Για την Ουτοπία του Ζήνωνα και το Ξενόμορφο του Πλατωνισμου

 

 Θα σας πω για την Κάστα των Αρπακτικών.

☭ Slavlander

Ο Ζήνων ο Κιτιεύς, ο ιδρυτής του Στωικισμού, ένας Φοίνικας που μιλούσε ελάχιστα ελληνικά, έγραψε ένα έργο με τίτλο Πολιτεία γύρω στις αρχές του 3ου αιώνα π.Χ. Ναι, ας μείνουμε στην τυπική χρονολογία για το σημερινό λήμμα, η οποία δεν επικεντρώνεται στον χρονολογικό ρεβιζιονισμό, αλλά στην κοινωνική στρατηγική. Η ουτοπία του Ζήνωνα διαφέρει κάπως από τις δύο ιδανικές ουτοπίες του Πλάτωνα (Πολιτεία και Νόμοι) ή τις μεταγενέστερες χριστιανικές και ισλαμικές ερμηνείες του Πλάτωνα. Το έργο δεν έχει διασωθεί, ό,τι γνωρίζουμε προέρχεται από μεταγενέστερους συγγραφείς που το παρέθεσαν ή το παράφρασαν και από αυτές τις εξαιρέσεις έχει γίνει μια ανακατασκευή. Η Πολιτεία ήταν το πιο διάσημο βιβλίο του και γράφτηκε, προφανώς, σε αντίθεση με την Πολιτεία του Πλάτωνα.

Ωστόσο, υπάρχει και ένας άλλος τρόπος ερμηνείας της Πολιτείας του Ζήνωνα έναντι της Πολιτείας του Πλάτωνα. Ο Στωικισμός μπορεί να ήταν μια πρώιμη προσπάθεια δημιουργίας μιας «φοινικικής ιστορίας» στην οποία θα βασιζόταν η εφαρμογή της ουτοπίας του Πλάτωνα. Αλλά ήταν μια αποτυχημένη προσπάθεια, μια προσπάθεια που δεν μπορούσε να επιτραπεί να επιβιώσει, ακόμη και ως εννοιολογικό σχέδιο.

Η «Κομμουνιστική» Ουτοπία-Κράτος του Ζήνωνα

Τώρα, η ιδανική κοινωνία του Ζήνωνα ήταν ριζικά ισότιμη και εντελώς κοσμοπολίτικη. Ήταν ένα όραμα μιας πόλης-κράτους χωρίς διαιρέσεις ή πιθανώς ακόμη και ενός παγκόσμιου κράτους, όπου οι τεχνητές διαφορές φυλής ή εθνικότητας διαλύονταν. Αντίθετα, όλη η κοινωνία συγκρατείται από τον «Λόγο».

Και οι ηγέτες-πολίτες αυτού του κράτους ήταν αποκλειστικά «οι Σοφοί» ή οι Σοφοί που θα ερμήνευαν τον Λόγο. Ο Ζήνων υποστήριζε ότι μόνο οι Σοφοί είναι αληθινοί πολίτες, φίλοι και ελεύθεροι άνθρωποι. Όλοι οι άλλοι θεωρούνται εχθροί και σκλάβοι του κράτους. Αυτό σήμαινε ότι στην ιδανική πόλη, δεν υπήρχε χώρος για τους ασύνετους/μη ενάρετους — ακόμη και οι γονείς, τα παιδιά και οι φίλοι που δεν είχαν σοφία αποκλείονταν από την ιδιότητα του πολίτη.

Στη συνέχεια, ο θεός αυτής της ιδανικής κοινωνίας θα ήταν ο «Έρωτας» και οι σοφοί που ηγούνται του κράτους είναι εκείνοι που είναι γεμάτοι αγάπη για αυτόν τον Λόγο και τη θεότητα που τον αντιπροσωπεύει. Τολμώ να πω, «ο Χριστός»; Επίσης, δεν επιτρέπονται ναοί ειδωλολατρικών θεοτήτων. Ούτε γυμναστήρια. Όλοι οι πολίτες πρέπει να φορούν τα ίδια ρούχα και να μοιράζονται τις συζύγους τους. Λόγω της εγγενούς δομής του, δεν υπάρχει ανάγκη για κράτη, κυβερνήσεις, δικαστήρια, αστυνομία, θρησκεία, χρήματα, ιδιωτική ιδιοκτησία και γάμο σε αυτή την ουτοπία.

Ο Ζήνων έχει χαρακτηριστεί ως «ο πρώτος κομμουνιστής» εξαιτίας αυτών των κατηγοριών που εκτοξεύονται στην ουτοπία του. Φυσικά, θα δυσκολευτείτε να βρείτε ένα κομμουνιστικό κράτος που να καταργεί τα δικαστήρια, την αστυνομία, τα χρήματα, τους γάμους και να έχει μια μικρή ή ανύπαρκτη κυβέρνηση. Ο Ζήνων είναι ξεκάθαρα «ο Πρώτος Χριστιανός», στην πραγματικότητα. Αλλά η ταμπέλα έχει κολλήσει, κυρίως επειδή η Αριστερά συνεχίζει να προσποιείται ότι είναι κατά του κράτους και η Δεξιά θέλει να απεικονίσει την Αριστερά ως επίσης αντικρατική, σαν να ήταν κάτι ipso facto κακό.

Ο Πλάτωνας παρουσιάζεται συνήθως σε αντίθεση με αυτό, με την άκαμπτη και «φεουδαρχική» ιεραρχική κοινωνία του, η οποία θεωρείται «δεξιά» και «παραδοσιακή» σε αντίθεση με το «αριστερό» όραμα του Ζήνωνα, το οποίο είναι ασιατικό ή σημιτικό και ανατρεπτικό.

Αλλά στην πραγματικότητα, θα διαπιστώσετε ότι αυτές οι Ουτοπίες είναι κυριολεκτικά όλες η ίδια ιδέα - η ίδια βασική ιδέα.

Επιτρέψτε μου να το κάνω πολύ απλό για να το καταλάβει ο καθένας.

Αν έχετε διαβάσει ποτέ το έργο μου, γνωρίζετε ήδη περισσότερα από οποιοδήποτε ευγενικό μέλος της κοινωνίας για το τι υποτίθεται ότι πιστεύουν οι Φύλακες του Πλάτωνα ή οι Φιλόσοφοι-Βασιλιάδες ή οι Χρυσές Ψυχές και πώς υποτίθεται ότι πρέπει να ενεργούν. Αλλά επιτρέψτε μου να προσφέρω μια ανανέωση.

Αυτοί:

• δεν επιτρέπεται η ιδιωτική ιδιοκτησία

• δεν επιτρέπεται να ζουν σε ιδιωτικά νοικοκυριά

• δεν επιτρέπεται να τρώνε μόνοι τους

• δεν επιτρέπονται οικογένειες

• ζευγαρώνονται από το κράτος με τη σύζυγό τους για ευγονικούς σκοπούς

• δεν μπορούν να μεταβιβάσουν το καθεστώς τους στους απογόνους τους

• λατρεύουν τον Έρωτα, δομούν τη ζωή τους γύρω από την αναζήτηση του Έρωτα

• Μην συμμετέχετε σε κανένα από τα παλιά παγανιστικά ήθη του λαού

• κατηχείται από νεαρή ηλικία από την κρατική εκπαίδευση

• δεν υπόκεινται στα δικαστήρια ή σε κανέναν νόμο, επειδή είναι η ζωντανή ενσάρκωση της Μορφής του Καλού και η θέλησή τους είναι ο Έρωτας που εκδηλώνεται

• διάολε, ο Πλάτωνας βασικά συγκρίνει τους Φύλακές του με τον Δημιουργό και λέει ότι μετέχουν στην εικόνα του, μιμούνται τη συμπεριφορά του (αξίζει ένα ολόκληρο ξεχωριστό δοκίμιο)

Πλατωνισμός για τις ελίτ, Δαρβινισμός για τους Προλετάριους

Τώρα, το μόνο που κάνει ο Ζήνων είναι ότι παίρνει τον παράξενο τρόπο ζωής της άρχουσας ελίτ του Πλάτωνα και τον ορίζει απλά για όλη την κοινωνία. Όπως, λέει απλώς, «ό,τι είναι καλό για τη χήνα είναι καλό για τον γκαντέρ», ουσιαστικά. Γιατί μόνο οι ελίτ ζουν σαν «κομμουνιστές»; Δεν θα έπρεπε οι μάζες να ζουν σαν κομμουνιστικές ελίτ τότε, αν είναι τόσο ενάρετο και ωφέλιμο;

Σκεφτείτε το.

Γιατί να μην ζουν όλοι σαν Χρυσή Ψυχή, αν αυτός είναι πράγματι ο δρόμος του Έρωτα;

Και οι επικριτές του Ζήνωνα ανά τους αιώνες, αλλά κυρίως οι λεγόμενοι «Μέσοι» και «Νέοι» Πλατωνιστές έχουν επισημάνει ότι η κοινωνία του απλά δεν μπορεί να λειτουργήσει όπως την οραματίστηκε.

Αλλά σκεφτείτε τι παραδέχονται λέγοντας αυτό.

Αυτό που πραγματικά λένε είναι ότι μόνο μια ελίτ μπορεί να ζήσει σε μια κομμουνιστική ουτοπία. Όλοι οι άλλοι πρέπει να μοχθήσουν και να πολεμήσουν για να διατηρήσουν τον τρόπο ζωής της Ελίτ. Μόλις δομήσετε μια ολόκληρη κοινωνία γύρω από αυτές τις αρχές της Ελίτ, λοιπόν, ξαφνικά μας υπενθυμίζεται πόσο παράλογο και μη ρεαλιστικό και δαπανηρό θα ήταν ένα τέτοιο εγχείρημα!

Αλλά γιατί τότε η επιλεκτική αμνησία ή η τύφλωση σχετικά με τη συμπεριφορά των ελίτ των Guardian; Αν είναι κακή ιδέα για άλλες κάστες να ζουν κάτω από τον «κομμουνισμό», γιατί είναι τόσο καλή ιδέα για τις ελίτ να ασκούν τον «κομμουνισμό» μεταξύ τους τότε;

Καταλαβαίνετε τι λέω;

Και μόλις δείτε αυτή την κραυγαλέα υποκρισία, μπορείτε να εντοπίσετε μια βαθιά στρατηγική εξαπάτηση εδώ.

Ο απλούστερος τρόπος για να εξηγήσουμε την πλατωνική εξαπάτηση είναι να κατανοήσουμε τα μοντέλα Θεωρίας Παιγνίων/Ισορροπίας Nash/Συνεργασίας εναντίον Ανταγωνισμού. Όπως όλοι γνωρίζουμε, στο κλασικό «Δίλημμα του φυλακισμένου», η βέλτιστη στρατηγική για τους κρατούμενους είναι πάντα η Συνεργασία.

Σε όλους τους τομείς της ζωής στην πραγματικότητα, η Συνεργασία είναι μια ανώτερη στρατηγική από τον Ανταγωνισμό.

Αυτό το γνωρίζουν και οι ελίτ, γι' αυτό και πάντα πάντα! επιλέγουν τη Συνεργασία αντί του Ανταγωνισμού στις δικές τους ενδο-ελίτ συναλλαγές. Έτσι, αντί να ανταγωνίζονται για να δημιουργήσουν καλύτερα προϊόντα φθηνότερα, απλώς συναντιούνται κεκλεισμένων των θυρών και σχηματίζουν οικονομικά καρτέλ. Ή συγχωνεύουν τις εταιρείες τους και δημιουργούν μονοπώλια, μειώνοντας έτσι τον ανταγωνισμό μεταξύ των ελίτ και χρησιμοποιώντας τη Συνεργασία ως στρατηγική για να αποσπάσουν κέρδη από τους καταναλωτές.

Από την πλευρά των εργαζομένων, η συνεργασία είτε αποθαρρύνεται ενεργά είτε υπονομεύεται είτε τίθεται εντελώς εκτός νόμου. Τα συνδικάτα καταστρέφονται λόγω της απειλής που θέτει η Συνεργασία για την Ελίτ. Η Ελίτ θα προτιμούσε πολύ περισσότερο οι εργάτες να ανταγωνίζονται σε μια δαρβινική-ευγονική-γονίδια-αγώνας-εξέλιξη σκύλοι να τρώνε σκύλους για αποφάγια.

Μεταξύ των παγκόσμιων ηγετών, η συνεργασία είναι πάντα η στρατηγική, αν έχετε μάτια να τη δείτε. Ο Πούτιν συνεργάζεται με τον Λάνγκλεϊ, όπως και οι ηγέτες της Κίνας και του Ιράν.

Οι άρχουσες ελίτ μας είναι όλες «κομμουνιστές» με αυτή την έννοια.

«Συνεργασία για μένα, όχι για σένα!»

Θεωρείται η επιτομή κάθε αίρεσης όταν οι μάζες αρχίζουν να μιμούνται τη συμπεριφορά της ελίτ. Στη συνέχεια, πρέπει να εξετάσουμε γιατί συμβαίνει αυτό και γιατί δεν μπορεί ποτέ να επιτραπεί από την Ελίτ.

Τώρα, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μιμηθούμε τη συμπεριφορά των Φρουρών του Πλάτωνα. Όχι, κάνω ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο εδώ και πρέπει πραγματικά να εστιάσετε από αυτό το σημείο και μετά για να το καταλάβετε. Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι η συμπεριφορά των Χρυσών Ψυχών του Πλάτωνα είναι παρασιτική και αφύσικη και αποτρόπαια. Οι Guardians δεν κατέχουν ιδιωτική ιδιοκτησία και αποκλείονται από κάθε είδους παραγωγική εργασία στον πραγματικό κόσμο, αλλά στεγάζονται, τρέφονται και προστατεύονται από όλους τους άλλους. Με κλασικούς μαρξιστικούς όρους, είναι μια μη παραγωγική άρχουσα τάξη που αποσπά τα πλεονάζοντα δέκατα από τις σκλαβωμένες μάζες. Αυτή είναι εγγενώς μια παρασιτική δομή και ΔΕΝ πρέπει να μιμείται.

Κανείς δεν πρέπει να θέλει να είναι «ελίτ». Τελεία και παύλα. Οι άνθρωποι θα πρέπει να φιλοδοξούν να είναι «παγανιστές».

Αλλά αυτό είναι ένα ξεχωριστό θέμα. Όταν οι άνθρωποι ρωτούν τι προσφέρω στη θέση του Πλατωνισμού, η απάντησή μου είναι πάντα Πρωτογονισμός. Και μετά προσπαθώ να εξηγήσω πώς μοιάζει.

ΤΕΛΟΣ παντων.

Ο παρασιτισμός είναι ανεκτός ή βιώσιμος μόνο όταν εμπλέκεται από μια μικρή μειοψηφία.

Σχετικά με τον πλατωνικό (Ζ)ενόμορφο κοινωνικό αρπακτικό

Επιπλέον, αυτή η κατάσταση μόνιμου παρασιτισμού είναι εφικτή μόνο επειδή η κοινωνική συμπεριφορά της Ελίτ δίνει στην Ελίτ ένα σημαντικό οργανωτικό πλεονέκτημα έναντι των μαζών που κυβερνά. Χωρίς την ανώτερη κοινωνική τους οργάνωση, οι μάζες θα είχαν ανατρέψει την Ελίτ και θα την είχαν φάει εδώ και πολύ καιρό.

Κοιτάξτε: το όνομα του παιχνιδιού σε όλες τις ανθρώπινες υποθέσεις, είναι η ικανότητα αποτελεσματικής συνεργασίας με κάποιους ανθρώπους ενάντια στη συντριπτική πλειοψηφία των άλλων ανθρώπων.

Έτσι: Οι κοινωνικές στρατηγικές της ελίτ τους επιτρέπουν να κυριαρχούν σε ανθρώπους που δεν συμπεριφέρονται με τον ίδιο αφύσικο τρόπο που συμπεριφέρονται αυτοί.

Έτσι: μια μικρή μειοψηφική ομάδα που εφαρμόζει ισχυρές στρατηγικές κοινωνικής οργάνωσης θα είναι σε θέση να κυριαρχήσει σε μια συντριπτική πλειοψηφία που δεν το κάνει. Μια ελίτ που είναι σε θέση να κατηχήσει τα παιδιά ώστε να αισθάνονται μόνο πίστη μόνο για τους συναδέλφους τους στην κάστα της ελίτ και να διαπρέψουν σε κοινωνικές στρατηγικές που προσανατολίζονται στην παράσιτη όλων των άλλων, ουσιαστικά φέρνει ένα όπλο σε μια μάχη με μαχαίρια.

Ό,τι κάνουν οι Φύλακες είναι αφύσικο και αντίθετο με το ανθρώπινο κοινωνικό ένστικτο.

Οι κανόνες του Πλάτωνα για τις Χρυσές Ψυχές ουσιαστικά δημιουργούν μια μόνιμη, οπλισμένη και παρασιτική μειοψηφία που είναι σε θέση να λεηλατεί ατελείωτα και ασταμάτητα τις μάζες που δεν είναι κοινωνικά οργανωμένες για να αντισταθούν σε αυτό το τεχνητά δημιουργημένο τέρας κάστας.

Κατ' αναλογία, σκεφτείτε τον David από τις ταινίες Alien που δημιουργεί τη φυλή των εξωγήινων Xenomorphs. Για τους σκοπούς μας, ας αναφερθούμε σε αυτά ως (Z)enomorphs προς τιμήν του Φοίνικα φιλοσόφου.

Αυτά τα πλάσματα είναι ουσιαστικά τεχνητά δημιουργημένα αρπακτικά-παράσιτα που είναι προσαρμοσμένα να λεηλατούν τους ανθρώπους (ή απλώς όλη την αισθανόμενη ζωή). Δεν μπορούν να υπάρξουν από μόνα τους και χρειάζονται πραγματικά ανθρώπους σε κάποιο βαθμό για να επωάσουν τον γόνο τους. Έτσι, καταρρέουν πάντα τους πληθυσμούς που λεηλατούν και πρέπει να περιμένουν σε χειμερία νάρκη για νέα θηράματα να σκοντάψουν στις φωλιές τους και να ξυπνήσουν το κακό που κοιμάται εκεί. Οι άνθρωποι σε αυτές τις ταινίες, με τις συνεχείς εσωτερικές διαμάχες και τις δολοπλοκίες μεταξύ τους και τους καβγάδες, είναι εύκολη λεία για το (Z)enomorph, το οποίο τους καταδιώκει αδυσώπητα ως κορυφαίο αρπακτικό με υπερφυσικά ένστικτα για την εκμετάλλευση της ανθρώπινης αδυναμίας.

Κάθε ταινία ακολουθεί την τυπική φόρμουλα των ταινιών τρόμου — υπάρχει πάντα μια μεγαλύτερη αρχική ομάδα, ένα κοπάδι, που κόβεται συνεχώς σε κομμάτια από τις στρατηγικές του τέρατος και τις εσωτερικές μάχες μέσα στο κοπάδι. Συνήθως, η κατάσταση βελτιώνεται και η πλοκή βρίσκει το σημείο καμπής της όταν οι κυνηγημένοι αποκτούν κάποια τεχνολογική ή επιστημονική εικόνα για την πραγματική φύση του τέρατος που τους καταδιώκει και έτσι αποκτούν πλεονέκτημα έναντι αυτού. Συνήθως, αυτό συνδυάζεται με μια νέα δέσμευση μεταξύ των επιζώντων μελών της αγέλης να σταματήσουν τους καβγάδες και τις εσωτερικές διαμάχες και να συνεργαστούν μεταξύ τους ενάντια στο αρπακτικό.

Ορίστε λοιπόν μερικές από τις κορυφαίες (Ζ)ενόμορφες κοινωνικές στρατηγικές που προτείνει ο Πλάτωνας για την εγκαθίδρυση μιας παρασιτικής υπερκάστας στην ουτοπική του κατάσταση.

Οι κανόνες κυριαρχίας για τα παράσιτα-αρπακτικά

Ο Πλάτωνας αποκαλεί ρητά τον μύθο των μετάλλων «Ευγενές Ψέμα».

Ο Θεός ανακάτεψε χρυσό στις ψυχές των ηγεμόνων, ασήμι στους βοηθητικούς και σίδηρο και χαλκό στους αγρότες και τους τεχνίτες. Αυτό δεν είναι μια αλήθεια που ανακαλύφθηκε ή μια αποκάλυψη από κάποιο θεϊκό ον, ούτε είναι επιστημονικό γεγονός — είναι μια ιδρυτική μυθοπλασία που έχει σχεδιαστεί για να κάνει τους παραγωγούς να αποδεχτούν την υποταγή τους ως φυσική και θεϊκά καθορισμένη.

Το ψέμα κάνει δύο πράγματα ταυτόχρονα – νομιμοποιεί την κυριαρχία των χρυσών ψυχών και εσωτερικεύει την κατωτερότητα σε όλους τους άλλους.

Είναι η Ιδεολογία στην υπηρεσία του Παρασιτισμού.

Μόνο οι χρυσές ψυχές λαμβάνουν την υψηλότερη εκπαίδευση — στα μαθηματικά, τη διαλεκτική και τελικά το θεοκρατικό όραμα της Μορφής του Καλού, δηλαδή του Έρωτα. Οι ασημένιες ψυχές λαμβάνουν στρατιωτική και μουσική εκπαίδευση. Οι χάλκινες ψυχές λαμβάνουν μόνο βασική εργατική προετοιμασία. Οι παραγωγοί δεν έχουν ποτέ τα πνευματικά εργαλεία για να αμφισβητήσουν τους παρασιτικούς κυβερνήτες τους. Τους λένε ότι δεν μπορούν να κατανοήσουν τη Δικαιοσύνη, το Καλό ή τον αληθινό σκοπό της ανθρώπινης ζωής. Αυτή είναι η δημιουργία ενός μονοπωλίου στην αλήθεια μέσω της εισαγωγής της τεχνητής έλλειψης. Σαν η γνώση και η κατανόηση να ήταν εγγενώς πεπερασμένοι ή περιορισμένοι πόροι που πρέπει να διανεμηθούν σε μερίδες από ένα γνωστικό καρτέλ. Οποιαδήποτε πρόκληση από τα κάτω μπορεί να απορριφθεί ως άγνοια. Οι φιλόσοφοι-βασιλιάδες κυβερνούν με βάση την «εμπειρογνωμοσύνη» τους και οι μάζες δεν έχουν τρόπο να αμφισβητήσουν αυτή την εμπειρογνωμοσύνη επειδή έχουν κρατηθεί σκόπιμα στο σπήλαιο, ας πούμε.

Φυσικά, στην πραγματικότητα, δεν είναι η μεγάλη ηθική ή η σοφία των Guardians που τους κρατά στην εξουσία - είναι η γνώση τους για την ανθρώπινη κοινωνική στρατηγική και τις τακτικές αρπακτικών της ελίτ. Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν αυτή την προφανή αλήθεια που τους κοιτάζει, με γυμνούς κυνόδοντες.

Οι ίδιες οι χρυσές ψυχές είναι υπεράνω του νόμου. Κυριολεκτικά ορίζουν τι είναι δικαιοσύνη από αυτό που κάνουν στον κόσμο. Δεν υπάρχουν δικαστήρια για να τα ελέγξουν, ούτε εκλογές, ούτε νομική διαδικασία για να αντισταθούν ή να τα απομακρύνουν οι παραγωγοί. Πρόκειται για μια μόνιμη, επαγγελματική, οπλισμένη μειοψηφία με απόλυτη νομική ασυλία. Οι μάζες δεν έχουν κανένα μέσο οργανωμένης αντίστασης – ούτε όπλα, ούτε νομική υπόσταση, ούτε πολιτικούς θεσμούς, ούτε μέσα νόμιμης αυτοοργάνωσης.

Και ο λόγος για τον οποίο οι Χρυσές Ψυχές είναι τόσο αποτελεσματικές είναι λόγω του τρόπου με τον οποίο είναι οργανωμένες.

Οι χρυσές ψυχές είναι απαγορευμένες ιδιωτικές οικογένειες και ιδιωτική ιδιοκτησία. Αυτό παρουσιάζεται ως ασκητισμός και αυτοθυσία, αλλά εργαλειακά είναι μια στρατηγική για τη συνοχή της ελίτ ομάδας! Χωρίς ιδιωτικά νοικοκυριά σημαίνει ότι δεν υπάρχουν ανταγωνιστικές πεποιθήσεις, δεν υπάρχουν δυναστείες, δεν υπάρχουν ανεξάρτητες βάσεις εξουσίας εντός της άρχουσας κάστας. Οι κοινές σύζυγοι και παιδιά σημαίνουν ότι η αναπαραγωγή ελέγχεται από το κράτος. Η «ευγονική» αναπαραγωγή σημαίνει απλώς κρατικός έλεγχος των απογόνων και όχι γονικά δικαιώματα – ένας στρατός σκλάβων-πολιτών που κατηχούνται ψυχο-από πολύ νεαρή ηλικία στον Παρασιτισμό/Ελιτισμό ως τρόπο ζωής και υποκατάστατο της ταυτότητας. Τα παιδιά μεγαλώνουν συλλογικά, επομένως οφείλουν πίστη στην κάστα και την πόλη, όχι στους βιολογικούς γονείς ή τους εθνοτικούς συγγενείς τους. Αυτό εξαλείφει την οικογένεια ως αντίπαλο κέντρο εξουσίας και μετατρέπει την άρχουσα κάστα σε μια ενιαία... τολμώ να το πω, ένα είδος εταιρικού συμβουλίου ή κοινωνικού φορέα.

Σε μια φυσική κατάσταση, ένας άντρας αισθάνεται φυσικά ζήλια και προστασία της περιουσίας του, ειδικά της βιο-μήτρας του που περπατά και μιλάει και των απογόνων που επωάζει για αυτόν. Κανένας άνθρωπος δεν θέλει να δει τα παιδιά του να κλέβονται από το κράτος και να μεγαλώνουν ώστε να μην αισθάνονται πλέον ιδιαίτερη ευνοιοκρατία και πίστη στους βιολογικούς γονείς και τους συγγενείς τους. Ωστόσο, αυτή η φυσική κατάσταση πραγμάτων δεν είναι τόσο ... ισχυρό όπως το μοντέλο Elite. Ναι, το μοντέλο συνεργασίας της ελίτ είναι πιο ισχυρό κοινωνικά από το φυσικό μοντέλο στο οποίο έλκονται φυσικά τα ανθρώπινα όντα — αυτό όμως δεν το κάνει καλύτερο!

Ο «κομμουνισμός» των ελίτ εμποδίζει επίσης τους φύλακες να συσσωρεύσουν πλούτο ή να αναπτύξουν τις δεξιότητες με τις οποίες θα μπορούσαν να συντηρηθούν ανεξάρτητα. Εξαρτώνται πλήρως από το σύστημα για τα πάντα, γεγονός που τους καθιστά πιστούς σε αυτό.

Σκεφτείτε τους σύγχρονους Millennials, οι οποίοι εξαπατήθηκαν για να λάβουν κατήχηση και όχι εκπαίδευση. Αυτό τους καθιστά λειτουργικά άχρηστους στην κοινωνία, ανίκανους να συντηρηθούν μέσω της πραγματικής εργασίας. Και τους καθιστά πλήρως εξαρτημένους από το να έχουν τις σωστές απόψεις για να μπορέσουν να παραμείνουν μέσα σε αυτές τις «κομμουνιστικές» εγκαταστάσεις κατήχησης. Χωρίς την κυβέρνηση ή την ακαδημία να τους παρέχει αξίωμα, είναι ουσιαστικά νεκροί στο νερό. Υπερμορφωμένος και άχρηστος.

Συμπεριλαμβάνω τον εαυτό μου ανάμεσά τους, δυστυχώς.

Σε σχέση με αυτό, οι ηγεμόνες ελέγχουν την ποίηση, τη μουσική, τις ιστορίες και τη θρησκεία. Λογοκρίνουν οτιδήποτε μπορεί να υπονομεύσει την υπακοή ή να εμπνεύσει ανεξάρτητη σκέψη. Ακόμη και οι θεοί και τα πνεύματα πρέπει να είναι υποδεέστερα των Φυλάκων και της κατάστασής τους. Στους παραγωγούς λέγονται μύθοι που τους κάνουν να αποδεχτούν τη θέση τους, όπως ο προαναφερθείς «μύθος των μετάλλων». Ο Μύθος του Ηρ στο τέλος της Δημοκρατίας προσθέτει μεταθανάτιες ανταμοιβές και τιμωρίες, ενισχύοντας έτσι την υπακοή σε αυτή τη ζωή. Θυμηθείτε ότι το κύριο παράπονο του Σωκράτη για την τύχη της σκιάς του Αχιλλέα στην Οδύσσεια είναι ότι η ιστορία δεν ωφέλησε το κράτος επειδή είχε ένα τόσο γλυκόπικρο τέλος για τον μεγάλο πολεμιστή, που μπορεί να αποθαρρύνει τους πολίτες από το να πληρώσουν τους φόρους τους εγκαίρως.Δεν το κατάλαβες ακόμα;

Μεταξύ των Φυλάκων, δεν υπάρχει «δικό μου και δικό σου». Αυτό εξαλείφει την κύρια πηγή σύγκρουσης μέσα σε κάθε άρχουσα τάξη: τον ανταγωνισμό για σπάνιους υλικούς πόρους. Δεν μπορούν να πολεμήσουν μεταξύ τους για χρήματα, γη ή πολυτέλεια επειδή δεν κατέχουν τίποτα από αυτά και όλα ταυτόχρονα. Εσωτερικά, τα συμφέροντά τους είναι δομικά ευθυγραμμισμένα.

Οι Φύλακες, όπως και οι Σπαρτιάτες, ζουν μαζί, τρώνε μαζί, προπονούνται μαζί.

Και πάλι: αυτό δεν είναι απλώς ασκητισμός ή αυτοθυσία, είναι κυριολεκτικά μια μορφή συνοχής της οικοδομικής μονάδας. Όπως θα κάνατε στο boot camp στο στρατό. Δεν υπάρχει ιδιωτικός χώρος για διχόνοια ή συνωμοσία. Γνωρίζονται μεταξύ τους, παρακολουθούν ο ένας τον άλλον και ενισχύουν ο ένας τη δέσμευση του άλλου στη δική τους «πολεμική ζώνη» που είναι ενάντια στην κοινωνία.

Μόνο που, αντί να ακολουθούν τον φυσικό ρυθμό της ζωής με τον οποίο η κατάκτηση είναι αμετάβλητη, ακολουθούμενη από αφομοίωση και στη συνέχεια επιστροφή στην ισότητα, διατηρούν μια μόνιμη κατάσταση ένοπλης και ιδεολογικής κατοχής. Ένας συνεχής διαχωρισμός ανάμεσα σε Εμάς και Αυτούς, μεταξύ Θηράματος και Αρπακτικού.

Η αναλογία X/Zenomorph λειτουργεί καλά για αυτόν τον λόγο.

Αντίθετα, όλοι οι άλλοι πρέπει να ζουν σε μια κατάσταση Ανταγωνισμού για τη Συνεργασία τους:

• Ανταγωνίζονται για μειούμενα μερίδια γης, αγαθών και πλούτου.

• Ανταγωνίζονται για την εξασφάλιση ευνοϊκού γάμου, κληρονομιάς και θέσης.

• Τα χρήματα γίνονται μέσο για ατελείωτο ανταγωνισμό μηδενικού αθροίσματος.

• Δεν μπορούν να ανταγωνιστούν βίαια, ακόμα κι αν το ήθελαν επειδή είναι αφοπλισμένοι.

• Δεν διαθέτουν τα εννοιολογικά εργαλεία για να αναλύσουν την κατάστασή τους λόγω της άγνοιας που επιβάλλεται από το κράτος.

• Ούτε συμβούλια, ούτε συνελεύσεις, ούτε «χετμάν» του λαού.

• Η κοινωνία χωρίζεται σε κάστες, απλά διαίρει και βασίλευε.

Διάολε, αν θέλετε να δείτε μια άλλη εκδοχή του πλατωνισμού να εφαρμόζεται στον πραγματικό κόσμο, μην κοιτάξετε πέρα από τους Βραχμάνους της Ινδίας και τι έχουν κάνει με την υποήπειρο ανά τους αιώνες. Το πρόβλημα δεν είναι απαραίτητα ο Σίβα εναντίον του Γιαχβέ — το πρόβλημα είναι εγγενές σε κάθε σύστημα που βασίζεται σε συνεχή (Z)enocrat θήρευση.

…

Και στο τέλος της ημέρας, η μορφή του πλατωνισμού του Ζήνωνα θα κατέστρεφε το αρχικό μοντέλο του πλατωνισμού. Είναι βασικά μια μορφή «συμφωνώ και ενισχύω» ή το κλασικό πρόβλημα της «Υπερπαραγωγής Ε/Ζλίτων». Γι' αυτό τα έργα του χάνονται στην ιστορία, αλλά του Πλάτωνα όχι και κάθε δεκαετία φέρνει θαυματουργές νέες ανακαλύψεις των έργων του Πλάτωνα από αρχαιολόγους.

Ευτυχώς για εμάς, η σημερινή μας Ισραηλινή Ελίτ δεν τηρεί αυστηρά τις αρχές του Πλάτωνα για επιτυχή μόνιμη (Z)enocrat διακυβέρνηση. Υπάρχουν εσωτερικές διαμάχες που συμβαίνουν στα παρασκήνια. Και αυτό σημαίνει ότι θα γίνουν λάθη και θα προκύψουν ευκαιρίες για την εκμετάλλευσή τους στο εγγύς μέλλον.

Εν τω μεταξύ, πρέπει να αρχίσουμε να μαθαίνουμε πώς να οργανωνόμαστε κοινωνικά γύρω από τις αρχές της ενδοομαδικής συνεργασίας, σε αντίθεση με το να συνεχίζουμε να συμμετέχουμε σε αδιάκοπο εσωτερικό ανταγωνισμό μεταξύ μας. Για να το πετύχουμε αυτό, πρέπει να οπλιστούμε με ισχυρές κοινωνικές στρατηγικές εντός της ομάδας και να γίνουμε ένα είδος «πολεμικής ζώνης» που ανατρέπει τα δεδομένα και κυνηγά τα αρπακτικά για μια φορά.

[Φανταστείτε ότι είναι ένας λευκός τύπος σε αυτή τη σκηνή:]

Θα περιγράψω τις αρχές της ευκοινωνικής οργάνωσης για τις μάζες μια άλλη φορά.

Βασικά, θα μοιραστώ μόνο μερικές από τις σκέψεις του Κροπότκιν για την αυτοοργάνωση επί του θέματος.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων