John W. Whitehead και τη Nisha Whitehead
«Κάτι δεν πάει καλά με αυτή τη χώρα, έτσι δεν είναι;»— V -for Vendetta
Μια επανάσταση μπορεί να ανατρέψει έναν τύραννο χωρίς να διαλύσει την τυραννία.
Οι εκλογές μπορούν να αντικαταστήσουν έναν πρόεδρο χωρίς να περιορίσουν τις εξουσίες της προεδρίας.
Μια νέα πολιτική πλειοψηφία μπορεί να κληρονομήσει τα μέσα καταστολής και να τα προσαρμόσει στους δικούς της σκοπούς.
Με άλλα λόγια, τι ωφελεί μια πολιτική αλλαγή αν τα όπλα της καταπίεσης απλώς αλλάζουν χέρια;
Μετά από ενδιάμεσες εκλογές που είδαν δισεκατομμύρια δολάρια να δαπανώνται για πολιτική διαφήμιση και ένα κύμα Δημοκρατικών που σάρωσε τους Ρεπουμπλικάνους από την εξουσία στο Κογκρέσο, οι Αμερικανοί υποσχέθηκαν για άλλη μια φορά μια νέα κατεύθυνση.
Αλλά το ερώτημα που πρέπει δικαίως να τεθεί είναι: τι ακολουθεί;
Πριν από είκοσι χρόνια, το V for Vendetta πρόσφερε στους θεατές του κινηματογράφου μια τρομακτική ματιά σε ένα μέλλον στο οποίο η κυβερνητική επιτήρηση ήταν παντού, η διαφωνία ήταν επικίνδυνη, τα μέσα ενημέρωσης χρησίμευαν ως όργανο κρατικής προπαγάνδας και η υπόσχεση της ασφάλειας είχε γίνει δικαιολογία για την απογύμνωση των ανθρώπων από τις ελευθερίες τους.
Κυκλοφόρησε το 2006, το V for Vendetta απεικονίζει μια μελλοντική Βρετανία που κυβερνάται από το Norsefire, ένα φασιστικό καθεστώς που υπόσχεται πάνω απ' όλα ασφάλεια και προστασία. Πίσω από αυτές τις υποσχέσεις κρύβεται ένας μηχανισμός παρακολούθησης, κράτησης, λογοκρισίας και εκφοβισμού.
Οι παραλληλισμοί με τις μεθόδους του σύγχρονου αμερικανικού αστυνομικού κράτους για την εδραίωση των εξουσιών του είναι δύσκολο να αγνοηθούν: εκμετάλλευση του φόβου, δαιμονοποίηση της διαφωνίας, μετατροπή της ασφάλειας σε λευκή επιταγή και αντιμετώπιση των συνταγματικών περιορισμών ως ενοχλήσεων.
Όπως παρατήρησε ο σκηνοθέτης James McTeigue σε πρόσφατη συνέντευξή του για την εικοστή επέτειο της Vendetta, οι πολιτικές συνθήκες μπορεί να αλλάξουν, αλλά οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται από αυταρχικές κυβερνήσεις παραμένουν αξιοσημείωτα συνεπείς και οι ίδιοι αγώνες για την εκτελεστική εξουσία, τον κυβερνητικό έλεγχο και την καταστολή της διαφωνίας συνεχίζουν να επανεμφανίζονται.
«Είναι πάντα το ίδιο βιβλίο», προειδοποίησε ο McTeigue.
Άλλες δυστοπικές ταινίες οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν μπορούμε να ψηφίσουμε για να βγούμε από την τυραννία αν συνεχίσουμε να ψηφίζουμε για να παραδώσουμε σε κάποιον άλλο τα κλειδιά του αστυνομικού κράτους.
Στη Χώρα των Τυφλών, που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά με το V for Vendetta, ένας στρατιώτης βοηθά στην ανατροπή ενός βάναυσου ηγεμόνα, μόνο για να παρακολουθήσει τον επαναστάτη ηγέτη να εγκαθιδρύει ένα άλλο καταπιεστικό καθεστώς.
Στους Αγώνες Πείνας, η ήττα του Προέδρου Σνόου δεν απονέμει αυτόματα δικαιοσύνη. Ο Πρόεδρος Coin, ο οποίος ηγείται της εξέγερσης εναντίον του, προτείνει άλλους Αγώνες Πείνας - αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας τα παιδιά του ηττημένου Καπιτωλίου. Αν και τα ονόματα και οι στολές αλλάζουν, η λογική της σκληρότητας παραμένει.
Οι πολιτικοί έρχονται και παρέρχονται. Ο μηχανισμός της κυβέρνησης παραμένει.
Με τον όρο «κυβέρνηση», αναφέρομαι στην κυβέρνηση με κεφαλαίο «G»: το εδραιωμένο βαθύ κράτος, το εκτεταμένο δίκτυο υπηρεσιών, εργολάβων, συστημάτων παρακολούθησης, γραφειοκρατίες ασφαλείας και συσσωρευμένες εξουσίες που είναι σε μεγάλο βαθμό ανεπηρέαστο από τις εκλογές και όλο και πιο απομονωμένο από τη λογοδοσία.
Ό,τι βάζει ένας πρόεδρος, το κληρονομεί ο επόμενος. Αυτό που ένα πολιτικό κόμμα καταδικάζει όταν είναι εκτός εξουσίας, μπορεί να το βρει εξαιρετικά χρήσιμο όταν ελέγχει τον κυβερνητικό μηχανισμό.
Σκεφτείτε τι έχει παραμείνει σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητο παρά τις δεκαετίες εκλογών, τις προεκλογικές υποσχέσεις και τις διαβεβαιώσεις ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά.
Το κράτος επιτήρησης δεν χρειάζεται πλέον κάμερα σε κάθε γωνιά του δρόμου. Οι Αμερικανοί μεταφέρουν μεγάλο μέρος της τεχνολογίας που απαιτείται για την παρακολούθηση των κινήσεών τους στις τσέπες τους.
Εν τω μεταξύ, η στρατιωτικοποίηση των αστυνομικών δυνάμεων της Αμερικής συνεχίζεται. Μέσω ομοσπονδιακών προγραμμάτων μεταφοράς εξοπλισμού, οι τοπικές υπηρεσίες επιβολής του νόμου έχουν αποκτήσει πρόσβαση σε στρατιωτικό εξοπλισμό και δυνατότητες.
Εξακολουθούμε να παλεύουμε με ένα τεράστιο σύστημα φυλακών, φυλακών και κρατητηρίων. νόμοι που ποινικοποιούν ένα συνεχώς διευρυνόμενο φάσμα συμπεριφοράς· και κυβερνητικές υπηρεσίες που πολύ συχνά αντιμετωπίζουν τη δέουσα διαδικασία ως εμπόδιο στην επιβολή και όχι ως συνταγματική υποχρέωση.
Ούτε οι διαδοχικές διοικήσεις κατάφεραν να διαλύσουν το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα, να τερματίσουν την εξάρτηση της κυβέρνησης από ατελείωτες στρατιωτικές δεσμεύσεις στο εξωτερικό, να περιορίσουν την όρεξή της για δολάρια των φορολογουμένων ή να διακόψουν τη ζεστή σχέση μεταξύ της κυβερνητικής εξουσίας και του εταιρικού κέρδους.
Η πολεμική μηχανή συνεχίζει να λειτουργεί.
Ο μηχανισμός παρακολούθησης συνεχίζει να επεκτείνεται.
Οι κυβερνητικοί εργολάβοι συνεχίζουν να εισπράττουν τις επιταγές τους.
Και οι φορολογούμενοι συνεχίζουν να πληρώνουν τον λογαριασμό.
Όλο αυτό το διάστημα, μας ενθαρρύνουν να πιστεύουμε ότι όλα θα αλλάξουν μόνο αν εκλέξουμε τους σωστούς ανθρώπους.
Αυτή είναι η ψευδαίσθηση της ελευθερίας: ότι είμαστε ελεύθεροι όσο η κυβέρνηση μας επιτρέπει να είμαστε ελεύθεροι, ότι η συνταγματική μας προστασία μπορεί να ανασταλεί κάθε φορά που οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι προφέρουν τις μαγικές λέξεις «εθνική ασφάλεια».
Οι Ιδρυτές κατάλαβαν κάτι που οι Αμερικανοί φαίνεται να έχουν ξεχάσει: ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την ελευθερία δεν είναι απλώς ποιος κατέχει την εξουσία, αλλά πόση εξουσία επιτρέπεται να ασκεί η κυβέρνηση.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο καθιέρωσαν ένα σύστημα ελέγχων και ισορροπιών, μοιράζοντας την εξουσία μεταξύ τριών ισότιμων κλάδων της κυβέρνησης -της εκτελεστικής, της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας- και θέτοντας συνταγματικά όρια στον καθένα.
Η ανόθευτη εξουσία σε οποιονδήποτε κλάδο της κυβέρνησης αποτελεί απειλή για την ελευθερία.
Το νεοεκλεγέν Κογκρέσο έχει την ευκαιρία να παράσχει έναν ουσιαστικό συνταγματικό έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας. Μπορεί να διερευνήσει τις κυβερνητικές καταχρήσεις, να απαιτήσει λογοδοσία, να ασκήσει τη νομοθετική του εξουσία και να αρνηθεί να επικυρώσει μια αυτοκρατορική προεδρία. Αλλά αν η νέα πλειοψηφία απλώς αντικαταστήσει την κομματική τιμωρία με τη συνταγματική λογοδοσία ή υπερασπιστεί τις ίδιες καταχρήσεις όταν εξυπηρετούν τα δικά της πολιτικά συμφέροντα, ο μηχανισμός της τυραννίας θα παραμείνει άθικτος.
Δεν υπάρχει σχέδιο δέκα βημάτων για την ανάκτηση μιας ελεύθερης κοινωνίας.
Αν υπήρχε, ωστόσο, το πρώτο βήμα θα ήταν απλό: σταματήστε να αντιμετωπίζετε την πολιτική ως άθλημα θεατών και κάντε αυτό που σας αναλογεί για να υπερασπιστείτε τις αρχές της ελευθερίας στη δική σας κοινότητα.
Υπερασπιστείτε τα δικαιώματά σας, φυσικά. Αλλά το πιο σημαντικό, υπερασπιστείτε τα δικαιώματα εκείνων με τους οποίους διαφωνείτε. Υπερασπιστείτε την ελευθερία όταν ο ομιλητής είναι προσβλητικός, ο κατηγορούμενος δεν είναι δημοφιλής ή το άτομο που στοχοποιείται έχει διαφορετική φυλή, θρησκεία, εθνικότητα, μεταναστευτικό καθεστώς, πολιτική ή άποψη. Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων δεν είναι μια ανταμοιβή για καλή συμπεριφορά ή ένα προνόμιο που προορίζεται για ανθρώπους που σκέφτονται όπως εμείς.
Μην παίζετε σημασιολογία. Μην δικαιολογείτε. Μην το πολιτικοποιείτε. Μην δικαιολογείτε μια συνταγματική κατάχρηση επειδή το κόμμα που προτιμάτε τυχαίνει να είναι στην εξουσία. Όταν οι αξιωματούχοι παρακάμπτουν το Σύνταγμα, απαιτήστε να το υπακούσουν.
Αυτή είναι η δουλειά τους. Κάντε τους να το κάνουν.
Όπως έχω καταστήσει σαφές στο Battlefield America: The War on the American People και στο φανταστικό του αντίστοιχο The Erik Blair Diaries, η ελευθερία απαιτεί κάτι περισσότερο από μια ψήφο.
Απαιτεί μια κυβέρνηση που αναγκάζεται να παίζει με τους κανόνες του Συντάγματος - και πολίτες πρόθυμους να λογοδοτήσουν όσους κατέχουν δημόσια αξιώματα όταν δεν το κάνουν, ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα είναι στην εξουσία.
*
**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου