«Η δύναμη είναι το δίκιο!»
Το Σενζέν είναι το μέρος όπου ο κόσμος της Βεστφαλίας έρχεται να πεθάνει. Ο Τραμπ, ο Πούτιν και ο Σι συναντιούνται στις 19 Νοεμβρίου, με τα πυρηνικά όπλα, την Ουκρανία, το Ιράν και τη στρατηγική σταθερότητα να κρέμονται πάνω από το τραπέζι. Τρεις άντρες, τρεις αυτοκρατορίες, τρεις πολιτισμοί αρκετά ισχυροί για να αναδιατάξουν τον πλανήτη. Τα Ηνωμένα Έθνη μπορούν να κρατήσουν τις σημαίες τους. Οι μικρότερες πολιτείες μπορούν να κρατήσουν τους ύμνους τους. Η κυριαρχία δεν είναι πλέον κάτι γραμμένο σε ένα σύνταγμα. Ανήκει σε αυτούς που μπορούν να την υπερασπιστούν. Μόνο τέσσερα πολιτισμικά κράτη υπάρχουν πραγματικά: η Αμερική, η Ρωσία, η Κίνα και η Ινδία. Η Ουάσινγκτον, η Μόσχα και το Πεκίνο είναι οι τρεις γίγαντες. Όλοι οι άλλοι διαπραγματεύονται τους όρους της δικής τους ασήμαντης θέσης.
Ο Δαρβίνος ποτέ δεν υποσχέθηκε ισότητα. Η φύση παράγει θηρευτές, επιζώντες, παράσιτα και απολιθώματα. Η γεωπολιτική είναι εξίσου αμείλικτη. Ένα εθνικό κράτος που εξαρτάται από ξένους στρατούς, ξένη τεχνολογία και ξένο χρήμα είναι μια κυριαρχική φαντασίωση. Η ανεξαρτησία του τελειώνει εκεί που τελειώνει η υπομονή του προστάτη του. Τα πολιτισμικά κράτη διαθέτουν κάτι βαθύτερο: ιστορική μνήμη, ηπειρωτικό χώρο, στρατιωτική ισχύ και θέληση για κυριαρχία. Το Ισλάμ είναι ένας πολιτισμός χωρίς ενιαίο κυρίαρχο κράτος. Η Νότια Αμερική έχει πολιτισμική ταυτότητα αλλά στερείται πολιτικής ενότητας. Η Βραζιλία ονειρεύεται ηγεσία ενώ η ήπειρος παραμένει κατακερματισμένη. Η Ινδία έχει την ουσία ενός πολιτισμικού κράτους αλλά δεν έχει ακόμη αποκτήσει την παγκόσμια στρατηγική δύναμη των άλλων τριών. Η ιστορία δεν ανταμείβει εκείνους που βυθίζονται στη νοσταλγία για την παλιά μεγαλοσύνη αλλά στερούνται τη δύναμη να την ανακτήσουν. Ανταμείβει την οργανωμένη δύναμη. Η δύναμη είναι το δίκιο! Το υπόλοιπο είναι διακόσμηση στους τοίχους των νικηφόρων αυτοκρατοριών.
Μια Νέα Γιάλτα θα χώριζε τον κόσμο σε σφαίρες επιρροής. Η Αμερική κρατά το Δυτικό Ημισφαίριο. Η Δόγμα Μονρόε επιβιώνει επειδή επιβιώνουν τα αυτοκρατορικά συμφέροντα. Η Ρωσία διατηρεί την ιστορική της σφαίρα σε όλη την Ευρασία. Η Κίνα εδραιώνει τη στρατηγική της πρωτοκαθεδρία στην Ανατολική Ασία και τον δυτικό Ειρηνικό. Η Μόσχα βλέπει την προέλαση του ΝΑΤΟ προς τα σύνορά της ως εισβολή στον ιστορικό της χώρο ασφαλείας. Το Πεκίνο απορρίπτει την αμερικανική στρατιωτική υπεροχή στην πόρτα του. Η Ουάσινγκτον απαιτεί προνόμια στην Αμερική που αρνείται στους αντιπάλους της αλλού. Η υποκρισία είναι η μητρική γλώσσα των αυτοκρατοριών. Ωστόσο, μια συμφωνία μεταξύ αυτών των τριών δυνάμεων θα μπορούσε να θέσει όρια στον ανταγωνισμό τους. Θα αναγνώριζαν τα στρατηγικά εδάφη ο ένας του άλλου και θα διαπραγματεύονταν τα όρια της παρέμβασης. Τα μικρότερα εθνικά κράτη θα διαμαρτύρονταν. Οι ανίσχυρες διαμαρτυρίες τους δεν θα άλλαζαν την ισορροπία δυνάμεων.
Ο Γερμανός πολιτικός θεωρητικός Καρλ Σμιτ έδωσε σε αυτή τη ρύθμιση το πνευματικό της όπλο: «την απαγόρευση παρέμβασης δυνάμεων εκτός γεωπολιτικού χώρου.» Κάθε μεγάλος χώρος πρέπει να έχει τη δύναμη να αποκλείει τους ξένους. Η Ρωσία δεν μπορεί να αποδεχτεί μια αμερικανική στρατιωτική εντολή που επιβάλλεται στην Ευρασία. Η Κίνα δεν μπορεί να αποδεχτεί μόνιμη ξένη παρέμβαση στο θαλάσσιο περιβάλλον της. Η Αμερική δεν θα εγκαταλείψει την ιστορική της κυριαρχία στη Δυτική Ημισφαίριο. Η Νέα Γιάλτα θα μετέτρεπε αυτές τις διεκδικήσεις σε ένα σύστημα αμοιβαίου περιορισμού. Η καθολική φιλελεύθερη ηθική θα έχανε την εξουσία της να μεταμφιέζει την παρέμβαση ως σωτηρία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσε να συνεχίσει να κηρύττει. Τα κηρύγματά του δεν καθορίζουν πλέον την πολιτική γεωγραφία του κόσμου. Η εξουσία θα εμφανιζόταν ξανά χωρίς τη γελοία ανθρωπιστική της μάσκα.
Η Δυτική Ευρώπη είναι η επόμενη Μογγολία. Κάποτε κέντρο αυτοκρατοριών, στρατών και παγκόσμιας κατάκτησης, μετατρέπεται σε μια γραφική συλλογή ιστορικών μνημείων που κυβερνώνται από φοβισμένους διοικητές. Η Μογγολία κάποτε υπέταξε μεγάλο μέρος της Ευρασίας. Σήμερα επιβιώνει ως ονομαστικά ανεξάρτητη χώρα, αλλά ο κόσμος σχεδόν δεν προσέχει την πολιτική της. Η Ευρώπη κινείται προς την ίδια ιστορική αφάνεια. Οι Βρυξέλλες κατασκευάζουν κανονισμούς, η Ουάσινγκτον παρέχει προστασία, και οι ευρωπαίοι ηγέτες συγχέουν την υπακοή με την αλληλεγγύη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει γίνει μια μηχανή διαχείρισης της δικής της παρακμής. Οι πολιτικοί της μιλούν για στρατηγική αυτονομία ενώ παραμένουν στρατιωτικά εξαρτημένοι από την Αμερική. Ανακοινώνουν κυρώσεις κατά της Ρωσίας σαν να μπορούσαν τα ανακοινωθέντα να αντικαταστήσουν τις διαιρέσεις. Κάνουν παρατηρήσεις στην Κίνα σαν να μπορούσαν οι διαλέξεις να σταματήσουν εργοστάσια. Μπερδεύουν τη μνήμη της ευρωπαϊκής μεγαλοσύνης με τη συνεχιζόμενη ύπαρξή της. Η ήπειρος που κάποτε κατέκτησε τον κόσμο θα γίνει ένα γεωπολιτικό κουφάρι διαμελισμένο από ισχυρότερους πολιτισμούς.
Η Σενζέν δεν είναι ακόμα Γιάλτα. Δεν έχει επιτευχθεί συμφωνία και οι τρεις δυνάμεις παραμένουν αντίπαλοι. Αλλά η λογική της επερχόμενης εποχής είναι ήδη ορατή. Η Ρωσία έχει υποστεί τεράστια πίεση αντί να εγκαταλείψει το δικαίωμά της σε μια ανεξάρτητη ευρασιατική τάξη. Η Κίνα έχει γίνει αρκετά ισχυρή ώστε να αμφισβητήσει την αμερικανική ηγεμονία. Η Αμερική παραμένει αρκετά ισχυρή για να υπερασπιστεί τη θέση της στην αυτοκρατορία. Η Ινδία παρακολουθεί ως το τέταρτο κράτος-πολιτισμό, που συνεχίζει να συγκεντρώνει δύναμη. Το εθνικό κράτος της Βεστφαλίας γίνεται ένα απομεινάρι. Ο φιλελεύθερος οικουμενισμός χάνει το μονοπώλιο της πολιτικής νομιμοποίησης. Αναδύεται ένας δαρβινικός κόσμος όπου τα κράτη πρέπει να οργανώσουν την εξουσία ή να υποταχθούν σε αυτούς που έχουν. Η Νέα Γιάλτα μπορεί να φέρει μια σκληρή ειρήνη, αλλά τουλάχιστον θα αναγνωρίσει τη δομή της πραγματικότητας. Σχεδόν διακόσιες πολιτείες θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Οι περισσότεροι δεν θα αποφασίσουν ποτέ κάτι παγκόσμιας σημασίας. Οι σημαίες τους θα κυματίζουν πάνω από τα ερείπια της κυριαρχίας. Οι ηγέτες τους θα εκφωνήσουν ομιλίες. Οι διπλωμάτες τους θα χειροκροτήσουν. Και οι τρεις γίγαντες θα μοιράσουν τον χάρτη.
**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου