Εισαγωγή
Ο ήλιος κρέμεται τεράστιος και κόκκινος πάνω από τον μακρινό ορίζοντα με τις ραβδώσεις της σκόνης... το κρύο της ερήμου πέφτει ήδη στο Kidney Ridge. Εδώ, δεν πέθαναν μόνο αυτοί οι Γερμανοί και Βρετανοί στρατιώτες που σκουπίζουν το έδαφος στο κόκκινο φως που σβήνει. Εδώ στο Ελ Αλαμέιν πέθανε το Afrika Korps... Είμαι πολύ κουρασμένος... Μια φωνή που δεν θέλω να ακούσω μου λέει ότι αυτός είναι ο τελευταίος θρίαμβος της Αγγλίας, ότι η στρατιωτική μας ιστορία τελειώνει εδώ με μια νίκη για να σταθούμε δίπλα στους μεγαλύτερους... Ο ήλιος που δύει στο Kidney Ridge δύει στη Βρετανική Αυτοκρατορία, στην οποία, έτσι μάθαμε να λέμε ως μαθητές, «ο ήλιος δεν δύει ποτέ...»
Alister Tudsbury ("Talky") από το επικό μυθιστόρημα του Herman Wouk "War and Remembrance"
Ο «σκονισμένος ορίζοντας» του Άλιστερ Τούντμπερι σηματοδότησε όχι μόνο το φινάλε μιας αποφασιστικής μάχης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και την εξασθένιση μιας αυτοκρατορικής παγκόσμιας τάξης - μια πτώση που χρησιμεύει ως θέμα αυτού του δοκιμίου.
Οι αυτοκρατορίες πεθαίνουν με αργό θάνατο από χίλια κοψίματα. Ο φιλόσοφος της ιστορίας Arnold Toynbee σημείωσε ότι οι εκκολαπτόμενοι πολιτισμοί καθοδηγούνται στα πρώτα τους στάδια από μια «Δημιουργική Μειονότητα», άτομα όπως οι ιδρυτές της Αμερικής που εμπνέουν την κοινωνία και την καθοδηγούν προς τα εμπρός.
Ο Toynbee υποστήριξε ότι όταν αυτή η ομάδα γίνεται ληθαργική και αποτυγχάνει να ανταποκριθεί σε νέες προκλήσεις, εκφυλίζεται σε μια «Κυρίαρχη Μειονότητα» που προσκολλάται με απελπισία στην προηγούμενη λαβή της στην εξουσία. Αυτή η κατάσταση περιγράφει τη σημερινή κατάσταση της Αγγλο-Αμερικανικής-Σιωνιστικής Αυτοκρατορίας, στην οποία η Αμερική χρησιμεύει ως ανώτατος ηγεμονικός επιβολέας και νταής της σχολικής αυλής.
Ο Toynbee υποστηρίζει περαιτέρω ότι καθώς οι πολιτισμοί παρακμάζουν, χάνουν την ηθική τους πυξίδα. Η άρχουσα τάξη των πλούσιων ελίτ γίνεται παρασιτική και δίνει προτεραιότητα στις δικές της επιθυμίες, τον πλούτο και την ευημερία της έναντι των αναγκών της κοινωνίας που φαινομενικά υπηρετεί.
Προσδιορίζει επίσης έναν καθοριστικό και τελικό αγώνα, μια αγωνία μεταξύ αντίθετων δυνάμεων που εκδηλώνεται κατά τη διάρκεια των τελευταίων αναπνοών ενός πολιτισμού. Αυτές οι δύο δυνάμεις είναι:
Το εσωτερικό προλεταριάτο είναι εκείνοι μέσα στον πολιτισμό που έχουν απογοητευτεί.
Το εξωτερικό προλεταριάτο είναι οι ξένοι που επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν την αποδυναμωμένη τάξη.
Χωρίς να συκοφαντούμε τα εκατομμύρια των παράνομων αλλοδαπών που εισήλθαν στις Ηνωμένες Πολιτείες μεταξύ 2020 και 2024, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αντιπροσωπεύουν, εξ ορισμού, μια «εξωτερική ομάδα» και μια ομάδα που αποτελεί «σαφή και παρόντα κίνδυνο» για την επιβίωση της Αμερικής ως έθνους.
Παρόμοιος αριθμός εισήλθε στην Ευρώπη την ίδια περίοδο. Από αυτούς, περίπου οι μισοί προέρχονταν από κυρίως μουσουλμανικές χώρες. μετανάστες που δεν δείχνουν σχέδια να ορκιστούν πίστη στις χώρες που τους υιοθέτησαν.
Ο Toynbee υποστήριξε περίφημα ότι οι πολιτισμοί πεθαίνουν από «αυτοκτονία και όχι από φόνο». Δηλαδή, καταρρέουν λόγω μοιραίων εσωτερικών αποτυχιών και όχι από εξωτερικές κατακτήσεις.
Σε αυτό το δοκίμιο, θα ανακατασκευάσουμε την εγκληματολογική αρχιτεκτονική της «πολιτισμικής αυτοκτονίας» του Toynbee που καθορίζει τώρα τη ζωή στη Δύση.
Θα αυτοκτονούσε εν γνώσει του ο Δυτικός Πολιτισμός;
Πιστεύουμε ότι η κατάρρευση του δυτικού πολιτισμού δεν είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα των δικών του λαθών. Έχει επίσης επηρεαστεί, ίσως ακόμη και οδηγηθεί, από ισχυρές δυνάμεις που πολλοί ερμηνεύουν ως πνευματικές, μυθολογικές ή συνωμοτικές.
Δείτε πώς μπορεί να τέμνονται αυτές οι απόψεις:
Πρακτορείο εναντίον χειραγώγησης
Ο Toynbee δίνει έμφαση στην εσωτερική δράση. Οι πολιτισμοί παρακμάζουν από τις δικές τους ενέργειες ή αποτυχίες. Ωστόσο, υποψιαζόμαστε ότι οι απόκρυφες φυσικές (δηλαδή, πραγματικές, όχι απαραίτητα πνευματικές) δυνάμεις επιταχύνουν και χειραγωγούν τον θάνατό μας. Αυτές οι δυνάμεις μπορεί ακόμη και να κατασκευάσουν ψευδαισθήσεις περίτεχνων εναλλακτικών, όπως η πολυπολικότητα, για να παρατείνουν τη στασιμότητα του παγκόσμιου ελέγχου.Πνευματική και Ηθική Διάσταση Ο
Toynbee δεν παραμελεί το πνευματικό. Βλέπει την «απώλεια πνεύματος» και την ηθική παρακμή ως συμπτωματικές πτυχές της παρακμής. Στην κοσμολογία μας, η σετιανή αρχή της δημιουργικής ροής διαταράσσει τις εξαντλημένες δομές, εκθέτοντας την πνευματική αποσύνθεση ενώ επιτρέπει τη δυνατότητα ανανέωσης. Περισσότερα για αυτό στην επόμενη ενότητα.Αυτοκτονία ή ενορχήστρωση;
Για τον Toynbee, η «αυτοκτονία» είναι μια μεταφορά που δείχνει την αναποτελεσματική ηγεσία, ένα κενό έμπνευσης και την απουσία ηθικού σκοπού. Ίσως η πράξη να μην είναι εντελώς αυτοπροκαλούμενη. Ίσως υποκινείται, ακόμη και επινοείται και ενορχηστρώνεται, τόσο από ορατές όσο και από αόρατες δυνάμεις.
Πολλοί αποκαλούν αυτές τις κρυφές οντότητες Εγκληματοκρατική Καμπάλ, ένα αμάλγαμα παγκοσμιοποιημένων ελίτ και οργάνων πληροφοριών όπως η CIA, η MI6 και η Μοσάντ. Οι ψυχοτρονικές και ψυχολογικές πολεμικές τακτικές τους αντικατοπτρίζουν τις προαισθανόμενες σκιές του «Kidney Ridge» σε όλο το πεπρωμένο του δυτικού πολιτισμού.
Σκηνικό: Η Αόρατη Κοσμική Αρχή της Δημιουργικής Ροής
Όπως περιγράψαμε στο δοκίμιό μας για τον Σετιανό Επιταχυντισμό, ο Σετ δεν είναι απλώς ένα αρχέτυπο του Γιουνγκ ή μια μυθολογική φιγούρα από την Αρχαία Αίγυπτο. Το σύνολο ενσωματώνει μια κοσμική αρχή, την οποία ονομάζουμε Αρχή της Δημιουργικής Ροής.
Άλλες αόρατες μεταφυσικές αρχές αυτής της κατηγορίας μπορεί να περιλαμβάνουν:
Αρχή σχηματισμού κύκλων.
Αρχή του σχηματισμού του κάρμα.
Αρχή της δημιουργίας και της εξέλιξης, που καταλύει την ωρίμανση της συνείδησης.
Η φιλοσοφία του Ηράκλειτου υποστηρίζει αυτή την έννοια της δημιουργικής ροής. Είδε τη φωτιά ως αρχή, την πρώτη αρχή, τον πάντα ζωντανό παράγοντα της ροής και της μεταμόρφωσης. Για τον Ηράκλειτο, ο κόσμος βρισκόταν σε μια συνεχή κατάσταση γίγνεσθαι και κυκλικής ανανέωσης. Η φωτιά έγινε μια μεταφορά για τη δυναμική, δημιουργική-καταστροφική ενέργεια.
Αυτή η παγκόσμια τάξη (κόσμος), η ίδια για όλους, κανένας θεός ή άνθρωπος δεν δημιούργησε, αλλά ήταν πάντα και είναι και θα είναι αιώνια ζωντανή φωτιά, που ανάβει στα μέτρα και σβήνει στα μέτρα.
Θραύσμα Ηράκλειτου
Ως εκ τούτου, όλες οι κοσμικές αρχές απαιτούν συνειδητούς παράγοντες για να εκδηλώσουν τα αποτελέσματά τους και να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ της καθαρής δυνατότητας και της πραγματοποιημένης πραγματικότητας. Με άλλα λόγια, αυτές οι αρχές απαιτούν κάποιο είδος αρχιτεκτονικής ελέγχου ή αόρατης μήτρας.
Μέσα στην κοσμολογία της Ορθολογικής Πνευματικότητας, ο Προμηθέας ενεργεί ως αυτός ο συνειδητός παράγοντας. Είναι μια αρχετυπική προσωποποίηση «απατεώνας» που είναι υπεύθυνη για τη μέτρηση και στη συνέχεια τη διανομή της Δημιουργικής Ροής στην ανθρωπότητα. Μπορεί να θεωρηθεί ο απόλυτος κριτής του χάους.
Στην ελληνική μυθολογία, ο Προμηθέας ήταν ο Τιτάνας που έκλεψε τη φωτιά από τους θεούς και την έδωσε στην ανθρωπότητα. Αυτή η φωτιά δεν είναι μόνο θερμότητα ή φως. είναι η σπίθα της ριζικής μεταμόρφωσης, της δημιουργικής καινοτομίας και της συνειδητής εξέλιξης.
Χαρίζοντας φωτιά, ο Προμηθέας ενήργησε ως πράκτορας της κοσμικής αρχής του Σετ, καταλύοντας ατελείωτους κύκλους καταστροφής που ακολουθούνται από ανανέωση. Η Δημιουργική Ροή δεν θεωρείται απλώς ως ένας αφηρημένος νόμος, αλλά ως μια κοσμολογική σταθερά.
Αυτή η θεωρία βασίζεται σε τρία βασικά χαρακτηριστικά:
Αέναη Αλλαγή – Όλα τα πράγματα βρίσκονται σε μια κατάσταση γίγνεσθαι, τίποτα δεν είναι στατικό.
Δημιουργική καταστροφή — Η διάσπαση των υπαρχουσών μορφών είναι απαραίτητη για τη δημιουργία νέων.
Κυκλικότητα — Η αλλαγή εκτυλίσσεται σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα ή κύκλους, απηχώντας φυσικούς και πολιτιστικούς ρυθμούς.
Ο Oswald Spengler, ένας άλλος βασικός φιλόσοφος της ιστορίας, συνέβαλε σημαντικά στη Θεωρία του Κύκλου. Στο θεμελιώδες έργο του, Η παρακμή της Δύσης, ο Σπένγκλερ προώθησε μια επαναστατική άποψη της ιστορίας υποστηρίζοντας ότι οι ανθρώπινες κουλτούρες και οι πολιτισμοί δεν είναι γραμμικές προόδους αλλά οργανικές οντότητες και ζωντανοί οργανισμοί που πλοηγούνται σε προβλέψιμους κύκλους ζωής.
Σύμφωνα με τον Spengler, κάθε μεγάλος πολιτισμός, όπως ο αιγυπτιακός, ο κινεζικός, ο ινδικός, ο κλασικός, ο μάγος (αραβικός) και ο δυτικός (φαουστικός), προχωρά από μια φάση προπολιτισμού σε μια περίοδο πνευματικής και δημιουργικής άνθησης (αυτή είναι η φάση του «πολιτισμού») και στη συνέχεια τελικά αποστεώνεται σε ακαμψία και παρακμή (η φάση του «πολιτισμού»).1
Το τελικό στάδιο της πολιτισμικής παρακμής χαρακτηρίζεται από την άνοδο αυταρχικών μορφών, τις οποίες ο Σπένγκλερ ονόμασε «νέους Καίσαρες». Ο νέος Καισαρισμός ήταν το θέμα του δοκιμίου της περασμένης εβδομάδας εδώ.
Οι Παγκοσμιοποιητές Άρχοντες τρέχουν τα σάλια τους για μια τέτοια δικτατορική εξουσία. Για να το επιτύχουν, όλοι οι πολιτισμικοί ανταγωνιστές πρέπει να υποταχθούν ή να καταστραφούν.
Το στρεβλό όραμα της Καμπάλ δεν είναι απλώς γεωπολιτικό, είναι συμβολικό και μεταφυσικό. Οραματίζεται την ενθρόνιση ενός Παγκόσμιου Καίσαρα, την πραγματοποίηση μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης και μιας Παγκόσμιας Θρησκείας, μαζί με την καταστολή εναλλακτικών πολιτισμικών μονοπατιών με κάθε απαραίτητο μέσο (διάβαζε: «πόλεμος»).
Επιπλέον, επιχειρεί να διαφθείρει τους φυσικούς κύκλους ανόδου, παρακμής και ανανέωσης του Σπένγκλερ και του Τόινμπι σταματώντας την αναγέννηση υπέρ μιας κατασκευασμένης δυστοπικής στάσης. Απαιτεί ανείπωτη ύβρη για να υποθέσουμε ότι οι Κοσμικές Αρχές μπορούν να χακαριστούν και να παρακαμφθούν. Δεν μπορούν.
Εν ολίγοις, ο πρωταρχικός γεωπολιτικός στόχος της Καμπάλ φαίνεται να είναι η διατήρηση της Αγγλο-Αμερικανικής-Σιωνιστικής Αυτοκρατορίας και η συνέχιση του μονοπολικού μοντέλου «βασισμένου σε κανόνες» σε μια ολοκληρωτική παγκόσμια κυβέρνηση (Καισαρισμός).
Ενώ ορισμένοι παρατηρητές ισχυρίζονται ότι οι Παγκοσμιοποιητές της Cabal χειραγωγούν τόσο το Δυτικό όσο και το Ανατολικό μπλοκ, καθιστώντας το θέαμα της πολυπολικότητας μια μεγάλη ψευδαίσθηση ή στρατηγική ψυχοθεραπεία, άλλοι επιμένουν ότι οι αυθεντικοί πολιτισμικοί ανταγωνισμοί πράγματι επιμένουν κάτω από την επιφάνεια.
Το ευρασιανιστικό όραμα, όπως διατυπώθηκε από τον φιλόσοφο Αλεξάντρ Ντούγκιν, για παράδειγμα, επιβεβαιώνει την αυθεντικότητα της πολιτισμικής πολυμορφίας. Η Ρωσία και ο ευρύτερος ευρασιατικός χώρος αποτελούν τον πυρήνα ενός ξεχωριστού πολιτισμού-κράτους, με τον δικό του μεταφυσικό προσανατολισμό και ιστορική αποστολή.
Θα εξετάσουμε αυτό το ευρασιατικό όραμα πληρέστερα στην ενότητα με τίτλο Η Τρίτη Ρώμη και η Αγία Ρωσία, η οποία περιλαμβάνει τον ρόλο της Ρωσίας ως Κατέχον - μια ανασταλτική δύναμη ενάντια στον Αντίχριστο ή μια κλίκα που αποτελείται από αντίχριστους.
Εν τω μεταξύ, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης απεικονίζουν τόσο τη Ρωσία όσο και τον Βλαντιμίρ Πούτιν με αμείλικτα αρνητικούς όρους.
Παράλληλα με την psyop των UFO, η αφήγηση «Ρωσία-κακή» λειτουργεί ως μια από τις πιο επικίνδυνες ψυχολογικές επιχειρήσεις που κυκλοφορούν τώρα. Επιβάλλει μια οργουελιανή αντιστροφή των αξιών που αποσταθεροποιεί τη λογική και διαβρώνει ό,τι λίγο έχει απομείνει από τον δημόσιο λόγο.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι τόσο ο πόλεμος Ουκρανίας εναντίον Ρωσίας όσο και ο πόλεμος Ισραήλ εναντίον Ιράν εξυπηρετούν μια ενιαία πρωταρχική επιταγή: τη διατήρηση της μονοπολικής κυριαρχίας και την καταστολή της πολυπολικότητας.
Στην ουσία, δεν πρόκειται για ξεχωριστούς πολέμους, αλλά για δύο μέτωπα της ίδιας γεωπολιτικής σύγκρουσης.
Στην κοσμολογία μας, το Σετ συμβολίζει τις απαραίτητες δυνάμεις της διάσπασης και του χάους που αποκαθιστούν τη στασιμότητα. Ο Σετ έρχεται σε αντίθεση με την ηρωική αιγυπτιακή θεά Ma'at (πάνω), η οποία αντιπροσωπεύει τη δικαιοσύνη και τη θεϊκή τάξη. Αυτή η δυαδικότητα, ωστόσο, είναι απαραίτητη, όπως θα δούμε.
Μαζί, ο Σετ και ο Μάατ συμβολίζουν αντίθετες αλλά αλληλοεξαρτώμενες αρχές της εξέλιξης: αταξία και αρμονία, αναταραχή και σταθερότητα.
Καθώς μετακινούμαστε από το μυθικό στο ιστορικό και αντλούμε για άλλη μια φορά από τη θεωρία του Toynbee, διαπιστώνουμε ότι η παρακμή της ζωτικότητας της θρησκείας και η διάβρωση των παραδοσιακών αξιών και της κοινωνικής συνοχής είναι σταθεροί δείκτες πολιτισμικής κατάρρευσης.
Επιπλέον, για να εγκαινιάσουμε μια Μία Παγκόσμια Θρησκεία, το υπάρχον δυτικό θρησκευτικό παράδειγμα πρέπει πρώτα να καταστραφεί. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Χριστιανισμός δέχεται επίθεση σε πολλά μέτωπα.
Έχοντας αυτό κατά νου, στρέφουμε την προσοχή μας στο ύπουλο φαινόμενο της «δογματικής πνευματικότητας» ή αυτού που θα μπορούσε κατάλληλα να ονομαστεί «αυταρχική θρησκεία».
Ούτε μια πέτρα δεν έμεινε όρθια
«Ούτε μια πέτρα δεν θα μείνει όρθια» ήταν τα λόγια που χρησιμοποίησε ο Ιησούς στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου για να προφητεύσει την καταστροφή του Δεύτερου Ναού στην Ιερουσαλήμ.
Το αν ο Ματθαίος αφηγούνταν την ιστορία που θυμόταν ή συμμετείχε σε προφητείες που ιστορικοποιήθηκαν δεν έχει καμία σημασία. Ο Ναός καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ. και η προφητεία εκπληρώθηκε.2
Μπορούμε με σιγουριά να χαρτογραφήσουμε αυτή τη στιγμή στο σημερινό θρησκευτικό τοπίο.
Το Βατικανό κατέχει πλέον έναν παράλληλο ρόλο ως το σύγχρονο ισοδύναμο του Εβραϊκού Δεύτερου Ναού. Η Ρώμη εξακολουθεί να λειτουργεί ως έδρα της θρησκευτικής εξουσίας στη Δύση. Και αυτό έχει αποτελέσει αντικείμενο προφητείας:
«Έπεσαν δύο Ρωμαίοι, αλλά η τρίτη στέκεται, και δεν θα υπάρξει τέταρτη».
Αποδίδεται στον Ρώσο μοναχό Ηγούμενο Φιλόθεο του Πσκοφ.
Η πτώση της Πρώτης Ρώμης δεν ήταν απλώς μια ιστορική ρήξη αλλά ένα πνευματικό σημείο καμπής. Το Βατικανό, ως το διοικητήριο του Δυτικού Χριστιανικού κόσμου, έφτασε στο σημείο να θεωρεί τον εαυτό του ως τον άμεσο κληρονόμο της ειδωλολατρικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι εκκλησιαστικοί ηγέτες της υιοθέτησαν τον μανδύα των αρχαίων αυτοκρατόρων, διεκδικώντας παγκόσμια εξουσία σε όλο το Χριστιανικό κόσμο.
Το Βατικανό σήμερα είναι ένα βαριά κατοχυρωμένο συστατικό της Σατανικής Εγκληματοκρατικής Καμπάλ, μια λεπτή καλυμμένη μαζορέτα για την παγκοσμιοποίηση που μεταμφιέζεται σε πνευματική της εξουσία. Ηγείται μιας οντότητας που ονομάζουμε Σύστημα Θρησκευτικού Ελέγχου.
Η αυτοκρατορική νοοτροπία της Πρώτης Ρώμης αργότερα απορροφήθηκε και εντάθηκε από τους πρόσφατα εκχριστιανισμένους γερμανικούς λαούς, οι οποίοι επέβαλαν τη δική τους ιδεολογική σφραγίδα μέσω του αμφιλεγόμενου δόγματος του filioque.
Η δυτική προσθήκη του filioque στο Σύμβολο της Πίστεως της Νίκαιας βεβαιώνει ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα και τον Υιό. Η τελική υιοθέτηση αυτής της προσθήκης από τη Ρώμη όξυνε επίσης τη διαμάχη σχετικά με το αν ο παπισμός θα μπορούσε να εγκρίνει αλλαγές σε ένα δόγμα που έλαβε η παγκόσμια Εκκλησία.3
Ο παπισμός έγινε λιγότερο υπηρέτης του Χριστού και περισσότερο υποκατάστατός του, ενσαρκώνοντας μια θεσμική αλαζονεία που είχε τις ρίζες της τόσο στη ρωμαϊκή υπερηφάνεια όσο και στον γερμανικό εθνικισμό.
Αυτό που προέκυψε ήταν ο «Ρωμαιοκαθολικισμός», ένας όρος που είναι, από μόνος του, μια αντίφαση. Αυτό που είναι πραγματικά τοπικό, ρωμαϊκό, δεν μπορεί από την ιδιαιτερότητά του να τολμήσει να φορέσει τον μανδύα του καθολικού ή του καθολικού.
Η τελική πτώση του Βατικανού θα σηματοδοτήσει την κατάρρευση του αυτοκρατορικού Ρωμανισμού, της ιδέας ότι ένας θεσμός μπορεί να διεκδικήσει παγκόσμια πνευματική εξουσία. Η ουσία αυτής της αναμενόμενης πτώσης δεν έγκειται στην κατάκτηση από έξω, αλλά στη διαφθορά από μέσα – εθνικισμός καλυμμένος με μεσαιωνική εκκλησιαστική ενδυμασία.
Αυτή ήταν μια αληθινή τραγωδία. Η μετατροπή της Εκκλησίας από ένα ζωντανό, παγκόσμιο σώμα σε όχημα αυτοκρατορικής εξουσίας, παγκοσμιοποιημένης υπερβολής και θεολογικής αποκλειστικότητας.
Η ιστορία μας πληροφορεί ότι ο Δεύτερος Ναός στην Ιερουσαλήμ είχε βεβηλωθεί από τον Αντίοχο Δ' τον Επιφανή, έναν βασιλιά των Σελευκιδών που βασίλεψε από το 175 έως το 164 π.Χ. Διέταξε την ανέγερση ενός βωμού για τον Δία μέσα στο Ναό και διέταξε θυσίες σε ειδωλολατρικές θεότητες.
Αυτές οι πράξεις, η τοποθέτηση ενός ξένου ειδώλου και η προσφορά χοίρων, αναφέρονται ως το βδέλυγμα της ερήμωσης, ένας όρος που προέρχεται από το Βιβλίο του Δανιήλ για να περιγράψει μια μόλυνση που καθιστά το ιερό ιερό πνευματικά έρημο.
Αιώνες αργότερα, ο Πάπας Φραγκίσκος επέτρεψε την τοποθέτηση ενός αγάλματος της Pachamama κοντά στο βωμό του Βατικανού και ο συμβολισμός ήταν αλάνθαστος. Για πολλούς, απηχούσε την προειδοποίηση του Δανιήλ και χρησίμευσε ως μια σύγχρονη επανάληψη του «βδελύγματος της ερήμωσης» και προμήνυμα της πτώσης και του ερχομού του Αντίχριστου στο Βατικανό.4
Το έργο του διαβόλου θα διεισδύσει ακόμη και στην Εκκλησία με τέτοιο τρόπο που θα δει κανείς καρδινάλιους να αντιτίθενται σε καρδινάλιους, επισκόπους εναντίον επισκόπων. Οι ιερείς που με τιμούν θα περιφρονηθούν και θα εναντιωθούν από τους συναδέλφους τους... εκκλησίες και βωμοί λεηλατήθηκαν. Η Εκκλησία θα είναι γεμάτη από εκείνους που δέχονται συμβιβασμούς και το δαιμόνιο θα πιέσει πολλούς ιερείς και αφιερωμένες ψυχές να εγκαταλείψουν την υπηρεσία του Κυρίου... Η σκέψη της απώλειας τόσων ψυχών είναι η αιτία της θλίψης μου.
Η Παναγία στην αδελφή Agnes Sasagawa, Akita, Ιαπωνία, 1973
Η προοπτική της θεσμικής κατάρρευσης μας επιστρέφει στο ζήτημα της ανανέωσης. Τι σπάει τον κλοιό μιας εξαντλημένης τάξης και πώς αυτή η αναστάτωση δημιουργεί χώρο για ένα διαφορετικό μέλλον;
Ο Σετιανός Πράκτορας, Προμηθέας
Δεν κατοικούμε σε αυτό που μερικές φορές αναφέρεται ως «σύμπαν της μπάλας του μπιλιάρδου», την κυρίαρχη κοσμολογία του ντετερμινιστικού υλισμού στην οποία όλα τα φαινόμενα ανάγονται σε αιτία και αποτέλεσμα (αναγωγισμός).
Σε αυτό το σχήμα, εάν είναι γνωστές όλες οι σχετικές μεταβλητές, μπορεί κανείς να υπολογίσει το αποτέλεσμα κάθε σύγκρουσης μόλις η λευκή μπάλα χτυπήσει το ράφι.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η κβαντική φυσική ενοχλεί τόσο πολύ το μηχανιστικό μυαλό: Αβεβαιότητα!
Σε κβαντικό επίπεδο, φαινόμενα όπως η υπέρθεση, η διεμπλοκή και η αρχή της αβεβαιότητας του Χάιζενμπεργκ αποκαλύπτουν ότι το σύμπαν δεν είναι αυστηρά ντετερμινιστικό ή τοπικά ρεαλιστικό με την κλασική έννοια.
Τώρα εισάγετε τον απατεώνα Προμηθέα, τον οποίο περιγράφουμε στην κοσμολογία της Ορθολογικής Πνευματικότητας ως Υπεραρχέτυπο.5
Ο Προμηθέας είναι ο αιώνιος διαταράκτης, ο κλέφτης της φωτιάς, ο αρχετυπικός επαναστάτης που αψηφά την κοσμική τάξη για να σπείρει το χάος και τις μελλοντικές δυνατότητες. Με γιουνγκιανούς όρους, ο Προμηθέας είναι ένα αρχέτυπο απατεώνα. μια οριακή δύναμη που αποσταθεροποιεί τα άκαμπτα συστήματα, αντιστρέφει τις ιεραρχίες και καταστρέφει τις ντετερμινιστικές ψευδαισθήσεις της «μπάλας του μπιλιάρδου».
Ίσως ένα πιο οικείο παράδειγμα του αρχέτυπου του απατεώνα στο σύγχρονο κοινό είναι ο Loki. Μεταξύ των ταινιών της Marvel, ο Thor (2011) και οι Avengers (2012) απεικονίζουν καλύτερα τον Loki στην κλασική του μορφή: πονηρός, χειριστικός και εντελώς απρόβλεπτος.
Σε αντίθεση με τον συχνά κακόβουλο Λόκι, ο Προμηθέας ενεργεί με συνέπεια προς το συμφέρον της ανθρωπότητας και συχνά με μεγάλο προσωπικό κόστος. Αφού έκλεψε τη φωτιά από τους θεούς και την έδωσε στην ανθρωπότητα, ο Προμηθέας τιμωρήθηκε από τον Δία με μια ιδιαίτερα σκληρή ποινή.
Ο Δίας διέταξε τον Προμηθέα να τον αλυσοδέσουν σε ένα βουνό, όπου ένας αετός κατέβαινε κάθε μέρα για να καταβροχθίσει το συκώτι του. Επειδή ο Προμηθέας ήταν αθάνατος, το συκώτι θα αναγεννιόταν εν μία νυκτί, εξασφαλίζοντας έτσι ένα επαναλαμβανόμενο, ατελείωτο μαρτύριο μόλις ανέτειλε ο ήλιος.
Η προνοητικότητα του Προμηθέα, η ικανότητά του να βλέπει τι βρισκόταν μπροστά, ήταν κεντρική στον ρόλο του ως φορέα γνώσης, τεχνών και ελπίδας. Στοχεύοντας το ανθρώπινο όργανο που σχετίζεται με την προφητεία, η τιμωρία του Δία είχε συμβολικά σκοπό να διακόψει τη σύνδεση του Προμηθέα με τη θεϊκή ενόραση.
Ο μύθος πάντα επιβιώνει περισσότερο από το χρονικό ημερολόγιο οποιουδήποτε. Στην περίπτωση του Προμηθέα, έγινε ένα διαρκές σύμβολο εξέγερσης, δημιουργικότητας και πόνου για χάρη της πολιτισμικής προόδου της ανθρωπότητας.
Ως απατεώνας, ο Προμηθέας έκλεψε τη φωτιά, όχι απλώς ένα εργαλείο, αλλά ένα σύμβολο της ίδιας της συνείδησης. Η φωτιά είναι απρόβλεπτη: θερμαίνει, καταστρέφει και μεταμορφώνει. Ο Ηράκλειτος υποστήριξε ότι η φωτιά είναι μια θεμελιώδης αρχή του σύμπαντος, εμβληματική της συνεχούς αλλαγής και μεταμόρφωσης.
Δίδαξε ότι όλα τα πράγματα βρίσκονται σε αέναη ροή και ότι η φωτιά είναι η δύναμη που οδηγεί αυτή την ατελείωτη διαδικασία. Για τον Ηράκλειτο, η φωτιά αντιπροσωπεύει την αλληλεπίδραση των αντιθέτων όπου ένα πράγμα γίνεται το πολικό του αντίστοιχο και το αντίστροφο.
Αν και ο Ηράκλειτος έζησε αιώνες πριν οριστεί επιστημονικά η εντροπία, η αντίληψή του για τη φωτιά ως παράγοντα μετασχηματισμού χαρτογραφείται καλά στη σύγχρονη έννοια της εντροπίας ή της αυξημένης αταξίας και της διάχυσης της ενέργειας.
Η φιλοσοφία του, δίνοντας έμφαση στη συνεχώς μεταβαλλόμενη φύση της πραγματικότητας, προμήνυε βασικές πτυχές της επιστημονικής εντροπικής αρχής.6 «Ποτέ δεν μπορείς να μπεις στο ίδιο ποτάμι δύο φορές» είναι ένα γνωστό ρητό που αποδίδεται στον Ηράκλειτο.
Ωστόσο, το προμηθεϊκό σχέδιο για σκόπιμα και σκόπιμα χάος δεν είναι χωρίς την αντίθεσή του. Με γνωστικούς όρους, οι Άρχοντες (ψυχροί, υλιστές, υπερ-ορθολογικοί) επιδιώκουν να αποστεώσουν τον κόσμο σε ένα σύμπαν υψηλής τεχνολογίας με μπιλιάρδο.
Η Αρχοντική φυλακή ανάγει την ανθρώπινη ζωή σε καθαρό μηχανισμό, τη σκακιέρα σε αλγόριθμους και τον γκραν μάστερ σε μηχανή. Σε πείσμα του Προμηθέα, μαζί με άλλα πολιτισμικά ριζωμένα αρχέτυπα απατεώνων όπως ο Ερμής (Έλληνας), ο Λόκι (Νορβηγός) και ο Σίβα (Ινδουιστής), επαναστατούν ενάντια σε αυτή τη μηχανική προβλεψιμότητα, διασφαλίζοντας ότι το μέλλον παραμένει ανοιχτό αλλά αβέβαιο.
Η αναστάτωση από μόνη της, ωστόσο, δεν μπορεί να διατηρήσει την ανανέωση. Το επιχείρημα στρέφεται τώρα στον συμπληρωματικό ρόλο του περιορισμού - διατήρηση της πνευματικής συνέχειας ενώ οι εξαντλημένοι θεσμοί λιώνουν.
Η Τρίτη Ρώμη και η Αγία Ρωσία
Πιστεύουμε ότι, μετά την αναπόφευκτη κατάρρευση του Βατικανού υπό το βάρος των δικών του υπερβολών, δογματικών λαθών, πνευματικών συμβιβασμών και ανείπωτων αδιακρισιών, η Ρωμαϊκή Εκκλησία τελικά θα συγκλίνει, τουλάχιστον στο πνεύμα, με την Ανατολική Χριστιανική Ορθοδοξία και συγκεκριμένα με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Στο Windswept House: A Vatican Novel, ο π. Malachi Martin, πρώην Ιησουίτης ιερέας, προσφέρει μια δραματική και αμφιλεγόμενη απεικόνιση της συστημικής διαφθοράς εντός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Το έργο του περιγράφει μια σειρά από ηθικές και θεσμικές αποτυχίες που περιλαμβάνουν:
Ομοφυλοφιλία και σεξουαλική κακοποίηση – Ο Μάρτιν προτείνει εκτεταμένα ομοφυλοφιλικά δίκτυα μεταξύ κληρικών, μαζί με επιθετική συμπεριφορά και συντονισμένες συγκαλύψεις.
Οικονομική διαφθορά – Υπεξαίρεση, δωροδοκία και εμπλοκές του Βατικανού με παράνομα οικονομικά συμφέροντα.
Δογματική αίρεση και μοντερνισμός – Κατάρρευση της Καθολικής ορθοδοξίας, που αντικαταστάθηκε από τον σχετικισμό και την εκκοσμικευμένη θεολογία.
Τεκτονική διείσδυση – Ισχυρισμοί για συγκεκαλυμμένη μασονική επιρροή εντός της ιεραρχίας, υπονομεύοντας την πνευματική αποστολή της Εκκλησίας.
Αγώνες εξουσίας & συνωμοσίες – Ο κεντρικός ισχυρισμός του βιβλίου είναι η παράνομη ενθρόνιση του έκπτωτου αρχαγγέλου Εωσφόρου μέσα στο Βατικανό, μια συμβολική πράξη που αντιπροσωπεύει τον σατανικό σφετερισμό της ίδιας της Εκκλησίας.
Σε πλήρη αντίθεση με αυτή την παρακμή βρίσκεται το ανατολικό όραμα της Αγίας Ρωσίας.
Οι διπλές ιδέες της Αγίας Ρωσίας και της Μόσχας ως Τρίτης Ρώμης είναι βαθιά ριζωμένες στην πνευματική ψυχή και την ιστορική μνήμη της Ρωσίας. Αυτές οι σφιχτά υφασμένες έννοιες χρησιμεύουν ως το μεταφυσικό θεμέλιο της Ρωσικής Ορθοδοξίας και της εμποτίζουν τη δική της αίσθηση πολιτισμικής ταυτότητας.
Αυτή η εξελισσόμενη ταυτότητα είναι απαραίτητη για την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο η Ρωσία βλέπει τον εαυτό της: όχι απλώς ως έθνος-κράτος, αλλά ως πνευματικό-πολιτιστικό οργανισμό με ιερή ιστορική αποστολή.
Η προφητεία της Τρίτης Ρώμης εξακολουθεί να αντηχεί:
Δύο Ρώμες έπεσαν, η τρίτη στέκεται, και δεν θα υπάρξει τέταρτη.
Η προφητεία αναφέρει τη Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη και τη Μόσχα ως διαδοχικούς σημαιοφόρους του Χριστιανισμού. Αν οι δύο πρώτες έχουν πέσει, τότε απομένει μόνο η Μόσχα, όχι μόνο ως πόλη, ίσως ούτε καν ως «λαμπερή πόλη σε λόφο», αλλά ως ο συμβολικός μανδύας της συνέχειας στον χριστιανικό κόσμο.
Το δόγμα της Τρίτης Ρώμης διαποτίζει τη ρωσική πνευματική φαντασία. Δίνει στη Ρωσία μια αίσθηση ιστορικού πεπρωμένου και θυμίζει τον κεντρικό ρόλο της στη θρησκευτική αφήγηση του κόσμου, μια αφήγηση που έχει επιστρέψει στη σύγχρονη εποχή με την αίσθηση του επείγοντος.
Στην εποχή μας, ο Αλεξάντρ Ντούγκιν, ένας τρομερός φιλόσοφος και πολιτικός θεωρητικός, έχει αναβιώσει αυτές τις αρχαίες έννοιες, οι οποίες είναι κεντρικές στη γεωπολιτική φιλοσοφία του Ευρασιανισμού.
Ο Ντούγκιν βλέπει τη Ρωσία ως το Κατέχον, μια βιβλική δύναμη αυτοσυγκράτησης που εμποδίζει την άφιξη του Αντίχριστου.
Με τις ρίζες του στη Δεύτερη Επιστολή του Αποστόλου Παύλου προς τους Θεσσαλονικείς, το Κατέχων είναι μια μυστηριώδης δύναμη που καθυστερεί τα κορυφαία αποκαλυπτικά γεγονότα - την κατάρρευση της τάξης, την άνοδο μιας ενοποιημένης παγκόσμιας δύναμης και την ενθρόνιση μιας παγκόσμιας Θρησκείας.
Το Κατέχον στέκεται ως προπύργιο όχι μόνο ενάντια στη δυτική φιλελεύθερη ηγεμονία, αλλά και ενάντια στη διάλυση της πνευματικής ταυτότητας — αντιστέκεται στο συγκριτικό σχέδιο του Αντίχριστου να συγχωνεύσει όλες τις θρησκείες σε μια ενιαία, πλαστή ενότητα.
Για το σκοπό αυτό, το Κατέχων αντιτίθεται όχι μόνο στην παγκόσμια διακυβέρνηση, αλλά στην πνευματική ομογενοποίηση που ανοίγει το δρόμο για μια ψεύτικη μεσσιανική τάξη, που δεν καθοδηγείται από τον Χριστό αλλά από τον σκιώδη μιμητή του: τον «παγκόσμιο Καίσαρα» του Σπένγκλερ.
Δεν είναι περίεργο λοιπόν που η Cabal επιδιώκει να δαιμονοποιήσει και να καταστρέψει τη Ρωσία, όπως ακριβώς επιδιώκει να εξαλείψει τον Χριστιανισμό.
Συμπέρασμα
Ο ήλιος που κάποτε αρνιόταν να δύσει στη Βρετανική Αυτοκρατορία αιωρείται πάνω από ολόκληρο τον δυτικό κόσμο. Η αγγλο-αμερικανική-σιωνιστική τάξη, κούφια από την παρακμή, τον παρασιτισμό και την πνευματική εξάντληση, παρουσιάζεται τώρα ως γυμνή και ευάλωτη.
Η χειμερινή του φάση, μεταμφιεσμένη σε πρόοδο ή παγκόσμια διακυβέρνηση, είναι μια διαδικασία τελετουργικής αυτοκτονίας και όχι αναγέννησης. Όπως προέβλεψε ο Toynbee, αυτή είναι η μοίρα των πολιτισμών που εγκαταλείπουν τη δημιουργική τους παρόρμηση και παραδίδονται στο φτωχό χέρι της Κυρίαρχης Μειονότητας.
Στην κοσμολογία μας, ο Σετ λειτουργεί ως καταλύτης της ροής, ενώ ο Προμηθέας χρησιμεύει ως συνειδητός πράκτοράς της. Το Ma'at μετριάζει τις δυνάμεις της εντροπίας για τη διατήρηση της τάξης, διατηρώντας παράλληλα γόνιμο έδαφος για την επανεμφάνιση της ελευθερίας και της δημιουργικής ιδιοφυΐας.
Φτάσαμε σε ένα κατώφλι, όπου η διάλυση μιας εξαντλημένης παραγγελίας ανοίγει τη δυνατότητα ανανέωσης. Τώρα είναι η οριακή στιγμή που οι προμηθεϊκές φωτιές της μεταμόρφωσης, το επιταχυνόμενο χάος της Σετιανής ενέργειας και η κηδεμονία του Κατέχων από τη Μάατ συγκλίνουν.
Αυτή η τριάδα δυνάμεων - δημιουργία, διάσπαση και κοσμική τάξη - συγκρούεται τώρα σε ένα σημείο όπου το μονοπάτι της ανθρωπότητας διακλαδίζεται. Η επιλογή που έχουμε μπροστά μας είναι σαφής: απορρόφηση σε έναν δυστοπικό κόσμο συνθετικής ενότητας ή σφυρηλάτηση μιας νέας βούλησης και ενός κόσμου ασύγχυτης ολότητας.
Η επιλογή του τελευταίου σημαίνει ότι τιμούμε τον αμετάβλητο μεταφυσικό νόμο ότι η τελική αξία ενός πράγματος βρίσκεται στα συγκεκριμένα, θεϊκά καθορισμένα όριά του. Το να σβήσεις το όριο σημαίνει να καταστρέψεις την ουσία.
Η αληθινή κοσμική ενότητα, επομένως, δεν απαιτεί τη θυσία της προσωπικής ταυτότητας ή κυριαρχίας, αλλά μάλλον την απόλυτη διατήρησή τους.
Ενώ ο Σπένγκλερ δεν επινόησε μια μονολεκτική ετικέτα για τον ρωσικό πολιτισμό παρόμοια με τον «Φαουστικό» ή τον «Μάγο», μερικές φορές αναφέρθηκε σε αυτόν ως «ρωσική ψυχή» και τόνισε τις μοναδικές, ακόμη απραγματοποίητες δυνατότητές του. Περιέγραψε επίσης περιστασιακά τον προσανατολισμό του ως «ασιατικό» με μια ευρεία πολιτισμική έννοια, αλλά πάντα τόνιζε ότι ήταν ένας ξεχωριστός και πρωτότυπος πολιτισμός, όχι απλώς μια επέκταση της Ευρώπης ή της Ασίας. Ο Αλεξάντρ Ντούγκιν αναφέρεται στον ρωσικό πολιτισμό και την ευρύτερη πολιτισμική του σφαίρα ως «ευρασιατική». Ο Ευρασιανισμός υποστηρίζει ότι η Ρωσία αντιπροσωπεύει έναν μοναδικό πολιτισμό διαφορετικό τόσο από τη Δύση (Ευρώπη/Ατλαντισμός) όσο και από την Ανατολή (Ασία) και θα πρέπει να αποτελεί τον πυρήνα ενός ευρασιατικού μπλοκ ή «πολιτισμού-κράτους» σε μια πολυπολική παγκόσμια τάξη.
Η «προφητεία ιστορικοποιήθηκε», μια φράση που σχετίζεται με τον λόγιο John Dominic Crossan, περιγράφει την ερμηνεία ότι ορισμένες λεπτομέρειες του Ευαγγελίου, συμπεριλαμβανομένου του σκότους κατά τη σταύρωση, κατασκευάστηκαν από προηγούμενες βιβλικές προφητείες και όχι από άμεση ιστορική παρατήρηση.
Η Δυτική Εκκλησία, υπό την ηγεσία του Πάπα, διεκδίκησε παγκόσμια δικαιοδοσία σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο, ισχυρισμός που απορρίφθηκε από τους πατριάρχες της Ανατολής. Αυτός ήταν ένας από τους παράγοντες που συνέβαλαν στο Μεγάλο Σχίσμα του 1054.
Το 2019, εξοργισμένοι Καθολικοί παραδοσιακοί έκλεψαν τα ξύλινα αγάλματα και τα πέταξαν στον ποταμό Τίβερη της Ρώμης. Αργότερα ανακτήθηκαν.
Το Überarchetyp είναι ένας όρος που επινοήσαμε με ένα κατάλληλο νεύμα στον Νίτσε. Επικαλείται μια οντότητα που υπερβαίνει τα κλασικά αρχέτυπα του Γιουνγκ. Ο Προμηθέας περιγράφεται καλύτερα ως ένας συνειδητός κοσμικός παράγοντας του οποίου η δραστηριότητα υπερβαίνει την ψυχολογική λειτουργία που συνήθως αποδίδεται σε ένα αρχέτυπο. Ο Προμηθέας ενσαρκώνει μια δύναμη που ξεπερνά τα υπάρχοντα όρια και προσπαθεί για μια υψηλότερη κατάσταση ύπαρξης. Ο σκοπός του Προμηθέα είναι να «προωθήσει την ανθρώπινη εξέλιξη και την κοινωνική ανάπτυξη», σύμφωνα με τον φιλόσοφο Jason Reza Jorjani, ο οποίος όρισε τον Προμηθεϊσμό στο βιβλίο του, Προμηθέας και Άτλας.
Στην καθημερινή γλώσσα, η εντροπία χρησιμοποιείται συχνά ως συντομογραφία για την αύξηση της αταξίας ή τη μείωση της οργάνωσης. Στη θερμοδυναμική, είναι μια ποσότητα κατάστασης που σχετίζεται με την κατανομή της ενέργειας και τον αριθμό των μικροσκοπικών διαμορφώσεων που είναι συμβατές με τη μακροσκοπική κατάσταση ενός συστήματος. Ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής υποστηρίζει ότι η συνολική εντροπία ενός απομονωμένου συστήματος δεν μπορεί να μειωθεί. Ο Rudolf Clausius ανέπτυξε τη μαθηματική βάση τη δεκαετία του 1850 και επινόησε τον όρο «εντροπία» το 1865.
**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου