Ένας από τους πιο ενδιαφέροντες Ρώσους οικονομολόγους, ένας φιλόσοφος της οικονομίας, ο Σεργκέι Γκλάζιεφ, ανακοίνωσε πρόσφατα το σχέδιο της νέας παγκόσμιας τάξης με επίκεντρο την Κίνα και τη Ρωσία. Είναι ένα μείγμα κινεζικής φιλοσοφίας τύπου Tianxia, προσαρμοσμένο στις ευρωπαϊκές ιδέες για τη δικαιοσύνη και τη συνεργασία.
Οι Κινέζοι είναι οι μόνοι που μπορούν να ΕΠΙΒΑΛΟΥΝ δικαιοσύνη στον κόσμο σήμερα, απευθυνόμενοι, αφενός, στην παραδοσιακή κομφουκιανική φιλοσοφία που εμψυχώνει το κράτος τους και, αφετέρου, στη δύναμη απόρριψης του τυπικού δυτικού ηγεμονισμού, με τον οποίο έχουμε συνηθίσει να ζούμε για περισσότερο από έναν αιώνα.
Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, ο Μιχαήλ Μανοϊλέσκου, ο μεγαλύτερος Ρουμάνος στοχαστής της ανάπτυξης, δοκίμασε μια παρόμοια θεωρία για την ανάγκη διορθώσεων στην ανισορροπία του διεθνούς εμπορίου. Η Ρουμανία δεν είχε την εξουσία να επιβάλει τέτοια διόρθωση στην πράξη. Η Κίνα (και η Ρωσία), μαζί με τον Παγκόσμιο Νότο, ναι.
Αλλά τι σημαίνει αυτή η πλανητική δικαιοσύνη, στην πραγματικότητα; Τίποτα άλλο εκτός από τις αρχές μιας Παραδοσιακής Αυτοκρατορίας που εκσυγχρονίζονται.
Η πολιτική φιλοσοφία υφίσταται ζωτικούς μετασχηματισμούς παγκοσμίως.
Μια παρατήρηση: Ο Glaziev τονίζει (όπως και άλλοι Ρώσοι ηγέτες) την ιδέα της ευρασιατικής ολοκλήρωσης. Υπάρχουν τρεις παίκτες εδώ: η Ευρώπη, η Ρωσία και η Κίνα. Οι αντιευρωπαϊκές προφορές της Ρωσίας σήμερα είναι φευγαλέες και η παραδοσιακή διπλωματία (που ασκείται επίσης από τον Στάλιν, ένας τύπος ένας προς έναν) πιθανότατα θα κάνει την ΕΕ ένα άδειο κέλυφος, αν δεν ξέρει πώς να προσαρμοστεί στο σινο-ρωσικό δίδυμο.
Οι ΗΠΑ, σε αυτό το πλαίσιο, είναι κάπου πίσω...
Πήρα το κείμενο του Glaziev από τον Dan Diaconu (FB):
«Γιάλτα 2.0: Γιατί η Ρωσία, οι ΗΠΑ και η Κίνα πρέπει να συμφωνήσουν σε νέους κανόνες για την παγκόσμια τάξη
Σεργκέι Γκλάζιεφ
1. Ο κόσμος βρίσκεται σε μια διαδικασία συστημικής μετάβασης
Η σύγχρονη παγκόσμια τάξη διέρχεται μια συστημική κρίση, που προκαλείται από την αλλαγή των τεχνολογικών και οικονομικών παραδειγμάτων του κόσμου. Δεν είναι μόνο η παλιά αρχιτεκτονική της διεθνούς ασφάλειας που καταρρέει: τα οικονομικά κέντρα εξουσίας, το χρηματοπιστωτικό σύστημα, οι τεχνολογικοί ηγέτες, ακόμη και οι αρχές της διεθνούς αλληλεπίδρασης αλλάζουν.
Η μετάβαση από το αυτοκρατορικό παγκόσμιο οικονομικό παράδειγμα στο ολοκληρωμένο ξεκίνησε με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και τώρα κορυφώνεται με την κατάρρευση της Pax Americana. Οι παλιοί διεθνείς θεσμοί δεν είναι πλέον σε θέση να παρέχουν σταθερότητα, ενώ οι νέοι διαμορφώνονται εν μέσω μιας πάλης μεταξύ των παλαιών και των νέων κέντρων εξουσίας. Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης αλλαγής στα παγκόσμια οικονομικά παραδείγματα, αυτός ο αγώνας διαμεσολαβήθηκε από τον Α' και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, συγκρούσεις που προκλήθηκαν από τη Βρετανία σε μια προσπάθεια να διατηρήσει την παγκόσμια κυριαρχία της. Αν και η Βρετανία πέτυχε τους στόχους της στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος οδήγησε στη διάλυση της αποικιακής της αυτοκρατορίας και ο κόσμος μετατράπηκε σε ένα διπολικό αυτοκρατορικό παγκόσμιο οικονομικό παράδειγμα, με κέντρα στην ΕΣΣΔ και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η τρέχουσα μετάβαση πραγματοποιείται επίσης μέσω ενός παγκόσμιου πολέμου, μέσω του οποίου η άρχουσα ελίτ των Ηνωμένων Πολιτειών προσπαθεί να διατηρήσει την παγκόσμια ηγεμονία που καθιέρωσε μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Αν και είναι ένας υβριδικός πόλεμος, στον οποίο οι κύριες γραμμές του μετώπου περνούν από τον γνωστικό-πληροφοριακό και οικονομικό-χρηματοοικονομικό χώρο, τα ξεσπάσματά του μπορούν ανά πάσα στιγμή να εκφυλιστούν σε πυρηνικό πόλεμο. Οι στρατιωτικές ενέργειες στην Ουκρανία και το Ιράν, η συστημική κρίση στην Ευρώπη, οι οικονομικοί και εμπορικοί πόλεμοι, η ανέγερση τεχνολογικών φραγμών και η κούρσα εξοπλισμών που περιλαμβάνει την τεχνητή νοημοσύνη, μπορεί να φαίνονται μεμονωμένα προβλήματα. Στην πραγματικότητα, συνδέονται μεταξύ τους με τη γενική διαδικασία αλλαγής του παγκόσμιου οικονομικού παραδείγματος.
Γι' αυτό υπάρχει τώρα μια ιστορική ανάγκη για μια νέα «Γιάλτα», της οποίας η ιστορική ατζέντα δεν πρέπει να είναι η διαίρεση του κόσμου μεταξύ λίγων δυνάμεων. Αντίθετα, το καθήκον του είναι να συμφωνήσει σε κανόνες ειρηνικής συνύπαρξης στον αναδυόμενο πολυκεντρικό κόσμο.
2. Τρεις ηγέτες, μία ιστορική ευκαιρία
Τον Φεβρουάριο του 1945, ο Στάλιν, ο Ρούσβελτ και ο Τσόρτσιλ συναντήθηκαν στη Γιάλτα. Ο πόλεμος συνεχιζόταν ακόμη, αλλά οι ηγέτες είχαν ήδη καταλάβει ότι η νίκη επί του ναζισμού δεν εγγυόταν από μόνη της την ειρήνη. Έπρεπε να δημιουργηθεί ένα νέο σύστημα διεθνών σχέσεων. Εκείνη την εποχή, διακυβεύονταν η διαίρεση των σφαιρών επιρροής, η δημιουργία των Ηνωμένων Εθνών και αρχές ικανές να αποτρέψουν την επανάληψη μιας παγκόσμιας καταστροφής. Αυτή η τριμερής συμφωνία σταμάτησε τη διολίσθηση του κόσμου στο χάος και έθεσε τις βάσεις για μια τάξη που κράτησε για δεκαετίες.
Σήμερα η κατάσταση είναι διαφορετική, αλλά η αναλογία είναι σαφής: η ανθρωπότητα έφτασε για άλλη μια φορά σε μια ιστορική καμπή. Το διακύβευμα δεν είναι πλέον η διαίρεση ενός μεταπολεμικού κόσμου, αλλά η διατήρησή του, πιο συγκεκριμένα η κατανόηση των κανόνων ειρηνικής συνύπαρξης των κρατών εντός του πολυπολικού συστήματος στη διαδικασία σχηματισμού.
Η κοινότητα των εμπειρογνωμόνων συζητά το ενδεχόμενο συνάντησης των ηγετών της Ρωσίας, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της APEC στο Shenzhen. Μια τέτοια συνάντηση θα μπορούσε να δώσει σημαντική ώθηση σε μια διαπραγματευτική διαδικασία στην οποία τα συμφέροντα των κύριων πολιτισμικών κέντρων του κόσμου ευθυγραμμίζονται με τους κοινούς κανόνες ασφάλειας και ανάπτυξης.
Η ιστορική αναλογία μοιάζει με αυτό: Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναλαμβάνουν σήμερα τον ρόλο της Μεγάλης Βρετανίας, προσπαθώντας να διατηρήσουν την παγκόσμια κυριαρχία τους. Η Κίνα, όπως και οι ΗΠΑ στη Γιάλτα, στοχεύει να συνεχίσει τη μετατροπή της σε ηγετική παγκόσμια δύναμη. και η Ρωσία, όπως και η ΕΣΣΔ, χρειάζεται νίκη για να εξασφαλίσει τη δική της επιβίωση και κυρίαρχη ανάπτυξη.
Κατά συνέπεια, τα κίνητρα των συμμετεχόντων διαφέρουν επίσης. Ο Τραμπ βρίσκεται στην πιο δύσκολη κατάσταση, γιατί δεν έχει εθνική συναίνεση πίσω του.
Είναι πλέον γνωστό ότι, στη Γιάλτα, ο Τσόρτσιλ έκρυβε μια μνησικακία: το προδοτικό σχέδιο, την Επιχείρηση «Αδιανόητο», με το οποίο επρόκειτο να δεχτεί μια ξεχωριστή παράδοση της Γερμανίας και, σε συμμαχία με τα απομεινάρια της Βέρμαχτ, να εξαπολύσει επίθεση στην ΕΣΣΔ για να καταστρέψει τη χώρα μας. Θα ήταν μια επανάληψη της προσπάθειας που έγινε μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν πρώην σύμμαχοι στην Αντάντ ξεκίνησαν μια ένοπλη επέμβαση με στόχο τον διαμελισμό της Ρωσίας σε σφαίρες επιρροής.
Ο Τραμπ, οδηγούμενος από την ιδέα του «Make America Great Again», έχει παρόμοια κίνητρα: να ενισχύσει τη θέση των ΗΠΑ στον ανταγωνισμό με την Κίνα, σε βάρος της Ρωσίας και της Ευρώπης. Καθοδηγείται τόσο από το ιστορικό προηγούμενο της αμερικανικής οικονομικής άνθησης, που τροφοδοτήθηκε από τη μαζική εισροή κεφαλαίων και ταλέντων από την Ευρώπη κατά τη διάρκεια των παγκοσμίων πολέμων του περασμένου αιώνα, όσο και από την τρέχουσα κρίση της αμερικανικής οικονομίας, στην οποία η υποτίμηση των παγίων υπερβαίνει αυτή της αντικατάστασής τους, λόγω της έλλειψης παραγωγικών επενδύσεων. Η αμερικανική άρχουσα ελίτ παραδοσιακά επιδιώκει να ξεπεράσει αυτές τις τάσεις υποκινώντας πολέμους στο εξωτερικό για να εξασφαλίσει τη ροή πόρων από τα κατεστραμμένα από τον πόλεμο έθνη.
Μια κλιμάκωση του παγκόσμιου υβριδικού πολέμου, ωστόσο, θα μπορούσε να είναι καταστροφική για τις Ηνωμένες Πολιτείες, προκαλώντας την κατάρρευση της φούσκας των παραγώγων των τετρασεκατομμυρίων δολαρίων και της φούσκας τρισεκατομμυρίων δολαρίων στην αποτίμηση των εταιρειών που αναπτύσσουν τεχνητή νοημοσύνη, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών εφαρμογών. Η Ρωσία έχει επίσης μια «βελόνα» ικανή να σκάσει αυτές τις φυσαλίδες. Εάν συνέβαινε αυτό, η οικονομική και στρατιωτική ισχύς των Ηνωμένων Πολιτειών θα ξεφούσκωνε, η οικονομική πυραμίδα του εθνικού χρέους τους θα κατέρρεε και το δολάριο θα έχανε το καθεστώς του ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος: η Pax Americana θα επαναλάμβανε τη μοίρα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Έτσι, ο Τραμπ έχει σίγουρα λόγους να διαπραγματευτεί: η διατήρηση του κεντρικού ρόλου του δολαρίου παραμένει, αντικειμενικά, ζωτικό συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών. Άλλα έθνη προσπαθούν να απομακρυνθούν από την εξάρτηση από το δολάριο για να προστατεύσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία και να διατηρήσουν τις πράξεις πληρωμών και διακανονισμού τους ασφαλείς από τον κίνδυνο. Η πιθανή λύση δεν είναι να καταστραφεί το παγκόσμιο νομισματικό και χρηματοπιστωτικό σύστημα, αλλά να μετατραπεί σε μια αρχιτεκτονική πολλαπλών νομισμάτων. Το δολάριο θα μπορούσε να διατηρήσει τον διεθνή του ρόλο, ενώ η χρήση εθνικών, περιφερειακών και διεθνών νομισμάτων διακανονισμού επεκτείνεται και δημιουργούνται ανεξάρτητοι μηχανισμοί πληρωμών και διακανονισμού.
Με αυτόν τον τρόπο, ο οικονομικός ανταγωνισμός μετατρέπεται από πηγή αντιπαράθεσης σε στοιχείο ενός συμπληρωματικού παγκόσμιου συστήματος.
Το κίνητρο της ηγεσίας της Κίνας είναι απλό και δηλώνεται ανοιχτά στις πρωτοβουλίες του Προέδρου Xi Jinping, όπως «κοινότητα με κοινό μέλλον για την ανθρωπότητα», «Πρωτοβουλία Belt and Road» και «Πρωτοβουλία Παγκόσμιας Ανάπτυξης». Προκειμένου να διατηρήσει υψηλούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης και τη θέση της ως η κορυφαία βιομηχανική δύναμη στον κόσμο, η Κίνα χρειάζεται ειρήνη. Έχει ήδη γίνει το κέντρο της ανάδυσης του νέου παγκόσμιου οικονομικού παραδείγματος, γύρω από το οποίο έχει διαμορφωθεί ένα νέο κέντρο ανάπτυξης.
Αυτό κατέστη δυνατό από μια τάξη μεγέθους πιο αποτελεσματικό σύστημα διαχείρισης κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης από αυτά της ΕΣΣΔ ή των Ηνωμένων Πολιτειών, και άλλα ασιατικά έθνη προσπαθούν να εφαρμόσουν στοιχεία του. Ένας κοσμικός ασιατικός κύκλος συσσώρευσης κεφαλαίου έχει ξεκινήσει, ο οποίος θα καθορίσει την παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη καθ' όλη τη διάρκεια του τρέχοντος αιώνα.
Τα κίνητρα της ηγεσίας της Ρωσίας είναι επίσης σαφή και διαφανή και έχουν επανειλημμένα εκτεθεί στις δηλώσεις του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν: οικοδόμηση ενός πολυπολικού κόσμου βασισμένου στον αμοιβαίο σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας, το αμοιβαίο όφελος και την εθελοντική συνεργασία. Παραδείγματα αυτής της προσέγγισης είναι οι δομές ολοκλήρωσης στις οποίες συμμετείχε η Ρωσία, όπως το κράτος της Ένωσης, η EAEU, η ΚΑΚ, η SCO και οι BRICS. Επίκαιρη παραμένει και η πρωτοβουλία του αρχηγού του ρωσικού κράτους για τη δημιουργία μιας Εκτεταμένης Ευρασιατικής Εταιρικής Σχέσης.
3. Ο κύριος στόχος: ένα νέο παγκόσμιο σύστημα ασφάλειας
Έτσι, οι θέσεις της Ρωσίας και της Κίνας συγκλίνουν και ενισχύονται από τη στρατηγική τους εταιρική σχέση. Η άρχουσα ελίτ στις Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθεί να καθοδηγείται από τη δίψα για παγκόσμια ηγεμονία, αν και βρίσκεται σε αναταραχή μετά την αποτυχία του τρίτου σταδίου της τρελής στρατηγικής του Μπρεζίνσκι (μετατροπή της Ουκρανίας σε αντιρωσικό κράτος, διάσπαση της Ευρώπης από τη Ρωσία, εγκατάσταση καθεστώτος μαριονέτας στη Ρωσία, καταστροφή του Ιράν, απομόνωση της Κίνας). Η προσπάθεια να μεταπηδήσουν απευθείας στο τέταρτο στάδιο και να συντρίψουν το Ιράν κατέληξε σε καταστροφή για τις ΗΠΑ, συγκρίσιμη με το φιάσκο του 1956 των βρετανικών και γαλλικών προσπαθειών να ανακτήσουν τον έλεγχο της Διώρυγας του Σουέζ. Αυτά τα γεγονότα απεικονίζουν ξεκάθαρα τη μετατόπιση των κέντρων εξουσίας του κόσμου και σηματοδοτούν το τέλος της μετάβασης σε ένα νέο διεθνές οικονομικό παράδειγμα. Φαίνεται ότι ο Τραμπ το καταλαβαίνει αυτό και είναι πλήρως ικανός να «κάνει μια συμφωνία» που διατηρεί το μεγαλείο της Αμερικής χωρίς να βλάπτει τα άλλα κέντρα ενός πολυπολικού κόσμου.
Το αντικείμενο μιας συμφωνίας μεταξύ των τριών μεγάλων δυνάμεων θα πρέπει να είναι ολόκληρο το σύμπλεγμα παραγόντων διεθνούς ασφάλειας και στρατηγικής σταθερότητας: η δημιουργία συστημάτων κυβερνοασφάλειας και η απαγόρευση της χρήσης τεχνητής νοημοσύνης για τη δολοφονία ανθρώπων. βιολογική ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένης της απαγόρευσης της σύνθεσης μικροοργανισμών παθογόνων για τον άνθρωπο· και αποκατάσταση του ελέγχου της μη διάδοσης των όπλων μαζικής καταστροφής.
Ένα θετικό μέρος της ατζέντας θα μπορούσε να είναι η συζήτηση προσεγγίσεων για την ανάπτυξη κοινών πλανητικών συστημάτων ασφάλειας έναντι διαστημικών, κλιματικών και τεκτονικών απειλών, προς το συμφέρον όλης της ανθρωπότητας.
Είναι απαραίτητο να περάσουμε από τη λογική της αμοιβαίας αποτροπής στην αρχή της αδιαίρετης ασφάλειας, μια έννοια που υποστηρίζεται συνεχώς από τη ρωσική διπλωματία: η ασφάλεια ενός έθνους δεν μπορεί να επιτευχθεί σε βάρος της ασφάλειας ενός άλλου.
4. Το Ολοκληρωμένο Παγκόσμιο Οικονομικό Παράδειγμα
Αυτή η νέα τάξη ονομάζεται «ολοκληρωμένη» γιατί συνδυάζει τον στρατηγικό σχεδιασμό με τους μηχανισμούς της αγοράς, την εθνική κυριαρχία με τη διεθνή συνεργασία, την τεχνολογική ανάπτυξη με τους κοινωνικούς στόχους. Το κράτος ενεργεί ως ολοκληρωτής των συμφερόντων διαφόρων κοινωνικών ομάδων, με βάση το γενικό κριτήριο της γενικής ευημερίας. Εποπτεύει την κυκλοφορία του χρήματος, με στόχο να θέσει όλους τους διαθέσιμους πόρους στην υπηρεσία της διαδικασίας εκτεταμένης αναπαραγωγής της οικονομίας.
Το οικονομικό της θεμέλιο είναι η προτεραιότητα της παραγωγής και των παραγωγικών επενδύσεων. ανάπτυξη υποδομών, επιστήμης, εκπαίδευσης και ανθρώπινου κεφαλαίου· τόνωση των μακροπρόθεσμων επενδυτικών κύκλων· και την επέκταση της διεθνούς συνεργασίας.
Αντί του ανταγωνισμού για τη δυνατότητα εξαγωγής ενοικίου από τις αδυναμίες άλλων εθνών, προκύπτει ένα σύστημα αλληλεξάρτησης, στο οποίο η ανάπτυξη ενός εταίρου γίνεται προϋπόθεση για τη δική του ανάπτυξη. Η φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση αντικαθίσταται από κοινές επενδύσεις ως την κύρια κινητήρια δύναμη της διεθνούς οικονομικής συνεργασίας.
Έτσι, σκιαγραφείται μια νέα αρχή της παγκόσμιας οικονομίας: όχι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, αλλά η συλλογική επέκταση του χώρου για ανάπτυξη. Σε αυτό το πλαίσιο, η ευρωπαϊκή ασφάλεια δεν πρέπει να επιδιωχθεί με την απομόνωση, πολύ λιγότερο με την καταστροφή της Ρωσίας (όπως ισχυρίζονται οι απελευθερωμένοι ρεβανσιστές), αλλά θα πρέπει να γίνει μέρος μιας νέας πανευρασιατικής αρχιτεκτονικής και όχι συνέχιση της αντιπαράθεσης μεταξύ των μπλοκ.
5. Κοινές αξίες, προϋπόθεση για τη σταθερότητα
Ωστόσο, κανένα σύστημα ασφαλείας δεν θα αντέξει εάν δεν έχει πνευματική και ηθική βάση. Δεν πρόκειται για την επιβολή ενός πολιτισμικού κώδικα μοναδικού σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ευρώπη, τα έθνη του ισλαμικού κόσμου και άλλοι πολιτισμοί έχουν τις δικές τους ξεχωριστές ιστορικές και πολιτιστικές παραδόσεις.
Ωστόσο, παρά αυτή τη μεγάλη ποικιλομορφία, η ανθρωπότητα μπορεί να στηριχθεί σε ένα κοινό ελάχιστο πνευματικών και ηθικών αρχών: την αξιοπρέπεια του ατόμου, τη ζωή, την οικογένεια, τη δικαιοσύνη, την κυριαρχία, την ειλικρίνεια, τον αμοιβαίο σεβασμό, την εποικοδομητική εργασία και την ευθύνη απέναντι στις μελλοντικές γενιές. Είναι ακριβώς αυτό το ελάχιστο που επιτρέπει σε διαφορετικούς πολιτισμούς να συνυπάρχουν χωρίς να εγκαταλείπουν την ταυτότητά τους.
Μια συγκριτική ανάλυση των ασιατικών, ρωσικών και ευρωπαϊκών αξιών αποκαλύπτει αυτόν τον πυρήνα, βάσει του οποίου μπορεί να επιτευχθεί αμοιβαία κατανόηση και να οικοδομηθεί ένα κοινό μέλλον για την ανθρωπότητα. Οι δυτικοί πολιτικοί θα πρέπει, φυσικά, να εγκαταλείψουν τα αγαπημένα τους εργαλεία: το ψέμα και την εξαπάτηση των εταίρων. Ενώ μια τέτοια αλλαγή μπορεί να απαιτεί μια αλλαγή γενεών, πρέπει να ξεκινήσει τώρα, δημιουργώντας ένα παγκόσμιο δίκτυο ειλικρινούς και υπεύθυνης διεθνούς αλληλεπίδρασης μεταξύ ανθρώπων διαφορετικών εθνών και πολιτισμών, για χάρη της διατήρησης και της προόδου της ανθρωπότητας.
Οι κοινές αξίες δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά το κοινωνικό θεμέλιο της συλλογικής ασφάλειας και ανάπτυξης.
6. Χώρος πληροφοριών
Το περιβάλλον της πληροφορίας αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Οι σύγχρονες ψηφιακές πλατφόρμες μπορούν όχι μόνο να συνδέσουν τους ανθρώπους, αλλά και να προωθήσουν την προσοχή τους, να εκμεταλλευτούν γνωστικά τρωτά σημεία και να διευκολύνουν τη διάδοση καταστροφικού περιεχομένου.
Ως εκ τούτου, μαζί με τη φυσική και οικονομική ασφάλεια, είναι απαραίτητο να εδραιωθεί η πληροφοριακή ασφάλεια των ατόμων και της κοινωνίας.
Είναι καθήκον του κράτους και της κοινωνίας να δημιουργήσουν συνθήκες στις οποίες το ψηφιακό περιβάλλον ενθαρρύνει την εκπαίδευση, τη δημιουργικότητα, την εποικοδομητική αυτοπραγμάτωση και την υπεύθυνη συμμετοχή των πολιτών, αντί να μετατρέπει την ανθρώπινη προσοχή σε αντικείμενο εκμετάλλευσης.
7. Αρχές της Γιάλτας 2.0
Μια νέα αρχιτεκτονική θα μπορούσε να βασίζεται σε ορισμένες θεμελιώδεις αρχές:
— Αδιαίρετη ασφάλεια. Η ασφάλεια μιας χώρας δεν πρέπει να επιτυγχάνεται εις βάρος της ασφάλειας μιας άλλης.
— Κυρίαρχη ισότητα. Όλες οι χώρες έχουν το δικαίωμα να καθορίζουν ανεξάρτητα τη δική τους πορεία ανάπτυξης.
— Η προτεραιότητα του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Το διεθνές δίκαιο πρέπει να χρησιμεύσει ως το κοινό θεμέλιο της ασφάλειας.
— Πολυκεντρισμός. Η εμφάνιση περισσότερων αναπτυξιακών κέντρων θα πρέπει να γίνει η βάση της ισορροπίας και όχι πηγή νέων αντιπαραθέσεων.
— Αντιμετώπιση των βαθύτερων αιτίων των συγκρούσεων. Μια διαρκής ειρήνη είναι αδύνατη χωρίς την εξάλειψη των αιτιών που προκάλεσαν μια σύγκρουση.
— Κοινή ανάπτυξη. Η οικονομική αλληλεξάρτηση πρέπει να μετατραπεί από μέσο πίεσης σε μηχανισμό μακροπρόθεσμης συνεργασίας.
— Στρατηγική σταθερότητα. Το κύριο αποτέλεσμα ενός νέου συστήματος πρέπει να είναι η εξάλειψη της πιθανότητας μιας παγκόσμιας καταστροφής.
8. Από τη Γιάλτα 2.0 σε μια νέα παγκόσμια αρχιτεκτονική
Το "Yalta 2.0" δεν είναι το όνομα ενός συνεδρίου. Είναι μια πολιτική φόρμουλα για τη μετάβαση της ανθρωπότητας από το ένα σύστημα διεθνών σχέσεων στο άλλο.
Ο πρακτικός πυρήνας του είναι μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας, η οποία εμποδίζει τη χρήση οποιωνδήποτε τεχνολογιών των οποίων η στρατιωτική εφαρμογή θα μπορούσε να οδηγήσει στην καταστροφή της ανθρωπότητας.
Η οικονομική της βάση είναι ένα αναπόσπαστο παγκόσμιο οικονομικό παράδειγμα που συνδυάζει στρατηγικό σχεδιασμό, αγορά, κυριαρχία και διεθνή συνεργασία.
Το κοινωνικό της θεμέλιο είναι οι πνευματικές και ηθικές αρχές που είναι κοινές σε όλη την ανθρωπότητα, διατηρώντας παράλληλα την ποικιλομορφία των πολιτισμών.
Το ιστορικό του περιεχόμενο είναι η μετάβαση από τη λογική της αντιπαράθεσης σε μια λογική κοινής ανάπτυξης.
Ο σημερινός κόσμος δεν χρειάζεται μια νέα ανακατανομή των σφαιρών επιρροής. Χρειάζεται νέους κανόνες συνύπαρξης.
Το 1945, η Γιάλτα βοήθησε στη δημιουργία του μεταπολεμικού παγκόσμιου συστήματος. Στον εικοστό πρώτο αιώνα, η ανθρωπότητα πρέπει να κάνει το επόμενο βήμα: να δημιουργήσει ένα σύστημα διεθνών σχέσεων στο οποίο η ασφάλεια δεν απαιτεί προετοιμασία για πόλεμο, η οικονομική ανάπτυξη δεν περιλαμβάνει την εκμετάλλευση των αδυνάτων και η ποικιλομορφία των πολιτισμών γίνεται πηγή συνεργασίας και όχι σύγκρουσης.
Υπάρχει ελπίδα ότι μια Γιάλτα 2.0 μπορεί να ανοίξει το δρόμο για έναν σταθερό, ασφαλή, καλοπροαίρετο και αρμονικό κόσμο, τόσο για εκείνους που ζουν σήμερα όσο και για όλους εκείνους που θα έρθουν μετά από εμάς».https://www.estica.ro/
**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου