Τα αρχαία γραπτά, η απαγορευμένη γνώση και ο ξεχασμένος κόσμος που κληρονόμησε η ανθρωπότητα μετά την υποχώρηση των νερών.
Γνωρίζετε την ιστορία του Κατακλυσμού. Όλοι τήν γνωρίζουν. Η βροχή, η κιβωτός, τα ζώα δύο-δύο, το περιστέρι που επιστρέφει με το φύλλο ελιάς. Το Κυριακάτικο σχολείο το καλύπτει .
Τώρα ανοίξτε την Genesis και χρονομετρήστε . Τα νερά καλύπτουν τη γη στο κεφάλαιο 7. Στο κεφάλαιο 11, ολόκληρη η γη μιλάει ξανά μια γλώσσα και ψήνει τούβλα στην πεδιάδα Σενναάρ. Ένας κόσμος τελειώνει και μέσα σε πέντε κεφάλαια ένας νέος χτίζει έναν πύργο.
Η Γένεση σας λέει τι έκρινε ο Θεός. Σας λέει πολύ λίγα για το τι ήξερε αυτός ο κόσμος. Ο Κάιν έχτισε μια πόλη (Γένεση 4:17). Ο Ιουβάλ ήταν ο πατέρας της άρπας και της φλογέρας (4:21). Τουβάλ-κάιν ασχολούνταν με σφυρήλατο μπρούντζο και σίδηρο (4:22). Ανάμεσά τους περπατούσαν γίγαντες, οι φημισμένοι άνδρες (6:4). Μετά το νερό έπεσε πάνω από όλα.
Τι απέγιναν λοιπόν όλα όσα ήξεραν;
Στους περισσότερους από εμάς δόθηκε η απάντηση χωρίς ποτέ να μας δοθεί η ερώτηση. Ο Κατακλυσμός σκούπισε την πλάκα. Ό,τι προηγήθηκε είχε χαθεί και ο κόσμος ξεκίνησε από την αρχή με οκτώ άτομα και έναν αμπελώνα.
Η Genesis δεν το λέει ποτέ αυτό. Σιωπά για το ερώτημα, και το υπόλοιπο αρχείο βρίσκεται στη Γραφή που ο Δυτικός κανόνας παραμερίζει. Τα Ιωβηλαία και ο Ενώχ, που διατηρούνται ακέραια στον κανόνα των 81 βιβλίων της Αιθιοπικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Tewahedo, συνεχίζουν εκεί που η Γένεση σιωπά και λένε ότι η γνώση διέσχισε το νερό.
Έξω από τις Γραφές τα παλαιά έθνη θυμόντουσαν το ίδιο πράγμα με τον δικό τους τρόπο: ένας Βαβυλώνιος ιερέας, ένας Ιουδαίος ιστορικός και ένας Έλληνας φιλόσοφος μιλούν ο καθένας για γραπτά που διήρκεσαν περισσότερο από έναν κατακλυσμό ή για ανθρώπους που ξέχασαν τι προηγήθηκε.
Η Γένεση καταγράφει την κρίση. Τα Ιωβηλαία και ο Ενώχ καταγράφουν τι προέκυψε μέσα από αυτό.
Ξεκινήστε με τα Ιωβηλαία. Κατονομάζει έναν άνθρωπο που βρήκε αυτό που άφησε πίσω του ο παλιός κόσμος. Δύο γενιές μετά τον Κατακλυσμό, ένας νεαρός ονόματι Καϊνάμ, εγγονός του Σημ και δισέγγονος του Νώε, πηγαίνει να ψάξει για γη για να ιδρύσει μια πόλη. Ο πατέρας του Arpachshad τον είχε μάθει να γράφει. Έξω στην ύπαιθρο, βρίσκει κάτι.
»Και βρήκε ένα γραπτό που είχαν χαράξει οι προηγούμενες γενιές στον βράχο, και διάβασε ό,τι ήταν πάνω του, και το μετέγραψε και αμάρτησε εξαιτίας του. γιατί περιείχε τη διδασκαλία των Παρατηρητών σύμφωνα με την οποία συνήθιζαν να παρατηρούν τους οιωνούς του ήλιου και της σελήνης και των άστρων σε όλα τα σημεία του ουρανού». Ιωβηλαία 8:3
Το έγραψε και δεν είπε τίποτα. Φοβόταν να μιλήσει στον Νώε γι' αυτό, λέει ο Ιωβηλαίος, «μήπως θυμώσει μαζί του εξαιτίας του» (8:4).
Ο κόσμος που χάραξε αυτόν τον βράχο είχε φύγει. Οι οικοδόμοι του κείτονταν νεκροί κάτω από τη λάσπη. Αλλά η διδασκαλία του στεκόταν ακόμα στο χωράφι, κομμένη σε πέτρα, περιμένοντας κάποιον που ήξερε να διαβάζει.
Ο Kainam δεν είναι ξένος στη Βίβλο. Το εβραϊκό κείμενο της Γένεσης 11 τον προσπερνά, αλλά η Μετάφραση των Εβδομήκοντα, η ελληνική Παλαιά Διαθήκη που διαβάζουν οι απόστολοι, τον ονομάζει γιο του Αρφαξάδ και πατέρα του Σηλά. Ο Λουκάς τον ονομάζει επίσης, στη γραμμή που εκτείνεται από τον Χριστό πίσω στον Αδάμ (Λουκάς 3:36). Ο άνθρωπος που περιγράφει το Ιωβηλαίο βρίσκεται στη γενεαλογία του Κυρίου.
Και δεν είναι ο μόνος μάρτυρας που λέει ότι η παλιά γνώση τα κατάφερε.
Τάφηκε στο Sippar
Περίπου 280 χρόνια προ Χριστού, ένας ιερέας του Βηλ στη Βαβυλώνα ονόματι Βηρωσσός έγραψε μια ιστορία του λαού του στα ελληνικά και την αφιέρωσε στον βασιλιά των Σελευκιδών Αντίοχο Α'. Είπε ότι εργαζόταν από τα παλιά αρχεία που φυλάσσονταν στο ναό της Βαβυλώνας. Το βιβλίο του έχει χαθεί. Ό,τι επιβιώνει προέρχεται από άλλα χέρια: ο Έλληνας συγγραφέας Αλέξανδρος Πολυΐστορας τον αντέγραψε, ο Ευσέβιος και ο Βυζαντινός χρονικογράφος Γεώργιος Σύγκελλος αντέγραψε τον Πολυίστορα, και αυτή η αλυσίδα είναι ο τρόπος με τον οποίο τον διαβάζουμε σήμερα.
Ο Βηρωσσός απαριθμεί δέκα βασιλιάδες που βασίλεψαν πριν από τον Κατακλυσμό. Ο δέκατος είναι ο Xisuthros. Στις μέρες του, λέει ο Βηρωσσός, ο θεός Κρόνος ήρθε σε αυτόν σε όραμα και τον προειδοποίησε ότι η ανθρωπότητα θα καταστραφεί από το νερό. Μετά ήρθε η εντολή. Στη μετάφραση του Isaac Cory το 1832, ο θεός «τον διέταξε να γράψει μια ιστορία της αρχής, της διαδικασίας και του τέλους όλων των πραγμάτων. και να το θάψουν στην πόλη του Ήλιου στη Σιππάρα."
Παρατηρήστε τη σειρά. Πριν από το πλοίο, τα βιβλία. Πριν σώσει την οικογένειά του, του λένε να σώσει το αρχείο.
Ο Xisuthros κατασκευάζει το σκάφος. Τα νερά έρχονται. Στέλνει πουλιά, και επιστρέφουν, και τελικά δεν το κάνουν. Βγαίνει, χτίζει έναν βωμό και τον παίρνουν από τα μάτια εκείνων που έμειναν πίσω. Μια φωνή από τον αέρα τούς λέει τι να κάνουν στη συνέχεια: να επιστρέψουν στη Βαβυλωνία και να «αναζητήσουν τα συγγράμματα στη Σιππάρα, τα οποία έπρεπε να κάνουν γνωστά σε όλη την ανθρωπότητα». Υπακούουν. «Όταν επέστρεψαν στη Βαβυλώνα, και βρήκαν τα συγγράμματα στη Σιππάρα, οικοδόμησαν πόλεις και ανήγειραν ναούς, και έτσι κατοικήθηκε ξανά η Βαβυλώνα».
Τοποθετήστε το δίπλα στον Kainam. Στα Ιωβηλαία, μια απαγορευμένη διδασκαλία επιβιώνει σε πέτρα και ένας νεαρός τη βρίσκει τυχαία και την κρύβει. Στον Βηρωσσό, ένα σώμα γνώσης θάβεται επίτηδες, ξεθάβεται κατόπιν εντολής και τίθεται ως θεμέλιο του νέου κόσμου. Ένας λογαριασμός αποκαλεί την ανάρρωση αμαρτία. Ο άλλος το αποκαλεί επανίδρυση. Και οι δύο στέκονται στο ίδιο γεγονός: κάτι που γράφτηκε πριν από τον Κατακλυσμό διαβάστηκε μετά από αυτόν.
Υπάρχει ένας τρίτος μάρτυρας. Ο Ιουδαίος ιστορικός Ιώσηπος, γράφοντας τον πρώτο αιώνα, λέει ότι οι γιοι του Σηθ μελέτησαν τους ουρανούς και γνωρίζοντας ότι ο κόσμος μια μέρα θα καταστρεφόταν από νερό και μια άλλη μέρα από φωτιά, «έφτιαξαν δύο στύλους. το ένα από τούβλα, το άλλο από πέτρα: έγραψαν τις ανακαλύψεις τους και στα δύο» (Αρχαιότητες 1.70–71, Whiston). Η πέτρινη κολόνα, λέει, «παραμένει στη γη της Σιριάδ μέχρι σήμερα."
Τρεις μάρτυρες. Βράχος, θαμμένες πλάκες και κολώνες. Οι λεπτομέρειες δεν ταιριάζουν ακριβώς και δεν πρέπει να αναγκαστούν να το κάνουν. Το μοτίβο ισχύει ούτως ή άλλως. Οι αρχαίοι δεν θυμόντουσαν τον Κατακλυσμό ως καθαρό σχιστόλιθο. Το θυμήθηκαν ως ένα κενό που διέσχισε η γραφή.
Δύο διδασκαλίες, ένας ουρανός
Για να μάθετε τι αντέγραψε ο Kainam, επιστρέψτε από πού προήλθε η διδασκαλία.
Το Βιβλίο του Ενώχ ανοίγει την ιστορία που αφηγείται η Γένεση 6 σε τέσσερις στίχους. Στις ημέρες του Ιαρέδ, διακόσιοι από τους αγγέλους που ονομάζονταν Παρατηρητές κατέβηκαν στην κορυφή του όρους Αερμών και δεσμεύτηκαν με όρκο να πάρουν γυναίκες από τις κόρες των ανδρών (Α ́ Ενώχ 6:6). Τα πήραν. Οι γυναίκες έφεραν γίγαντες. Οι γίγαντες έτρωγαν ό,τι μπορούσαν να παράγουν οι άνθρωποι, και όταν οι άνθρωποι δεν μπορούσαν πλέον να τους ταΐσουν, στράφηκαν εναντίον των ανθρώπων και τους καταβρόχθισαν (7:3-5).
Και οι Παρατηρητές δίδαξαν.
Πόλεμος, μέταλλο, ομορφιά, φυτά και ουρανός. Όταν οι αρχάγγελοι φέρνουν την υπόθεση ενώπιον του Θεού, ονομάζουν το έγκλημα: Ο Αζαζήλ «αποκάλυψε τα αιώνια μυστικά που διατηρήθηκαν στον ουρανό, τα οποία οι άνθρωποι αγωνίζονταν να μάθουν» (9:6).
Τώρα διαβάστε ξανά τον βράχο του Kainam: τη διδασκαλία των Παρατηρητών, «σύμφωνα με την οποία συνήθιζαν να παρατηρούν τους οιωνούς του ήλιου και της σελήνης και των αστεριών.Αυτό είναι το όγδοο κεφάλαιο του Ενώχ, λαξευμένο σε πέτρα, μεταφέρθηκε μέσα από το νερό και διαβάστηκε από έναν γιο του Σημ.
Αλλά οι Παρατηρητές δεν ήταν οι μόνοι που δίδασκαν για τον ουρανό.
Το Jubilees λέει ο Ενώχ:
«Ήταν ο πρώτος ανάμεσα στους ανθρώπους που γεννήθηκαν στη γη, που έμαθε γραφή και γνώση και σοφία, και έγραψε τα σημεία του ουρανού σύμφωνα με τη σειρά των μηνών τους σε βιβλίο, για να γνωρίσουν οι άνθρωποι τους καιρούς των ετών» Ιωβηλαία 4:17
Το βιβλίο του ίδιου του Ενώχ περιέχει ένα μεγάλο τμήμα για τις πορείες του ήλιου και της σελήνης, και στο τέλος του ονομάζει τον δάσκαλό του:
«Τα φώτα, και τους μήνες και τις γιορτές, και τα χρόνια και τις ημέρες, μου έδειξε και μου αποκάλυψε ο Ουριήλ» 1 Ενώχ 82:7
Ίδιος ουρανός. Ίδιος ήλιος, ίδιο φεγγάρι, ίδια αστέρια. Δύο δάσκαλοι. Οι Παρατηρητές δίδαξαν τους ανθρώπους να διαβάζουν τους ουρανούς ως οιωνούς. Ο Ουριήλ δίδαξε τον Ενώχ να τα διαβάζει ως τη σειρά που έθεσε ο Θεός, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να τηρούν τις εποχές και τις ημέρες τους. Μια διδασκαλία κλάπηκε από τον ουρανό. Το άλλο στάλθηκε κάτω από αυτό. (Η μάχη για αυτό το ημερολόγιο δεν τελείωσε με τον Ενώχ. )
Και ο Ενώχ έκανε ό,τι έκανε ο Ξισούθρος. Το έγραψε για εκείνους που θα ακολουθούσαν: «Διατήρησε λοιπόν, γιε μου Μαθουσάλα, τα βιβλία από το χέρι του πατέρα σου, και φρόντισε να τα παραδώσεις στις γενεές του κόσμου» (82:1). Ο Μαθουσάλας ήταν ο παππούς του Νώε. Η αλυσίδα φύλαξης τρέχει κατευθείαν στην κιβωτό.
Η ίδια διάσπαση εμφανίζεται και στα φυτά.
Μετά τον Κατακλυσμό, ακάθαρτα πνεύματα αρχίζουν να βασανίζουν τα εγγόνια του Νώε, παρασύροντάς τα και σκοτώνοντάς τα. Αυτά είναι τα πνεύματα των γιγάντων, οι γιοι των Παρατηρητών, τα ίδια ακάθαρτα πνεύματα που εντοπίζονται στο Πρόβλημα των δαιμόνων
Ο Νώε προσεύχεται. Ο Θεός δένει εννέα μέρη από αυτά και αφήνει ένα δέκατο. Τότε ένας άγγελος διατάσσεται να διδάξει στον Νώε όλα τα φάρμακά τους.
«Και εξηγήσαμε στον Νώε όλα τα φάρμακα των ασθενειών τους, μαζί με τις αποπλανήσεις τους, πώς θα μπορούσε να τους θεραπεύσει με βότανα της γης. Και ο Νώε έγραψε τα πάντα σε ένα βιβλίο, όπως τον διδάξαμε σχετικά με κάθε είδους φάρμακο». Ιωβηλαία 10:12-13
«Και έδωσε όλα όσα είχε γράψει στον Σημ, τον μεγαλύτερο γιο του. επειδή, τον αγάπησε υπερβολικά περισσότερο από όλους τους γιους του» 10:14
Οι Παρατηρητές δίδαξαν το κόψιμο των ριζών και έκαναν τους ανθρώπους να εξοικειωθούν με τα φυτά. Οι άγιοι άγγελοι δίδαξαν τον Νώε να θεραπεύει με βότανα της γης. Οι πεσόντες παρέδωσαν φυλαχτά. Οι πιστοί παρέδωσαν το φάρμακο κατά των πνευμάτων που εξυπηρετούσαν αυτά τα φυλαχτά.
Αυτό είναι το κέντρο του όλου ζητήματος. Το αν η γνώση επέζησε από τον Κατακλυσμό είναι πολύ μικρό ερώτημα. Δύο κληρονομιές επέζησαν. Ο ένας κατέβηκε μέσω του Μαθουσάλα, του Νώε και του Σημ, γραμμένος με εντολή και παραδιδόμενος από πατέρα σε γιο. Το άλλο πέρασε μέσα από έναν βράχο σε ένα χωράφι, αντιγραμμένο κρυφά από έναν άνδρα που φοβόταν τον προπάππου του. Το νερό τελείωσε τον κόσμο που κρατούσε και τα δύο. Δεν τελείωσε κανέναν από τους δύο.
Τα πνεύματα πέρασαν επίσης. Το βιβλίο με τα φάρμακα του Νώε υπάρχει επειδή οι νεκροί γίγαντες εξακολουθούσαν να εργάζονται για τους εγγονούς του. Ο Κατακλυσμός παρέσυρε τα πτώματα. Οι συνέπειες έφυγαν από την κιβωτό.
Τότε ο Κατακλυσμός Σάρωσε
Μέχρι το δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα, οι δυτικοί μελετητές αντιμετώπιζαν τον κόσμο πριν από τον Κατακλυσμό ως μια ιστορία που έλεγαν οι Εβραίοι. Τότε το έδαφος άρχισε να μιλάει.
Ο Κατάλογος των Σουμερίων Βασιλέων είναι μια καταγραφή της βασιλείας σε πηλό, γνωστή από περισσότερα από δώδεκα αντίγραφα, τα περισσότερα από τα οποία γράφτηκαν στις αρχές της δεύτερης χιλιετίας προ Χριστού.
Ξεκινά με τη βασιλεία να κατεβαίνει από τον ουρανό στην Eridu. Στη συνέχεια μετακινείται από πόλη σε πόλη: Eridu, Bad-tibira, Larak, Sippar, Shuruppak. Οι βασιλείες είναι τεράστιες. Στο Shuruppak, ο Ubara-Tutu κυβερνά 18.600 χρόνια. Στη συνέχεια, η λίστα το αθροίζει και σταματά: «Σε 5 πόλεις 8 βασιλιάδες. κυβέρνησαν για 241200 χρόνια. Τότε η πλημμύρα σάρωσε».
Η επόμενη γραμμή αρχίζει ξανά. «Αφού σάρωσε ο κατακλυσμός και κατέβηκε η βασιλεία από τον ουρανό, η βασιλεία ήταν στην Κεις».
Δύο πράγματα σε αυτή τη λίστα θα πρέπει να σταματήσουν τον αναγνώστη να κρυώνει.
Το πρώτο είναι το Sippar. Η πόλη όπου ο Ξισούθρος έθαψε τα βιβλία είναι μία από τις πέντε πόλεις της βασιλείας πριν από τον Κατακλυσμό. Ο Βηρωσσός δεν διάλεξε τυχαία κρυψώνα. Ονόμασε μια από τις παλαιότερες πόλεις που είχε η παράδοσή του, την πόλη του θεού ήλιου.
Ο δεύτερος είναι ο βασιλιάς της Σιππάρ. Η λίστα τον αποκαλεί En-men-dur-ana. Μια μεταγενέστερη βαβυλωνιακή πινακίδα λέει ότι οι θεοί του ήλιου και της καταιγίδας έφεραν αυτόν τον βασιλιά στη συνάθροισή τους και του δίδαξαν τα μυστικά του ουρανού και της γης: πώς να διαβάζει λάδι στο νερό, πώς να διαβάζει το συκώτι μιας θυσίας, την πινακίδα των θεών.
Στους δέκα βασιλιάδες του Βηρωσσού, ο ίδιος άντρας στέκεται έβδομος, με ελληνική μορφή του ονόματός του. Ο Ιούδας αποκαλεί τον Ενώχ «τον έβδομο από τον Αδάμ» (Ιούδα 14). Η Βαβυλών θυμήθηκε έναν έβδομο άνθρωπο πριν από τον Κατακλυσμό, ο οποίος εφέρθη στη βουλή του ουρανού και εδίδαξε τα μυστικά της, και αυτό τον έκαμε πατέρα της μαντείας. Η Γραφή θυμάται έναν έβδομο άνθρωπο που περπάτησε με τον Θεό και τον πήραν, και το βιβλίο του τον κάνει τον άνθρωπο που μετέφερε την ποινή του Θεού στους Παρατηρητές. Μία θέση. Δύο αναμνήσεις. Απέναντι από τους δασκάλους.
Μετά ο Γκιλγκαμές. Το 1872, ένας αυτοδίδακτος χαράκτης τραπεζογραμματίων ονόματι Τζορτζ Σμιθ ταξινομούσε σπασμένες πλάκες στο Βρετανικό Μουσείο, κομμάτια που ξεθάφτηκαν από τη βιβλιοθήκη του Ασσουρμπανιπάλ στη Νινευή. Διάβασε για ένα πλοίο που ξεκουραζόταν σε ένα βουνό και ένα πουλί που στάλθηκε να ψάξει για στεριά. Στις 3 Δεκεμβρίου 1872, στάθηκε ενώπιον της Εταιρείας Βιβλικής Αρχαιολογίας στο Λονδίνο και ανακοίνωσε μια βαβυλωνιακή αφήγηση για τον Κατακλυσμό. Η Daily Telegraph πλήρωσε για να τον στείλει στη Νινευή για να ψάξει για τα κομμάτια που έλειπαν και επέστρεψε με περισσότερα από την ιστορία.
Ο ήρωας αυτής της πινακίδας είναι ο Ουτναπιστίμ και το έπος τον αποκαλεί άνθρωπο του Σουρουπάκ, του γιου του Ουμπάρα-Τούτου. Αυτή είναι η τελευταία πόλη και ο τελευταίος βασιλιάς της Λίστας των Βασιλέων. Η λίστα σπάει στο Shuruppak. Η ιστορία του Κατακλυσμού ξεκινά εκεί.
Μετά ήρθαν τα μπαστούνια. Το 1929, ο Leonard Woolley, σκάβοντας στην Ουρ, έκοψε τα ερείπια αρχαίων σπιτιών και χτύπησε ένα παχύ στρώμα καθαρού, στρωμένου με νερό πηλού χωρίς κανένα σημάδι ανθρώπινης ζωής σε αυτό, και περισσότερους οικισμούς από κάτω. Στο Kish, και στο ίδιο το Shuruppak, οι εκσκαφείς βρήκαν δικά τους στρώματα πλημμύρας, καταγράφουν μια γη που πνίγηκε και εγκαταστάθηκε ξανά, με τους ανθρώπους που ήρθαν μετά το χτίσιμο κατευθείαν πάνω στη λάσπη.
Ονόματα, πόλεις, πινακίδες και λάσπη αναδύθηκαν από το έδαφος μέσα σε μια μόνο ζωή. Κάθε ένα από αυτά εμφανίστηκε αφού η Δύση είχε ήδη κατατάξει τον κόσμο πριν από τον Κατακλυσμό κάτω από τον μύθο.
Πάντα Παιδιά
Ο Πλάτωνας το είδε αυτό να έρχεται πριν από είκοσι τέσσερις αιώνες.
Στον Τίμαιο, αφηγείται πώς ο Αθηναίος νομοθέτης Σόλων ταξίδεψε στη Σάις της Αιγύπτου και προσπάθησε να εντυπωσιάσει τους ιερείς με τις παλαιότερες ιστορίες της Ελλάδας. Ένας ιερέας μεγάλης ηλικίας τον σταμάτησε. Στη μετάφραση του Benjamin Jowett: «Ω Σόλωνα, Σόλωνα, εσείς οι Έλληνες δεν είστε ποτέ τίποτα άλλο παρά παιδιά, και δεν υπάρχει γέρος ανάμεσά σας».
Ο Σόλων ρώτησε τι εννοούσε. Ο ιερέας είπε ότι οι Έλληνες ήταν νέοι στο μυαλό: «δεν υπάρχει καμία παλιά γνώμη που να έχει παραδοθεί ανάμεσά σας από την αρχαία παράδοση, ούτε καμία επιστήμη που να είναι φθαρμένη με την ηλικία». Η φωτιά και η πλημμύρα έρχονται ξανά και ξανά, εξήγησε, και κάθε φορά λυπούνται μόνο τους αγράμματους. Οι επιζώντες ξαναχτίζουν, αλλά δεν μπορούν να γράψουν τι χάθηκε και τα εγγόνια τους μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι ο κόσμος ξεκίνησε από αυτούς.
Οι Έλληνες θυμήθηκαν έναν κατακλυσμό, είπε ο ιερέας. Ήταν πολλοί.
Στη συνέχεια είπε στον Σόλωνα για την Ατλαντίδα, μια μεγάλη δύναμη πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες που βυθίστηκε στη θάλασσα σε μια μέρα και μια νύχτα. Η Ατλαντίδα έχει τη δική της έρευνα στο αρχείο μας.
Εδώ, δείτε τι είπε ο ιερέας για τη μνήμη. Ένας λαός που χάνει τα αρχεία του δεν ξέρει τι έχασε. Μπερδεύουν την άκρη της μνήμης τους με την άκρη της ιστορίας.
Αυτή είναι η κατάσταση της σύγχρονης Δύσης. Οι μελετητές του έχουν ανακτήσει περισσότερο από τον αρχαίο κόσμο από οποιαδήποτε γενιά πριν από αυτούς. Διαβάζουν σφηνοειδή γραφή. Χρονολογούν λάσπη. Έχουν καταγράψει βασιλιάδες που ο Σόλων δεν είχε ακούσει ποτέ. Αυτή η δουλειά είναι πραγματική και έχει σημασία.
Αλλά κοιτάξτε σε τι βρίσκεται. Ο Βηρωσσός επιβιώνει μόνο επειδή άλλοι άνδρες αντέγραψαν τα μέρη που τους ενδιέφεραν. Ο Ενώχ και τα Ιωβηλαία επιβιώνουν ολόκληρα μόνο στη Γεέζ της Αιθιοπίας, που φυλάσσονται από μια εκκλησία που τα διάβαζε ως Γραφή, ενώ ο υπόλοιπος Χριστιανικός κόσμος τα άφηνε να πέσουν. Πριν από τον Τζορτζ Σμιθ, η Δύση είχε τον Βηρωσσό αποσπασματικά: έναν Βαβυλωνιακό Κατακλυσμό που αντιγράφηκε από Έλληνες και αναφέρθηκε από επισκόπους. Δεν είχε τίποτα στα χέρια της Βαβυλώνας. Αυτό βρισκόταν σε κομμάτια σε μια αποθήκη μουσείου μέχρι που ένας χαράκτης έμαθε να το διαβάζει και ένα ολόκληρο πεδίο έπρεπε να επανεξεταστεί.
Κάθε κρίση για το τι γνώριζαν οι αρχαίοι είναι μια κρίση που έγινε από αυτό που συνέβη για να επιβιώσει. Καμένες βιβλιοθήκες, σπασμένες πλάκες, μη αναγνωσμένες γλώσσες, βιβλία κομμένα από τον κανόνα: το καθένα είναι μια τρύπα στο αρχείο. Ο σύγχρονος άνθρωπος κοιτάζει μέσα σε αυτές τις τρύπες και αποκαλεί αυτό που δεν μπορεί να δει «πρωτόγονο».
Τα όργανά του τον έχουν κάνει καλύτερο στο σκάψιμο. Δεν τον έχουν κάνει κύριο του παρελθόντος.
Τι επέζησε λοιπόν από τον Κατακλυσμό;
Ο Kainam βρήκε τη διδασκαλία των Παρατηρητών σε έναν βράχο, την αντέγραψε και την έκρυψε. Ο Ξισούθρος έθαψε την αρχή, τη μέση και το τέλος όλων των πραγμάτων στη Σιππάρ και ο λαός του το έσκαψε και έχτισε πόλεις πάνω του. Ο Ενώχ κατέγραψε τις αληθινές πορείες των ουρανών και έδωσε τα βιβλία του στον Μαθουσάλα για τις γενεές του κόσμου. Ο Νώε έγραψε τα φάρμακα του αγγέλου σε ένα βιβλίο και τα έδωσε στον Σημ, τον γιο που αγαπούσε.
Τέσσερις λογαριασμοί. Δύο κληρονομιές. Ο Κατακλυσμός τελείωσε έναν κόσμο, και οι δύο διασταυρώθηκαν.
Η Βαβυλώνα έχτισε τους ναούς της πάνω στις θαμμένες πλάκες και τους οιωνούς του ουρανού: τα μυστικά που αποκάλυψε ο Αζαζέλ, αυτά που οι άνθρωποι προσπαθούσαν να μάθουν. Η γραμμή του Σημ έφερε την άλλη: την τάξη των ουρανών, το φάρμακο κατά των πνευμάτων και τη μαρτυρία που ο Ενώχ χειροτονήθηκε να τηρεί «για μαρτυρία στις γενεές του κόσμου» (Ιωβηλαία 10:17). Όταν οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην πεδιάδα Σενναάρ για να χτίσουν έναν πύργο στον ουρανό, η επιλογή μεταξύ των δύο ήταν ήδη μπροστά τους.
Ο Κύριος είπε ότι οι τελευταίες ημέρες θα έμοιαζαν με του Νώε:
«Και δεν γνώριζαν μέχρι που ήρθε ο κατακλυσμός και τα πήρε όλα. έτσι θα είναι και ο ερχομός του Υιού του Ανθρώπου» Ματθαίος 24:39
Οι άνθρωποι πριν από τον Κατακλυσμό δεν είχαν άγνοια. Είχαν μέταλλο και πόλεις, αστέρια και φυτά. Αυτό που δεν ήξεραν ήταν η ώρα.
Έχουμε γίνει εξαιρετικά επιδέξιοι στην ανάκτηση πολιτισμών που εξαφανίστηκαν πριν από εμάς. Αλλά αυτοί οι πολιτισμοί θυμόντουσαν οι ίδιοι έναν κόσμο που εξαφανίστηκε μπροστά τους.
Τα όρια της γνώσης μας δεν είναι τα όρια της ιστορίας.
**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου