Γράφει ο Ανδρέας Λεοντίου
Η ομίχλη έχει απλωθεί πάνω από την ελληνική πολιτική σκηνή. Πυκνή μάλιστα, από εκείνες που δεν βλέπεις ούτε δύο μέτρα μπροστά σου, αλλά ακούς συνεχώς περίεργους θορύβους πίσω από κλειστές πόρτες. Τηλέφωνα χτυπούν, παλιοί κομματάρχες ξεσκονίζουν ατζέντες, υποψήφιοι βουλευτές και νέοι επίδοξοι πολιτευτές αναζητούν πολιτική στέγη, ενώ κάποιοι έχουν ήδη παραγγείλει υπουργικά κοστούμια και άλλοι έχουν καπαρώσει, στη φαντασία τους, στασίδι στο κοινοβούλιο. Το ωραιότερο; Κανείς δεν γνωρίζει ακόμη ποιος θα κερδίσει τις εκλογές, αλλά αρκετοί συμπεριφέρονται σαν να έχουν ήδη κρατήσει τραπέζι στο υπουργικό συμβούλιο. Καλώς ήρθατε στην Ελλάδα του 2026, εκεί όπου η πολιτική σταθερότητα αποτελεί κυβερνητικό σύνθημα και η πολιτική αβεβαιότητα αρχίζει να γίνεται καθημερινή πραγματικότητα.
Θα σας κουράσω σήμερα λίγο παραπάνω, αλλά πιστέψτε με, αξίζει τον κόπο. Θα προσπαθήσουμε να βάλουμε σε μια σειρά τα πρόσωπα, τις φιλοδοξίες και τα πολιτικά μαγειρέματα που ετοιμάζονται πίσω από την κουρτίνα. Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για το ποιος θα πάρει την καρέκλα, αλλά για το ποιος θα πληρώσει τελικά τον λογαριασμό. Ο συνήθης ύποπτος, άλλωστε, όλοι αντιλαμβανόμαστε ποιος θα είναι ξανά.
Στο κέντρο της παράστασης ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή μάλλον ο «Μητσοτακισμός», το αυταρχικό, κατά την άποψή μου, μοντέλο εξουσίας που έχει διαμορφωθεί γύρω από το Μέγαρο Μαξίμου. Στην κυβερνητική τηλεόραση, γιατί πλέον κυβερνητική έχει καταντήσει πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, η οικονομία πετάει, οι επενδύσεις ανθίζουν και η ανάπτυξη καλπάζει, ενώ στο σούπερ μάρκετ ο οικογενειάρχης κοιτάζει την απόδειξη και αναρωτιέται μήπως αγόρασε κατά λάθος ολόκληρο το κατάστημα. Η Ελλάδα των κυβερνητικών παρουσιάσεων και η Ελλάδα του οικογενειακού προϋπολογισμού φαίνεται πως κατοικούν σε διαφορετικούς πλανήτες. Μπορεί και σε διαφορετικά σύμπαντα.
Η Νέα Δημοκρατία έχει αποκτήσει πάντως μια αξιοσημείωτη ικανότητα. Πριν προλάβει να κοπάσει ο θόρυβος από μία υπόθεση σκανδάλου, ανοίγει η συζήτηση για την επόμενη. Σε λίγο τα σκάνδαλα θα βγαίνουν με αριθμό προτεραιότητας, σαν τις ουρές στις δημόσιες υπηρεσίες. ΟΠΕΚΕΠΕ, αγροτικές επιδοτήσεις, δικογραφίες, υποθέσεις που αφορούν τον αθλητισμό και παράγοντές του, με τις περίφημες «γαλάζιες ακρίδες» να πρωταγωνιστούν μόνιμα στην πολιτική αντιπαράθεση. Σκεφτείτε τώρα ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα περιβάλλον όπου, κατά την εκτίμησή μου, η πλειονότητα των μέσων μαζικής ενημέρωσης αντιμετωπίζει ευνοϊκά την κυβέρνηση. Την ίδια ώρα πάντως ο πραγματικός αγρότης παλεύει με το πετρέλαιο, το ρεύμα και τα έξοδα παραγωγής. Το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη, βλέπετε, έχει και μια άλλη μοναδική ιδιότητα. Όταν ανακοινώνεται μια επιτυχία, όλοι τρέχουν να φωτογραφηθούν δίπλα της, όταν όμως εμφανίζεται η μία δικογραφία μετά την άλλη, αρχίζει το γνωστό παιχνίδι «δεν ήξερα, δεν είδα, δεν άκουσα». Τελικά, στο Μαξίμου υπάρχει κεντρικός συντονισμός για όλα, εκτός από όσα προκαλούν εκτεταμένη πολιτική ζημιά;
Στην καθημερινότητα τα πράγματα δεν γίνονται ευκολότερα. Ας είμαστε ρεαλιστές και όχι κομιστές αρνητικών ειδήσεων, αλλά άνθρωποι που αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα. Η ακρίβεια πιέζει, η στέγη παραμένει δυσβάσταχτη για πολλούς και ο μισθός συχνά τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας. Ο κάθε υπουργός όμως εμφανίζεται με διαγράμματα και ο μέσος Έλληνας με απλήρωτους λογαριασμούς. Δύο διαφορετικές γλώσσες, η μία μιλά για δείκτες και η άλλη για το αν θα περισσέψουν χρήματα μέχρι τα μέσα του μήνα. Το Μαξίμου προβάλλει τη σταθερότητα ως κεντρικό πολιτικό επιχείρημα, ενώ η αντιπολίτευση απαντά, και ορθώς κατά τη γνώμη μου, ότι η σταθερότητα δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως απάντηση σε κάθε παταγώδη αποτυχία της διακυβέρνησης. Στην πραγματικότητα, ούτε η επίκληση του φόβου αρκεί ως κυβερνητικό πρόγραμμα ούτε η αγανάκτηση αρκεί ως σχέδιο αλλαγής.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό εμφανίζεται ο Αντώνης Σαμαράς, ένας πρώην πρωθυπουργός που γνωρίζει τη Νέα Δημοκρατία καλύτερα από αρκετούς που σήμερα παριστάνουν τους θεματοφύλακες της παράταξης. Γνωρίζει πρόσωπα, μηχανισμούς, παλιές ισορροπίες και τις διαδρομές της εσωκομματικής εξουσίας, συνεπώς δεν χρειάζεται οδηγίες χρήσης για να καταλάβει πώς λειτουργεί το κόμμα. Αν υπάρχει πολιτικός που γνωρίζει πού βρίσκονται τα ευαίσθητα σημεία και τα απόκρυφα ευαγγέλια της σημερινής ΝΔ, ο Σαμαράς είναι ένας από αυτούς.
Ας μη βιαστούμε όμως να ξεσκονίσουμε φωτοστέφανα, διότι ο Σαμαράς δεν κατέβηκε χθες από τον Όλυμπο κρατώντας τις πλάκες του Μωυσή. Πρωθυπουργός υπήρξε, μνημόνια διαχειρίστηκε και δύσκολες πολιτικές επιλογές υπερασπίστηκε, ενώ σε πολιτικούς αντιπάλους εκ δεξιών θεωρώ πως φέρθηκε άνομα. Επομένως, το παρελθόν του δεν εξαφανίζεται επειδή σήμερα βρίσκεται απέναντι στον Μητσοτάκη. Υπάρχει ωστόσο ένα ζήτημα που ξεπερνά τις προσωπικές τους αντιπαραθέσεις και όλα όσα έχουν προηγηθεί. Οι προειδοποιήσεις του Σαμαρά για «Πρέσπες του Αιγαίου» και «νέα Ίμια» είναι εξαιρετικά σοβαρές πολιτικές καταγγελίες, οι οποίες μάλιστα διατυπώνονται από έναν πρώην πρωθυπουργό. Τα έξι ερωτήματα για τη γαλλική ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία αγγίζουν το περιεχόμενο των διπλωματικών επαφών και τη δυνατότητα της Άγκυρας να επικαλείται τέτοιες διαδικασίες σε μελλοντικές θαλάσσιες δραστηριότητες. Οι ισχυρισμοί αυτοί χρειάζονται έλεγχο και συγκεκριμένες απαντήσεις, καθώς η ύπαρξη μιας διακοίνωσης δεν αποδεικνύει από μόνη της παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, ούτε όμως μια καθησυχαστική κυβερνητική δήλωση υποκαθιστά την ανάγκη να γνωρίζουμε τι ακριβώς ειπώθηκε τελικά. Τα εθνικά ζητήματα δεν είναι οικογενειακό μυστικό του Μαξίμου.
Θα κάνει λοιπόν κόμμα ο Σαμαράς; Η εκτίμησή μου είναι πως το έχει ήδη αποφασίσει και δεν είμαι φυσικά ο μόνος που το πιστεύει. Το ενδιαφέρον όμως είναι ποιοι θα εμφανιστούν δίπλα του, καθώς ακούγονται ονόματα με σοβαρή πολιτική και λαϊκή επιρροή. Αν επιβεβαιωθούν, στο Μαξίμου κάποιοι θα αρχίσουν να μετρούν όχι μόνο δημοσκοπήσεις, αλλά και πόσοι θα μείνουν στο μαντρί! Κάπου εκεί στο βάθος βρίσκεται και ο Κώστας Καραμανλής, το όνομα του οποίου εμφανίζεται συχνά στα σενάρια, χωρίς αυτό να αποδεικνύει κοινό κομματικό σχεδιασμό. Στα εθνικά θέματα πάντως οι δημόσιες παρεμβάσεις του κινούνται επίσης σε κατεύθυνση αυστηρής κριτικής. Η βαρύτητα της παρουσίας του εξηγεί και γιατί κάθε δημόσια παρέμβασή του προκαλεί σοβαρές πολιτικές συζητήσεις.
Ο Κυριάκος Βελόπουλος παρακολουθεί τις εξελίξεις από τη δική του κοινοβουλευτική θέση. Η Ελληνική Λύση διαθέτει αναγνωρίσιμο πολιτικό λόγο και ο αρχηγός της γνωρίζει πώς να μετατρέπει μια καταγγελία σε τηλεοπτικό γεγονός. Στην τηλεόραση μπορεί να εξηγήσει τα πάντα, από τη γεωπολιτική μέχρι το πώς θα σωθεί η ελληνική οικονομία. Το δύσκολο αρχίζει όταν κάποιος ζητήσει να δει το σχέδιο με αριθμούς, χρονοδιάγραμμα και υπογραφές. Στη γεωπολιτική οι θέσεις του προκαλούν ενδιαφέρουσες, ομολογουμένως, συζητήσεις για τη σχέση της Ελλάδας με τη Ρωσία και τη Δύση, μόνο που η εξωτερική πολιτική δεν είναι τηλεοπτική δημοπρασία για να διαλέγεις κάθε εβδομάδα ποια υπερδύναμη προσφέρει καλύτερους όρους. Άλλο να καταγγέλλεις την Ουάσιγκτον από το στούντιο και άλλο να διαχειρίζεσαι Ουάσιγκτον, Μόσχα και Άγκυρα χωρίς να υπάρχει διάλειμμα για διαφημίσεις κηραλοιφών.
Τώρα φτάνουμε στον Ηλία Κασιδιάρη και εδώ πραγματικά χρειάζεται πρόγραμμα οργανωμένων παραστάσεων. Σπαρτιάτες, Πατριώτες, δημοτικές πρωτοβουλίες και διαδοχικά εκλογικά εγχειρήματα, κάθε φορά με νέες προσδοκίες, νέα ονόματα, νέες ανακοινώσεις και ξανά τα ίδια και τα ίδια. Πριν προλάβει ο κόσμος να καταλάβει ποιος εκπροσωπεί ποιον, έχει αρχίσει η συζήτηση για το επόμενο πολιτικό του σχήμα. Σε λίγο θα χρειάζεται ο ψηφοφόρος χάρτη, πυξίδα, GPS και υπεύθυνη δήλωση για να παρακολουθήσει την κομματική του διαδρομή.
Η κριτική δεν προέρχεται φυσικά αποκλειστικά από πολιτικούς αντιπάλους του, αφού μεγάλα τμήματα του παλαιότερου ιδεολογικού εθνικιστικού χώρου διαφωνούν ξεκάθαρα με τη στρατηγική των διαδοχικών εγχειρημάτων, την επιλογή των όποιων συνεργατών και την έμφαση στη διαδικτυακή προβολή και την προσωπολατρία. Υπάρχει όμως και μια άλλη πραγματικότητα, καθώς ο Κασιδιάρης εξακολουθεί να διαθέτει διαδικτυακή απήχηση και να κινητοποιεί υποστηρικτές, ιδιαίτερα μεταξύ νεότερων χρηστών. Το ενδιαφέρον αυτό δεν είναι αμελητέο, αλλά δεν αποτελεί και απόδειξη σοβαρής πολιτικής επάρκειας. Ο πολιτικός μεσσιανισμός είναι πάντα ένα βολικό καταφύγιο. Άλλωστε, το φαινόμενο αυτό γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση κατά τη δεκαετία του ’80 και την περίοδο του περίφημου Παπανδρεϊσμού. Το ζούμε όμως και σήμερα με τον πολυαγαπημένο μας πρωθυπουργό και το γνωστό δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος». Σε λίγο θα μας πουν «Μητσοτάκης ή εξωγήινοι» και θα ψάχνουμε να δούμε μήπως προσγειώθηκε κανένας ιπτάμενος δίσκος στο προαύλιο της Βουλής! Λες και μια ολόκληρη χώρα δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της χωρίς τον εκάστοτε σωτήρα της. Αντί να χτίσεις λοιπόν οργάνωση, περιμένεις τον σωτήρα, αντί να παρουσιάσεις ένα καλά μελετημένο πρόγραμμα, δείχνεις μια φωτογραφία και αντί να αξιολογήσεις στελέχη και σοβαρούς ανθρώπους, μετράς ακολούθους και ατάκες στα social media.
Ο influencer σίγουρα μπορεί να ξέρει πώς λειτουργεί ο αλγόριθμος, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι γνωρίζει πώς λειτουργεί ένα υπουργείο ή ότι μπορεί να υπερασπιστεί μια σοβαρή πολιτική πρόταση εντός της Βουλής όταν τελειώσουν τα συνθήματα και αρχίσουν οι πραγματικά δύσκολες ερωτήσεις. Άλλο να συγκεντρώνεις εκατό χιλιάδες προβολές και άλλο να συγκεντρώνεις δέκα ανθρώπους που γνωρίζουν τι θα κάνουν αν αύριο βρεθούν αντιμέτωποι με έναν κρατικό προϋπολογισμό και μια μείζονα εθνική κρίση. Το σοβαρότερο βρίσκεται στην εκλογική αριθμητική, καθώς όταν διαφορετικοί σχηματισμοί ανταγωνίζονται για συγγενικά ακροατήρια και κάποιοι μένουν κάτω από το 3%, οι ψήφοι τους δεν μετατρέπονται σε κοινοβουλευτικές έδρες. Το πολιτικό παράδοξο είναι ότι μπορείς να καταγγέλλεις καθημερινά τη Νέα Δημοκρατία και ο κατακερματισμός του χώρου σου να την ευνοεί τελικά στην κατανομή των εδρών. Δεν χρειάζονται θεωρίες συνωμοσίας και μυστικές συμφωνίες προκειμένου να εξεταστεί αυτό το αποτέλεσμα, αρκεί ο εκλογικός νόμος. Ύστερα υπάρχει και το γνωστό ζήτημα των εκλογικών απαγορεύσεων και των τροπολογιών Βορίδη, που οι επικριτές τους χαρακτηρίζουν φωτογραφικές. Η συνεχής επανάληψη των ίδιων λαθών τελικώς σε κάνει να αναρωτιέσαι τι πραγματικά εξυπηρετεί όλο αυτό, πέραν ίσως της προσωπικής προβολής.
Η Αφροδίτη Λατινοπούλου βρίσκεται μπροστά σε διαφορετικό δίλημμα. Η Φωνή Λογικής έχει αποκτήσει δική της παρουσία και η αρχηγός της επιχειρεί να διαμορφώσει διακριτή πολιτική ταυτότητα. Η αλήθεια είναι ότι η ίδια δείχνει, κατά την εκτίμησή μου, μεγαλύτερη πολιτική ωριμότητα, καθώς έχει αλλάξει τακτική και δεν αναλώνεται σε επιθέσεις εναντίον άλλων σχηματισμών της σκληρής Δεξιάς, επικεντρώνοντας τα βέλη της στην κριτική προς το κυβερνών κόμμα. Όμως, αν ο Σαμαράς προχωρήσει σε νέο κόμμα, θα υπάρξει προσέγγιση ή θα προτιμηθεί η πλήρης αυτονομία; Στην ελληνική πολιτική δύο αρχηγοί μπορούν να συμφωνούν σχεδόν σε όλα, μέχρι να τεθεί το ερώτημα ποιος θα είναι αρχηγός. Εκεί ξαφνικά ανακαλύπτονται ιδεολογικές διαφορές με βάθος Μαριανών Τάφρων.
Η ΝΙΚΗ του Δημήτρη Νατσιού αντιμετωπίζει τη δική της πρόκληση, αφού η θρησκευτική και παραδοσιακή της ταυτότητα είναι αναγνωρίσιμη, αλλά η πολιτική απαιτεί απαντήσεις για την οικονομία, την παραγωγή, την άμυνα και το μέλλον της χώρας. Με τα λιβανιστήρια μπορείς να γεμίσεις μια αίθουσα ευωδία, δεν γεμίζεις όμως το καλάθι της νοικοκυράς ούτε χρηματοδοτείς τις Ένοπλες Δυνάμεις. Ακόμη και ο πιο πιστός ψηφοφόρος χρειάζεται κάποια στιγμή να πληρώσει τον λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος.
Στην απέναντι πλευρά του πολιτικού χάρτη εμφανίζεται ξανά ο Αλέξης Τσίπρας και ακούγονται ήδη από μακριά τα παλιά νταούλια και οι ζουρνάδες. Θυμάστε τότε που θα χόρευαν οι αγορές; Τελικά το 2015 οι αγορές δεν χόρεψαν, ήρθε νέα συμφωνία με τους πιστωτές και η μεγάλη προεκλογική ρήξη μετατράπηκε σε κυβερνητική προσαρμογή. Τα νταούλια έπαιζαν για τους δανειστές, αλλά τον λογαριασμό τον πλήρωσε ο Έλληνας φορολογούμενος.
Τώρα επιχειρεί πολιτική επιστροφή με νέα συσκευασία και το ερώτημα είναι αν άλλαξε το περιεχόμενο ή απλώς βρέθηκε καλύτερος γραφίστας. Το δημοψήφισμα, η μνημονιακή αναδίπλωση και οι Πρέσπες παραμένουν μέρος της πολιτικής του διαδρομής, ενώ η αναγνωρισιμότητα και η κυβερνητική εμπειρία είναι δεδομένα, χωρίς αυτό να αποτελεί αυτόματο συγχωροχάρτι. Γιατί στην Ελλάδα μπορείς να αλλάξεις κόμμα, λογότυπο και πολιτικό αφήγημα, το ιστορικό των προηγούμενων κυβερνητικών σου αποφάσεων όμως δεν διαγράφεται με ένα απλό «εκκαθάριση μνήμης».
Ο Νίκος Ανδρουλάκης συνεχίζει τη δική του προσπάθεια να μετατρέψει το ΠΑΣΟΚ σε κυβερνητική εναλλακτική. Υπάρχουν στιγμές που ανεβαίνει στο βήμα με τέτοια σοβαρότητα ώστε περιμένεις να ανακοινώσει τη μεγαλύτερη πολιτική ανατροπή της δεκαετίας, αρχίζει όμως να μιλά, περνούν τα λεπτά και στο τέλος το βασικό συμπέρασμα είναι ότι απαιτείται περισσότερη θεσμική σοβαρότητα. Ευχαριστούμε πρόεδρε, το σημειώσαμε και θα το εξετάσουμε στην επόμενη συνεδρίαση της επιτροπής για την αξιολόγηση της σοβαρότητας. Το ερώτημα παραμένει, αν η κάλπη δεν δώσει αυτοδυναμία, με ποιους θα συνεργαστεί το ΠΑΣΟΚ; Θα αποκλείσει κάθε συνεργασία με τη ΝΔ, θα αναζητήσει άλλες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες ή θα προτιμήσει δεύτερες εκλογές;
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, αντίθετα, δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα έντασης. Αν υπάρχει μικρόφωνο θα το βρει, αν υπάρχει υπουργός θα του ζητήσει εξηγήσεις και αν υπάρχει συνεδρίαση καλό είναι οι υπόλοιποι να έχουν πάρει μαζί τους καφέ, νερό και κάτι πρόχειρο για το βράδυ. Η Πλεύση Ελευθερίας έχει κάνει την πολιτική καταγγελία σχεδόν ολυμπιακό αγώνισμα, το δύσκολο είναι να αποδείξει ότι διαθέτει και ολοκληρωμένη πρόταση διακυβέρνησης. Διότι άλλο να απαιτείς από έναν υπουργό να απαντήσει και άλλο να βρεθείς στη θέση όπου πρέπει εσύ να υπογράψεις την απόφαση.
Η Μαρία Καρυστιανού αποτελεί μια διαφορετική περίπτωση. Πριν από οποιαδήποτε πολιτική ιδιότητα υπάρχει μια μητέρα που έχασε το παιδί της, μια γυναίκα που βρέθηκε στο επίκεντρο της δημόσιας ζωής μέσα από έναν αγώνα για δικαιοσύνη. Αυτό το ανθρώπινο στοιχείο δεν εξαφανίζεται επειδή αποφάσισε να δραστηριοποιηθεί πολιτικά. Στα θετικά της πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι, παρά τις επιθέσεις και την έντονη κριτική που δέχεται, είχε το θάρρος να βγει μπροστά και να συγκρουστεί δημόσια με ένα σύστημα εξουσίας που η ίδια καταγγέλλει για διαφθορά, συγκάλυψη και έλλειψη λογοδοσίας στη Δικαιοσύνη. Και αυτό δεν είναι λίγο. Της αξίζουν συγχαρητήρια γιατί δεν περιορίστηκε στον προσωπικό της πόνο, αλλά επέλεξε να δώσει έναν δύσκολο δημόσιο αγώνα, διεκδικώντας αλήθεια και δικαιοσύνη. Ο σεβασμός απέναντι σε μια μάνα που έχασε το παιδί της και ο δημόσιος έλεγχος ενός πολιτικού φορέα δεν είναι αντίθετες έννοιες. Η πολιτική δραστηριότητα δημιουργεί ερωτήματα για τα πρόσωπα που τη στηρίζουν, τις θέσεις που προτείνει και τη χρηματοδότησή της, με την απάντηση να μην μπορεί να είναι ούτε η αυτόματη αποδοχή ούτε η αυτόματη καχυποψία. Ο ανθρώπινος πόνος αξίζει σεβασμό, η πολιτική πρόταση χρειάζεται τεκμηρίωση.
Κάπου στο βάθος το ΚΚΕ, με τους συντρόφους να συνεχίζουν να περιμένουν την επανάσταση με τέτοια υπομονή που ο εργάτης πρόλαβε να πιάσει δουλειά, να βγει στη σύνταξη και να περιμένει ακόμη τα αναδρομικά του! Ένας αιώνας σχεδόν επαναστατικής αναμονής, με τον καπιταλισμό να καταρρέει κάθε εβδομάδα στις ανακοινώσεις και να ξανανοίγει κανονικά τη Δευτέρα το πρωί. Σταθερός κομματικός μηχανισμός, γνώριμα συνθήματα και η ίδια υπόσχεση για τη μεγάλη κοινωνική ανατροπή, ενώ στο μεταξύ αλλάζουν γενιές, κυβερνήσεις, τεχνολογίες και οικονομικές συνθήκες. Ο Περισσός συνεχίζει να περιμένει την ιστορική στιγμή.
Σύντροφοι, ο εργαζόμενος πληρώνει σήμερα το ενοίκιό του και ο ιδιοκτήτης δεν πρόκειται να δεχτεί ως εξόφληση μια ανακοίνωση ότι ωριμάζουν οι αντικειμενικές συνθήκες. Το μεγάλο παράδοξο του ΚΚΕ είναι πως υπόσχεται την ανατροπή ολόκληρου του πολιτικού συστήματος, αποτελώντας ταυτόχρονα ένα από τα πιο σταθερά και προβλέψιμα κομμάτια του. Όσο για την κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων; Υπομονή σύντροφοι, το εισιτήριο του 1917 έχει λήξει προ πολλού. Καλό θα ήταν, μέχρι να φτάσει η επανάσταση, να υπάρχει και καμιά απάντηση για τα προβλήματα του 2026.
Τώρα επιστρέφουμε στο κέντρο της σκακιέρας, όπου η Νέα Δημοκρατία παραμένει πρώτη στις δημοσκοπήσεις, αλλά η αυτοδυναμία δεν αποτελεί δεδομένο. Η παρουσία νέων ή αναδιαμορφωμένων κομμάτων μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς, ενώ οι συνεργασίες που σήμερα αποκλείονται ενδέχεται να ξανασυζητηθούν όταν προκύψουν πραγματικά εκλογικά αποτελέσματα. Εδώ αρχίζει το πραγματικό πολιτικό θρίλερ. Θα προχωρήσει ο Σαμαράς, θα κρατήσει αποστάσεις ο Καραμανλής, θα διατηρήσουν τη σημερινή στρατηγική τους οι σχηματισμοί στα δεξιά της ΝΔ; Θα μπορέσει ο Τσίπρας να διευρύνει την επιρροή του και θα ξεκαθαρίσει το ΠΑΣΟΚ με ποιους θα μπορούσε να κυβερνήσει;
Αν η πρώτη κάλπη δεν δώσει κυβέρνηση, τι θα συμβεί στη δεύτερη; Θα εμφανιστούν συνεργασίες που σήμερα θεωρούνται αδιανόητες, θα αναζητηθούν νέες ηγεσίες ή θα ανοίξει ακόμη και συζήτηση για τρίτη εκλογική αναμέτρηση; Οι πολιτικές κόκκινες γραμμές έχουν την παράξενη συνήθεια να ξεθωριάζουν μόλις αρχίσουν τα τηλεφωνήματα για υπουργικές καρέκλες.
Στο μεταξύ ο Έλληνας παρακολουθεί όλο αυτό το πολιτικό παζάρι και προσπαθεί να βγάλει άκρη, έχοντας την ακρίβεια να του τρώει τον μισθό, το ενοίκιο να τον πνίγει και μια καθημερινότητα που γίνεται ολοένα δυσκολότερη. Βλέπει μια κυβέρνηση φθαρμένη, με σκάνδαλα και υποσχέσεις που δεν γεμίζουν το ψυγείο του. Θέλει να αλλάξει αυτή η κατάσταση, θέλει όμως να δει και ποιος θα έρθει μετά, διότι από σωτήρες χορτάσαμε, από λύσεις έχουμε έλλειψη.
Μόνο που δεν είναι όλα ζήτημα χρημάτων, αφού η Τουρκία δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια. Το Αιγαίο, η Κύπρος και η Ανατολική Μεσόγειος απαιτούν σοβαρότητα και εγρήγορση, καθώς οι γείτονες παρακολουθούν τις εξελίξεις και οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις έχουν χρέος να μη μετατρέπουν τα εθνικά ζητήματα σε παιχνίδι εντυπώσεων. Ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να παρουσιάζει τη δική του πολιτική επιβίωση ως προϋπόθεση για την ασφάλεια της χώρας. Το «εγώ ή το χάος» δεν είναι επιχείρημα, είναι παραδοχή ότι δεν έχεις κάτι καλύτερο να πεις. Από την άλλη, όσοι φιλοδοξούν να τον διαδεχθούν ας αφήσουν τις φωτογραφίες, τα μεγάλα λόγια και τις προσωπικές κόντρες και ας παρουσιάσουν επιτέλους ένα σοβαρό σχέδιο.
Ο Έλληνας έχει περάσει πολλά και ξέρει να ξεχωρίζει την πατριωτική ευθύνη από την πολιτική παράσταση. Χρειάζεται να μείνει ενωμένος με τους άλλους Έλληνες στα δύσκολα, να κρατήσει την πίστη του στον Θεό αντλώντας δύναμη από αυτήν και να μη χαρίζει την κρίση του σε κανέναν. Γιατί στο τέλος οι πρωθυπουργοί αλλάζουν, οι υπουργοί αλλάζουν και οι καρέκλες αλλάζουν χέρια. Η Ελλάδα όμως είναι το σπίτι μας και το σπίτι μας δεν το αφήνουμε στην τύχη του.https://ethnikovima.gr/
**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου