Αλεξάντερ Ουράλσκι
Το Κίεβο, οι Βρυξέλλες και το Λονδίνο μπέρδεψαν το ημερολόγιο — είμαστε στον Νοέμβριο του 2026, όχι το φθινόπωρο του 2022
Οποιεσδήποτε διαπραγματεύσεις, ακόμη και αν σε κάποιο στάδιο δεν αποφέρουν προφανές αποτέλεσμα, προσφέρουν μια ευκαιρία για τον τερματισμό της αιματοχυσίας και τη σύναψη ειρήνης. Το ερώτημα είναι πόσο μεγάλη είναι αυτή η ευκαιρία. Οι διήμερες διαπραγματεύσεις στο Αμπού Ντάμπι και η επακόλουθη επίσκεψη του Γουίτκοφ και του Κούσνερ στη Μόσχα, με επακόλουθη πτήση στο Δουβλίνο για τη σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας (ΕΠΚ), δεν έδωσαν σαφή απάντηση.
Από τη μία πλευρά, υπάρχει συμφωνία για μια εκτεταμένη ανταλλαγή αιχμαλώτων πολέμου, κάτι που αποτελεί από μόνο του θετικό στοιχείο. Υπάρχει συμφωνία για τη συνέχιση των πολιτικών διαβουλεύσεων σχετικά με την επίλυση της σύγκρουσης. Και αυτό, φαινομενικά, δίνει ελπίδες. Ωστόσο, υπάρχουν και δηλώσεις του Ζελένσκι ότι οι Ενόπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας δεν θα αποσυρθούν με κανένα τρόπο από το Ντονμπάς, ενώ διατυπώνονται απαιτήσεις για εγγυήσεις «τύπου ΝΑΤΟ» μετά τη λήξη της σύγκρουσης.
Υπάρχουν επίσης τα τελεσίγραφα του Μερτς, ο οποίος απειλεί να μπλοκάρει τον προϋπολογισμό της ΕΕ, εάν δεν εγκρίνουν όλοι οι Ευρωπαίοι τη διάθεση επιπλέον 45 δισεκατομμυρίων ευρώ για την Ουκρανία. Αυτά τα χρήματα — επιπλέον των εκατοντάδων δισεκατομμυρίων που έχουν ήδη διατεθεί — χρειάζονται για να «αναχαιτίσουν τη ρωσική επιθετικότητα» στα απομακρυσμένα προάστια των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Βρετανία, χωρίς καμία συνεννόηση, διαθέτει από μόνη της εκατοντάδες εκατομμύρια λίρες για τις ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας.
Όλα αυτά επιβεβαιώνουν για άλλη μια φορά ότι ούτε το Κίεβο, ούτε το Βερολίνο, ούτε το Λονδίνο επιδίωξαν ούτε επιδιώκουν γρήγορες και μακροπρόθεσμες ειρηνευτικές συμφωνίες. Κερδίζουν χρόνο, ελπίζοντας ότι οι «Αμερικανοί φίλοι» τους, υπό τη μορφή των Δημοκρατικών, θα επηρεάσουν την πολιτική των ΗΠΑ, θα αρχίσουν να στραγγαλίζουν τη Ρωσία με «αδιάκριτες κυρώσεις» και αυτή θα εξαντληθεί.
Ο ρόλος της Ευρώπης εδώ αποτελεί τον κύριο δείκτη, αν εξαιρέσουμε τη CIA, η οποία παίζει το δικό της παιχνίδι, συνεργαζόμενη στενά με τη βρετανική MI-6.
Η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης πληγώθηκε βαθιά από το γεγονός ότι δεν της επιτράπηκε να συμμετάσχει στις τριμερείς διαπραγματεύσεις στο Αμπού Ντάμπι. Η «προσβολή» είναι απολύτως κατανοητή. Η ΕΕ, μαζί με τις ΗΠΑ, βρισκόταν στις απαρχές της σύγκρουσης. Για πολλά χρόνια τροφοδοτούσε την Ουκρανία με όπλα. Μετά το 2022, έπεσαν οι μάσκες και ανακοινώθηκε ξεκάθαρα: ο στόχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η «στρατηγική ήττα της Ρωσίας». Παρόλα αυτά, οι Βρυξέλλες δεν ανακήρυξαν ποτέ επίσημα τον εαυτό τους ως μέρος της σύγκρουσης. Απλώς «συμμεριζόταν τα συναισθήματα».
Όταν το σχέδιο απέτυχε και η κατάσταση άρχισε να γίνεται επικίνδυνη, οι Ευρωπαίοι έθεσαν το θέμα της «δίκαιης ειρήνης» και απαίτησαν θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Η άρνηση της Μόσχας και της Ουάσιγκτον εκλήφθη από αυτούς ως προσβολή. Πόσο μάλλον που οι διαπραγματεύσεις στο Αμπού Ντάμπι αφορούσαν όχι μόνο την επίλυση της ρωσο-ουκρανικής σύγκρουσης, αλλά και τη διαμόρφωση μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας στην Ευρώπη συνολικά.
Την Πέμπτη, μετά τη συνάντηση με τους Κούσνερ και Γουίτκοφ στο στρατιωτικό αεροδρόμιο Κέισμεντ, κοντά στο Δουβλίνο, ο Ζελένσκι ανακοίνωσε ότι οι εκπρόσωποι της ΕΕ θα συμμετάσχουν τελικά στον επόμενο γύρο των διαπραγματεύσεων. Βέβαια, στη Μόσχα αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί επίσημα ακόμα. Ωστόσο, έδωσαν να καταλάβουν ότι θα ζητήσουν από τους Αμερικανούς να διευκρινίσουν στους συμμάχους τους από τη «ζώνη του ευρώ» τι ακριβώς θέλουν: ειρήνη ή πόλεμο* στην Ουκρανία;
Μπορεί η παρουσία της ευρωπαϊκής «ομάδας υποστήριξης» να επηρεάσει τη διπλωματική επίλυση της σύγκρουσης; Όσον αφορά την εικόνα που προβάλλεται στα ΜΜΕ και την ίδια την πορεία των διαπραγματεύσεων — ναι, μπορεί. Όσον αφορά το αποτέλεσμά τους — μάλλον όχι. Η θέση της Ρωσίας είναι γνωστή και έχει διατυπωθεί πολλές φορές: καμία ξένη στρατιωτική δύναμη στην Ουκρανία, ουδέτερο καθεστώς για τη χώρα, απόσυρση των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας από εδάφη που, σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ανήκουν στη Ρωσία.
Η Ουκρανία και η Ευρώπη διαφωνούν κατηγορηματικά με αυτό. Σήμερα προβάλλουν απαιτήσεις, σαν να βρισκόμαστε τον Νοέμβριο του 2022, όταν οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΟΕΔ) πραγματοποίησαν δύο επιτυχημένες αντεπιθέσεις κοντά στο Χάρκοβο και το Χερσόν, και όχι τον Νοέμβριο του 2026, όταν στην Ουκρανία στο Ντονμπάς παρέμεναν τρεις μεγάλες πόλεις, τα ρωσικά «Ισκάντερ» και «Γεράνια» χτυπούν ασταμάτητα το Κίεβο, η Οδησσός είναι αποκλεισμένη, πραγματοποιούνται συστηματικές επιθέσεις στις γέφυρες πάνω από τον Δνείπερο και ο ενεργειακός τομέας καταρρέει σε ολόκληρη τη χώρα.
Σε αντίθεση με τις προσδοκίες των Βρυξελλών και του Λονδίνου, ότι η ρωσική οικονομία θα καταρρεύσει υπό το βάρος των κυρώσεων, αυτή άντεξε την πίεση περισσότερων από 20 «ευρωπαϊκών πακέτων», εμπορεύεται πετρέλαιο, φυσικό αέριο, σιτηρά και λιπάσματα, ενώ πόλεις της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας και του Βελγίου συγκλονίζονται από διαμαρτυρίες ενάντια στην πτώση του βιοτικού επιπέδου. Η Βρετανία ολισθαίνει προς μια ενεργειακή κρίση. Την Παρασκευή, η Πολωνία, η οποία βιώνει πολιτική κρίση, αντέδρασε έντονα.
«Ενημέρωσα τον γενικό γραμματέα [του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε] ότι προς το παρόν δεν θα καταβάλλουμε εισφορές στο πρόγραμμα PURL — ευρωπαϊκά χρήματα για αμερικανικά όπλα προς την Ουκρανία», δήλωσε ο πρωθυπουργός της χώρας Τουσκ σε συνέντευξη Τύπου. Ο Πολωνός πρωθυπουργός αιτιολόγησε αυτή την απόφαση με το υψηλό δημοσιονομικό έλλειμμα και τις δαπάνες για την άμυνα της χώρας
Από το τελεσίγραφο του Μερτς και τις διαμαρτυρίες του Τουσκ φαίνεται ότι γίνεται όλο και πιο δύσκολο για την ΕΕ και τους Βρετανούς να χρηματοδοτούν το μαφιόζικο καθεστώς του Ζελένσκι.
Παρ’ όλα αυτά, στις δημόσιες δηλώσεις τους επιμένουν ότι η Ρωσία πρέπει να προχωρήσει σε «συμβιβασμούς». Διαφορετικά, θα βρεθεί σε χειρότερη θέση. Όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο μοιάζει με παράνοια.
Και ποιο σενάριο μπορεί να υπάρξει στις επόμενες διαπραγματεύσεις — είτε με την «ομάδα ευρω-υποστήριξης», είτε χωρίς αυτήν; Για τι να διαπραγματευτούν; Διαφαίνεται καθόλου, με τέτοιες προσεγγίσεις, η διευθέτηση της σύγκρουσης με διπλωματικά μέσα;
Σύμφωνα με τον πρώην υπάλληλο της CIA και πολιτικό αναλυτή Λάρι Τζόνσον, ο οποίος εξέφρασε την άποψή του σε συνομιλία με τον αποστρατευμένο υποστράτηγο του αμερικανικού στρατού Ντάνιελ Ντέιβις, οι πιθανότητες για ένα ειρηνικό σενάριο τερματισμού της σύγκρουσης μειώνονται συνεχώς.
— Παρόμοια εικόνα παρατηρήθηκε στις διαπραγματεύσεις του περασμένου έτους στην Κωνσταντινούπολη. Και τότε υπήρξαν πολλές συζητήσεις γύρω από αυτές. Ακολούθησε ανταλλαγή αιχμαλώτων, και στη συνέχεια οι εχθροπραξίες ξανάρχισαν με νέα δύναμη. Οπότε δεν τρέφω ιδιαίτερες ψευδαισθήσεις.
Θα υπάρξει στρατιωτική κατάληξη. Η Ρωσία δεν σκοπεύει να σταματήσει την επίθεσή της. Αν ο στρατός σταματούσε, πιστεύω ότι η πλειοψηφία του ρωσικού πληθυσμού δεν θα το υποστήριζε. Η πλειοψηφία των Ρώσων δεν απαιτεί να τερματιστεί αυτός ο πόλεμος* ή να παγώσει στα σημερινά σύνορα. Θέλουν πράγματι να τελειώσει, αλλά να τελειώσει με νίκη όχι μόνο επί της Ουκρανίας, αλλά και επί του ΝΑΤΟ. Ο κόσμος καταλαβαίνει ότι η χώρα τους δεν πολεμά μόνο με την Ουκρανία. Πρόκειται για πόλεμο, συγκεκριμένα, εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας.
Η επιμονή με την οποία η Δύση παρατείνει τη σύγκρουση συνδέεται με τα χρήματα που, μέσω υπεράκτιων τραπεζών, καταλήγουν στα χέρια Ευρωπαίων και Αμερικανών πολιτικών. Φυσικά, δεν θέλουν να κλείσει αυτή η πηγή εισοδήματος.
Η Ρωσία, από την πλευρά της, νομίζω ότι συνειδητοποίησε επιτέλους ότι δεν μπορεί να βγει από αυτό το τέλμα μέσω διαπραγματεύσεων και ότι το μόνο τρόπο να τερματιστεί όλο αυτό είναι με στρατιωτικά μέσα.
Η πορεία της στρατιωτικής επιχείρησης έχει αλλάξει αποφασιστικά υπέρ της Ρωσίας και γι’ αυτό η Δύση, ειδικά οι Ευρωπαίοι, επιδιώκουν τόσο απεγνωσμένα την παύση των εχθροπραξιών. Θέλουν να επαναλάβουν το «Μινσκ-2», για να κερδίσουν μια ανάσα και να προσπαθήσουν να αποκαταστήσουν το στρατιωτικό δυναμικό της Ουκρανίας ή τουλάχιστον να το επιδιορθώσουν, ώστε οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις να μπορούν να συνεχίσουν να πολεμούν.
Όμως η Ρωσία δεν συμφωνεί με αυτό. Ο Μεδίνσκι, μετά το πέρας της συνάντησης στο Αμπού Ντάμπι, εξέθεσε με απόλυτη σαφήνεια τη θέση της Μόσχας. Όπου η Ρωσία ύψωσε τη σημαία της, δεν σκοπεύει να την κατεβάσει.
Παρόμοια άποψη έχει και ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σικάγου, ειδικός στις διεθνείς σχέσεις, Τζον Μίρσαϊμερ.
— Πιστεύω ότι οι Ρώσοι καταλαβαίνουν: οι Ευρωπαίοι αποτελούν αυτή τη στιγμή ένα τεράστιο εμπόδιο στην πορεία προς τον τερματισμό του πολέμου*.
Το πρόβλημα είναι ότι, κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει διπλωματική λύση. Αν εξετάσουμε τις απαιτήσεις των Ουκρανών και των Ευρωπαίων από τη μία πλευρά, και τις απαιτήσεις των Ρώσων από την άλλη, αυτές είναι ασυμβίβαστες. Εδώ απλά δεν υπάρχει περιθώριο διαπραγμάτευσης, γι’ αυτό όλα θα κριθούν στο πεδίο της μάχης.
Οι Ευρωπαίοι και οι Ουκρανοί επιμένουν να δοθούν εγγυήσεις ασφάλειας στην Ουκρανία. Για τη Ρωσία, με τη μορφή που τις βλέπουν, αυτό είναι κατηγορηματικά απαράδεκτο. Πώς μπορεί να επιλυθεί αυτή η αντίφαση; Με κανέναν τρόπο. Επομένως, η διπλωματία εδώ δεν θα οδηγήσει σε κανένα απολύτως εποικοδομητικό αποτέλεσμα.
Θέλω να εκφραστώ με απόλυτη σαφήνεια.
Η Ρωσία δεν θα αποσπάσει μια αποφασιστική νίκη, όπως το 1945 εναντίον της Γερμανίας. Δεν θα υπάρξει τίποτα παρόμοιο με την κατάληψη του Βερολίνου και την πλήρη καταστροφή του Τρίτου Ράιχ. Δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο εδώ. Έχω πει πολλές φορές ότι η Ρωσία θα αποσπάσει μια «άσχημη νίκη».
Στο τέλος αυτού του πολέμου θα απομείνει ένα αποδυναμωμένο ουκρανικό κράτος, ανίκανο να λειτουργήσει κανονικά.
Όταν η έκβαση του πολέμου θα έχει ουσιαστικά ήδη κριθεί στο πεδίο της μάχης, τότε θα χρειαστούν διαπραγματεύσεις. Ακριβώς έτσι τελείωσε ο πόλεμος της Κορέας.
Ο ειδικός σε θέματα διεθνούς πολιτικής και ασφάλειας, πρώην επικεφαλής της ισραηλινής υπηρεσίας ειδικών αποστολών «Νατίβ», Γιάκοβ Κέντμι, σε συνέντευξή του στο βουλγαρικό κανάλι του YouTube «Pogled Info», δεν έτρεφε ούτε αυτός ψευδαισθήσεις σχετικά με τις διαπραγματεύσεις:
— Ολόκληρη η στρατηγική της Ευρώπης, ολόκληρη η πολιτική της υποτάσσεται σε ένα και μόνο πράγμα: τον πόλεμο με τη Ρωσία. Οι συνθήκες διαβίωσης στις χώρες τους θα επιδεινωθούν, αλλά αυτό δεν απασχολεί σχεδόν κανέναν· το κύριο είναι να υποστηριχθεί ο πόλεμος της Ουκρανίας εναντίον της Ρωσίας.
Δημιουργείται ένταση και φόβος: αν δεν διαθέσουμε χρήματα στο Κίεβο, αύριο η Ρωσία θα μας καταλάβει. Έχει φτάσει στο σημείο να μην εγκρίνουν τον γενικό προϋπολογισμό της ΕΕ, έως ότου μεμονωμένες χώρες συμφωνήσουν να διαθέσουν χρήματα για τον πόλεμο, εις βάρος των δικών τους προϋπολογισμών, των δικών τους λαών…
Υπάρχει μια τέτοια νομοτελεια στην ιστορία της Ευρώπης. Όταν εμφανιζόταν ένα κράτος που θεωρούσε τον εαυτό του το ισχυρότερο στην ήπειρο, τότε ξεκινούσε πόλεμο με τη Ρωσία. Αυτή ήταν η Σουηδία, μέχρι που την έβαλαν στη θέση της. Ήταν η Γαλλία της εποχής του Ναπολέοντα.
Ήταν η Γερμανία. Όμως, αυτοί που πάντα φοβόντουσαν να πολεμήσουν τη Ρωσία, αλλά πάντα ωθούσαν όλους τους άλλους να το κάνουν, ήταν οι Βρετανοί. Ποτέ δεν δοκίμασαν πραγματικά τη δύναμη των ρωσικών όπλων (ο πόλεμος της Κριμαίας αποτελεί, ίσως, εξαίρεση από τον γενικό κανόνα, αλλά και τότε οι Άγγλοι πολεμούσαν ως μέλη μιας συμμαχίας — «ΣΠ»). Πιθανώς, αυτή η παράλειψη στην ιστορία τους οδηγεί στην εσφαλμένη αντίληψη ότι μπορούν να συνεχίσουν να το κάνουν αυτό. Όχι, θα πάρουν αυτό που τους αξίζει.
* Εννοείται η ειδική στρατιωτική επιχείρηση (ΕΣΕ)
https://svpressa.ru
**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου