ΕΥΔΑΙΜΟΝ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ,ΤΟ Δ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΤΟ ΕΥΨΥΧΟΝ ΚΡΙΝΟΜΕΝ...…

[Το μπλόγκ δημιουργήθηκε εξ αρχής,γιά να εξυπηρετεί,την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και την ελευθερία του λόγου...υπό το κράτος αυτού επιλέγω με σεβασμό για τους αναγνώστες μου ,άρθρα που καλύπτουν κάθε διάθεση και τομέα έρευνας...άρθρα που κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο κι αντιπροσωπεύουν κάθε άποψη και με τά οποία δεν συμφωνώ απαραίτητα.....Τά σχόλια είναι ελεύθερα...διαγράφονται μόνο τά υβριστικά και οσα υπερβαίνουν τά όρια κοσμιότητας και σεβασμού..Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές..]




Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

Μετανάστευση και πολιτική ορθότητα – Ποιος αποφασίζει ποιοι είναι οι «καλοί» και ποιοι οι «κακοί»;

 


Γράφει ο Αλκιβιάδης Ζουρνατζής

Αν οι «καλοί» τάσσονται υπέρ της μετανάστευσης, τότε και η Αριστερά και η αστική Δεξιά είναι «καλοί»… Μήπως αυτό με καθιστά εμένα τον «κακό»;

Ζούμε σε μια εποχή βαθιά ποτισμένη με στείρα ηθικολογία, όπου κάθε ζήτημα προσεγγίζεται και κρίνεται μέσα από ένα υποτιθέμενο «ηθικό» πρίσμα. Όμως η ηθικοποίηση σχεδόν όλων των κοινωνικών και πολιτικών θεμάτων αποσκοπεί στην πρόκληση νοσηρών συναισθημάτων, κινητοποιώντας έτσι τις μάζες στον αγώνα για τον επηρεασμό της κοινής γνώμης. Η δημόσια επίδειξη συναισθημάτων έχει καταστεί, κατά συνέπεια, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για την απόκτηση ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος. Οι άνθρωποι επηρεάζονται εύκολα από το συναίσθημα, ενώ ο ορθολογικός διάλογος περνά σε δεύτερη μοίρα, αν δεν καθίσταται παντελώς άχρηστος. Αυτό αποτελεί μια αναγκαία προϋπόθεση για την προσέγγιση ενός ζητήματος που έχει φορτιστεί έντονα ηθικά, ενώ στην πραγματικότητα απαιτείται η διαχείρισή του με αυστηρά ορθολογικούς όρους, ώστε να μπορέσει να διαμορφωθεί μια συγκροτημένη πολιτική στρατηγική για την αντιμετώπιση του φαινομένου.

Τούτο ισχύει ιδιαίτερα στην περίπτωση της μετανάστευσης, ενός πεδίου δηλητηριασμένου από δύο αντίθετες, πλην όμως κατοπτρικές θέσεις. Από τη μία υπάρχουν οι «καλοί», που υποστηρίζουν την υποδοχή, την αποδοχή, την ένταξη, την αφομοίωση και τη συμπερίληψη με κάθε κόστος, και από την άλλη οι «κακοί», που προωθούν την απόρριψη και την απομάκρυνση των ανθρώπων οι οποίοι εισέβαλαν στην πατρίδα μας. Σε ποιο πολιτικό κόμμα θα μπορούσα άραγε να εγγραφώ; Από τη μία πλευρά, θα μπορούσα να συγκαταλέγομαι στους «καλούς». Άλλωστε, περιβάλλομαι από φίλους, ακόμα και συγγενείς, οι οποίοι έχουν παππούδες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία ή συγγενείς που είναι μετανάστες στην Αυστραλία, ενώ τυχαίνει να απολαμβάνω και την εξωτική κουζίνα της Ανατολής. Από την άλλη πλευρά, θα μπορούσα να ανήκω στους «κακούς», καθώς αντιτίθεμαι στην πολυπολιτισμικότητα της μαζικής μετανάστευσης. Πιστεύω ακράδαντα ότι δεν ωφελεί κανέναν, ούτε τους πληθυσμούς στις χώρες προέλευσης ούτε εκείνους στις χώρες υποδοχής. Είναι απολύτως προφανές ότι αυτό το διαρκές άνοιγμα στο ξένο εργατικό δυναμικό, το οποίο έχει οδηγήσει στην πλήρη επισφάλεια της αγοράς εργασίας και στη συμπίεση των μισθών, απαιτεί έναν ιδεολογικό μηχανισμό για τη δικαιολόγηση της μετανάστευσης. Είναι επιζήμια, διότι αναγκάζει τους γηγενείς εργαζόμενους και τους μετανάστες να εμπλακούν σε έναν «αγώνα δρόμου προς τα κάτω» (race to the bottom), εντείνει την εργασιακή ανασφάλεια, οδηγεί σε μείωση των μισθών, δημιουργεί ένα μη βιώσιμο βάρος για τις κοινωνικές δαπάνες και αποσταθεροποιεί τις πόλεις μας, για να αναφέρω μόνο μερικούς από τους λόγους.

Στους «κακούς» συγκαταλέγονται και όσοι αντιλαμβάνονται τη μετανάστευση ως μια σκόπιμη προσπάθεια αντικατάστασης των γηγενών λευκών πληθυσμών, ένα επιχείρημα που αφορά κυρίως τη μετανάστευση από ισλαμικές, ασιατικές και αφρικανικές χώρες. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν ενδείξεις που υποδηλώνουν ότι αυτός ο φόβος ίσως να μην είναι εντελώς αβάσιμος. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι στα σχολεία πολλών ευρωπαϊκών πόλεων απαγορεύουν το χοιρινό κρέας και το ζαμπόν ή την ύπαρξη μιας πολιτικοποιημένης μορφής του Ισλάμ που εμφανίζεται ως κατήγορος και εκδικητής για διάφορα παράπονα, είτε πραγματικά είτε υποτιθέμενα. Ας θυμηθούμε, για παράδειγμα, τις τραγικές επιθέσεις ισλαμιστών σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, με δεκάδες θύματα. Όσοι υιοθετούν αυτή την άποψη βλέπουν το Ισλάμ ως απειλή για τον κόσμο μας, τον πολιτισμό μας και την ταυτότητά μας. Είναι γεγονός ότι το Ισλάμ δεν διακρίνεται για την προθυμία του να προσαρμοστεί ή να ενταχθεί. Ωστόσο, αποτελεί σοβαρό σφάλμα να θεωρείται η αιτία για την απώλεια της δικής μας ταυτότητας.

Αν δεν κάνουμε πλέον παιδιά, αν έχουμε πέσει θύματα ενός μηδενισμού που μας οδηγεί να πιστεύουμε ότι το μέλλον στερείται νοήματος, αν οι γυναίκες φτάνουν συχνά στην ηλικία των 40–50 ετών για να συνειδητοποιήσουν ότι δεν έχουν δημιουργήσει οικογένεια, ότι είναι μόνες και άτεκνες, αν ο φεμινισμός έχει καταστρέψει κάθε δίαυλο επικοινωνίας μεταξύ ανδρών και γυναικών, εθίζοντάς μας να βλέπουμε την παραδοσιακή θηλυκότητα απλώς ως ένα στερεότυπο που χρησιμοποιείται για τον καταπιεστικό έλεγχο των γυναικών και την αρρενωπότητα ως τοξική πατριαρχία… Αν έχουν συμβεί όλα αυτά, δεν φταίνε οπωσδήποτε οι Μουσουλμάνοι. Φταίει το γεγονός ότι ο πολιτισμός μας έχει χάσει τη ζωτικότητά του και την αρρενωπότητά του. Έχει πάψει να πιστεύει στον εαυτό του, να βλέπει τα παιδιά ως πηγή ζωτικής ανανέωσης της φυλής, να εκτιμά την ιδέα ότι κάποιος πρέπει να βαδίσει στα χνάρια των προγόνων μας και, αντ’ αυτού, δίνει πλέον μεγαλύτερη σημασία στους σκύλους, τις γάτες και τα κατοικίδια γενικότερα. Οι πολιτισμοί δεν πεθαίνουν πλέον από κατάκτηση, αλλά από εξάντληση, όπως έγραψε ο Ιμπν Χαλντούν πριν από επτά αιώνες.

Αυτή είναι και η άποψη του Ουελμπέκ, συγγραφέα του διάσημου μυθιστορήματος Υποταγή, ο οποίος, παρεμπιπτόντως, βρίσκεται αυτή τη στιγμή υπό διερεύνηση για «συνέργεια στην υποκίνηση διακρίσεων, μίσους ή βίας κατά μιας ομάδας ανθρώπων με βάση την καταγωγή τους…». Κι όμως, εκείνος απλώς περιέγραψε αυτό που ήταν μοιραίο να συμβεί. Στο μυθιστόρημά του, οι Γάλλοι ασπάζονται το Ισλάμ επειδή δεν τους έχει απομείνει πλέον τίποτα για να αγωνιστούν και να υπερασπιστούν. Στην ιστορία, όπως ακριβώς και στη φυσική, το κενό δεν μπορεί να υπάρξει. Ωστόσο, τίποτα από αυτά δεν σημαίνει, τουλάχιστον όσον αφορά εμένα, ότι πρέπει να αποδεχτούμε μοιρολατρικά τα πράγματα ως έχουν και απλώς να περιμένουμε τη μοίρα να ακολουθήσει την κατιούσα πορεία της, αν και οφείλει κανείς να παραδεχτεί ότι η κατάσταση σίγουρα δεν εξελίσσεται προς θετική κατεύθυνση.

Αντιθέτως, οφείλουμε να αντλήσουμε τη δύναμη για να αλλάξουμε πορεία, να αντισταθούμε σε κάθε μορφή αυτομαστιγώματος, να αντιμετωπίσουμε με σεβασμό την πολιτισμική και θρησκευτική μας κληρονομιά, να αντιπαρατεθούμε στις αποδομητικές ιδεοληψίες που προκαλούν σύγχυση σε παιδιά και εφήβους και να βάλουμε τέλος στον πόλεμο κατά του λευκού άνδρα, ο οποίος έχει παρουσιαστεί ως το κατεξοχήν σύμβολο της βίας και της καταπίεσης. Η εξουδετέρωση του λευκού άνδρα, και ειδικότερα του πατέρα, λειτούργησε, στην πραγματικότητα, ως ο μοχλός για την αποδόμηση του πατροπαράδοτου κόσμου μας, απομακρύνοντάς τον από την οδό της ελληνορωμαϊκής παράδοσης, δηλαδή από τον σεβασμό προς το ίδιο μας το παρελθόν, στο όνομα μιας νεωτερικότητας που διαμορφώνεται από τη ρευστότητα την οποία επιβάλλουν οι παγκοσμιοποιημένες αγορές. Οι «κακοί» αντιλαμβάνονται τα πράγματα λίγο-πολύ με τον ίδιο τρόπο, αλλά τουλάχιστον δεν αναλώνονται σε συνεχείς ανόητες αναφορές περί «υποδοχής» και «συμπερίληψης»…

https://ethnikovima.gr/

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.

Δεν υπάρχουν σχόλια: