Αυτό που εμφανίζεται ως πρόοδος και πίστη είναι η συνεχής μηχανική της συναίνεσης, έτσι ώστε η Γη, το σώμα και ο νους να παραμένουν όργανα της συνέχειας της ελίτ και όχι της οργανικής ανθρώπινης άνθησης.
Είμαι Αμερικανός, πιστός στο κόκκινο, το λευκό και το μπλε, διαμορφωμένος από το ίδιο χώμα, τα ίδια πειράματα στην οργανωμένη ελευθερία που εξακολουθούν να υπόσχονται όταν δεν είναι κούφια από μέσα. Ωστόσο, η ηλικία με έχει μάθει να διαβάζω πίσω από τις γραμμές. Ο καπιταλισμός, παρ' όλη τη γενεσιουργό του δύναμη στην απελευθέρωση της ανθρώπινης εφευρετικότητας, φέρει βαθιά δομικά ελαττώματα που συγκεντρώνουν το πλεονέκτημα ενώ κατασκευάζουν σπανιότητα εν μέσω αφθονίας.1 Η πείνα επιμένει όχι από την έλλειψη τροφής αλλά από συστήματα που δίνουν προτεραιότητα στην εξόρυξη έναντι της διανομής.2 Ο πόνος διαρκεί σε ένα ιατρικό ίδρυμα που σφυρηλατήθηκε στη μετά τον Flexner εποχή υπό την επιρροή του Rockefeller, ένα ίδρυμα που αντιμετωπίζει το σώμα ως μια δια βίου ροή εσόδων και όχι ως ένα σύστημα ικανό να θεραπεύσει.3 Αυτές δεν είναι αφηρημένες κριτικές. Είναι βιωμένα μοτίβα.
Απορρίπτω τις εύκολες ταμπέλες, σοσιαλισμός, κομμουνισμός, φασισμός, που λειτουργούν ως εργαλεία διαίρεσης.4Είναι προϊόντα της ίδιας διαμόρφωσης που φέρνει τον γείτονα εναντίον του γείτονα, έτσι ώστε η αρχιτεκτονική του ελέγχου να παραμένει ανεξέταστη. Είμαστε όλοι άνθρωποι. Θέλουμε τα ίδια πράγματα για τις οικογένειές μας και για το μέλλον της ανθρωπότητας: ασφάλεια, υγεία, νόημα, την ευκαιρία για τα παιδιά μας να μεγαλώσουν χωρίς αόρατες χορδές να κατευθύνουν την ιστορία τους. Ο διχασμός μας αποδυναμώνει. Η κοινωνική προετοιμασία μας εκπαιδεύει να παραμένουμε διχαστικοί.5Η θεραπεία δεν είναι άλλη μια ιδεολογία που παραδίδεται από νέους αφέντες. Είναι η ανάκαμψη της οργανικής ανάπτυξης, η ανθρωπότητα που ξεδιπλώνεται μέσω της σχέσης, της πολυπλοκότητας και της συνειδητής συμμετοχής και όχι μέσω της μηχανικής κρίσης και της διαχειριζόμενης συναίνεσης.6
Η Αρχιτεκτονική του Ελέγχου
Για πέντε χιλιάδες χρόνια ένα σχετικά μικρό σύνολο ελίτ, ιερέων, γαιοκτημόνων, χρηματοδοτών, θεσμικών αρχηγών, διατήρησε τεράστια επιρροή μέσω τεσσάρων αλληλένδετων μηχανισμών: εξαναγκασμός, ευθυγράμμιση, αμνησία και σύγκρουση.7 Ο εξαναγκασμός ελέγχει τις ανάγκες της επιβίωσης, κάποτε τις αποθήκες σιτηρών και τα χρέη των ναών, σήμερα την πίστωση, την ψηφιακή ταυτότητα και το προγραμματιζόμενο χρήμα.8 Η ευθυγράμμιση κάνει τον πληθυσμό να θέλει αυτό που απαιτεί το σύστημα. Οι αρχαίοι βασιλιάδες το έκαναν αυτό μέσω του μύθου και της θεϊκής βασιλείας, οι σύγχρονοι μέσω της εκπαίδευσης, των μέσων ενημέρωσης και της σιωπηρής συναίνεσης ότι η καλή ιδιότητα του πολίτη ισοδυναμεί με συμμορφούμενη κατανάλωση.9 Η αμνησία διαγράφει τη μνήμη των εναλλακτικών λύσεων, των ιωβηλαίων χρέους, των κοινοτικών πρακτικών γης, των θεραπευτικών παραδόσεων που δεν υποτάσσονται στο κέρδος, έτσι ώστε κάθε κρίση να φαίνεται άνευ προηγουμένου.10 Η σύγκρουση στρέφει την πίεση στο πλάι, εξαντλώντας τους ανθρώπους σε κατασκευασμένους πολιτιστικούς πολέμους, ενώ η ιδιοκτησία και η πολιτική παραμένουν ανέγγιχτες πάνω από τη μάχη.11
Αυτοί οι μηχανισμοί δεν προέκυψαν τυχαία. Αποτελούν το κρυφό χέρι που εκτείνεται από τους διαχειριστές ναών των Σουμερίων που καταγράφουν χρέη σε πήλινες πλάκες, μέσω της ρωμαϊκής πατρωνίας και των μεσαιωνικών δικτύων, της αποικιακής εξόρυξης, των βιομηχανικών μονοπωλίων και του σημερινού καπιταλισμού επιτήρησης και των τεχνοκρατικών ατζέντηδων.[12] Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται στην κατάκτηση του ιδιωτικού χώρου και της ιδιωτικής σκέψης: η συστηματική κατάληψη της προσοχής, η μετατροπή του ασυνείδητου σε μοχλό εξουσίας, η επιστημονική αρχιτεκτονική της κατασκευασμένης πίστης.13
Ο Edward Bernays το ονόμασε ξεκάθαρα"
«Η συνειδητή και έξυπνη χειραγώγηση των οργανωμένων συνηθειών και απόψεων των μαζών είναι ένα σημαντικό στοιχείο στη δημοκρατική κοινωνία. Αυτοί που χειραγωγούν αυτόν τον αόρατο μηχανισμό της κοινωνίας αποτελούν μια αόρατη κυβέρνηση που είναι η πραγματική κυρίαρχη δύναμη της χώρας μας».
«Είναι αυτοί που τραβούν τα καλώδια που ελέγχουν το κοινό μυαλό, που αξιοποιούν παλιές κοινωνικές δυνάμεις και επινοούν νέους τρόπους για να δεσμεύσουν και να καθοδηγήσουν τον κόσμο».14
Η τηλεόραση δεν ήταν ποτέ ουδέτερη ψυχαγωγία. Ήταν πρόγραμμα σχεδιασμένο για να καλύψει την κενή θέση που άφηναν οι αφηρημένοι ή απόντες γονείς, να εγκαταστήσουν ένα πρότυπο πραγματικότητας πριν το άτομο μπορέσει να διεκδικήσει την πλάκα.15
Ο ίδιος ο πολιτισμός γίνεται Μάγια, η δημιουργική δύναμη που κάνει τον κατασκευασμένο κόσμο να φαίνεται συμπαγής, μόνιμος και προφανής.16 Η οικογένεια, το σχολείο, η κοινότητα και τα μέσα ενημέρωσης γράφουν την ιστορία τόσο διεξοδικά ώστε οι περισσότεροι δεν προσέχουν ποτέ το γράψιμο.17 Το πρότυπο μοιάζει με κοινή λογική. Αυτή είναι η ψευδαίσθηση που λειτουργεί: η πεποίθηση ότι δεν υπάρχει ψευδαίσθηση. Μόλις ένας πληθυσμός μπερδέψει την κοινή του Μάγια με την αντικειμενική πραγματικότητα, η διαχείρισή της γίνεται αποτελεσματική. Δεν χρειάζεται να ελέγχεις κάθε νου. Διαμορφώνεις την κοινή ψευδαίσθηση κάτω από όλα αυτά.18
Πουθενά αυτό δεν είναι πιο ξεκάθαρο από ό,τι στο ιατρικό σύστημα. Η έκθεση Flexner του 1910, υποστηριζόμενη από πόρους του Carnegie και του Rockefeller, έκλεισε τις περισσότερες από τις διαφορετικές ιατρικές σχολές που υπήρχαν κάποτε και τυποποίησε ένα μοντέλο με επίκεντρο τη φαρμακευτική παρέμβαση, την εργαστηριακή επιστήμη και το επαγγελματικό μονοπώλιο.19 Σημειώθηκαν πραγματικές πρόοδοι. Ωστόσο, η τροχιά ευνόησε θεραπείες που διαχειρίζονται τα συμπτώματα επ' αόριστον έναντι προσεγγίσεων που αποκαθιστούν την ικανότητα του σώματος να θεραπεύεται.20 Το κέρδος εισήλθε στην πιο βασική ανθρώπινη ανάγκη, την υγεία, και τη μετέτρεψε σε βιομηχανία. Οι χρόνιες παθήσεις γίνονται έσοδα. Η πρόληψη και η διερεύνηση των βαθύτερων αιτιών περιθωριοποιούνται όταν απειλούν το μοντέλο.21 Η ίδια λογική της σπανιότητας εν μέσω αφθονίας εμφανίζεται στα συστήματα τροφίμων που έχουν σχεδιαστεί για εξάρτηση και όχι για ανθεκτικότητα και σε οικονομικές ρυθμίσεις που παράγουν τεράστιο πλούτο ενώ αφήνουν εκατομμύρια χωρίς τα μέσα για να ευδοκιμήσουν.22
Το αποτέλεσμα είναι ένας πολιτισμός που αισθάνεται στημένος επειδή, στη βαθύτερη λογική λειτουργίας του, είναι. Το σύστημα της ελίτ δεν απαιτεί κακούς κινουμένων σχεδίων. Απαιτεί μόνο τη συνεχή παραγωγή μυαλών που αποδέχονται το πρότυπο ως πραγματικότητα και τη συνεχή ανάπτυξη των τεσσάρων μηχανισμών κάθε φορά που αυτή η αποδοχή απειλεί να σπάσει.23
Η θρησκεία έχει χρησιμεύσει ως ένα από τα πιο διαρκή όργανα διαίρεσης σε ολόκληρη αυτή την εποχή. Από τα πρώτα συγκροτήματα ναών που συγχώνευαν την πνευματική εξουσία με τον έλεγχο των σιτηρών και του χρέους, μέσω της συσσώρευσης γης από τη μεσαιωνική Εκκλησία και της πώλησης συγχωροχαρτιών, μέχρι τους ομολογιακούς πολέμους που διέλυσαν την Ευρώπη και τις αποικιακές αποστολές που συνόδευαν τις κατασχέσεις γης, τα δογματικά όρια έχουν χαραχθεί και επανασχεδιαστεί για να χωρίσουν τα ανθρώπινα όντα σε στρατόπεδα σωσμένων και καταραμένων, το αγνό και το ακάθαρτο.24
Οι ανταγωνιστικές κοσμολογίες δεν συζητήθηκαν απλώς. Εκτοπίστηκαν συστηματικά, οι ιεροί τόποι τους αντικαταστάθηκαν, οι ασκούμενοί τους περιθωριοποιήθηκαν ή εξαλείφθηκαν.25
Το αποτέλεσμα είναι ένας πληθυσμός εκπαιδευμένος να βλέπει τους συνανθρώπους του μέσα από το πρίσμα της κληρονομικής πίστης και όχι της κοινής καταγωγής και της κοινής ανάγκης. Αυτή η θρησκευτική διάσπαση λειτουργεί ως μια εξειδικευμένη μορφή του μηχανισμού σύγκρουσης: ενέργεια που διαφορετικά θα μπορούσε να αμφισβητήσει τη συγκεντρωμένη εξουσία ξοδεύεται αντ' αυτού στην υπεράσπιση ή την επίθεση σε συγκεκριμένες ερμηνείες του θείου.26 Η Αμνησία ακολουθεί, καθώς οι προηγούμενες παραδόσεις της κοινής γης, της κοινοτικής φροντίδας και της άμεσης εμπειρίας του ιερού ξεχνιούνται ή απορρίπτονται ως πρωτόγονες.27 Η ευθυγράμμιση επιτυγχάνεται όταν η υπακοή στη θεσμική ιεραρχία παρουσιάζεται ως πιστότητα στο ίδιο το θείο. Ο εξαναγκασμός εμφανίζεται όταν η διαφωνία τιμωρείται ως αίρεση ή αποστασία.28 Κατά τη διάρκεια πέντε χιλιετιών το μοτίβο ισχύει: τα ίδια δίκτυα που ελέγχουν τους υλικούς πόρους έχουν επανειλημμένα χρησιμοποιήσει τη γλώσσα του απόλυτου νοήματος για να κρατήσουν την ανθρωπότητα διαιρεμένη εναντίον του εαυτού της.29
Το Θείο που Μεγαλώνει
Κάτω από αυτή την κατασκευασμένη επιφάνεια κρύβεται μια βαθύτερη πραγματικότητα. Ο αναδυόμενος Ολοπανενθεϊσμός το ονομάζει.30 Η θεότητα δεν είναι μια στατική, προϋπάρχουσα οντότητα που αιωρείται έξω από τον κόσμο, ούτε είναι απλώς ταυτόσημη με την ύλη. Αναπτύσσεται. Αναδύεται από τις πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις, τις σχέσεις και τις ολογραφικές συνδέσεις που συνιστούν την πραγματικότητα σε κάθε κλίμακα.31 «Αναδυόμενο» σημαίνει ιδιότητες υψηλότερης τάξης, επίγνωση, νόημα, αξία, που προκύπτουν από αλληλεπιδράσεις που δεν μπορούν να περιοριστούν στα μέρη τους, με τον τρόπο που η μουσική προκύπτει από νότες στη σχέση ή συνείδηση από νευρωνικά δίκτυα.32 Το «Holo» αντλεί από την ολογραφική αρχή: κάθε περιοχή κωδικοποιεί μοτίβα του συνόλου· η πληροφορία είναι πιο θεμελιώδης από την ύλη.33 «Πανενθεϊσμός», επαναπροσανατολισμένος, σημαίνει ότι το ιερό ξεδιπλώνεται μέσω φυσικών διαδικασιών και όχι με εξωτερική παρέμβαση ή καθαρή ταύτιση με το φυσικό.34
Το σύμπαν λειτουργεί ως κοσμικός σπόρος, διανέμοντας τους χημικούς προδρόμους της ζωής και τις συνθήκες πολυπλοκότητας.35 Η κβαντική μη τοπικότητα, τα βιολογικά δίκτυα που παρουσιάζουν κατανεμημένη νοημοσύνη, τα αποτελέσματα συλλογικής πρόθεσης και η ικανότητα της συνείδησης να επηρεάζει τα φυσικά συστήματα όλα δείχνουν μια πραγματικότητα στην οποία η σχέση είναι πρωταρχική.36 Η θεότητα αναπτύσσεται μέσω αυτής της σχεσιακής δημιουργικότητας.
«Οι άνθρωποι δεν είναι θεατές. Είμαστε συνδημιουργοί».
Οι επιλογές μας, η προσοχή μας, η ικανότητά μας για συνεκτική σχέση συμμετέχουν στο ξεδίπλωμα.[37] Ο πόνος και η σπανιότητα δεν είναι κοσμικές αναγκαιότητες. Είναι διαστρεβλώσεις που εισάγονται όταν συστήματα εξαναγκασμού και αμνησίας διακόπτουν την οργανική διαδικασία της πολυπλοκότητας και της αμοιβαίας άνθησης.38
Αυτό δεν είναι αφηρημένη θεολογία. Είναι η αναγνώριση ότι το ίδιο σύμπαν που μας παρήγαγε εξακολουθεί να αναπτύσσεται και ότι η συνειδητή συμμετοχή μας είναι μέρος αυτής της ανάπτυξης. Όταν επιτρέπουμε στις ελίτ να γράψουν το σενάριο του πολιτισμού, της συνείδησης και της αντιληπτής πραγματικότητας, παραδίδουμε τον ρόλο μας ως συγγραφείς. Όταν το ανακτούμε, η θεία διαδικασία προχωρά μέσα από εμάς αντί να στραγγαλίζεται από εμάς.39
Εάν η Γη είναι μέρος μιας ζωντανής, ιερής ιστορίας που κάθε συνειδητό ον βοηθά να γραφτεί, τότε η ίδια η γη δεν είναι ιδιωτική ιδιοκτησία με τη συνηθισμένη έννοια. Κανείς δεν έφτιαξε τη γη. Κανείς δεν δημιούργησε τη βρωμιά κάτω από ένα οικοδομικό τετράγωνο, το ποτάμι που περνάει από ένα αγρόκτημα ή το τμήμα της ακτογραμμής με την καλύτερη θέα. Οι άνθρωποι εμφανίστηκαν σε έναν πλανήτη που είχε ήδη τελειώσει.40 Η γη υπήρχε πριν γεννηθεί κάποιος ζωντανός και θα είναι ακόμα εδώ αφού φύγουμε.
Ο Χένρι Τζορτζ το είδε αυτό με σαφήνεια πριν από περισσότερο από έναν αιώνα. Η αυξανόμενη αξία μιας τοποθεσίας δημιουργείται από την κοινότητα γύρω της, από το μετρό, τα σχολεία, τις επιχειρήσεις και τις γενιές κοινής προσπάθειας που κάνουν ένα μέρος επιθυμητό. Ωστόσο, ο νόμιμος ιδιοκτήτης τσεπώνει αυτό το μη δεδουλευμένο κέρδος σαν να ήταν προσωπικό επίτευγμα.41 Ο Γεώργιος το ονόμασε οικονομικό ενοίκιο και πρότεινε έναν ενιαίο φόρο επί της γυμνής αξίας της ίδιας της γης, χωριστά από τυχόν βελτιώσεις που χτίστηκαν πάνω της. Φορολογήστε τους μισθούς και τιμωρείτε την εργασία. Φορολογήστε τα κτίρια και τιμωρείτε την κατασκευή που ωφελεί όλους. Φορολογήστε την αξία της γης και συλλαμβάνετε πλούτο που κανένας ιδιώτης ιδιοκτήτης δεν δημιούργησε.42
Η ιστορική καταγραφή κάνει την αδικία ακόμη πιο έντονη. Το μεγαλύτερο μέρος της γης στην Αμερική αφαιρέθηκε για πρώτη φορά από τα ιθαγενή έθνη από ναυλωμένες εταιρείες, την Εταιρεία της Βιρτζίνια, την Ολλανδική Εταιρεία Δυτικών Ινδιών, τις σιδηροδρομικές εταιρείες που έλαβαν περίπου το δέκα τοις εκατό των ηπειρωτικών Ηνωμένων Πολιτειών μέσω ομοσπονδιακών επιχορηγήσεων.43 Αυτές οι κατασχέσεις ακολουθήθηκαν από κληρονομιά, καταπιστεύματα και εταιρική διαδοχή που διατηρούν τις ίδιες συγκεντρωμένες συμμετοχές να μετακινούνται από τη μια γενιά ιδιοκτητών στην άλλη.44 Σήμερα σχεδόν το ογδόντα τοις εκατό της ενοικιαζόμενης γεωργικής γης ανήκει σε ιδιοκτήτες που δεν την καλλιεργούν· μεγάλο μέρος της περνά από διαθήκες και καταπιστεύματα και όχι από ανοιχτές αγορές.45 Τα κενά οικόπεδα μένουν αδρανή σε πόλεις που χρειάζονται στέγαση επειδή η κερδοσκοπία πληρώνει καλύτερα από τη χρήση.46
Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται στη μονοπωλιακή ισχύ, στις οικονομικές αμοιβές που εξάγονται ανεξάρτητα από την απόδοση και στην αξία που αντλούν τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης από συλλογικά δεδομένα και εργασία.47 Η μορφή αλλάζει. Το ερώτημα παραμένει: ποιος κερδίζει την αυξανόμενη αξία που χτίζει μια ολόκληρη κοινότητα μαζί; Η γη δόθηκε από τη θεϊκή διαδικασία για όλους μας. Ο έλεγχός του από λίγες εδραιωμένες ελίτ, από γενιά σε γενιά, χρησιμεύει κυρίως για να διαιωνίσει τη θέση τους και να κρατήσει την υπόλοιπη ανθρωπότητα σε κατάσταση τεχνητής έλλειψης.48
Ο Δρόμος της Οργανικής Ανάπτυξης
Η λύση δεν είναι ένα νέο κεντρικό σχέδιο ή ένα νέο σύνολο αφεντικών που υπόσχονται απελευθέρωση μέσω του ελέγχου τους. Η ιστορία δείχνει ότι η βίαιη ανατροπή ή η μαζική ιδεολογική αντικατάσταση απλώς εγκαθιστά μια νέα ελίτ χρησιμοποιώντας τους ίδιους τέσσερις μηχανισμούς.49 Ο κόσμος δεν ήταν ποτέ δικός τους για να τον πάρουν. Η δύναμή τους είναι δανεισμένη από την παράδοσή μας.50 Το έργο είναι να σταματήσουμε να παραδινόμαστε, σταδιακά, σκόπιμα, προς την κατεύθυνση εκείνων που αγαπάμε και εμπιστευόμαστε.51
Ξεκινήστε με τον ιδιωτικό χώρο και την ιδιωτική σκέψη. Φυλάξτε τις ώρες προσοχής που έχουν αποικίσει οι αρχιτέκτονες ψευδαισθήσεων.52 Ανακτήστε την ικανότητα να κάθεστε με ερωτήσεις αντί να καταναλώνετε προσυσκευασμένες απαντήσεις. Διδάξτε στα παιδιά να παρατηρούν το πρότυπο αντί να το απορροφούν άκριτα.53 Στην υγεία, απορρίψτε την υπόθεση ότι το κέρδος πρέπει να μεσολαβεί σε κάθε αλληλεπίδραση με το σώμα. Υποστηρίξτε πρακτικές και έρευνες που αντιμετωπίζουν τον οργανισμό ως ένα αυτο-οργανωμένο σύστημα ικανό για συνοχή, βασιζόμενο στη διατροφή, την κίνηση, τις σχέσεις και τη νοημοσύνη του ίδιου του σώματος και όχι μόνο στη δια βίου φαρμακευτική διαχείριση.54 Στην οικονομία, ευνοήστε ρυθμίσεις που μειώνουν την τεχνητή έλλειψη: τοπική παραγωγή όπου είναι δυνατόν, διαφανής πίστωση έξω από τους πιο στενούς κόμβους συγκεντρωμένης ιδιοκτησίας, διατήρηση μετρητών και ανταλλαγή peer-to-peer έναντι του επερχόμενου προγραμματιζόμενου κλουβιού.55
Σε πολιτιστικό επίπεδο, αρνηθείτε την κατασκευασμένη σύγκρουση. Αρνηθείτε τις ετικέτες που μετατρέπουν τις κοινές ανθρώπινες ανάγκες σε πολέμους ταυτότητας μηδενικού αθροίσματος, συμπεριλαμβανομένων των θρησκευτικών διαιρέσεων που έχουν χρησιμοποιηθεί εδώ και καιρό για να εμποδίσουν την ανθρωπότητα να αναγνωρίσει το κοινό της μερίδιο στη Γη και μεταξύ τους.56 Εξασκηθείτε στο επίμονο αντίθετο ρεύμα που επιβιώνει περισσότερο από κάθε καθεστώς: την ήρεμη επιμονή να ρωτάτε ποιος ωφελείται, τι έχει ξεχαστεί και ποιες εναλλακτικές λύσεις υπήρχαν κάποτε.57 Η συλλογική συνοχή, η κοινή προσοχή που κατευθύνεται προς τη θεραπεία και όχι τη διαίρεση, έχει μετρήσιμα αποτελέσματα. Μικρές ομάδες που ευθυγραμμίζουν την πρόθεση και τη δράση δημιουργούν πεδία που επηρεάζουν το μεγαλύτερο σύστημα.58 Αυτό δεν είναι μυστικισμός αποσπασμένος από τις αποδείξεις. Είναι η πρακτική συνέπεια ενός ολογραφικού, σχεσιακού κόσμου.59
Οργανική ανάπτυξη σημαίνει να επιτρέπουμε στην πολυπλοκότητα και τη σχέση να δημιουργούν λύσεις υψηλότερης τάξης αντί να τις επιβάλλουμε από πάνω. Σημαίνει να αναγνωρίσουμε ότι η πείνα σε έναν άφθονο κόσμο είναι μια σχεδιαστική αποτυχία των καταναγκαστικών συστημάτων, όχι ένα αναπόφευκτο της ανθρώπινης φύσης.60 Σημαίνει οικοδόμηση συστημάτων υγείας των οποίων η επιτυχία μετριέται από την αποκατάσταση της ζωτικότητας και όχι από τον όγκο των συνεχιζόμενων συνταγών. Σημαίνει οικονομική ζωή προσανατολισμένη στην άνθηση των οικογενειών και των κοινοτήτων και όχι στην αέναη επέκταση του ελέγχου των ελίτ, ξεκινώντας με την αναγνώριση ότι η ίδια η γη ανήκει σε όλους μας ως κληρονομιά της θείας διαδικασίας, όχι ως ιδιωτικό έπαθλο που πρέπει να αποθησαυριστεί από γενιά σε γενιά.61 Και σημαίνει μια πνευματική στάση που αντιμετωπίζει κάθε άνθρωπο ως συμμετέχοντα στη θεία διαδικασία, όχι ως πόρο που πρέπει να διαχειριστεί.62
Οι εδραιωμένες ελίτ έχουν περάσει χιλιετίες για να βελτιώσουν την απόδοση. Έχουν κάνει τις χορδές αόρατες κάνοντας τη σκηνή να μοιάζει με τη μόνη πραγματικότητα. Ωστόσο, οι χορδές παραμένουν ορατές σε όποιον θέλει να κοιτάξει.63 Μόλις τα δουν, χάνουν την αυτόματη ισχύ τους. Δεν χρειαζόμαστε άδεια για να ανακτήσουμε την πατρότητα της ζωής μας. Χρειαζόμαστε μόνο την πεισματική άρνηση να δεχτούμε εύκολες απαντήσεις, το θάρρος να παραμείνουμε αληθινοί και περίεργοι και την καθημερινή πρακτική της απόσυρσης της συναίνεσης από μηχανισμούς που μας χωρίζουν και μας μειώνουν.64
Η ανθρωπότητα αναπτύσσεται οργανικά όταν θυμόμαστε ότι είμαστε αυτοί που τραβάμε τους μοχλούς του μυαλού μας ή επιτρέπουμε στους άλλους να το κάνουν.65 Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που επιλέγουν το πρώτο. Το θείο που μεγαλώνει περιμένει τη συμμετοχή μας.6
**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου