω, ότι είναι
τρελός, τότε αρχίζει να γίνεται «επικίνδυνος» : βασικά, για τον («δεύτερο»)
εαυτό του. Το παράδειγμα του Αδάμ είναι πεντακάθαρο. Αν και μετα-
Παράδεισο, δεν είναι πια τρελός, αλλά «τρελαμένος». Τρελός δηλαδή, συν
κάτι ακόμη: γνωρίζει πια, ότι η Εύα δεν ήταν, τελικά, ο «δεύτερος εαυτός»
του. Γιατί άραγε, διαφορετικά, χρειάστηκε ολόκληρο «μυστήριο»: «…και
έσονται εις σάρκα μίαν»;
Ο Αδάμ, μόλις έκλεισε η «Πόρτα» πίσω από την πλάτη του, ήταν ήδη
νεοφώτιστος μάγος. Πιθανότατα δε να άκουσε κι ο ίδιος εκείνο το συζυγικό,
«Μάγος είσαι;». Έπρεπε να καταλάβει τη «διαφορά», αλλά η Εύα, καθώς
φαίνεται( Λέει: «Γέννησα υιό, δια του Κυρίου μου»: Κάιν!), τη γνώριζε, από
τη …δεύτερη φορά!

-Περιπλανήσου μόνος και τραγούδα!: Δίδασκαν τα ήθη και έθη των
Ηδωνών!

Σπάνια «επώνυμοι τρελοί» ακούστηκαν να τραγουδάνε, χωρίς να είναι
«περιπλανώμενοι». Οι τροβαδούροι του Μεσαίωνα (και έπειτα), ήδη είχαν
περιπέσει στην κατάντια του βασιλικού γελωτοποιού. Ο τελευταίος Αοιδός,
ο Όμηρος, θα έχανε τη «σοβαρότητά» του, όταν ο Πεισίστρατος θα
συμμάζευε, τις «Ραψωδίες» του.
Ερίζουν, λέει, πόλεις πολλές, για την «υιοθεσία» του Όμηρου. Επειδή, στην
πραγματικότητα, ήταν …περιπλανώμενος. Είχε ξεκινήσει ενδεκάχρονος από
τα βόρεια σύνορα των ύστερων Ηδωνών, κάπου από το δέλτα του Δούναβη,
και, αφού διέτρεξε ολόκληρη την «Οικουμένη», κατέληξε στα γαλανά νερά
της «Αιγηίδος χώρας», στη …Μίλητο. Εκεί τουλάχιστον, ήταν μαζεμένες οι
περισσότερες «ραψωδίες». Τις τραγουδούσαν ακόμη, στα χρόνια του
Πεισίστρατου, οι βαρκάρηδες και οι ψαράδες της Ιωνίας. Τραγουδούσαν, για
τους οίνους των Ηδωνών, τον Διόνυσο και τις οδυνηρές ηδονές των
γυναικών, «…σαν την ωραία Ελένη».
Αφότου ο λαός των Ηδωνών έπαψε να υπάρχει σαν ξεχωριστός, από τους
υπόλοιπους λαούς, τους κατοπινούς «Θράκες», η παρουσία του στο ιστορικό
του διάβα θα γινόταν «κατά μόνας». Με τους «Αοιδούς», καθώς θα
ονόμαζαν οι Ίωνες του 7ου και 6ου π.Χ. αι., τους διασκορπισμένους ανάμεσά
τους Ηδωνούςς. Ήταν οι περιφερόμενοι στην Αγορά και στους Ναούς λαϊκοί
τραγουδιστές, σχεδόν ζητιάνοι εποχής, να «διδάσκουν Ιστορία». Για τον
«Τρωικό Πόλεμο», για παράδειγμα.
Οι Ηδωνοί, έτσι κι αλλιώς- και καθώς το θέλει αμνημόνευτη παράδοση-
ήταν λαός καταμοναξιάρηδων ανθρώπων. Αυτό εξάλλου ήταν και ένα
χαρακτηριστικό τους, από εκείνα που τους έκαναν ξεχωριστούς απʼ τους
υπόλοιπους γειτονικούς τους λαούς. Είτε στην ώρα της εργασίας είτε στον
ελεύθερό τους χρόνο, συνήθιζαν να βρίσκονται σε εύλογη απόσταση από
τους άλλους. Μόνον στα γλέντια, στα «Μυστήρια» και κατά τις ερωτικές
τους περιπτύξεις, ήταν συνηθισμένο να βλέπεις Ηδωνούς να ακουμπάνε
μεταξύ τους. Τότε όμως δε σφύριζαν! Γιατί, δεύτερο, κι ακόμη πιο σπάνιο
πια, χαρακτηριστικό τους ήταν, που επικοινωνούσαν συνήθως μεταξύ τους
σφυρίζοντας; «όπως τα αηδόνια». Εξ ου και το «εθνικό» τους όνομα, από το
ρήμα «άδω».
Ακόμη κι όταν κάνανε αγγαρεία( «δουλεία»), οι Ηδωνοί πάνω των δώδεκα ετών, αρσενικοί, θηλυκές και «αδιάφοροι», φάνταζαν περιπλανώμενα τζιτζίκια, σε ρόλους μερμηγκιών. Το αδιάπτωτο πάντα κέφι, στην περιοχή όπου ζούσαν Ηδωνοί, διάχυτο στη φύση γύρω, έκανε κάθε νεοεισερχόμενο στον τόπο τους ξένο να νοιώθει, «αναίτια χαζοχαρούμενος» , ανάμεσα σε «θεοχαζοχαρούμενους».
Μιλάμε για εποχές και καιρούς ιστορικούς, ανάμεσα στο 4000-3000 π.Χ.. Είναι η εποχή των «ανθρώπων του Δαν», από τη μία μεριά και των «ομοιοφάγων» αγριανθρώπων του παγωμένου Βορρά από την άλλη. Οι «άνθρωποι του Δαν», για τους κατοπινούς ιωνικούς θρύλους και μύθους, ήταν οι Δαναοί. Ο δε Δαν ήταν «άρχοντας θεραπευτής του λαού»- «Βασιλεύς»- που ανέλαβε το χρέος από τους Ηδωνούς, να εκστρατεύσει στο Βορρά, να θεραπεύσει με «οίνον ηδωνικόν», τους «εκεί, εισέτι ασθενούντας».
Είναι χαρακτηριστικών ότι εκτός, ίσως, από τις ύαινες και τα τρωκτικά, μόνον ο άνθρωπος μεταξύ των παμφάγων θηλαστικών υπήρξε, σε κάποιες φάσεις της σχετικά πρόσφατης ιστορικής του σταδιοδρομίας, και «ομοιοφάγος»: κανίβαλος. Έτσι, κατά την εποχή του Δαν(περίπου 3.400-3.200 π.Χ.), η ανθρωπότητα περιορισμένη από παρατεταμένους παγετώνες στο γεωγραφικό χώρο των σημερινών Βαλκανίων, γύρω από τον Εύξεινο Ποντο, την Κασπία, την Αράλη και την Κεντρική Ασία, χαρακτηριζόταν από τρία διαφορετικά επίπεδο πολιτισμικής εξέλιξης: εκείνους που σκότωναν άλλον άνθρωπο ως θήραμα, εκείνους που ΄περίμεναν τους άλλους ως «θηράματα στο πιάτο» και εκείνους, που έθαβαν τους νεκρούς τους.
Αυτή την τρέλα των Ηδωνών, να θάβουν τους νεκρούς τους- τρίτο χαρακτηριστικό τους- δε τη «σήκωναν στο μυαλό» τους, ούτε και οι υπόλοιποι θεραπευμένοι απʼ την ομοιοφαγεία. Κι αυτοί σέβονταν τους νεκρούς τους, αλλά τους έκαιγαν, παρά να τους εγκατέλειπαν στα όρνεα και σε «περαστικούς»(ανθρωποφάγους).Τέτοια κατάσταση είχαν να αντιμετωπίσουν οι Δαναοί, καθώς εκστρατεύανε προς την «Αλβιόνα», την «Ιουτλάνδη» και άλλους κατοικημένους τόπους των «Υπερβόρειων», στα πιο παγωμένα γεωγραφικά μήκη και πλάτη του Βορρά.
Τα μόνα τους όπλα, το κελαηδιστό σφύριγμά τους – σαν «μυριάδες ξεμοναχιασμένων αηδονιών»!- και ο υπεράφθονος «οίνος ηδωνικός» στα φορτία τους. Μαζί, θα θεράπευαν κατά το διάβα τους προς τον πόλο, «πάσα νόσον και πάσα μαλακίαν».
Θεράπευσαν πολλούς και εκείνοι άλλους τόσους, ώσπου κι ο Βορράς άρχισε να έχει, και «μη αγριανθρώπους». Ο πολιτισμός είχε αρχίσει να παίρνει το πάνω χέρι στην εξελικτική πορεία του ανθρώπου και η ηλικία των 30 ετών γινόταν «σεβάσμια», όσο σήμερα του αιωνόβιου. Μα καθώς οι Βόρειοι πολιτισμένοι, δεν αγρίευαν πια ούτε ακόμη κι όταν μεθούσαν, άρχισαν να «πονηρεύονται» με τους Δαναούς. «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες» πρωτοειπώθηκε με χαχανητά και χωρατά, μεταξύ καλοκάγαθων πια «Κεσσιτών», για τους πιο σεβάσμιους από αυτούς, τους απογόνους των πρώτων Δαναών. Μα ήτανε λόγος μολυβένιος, πάνω στους πάγους και σε παγωμένες ακόμη καρδιές,, που θα γινόταν συνήθειο και μετά, φθόνος.
Ο φθόνος είναι «ιός ψυχικός», που μόνον σε τρελό δεν ταιριάζει, δεν «ευδοκιμεί». Αλλά αν κάποιος γίνει «μάγος»(θεραπευτής, κατά την ιαπετική ομογλωσσία) και ταυτόχρονα έχει ξεχάσει την προηγούμενη τρέλα του, τότε το πιθανότερο να γριπωθεί, απʼ τον «ιό» του φθόνου. Τέτοιοι εξελίχθηκαν οι πρώτοι-πρώτοι θεραπευμένοι Υπερβόρειοι, οι «Κεσσίτες» κατά τους Έλληνες, αλλά το έδειξαν μόλις το 1750, ασελγώντας και καταλαμβάνοντας την Βαβυλώνα.. Τότε, βασικά- κι αυτό λίγο το αγγίζει η «ακαδημαϊκή Ιστορία»!- ξεκίνησε η πολιτισμική τάξη "πραγμάτων", που σήμερα (από το 1989, βασικά) αποκαλούνται «παλιά». Ήταν το τέλος και η «επανάληψη»(!), μίας «αρχαίας εποχής»: όπως έκτοτε ακούγεται η εναλλαγή «αρχαιότητας» και ποικιλότροπα ανθρωποφάγας «Νέας Εποχής»!
Μέσα από την επανάληψη και τη μίμηση έκτοτε, θα άρχιζε και η εποχή του Μάγου, της μαγείας και των Μυστηρίων. Η κατάληψη της Βαβυλώνας και οι «χιλιόχρονοι πόλεμοι» που ακολούθησαν στην ασιατική ήπειρο, στην ιωνική μνήμη και το τραγούδι των Αοιδών θα αποδίδονταν, με τις αντίστοιχες τοπικές καταστροφές τους, ως «Τρωικός Πόλεμος»(1200-1180 π.Χ. περίπου, υποτίθεται!). Τρεις φαίνεται να ήταν οι κλασικές αφορμές πολέμου κατά τα χρόνια εκείνα: η Γυναίκα, ο Θησαυρός και .κάποιο «χαμένο μυστικό:, το «Μυστήριον». Έτσι έμεινε και σʼ εμάς το οξύμωρο, όλοι σχεδόν να μην «πιστεύουμε» στα «Μυστήρια», αλλά οι περισσότεροι, «κατά βάθος», λογικά θα θέλαμε(, να «ήταν αληθινά»: ειδικά τώρα με την Οθόνη!
Από το «Μυστήριον» της 2ης π.Χ. χιλιετίας μέχρι την εποχή της CIA, του «Λος Άντζελες», του Χόλυγουντ και των Ανωνύμων Εταιριών (τέλος 2ης με αρχές 3ης μ.Χ. χιλιετίας), ήταν η εποχή των Μάγων: «λευκών» και κατάμαυρων. Ο Τρελός, καθʼ όλη εκείνη την περίοδο, θα αποτελούσε ένα είδος ύπαρξης, περίπου σαν τα μανιτάρια:ούτε και τα δηλητηριώδη μανιτάρια γνωρίζουν ποτέ, ότι είναι «επικίνδυνα»!

---Σύμφωνα με μία "ακυκλοφόρητη" παράδοση, το "ινδικό θεολογικό" δεν είναι και τόσο ινδικό. Από μία τέτοια "θρησκευτική" διάσταση για τη Μουσική και όλα όσα προϋποθέται και συνεπάγεται αυτή, για τη διάκριση του "ανθρώπινου γένους", από το " είδος άνθρωπος", οι Ηδωνοί, ομάδες μικρών και πολλών "λαών" της βαλκανικής και όλης της παρευξείνιας ενδοχώρας, πήραν το όνομα τους:από το ελληνικό ρήμα "άδω" κλπ.

ΟΙ Ηδωνοί, σε μία "καμπή" της ανθρώνινης ιστορίας και "προόδου"- γύρω στο 2500 π.Χ. περίπου, χάθηκαν από το ιστορικό προσκήνιο ως ξεχωριστός λαός και αφομοιώθηκαν μεταξύ των υπόλοιπων ανθρώπινων ομάδων(ληών ή λεών ή λαών)μπολιάζοντας σ' αυτές μέρος από τον ιδιαίτερο "πολιτισμό" τους και της κουλτούρας τους. Ειρήσθω εν παρόδω, ότι η γλώσσα με την οποία επικοινωνούσαν οι Ηδωνοί μεταξύ τους, ήταν το σφύριγμα και ένα ευρύτατο "σύστημα" χειρονομιών και "παντομίμας". Στα μέσα περίπου της 2ης π.Χ. χιλιετίας, σημαντικό μέρος απογόνων των Ηδωνών είχε συγκεντρωθεί στο πιο ήσυχο και ειρηνικό μέρος της Ευρασίας, στις σημερινές Ινδίες και πέριξ αυτών. Εξ ου και οι μύθοι για το Ζαγρέα Διόνυσο, τον θέλουν και από τις Ινδίες. Αλλά ιστορικά (και "ανθρώπινα") το πρόσωπο που τελικά έγινε "υπαίτιο" για τις κατοπινές δοξασίες και τους λεγόμενους "διονυσιασμούς"( μυστήρια και "τρέχα γύρευε") δεν ήταν παρά ένας πανέξυπνος παραχαράκτης κοσσαιικής καταγωγής και παράδοσης, που ήθελε να μάθει τα μυστικά των Ηδωνών ( των απογόνων τους, για την ιστορική ακρίβεια) γύρω από την παρασκευή του οίνου που "ευφραίνει καρδίας". Η σύγχρονη αναφορά για τη λεγόμενη "μετανάστευση των Άριων" από τις Ινδίες προς τη Δύση και το Βορρά- γύρω στα 1400-1200 π.Χ., έτσι κι αλλιώς ελέγχεται για τις "ακαδημαϊκές" εθνοφυλετικές σκοπιμότητες και τις "αντιεπιστημονικές" της "μεταφράσεις των Βεδδών"(αρχές 19ου μ.Χ. αι.).
Συμφωνώ με όλα τα βαθυστοχεύοντα ερωτήματά σου. Η ιστορική τελικά άγνοια της σημερινής πλατιάς μάζας ανθρώπων, αλλά πολύ περισσότερο η "μυθοποίηση" της "ιστορικής πραγματικότητας" στα μυαλά των "αμύητων" και "απαίδευτων" ανθρώπων, είναι ένα ζήτημα, που μάλλον θα κριθεί, μετά την "καμπή" που διερχόμαστε σήμερα. Προσωπικά εκτιμώ, ότι την πρώτη εκ βάθρων κρίση( λεως και "απόρριψη"!) θα την αντιμετωπίσούν ακριβώς όλες οι "θρησκευτικοποιημένες" (ή "θελογικές" παρακαταθήκες των "προγόνων". Κι όπως και να το κάνουμε, όλοι οι "πρόγονοι" δεν ήταν μεταξύ τους ίδιοι, επειδή και μόνον, όλοι πέθαναν!!!

Αυτόν που εννοούμαι σήμερα "Ευρωπαίο", είναι ο τύπος ανθρώπου, που προέξυψε μετά από "χίλια χρόνια" τουλάχιστον "πνευματικού σκότους" και πάνω σε προηγούμενες παραδόσεις της δυτικής και βορειοδυτική Ευρασίας, που είχαν βασικό τους χαρακτηριστικό τη "βαρβαρότητα", είτε ως προϊόν κληρονομημένου συλλογικού τρόπου( από πολέμους και φυσικές καταστροφές) είτε από επιτηδευμένη λήθη, που προκάλεσαν στα αναστατωμένα μυαλά των τότε "Ευρωπαίων" οι Δρυϊδες: για να τους θεραπεύσουν, από "κακές συνήθειες", όπως η ανθρωποφαγία, η παιδεραστία, και γενικά, από όσα οι Έλληνες( οι "αρχαίοι" φυσικά!), αποκαλούσαν συλλήβδην, "κτηνωδία"! Η ελληνική φιλοσοφία, όσο και οι θρησκευτικές της αιρέσεις
( Ιουδαϊσμός-Χριστιανισμός-Μωαμεθανισμός) αρχικά είχαν την πρόθεση να προάγουν τις θεραπευτικές μεθόδους, για "εξανθρωπισμό", αλλά όπως πάντα, κατά τα χρόνια τα "μετα-Κατακλυσμού", και εδώ συνέβει η γνωστή μαγεία της Εξουσίας: τα μέσα έγιναν σκοπός!

.e-steki.gr

ΠΑΓΟΙ,ΜΙΛΑΝΚΟΒΙΤΣ,ΚΑΙ ΕΝΑ "ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΜΥΣΤΙΚΟ"

 

Γράφει ο ΝΩΕΥΣ

Ερώτημα πρώτης προτεραιότητας, «εν πνεύματι και αληθεία»: Η ανθρωπότητα, «εν κινδύνω»?

Το ό,τι οδεύουμε ολοταχώς προς ένα είδος Κατακλυσμού, ηλίου φαεινότερο. Έχει γίνει σχεδόν καθημερινό συμπλήρωμα των δελτίων ειδήσεων των καναλιών: «οι πάγοι λιώνουν…!». «Ο πολιτισμός », έγραφε ο Ιστορικός του Πολιτισμού Will Durant, πολύ πριν τον λεγόμενο Ψυχρό Πόλεμο,« ευρίσκεται ίσως ανάμεσα σε δύο παγετώδεις εποχές. Εάν οι παγετώνες εξαπλωθούν πάλι σε ολόκληρη την γη και τα έργα των ανθρώπων καλυφθούν από τον πάγο και τους βράχους, η ζωή θα υποχρεωθεί να βρει καταφύγιο σε κάποια γωνία του Πλανήτη».
Προφανώς εκείνη την εποχή, πολύ πριν τη «διάσπαση του ατόμου» και την «πυρηνική ενέργεια»(1945), οι συνθήκες, γήινου και ανθρώπινου «περιβάλλοντος», προδιέθεταν, για την προσμονή μείωσης της θερμοκρασίας του Πλανήτη, παρά την ήδη διανυόμενη περίοδο αύξησής της. Συνεπώς, πριν το 1945, έτος ρίψης των πρώτων πυρηνικών βομβών στην Ιαπωνία, τι πιο φυσικό να περίμεναν οι άνθρωποι, τους «πάγους του Βορρά» μάλλον, παρά τις «καταιγίδες του Νότου». Το «Μανιτάρι» ήταν τόσο «Μεγάλο», που κάθε άνθρωπος μπροστά του θα πάθαινε, εκείνο που παθαίνει ο ελέφαντας στη θέα ενός ποντικού: θα «πάγωνε το αίμα» του!
Αυτό, το μεταξύ ψύχους και καύσωνα ζήτημα, λοιπόν, που σήμερα έχει πάρει πια «λαϊκές διαστάσεις», κάποτε είχε ενδιαφέρον μόνον σε «ακαδημαϊκό επίπεδο». Σε γενικές γραμμές, οι Γεωλόγοι μετρούν την 1η Παγετώδη από το 500.000 και μέχρι το 475.000 π.Χ. περίπου. Σε εκείνη την ολοκληρωτική κάλυψη του Πλανήτη από τους πάγους, αποδίδεται από την Παλαιοντολογία ο «άνθρωπος του Πιλντάουν» ή «Εωάνθρωπος» και από τις «λαϊκές φήμες», ο «Χιονάνθρωπος».
Στη συνέχεια:
-Η 1η Ημιπαγετώδης κράτησε μέχρι το 400.000.
-Η 2η Παγετώδεις ακολούθησε για τα επόμενα 25.000 χρόνια.
-Η 2η Ημιπαγετώδεις, από το 375.000 μέχρι το 175.000 π.Χ..
-Η 3η Παγετώδεις, μέχρι το 150.000 π.Χ..
-Η 3η Ημιπαγετώδεις, μέχρι το 50.000 π.Χ..
-Η 4η Παγετώδεις, μέχρι το 25.000 π.Χ..
Από το 25.000 π.Χ. λοιπόν και μετά, διανύουμε την 4η Ημιπαγετώδη; Μήπως τελείωσε η παγετώδη περιοδικότητα και μπαίνουμε σε μία «αντίθετη ακολουθία», μία ας πούμε «Θερμιτώδη εποχή» κυριαρχίας του ήλιου πάνω στους πάγους; Ή μήπως το «λιώσιμο των πάγων», απλά είναι μία πρώτη φάση του ερχομού, των πάγων της 5ης Παγετώδους;
Αν πάρουμε τα πράγματα στη βάση της λεγόμενης «δυτικής παράδοσης», κοινώς της «βιβλικής» ή «μυθολογικής», μετά τον λεγόμενο «Κατακλυσμό του Νώε», ο Θεός υποσχέθηκε να μην ξανασυμβεί τέτοιο κακό, με τα νερά. Εξ ου και το Ουράνιο Τόξο: η «Ίρις» των Ελλήνων τότε, του «New Age» σήμερα. Τότε λοιπόν, γιατί τόση κουβέντα, για την αύξηση της θερμότητας; Μήπως αν είχαμε μείωση και πηγαίναμε ολοφάνερα προς νέους παγετώνες, θα ήμασταν «πιο έτοιμοι» να τους υποδεχθούμε;
Η ανθρωπότητα αναμφίβολα διέρχεται «θερμές εποχές», από πολλές απόψεις. Συμβολικά, έως και «χολυγουντιανά», στο επίπεδο της νέας παγκόσμιας πολιτικής τάξης πραγμάτων, μετά τον «Ψυχρό Πόλεμο», μόνον «θερμά πράγματα» θα περίμενε κανείς, από την φυσική ακολουθία της ιστορίας. Σε οικονομικό επίπεδο, εξάλλου, το σύνδρομο της Κίνας καταλήγει σε «πλημμυρίδες», που ήδη κατακλύζουν τις ένθεν και ένθεν ακτές του «Υπερατλαντικού Παράγοντα». Το διφορούμενο πάθημα της Φλόριδας, μία με την «ιστορική» εκείνη «εκλογή» κι δύο, με τις «καταιγίδες του Νότου»( βλέπε, αφύπνιση Λατίνων και Ινδιάνων!), δεν είναι άμοιρο των πρόσφατων επαφών ΗΠΑ-Καναδά, για «στενότερη συνεργασία». Το παγκόσμιο ενεργειακό ζήτημα είναι, πρωτίστως πολιτικό και …τριτευόντως, «περιβαλλοντολογικό»!
Έτσι κι αλλιώς όμως, σʼ όλες τις γνωστές ιστορικές περιόδους των ανθρώπινων πραγμάτων, οι Κυρίαρχοι, θεωρούσαν εχθρικό, κάθε «περιβάλλον». Η ανθρωπότητα διέρχεται μία άγνωστης διάρκειας περίοδο, κατά την οποία θα πρέπει, «με νύχια και με δόντια», να αποφύγει τον «επόμενο πόλεμο». Ακραία, οριακή συνέπεια; Θα πρέπει η παγκόσμια πολιτική τάξη πραγμάτων, για χάρη της παγκόσμιας ειρήνης, να αντέξει τη «διαδικασία σύγκλισης», μεταξύ των δεικτών κατανάλωσης ενέργειας, του «μέσου Αμερικανού Πολίτη» και του «μέσου Κινέζου»(Πολίτη)! Ή λοιπόν, οι «Κινέζοι» θα γίνουν «Αμερικανοί» και οι «Αμερικανοί», «Κινέζοι. Ή θα πρέπει, διαφορετικά- και «λογικά»;- όλοι οι άνθρωποι να γίνουν, ή «Αμερικανοί» ή «Κινέζοι». Ο «μέσος όρος» τους, θα αναθυμιάζει για πολύ καιρό ακόμη, ως «υπαρκτός σοσιαλισμός». Αλλά την όποια αγωνία της εγκυμοσύνης αυτού του «μέσου όρου», μέχρι «τότε», θα την πληρώνει το «Περιβάλλον»: χάρη της «ανάπτυξης», ένθεν και ένθεν! Πέρα από όλα όσα θα μπορούσαν να θεωρηθούν και να αποδοθούν, στα γενικά συμπεράσματα της ανθρωπότητας από τις συνέπειες του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, το πλέον ραφιναρισμένο πολιτισμικό προϊόν της μεταπολεμικής περιόδου, δεν μπορούσε παρά να ήταν, ο Έλεγχος. Προφανέστατα, το «ποτήρι ξεχείλισε», όχι μόνον από αυτές καθαυτές τις καταστροφές του Πολέμου, αλλά προπάντων(!), από την ανάγκη «ελέγχου της πυρηνικής ενέργειας»: για «ειρηνικούς σκοπούς»!
Όχι άμοιρο των επιτευγμάτων των φυσικών επιστημών και των πολεμικών τους τότε εφαρμογών υπήρξε, αμέσως από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, η εμφάνιση της «νέας επιστήμης», της Κυβερνητικής ή, πιο αναλυτικά και συγκεκριμένα, μίας «Μηχανικής Ελέγχου και Επικοινωνιών των Συστημάτων», όπως π.χ. ο άνθρωπος, το «DNA» κλπ.. Θεμελιώδη θεωρητικό ρόλο, για την έναρξη της εποχής του «κυβερνώμενου ανθρώπου», θα έπαιζε η έκδοση του «Κυβερνητική- Έλεγχος και Επικοινωνία στο Ζώο και στη Μηχανή»(Cybernetics, or Control and Communication in the Animal and the Machine- N. Wiener, N.Y. 1949).
Ως «κυβερνώμενος άνθρωπος» θεωρείται εδώ κάθε ανθρώπινη ύπαρξη του Πλανήτη, που απολαμβάνει ή επιθυμεί να απολαύσει οποιοδήποτε από τα «προϊόντα» της μεταπολεμικής «Κυβερνητικής». Δεδομένου ότι το «μυστικό» προαπαιτούμενό της, δεν είναι παρά ένα «κύκλωμα επανατροφοδότησης»(feetback), κι o «κυβερνώμενος άνθρωπος» για το «κύκλωμα», δεν μπορεί παρά να αποτελεί μία σκέτη… «πληροφορία» του, χωρίς κατʼ ανάγκη κάποιο νόημα!
Είτε λοιπόν οδεύουμε ως ανθρωπότητα προς την 5η Παγετώδη είτε, προς το τέλος των Παγετώνων, η «Κυβερνητική» φαίνεται σήμερα ως «θεόσταλτο δώρο», για την «κωδικοποίηση των ειδών»(μορφών ζωής) του Πλανήτη, ενόψει «κάθε ενδεχομένου». Το λεπτό ζήτημα όμως που θέτει η ιστορία στο φυσικό άνθρωπο σήμερα, είναι ίσως και το «έσχατο»: Ποιος ελέγχει την «Κυβερνητική»? Ο κίνδυνος από το (ενδεχόμενο «ανεξέλεγκτό» της, δεν διαφέρει αν απαντήσουμε, «ο Θεός» ή … «η τύχη και το χάος».- 

Η Καμπύλη Μιλάνκοβιτς και το «Εύρημα»


Ήταν οι καιροί τέτοιοι που, ό,τι και να πεις για τα τεκταινόμενα της εποχής του Μεσοπολέμου, έχουν, όπως και να το κάνουμε, μία κάποια οσμή συνωμοσίας. Κραχ στη Γουόλ Στρητ (1929-30) της «Αμερικής»: έξαψη των εθνικιστικών παραλογισμών στην Ευρώπη, φυλετισμός-ρατσισμός, φασισμός-ναζισμός, είναι η απάντηση των «λαϊκών μαζών»(μικρομεσαίοι εποχής) της, με πρώτο «κόκκινο πανί» τους, τον «Αμερικάνικο Ιμπεριαλισμό». Η φήμες στην αγορά, ότι οι «έχοντες και κατέχοντες» χρυσό στην ευρωπαϊκή «Κεφαλαιαγορά» το διοχετεύουν προς την αμερικανική ήπειρο, κλονίζει συθέμελα την ευρωπαϊκή «καλή πίστη» και συσπειρώνει για «άμυνα». Εποχή, κατά την οποία, στα όρια αντοχής της «αμυντικής συσπείρωσης» των «Εθνών» εφάπτεται, η «χρυσή γραμμή» που τη χωρίζει, απʼ το «επόμενο Πόλεμο» της !
Στην Ελλάδα, πάνω κάτω, το «ίδιο κλίμα». Αλλά σε οικονομικές αναλογίες, «Ψωροκώσταινας» και σημερινού Ντουμπάι! Λίγο πολύ είναι τα περισσότερα γνωστά, από ιστορική άποψη. Ανάμεσα στα παντελώς άγνωστα όμως εκείνης της εποχής, είναι η επίσκεψη του Αριστοτέλη Ωνάση στο «Άγιο Όρος» Λίγες ημέρες αφότου, με υπογραφή του «Υπουργού Εξωτερικών το Ελληνικού Κράτους» Ανδρέα Μιχαλακόπουλου και τη βούλα του Ελευθερίου Βενιζέλου, «Πρωθυπουργού του Ελληνικού Κράτους» ορίστηκε Αναπληρωματικός Πρόξενος στο Μπουένος Άιρες, παρέα με τον νεαρό Δικηγόρο Κ. Καραμανλή, τον ακόμη πιο νεαρό ;;;(εν ζωή ακόμη, γαρ!), θα περάσουν με ένα ψαροκάικο, από την Ιερισσό Χαλκιδικής, στην ανατολική ακτή του Άθω. Μαζί τους στο καραβάκι, και ένας Γιουγκοσλάβος μεσήλικας, σκανδαλωδώς σιωπηλός και απρόσιτος, τυλιγμένος μέσα σʼ ένα μακρόφαρδο μαύρο παλτό. Είναι ο Μιλούτιν Μιλάνκοβιτς, αστρονόμος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου και διευθυντής του εκεί αστεροσκοπείου.
Συνολικά από το ψαροκάικο, εκτός από τον καπετάνιο-ιδιοκτήτη του και έναν βοηθό του, θα κατεβούν στην ακτή, άλλα εννέα άτομα. Οι τέσσερις προαναφερόμενοι και άλλοι πέντε άγνωστοι άνδρες. Ο καλόγερος όμως που θα τους προϋπαντήσει, κάνει σαν να τους γνωρίζει όλους. Χάρη αυτού γίνονται οι συστάσεις, και γίνονται όλοι πια μεταξύ τους «γνωστοί». Στο μισοσκοτεινό μονοπάτι που παίρνουν για να φθάσουν στον κοινό προορισμό τους, παρά ταύτα, θα παραμείνουν όλοι τους σιωπηλοί.
Το όνομα του πέμπτου συνεπιβάτη θα ξανακουστεί, μπροστά στη πύλη της Μονής στα γερμανικά: «Ράιχαρτ». Είναι «δημοσιογράφος» της «Φρανκφούρτερ Τσάιτουνγκ» και «φίλος του πατρός Γεωγίου». Πρόκειται για τον κατοπινό αρχικατάσκοπο Ζόργκε. Μαζί του φαίνεται να είναι και οι δύο τριανταπεντάρηδες με τις τραγιάσκες. Τον ένα θα πρέπει να τον φωνάζανε «Όλεγκ»- σλάβος ή σκανδιναβός;- και τον άλλο «Μαξ», εμφανώς γερμανικής καταγωγής.
Οι υπόλοιποι δύο της σιωπηλής παρέας είναι Κύπριοι: ένας μοναχός και κάποιος συγγενής του, που τα ονόματά τους …(ως εμπλεκόμενα γαρ, στο κατοπινό «Κυπριακό»)!
Ανεξάρτητα από το αν ήταν ή δεν ήταν οργανωμένη εκείνη η συνάντηση των εννέα επισκεπτών της Μονής με τον «πατέρα Γεώργιο»( «από το Μουτάλασκι…» της Μ. Ασίας, κατά τον Αρ. Ωνάση), ήταν πάντως για την ίδια αιτία. Κατά την ενδέκατη βραδινή, στο κονάκι( ή «ευρύχωρο κελί» του, θα τους παρουσίαζε ένα «αρχαίο σύγγραμμα». Ήταν ένα «αντίγραφο της Πεντεμύχου του Φερεκύδη», καθώς τους εξηγούσε, που είχε ξεκινήσει από την Αλεξάνδρεια πριν από τα χρόνια του Πτολεμαίου ΣΤ΄ και της Κλεοπάτρας για να βρεθεί στη Ρώμη κι από εκεί, στη Νικομήδεια της Βιθυνίας, στα χέρια του Νικομήδη(86 π.Χ.) και χάρη στο νεαρό, δεκατετράχρονο τότε, Γάιο Ιούλιο Καίσαρα!
Από τα χρόνια ακόμη του Αυγούστου είχε ακουστεί, ότι τάχα είχαν χαθεί οριστικά, και το πρωτότυπο της Πεντεμύχου αλλά και το μοναδικό της αντίγραφο. Το πρωτότυπο βέβαια ήταν χαμένο, αφότου είχε πεθάνει ο τελευταίος κάτοχός του, ο Δημήτριος ο Φαληρέας(μέσα 3ου π.Χ. αι.). Αλλά το μοναδικό της αντίγραφο είχε δοθεί στο ρωμαϊκό κατεστημένο- στους Ιούλιους, γένος πατρικίων αναγόμενο στο Αινεία- από τους αλεξανδρινούς τραπεζίτες Ραμπίριους. Αυτοί το είχαν αποκτήσει, όταν οι Πτολεμαίοι πια είχαν φθάσει στο σημείο να δανείζονται από τους Ραμπίριους, έναντι ενεχύρων: ακόμη και «βιβλίων»!
Το ενδιαφέρον για την τύχη της Πεντεμύχου του Φερεκύδη, κατά τις ημέρες του Αυγούστου, το είχαν εξάψει πρώτοι και καλύτεροι βέβαια, οι «νεο-πυθαγόριοι» εποχής. Αλλά το κατάλληλο έδαφος για τις διάφορες διαδόσεις τους, ήταν το επικαιρικό ενδιαφέρον των Ρωμαίων πολιτών για την Αστρολογία και τις πέριξ αυτής θρησκευτικές δοξασίες. Ανάμεσα λοιπόν στις μυθικές υπερβολές τους, διέδιδαν και μαρτυρούσαν -επικαλούνταν μάλιστα και τη μαρτυρία των Ραμπίριους, που είχαν μετακομίσει ήδη στη Ρώμη- ότι η πρώτη περγαμηνή του συγγράμματος απεικόνιζε, έναν ενιαίο «χάρτη ουρανού και γης».
Κατά μία έννοια, με τέτοιου είδους διαδόσεις και «σπερμολογίες», κι εκείνη η εποχή είχε τους ανάλογους με την εποχή μας «Εξωγήινους». Η φήμη της ύπαρξης ενός τέτοιου «χάρτη», όπου «ουρανός και γη» φαίνονταν σαν «ένα», συνοδεύονταν από «μυθικές υπερβολές», που με τις σημερινές θετικές διαστημικές αναλογίες θα προϋπέθεταν «εξωγήινες» εμπειρίες και γνώσεις. Αλλά το 1931 μ.Χ. η ανθρωπότητα, μόλις που είχε μπει στην εποχή της σύγχρονης αεροστατικής και αεροπλοΐας.
Ο Μ. Μιλάνκοβιτς είχε επισκεφθεί τον Άθω αρκετές φορές κατά το διάστημα 1925-1930. Η συγγενική του σχέση με μοναχούς από τη Σερβία συνέβαλε τα μέγιστα, ώστε να του δοθεί η ευκαιρία να μελετήσει σπάνια αρχαία κείμενα της ελληνικής εποχής και όχι μόνον. Το κείμενο όμως που τον είχε «μαγέψει» ήταν η «χαμένης Πεντέμυχος». Ήδη σε εκείνη τη συνάντηση των εννέα με τον «πατέρα Γεώργιο», ήταν έτοιμος να εκθέσει τα αποτελέσματα μελέτης και έρευνας πέντε ετών, για τον ενιαίο χάρτη «ουρανού και γης».
Από τα συμφραζόμενα του πρώτου κιόλας κεφαλαίου της Πεντεμύχου, αλλά και κατά τις νουθεσίες, παραινέσεις και παρακλήσεις του σεβάσμιου «πατέρα Γεώργιου», αντικείμενο των αρχικών ερευνών του Γιουγκοσλάβου επιστήμονα θα ήταν οι αιτίες σχηματισμού των παγετώνων πάνω στον Πλανήτη μας. Θεωρώντας ότι βασικός συντελεστής των γήινων παγετώνων ήταν ο ίδιος ο Ήλιος, υπολόγισε τους τρεις μεταβλητούς παράγοντες που καθορίζουν τη ροή της ηλιακής ενέργειας: τη μετάπτωση ισημερινών, την κλίση του γήινου άξονα και την εκκεντρότητα της γήινης τροχιάς.
Χάρη των υπολογισμών του εκείνων, θα ερμήνευε τη σημασία που είχε μία μαθηματική γραφική παράσταση, ο χάρτης «ουρανού και γης». Στα κατοπινά χρόνια, η ίδια γραφική παράσταση, μεταφερμένη στα «ακαδημαϊκά συγγράμματα», θα αποκαλούνταν «Καμπύλη του Μιλάνκοβιτς». Εκείνο το βραδινό όμως του 1931, ο «πατέρας Γεώργιος» και οι υπόλοιποι οκτώ συνακροατές του, θα μάθαιναν πρώτοι, για τις φυσικές επιπτώσεις των μεταβολών ροής της ηλιακής ενέργειας, στο εξωτερικό και εσωτερικό(«χθόνιο») γήινο περιβάλλον.
Το δειλινό της επομένης, κάπου στο Σιδηροδρομικό Σταθμό της Θεσσαλονίκης, καθώς ο νεαρός Δικηγόρος Κ. Καραμανλής σφίγγει το χέρι του «Υποπρόξενου κ. Αρ. Ωνάση», αποχαιρετώντας τον, λέει:
«Δηλαδή… θα μπορούσαμε να γίνουμε πιο πλούσιοι κι απʼ τους Εμίρηδες! Για φαντάσου!».
Οι υπόλοιποι εφτά γέλασαν ομοθυμαδόν. Αλλά ο «Αρίστος», που το ένα πόδι του είχε πατήσει στο σκαλοπάτι του τρένου, με το σοβαρό ύφος που κρατούσε σʼ όλη την προηγούμενη κουβέντα τους, θα συμφωνούσε:
«Ναι, ναι … κι αν πετύχει το κόλπο μου στην Αμερική… κάτω… με τους Λατίνους…θα κάνουμε το Αιγαίο, το μεγαλύτερο λιμάνι του κόσμου! Αρκεί εσείς τουλάχιστον…να τουμπάρετε τους βόρειους γείτονες…τους ανατολικούς θα τους αναλάβω εγώ!»!
Με την «Καμπύλη Μιλάνκοβιτς» στις τσάντες τους, ο καθένας από τους εννέα επισκέπτες του «πατέρα Γεώργιου», θα επέστρεφε στο «σπίτι» του. Ο Ράιχαρτ Ζόργκε, στη Γερμανία. Ο Κ. Καραμανλής θα επέστρεφε για τις διακοπές του στη γενέτειρά του, στο «Κιούπκιοϊ»(Πρώτη) κι ο Αρ. Ωνάσης στο Μπουένος Άιρες, για να ασκήσει τα διπλωματικά του καθήκοντα και τις επιχειρηματικές του φιλοδοξίες. Όλοι, και οι εννέα, πριν πάρουν την «ευλογία» του σεβάσμιου μοναχού, του είχαν δώσει «λόγο τιμής», για «ιερή σιωπή». Μέχρι να εξασφαλιστεί απόλυτα η προστασία του χάρτινού εκείνου δέματος- «κάπου στο Σουρινάμ», καθώς είχε υποσχεθεί ο Αρ. Ωνάσης- ούτε κι ο ίδιος ο Μ. Μιλάνκοβιτς θα έπρεπε να κάνει τις «ακαδημαϊκές ανακοινώσεις» του.
Τελικά, ο Γιουγκοσλάβος επιστήμονας πήρε «ευλογία του πατέρα Γεώργιου» και έκανες τις επιστημονικές του ανακοινώσεις, μετά από τρία χρόνια. Στο διάστημα εκείνο, ο Αρ. Ωνάσης, θα παρέδιδε την περιτυλιγμένη Πεντέμυχο για φύλαξη, στη φίλη του Λάγια Τούρε, που θα μετακόμιζε γιʼ αυτό, από το Μπουένος Άιρες στο Καγιέν της γαλλικής Γουιάνας.
Ο Ζόργκε, αφού ταξιδεύει για περισσότερο από ένα χρόνο, μεταξύ Γερμανίας, Αμερικής και Ιαπωνίας, στα τέλη του 1932 καταλήγει στη Μόσχα. Εκεί, παραδίδει στην Κομιντέρ ένα «οικογενειακό μυστικό» του. Με τη βοήθεια Γερμανών και Ιαπώνων επιστημόνων, είχε καταλήξει σε «βάσιμες υποθέσεις και θετικά συμπεράσματα», για τα «πετρέλαια του Μπακού». Το «οικογενειακό μυστικό» του, αφορούσε κάποιες γεωγραφικές συντεταγμένες που έδειχναν, τους «βυθούς της Κασπίας»!
Το ίδιο «μυστικό», την επόμενη χρονιά ο Ζόργκε, θα το παρέδιδε στους Γερμανούς «Εθνικοσοσιαλιστές»(Ναζί) και θα εμπλεκόταν μαζί τους στις εθνικές κοινοβουλευτικές εκλογές. Όταν στις αρχές Σεπτεμβρίου 1933 επιστρέφει, μέσω Καναδά και Η.Π.Α., στη Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας, θα γίνει το πιο αμφιλεγόμενο πρόσωπο στους διπλωματικούς και εμπορικούς κύκλους της Δύσης στην Ιαπωνία. Παρά ταύτα, και μέχρι 7 Νοεμβρίου 1944, ο Ιάπωνας Αυτοκράτορας και οι Υπηρεσίες του, θα τον αντιμετώπιζαν ως τον «εμπορικό ακόλουθο της φίλης Γερμανίας», που όμως είχε ξεστρατίσει σε «κατασκοπευτικές ενέργειες, υπέρ της Κομιντέρν και του διεθνούς Κομμουνισμού». Στις 7 Νοεμβρίου 1944, ο κόσμος θα μάθαινε για τον «απαγχονισμό του στις φυλακές του Σουγκάμο». Αλλά τελικά, οι Αρ. Ωνάσης και Κ.Καραμανλής θα μάθαιναν μαζί στο Παρίσι, το βράδυ της 3 Σεπτεμβρίου 1964, ότι ο φίλος και συνοδοιπόρος τους Ζόργκε, είχε πεθάνει, μόλις, το μεσημέρι εκείνης της ημέρας!

Το «οικογενειακό μυστικό» του Ζόργκε, θα ξεκινούσε στα μέσα του Αυγούστου 1896, κάπου στην ενδοχώρα του Μπακού , δυτικά της Κασπίας. Ο πατέρας του, μέλος γερμανικής αποστολής για κοινές έρευνες με Ρώσους ομολόγους τους , ήταν τεχνικός εξορύξεων και δεινός δύτης. Είχε εγκατασταθεί στο Μπακού, με την υπόλοιπη αποστολή, το Χειμώνα 1893-94. Την επόμενη χρονιά ερωτεύθηκε και παντρεύτηκε μία Ρωσίδα, μέλος της τσαρικής αποστολής, για να γεννηθεί ο «Ίκα», όπως θα φώναζε πάντα η οικογένειά του, τον Ράιχαρτ Ζόργκε .
Την ημέρα που κινδύνεψε ο πατέρας του να χαθεί μες στο βυθό της Κασπίας, 18 Αυγούστου 1896, αυτός ήταν μόλις δέκα μηνών. Για το πρωινό εκείνης της ημέρας, είχε αποφασιστεί να γίνει η τελευταία κατάδυση χαρτογράφησης του βυθού της βορειοδυτικής Κασπίας. Ο χερ Ζόργκε μʼ εκείνη την κατάδυση θα συμπλήρωνε την εικοστή του, κατά τους τελευταίους δύο μήνες.
Πριν φορέσει το σκάφανδρό του, ξανακοίταξε τις συντεταγμένες του σημείου κατάδυσης, χαραγμένες στο πίσω μέρος της μεταλλικής του ταυτότητας, που είχε κρεμάσει στο λαιμό. Ήταν χαραγμένες, από τον πατέρα του, αγωνιστή και δραστήριο στέλεχος της «Α΄ Διεθνούς», κοντά στον Κ. Μαρξ. Κατά την καθορισμένη ώρα ανέλκυσής του από το βυθό, ο Γερμανός τεχνικός θεωρήθηκε χαμένος, αφού στην επιφάνεια ανασύρθηκαν μόνον τα άκρα των σωληνώσεων παροχής οξυγόνου και διοξειδίου του άνθρακα. Αλλά δεν είχε κοπάσει ακόμη η πολύωρη αναταραχή από το γεγονός, κοντά στις δέκα το βράδυ, όταν τελικά ο χερ Ζόργκε, «ξέβρασε» σε μία πετρώδη ακτή.
Ήταν κατάκοπος αλλά και έκδηλα χαρούμενος, σχεδόν ενθουσιασμένος. Τον εντόπισε μία από τις πολλές ομάδες χωρικών και στρατιωτών, που έψαχναν στις ακτές της περιοχής. Το πρώτο που τους ζήτησε, ήταν ένα μπουκάλι βότκας. Του το έδωσαν και εκείνος κατάβρεξε με βότκα το πρόσωπό του, ψιθυρίζοντας σε άπταιστα ελληνικά: «Νίψον ανομήματα, μη μόναν όψιν»! Τι είχε συμβεί πραγματικά στο Γερμανό ειδικό επί των πετρελαίων;
Η επίσημη εκδοχή έλεγε, ότι είχε σκαλώσει σε κοφτερούς σταλακτίτες πάγου, μίας υπόγειας σπηλιάς. Αποτέλεσμα να αναγκαστεί, να αποσυνδεθεί από τις σωληνώσεις, προκειμένου να απελευθερωθεί από τους πάγους. Αλλά, τι συγκεκριμένα σήμαιναν εκείνες οι συντεταγμένες στην μεταλλική του ταυτότητα; Οι στρατιωτικές υπηρεσίες του γερμανικού κράτους, τρία χρόνια μετά, θα μάθαιναν από τον ίδιο, ότι ολόκληρο το σπήλαιο ήταν από πάγους, «ηλικίας, τουλάχιστον πεντακοσίων χιλιάδων ετών». Στην παράξενη αρχιτεκτονική του χώρου, υπήρχαν ενδείξεις παρουσίας «αρχέγονων εξωγενών στοιχείων και συστημάτων». Το πλέον όμως αξιοπρόσεκτο δεδομένο του παγωμένου εκείνου σπηλαίου, ήταν ένα σημείο του, που εξέπεμπε έναν διακριτό φωτεινό ρήγμα στο βαθύ σκοτάδι, καθώς έσβηνε τον φανό του. Θεωρούσε εξαιρετικά βάσιμη την εντύπωσή του, ότι πηγή εκείνου του «περίεργου φωτισμού» ήταν, «κάποιο μεταλλικό σώμα, ικανού όγκου, αλλά όχι και απαραίτητα…φυσικού σχήματος»!
Τι είχε δει ο Γερμανός εξερευνητής «εκμεταλλεύσιμων κοιτασμάτων», στο βυθό της Κασπίας; Και γιατί, ακριβώς σε εκείνες τις συντεταγμένες; Μέχρι το 1942, Γερμανοί και «Σοβιετικοί» θεωρούσαν, ότι το πιθανότερο να επρόκειτο για κάποιο μεγάλο κοίτασμα «ευγενούς μετάλλου: «…ίσως ακόμη…ακόμη και χρυσού!»! Η δεκαετία 1930-40, αρχής γενομένης με το μεγάλο κραχ στη Γουόλ Στρητ, θα ήταν η τελευταία, της «εποχής του χρυσού». Μέχρι την έναρξη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου(1939), το μεγαλύτερο μέρος των αποθεμάτων χρυσού της ευρωπαϊκής ηπείρου θα μετανάστευε στην Αμερική. Η διαφαινόμενη συναλλαγματική κυριαρχία των «αμερικάνικων συμφερόντων»(Δολαρίου) έναντι των «ευρωπαϊκών»(εθνικών νομισμάτων), συνοδευόμενη από την έξαψη των ποικίλων ευρωπαϊκών εθνικισμών, θα γινόταν η «κατά βάθος» αιτία στης «Συνάντησης του Μονάχου» το 1938. Η ιστορία θα αποκάλυπτε, ότι ουσιαστικά εκεί είχε αποφασιστεί, το «αναπόφευκτο του πολέμου». Γιατί, καθώς φανέρωσε επίσης η ιστορία, όταν κάτι είναι να μοιραστεί μεταξύ όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων, επικρατεί «άκρα του τάφου σιωπή». Αλλά όταν το μοίρασμα είναι να γίνει μεταξύ λίγων( «Μονοπωλίων»), τότε γίνεται, από «χάβρα», σαν των χρηματιστηρίων λόγου χάρη, μέχρι και πόλεμο, κάθε μορφής και τρόπου.
Στα παρασκήνια των «Συμφωνιών του Μονάχου» κινούμενοι, και μερικοί από την εννεαμελή «παρέα του Άθω», θα συναντιόντουσαν εκείνες τις ημέρες στο Μόναχο. Ήταν ο Αρ. Ωνάσης, παρέα με το φίλο και σύμβουλο του Κ. Γρ., ο Κ. Καραμανλής από την Ελλάδα, παρέα με τον Ε. Αβέρωφ, ο Γερμανός Οικονομολόγος Γιάλμαρ Σαχτ παρέα με τον Ρ. Ζόργκε και ο Μ. Μιλάνκοβιτς. Αφότου είχε ανακοινώσει ο τελευταίος τη θεωρία του, για το φαινόμενο των γήινων παγετώνων και την ιστορική τους «μοίρα», η αξιοποίηση της «Καμπύλης Μιλάνκοβιτς», με τις ποικιλότροπες εφαρμογές της , θα γινόταν θεμέλιος λίθος, για μία «νέα εποχή». Χαρακτηριστικό της, η αντικατάσταση του κάρβουνου, από τον «μαύρο χρυσό», το πετρέλαιο!
Στα χρόνια της δεκαετία του ʼ30, η διπλωματική σημασία του «ζωτικού χώρου», θα είχε το περιεχόμενο και τη «βαρύτητα» της «εθνικής ασφάλειας», της μεταπολεμικής, αλλά «ψυχροπολεμικής», διπλωματικής εθιμοτυπίας. Ήταν η λογική και με ακρίβεια μαθηματικής συνάρτησης συνέπεια των αποκαλυπτικών επιτευγμάτων των Φυσικών Επιστημών, που έθετε με σπουδή στα πράγματα των ανθρώπων, τη σχέση «ζωτικός χώρος= ενέργεια». Το διακύβευμα: η ταχύτητα!
Όλα ήταν σε μία σχεδόν ανυπόφορη «ρευστότητα», στη Δύση. Υπήρχε στην ατμόσφαιρα του «ορίζοντά» της, ένα σύννεφο βγαλμένο θαρρείς απʼ τη γκριζάδα της συλλογικής αβεβαιότητας. Η μετακόμιση του χρυσού δυτικότερα, προκαλούσε στην ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων διαταράξεις του «επόμενου κραχ». Ο Αρ. Ωνάσης, με τη διπλωματική ιδιότητα στη τσέπη, αλλά και τη σημαντική συνδρομή, μεταξύ άλλων, και των Γερμανών, Σαχτ και Ζόργκε, θα εμπλεκόταν εξ αρχής ,στα πάνε έλα …των χρυσαφένιων κυμάτων, μεταξύ Αμβούργου και Μπουένος Άιρες. Με τα πρώτα δύο καράβια του, από Καπνέμπορας θα μετατρεπόταν σε Μεταφορέα χρυσού: κίτρινου πρώτα και στη συνέχεια, μαύρου.
Σημαντικός όμως παράγοντας, στη μετάβαση του «Αρίστου», από το «εμπόριο τσιγάρων», στη «διπλωματία του μέλλοντος»( τα πετρέλαια) και στην εφοπλιστική του εξέλιξη και καθιέρωση, θα ήταν η «μυστική» συνεργασία του με την ελληνική ομάδα ενός «Τάγματος», διαχυμένου στους διαδρόμους της δυτικής (και όχι μόνον) διπλωματίας. Ήταν, κατά την εσωτερική τους ονοματολογία, το «Τάγμα του Αγίου Γεωργίου» (ή και, «Τροπαιούχου»). Ο Κ. Καραμανλής, ήδη επώνυμος πια της ελληνικής πολιτικής σκηνής, ως εκλεγμένος Βουλευτής και υπό αναστολή ιδιότητας λόγω μεταξικής δικτατορίας, στη συνάντηση του Μονάχου εκπροσωπούσε, εκτός από «πολιτικούς κύκλους των Αθηνών» και «κύκλους της ελλαδικής εκκλησίας.. και όχι μόνον».
Το «και όχι μόνον», όλα τα μέλη της ομάδας των «εννέα του Άθω» το χρησιμοποιούσαν μεταξύ τους, έχοντας κατά νου το ίδιο «κέντρο»: το «Τάγμα»!
Στη στρατηγική προτεραιότητα του «Τάγματος», μετά την επαχθή καταστροφή της Ιωνίας το 1922, ήταν ακριβώς: «Να μετατρέψουμε το Αιγαίο, σε παγκόσμιο λιμάνι!». Κάτι που είχε αρχίσει να γίνεται αποδεκτό, ακόμη και από το «αρχαίο» ελληνικό εφοπλιστικό κατεστημένο του Λονδίνου. Από μία άποψη, η ενθάρρυνση και «υπόδειξή» προς τον Αρ. Ωνάση από ελληνικούς, όσο και διεθνείς κύκλους, να γίνει «Καραβοκύρης», είχε σα στρατηγικό στόχο, τη «δημιουργία κλίματος υγιούς ανταγωνισμού στο Αιγαίο». Αυτό το «εθνικό στρατήγημα» θα ξεκινούσε να παίρνει μορφή από τα μέσα του 1928, με αφετηρία τη Συνθήκη της Λωζάνης και την ίδρυση της Τράπεζας της Ελλάδος.
Η μετακόμιση, του τότε «εφοπλιστικού κεφαλαίου», από το Λονδίνο στον Πειραιά, είχε σαν πρώτο προαπαιτούμενο, μία «φερέγγυα και εγγυήτρια Τράπεζα» στην Αθήνα. Ο Ωνάσης, όταν του ζητήθηκε η συνδρομή, είτε με τη διπλωματική του ιδιότητα είτε από δικό του επιχειρηματικό ενδιαφέρον, αποδέχθηκε να συνδράμει στη στήριξη της «Τράπεζας της Ελλάδος», στη «περαιτέρω αύξηση των εθνικών αποθεμάτων χρυσού». Ήταν εξάλλου και για εκείνον, μία «εθνική προοπτική υψίστης σημασίας».
Στα χρόνια μετά την Καταστροφή του 1922, τα «ελληνικά πράγματα» φάνταζαν στο μυαλό των Ευρωπαίων, άξια «φιλανθρωπικού ενδιαφέροντος» στην ευνοϊκότερη περίπτωση( διανοουμένων ή κουλτουριάρηδων συνήθως) ή περιφρόνησης( «σοβαρών επενδυτών», συνήθως), στη χειρότερη. Και μόνον το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση είχε εμπιστευθεί στην «Οικογένεια Ωνάση» διπλωματικό ρόλο, στο νεόδμητο τότε «υπερατλαντικό αλισβερίσι», φανέρωνε, και τη ρευστότητα του «μετά Λωζάνη» ιστορικού μορφώματος, με το εθνικό όνομα «Ελλάς». Η χαρακτηριστική κοινωνικο-πολιτική ρευστότητα της μεσοπολεμικής Ελλάδας, θα κατέληγε στη γνωστή «έκτακτη κατάσταση» με τον Ι. Μεταξά. Η «τελική» εκείνη επιλογή της «άρχουσας τάξης» ήταν, τυπικά φασιστική: ο «Εγγυητής», των «εθνικών συνόρων». Η ταχύρυθμη «τσιμενοποίησή» τους αρκούσε εκείνα τα χρόνια, για «ρυθμούς ανάπτυξης εξωφρενικούς»!
Η «επιστροφή» των Εφοπλιστών «στην πατρίδα», είχαν εξομολογηθεί Κ.Καραμανλής και Ε. Αβέρωφ στην «παρέα του Μονάχου», θα έδινε τέλος «στην έκτακτη πολιτική και συναλλαγματική κατάσταση της Χώρας», με τη «σίγουρη επικράτηση του Λαϊκού Κόμματος και την εύλογα αναμενόμενη, πραγματική οικονομική ανάπτυξη». Γιατί, τυπικά εκεί στο Μόναχο, οι εκπρόσωποι των «μεγάλων ευρωπαϊκών εθνών» είχαν συναντηθεί, για την «επαναβεβαίωση του σεβασμού» τους, προς τις «αρχές του διεθνούς δικαίου και της ειρήνης». Με αυτό το «ενδεχόμενο», ταίριαζε η στρατηγική του «ελληνικού ελλιμενισμού». Το Αιγαίο ως φυσικό λιμάνι, περιβαλλόταν από τότε ακόμη, από το κρίσιμα ζωτικό ενεργειακό τόξο: Καύκασος-Μέση ανατολή-Αφρική. Αλλά τον «ενθουσιασμό» των πολιτικών ανδρών δε συμμεριζόταν, ούτε ο Ζόργκε ούτε ο «Υποπρόξενος» Αρ.Ωνάσης. Ο ένας ήταν σχεδόν «γνώστης» του επερχόμενου πολέμου και ο άλλος, σκεφτόταν ήδη, για «μετά τον πόλεμο»!
Βέβαια, χάρη στη συνεργασία Ωνάση και «ελλαδιτών παραγόντων»- του «Εσωτερικού» ή της «Αλλοδαπής»- το Ελληνικό Δημόσιο μέχρι το 1938, θα είχε αυξήσει σημαντικά τα «εθνικά αποθέματα χρυσού» του, χάρη των λογαριασμών «επί παρακαταθήκη» της, σε Τράπεζες, από το Μπουένος Άιρες, μέχρι Αλεξάνδρεια και Βηρυτό. Ο Αριστοτέλης Ωνάσης θα (εκ)«πλήρωνε» τον «λόγο τιμής» που είχε δώσει στους «Βενιζελικούς», ακόμη και στα «χέρια των Λαϊκών»(όπου είχε εκλεγεί το ʼ35 βουλευτής ο Κ. Καραμανλής), κατά γράμμα και μέχρι την… «τελευταία ουγγιά χρυσού». Αλλά την επόμενη χρονιά, η έναρξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου θα τον δικαίωνε έναντι των «πολιτικών». Απλά τότε μόλις είχε αρχίσει να αναγνωρίζει στον εαυτό του το «οικογενειακό χάρισμα»: «Να ονειροπολείς το μέλλον, στα χρόνια της απαισιοδοξίας, αντί νʼ ακολουθείς τους απαισιόδοξους»!
Κατά ένα ποσοστό, ο δεύτερος πόλεμος της «Κοινωνίας των Εθνών» έγινε, επειδή «Ρώσοι» και «Γερμανοί», δεν είχαν πείσει εντελώς τις υπόλοιπες «Μεγάλες Δυνάμεις» του κόσμου, για την ακρίβεια των «συντεταγμένων του χερ Ζόργκε». Στο πλαίσιο των «μυστικών συνομιλιών» του Μονάχου, η «θρυλούμενη» ήδη εφαρμογή της «Καμπύλης Μιλάνκοβιτς» στις «σωστές συντεταγμένες», θα αποτελούσε καταλυτικό σημείο των αιωρούμενων αμφιβολιών, για το «ζητούμενο». Πετρέλαια ή, «κάτι άλλο»; Σοβιετικοί(κληρονόμοι των «Ρώσων που γνώριζαν») και Ναζί(κληρονόμοι των «Γερμανών που συμμετείχαν»: στην γερμανορωσική αποστολή του 1896!) επέμεναν για την εκδοχή των «αστείρευτων κοιτασμάτων γαιανθράκων». Ενώ όλοι οι υπόλοιποι … «διεθνείς κύκλοι της Δύσης», εκφράζανε «βάσιμες υποψίες», για κάτι πολύ «περισσότερο πολύτιμο»: «Κάτι, σχεδόν μυθικό»!
Την 23 Σεπτεμβρίου 1945, εφτά μήνες περίπου μετά τις «Συμφωνίες της Γιάλτας», στο ίδιο περίπου περιβάλλον, θα συναντιόντουσαν «αντιπροσωπείες» των …πέντε: έλειπαν οι «Γιαπωνέζοι» και οι «Κινέζοι». Εκτός λοιπόν από τους «Αμερικανούς», τους «Γάλλους», τους «Άγγλους»(«Κοινοπολιτεία», βασικά) και τους «Σοβιετικούς», στη «κοινή» εκείνη «αποστολή» θα συμμετείχαν, και οι «Γερμανοί». Ο Ράιχαρτ Ζόργκε, επιστρέφοντας την 24 Δεκεμβρίου 1944 στη Μόσχα, θα κατέθετε την παρακάτω αναφορά του:
«………………………………………………………………………………………..
Έτσι λοιπόν, σύντροφε Γραμματέα, μετά την αναχώρησή μου από τη Γιοκοχάμα το βράδυ της 21 Νοεμβρίου τρέχοντος, με συμμαχικά μέσα έφθασα στο Μπουένος Άιρες. Η συνάντησή μου εκεί, με παράγοντες της ελληνικής και εβραϊκής διασποράς, αλλά και εκπροσώπους της γερμανικής επιστημονικής κοινότητας, υπήρξε γόνιμη και άκρως εποικοδομητική. Η ελληνο-εβραϊκή εκδοχή, για το μυστήριο της Κασπίας, είναι βέβαια αντιφατική, αλλά χάρη στις μελέτες και έρευνες των Γερμανών Επιστημόνων, ούτε η Πεντέμυχος ούτε η Πεντάτευχος κρύβουν τόση αλήθεια, όση ίσως, πραγματικά, να κρύβουν τα έγκατα της Γης, στο βυθό της Κασπίας…………………………………………
…………………………………………………………………………………………………...
Κατά συνέπεια, η συμμετοχή του γερμανικού έθνους στη συμμαχική αποστολή υποθαλάσσιων ερευνών, θα είναι αναπόφευκτη, χάρη της παρουσίας των φίλων αυτών Επιστημόνων. Οι ίδιοι, για την ώρα, παραμένουν μετέωροι, μεταξύ εμιγκράτσιας και επιστροφής στην πατρίδα………………… Εκτιμώ ότι θα έπρεπε να αξιοποιηθεί η παρουσία τους στη συμμαχική αποστολή, είτε για άμεσο προσεταιρισμό τους είτε σαν ευκαιρία για διπλωματική προσέγγιση προς το φίλο γερμανικό λαό……………………
Στη Μόσχα 24 Δεκεμβρίου 1944
Με συντροφικούς χαιρετισμούς
ΊκαΖόργκε
ΥΓ. ……………………………………………………………………………………».
Στη μικτή βέβαια εκείνη, εκατονταμελή περίπου, ομάδα «στρατιωτικών και πολιτών» της Κριμαίας, η «υπό κρίση Γερμανία» δεν εκπροσωπούνταν, παρά μόνον από Επιστήμονες και «τεχνικούς των υποθαλάσσιων ερευνών»: εφτά άτομα, συνολικά. Το βράδυ της 23 Σεπτεμβρίου 1945, συνοδευόμενοι από «ανθρώπους του Ωνάση και των Ελλήνων Εφοπλιστών του Λονδίνου», θα τους υποδέχονταν, στο ειδικά στημένο για την «Αποστολή» στρατόπεδο, με τρικούβερτο γλέντι.
Το ταξίδι τους, από Μπουένος Άιρες, Μόντρεαλ, Λονδίνο και μέχρι εκεί στην παγωμένη ήδη Κριμαία, για μία εβδομάδα περίπου, είχε γίνει πρώτης προτεραιότητας ζήτημα ασφαλείας, για τις στρατιωτικές υπηρεσίες των «Συμμάχων». Το ενδεχόμενο να κινδύνευε ακόμη και η ζωή τους, από τα «απομεινάρια των Ναζί», ήταν για όλους το πρόσχημα, να επιδοθούν σε «υπερβολές των μυστικών υπηρεσιών» τους. Αλλά εκεί, στο άπλετα φωτισμένο στρατόπεδο, θα τους υποδέχονταν σαν «ελευθερωτές»: από το άγχος της ολοήμερης προσμονής τους.
Οι εργασίες της «Συμμαχικής Αποστολής» στο βυθό της Κασπίας κράτησαν δύο εικοσιτετράωρα. Αργά το βράδυ της 25ης Σεπτεμβρίου, η τελευταία ανάδυση, θα αφορούσε ένα πελώριο τετραγωνισμένο κομμάτι πάγου, όγκου περίπου 60 κυβικών μέτρων….......

https://www.e-steki.gr/

ΜΥΣΤΙΚΟ!!!!

 Γράφει ο ΝΩΕΥΣ

Συνώνυμο του μυστικού, για τους περισσότερους ανθρώπους είναι και ο θησαυρός, Στο θησαυρό οδηγούν αμέτρητα μονοπάτια, χαραγμένα από τους αιώνες πάνω στη γη. Αμέτρητα πόδια, σʼ αμέτρητα μονοπάτια και πήγαινε έλα, έκαναν το θησαυρό, συνώνυμο του μυστικού. Ένα τέτοιο μονοπάτι ανοίχτηκε και σε κάποιον «ανώνυμο» και «καθημερινό άνθρωπο», Χειμώνα 1972.
Περπατούσε και βολτάριζε στην παραλία της Θεσσαλονίκης, κοντά στο Λευκό Πύργο. Σούρουπο παγωμένο και με βοριαδάκι τσουχτερό. Κόσμος λιγοστός στη βόλτα της παραλίας εκείνη την ώρα. Σʼ ένα παγκάκι- πριν από πόση ώρα, άγνωστο- κάποιος είχα σταθεί και δεν είχε προσέξει, προφανώς, ότι του είχε πέσει ένας φάκελος.
Σκύβει και τον ανασηκώνει. Φαίνεται «επίσημος», με γραφή τυπωμένη και στα αγγλικά, σε μέγεθος Α4 περίπου. Διαβάζει το πρώτο έγγραφο και καταλαβαίνει: θα έπρεπε ο άνθρωπος, να είχε κάποια σχέση με Διπλωματική Αποστολή, κάποιας μεγάλης δυτικής χώρας και μέλους του ΝΑΤΟ.
Αποφασίζει να τον παραδώσει σε κάποια στρατιωτική υπηρεσία. Απευθύνεται στην κοντινή «Λέσχη Φρουράς Θεσσαλονίκης», απέναντι απʼ το Μέγαρο Μακεδονικών Σπουδών. Από εκεί αρχίζει το «μονοπάτι» του. Με εντολή ενός Υπολοχαγού, «αξιωματικού υπηρεσίας», τον παραλαμβάνουν δύο άνδρες της ΕΣΑ μαζί με τον φάκελο και τον οδηγούν στο Γ΄ Σώμα Στρατού, στη Διεύθυνση της ΚΥΠ( Κρατικής Υπηρεσίας Πληροφοριών).
[FONT=&quot]Φεύγοντας από εκεί, μετά από ένα τρίωρο περίπου, δεν υποψιαζόταν ακόμη, ότι κάθε πατημασιά του πια θα πατούσε, πάνω σε μονοπάτι μονόδρομο, αλλά και ήδη χαραγμένο και χιλιοπερπατημένο. Θα το περπατούσε ολομόναχος, γιατί σʼ αυτό το μονοπάτι θα κουβαλούσε μαζί του, ένα μυστικό.

Το Τάγμα των Τροπαιοφόρων


Ο Μιλουτίν Μιλάνκοβιτς εντάχθηκε στο «Τάγμα του Αγίου Γεωργίου», ανήμερα των Χριστουγέννων 1899 και σε ηλικία 20 ετών. Από μικρός είχε αγαπήσει τα «γερμανικά γράμματα», αλλά δεν θα παρέκκλινε ποτέ του, από τα «νάματα» των βαλκανικών του καταβολών, την «ελληνοσερβική κληρονομιά, απʼ το Βυζάντιο», όπως θα εξομολογούνταν το 1902 στον Ίωνα Δραγούμη, στο Μοναστήρι του Μαυροβουνίου.
Εκείνη τη χρονιά, και χάρη στις «κατάλληλες ενέργειες του Τάγματος», ο ευπατρίδης Έλληνας θα διοριζόταν εκεί, ως βοηθός Προξένου των Αθηνών. Το Τάγμα, με τη συνδρομή ανθρώπων του από τη Γαλλία, θα ανέθετε στον νεοφώτιστο Μ. Μιλάνκοβιτς, να πλαισιώσει και να στηρίξει τις προσπάθειες του νεαρού Έλληνα Διπλωμάτη, στο «οργανωτικό έργο» του.
Το 1914, οι Αυστριακοί, μεταξύ άλλων θα τον κατηγορούσαν, και για τις «ύποπτες φιλελληνικές σχέσεις» του, και θα τον εξόριζαν στη Βουδαπέστη. Ενώ την ίδια χρονιά, ο Ίων Δραγούμης, διορίζεται επιτετραμμένος στη Βιέννη και στο Βερολίνο, όπου αρνείται να υπακούσει στην εντολή του πρωθυπουργού Ελ. Βενιζέλου, να πάρει μέρος στις διαπραγματεύσεις για την ανταλλαγή των (ελληνικών) πληθυσμών της Θράκης και της Δυτικής Μ. Ασίας, με «τούρκικους πληθυσμούς» της (Δυτικής κατεξοχήν) Μακεδονίας. Αντʼ αυτού, ζητάει την ανάκλησή του, αλλά, «όλως παραδόξως», αποστέλλεται ως πρέσβης στην Πετρούπολη!
Στη Ρωσία, θα μάθαινε, για τον «παράδοξο» της μετάθεσής του εκείνης. Ήταν κατόρθωμα του Τάγματος, «συναλλαγή». Άνθρωποί του στη Θεσσαλονίκη είχαν διεισδύσει στα «άβατά» της: ελληνική εκκλησία, εβραϊκή συναγωγή, ακόμη και στους ελευθεροτέκτονες. Έτσι θα διαπίστωναν ότι το κίνημα των Νεοτούρκων, του «Ελευθεροτέκτονα Κεμάλ», είχε εξ αρχής «ένθερμους υποκινητές», όχι μόνον στη Θεσσαλονίκη, αλλά και «στην Αθήνα και Κρήτη». Όταν δε ο Εμμανουήλ Μπενάκης διαμήνυσε στον Ελ. Βενιζέλο, ότι «δυστυχώς υπέστημεν διαρροή!», εκείνος δεν είχε παρά «να λάβει υπόψη» του τις «υποδείξεις του Βερολίνου» και να στείλει τον Ίωνα Δραγούμη, στους «Ρώσους»: κατεξοχήν αντίπαλους στο «Ανατολικό Ζήτημα», είτε των «Άγγλων και Νεοτούρκων» είτε και των «Αθηνών»( βασικά, του Ελ. Βενιζέλου).
Το 1920, ο Μ. Μιλάκοβιτς, με δαπάνη του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου και τις «ευλογίες των Αθωνιτών αδελφών» του, εκδίδει την πρώτη του μονογραφία «Théorie mathématique des phénomènes thermiques produits par la radiation solaire» («Μαθηματική θεωρία των θερμικών φαινομένων που προκαλεί η ηλιακή ακτινοβολία»), αλλά και με εξαιρετική θλίψη μαθαίνει, για την εν ψυχρώ δολοφονία του Ίωνα Δραγούμη «στην Αθήνα, από Κρητικούς». Έκτοτε, και «έως καιρού», ο Μ. Μιλάνκοβιτς, δεν θα είχε καμία επαφή και συνεργασία με τους ανθρώπους του Τάγματος, είτε στην Αθήνα είτε στη Θεσσαλονίκη. Θα μιλούσε ελληνικά, μόνον κατά τις επισκέψεις του στο Άγιο Όρος. Και πάντα, κάτω από άγρυπνο μάτι του Τάγματος!
[FONT=&quot]Το «Τάγμα των Τροπαιοφόρων», όπως ήταν η αρχαία ονομασία του, σπάνια έχανε ανθρώπους του, από φόνο ή δολοφονία. Παρά ταύτα, στην πολύκαιρη ιστορία του, μετρούσε αρκετές δεκάδες θυμάτων του. Μα για καθένα απʼ αυτά, αναδιπλωνόταν σε βαθιά και μακρόχρονη σιγή. Έτσι και τότε, άφησε να κλείσει και η «υπόθεση των Αθηνών», με τη δολοφονία του Ί. Δραγούμη, ως ένα λακωνικό « Ήταν λάθος»: εννοείται του Π. Γύπαρη, φρούραρχου Αθηνών

Η αναδίπλωση του Τάγματος, εκείνη τη φορά, δε θα διαρκούσε αναγκαστικά, παρά μόνο δύο χρόνια. Το διπλό πλήγμα που θα δεχόταν, με τον αποτρόπαιο θάνατο του Χρυσοστόμου Σμύρνης και τη σφαγή των περισσότερων πρωτεργατών της (« Ιωνικής…») «Εθνικής Άμυνας», το υποχρέωσε να δράσει ενεργά, για τη σωτηρία των επιζώντων ανθρώπων του σ’ όλη την έκταση της νεοτουρκικής επικράτειας: « Από τον Έβρον μέχρι και την ενδοχώρα πέριξ της Αγκύρης…».
Μία από εκείνες τις «δράσεις» ήταν κι εκείνη, που επιφόρτισε η ιστορία( και με «ζωντανές πραγματικότητες»!) στη Γεσθημανή Ωνάση, την ημέρα της Αγίας Μαρίνας, «…σαράντα ημέρες πριν τη θυσία του». Εκείνη την ημέρα θα της έδινε, αμέσως μετά τη «θεία λειτουργία», ένα από τα τρία πέτρινα δακτυλίδια, που φορούσε πάντα, αφότου είχε επιστρέψει από τη Δράμα, από τα «μέρη της Ειρήνης της Παλαιολογίνας», δώδεκα χρόνια πριν. «Να το παραδώσεις, άγια μου γυναίκα, στον πρώτο γέροντα που θα ‘ρθει να σε συναντήσει, όπου κι αν βρεθείς μέχρι τότε. Αρκεί να σου ζητήσει να …πιείτε ένα νερό κι έναν καφέ!», της είχε πει κι έσκυψε και της φίλησε το χέρι, που έσφιγγε μέσα του το δαχτυλίδι. Το Τάγμα, από τον Σεπτέμβριο 1922 και μέχρι τον Νοέμβριο 1948, ένα και μοναδικό σκοπό θα υπηρετούσε, με τη συνέχιση της ύπαρξής του: την «τύχη του δαχτυλιδιού». Από τα «αρχαία χρόνια» ήταν σε γνώση του Τάγματος, η μέχρι το Καλοκαίρι 1922 «τύχη του δαχτυλιδιού»: « Από τα χρόνια του Ερμεία της Άσσου…»!

Ο φιλόσοφος Αριστοτέλης, γεννήθηκε το 384 π.Χ. στην πόλη Στάγειρα της Χαλκιδικής, η οποία ήταν ελληνική και πρώτοι την είχαν αποικήσει οι Άνδριοι το 665 π.Χ. Ο πατέρας του, Νικόμαχος, από οικογένεια γιατρών Ασκληπιαδών, που καταγόταν από τον ομηρικό Μαχάονα, ο οποίος κατά την μυθολογία ήταν γιος του Ασκληπιού, ήταν επίσης γιατρός, συγγραφέας μερικών έργων φυσικής, πλούσιος, φίλος δε και γιατρός του βασιλιά της Μακεδονίας Αμύντα του Β΄, στην αυλή του οποίου και έζησε μέχρι τον θάνατό του. Σύζυγος του Νικομάχου, από την οποία είχε τον Αριστοτέλη και δυο άλλους γιους, ήταν η Φαιστιάς, προερχόμενη από παλαιά και διαπρεπή οικογένεια των Χαλκιδέων.
Σε πολύ μικρή ηλικία ο Αριστοτέλης έχασε την μητέρα του, δεν ήταν δε ακόμη έφηβος όταν πέθανε και ο πατέρας του. Τότε ανέλαβε την κηδεμονία του Αριστοτέλη και των αδελφών του κάποιος φίλος του πατέρα τους ονομαζόμενος Πρόξενος. και μαζί του διέμεναν για κάποιο χρονικό διάστημα στην πατρίδα του Ατάρνα, αιολική πόλη της Μικράς Ασίας, απέναντι από την Λέσβο. Με αγάπη και ευγνωμοσύνη αναφέρει επανειλημμένως σε μερικά από τα έργα του ο Αριστοτέλης τους κηδεμόνες του εκείνους, τον Πρόξενο και την γυναίκα του. Και στην διαθήκη του, η οποία σώθηκε από τον Διογένη τον Λαέρτιο, ορίζει να στηθούν ανδριάντες σε εκείνους προς ένδειξη της ευγνωμοσύνης του.
Σε ηλικία 17 ετών, το 368 π.Χ. ο Αριστοτέλης έχοντας όπως φαίνεται ήδη την διαχείριση της εκ πατρικής και μητρικής κληρονομιάς σημαντικής περιουσίας του, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, το σπουδαιότερο τότε και περιφημότερο πνευματικό, καλλιτεχνικό και αστικό κέντρο του πολιτισμένου κόσμου. Και είναι πιθανό ότι είχε έκτοτε όχι μόνο αξιόλογη προκαταρκτική μόρφωση, ώστε να μπορεί να φοιτήσει κοντά στους ρήτορες ή τους φιλοσόφους, αλλά και, σαν γόνος Ασκληπιαδών, μερικές ιατρικές γνώσεις, ιδίως στην ανατομία. Και πρώτα, όπως μπορούμε να συμπεράνουμε από πληροφορίες των βιογράφων του, υπήρξε ακροατής του Ευδόξου, ου φιλοσόφου και ιδίως μαθηματικού από την Κνίδο, ο οποίος είχε διατελέσει μαθητής του Πλάτωνα, αλλά κατόπιν ασπάσθηκε και δίδασκε τις ηδονιστικές δοξασίες του Αριστίππου, των οποίων κέντρο ήταν η φρόνηση και το μέτρο, δηλαδή δυο ηθικολογικές αντιλήψεις που επικρατούν σε όλο το έργο του Αριστοτέλη. Πρέπει να σημειωθεί ότι εκείνη την εποχή ο Πλάτωνας, του οποίου κυρίως αναφέρεται να είναι μαθητής ο Αριστοτέλης, έλειπε από την Αθήνα, είχε αναχωρήσει το 367 ή 366 για τις Συρακούσες και επέστρεψε μετά μία εξαετία.
Σε εκείνη την περίοδο της νεανικής ηλικίας του Αριστοτέλη αναφέρονται και πολλά από αυτά για τα οποία τον κατηγόρησαν διάφοροι, μεταξύ των οποίων και ο φιλόσοφος Επίκουρος της επόμενης γενεάς. Λέει ο Επίκουρος ότι ο Αριστοτέλης ‘νέος ών κατέφαγε την πατρική περιουσία, έπειτα δε συνεώσθη επί τω στρατεύεσθαι, κακώς δε πράττων εν τούτοις επί τω φαρμακοπωλείν, ήλθεν, έπειτα αναπεπταμένης πάσι της του Πλάτωνος Ακαδημείας εισώρμησεν εις αυτήν». Αλλά ότι αυτά και άλλα παραπλήσια δεν αληθεύουν, γίνεται φανερό από το ότι αυτός, αφού εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, έδειξε να είναι πολύ επιμελής και ασχολήθηκε με την μάθηση γενόμενος μαθητής του Πλάτωνα και διακρίθηκε γρήγορα πάνω από όλους, αυτό δε και αυτοί οι κατήγοροί του δεν τόλμησαν να το αρνηθούν. Απεναντίας αναφέρεται σχετικά με την φιλοπονία του, ότι συχνά μελετώντας την νύχτα στο κρεβάτι του κρατούσε στα αριστερά μια χάλκινη σφαίρα, ώστε όταν αποκοιμιόταν να πέφτει και να ξυπνά από τον κρότο. Και αυτό που πιθανώς δίνει αφορμή για κακολογίες ήταν ότι ο Αριστοτέλης ο οποίος ήταν βραχύσωμος, ισχνός, με μικρά μάτια και φαλακρός, αρεσκόταν στον καλλωπισμό και στην επίδειξη. Ίσως δε και λόγω της ευπορίας του να διήγε δαπανηρότερη και κοσμοπολίτικη ζωή. Όντας μαθητής του Πλάτωνα μέχρι τον θάνατο αυτού (347 π.Χ.), διδάσκοντας δε ίσως τα τελευταία έτη της μαθητείας του την ρητορική στην Ακαδημία, αποχώρησε από αυτήν έπειτα, όταν την διεύθυνσή της ανέλαβε ο Σπεύσιππος. Και τότε, ίσως γιατί ήδη δεν τον έβλεπαν οι Αθηναίοι με καλό μάτι σαν ‘μακεδονίζοντα’ , έφυγε μαζί με τον Ξενοκράτη, επίσης φιλόσοφο και μαθητή του Πλάτωνα, στην Ατάρνα, όπου εφιλοξενήθη από τον τύραννο των Αταρνών και της Άσσου Ερμεία.

Ήταν δε ο Ερμείας απελεύθερος, ο οποίος αφού παρακολούθησε μαθήματα ρητορικής από τον Αριστοτέλη στην Αθήνα, με την αρετή και την αξία του έφθασε στο αξίωμα του τυράννου (ηγεμόνος) στην πατρίδα του και αναδείχθηκε προστάτης της αυτονομίας των ελληνικών πόλεων στην Μικρά Ασία, την οποία με κάθε τρόπο προσπαθούσαν να καταλύσουν οι Πέρσες. Ο Αριστοτέλης έμεινε κοντά στον Ερμεία τρία χρόνια και κατόπιν έφυγε στην Λέσβο, όταν με προδοσία συνελήφθη ο Ερμείας από τους Πέρσες και φονεύθηκε Φαίνεται δε ότι ο θάνατός του πολύ λύπησε τον φιλόσοφο, γιατί συνδεόταν μαζί του με φιλία και ευγνωμοσύνη.Στην Μυτιλήνη ο Αριστοτέλης έμεινε για δυο χρόνια συγγράφοντας, ίσως και διδάσκοντας. Και πιθανώς μερικά από τα έργα του να είναι της εποχής εκείνης….
Εκείνη την εποχή, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τα «παιγνίδια της οικουμένης» παίζονταν ακόμη στην Αθήνα. Πολιτική, οικονομία και ηθική, επηρεάζονταν οικουμενικά, από «τις σκέψεις των Αθηναίων». Η αποπομπή τους Αριστοτέλη από τα διοικητικά της Ακαδημίας, δεν ήταν παρά μία κίνηση της Ακαδημίας, για διπλωματικές πρωτοβουλίες του κατοπινού Τάγματος, «σ έναν κόσμο, που ρέπει προς τον γκρεμό». Κατά μία σύγχρονη ματιά, ήταν η κίνηση του αναδυόμενου «Ελληνισμού», ως μία οικουμενική πολιτική αντίρρηση, ενόψει των κινδύνων πολιτικού αφανισμού του. Το ιστορικό χρέος που έπρεπε να επωμισθεί, ήταν να συνυπάρξει μεταξύ, αφενός του «περσικού δεσποτισμού» κι αφετέρου, της «Ρώμης».
Μέχρι να του αποκαλυφθεί από τη γυναίκα του την Πυθιάδα, το μυστικό του «δαχτυλιδιού της πριγκίπισσας Άτοσσας, ο Αριστοτέλης θεωρούσε το φόνο του Ερμεία, ως «ειδεχθές πολιτικό έγκλημα των Περσών». Ποτέ του δεν είχε φανταστεί, ότι τελικά ήταν ένας «απλό φόνος, από εκδίκηση κάποιων εμπόρων», που δεν τους είχε «εξοφλήσει το τίμημα του δαχτυλιδιού». Του δαχτυλιδιού, που έπρεπε τώρα να παραδώσει, «σ’ εκλεκτό Μακεδόνα». Τελικά, υποκύπτοντας ίσως και σε προσωπικά του ανθρώπινα κίνητρα, έκρινε σωστό και φρόνιμο, να το εμπιστευτεί στην Ολυμπιάδα, για να το ενεχυριάσει εκείνη σε όποιον θα έκρινε, ως «εκλεκτό Μακεδόνα».
Η ιστορία και τα ανθρώπινα πάθη θέλησαν, το «δαχτυλίδι του βασιλέα Διηόκη», να φορεθεί σε τελευταίο ανδρικό χέρι, με τον Κύρο Α΄, τον «Μέγα». Εκείνος, λίγο πριν αναχωρήσει για την τελευταία του εκστρατεία προς τον Βορρά, όπου θα τον έβρισκε ο θάνατος, το είχε παραδώσει στην αγαπημένη του και έμπιστη κόρη, την θεία Άτοσσα. Μη μοναδική του παράκληση: «Ποτέ, μα ποτέ, να μη ξαναφορεθεί από ανδρικό χέρι!».
Για το «δαχτυλίδι του Διηόκη», εκείνη την εποχή, ο κοσσαίος Ραμπίριους, ο μεγαλύτερος τραπεζίτης της Βαβυλώνας, θα έδινε «όλα τα πλούτη του κόσμου», προκειμένου να το αποκτήσει. Θα γινόταν, «ο Θεός των όπλων κι όλων των θησαυρών». Όμως, όσες απόπειρες και αν είχε κάνει, για να πλησιάσει την Άτοσσα, με τη δεδηλωμένη πρόθεσή του, να την ενισχύσει οικονομικά, μετά τον «αδόκητο θάνατο του Μέγα Βασιλέα», είχαν πέσει στο κενό. Εκείνη είχε κλειστεί στο παλάτι και δεν εστιαζόταν και περνούσε όλη τη μέρα της, παρά μόνον με γυναίκες. Είχε διαδοθεί μάλιστα, σκόπιμα μάλλον από την ίδια ή τους αφανείς προστάτες της, ότι είχε αιμομικτήσει με τον εξ αίματος αδελφό της Καμβύση. Στις πλατείες και την αγορά κυκλοφορούσαν και φήμες, πως ήταν «μαθήτρια της Σαπφούς της Λεσβίας». Τα μάθαινε από τον Σμέρδι, τον παραδελφό της, τον μόνο άνδρα που επέτρεπε να εισέρχεται στα δώματά της, από τους «βασιλικούς».
Όταν ο Καμβύσης επέστρεψε από την εκστρατεία του στην Αίγυπτο, παραφρόνησε εντελώς, μαθαίνοντας ότι «η Άτοσσα είχε παραδώσει το δαχτυλίδι τους Κύρου». Την πληροφορία θα την είχε, από γνωστό του ήδη και «έμπιστο άνθρωπο των μάγων και του Ραμπίριους». Λέγεται, ότι ο Καμβύσης κατέληξε σε αυτοχειρία του, αλλά η ιστορική ακρίβεια λέει, πως απλά «εξαφανίστηκε από την ιστορία».
Η ιστορία, του δαχτυλιδιού και όχι μόνο, ήθελε τον ένα σφετερισμό πίσω απ’ τον άλλο στο παλάτι, προκειμένου για τον έλεγχο της πολιτικής εξουσίας στην «Οικουμένη», αλλά κατά βάθος, για να ικανοποιηθεί η επιθυμία του κοσσαίου Ραμπίριους: να το αποκτήσει!
Ο Σμέρδις είχε μιλήσεις σε «μάγους», για το «δαχτυλίδι της Άτοσσας», σε μία εξομολόγησή του προς αυτούς, πως «το μόνο που δεν μπορώ να σας υποσχεθώ», αν θα έπαιρνε το σκήπτρο της βασιλείας, «είναι το δαχτυλίδι της Άτοσσας». Χρημάτισαν πολλές γυναίκες του παλατιού, για να της το αφαιρέσουν, μα καμία δεν είχε τολμήσει, παρά ταύτα να το επιχειρήσει. Ώσπου κάποια ημέρα, αφότου είχε μάθει για την εξαφάνιση του Καμβύση, την είδαν να μη το φοράει πια στο χέρι της. Από την ημέρα εκείνη και μέχρι να το παραδώσει ο Ερμείας στον Αριστοτέλη, φαίνεται πως η ιστορία κυλούσε πιο πολύ, χάρη στην εξαφάνιση του δαχτυλιδιού, παρά εκείνης του Καμβύση. Το πραξικόπημα των Υστασπίδων, με την αναρρίχηση του Δαρείου στο θρόνο, από μία οπτική, θα μπορούσε να ειπωθεί, πως αρχικό του κίνητρο είχε την επιθυμία του Δαρείου να αποκτήσει το δαχτυλίδι, για να το πουλήσει στους «τραπεζίτες της Βαβυλώνας». Εκείνοι, θα τον «βοηθούσαν, να ενώσει την Οικουμένη, υπό τη σκιά Του»!
Το βδέλυγμα όλης της υπόθεσης έγκειτο στο γεγονός, ότι σ’ αυτήν έμελλε να εμπλακούν κι «όλοι οι θεοί», δια των ποικιλώνυμων αντιπροσώπων τους. Στη Βαβυλώνα ακόμη, εκείνο τον καιρό, τους αποκαλούσαν «μάγους».

Η Τράπεζα της Ανατολής, ο «Καπνέμπορας απ’ το Μουτάλασκι» και η «Εκκλησία»

« Το έτος 1904 ιδρύεται στην Αθήνα η “ΤΡΑΠΕΖΑ της ΑΝΑΤΟΛΗΣ” (BANQUE D’ORIENT-ORIENT BANK),το καταστατικό της οποίας δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης (ΦΕΚ αρ. 277/7-12-1904)….». Ο «Αρίστος» της έγινε ήδη τεσσάρων χρόνων. Άλλο που ο ίδιος αργότερα θα πλήρωνε με « λίρες Αγγλίας», για «έξι χρόνια απ’ τη ζωή» του. Η «Κερά Γεσθημανή, η μάνα του Μουταλασκιώτη Σωκράτη», εκείνη τη χρονιά θα έπαιρνε « από τα χέρια του ίδιου του Αρχιερέα», του «Χρυσόστομου Δράμας και Σμύρνης», το «κιτάπι».
Το «κιτάπι» τελικά ήταν ένας φάκελος, γεμάτος με «ένα μάτσο χαρτιά, που μόνο ο Σωκράτης μου… »- εκμυστηρεύθηκε αργότερα σε φίλη της από τη Δράμα!- μπορούσε να ξέρει, «πόση αξία είχαν». Ο « Μουταλασκιώτης Σωκράτης», ο πατέρας του Αριστοτέλη Ωνάση ήξερε, ότι εκείνη την ημέρα η μάνα του, θα του έφερνε τα «χαρτιά για τη διασφάλιση όλου του χρυσού, όχι μόνο της οικογένειας, αλλά και της Εκκλησίας». Ικανοποιημένος, με το φάκελο στα δύο χέρια να τον σφίγγουν, κοίταξε με ύφος γεμάτο ελπίδα στον «Αρίστο» του. Εκείνον είχε κατά νου, « κι ο Χρυσόστομος Δράμας και Σμύρνης», ως μοναδικό κληρονόμο του, για « το χρέος του προς την Εκκλησία»!
Για την ιστορία, εκείνη την ημέρα, στην «πραγματική οικονομία», ο Αριστοτέλης Ωνάσης γινόταν, μαζί με όλη του την οικογένεια, μέτοχος της Τράπεζας της Ανατολής…
«Αυτό που δεν πίστευαν εξ αρχής οι Κομμουνιστές ήταν, ότι τελικά η θρησκεία είναι ισχυρότερη από οποιοδήποτε κράτος», θα έλεγε μετά από καμιά 25αριά χρόνια ο Αρ. Ωνάσης, ως Υποπρόξενος του Ελληνικού Κράτους στο Μπουένος Άιρες. Και να το ‘λεγε σε κανένα Κομμουνιστή; Το ‘λεγε σε μία γυναίκα που μόλις είχε πηδήξει, καθώς προσπαθούσε να φορέσει το σώβρακό του. Που να το σκεφτεί, πάνω στο μεράκι να πηδήξει εκείνη την κρεολί καμαριέρα, ότι θα μπορούσε να ‘ταν Κομμουνίστρια και Καθολική!
Την επιστροφή του «Αρίστου από το Εξωτερικό» την ανέμεναν στην Αθήνα και με αμοιβαίο ενδιαφέρον, η οικογένειά του και η «Κυβέρνηση Βενιζέλου». Ήταν Χειμώνας του 1929. Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος, ο άμεσα προϊστάμενος του Αρ. Ωνάση, όταν εκείνος θα επέστρεφε στην Αργεντινή, αμέσως μετά από εκείνο τον ταξίδι-αστραπή Μπουένος Άιρες-Αθήνα. Φυσικά, για την ιστορία, τον περίμεναν κι άλλοι, που καλύτερα να μην τους γνώριζε, τουλάχιστον η «Κυβέρνηση Βενιζέλου»!

Η Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1928 προέκυψε μετά την πτώση της Κυβέρνησης Αλέξανδρου Ζαΐμη. Η αρχική δομή της κυβέρνησης ορκίστηκε στις 4.7.1928 και ανασχηματίστηκε στις 7.6.1929 και στις 16.12.1929. Όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος ανέλαβε την κυβέρνηση με εντολή του προέδρου της Δημοκρατίας Π. Κουντουριώτη, δεν ήταν βουλευτής και είχε θέσει σαν όρο τη διάλυση της Βουλής και της διενέργειας εκλογών με το πλειοψηφικό σύστημα. Οι εκλογές έγιναν στις 19 Αυγούστου 1928 (Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1928) στις οποίες ο Βενιζέλος κέρδισε μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Tην εποχή εκείνη, ο Ελληνισμός διερχόταν ακόμη τη μεταβατική του φάση, από τη δεύτερη εξαιρετικά οδυνηρή και υπαρξιακά σημαντική καταστροφή, την απώλεια της «ανατολικής Ιωνίας»(Σμύρνη, Πόντος κλπ). Από την πρώτη παρόμοια καταστροφή, εκείνη του 1893- 97, το πρόβλημα του νεογέννητου ελλαδικού κράτους θα ήταν μόνιμα «ζήτημα Τραπεζικών Κριτηρίων», για τους «αστικούς κύκλους των Αθηνών» και του «διεθνούς περίγυρού» τους. «Ελλάδα- Τουρκία : 0-12», αν ο ελληνοτουρκικός εκείνος πόλεμος θα ήταν ποδοσφαιρικό τουρνουά, στημένο από τύπους σαν τους δικούς μας, τον Πέο και τους Ψωμιάδηδες!
Δεν είναι άμοιρο της αλήθειας αυτής το γεγονός, ότι οι τότε «κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις των Αθηνών, πέτυχαν…»(! ), στις ατιμωτικές αξιώσεις των τότε «εγγυητών» μας στις «διεθνείς αγορές», για τις «…σχεδιασθείσες ανταλλαγές πληθυσμών, δωρεά 9 εκατομμυρίων χρυσών λιρών Αγγλίας και για τη σύσταση της Τράπεζας της Ελλάδος»! Τα «τραπεζικά κριτήρια», για τον λαό της Ελλάδας, εφεξής και μέχρι σήμερα, θα ήταν κάτι σαν « τον Παρθενώνα, περιτυλιγμένο με αγκαθωτά συρματοπλέγματα». Έτσι θα περιέγραφε ο ΥπΕξ Ελλάδας Ανδρέας Μιχαλακόπουλος την κατάσταση, στον Αριστοτέλη Ωνάση, από την πρώτη τους εκείνη συνάντηση!
Κάποτε, αν ποτέ ο λαϊκός πληθυσμός αυτής της χώρας θα μπορεί να μάθει κι εκείνα που " γίνονται, αλλά δεν λέγονται» συστηματικά, θα μάθουμε και γιατί έγινε η ΤτΕ, από ποιους, πως και ποιοι είναι σαν πρόσωπα, οι μέτοχοι της ΤτΕ. Από τον Μάιο 1928 στην πραγματικότητα, άρχιζε ένα παίγνιο από διπρόσωπους παίκτες, που τις μπλόφες τους θα τις πλήρωνε ο Ελλαδισμός, όχι μόνον σε χρυσάφι, αλλά και μεγάλο ποτάμι αίματος και ιδρώτα...

Υπάρχει όμως και η τραγική ειρωνεία, κρυμμένη πίσω από την άγνοια!
Ως «χρυσάφι της Ελλάδας» το 1928, αλλά και σήμερα, θα μπορούσε να θεωρεί, εκτός από τον όποιο χρυσό κρύβει γεωγραφικά στα έγκατα της επικράτειάς της, και τα αποθέματα χρυσού, που είχαν συγκεντρώσει κυρίως οι «Έλληνες της Διασποράς»(σήμερα, «Ομογένεια»!!! ), η εν γένει «Εκκλησία των Ελλήνων» και «τινές των αλλοπίστων, εχόντων έννομα συμφέροντα…» στο «νέον ελληνικό κράτος». Για τα αποθέματα εκείνα ακριβώς και είχε συσταθεί η Τράπεζα της Ανατολής.
Συνιδρυτές και συνιδιοκτήτες της Τράπεζας της Ανατολής είναι η Εθνική Τράπεζα Ελλάδος και η Εθνική Τράπεζα Γερμανίας. Αρχικό κεφάλαιο της Τράπεζας Ανατολής ορίζεται το ποσό των δέκα εκατομμυρίων Χρυσών Γαλλικών Φράγκων (10.000.000 χγφ). Είναι αυτονόητο ότι οι συνιδρυτές της Ανατολής έκαναν εγγραφές και πώλησαν μετοχές της νέας τράπεζας πριν καν ξεκινήσει την λειτουργία της.
Το έτος 1906 η Τράπεζα Ανατολής ξεκινά τη λειτουργία της και αμέσως προχωρά σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου κατά 5.000.000 χγφ. Με συνολικό κεφάλαιο 15.000.000 χγφ αναπτύσσεται γρήγορα στη Βόρειο Ελλάδα, στη Μικρά Ασία και στην Αίγυπτο.
Το έτος 1910 κάνει νέα αύξηση μετοχικού κεφαλαίου κατά 10.000.000 χγφ και γίνεται κυρίαρχη στη Μικρά Ασία, Αίγυπτο και όχι μόνον.
Το έτος 1925 προχωρά σε δύο νέες αυξήσεις (μία στην αρχή και μία στο τέλος του έτους) του μετοχικού της κεφαλαίου κατά 5.000.000 χγφ η κάθε μία και έτσι την επόμενη χρονιά (1926) η Τράπεζα της Ανατολής βρίσκεται με κεφάλαιο 35.000.000 Χρυσά Γαλλικά Φράγκα, διαιρεμένο σε 280.000 μετοχές των 125 χγφ.
Το έτος 1932 αποφασίστηκε η συγχώνευση της Τράπεζας της Ανατολής με την Εθνική Τράπεζα Ελλάδος (ΦΕΚ αρ.301/31-12-1932). Γιατί άραγε, αληθινά;;;Στο Κιουτσούκ Τεκέ τζαμί της Δράμας

Το Νοέμβρη του 1373 καταλαμβάνουν οι Τούρκοι τη Δράμα. Τη Δράμα του 14ου αιώνα παρουσιάζει ο Αυστριακός ερευνητής Χάμμερ Πούργκσταλ (1774-1856). Κατά τον συγγραφέα και επισκέπτη στην πόλη μας, η Δράμα είναι μια κωμόπολη με ανθούσα οικονομία, παράγει κτηνοτροφικά προϊόντα και επικοινωνεί εμπορικά με τα Μεσογειακά κράτη μέσα από το λιμάνι της Νεάπολης (Καβάλας) και με τις Βαλκανικές χώρες βόρεια μέσα από τα ορεινά χωριά Πετρούσα, τους Πύργους και τους Ποταμούς με καραβάνια καμήλες και μουλάρια τα οποία ξεκινούν από την πόλη της Δράμας και φτάνουν μέχρι πάνω στη Ρουμανία.
Την πόλη κατέκτησε και λεηλάτησε ο εξωμότης Ελληνοεβραίος Χατζή Αχμέτ Εβρενός μπέης, επαγγελματίας στρατιωτικός από την Αδριανούπολη και περιζήτητος μισθοφόρος της εποχής. Ο ανάλγητος αυτός πασάς άφησε κυριολεκτικά τους γενιτσάρους του να καταστρέψουν και να λεηλατήσουν την πόλη, να εξοντώσουν και να πουλήσουν σαν δούλους, όλους τους κατοίκους της, όσοι δεν πρόλαβαν να σωθούν φεύγοντας στα βουνά.
Τόπος συνάντησης των Γενιτσάρων της Δράμας, από τα πρώτα ακόμη χρόνια της σκλαβιάς της, θα γίνονταν[FONT=&quot] το Μπουγιάκ Τεκέ Τζαμί, ενώ το τεκέ τζαμί, όπου θα καθιερωνόταν να συναντιούνται έμποροι, χρηματιστές και γραμματικοί, θα το αποκαλούσαν «Κιουτσούκ». Σ’ εκείνο τον τεκέ, την ημέρα που θα περνούσε η Δράμα και η ενδοχώρα της στη δικαιοδοσία της Ελλάδας([/FONT]1 Ιουλίου 1913 ), θα συναντούσε ο Ίων Δραγούμης την αντιπροσωπεία της «Εθνικής Άμυνας των Ελλήνων» από την Μ. Ασία(Σμύρνη). Η συνάντηση ήταν, παρά το πανηγυρικό κλίμα στην πόλη, «διακριτική και εξ απορρήτων». Από τους τρεις «Μικρασιάτες», ο ένας ήταν από την «οικογένεια των Ωνάσηδων»( έμπορος κρασιών και καπνών), ο δεύτερος εκπροσωπούσε τον «Άγιο Σμύρνης»(Χρυσόστομος) κι ο τρίτος ήταν «εκπρόσωπος της Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης». Μεταξύ άλλων, ιδιαίτερο ενδιαφέρον όλων ήταν η «συζητούμενη σε πολλές στοές» ίδρυση, μίας μεγάλης «Τράπεζας της Μεγάλης Ιωνίας». Σε γενικές γραμμές, θα ήταν μία Τράπεζα που, εκτός από τον χρυσό «όλων των ορθόδοξων χριστιανών»( Ελλήνων, Ρώσων και λοιπών Σλάβων της πρώην Κοσμοκρατορίας) και τον «χρυσό του νέου τουρκικού κράτους», θα αποσπούσε και την «Τράπεζα της Ανατολής», από τα χέρια των «πουλημένων της Ελλάδας»(Εθνική Τράπεζα). Ο Ίων Δραγούμης, μετά από εκείνη τη συνάντηση, θα επεδίωκε να αποσταλεί στη Ρωσία την επόμενη χρονιά, ως μέλος του εκεί διπλωματικού σώματος της Ελλάδας. Θα τον ανέμεναν, εκτός από παράγοντες της εκεί ελληνικής κοινότητας και παράγοντες εντεταλμένοι για τα οικονομικά της ρώσικης εκκλησίας!.................

 

https://www.e-steki.gr/