ΠΑΛΑΙΙΑΔΑ-ΠΕΡΙ ΙΩΛΚΟΥ[Γ΄ΜΕΡΟΣ]!!

 

Παλαιάδα – περί Ιωλκού (γ’ μέρος)

2023/05/15

ΕργΔημΕργ 

(προηγούμενο)

. . . . . . . . . . .

γ2. Το ναυπηγείο της Αργούς

Πάμε τώρα να δούμε πού ναυπηγήθηκε η Αργώ (συν μερικές ακόμη λεπτομέρειες), κι από πού ξεκίνησε.

Το κείμενο του «Ορφέα» λέει πως όλη η παλιοπαρέα μαζεύτηκε στην ευρεία παραλία του Αναύρου, όπου καί άρχισαν να ναυπηγούν την Αργώ ανάμεσα σε γλέντια. Αλλά, προσωπικώς, έχω κάθε λόγο να πιστεύω πως δεν ήταν εκεί.

Δεν θα σας δώσω το σκεπτικό μου, αλλά έχω εντοπίσει πως η Αργώ φτιάχτηκε στην (καί ξεκίνησε από την) παραλία των Νέων Παγασών, όπως φαίνεται στην παρακάτω εικόνα:

Σημείωσα πάλι την πιθανή ακτογραμμή της τότε εποχής (καφέ γραμμή), συν έναν ξεροπόταμο (μπλέ γραμμή), που σήμερα ονομάζεται Λυγαρόρρεμα. Ο «ορίτζιναλ» Άναυρος εξέβαλλε στο πάνω δεξιά μέρος της εικόνας, αλλά η οποιαδήποτε τοποθεσία από πάνω μέχρι τα Πευκάκια αποκλείεται.

Γιατί;

Διότι, εκτός από τα λοιπά στοιχεία που με οδηγούν σ’ αυτό το συμπέρασμα, υποθέτω ότι ο (βασιλεύων εκείνη την εποχή στην Ιωλκό σφετεριστής) Πελίας δεν ήθελε να βλέπει τους Αργοναύτες ούτε ζωγραφιστούς… μάλλον φοβούμενος μήπως ο Ιάσων παρακινούσε επίθεση εναντίον του, οπότε καί δεν θα μπορούσε να τα βάλει με όλα τα βασιλικά σόγια της Ελλάδας. Καί παρά το γεγονός ότι ανάμεσα στους Αργοναύτες είχε βάλει καί τον γυιό του, τον Άκαστο.

Κι όπως είναι γνωστό, η Αργώ πήρε κοντά μιά τριετία να φτιαχτεί.

Ταυτόχρονα, αν έμπαιναν άσχημες ιδέες στον Πελία να επιτεθεί εναντίον των Αργοναυτών καί να τους φυλακίσει γιά λύτρα, αυτοί είχαν όλο το χρονικό περιθώριο να ειδοποιηθούν γιά την επίθεση καί να φύγουν. Οπότε, η Αργώ φτιάχτηκε στην τότε ακτή των Νέων Παγασών, καί μάλλον σε τοποθεσία προς το κάτω μέρος της εικόνας. (Αυτό που βλέπετε, από τα Πευκάκια μέχρι το κάτω της εικόνας, είναι λίγο παραπάνω από τρία χιλιόμετρα. Κι από Πευκάκια μέχρι παλάτι αρχαίας Ιωλκού, τέσσερα σε ευθεία κι εφτά διά ξηράς.)

Εάν, λοιπόν, το Λυγαρόρρεμα υπήρχε καί τότε, αλλά ονομαζόταν (επίσης)…

…Άναυρος…

…τότε, εξηγείται μιά χαρά καί η αναφορά του βιβλίου του Ορφέα περί της πλατειάς παραλίας του Αναύρου.

. . . . . . . . . . .

Απαντήσαμε μέν αυτό το ερώτημα, αλλά ανακύπτει έτερο πρόβλημα:

Όλες, μα όλες οι τοποθεσίες στην ακτογραμμή αυτή (την τότε, ή τη σημερινή – αδιάφορο) οδηγούν σε ρηχή θάλασσα.

Βλέπετε, αυτά τα μέρη τα έχω περπατήσει όλα (ναί, με τα πόδια – ναί, αμέτρητες φορές), καί τα γνωρίζω άριστα. Τόσο ως πιτσιρικάς (σχεδόν όλα μου τα καλοκαίρια τα πέρασα εκεί, με μπάνιο το πρωΐ καί ποδόσφαιρο το απόγευμα), όσο καί ως ενήλικος. Έτσι…

…Σας είπα τί είναι η κόκκινη κουκκίδα στην εικόνα; Δεν σας είπα.

Η κουκκίδα αυτή, λοιπόν, σημειώνει τη θέση ενός ταρσανά της εποχής μας, όπου μέχρι πρίν λίγες δεκαετίες κατασκευαζόντουσαν καΐκια καί βάρκες. Είναι το μόνο μέρος όλης της περιοχής, όπου το πλεούμενο, μόλις πέσει από την τσουλήθρα στη θάλασσα, πέφτει σε βαθειά νερά. Καί όπου πίσω, στην ξηρά, δεν υπάρχουν απότομοι γκρεμοί καί κατηφόρες. Κι επειδή εκεί υπάρχει φυσικός λόφος με βράχια, έχω κάθε λόγο να δέχομαι πως ειδικά το μικροτοπίο αυτό παρέμεινε αμετάβλητο από την εποχή του Ιάσονα.

Σε οποιοδήποτε ναυπηγείο παγκοσμίως, είτε τώρα, είτε σε οποιαδήποτε εποχή, εάν το νεότευκτο πλοίο πέσει σε ρηχή θάλασσα, θα προσκρούσει στον βυθό. Οπότε, ή θα κολλήσει στην άμμο, ή θα κάνει γκάπ! στις πέτρες, με κίνδυνο να πάθει ζημιά. Συνεπώς, όλοι φροντίζουν να πέφτουν τα νεότευκτα σε βαθειά νερά, αρκετά βαθύτερα από την απόσταση πυθμένα καί ανώτατης γραμμής φορτώματος του πλοίου.

Συνεπώς, καί γιά την Αργώ έπρεπε να βρεθεί μέρος με βαθειά νερά μετά την ναυπηγική τσουλήθρα. Όμως, το μέρος του συγκεκριμένου ταρσανά της περιοχής δεν χωράει πλοίο με αρκετά μεγάλο μήκος, όπως ήταν η Αργώ. Όπως έπρεπε να είναι η Αργώ. Βλέπετε, η Αργώ δεν ήταν πεντηκόντορος της εποχής του Περικλή, όπως απεικονίζεται στην παραλία του Βόλου, ή όπως φτιάχτηκε το σημερινό «αντίγραφό» της. (Γιά σκούνα του ταχυδρομείου της εποχής, καλό είναι. Γιά εξερευνητικό, όχι.)

Η Αργώ έπρεπε να έχει χώρους γιά ξηρά τροφή, βαρέλια με νερό, χώρους γιά φάρμακα καί εργαλεία, χώρους γιά ανταλλακτικά, καθώς καί μερικές κλίνες (αιώρες, ίσως) γιά ύπνο – γιά οικονομία χώρου, όχι γιά όλους, αλλά με βάρδιες. Άρα, ως πλοίο ήταν μεγαλούτσικο.

Ταυτόχρονα, βλέπουμε ότι οι Κόλχοι σταμάτησαν να την καταδιώκουν, όταν μπήκε στο δέλτα του Δούναβη· διότι, τα δικά τους πλοία δεν μπορούσαν. Αυτό μας δείχνει πως ήταν πλοίο ακάρινο (αβαθές, γιά να διαπλέει καί ποτάμια), που φυσικά την ισορροπία του (γιά να μή μπατάρει) την τηρούσε με άλλον τρόπο. Κάτι σαν αυτό, δηλαδή:

(Ναί, σαν τα πλοία της προϊστορικής Σαντορίνης, που προφανώς μπορούσαν κι ανέπλεαν τον Νείλο – μιά που αρκετά θέματα στις τοιχογραφίες μας δείχνουν τακτικές επαφές με Αφρική.)

Πράγμα που σημαίνει ότι η ρηχή θάλασσα στη θέση του ναυπηγείου της Αργούς δεν ήταν πρόβλημα.

. . . . . . . . . . .

Είμαστε τώρα έτοιμοι ν’ απαντήσουμε ακόμη ένα ερώτημα.

Αναφέρεται πως, όταν ετοιμάστηκε η Αργώ κι έλυσαν τα σχοινιά που την κρατούσαν στην τσουλήθρα της, δεν κινήθηκε καθόλου. Όλοι το θεώρησαν κακό οιωνό, αλλά ο Ηρακλής είπε κάτι σαν: «- Τί μ@λακίες λέτε!», καί τράβηξε αυτός το πλοίο μ’ όλη του τη δύναμη. Καί, ώ του θαύματος, η Αργώ έπεσε στο νερό!

Γιατί, όμως, δεν κινήθηκε η Αργώ αρχικώς;

Διότι η τσουλήθρα είχε μικρή κλίση. Κι αυτό, επειδή προφανώς έφτιαξαν μιά τσουλήθρα, που οδηγούσε αρκετά μέσα στη θάλασσα, ώστε να πέσει το πλοίο στο νερό με όλο του το μήκος (50 μέτρα, ας υποθέσουμε)· κι άλλο τόσο μήκος τσουλήθρας έξω από το νερό, στην ξηρά. Εάν, όμως, δίνανε την πρέπουσα κλίση, ώστε το καράβι να γλυστρήσει μόνο του, τότε το έξω άκρο της τσουλήθρας θα πρέπει να βρισκόταν αρκετά ψηλά. Άρα, η κατασκευή αυτή θα ήταν αρκετά δύσχρηστη γιά ναυπήγηση. Θα έπρεπε να έχουν σκάλες κατά μήκος όλης της πλευράς της Αργούς, καί ν’ ανεβοκατεβαίνουν συνεχώς!

Προτίμησαν, λοιπόν, μικρή κλίση, ώστε να διευκολύνονται. Μόνο που μετά το λύσιμο των σχοινιών, έπρεπε όντως να τραβήξουν το πλοίο στο νερό, διότι από μόνο του δεν θα τσούλαγε – όπως κι έγινε.

Κάπως έτσι:

Αυτά, λοιπόν, καί περί Αργούς.

. . . . . . . . . . .

Επίλογος

Πιστεύω πως έδειξα καθαρά τον τρόπο, με τον οποίο αξιοποιούμε τα αρχαία κείμενα, χρησιμοποιώντας τη λογική μας.

Δεν είπα πως είναι εύκολη δουλειά· μά, δεν μπορούμε κιόλας ν’ αποδεχόμαστε πάντα τα γραφόμενα ως έχουν.

Εν τέλει, είδατε πως μιά ματιά ακόμη καί στο απώτατο παρελθόν, είναι πάντα εφικτή.

ΤΕΛΟΣ

. . . . . . . . . . .

Υγ 1: Δικαιολογείται απόλυτα καί το πρώτο ταξίδι της Αργούς, από παραλία Νέων Παγασών προς Μηλίνα, προς συνάντηση του -δασκάλου πολλών Αργοναυτών- κενταύρου Χείρωνος.

Οπτική επαφή του προορισμού εξ αρχής (η κίτρινη ευθεία)…

…καί 30 χιλιόμετρα απόσταση (δύο ώρες κωπηλασία). Κατά την οποία θα δοκίμαζαν τη στεγανότητα του πλοίου καί την εν γένει συμπεριφορά του, πχ το κατά πόσο το μετατοπίζουν εκτός πορείας τα θαλάσσια ρεύματα.

Υγ 2: Εδώ βρήκα αρκετά πραγματικά δεδομένα, πάνω στα οποία όντως η αρχαία αφήγηση στηρίζεται σταθερά. Αναγνωρίζω, ωστόσο, ότι με τα Έπη το αντίστοιχο ξεκαθάρισμα / συνταίριασμα με την πραγματικότητα είναι ολόκληρα επίπεδα δυσκολώτερο.

Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΙΑΣ-Δ΄2

Η κληρονομιά της Αίας – δ’ 2

2015/10/26

ΕργΔημΕργ          

τελευταία έκπληξη, που μας επιφυλάσσει η Αία, είναι η ίδια που επεφύλαξε ο Αιήτης στον Ιάσονα: η διπλή (ή ίσως τριπλή) δοκιμασία του ήρωα.

• Πρώτα, να ζέψει ένα ζευγάρι χάλκινων ταύρων καί να οργώσει.
• Καί μετά, να σπείρει «δόντια δράκου» καί ν’ αντιμετωπίσει τους σπαρτούς που θα έβγαιναν.

Οι χάλκινοι ταύροι, λέει η Μυθολογία, έβγαζαν φωτιά απ’ τα ρουθούνια τους. Η δε ερωτευμένη Μήδεια αποβραδίς έδωσε στον ήρωα μιά κρέμα να βάλει στο σώμα του, γιά να μην καεί. Μετά, όταν έσπειρε τα «δόντια δράκου» καί βγήκαν οι σπαρτοί γίγαντες, ο Ιάσων έτρεξε να κρυφτεί (πίσω από την πλησιέστερη πυραμίδα). Από εκείνη τη θέση, πέταξε μιά πέτρα καί πέτυχε τον έναν. Αυτός νόμισε ότι την πέταξε ο διπλανός του, καί στο τέλος οι σπαρτοί αλληλοσκοτώθηκαν.
Η Μυθολογία, όμως, δε λέει (καί ίσως δεν πρέπει να πεί) τις λεπτομέρειες. Τις οποίες αναλαμβάνει η μή-ταπεινότης ημών! :-)

Οι χάλκινοι ταύροι κι η επάλειψη με την κρέμα της Μήδειας
Λοιπόν… κατά τις αρχές του 20ου αιώνα, ο Φυσικός Χάϊνριχ Γκραϊνάχερ εφηύρε την αλυσίδα διόδου-πυκνωτή. (Η οποία συνήθως αποδίδεται ως εφεύρεση στον Γάλλο Βιγιάρ.) Αυτή είναι ένα κύκλωμα, το οποίο παίρνει το εναλασσόμενο ρεύμα από την πρίζα καί το κάνει συνεχές υψηλής (καί υπερυψηλής) τάσεως. Το κύκλωμα αυτό παρουσιάζεται αμέσως παρακάτω:

Η αλυσίδα διόδου-πυκνωτή (κάτι αρχίζει να μας θυμίζει, έ; ) χρησιμοποιήθηκε γιά την ύψωση της τάσης σε διατάξεις των πρώϊμων επιταχυντών σωματιδίων, όπως στη γεννήτρια Κόκροφτ-Γουώλτον. Αυτή την βλέπετε σε φωτογραφία μουσειακού εκθέματος:

Εάν παρατηρήσετε προσεκτικά τόσο την αλυσίδα διόδου-πυκνωτή, όσο καί τη γεννήτρια Κόκροφτ-Γουώλτον, θα καταλάβετε το γιατί συνεπέρανα ευθύγραμμη διάταξη των πυραμίδων του «12+1» της Αίας, καί μάλιστα σε θέσεις «κωπηλατών ντρακκάρ»! Είναι ακριβώς οι γνώσεις θεμάτων Φυσικής καί τεχνολογίας που έχω, που μου επιτρέπουν να καταλαβαίνω άγνωστους μηχανισμούς, πηγαίνοντας ανάποδα. (Δηλ. από το συμπέρασμα στην υπόθεση – με «αντίστροφη Μηχανική».) Οπότε, οι πυραμίδες καί οι κρύσταλλοι του «12+1» (με διάταξη γνωστή μας πλέον, αλλά με τρόπο ακόμη άγνωστο) υψώνανε πολύ την τιμή του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου της περιοχής. Αυτή ήταν η δουλειά τους.

Καί λοιπόν;
Λοιπόν, μετά γινότανε αυτό ακριβώς που γίνεται καί στα αιωρούμενα μαγνητικά τραίνα: το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο σπρώχνει το τραίνο μπροστά.

Έτσι ακριβώς το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο του φορτισμένου «12+1» κουνούσε τους δυό χάλκινους ταύρους σε ευθύγραμμη κίνηση προς τα εμπρός. Μέσα στο οποίο πεδίο λογικώτατο είναι οι ταύροι να πετάνε σπίθες, διότι ο χαλκός είναι άριστος αγωγός του ηλεκτρισμού. Όπως ακριβώς πετούσε σπίθες το κλειδί στον χαρταετό του Φρανκλίνου μέσα στην καταιγίδα με τους κεραυνούς. Οι ίδιοι οι ταύροι δεν ήτανε τίποτε άλλο, δεν χρειαζότανε να είναι τίποτε άλλο, παρά ένα τεχνούργημα: χάλκινες λαμαρίνες συνολικού βάρους ενός, ενάμισυ τόνου.
Πιστεύω πως το όργωμα διεξήχθη κάπως έτσι:

Αυτός υπήρξε ο Ιάσων ως (γιαλαντζή) αγρότης! :-)

Τώρα, η κρέμα της Μήδειας… Αυτή κι αν είναι μυστήριο που πρέπει να λυθεί!
Κρέμα οποιουδήποτε είδους ουδέποτε χρησιμοποιούσαν οι αγρότες. Ίσως αντιηλιακή χρησιμοποιούν (όποτε χρειαστεί) σήμερα – αλλά σήμερα υπάρχουν καί τρακτέρ με κλιματισμό. Άντε, καί καμιά φαρμακευτική κρέμα γιά τσιμπήματα εντόμων. Άρα, τί κρέμα ήταν αυτή «γιά να μην καεί» ο Ιάσων;
Εντάξει, κάποιο μείγμα από φυτικά καί ζωϊκά υλικά θα ήταν, αλλά πιστεύω πως απείρως μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει το γιατί της κρέμας, κι όχι το είδος της. Βλέπετε, κάθε ουσία τύπου κρέμας (είτε τρόφιμο, είτε φάρμακο) δεν είναι ηλεκτρικώς ουδέτερη, αλλά ιονισμένη. Δηλαδή, ηλεκτρικώς αγώγιμη. Επομένως, η επάλειψη του δέρματος του Ιάσονα μ’ αυτήν, όχι μόνο δεν θα τον προστάτευε από το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο του «12+1», αλλά θα τον φιλοδωρούσε με μιά ξεγυρισμένη ηλεκτροπληξία κι εγκαύματα τρίτου βαθμού.
Τότε;
Τότε, η Μυθολογία εδώ κάνει λάθος. Το σωστό είναι ότι ο Ιάσων -αντίθετα από το πώς τον απεικόνισα- κάλυψε πρώτα όλο το σώμα του με υφάσματα (παρά την πιθανότατα υψηλή θερμοκρασία της εποχής), κι από πάνω από τα υφάσματα έβαλε την κρέμα της Μήδειας. Έτσι, με μονωτικό υλικό από μέσα καί αγώγιμο απ’ έξω, έφτιαξε έναν «κλωβό του Φαρανταίϋ» καί τά ‘βγαλε πέρα μιά χαρά! Το ρεύμα του πεδίου περνούσε πάνω απ’ το στρώμα της κρέμας, καί γειωνόταν χωρίς να τον αγγίζει.

Τα «δόντια δράκου»
Το δεύτερο μυστήριο, που καλούμαστε να λύσουμε, είναι η ερώτηση του τί ακριβώς ήταν αυτά τα «δόντια δράκου», που έσπειρε ο Ιάσων.
Όμως, εφ’ όσον δράκοι δεν υπάρχουν, παρά μόνο στα παραμύθια (ναί, αλλά άλλο τα παραμύθια, κι άλλο η Μυθολογία! :-) ), τότε δεν υπάρχουν ούτε τα δόντια τους!
Τότε;
Πιστεύω ότι έχουμε να κάνουμε με το εξής φαινόμενο.
Οι πυραμίδες παγκοσμίως θεωρούνται μυητικά κέντρα, αλλά καί τάφοι. Μερικές φορές είναι καί τα δύο. Μυητικά κέντρα εντάξει, το καταλαβαίνουμε: ο συγκεντρωμένος αιθέρας οδηγεί σε ανοιχτή διαίσθηση, παραισθήσεις, κτλ. Αλλά τάφοι; γιατί;
Διότι οι πυραμίδες διατηρούν ες αεί ο,τιδήποτε κι αν βάλουμε μέσα τους. Ακόμη κι ένα πτώμα. Έτσι, εάν μία πυραμίδα διατηρεί τον νεκρό μ’ αυτόν τον τρόπο:

Τότε, μία μικρή πυραμίδα μπορεί να διατηρεί ες αεί το dna. Το πρώτο ζυγωτικό κύτταρο! Κάπως έτσι:

Αυτά ακριβώς ήταν τα «δόντια δράκου», που έσπειρε ο Ιάσων.

Ά, υπ’ όψιν: Τα «δόντια δράκου» στα Αιγυπτιακά ιερογλυφικά απεικονίζονται έτσι:

Με την προυπόθεση, βέβαια, σε Αία κι Αίγυπτο να έχουμε τα ίδια σύμβολα γιά τα ίδια πράγματα. (Στην Αίγυπτο, αυτά τα ιερογλυφικά σημαίνουν «θεά Σείριος».)
Υπ’ όψιν, αναφορά στο ιερογλυφικό αυτό κάνει κι ο συγγραφέας Ρόμπερτ Τέμπλ στο «Μυστήριο του Σείριου», όπου ανακατεύει Αίγυπτο, Αργώ, κτλ κτλ. Κάπου βοσκάει το βιβλίο στην ημιδιαλυμένη βιβλιοθήκη μου, αλλά έχω χρόνια που το διάβασα καί δεν θυμάμαι τίποτε. (Ούτε μπορώ να το βρω, παρεκτός κι αν ξεκινήσω …αιγυπτιολογικού τύπου ανασκαφές! ΛΟΛ!!! :-) ) Οπότε, αν κάποιος αναγνώστης το έχει, παρακαλείται να μας πληροφορήσει γιά ό,τι ενδιαφέρον γράφει εκεί μέσα.

Γιατί αναφέρθηκα στο dna;
Διότι κάποτε, στην Ατλαντίδα, γνώριζαν την κλωνοποίηση. Κι όχι μόνον – είχαν βρεί έναν πρακτικό τρόπο αθανασίας, μεταφέροντας την προσωπικότητα / ψυχή του νεκρού στον κλώνο του. (Τέτοια «ωραία» μας περιμένουν κι εμάς σε λίγες δεκαετίες… Κάποτε θα σας μιλήσω εκτενώς γιά τα επιστημονικά επιτεύγματα της Ατλαντίδας, που τελικά την οδήγησαν στον οριστικό χαμό της.)
Ακριβώς επειδή αυτές οι γνώσεις (η ταπεινή ηχώ τους, δηλαδή) έφτασαν ως -απόκρυφες- γνώσεις του ιερατείου (απόκρυφες, διότι η συνέπεια της πολλαπλής υπέρβασης της φυσικής τάξεως ακόμη έτσουζε – πάπαλα η Ατλαντίδα, γάρ) σε διαφόρους πολιτισμούς, απετέλεσαν και τον λόγο που στην Αίγυπτο ταρίχευαν τους σημαντικούς νεκρούς. Καί μάλιστα, χωρίς να τους νοιάζει η διατήρηση ολόκληρου του σώματος. (Τα εντόσθια, τον εγκέφαλο, κτλ, σχεδόν τα πετούσαν.) Δεν περίμεναν κάποια «μετά θάνατον ζωή», οι Αιγύπτιοι. (Εδώ, οι αρχαιολόγοι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος!) Την πλήρη «ανάσταση», δηλαδή την εν πλήρει σώματι επαναβίωση στην αθανασία (μέσωι κλωνοποιήσεως) του νεκρού περίμεναν! Διότι, από τις παραδόσεις τους ήξεραν πολύ καλά πως αυτό κάποτε ήταν εφικτό – άρα, μπορούσε να ξαναγίνει εφικτό.
Κι εφ’ όσον η πυραμίδα διατηρούσε το πτώμα αναλλοίωτο, παρά τη ζέστη της Αιγύπτου, τότε όλα καλά. Ο νεκρός μπορούσε να περιμένει -όσο ήταν αναγκαίο- τους σοφούς του μέλλοντος, να τον αναστήσουν.
Όθεν, η μεγάλη πυραμίδα διατηρούσε το σώμα, καί το πυραμιδάκι-μινιατούρα της Αίας το dna.

Εδώ, πρέπει να πούμε ακόμη κάτι «εκτός σειράς».
Οι Άτλαντες, όταν έφτασε η ώρα να πολεμήσουν με τους Έλληνες καί τους λοιπούς λαούς της περιοχής μας, στην πρώτη γραμμή της μάχης είχαν τοποθετήσει κλώνους. Ακριβώς σαν τους κλώνους του Αιήτη. Δηλαδή, βιολογικά ρομπότ προγραμματισμένα να σκοτώνουν χωρίς κανένα συναίσθημα. Κι αν σκοτωνόντουσαν στη μάχη, δεν έτρεχε τίποτε: ήσαν μηδαμινού κόστους «εξαρτήματα» καί τ’ αποκαθιστούσαν αμέσως. Αντίθετα από τους σημερινούς μηχανολογικούς «ρομποτικούς στρατιώτες», που μιά βόμβα μπορεί να τους αχρηστεύσει – καί κοστίζουν ένα σκασμό λεφτά, άρα πρέπει να υπάρχουν έτοιμοι στις αποθήκες όπλων καί προπληρωμένοι στους κατασκευαστές.
Άσε που το βιολογικό ρομπότ μπορεί να το σκοτώνεις, καί …να μή σκοτώνεται. Έχετε ακούσει γι’ αποκεφαλισμένα κοτόπουλα, που συνεχίζουν να περπατάνε; Έ! Ακριβώς αυτό, αλλά σε «άνθρωπο»! Δηλαδή, τελείως τζάμπα ο κόπος να προσπαθείς να σκοτώσεις το κρέας που δεν σκοτώνεται. Όσο γενναίος στρατιώτης κι αν είσαι.
Αυτούς ακριβώς τους σπαρτούς είδαν οι Έλληνες καί φρικάρανε, οπότε παραμερίστηκαν αυτοστιγμεί οι ηθικοί δισταγμοί τους, κι η απόφαση ελήφθη οριστικώς καί αμετακλήτως: χρήση αιθερικών όπλων μέχρις ολοκληρωτικής εξοντώσεως των Ατλάντων καί της χώρας τους. Αλλοιώς, οι πρόμαχοι των ελευθέρων ανθρώπων Έλληνες δεν είχαν ελπίδα. (Η χώρα εξολοθρεύτηκε, αλλά μερικοί Ατλάντειοι -καί δή, απ’ τις σκατόφαρες της χώρας εκείνης- γλύτωσαν. Κι ακόμη σήμερα μας τρέχουν.)
Ειρήσθω ότι κι εμείς τα ξέραμε αυτά τα κόλπα, αλλά σ’ εμάς κρατούσε κόντρα η ηθική κι ο ανθρωπισμός μας – καί δεν τα χρησιμοποιούσαμε. Στους πιστούς του Κρόνου Άτλαντες, αντιθέτως, επικρατούσε ο αχαλίνωτος εγωϊσμός.
Λοιπόν, ως φαίνεται ο Αιήτης είχε στην κατοχή του μερικά τέτοια πυραμιδάκια με dna σπαρτών γιγάντων πολεμιστών. Άγνωστο τυγχάνει σε μένα το πώς τ’ απέκτησε, αλλά η προέλευσή τους κάνει «μπάμ» Ατλαντίδα.
(Άρα, οι Κόλχοι ήταν υπολείμματα Ατλάντων; Καί πώς έγινε ο Έλλην Αιήτης βασιλιάς τους; Όπως έγινε κι ο Ατλάντειος Πελίας βασιλιάς της Ιωλκού, θα μου πείς. Καί πώς; Είχε ο Αιήτης στρατό μαζί του καί επεβλήθη – σαν τον Πελία; Δεν γνωρίζω…)
Εν πάσει περιπτώσει, το άκρως ενδιαφέρον στην όλη ιστορία είναι το πόσο γρήγορα δημιουργήθηκαν οι σπαρτοί γίγαντες. Έριξε ο Ιάσων τα πυραμιδάκια στο χώμα, αυτά σπάσανε (πιθανολογώ ότι ήταν από κάποιο κεραμεικό υλικό, σαν τσόφλι αυγού), το dna τους ήρθε σ’ επαφή με το χώμα κι άρχισε ν’ απορροφάει καί να μετασχηματίζει θρεπτικά συστατικά, ώσπου δημιούργησε τους γίγαντες. Τόσο γρήγορα, όσο έτρεξε ο Ιάσων να κρυφτεί πίσω από την πλησιέστερη πυραμίδα.
Από ‘κεί καί μετά, φαίνεται πολύ καθαρά ότι έχουμε να κάνουμε με βιολογικά ρομπότ περιορισμένης νοημοσύνης, προγραμματισμένα μονάχα γιά σφαγή. Άρκεσε μιά πέτρα επάνω σ’ έναν τους, γιά να ξεκινήσουν (χωρίς οποιασδήποτε μορφής σκέψη) επιθετικές ενέργειες εναντίον των πλησιεστέρων στόχων – μέχρι που αλληλοεξοντώθηκαν.
Λοιπόν, εμάς όλους οι μαμάδες μας μας έφτιαξαν σε εννέα μήνες. Υποθέτω πως ένας κλώνος σήμερα στα διάφορα μυστικά στρατιωτικά εργαστήρια φτιάχνεται σε κανένα τρίμηνο. Αλλά, το να φτιαχτεί ένας κλώνος τόσο γρήγορα, όσο μερικά δευτερόλεπτα, είναι το όνειρο κάθε κουφάλας, απ’ αυτές που σήμερα κυβερνάνε τον πλανήτη μας. Ένας τέτοιος «βιολογικός επιταχυντής» είναι τεχνογνωσία, γιά την οποία σήμερα καμιά δεκαριά κράτη θα σκότωναν χωρίς δισταγμό γιά να την αποκτήσουν. (Μεταξύ μας, φαντάζομαι πως καί τα υπόλοιπα ακριβώς το ίδιο θα κάνανε!)
Καί την είχε έτοιμη ο Αιήτης τότε…
Κρατήστε το αυτό, γιά όταν η συζήτηση (στην επόμενη ενότητα) φτάσει στις ικανότητες της Μήδειας.

Συμπεράσματα
Στα βόρεια καί τα ανατολικά παράλια του Ευξείνου Πόντου υπήρχαν κατάλοιπα γνώσεων ή/καί αντικειμένων καί κατασκευών, με προέλευση από ένα τεχνολογικώς πολύ προηγμένο παρελθόν, τα οποία ήσαν γνωστά στα Ελληνικά ιερατεία. Τα οποία ιερατεία, με τη σειρά τους, έκαναν τα πάντα γιά να τ’ αποκτήσουν καί να τα χειριστούν (εάν παρίστατο ανάγκη), εν όψει του επερχομένου Τρωϊκού Πολέμου.
Δεν γνωρίζουμε γιατί αυτά τα αντικείμενα διασώθηκαν τόσο μακριά από το μητροπολιτικό κέντρο της κυρίως Ελλάδας. Αλλά, στην Ελλάδα τα ιερατεία είχαν ήδη εφαρμόσει την «ανώδυνη» πλευρά κάποιων τέτοιων γνώσεων. (Βλέπε πχ το «12+1» της Αργολίδας.)
Ο Ιάσων πήγε στην Αία γιά να πάρει το (εντελώς άχρηστο γιά ο,τιδήποτε, πλην διακόσμησης) χρυσόμαλλο δέρας με καλό τρόπο, αλλά τα πράγματα έμπλεξαν προς το χειρότερο από απρόβλεπτους παράγοντες. (Ίσως όχι καί τόσο απρόβλεπτους παράγοντες – θα τ’ αφηγηθούμε στην επόμενη ενότητα.) Ωστόσο, το κακό δεν συνεχίστηκε.
Δεν γνωρίζουμε αν οι διάδοχοι του Αιήτη (Φρίξος; ) συνέχισαν το έργο της προστασίας των εφορμούντων στην Τροία Αχαιών. Πάντως, το υποθέτουμε ως βάσιμο.
Η ενότητα αυτή ήταν απαραίτητη, γιά να διαφωτίσουμε μετέπειτα πράξεις καί παραλείψεις προσώπων της Μυθολογίας μας. Χωρίς τις εδώ εξηγήσεις, οι πράξεις (καί οι παραλείψεις) αυτές φαίνονται εντελώς ακατανόητες.

ΤΕΛΟΣ

ΙΩΛΚΟΣ-Ε΄ΜΕΡΟΣ

Ιωλκός – ε’ μέρος

  

ΕργΔημΕργ        

ο ότι έχω διαπιστώσει αμέτρητες φορές πως η «μαύρη πλευρά» διαβαίνει τους ίδιους δρόμους μ’ εμένα, αφ’ ενός με τσατίζει, αφ’ ετέρου με γεμίζει χαρά.
Γιατί;
Διότι επιβεβαιώνομαι πως βαδίζω στον σωστό δρόμο.
(Μου δίνει ένα απερίγραπτο αίσθημα τρομερής ευφορίας, το να χρησιμοποιώ τα λαμόγια ως «λαγούς»!)
Με την Ιωλκό -καί με την ευρύτερη περιοχή-, λοιπόν, συμβαίνουν πολλά περίεργα. Τα οποία εννοείται πως παρακολουθώ προσεκτικά. Γι’ αυτό, μην επιθυμώντας προς το παρόν να κυριολεκτήσω γιά πρόσωπα καί καταστάσεις, θα ραψωδήσω τον χορό των μεταμφιεσμένων! :-)



1. Ο καλός άνθρωπος
Ας πούμε («ας πούμε», λέω), ξεκινώντας το παραμύθι μας, ότι σε μιά όμορφη μικρή πόλη της Ελλάδας καταφθάνει προπολεμικά ένας αλλοδαπός. Καλός άνθρωπος, λέει, μορφωμένος, λέει, καί με πολλά ενδιαφέροντα. Μεταξύ των οποίων καί η Αρχαιολογία – ερασιτεχνικώς πως.
Ο καλός άνθρωπος, προφανώς διαθέτων καί καλά λεφτά, αγοράζει μιά μεγάλη έκταση. Αργότερα αγοράζει καί τις γειτονικές της εκτάσεις, καί τελικά φτιάχνει μιά μεγάλη ιδιόκτητη έκταση, την οποία καί δενδροφυτεύει. Έλα, όμως, που ναί μεν, την έκταση τη διάλεξε ο ίδιος, αλλά καί το μαλθακισμένον Ψευτορωμαίϊκον του έχει δώσει άδεια να στρογγυλοκάτσει καί να χτίσει απάνω σε (ήδη γνωστά) …αρχαία!
Τα οποία αρχαία αυτά από κάτω τους κρύβουν κάτι ακόμη αρχαιότερο.
Οι ιθαγενείς ψιλογνωρίζουν γιά τ’ αρχαία (όχι γιά το αρχαιότερο), αλλά διαχρονικώς ζούν στην κοσμάρα τους. Έτσι, ένας Ζεύς οίδε εάν καί τί ανέσκαψε / άρπαξε / φυγάδευσε ο καλός άνθρωπος. Ο οποίος μπορεί να ήξερε, μπορεί καί να μην ήξερε γιά το «αρχαιότερο» – αλλά είναι σίγουρο πως το ανακάλυψε. (Τόσα χρόνια μέσα στο κτήμα του, δεν νομίζω πως διαρκώς κυνηγούσε τα σπουργίτια με τη σφεντόνα.)
Εν πάει περιπτώσει, περνάνε τα χρόνια κι οι καιροί, καί μία κακή ψυχρή κι ανάποδη πρωΐα εισέρχονται στη μικρή πόλη οι συμπατριώτες του καλού ανθρώπου, ως ένοπλοι κατακτητές. Ο καλός άνθρωπος μπαίνει μπροστά στην υποδοχή καί λέει στους συμπατριώτες του να μην πειράξουν τους ιθαγενείς, διότι πρόκειται γιά καλά νομιστεράκια. Οι συμπατριώτες του καλού ανθρώπου όντως το τηρούν αυτό…
…Ώσπου, μιά άλλη μέρα, τους έρχεται εντολή να κυνηγήσουν κάτι άλλους αποικιοκράτες, που ζούσαν επί χρόνια ανάμεσα στους ιθαγενείς.
Αυτοί οι αποικιοκράτες, τώρα, ήσαντε κάτι πολύ παράξενα άτομα – πιστεύανε έναν απαίσιο θεό ονόματι «Σαββάτ»; «Σαυράτ»; κάπως έτσι, καί (προσπαθώντας να του μοιάσουνε) ήσαν απαίσιοι κι οι ίδιοι. Περιττό να πω ότι αυτούς τους σιχαμερούς δεν τους ήθελε κανένας γιά παρέα.
Κανένας; όχι ακριβώς. Κάμποσοι (βλαμμένοι; ) ιθαγενείς τους συμπαθούσαν – όπως (γιά τους δικούς του λόγους) τους συμπαθούσε κι ο καλός άνθρωπος. Έτσι, αυτή η μικρή ομάδα σκέφτηκε να τους ανακατέψει με τους ιθαγενείς, ώστε να μην τους πάρουν χαμπάρι οι ένοπλοι συμπατριώτες του καλού ανθρώπου καί τους φονεύσουν. Πώς; δίνοντάς τους ταυτότητες με (κατασκευασμένα) ονόματα ιθαγενών, καί φυγαδεύοντάς τους στα κοντινά ορεινά χωριά.

2α. Ο άνθρωπας του μεντρεσέ
Ένθ’ «άνθρωπας» (ή -ιδιωματικώς εν τήι καθαρευούσηι- «άνθρωψ») είναι ο άνθρωπος των καταστάσεων, ώ καλοί κι αγαθοί αναγνώστες μου, που δεν ξέρετε από τέτοια.
Ξαναπερνάνε, λοιπόν, χρόνια καί καιροί. Κι ένα ωραίο πρωϊνό, οι ιθαγενείς βλέπουν -μάλλον ευχαριστημένοι- στην πόλη τους να έχει ιδρυθεί μέγα ιεροδιδασκαλείον («μεντρεσές», Τουρκιστί), καί να παραδίδει μαθήματα. Έμβλημα του γκράν μεντρεσέ είναι ένα …μεταλλαγμένο γαϊδούρι, το οποίο οι ιθαγενείς αποκαλούν «Λιβερπούλαυρο»; «Λονδίναυρο»; «Κένταυρο»; κάπως έτσι.
Ο γράφων δεν δίνει σημασία. Κάτι τέτοια ονόματα έχουν πλημμυρίσει την Ελλάδα, κι έχουν αποκεφαλίσει την πρωτοτυπία. Κάτι ονόματα όπως «Αερικό» καί «Λιόγερμα» σ’ εξοχικές καφετέριες, «Στροφιλιά» σε ταβέρνες, «Όμηρος» σε βιβλιοπωλεία, καί «Λονδίναυρος» σε ο,τιδήποτε απάνω στο βουνό Υφήλιον (από καφενεία, μέχρι παράγκες που πουλάνε βότανα γιά την ποδάγρα), ομοιομορφία του κερατά κι άσ’ τα να πάνε δηλαδής. Σαν τα τσολιαδάκια στα καταστήματα αναμνηστικών.
Όμως, κάτι δεν πάει καλά: οι παμπάλαιοι μύθοι των ιθαγενών μας πληροφορούν πως αυτοί οι «Λονδίναυροι» δεν ήσαντε καθόλου καλά παιδιά. Πλήν ελαχίστων εξαιρέσεων.
‘Μπάσ’ περ’πτώσ’, η ζωή συνεχίζεται – κι ο γράφων δε σταματάει να βγαίνει απ’ το σπίτι του, περπατώντας στους δρόμους της πόλης. Σε συναντήσεις, λοιπόν, αρκετοί ιθαγενείς (γνωστοί του γράφοντος) του υπέδειξαν μ’ ενθουσιασμό το έμβλημα με το γαϊδούρι ψηλά απάνω στο ντουβάρι, αναφωνούντες θριαμβευτικώς: «- Είδες; ο Ψείρων!« (Χαιρόντουσαν οι έρμοι, διότι ο Ψείρων κι ο αδερφός του, ο Βόλος, ήσαντε τα μόνα καλά παιδιά ανάμεσα στους Λονδίναυρους.)
Σ’ εκείνο ακριβώς το σημείο, όμως, ο γράφων τους γείωνε συστηματικώς.
«- Γιατί; Πού το είδες; Γράφει πουθενά τη λέξη ‘Ψείρων’;»
Ο μέσος ιθαγενής κατά κανόνα έμενε ελαφρώς ηλεκτροπληγμένος, αλλά συνερχόταν γρήγορα. «- Τί σημασία έχει;», απαντούσε. «Αυτός είναι!»
Αμ, δέ!!!
Δύσκολο, όμως, έως αδύνατον να κάνεις σ’ άσχετους ιθαγενείς ταχύρρυθμο σεμινάριο περί συμβόλων, «όπως επάνω, έτσι καί κάτω», «οι σκέψεις γίνονται πράξεις» (κτλ κτλ) – καί δή, στα όρθια. Οπότε, ο γράφων απλώς χαμογελούσε κι έφευγε, χωρίς περαιτέρω σχόλια.
Αλλά, είτε επειδή τυγχάνει φιλοπερίεργο άτομο, είτε επειδή τα νέα στις μικρές πόλεις διαδίδονται με την ταχύτητα ηλεκτρικού ρεύματος σε καλώδιο, μαθαίνει μιά ωραία πρωΐα ότι ένας κάποιος άνθρωψ, κάπου κάπως σχετιζόμενος με τον μεντρεσέ, έχει ένα παράξενο επίθετο – μ’ ελάχιστα ιθαγενή ακουστική. Αυτό το άτομο, τώρα, δεν φαινόταν (προς το παρόν) άμεσα εμπλεκόμενο στα δικά μας θέματα. Αλλά του οικοδεσπότη σας τού ‘κατσε πως ο λεγάμενος άνθρωπας έχει έντονη σχέση με την τότε εποχή, καί ξαναγύρισε (μετενσαρκωμένος) πίσω στα παλιά λημέρια ψάχνοντας …κάτι…
Κι επειδή, όσο νά ‘ναι, ένα άλφα κόλλημα τό ‘χω, δεν είναι να μου μπούν ιδέες! :-)
«- Ρέ, τί παίζεται εδώ;!», αναρωτιέται ο γράφων.
Παιζόταν ποδοσφαιρικό στοίχημα! :-)

2β. Ο βασιλέψ των σπόρ
Βλέπετε, ο γραφιάς σας κοιτάζει πότε-πότε να ενισχύσει το ταπεινό του εισόδημα, στοιχηματίζοντας σε ποδοσφαιρικούς αγώνες. Βέβαια, το αποτέλεσμα είναι εντελώς διάφορον του γρήγορου πλουτισμού: ο γράφων κερδίζει μικροποσά, χάνει μικροποσά, καί στο σύνολον προκύπτει πως απλώς ανακατεύει την καρδάρα του χρήματος, ενώ άλλοι τρώνε το παραγόμενο ανθόγαλα. Ωστόσο, το ποδοσφαιρκό στοίχημα αποδεικνύεται κάτι σα γλυκό του κουταλιού: περνάει η ώρα ευχάριστα, άνευ ευθυνών, καί το μυαλό (που κοντεύει να καεί απ’ το πολύ ψάξιμο στην Ιωλκό καί την Αία) κατεβάζει στροφές στο ρελαντί.
Μισό ευρώ ο καφές απ’ το μηχάνημα, τζάμπα θέαμα απ’ αρκετές οθόνες, συν οι συνομιλίες με τους λοιπούς θαμώνες, συνιστούν ένα -ολιγόωρης διάρκειας- ιδιότυπο σπά χαλάρωσης στη φτήνεια γιά τον ιστολόγο σας. (Όταν δεν έχει εφορίες καί λοιπές έγνοιες στο κεφάλι του.)
Όπως καί νά ‘χει, το στοίχημα περιλαμβάνει καί παράπλευρες ενασχολήσεις. Φερ’ ειπείν, μαθαίνεις Γεωγραφία καί θυμάσαι πράγματα, που έχεις να τ’ ακούσεις απ’ το Δημοτικό. Υπάρχει, ας πούμε, μία ομάδα που λέγεται … «Τσιμπούρι» (κατά Ταϋλάνδη μεριά, εκεί όπου οι δημοσιογράφοι που λένε ψέμματα, θα εκτελούνται – νά ‘την!), άλλη που λέγεται «Καραμπόμπο (Φουτέμπολ Κλούμπ)» (όπως λέμε: «- Πού πά’ ρέ Καραμπόμπο!» – νά ‘την κι αυτήν), άλλη που λέγεται «Δοβρουτσά» (εδώ – κάπου την είχα ακουστά αυτήνηνε απ’ την Εθνεγερσία του 1821), καί γενικώς ο ντουνιάς παίζει ποδόσφαιρο κι εμείς μορφωνόμαστε.
(Ενίοτε παίζω καί τη Μάλμοε Φοτμπολφοέρενινγκ. Δεν είναι αναδιπλούμενο σκαμνάκι απ’ το ΙΚΕΑ, ρέ! Η ομαδάρα του Πολσεμάννου είναι! Λολ!!!)
Λοιπόν, πέρα απ’ τη Γεωγραφία, με το ποδοσφαιρκό στοίχημα μαθαίνεις κι ανθρωπολογία. Μελετάς τα επίθετα των παικτών, λες: «- Κοίτα, ρέ, επίθετα πού ‘χει ο κόσμος!», σπας πλάκα βλέποντας κάτι αραπάδες (με το συμπάθειο) να παίζουν στη Νατσιονάλμάννννσσσshάφτ καί να χαρακτηρίζονται «Γερμανοί»… Καί, γενικώς, το στοίχημα, βοηθούντος καί του ιντερνετίου, έχει κάνει τον κόσμο ένα μικρό χωριό, όπου (σχεδόν) όλοι είμαστε κοντοχωριανοί καί φιλαράκια.
Οι προχωρημένοι στη συγκεκριμένη ασχολία, από ένα σημείο καί μετά αναγνωρίζουν με τη μία από πού κρατάει η σκούφια εκάστου παίχτωρος. «- Ρέ! Αυτός είναι απ’ τη Σαϊτάμα!», αναφωνούν αίφνης. Λες κι ήξεραν εξαπανέκαθεν πως υπάρχει κι η Σαϊτάμα.
Όμως, ο γράφων τυγχάνει άτομο ανάποδο! Λοιπόν, με τη μελέτη των επιθέτων των ποδοσφαιριστών, βρήκε με τη μία την καταγωγή …του άνθρωπα. «- Δηλαδή, έχεις συνομώνυμο αριστερό μέσο από χώρα τίγκα στους πιστούς του Σαυράτ; Πουλλλάκι μουουου!!!… Σε τσάκωσα!«, σκέφτηκε. Έμ, έτσι εξηγούνται όλα! Έλληνας ορθόδοξος ΔΕΝ είσαι με τίποτε, μάγκα μου, καί καλά τό ‘χα υποψιαστεί απ’ την αρχή! Ένα κωλοέγγραφο καί μία προσθήκη τελικού -ς δεν κρύβουν ούτε το ψυχρό βλέμμα ενός Χαζαρο-Σκύθη πιστού του Σαυράτ, ούτε τον «φιδίσιο» επισερνάμενο τόνο της φωνής του, ούτε τον κρυψίνου δολοφονικό χαρακτήρα του. Ούτε το τί γυρεύει, που τριγυρνάει τον μεντρεσέ ωσάν όρνεον.
Ως γνωστόν, οι μεντρεσέδες ανέκαθεν εκπαίδευαν γενιτσάρους. Παναπεί, άτομα που ξεχνούσαν την εθνική καταγωγή τους, καί δούλευαν γιά αλλότρια συμφέροντα – ανθελληνικά. Γιατί, λοιπόν, ετούτος εδώ να βγάλει άλλου είδους μουεζίνηδες;
Έτσι εξηγούνται όλα! Ο προπολεμικός καλός άνθρωπος φρόντισε να βγεί ψεύτικη ταυτότητα καί γιά τον πατέρα του άνθρωπα. Η δε ταυτότητα μάλλον είχε τέτοια ομορφιά στις σφραγίδες (σκέτο έργο τέχνης, ‘λαδής), που τη …διατήρησαν! :-) Καί την κληρονόμησε ο άνθρωψ.
Δεύτερη μασκοφορία, λοιπόν – και (ακόμη καί οι πλέον στόκοι) καταλαβαίνουμε πως μερικοί λεβέντες σχεδιάζουν τους στόχους τους μακροχρονίως. Όμως, παρατάμε προς στιγμήν τη λεπτομερή ανάλυση των σχεδίων των λεβεντανθρώπων αυτών, διότι την προσοχή μας τραβάει σμήνός τι παραδεισίων πτηνών. Αποδημητικών.


3. Τ’ αποδημητικά παπιά
Ας υποθέσουμε πως κατάγεται τις από μία μικρή Ελληνική πόλη. Ας υποθέσουμε πως είναι μορφωμένος κι επιτυχημένος (παράδειγμα προς μίμηση καί παιδί γιά παρέα, να ‘ούμ’), αλλ’ η ζωή του εξελίσσεται μακράν του γενέθλιου τόπου του. Στο εξωτερικό. Οπότε, τί κάνει ο άνθρωπός μας όταν δεν έχει δουλειά; Δεν υπονοώ ότι συσφίγγει τις σχέσεις του με τα παιδιά του, αλλ’ υποθέτω πως πάει διακοπές σε τόπους εξωτικούς (αν δεν ζή εκεί μονίμως), διότι τα λεφτά δεν είναι πρόβλημα.
Απ’ ανάμεσα, μία στις τόσες, επισκέπτεται τα παππούδια στη γενέτειρα – με την οποία δεν τον συνδέει τίποτ’ άλλο, πέραν της καταγωγής καί των παιδικών αναμνήσεων. Κι αν πεθύμησε να δει κάποιον απ’ τα παλιά, στον 21ο μΧ αιώνα (με τις βιντεοκλήσεις) τον βλέπει καί τον ακούει μιά χαρά από οσονδήποτε μακριά, χωρίς να μετακινηθεί. (Ευτυχώς, ακόμη δεν τον μυρίζει.)
Μόνο τα παππούδια θα γκρινιάξουν, διότι θέλουν να τον αγγίζουν από κοντά – καί δε θέλουν καί πολλά-πολλά με κομπιούτερζ παύλα θηρίον των Βρυξελλών 666. Αλλά, είπαμε: τα καλοκαίρια, θά ‘χουν καί οι πρεσβύτες την ευκαιρία τους.
Ακόμη περισσότερο, δεν έχει κανένα νόημα να δοκιμάσει ετούτος ο -πετυχημένος- άνθρωψ να «βοηθήσει» τη γενέτειρα πόλη του σε κάποιον τομέα. Διότι απλούστατα δεν μπορεί. Τελεία. Είναι μακριά, γιά να προσφέρει ο,τιδήποτε.

Έρχεται, όμως, το πλήρωμα του χρόνου, κι ένας τοπικός αγάς πείθει μερικούς τέτοιους εκλαμπρότατους να συστήσουν …σύλλογο!!!
Αυτό το φρούτον το σεσηπός, τώρα, τί νόημα έχει; Απολύτως ουδέν. Αλλά, ο αγάς είναι μπαμπόνηρος. Δεν κάνει τέτοιες κινήσεις τζάμπα, διότι είναι πλέον ή σίγουρο πως κάπου το πάει. Τζάμπα είναι μόνο τα τραπεζώματα των εκλαμπροτάτων, διότι πληρώνονται από τους ιθαγενείς μέσωι των φόρων που μαζεύει ο αγάς. Καί γιά να μη διαμαρτύρονται οι ιθαγενείς, τα τραπεζώματα (όχι τα τραπέζια) επενδύονται με μορφωτικές ομιλίες καί τέτοια, που κατά κανόνα λαμβάνουν χώραν στον μεντρεσέ!
(Κινήσεις άνευ ουσίας, δηλαδή. Διότι καί στα μοναστήρια, που κατά τη διάρκεια του κοινού φαγητού μιλάει ένας καλόγερος από άμβωνος, όλοι προσέχουν το φαγητό – κι όχι τον ομιλούντα.)
Τί να διαμαρτυρηθούν οι ιθαγενείς, όμως, που σπεύδουν κι αυτοί οι έρμοι να τσακίσουν τα εδέσματα του μπουφέ των συνεστιάσεων αυτών; (Τον πλήρωσαν, στο κάτω-κάτω, δεν τον πλήρωσαν; )
Περνάνε, λοιπόν, τα χρόνια, όλοι γηράσκουν διδασκόμενοι απ’ τα σοφά λόγια των εκλαμπροτάτων («όλοι»; έ, όχι δά! :-) ), ώσπου, κάπου μέσα απ’ τα έπεα του συλλόγου του αγά πετιέται η μαγική κουβέντα:
Ιάσων!!!
Μά’στα!… Το πιάσαμε το υπονοούμενο! Αυτός σας καίει, ωρέ πετυχημένοι άνθρωπες, καί μου μαζεύεστε εδώ κάθε τόσο, κι όχι οι γέροι γονείς σας!
Όμως, τί θέλετε απ’ τον Ιάσονα – γιά νά ‘χουμε καλό ρώτημα; Δεν σας επαρκούν αυτά που γράφει οποιοδήποτε βιβλίο Ελληνικής Μυθολογίας; Έ;

4. Οθωμανικόν Κτηματολόγιον
Αυτός ο αγάς, πάλι, που τό ‘ψαξα λιγάκι το θέμα, είναι ενδιαφέρουσα παρουσία. Διότι σε μακρινούς του συγγενείς ανήκει ένα παλιό τζαμί, χτισμένο στο όνομα (άκουσον, άκουσον!) της μυθολογούμενης γκόμενας καποιανού … «προφήτη». (Αλλά σαφώς όχι «τού» Προφήτη, μην παίρνουμε καί θάρρος! :-) ) Πώς είναι τα τζαμιά της Αϊσάς; Κάπως έτσι.
Έ, λοιπόν, απάνω στο υπέρθυρο της εισόδου του τζαμιού απεικονίζεται κάποιος έφιππος, που σκοτώνει έναν …δράκο! (Συμπαθάτε με, δε ρώτησα αν το μακαρίτικο ερπετόν ήτο της Αίας. Τί να σας πω!) Αλλά η μαρμαρόπλακα είναι αποσπασμένη από κάποιο αρχαιοελληνικό νεκροταφείο της περιοχής, με αποξεσμένες τις αρχικές παραστάσεις… σαφέστατο δείγμα πως την τσούρνεψε πολύ συγκεκριμένη παρέα «αρχαιοφίλων», γνωστή ως «Δηλητηριάντι» – ή κάπως έτσι. Τώρα, ποιά σχέση είχαν αυτοί οι
αλιτήριοι«Δηλητήριοι» με τους προγόνους του αγά, δεν γνωρίζω.
Το κυριώτερο: το τζαμί βρίσκεται πολύ κοντά στην ευθεία που σχηματίζουν δύο μενίρ, χαμένα μέσα στο βαθύ πράσινο της περιοχής.
Εξ ανάγκης, διότι αλλοιώς (δηλ. γιά να περνάει η ευθεία απ’ αυτό) έπρεπε να το χτίσουν σε γκρεμό. Μπορεί συμπτωματικά – αλλά, σκανδαλωδώς κοντά.
Πριν προχωρήσουμε, να συμπληρώσω πως καί με τον αγά έχω φάει κόλλημα – πως πρόκειται επίσης γιά μετενσαρκωμένον ένοικο της πάλαι ποτέ Ιωλκού, που κι αυτός ψάχνει θησαυρούς εκείθε.

5. Οι πυρηνικές γίδες
Δεν είναι, όμως, μονάχα ο σύλλογος του αγά, που δε θέλει να μας βλέπει αμόρφωτους. Είναι καί το Σέρν! Ναί, το γνωστό πολυεθνικό ίδρυμα εις τας Ελβετίας. (Αφήστε τη μόρφωση, ρέ, καί φέρτε μας τίποτε ελβετικά λεφτά! Απ’ αυτήν έχουμε, απ’ αυτά δεν έχουμε!) Το οποίο βρήκε ένα παλιό σχολείο σ’ ένα παλαιοχώρι της περιοχής (που ονομάζεται …Νεοχώρι! ΛΟΛ!!!), κάτοικοι τρείς κι ο κούκος, καί το μετέτρεψε σε σταθμό …παρακολουθήσεως των πειραμάτων αυτουνού του Σέρν πασών των Ελβετιών σε πραγματικό χρόνο!!!
Δικαιολογημένα, λοιπόν, με ρώτησε η Μάγια η Μέλισσα (προσπαθώντας να αιτιολογήσει τα έξοδα των συνήθως τσιγκουναραίων Ελβετών), αν ο καφετζής του χωριού έχει βραβευτεί με Νομπέλ στη Φυσική, αλλά ευτούνος προτιμάει να διάγει βίον αφανή, καί δεν τον ξέρει ο πολύς κόσμος. Τί να της πω; Της απάντησα πως το επίθετο του καφετζή δεν ανευρίσκεται στον κατάλογο των Νομπελιστών της Φυσικής μεν, αλλά πιθανόν οι κατσίκες του χωριού να παρουσιάζουν ασυνήθιστη ευφυΐα. Να μπήκε μέσα τους ο Πάνας, ξέρω ‘γώ.
Δεν θα το λύσουμε τώρα αμέσως αυτό το ζήτημα, αλλά ομολογώ πως πολύς κόσμος παλάβωσε να βρεί μιά εξήγηση. (Κι εγώ, κάτι ψιλά. Όχι κάτι χοντρά, επειδή σε αμήχανες καταστάσεις συνήθως προσπαθώ να παραμένω ψύχραιμος.) Διότι, απονήρευτε αναγνώστη μου, οι επιστήμονοι ουδέποτε κάνουν τυχαίες κινήσεις.
Μέχρι, όμως, να λύσουμε το μυστήριον, ας δούμε τα σίγουρα που έχουμε στα χέρια μας.

6. Συμπέρασμα;
Τί μας έμεινε απ’ τα μέχρι τώρα ειπωθέντα;
Πολλά.

• Πρώτον, ότι η πραγματικότητα πάντα ξεπερνάει καί την πιό άγρια φαντασία.

Η πραγματικότητα; Ξέρω καί ‘γώ… :-)
Πάντως, αναγνώστη μου, αν δοκίμαζα να εκδώσω το -με τόσο σαλατοειδή υπόθεση καί τόσο ετερόκλητους ήρωες («άνθρωπες», αγάδες, καί λοιπούς)- παρόν μυθιστόρημα, κατ’ ευθείαν στην ανακύκλωση θα πήγαινε! Εδώ τζάμπα τό ‘χω, καί σε βλέπω να δυσανασχετείς! :-)

• Δεύτερον, πως πράγματι είμαστε σε καλό δρόμο, ψάχνοντας τα μυστικά της Ιωλκού.

Διότι δεν εξηγείται αλλοιώς η συγκέντρωση τόσων πεινασμένων γυπών από πάνω!

• Τρίτον, πως ακόμη καί οι γύπες μπορούν να λάβουν εκπαίδευση …λαγού! :-)

Νά, αίφνης, λίγο παλιότερα κάποια πτερωτά λαγουδάκια του είδους βγάλανε βιβλία, όπου η Αργώ αναφέρεται ως …διαστημόπλοιο!!! Φαίνεται πως κάτι είχε πάρει τ’ αυτί τους (από πηγές άγνωστες σ’ εμένα) γι’ αυτά που περιγράφουμε εδώ, καί σου λέει: Αφού η Αργώ αφήνει Ηλιακό Σύστημα, γιά να πάει σε Ηλιακό Σύστημα, άραγες είναι διαστημόπλοιο! Το πήραν, δηλαδή, στην κυριολεξία. Συλλογιστική «εψιλονιακών» Ελλαδεμπόρων, που σπάει κόκκαλα…
(Σκέφτομαι με πικρία όλα τα πιτσιρίκια, που βραχυκύκλωσε το μυαλό τους από κάτι τέτοιους μαλάκες. Όμως, ας κάνουμε όλοι ΤΩΡΑ το καλύτερο γιά την πατρίδα, κι αυτά θα ξεχαστούν.)
Το παρήγορο είναι πως, ουδέποτε θα «ξεκλειδώσουν» τέτοιες γνώσεις γιά τα λαμόγια. Παρατηρημένο: αυτά συνεχώς φτάνουν στην πηγή, αλλά ποτέ δεν πίνουν νερό. Αυτού του είδους οι γνώσεις, οι κοιμισμένες εδώ καί πολλούς αιώνες, περιμένουν μονάχα τους κατάλληλους Έλληνες να τις «ξυπνήσουν». Κανέναν άλλον.
(Γι’ αυτό κι εγώ γράφω δημοσίως όσα γράφω, αδιαφορώντας γιά το ποιός με διαβάζει. Οι ωραίες κοιμώμενες γνώσεις …επιλέγουν αυτές τους παραλήπτες τους! :-) )

• Τέταρτον, ότι πράγματι υπήρχαν τα δύο μοντέλα του Ηλιακού μας Συστήματος στην Ιωλκό καί την Αία.

Αφού τό ‘γραψαν (έστω καί με διαφορετικό τρόπο) μέχρι κι οι λαγοί, ισχύει!

• Πέμπτον, το ότι κάποιος, που έχει ταυτότητα Έλληνα, δεν είναι απαραίτητα Έλληνας.

Δεν μιλάω μονάχα γιά τις κατά εποχές μαϊμού «Ελληνοποιήσεις» διαφόρων αλλοφύλων (από εγκληματίες της Κασπίας, μέχρι τον Μανικετόκουμπο), αλλά καί γιά κάποιες ψυχές, που ενσαρκώνονται σ’ Ελληνικά σώματα. Αυτές δεν είναι ψυχές Ελλήνων. Είναι Δούρειοι Ίπποι.
Συγκρατήστε το αυτό, εφ’ όσον ζήτε με άλλα άτομα. Στη ζωή σας, θα πορευτείτε αναγκαστικά μαζί μ’ αυτό το «δόγμα», θέλετε-δε θέλετε. Μέχρις ότου γίνει ο οριστικός διαχωρισμός ανθρώπων, Ελλήνων, πιστών του Σαυράτ, Ατλάντων, Δουρείων Ίππων, καί βιολογικών ρομπότ.
(«Πολυπολιτισμός», καί σκατά!)