Ο κόσμος κινείται τώρα μέσα από μια μετάβαση που αλλάζει εποχή και ένα νέο σύστημα θα τεθεί σε λειτουργία καθώς η ωρολογιακή βόμβα παραγώγων 1,2 τετρασεκατομμυρίων δολαρίων που έχει καταλάβει καρκινικά τη δυτική οικονομία καταρρέει.
Τώρα, αυτό μπορεί να μην είναι κακό, καθώς το σύστημα που δημιουργήθηκε πάνω από τα πτώματα του JFK και του αδελφού του (το οποίο ορισμένοι έχουν ονομάσει «μεταβιομηχανική κοινωνία», καταναλωτισμό ή παγκοσμιοποίηση) ήταν πάντα μια θηριωδία που βασιζόταν σε ένα μαλθουσιανό παράδειγμα που απέρριπτε την ιστορική παράδοση της Αμερικής στην ηθική και την τεχνολογική πρόοδο.
Ωστόσο, καθώς η πολυπολική συμμαχία αγωνίζεται να φέρει στην πραγματικότητα ένα σύστημα συνεργασίας win-win, ανάπτυξης μεγάλης κλίμακας και μακροπρόθεσμης σκέψης, έχει γίνει όλο και πιο σαφές ότι το ιερατείο της Νέας Παγκόσμιας Τάξης δεν είναι πλέον το μόνο παιχνίδι στην πόλη.
Στο επόμενο άρθρο, θα ήθελα να διευκρινίσω τη διαφορά αρχών μεταξύ του ολιγαρχικού κλειστού συστήματος του μετανθρωπισμού και των θεμελίων για ανοιχτά συστήματα που πρέπει να υιοθετηθούν εάν ο κόσμος θέλει να επιβιώσει από μια τραγωδία που έχει την πολύ πραγματική πιθανότητα να εγκαινιάσει μια νέα παγκόσμια σκοτεινή εποχή για αιώνες.
Κλειστά συστήματα, συνοπτικά
Εάν το νέο σύστημα της ανθρωπότητας υποτίθεται ότι είναι κλειστής φύσης, τότε λυπάμαι που σας λέω ότι ο φασισμός θα είναι απαραίτητος ως ο απόλυτος μηχανισμός διακυβέρνησης της ελίτ.
Ο λόγος για αυτό το καταθλιπτικό γεγονός είναι απλός.
Σε όλα τα κλειστά (δηλαδή: πεπερασμένα/περιορισμένα) συστήματα, ο αριθμός των ζωντανών ανθρώπων θα τείνει πάντα να καταναλώνει περισσότερη ενέργεια από ό,τι δημιουργεί το ίδιο το σύστημα με την πάροδο του χρόνου ως πόροι, και το γεωργικό δυναμικό μειώνεται αργά και η εντροπία αυξάνεται.
Σε έναν τέτοιο κόσμο, κάποιος πρέπει να αποφασίσει ποιος θα λάβει αυτές τις συνεχώς μειούμενες αποδόσεις πόρων και ποιοι είναι οι άχρηστοι τρώγοντες που θα θυσιαστούν «για το μεγαλύτερο καλό» του συστήματος.
Αυτός είναι ο χομπσιανός κόσμος στον οποίο ζουν μισάνθρωποι όπως ο Τόμας Μάλθους, ο Τ.Χ. Χάξλεϋ, ο Χένρι Κίσινγκερ και ο Αλ Γκορ. Με τον αληθινό τρόπο του Πυγμαλίωνα, αυτοί οι κυνικοί θα χρησιμοποιήσουν κάθε πολιτική επιρροή που έχουν στη διάθεσή τους για να αναγκάσουν την κοινωνία να εμμείνει στην εμμονή τους με την «ισορροπία», τη «μαθηματική ισορροπία» και την τέλεια γραμμική προβλεψιμότητα. Οι αυτοαποκαλούμενοι «άλφα» αυτού του είδους των κοινωνιών αφέντη-σκλάβου έχουν δεσμευτεί να επιβάλουν τους νόμους της ζούγκλας «ο ισχυρότερος κάνει το σωστό» στην ανθρωπότητα.
Στον κλειστό-μη δημιουργικό κόσμο ενός τέτοιου μισάνθρωπου, η ανισορροπία θεωρείται τόσο αφύσικη όσο και κακή. Η ανισορροπία είναι άγρια. Είναι απρόβλεπτο. Είναι ανοιχτό.
Ανοιχτά Συστήματα, εν συντομία
Ως σύντομο παράδειγμα του νοήματός μου, ακούστε τον Πρόεδρο Xi να περιγράφει τη θεμελιώδη αρχή της οικονομίας του ανοιχτού συστήματος κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας του 2016 στην κεντρική επιτροπή του ΚΚΚ:
«Η συντονισμένη ανάπτυξη είναι η ενότητα της ισόρροπης ανάπτυξης και της ανισόρροπης ανάπτυξης. Η διαδικασία από την ισορροπία στην ανισορροπία και στη συνέχεια στην επανεξισορρόπηση είναι ο βασικός νόμος της ανάπτυξης. Η ισορροπία είναι σχετική, ενώ η ανισορροπία είναι απόλυτη. Η έμφαση στη συντονισμένη ανάπτυξη δεν επιδιώκει τον εξισωτισμό, αλλά δίνει μεγαλύτερη σημασία στις ίσες ευκαιρίες και την ισορροπημένη κατανομή των πόρων».
Τοποθετώντας την ανισορροπία ως τον απόλυτο παράγοντα και την ισορροπία ως απλώς σχετική, ο Σι ορίζει μια διαδικασία προόδου που βασίζεται σε δημιουργικά άλματα, με κάθε ανώτερο σύστημα να απαιτεί μια λογική ισορροπία/κατανομή της χρήσης των πόρων, αλλά χωρίς ποτέ να εξαρτάται από αυτό το συγκεκριμένο σύνολο πεπερασμένων πόρων.
Ο Πούτιν εξέφρασε την κατανόησή του για αυτήν την αρχή με τον δικό του τρόπο όταν συζήτησε τη σημασία της απεριόριστης ενέργειας και του δυναμικού ανάπτυξης που μπορεί να επιτευχθεί μέσω της αξιοποίησης της ενέργειας σύντηξης:
«Δυνητικά μπορούμε να αξιοποιήσουμε μια κολοσσιαία, ανεξάντλητη και ασφαλή πηγή ενέργειας. Ωστόσο, θα επιτύχουμε στην ενέργεια σύντηξης και στην επίλυση άλλων θεμελιωδών καθηκόντων μόνο εάν καθιερώσουμε ευρεία διεθνή συνεργασία και αλληλεπίδραση μεταξύ κυβέρνησης και επιχειρήσεων και ενώσουμε τις προσπάθειες ερευνητών που εκπροσωπούν διαφορετικές επιστημονικές σχολές και τομείς.
Εάν η τεχνολογική ανάπτυξη γίνει πραγματικά παγκόσμια, δεν θα διασπαστεί ούτε θα χαλιναγωγηθεί από προσπάθειες μονοπώλησης της προόδου, περιορισμού της πρόσβασης στην εκπαίδευση και δημιουργίας νέων εμποδίων στην ελεύθερη ανταλλαγή γνώσεων και ιδεών. Με τη βοήθειά τους, οι επιστήμονες θα μπορούν να δουν κυριολεκτικά τις διαδικασίες δημιουργίας της φύσης».
Προγράμματα όπως η Πρωτοβουλία Belt and Road της Κίνας (και οι επεκτάσεις της για το διάστημα, τους πόλους, την υγεία και την πληροφορία) όχι μόνο έχει κερδίσει πάνω από 135 έθνη στο πλαίσιό της, αλλά αυτό το πρόγραμμα έχει τις ρίζες του εξ ολοκλήρου στη σκέψη ανοιχτού συστήματος.
Μέσα στο λειτουργικό σύστημα αυτού του πλαισίου, δεν υπάρχει υποτιθέμενο σταθερό όριο στους πόρους ή τελικό σημείο στην πρόοδο που μπορούν να δημιουργήσουν τα έθνη εάν τηρηθούν ορισμένες αρχές.
Στην καρδιά αυτών των ζωτικών αρχών βρίσκεται η ηθική έννοια της «συνεργασίας win-win» ή όπως την αποκάλεσε ο πρώην πρόεδρος της Κίνας Σουν Γιατ-σεν στις Τρεις Αρχές του Λαού, η Αρχή του «Το Δίκαιο κάνει Ισχύ».
Ο Σουν Γιατ-σεν κατάλαβε το 1924, όπως κάνουν σήμερα οι πρόεδροι Σι και Πούτιν, ότι εάν ένα έθνος εμμείνει στη σκέψη win-win/right-makes-mig, τότε αυτό το έθνος δεν θα χάσει ποτέ την Εντολή του Ουρανού (Tianxia/Tianming).
Στη δυτική μήτρα, αυτή η αρχή εκφράζεται όμορφα από την Αρχή της Βεστφαλίας, η οποία ίδρυσε τα πρώτα σύγχρονα εθνικά κράτη το 1648 με βάση την αρχή του «Οφέλους του Άλλου». Όταν ο Κίσινγκερ, ο Μπρεζίνσκι ή ο Μπλερ μιλούν για μια «μετα-Βεστφαλική εποχή», είναι αυτή η θεμελιώδης αρχή που επιτίθενται περισσότερο από την απλή ύπαρξη εθνικών συνόρων.
Αυτή η αρχή αντικατοπτρίζεται και πάλι στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ο οποίος σχεδιάστηκε από τον αντιαποικιακό Πρόεδρο FDR «για την επίτευξη διεθνούς συνεργασίας για την επίλυση διεθνών προβλημάτων οικονομικού, κοινωνικού, πολιτιστικού ή ανθρωπιστικού χαρακτήρα και για την προώθηση και ενθάρρυνση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών για όλους χωρίς διάκριση φυλής, φύλου, γλώσσας ή θρησκείας. και να είναι ένα κέντρο για την εναρμόνιση των ενεργειών των εθνών για την επίτευξη αυτών των κοινών σκοπών».
Ο πρόωρος θάνατος του FDR και η κατάληψη της Αμερικής από το βρετανικό βαθύ κράτος πάνω στο νεκρό σώμα του εμπόδισαν αυτά τα ιδανικά και τη δυναμική του ανοιχτού συστήματος να ζωντανέψουν ποτέ.
Όσο τα έθνη έχουν τη δυνατότητα να σταθούν στα πόδια τους, να αναπτύξουν αγροτοβιομηχανικές οικονομίες πλήρους φάσματος και εάν οι άνθρωποι επωφελούνται από την ανάπτυξη νέων συνόλων δεξιοτήτων και εάν οι νέες τεχνολογίες και οι νέες ανακαλύψεις στην επιστήμη ενθαρρύνονται αντί να σαμποτάρονται (όπως ήταν η πρακτική υπό τους δαρβινικούς νόμους του Might-Makes-Right της καταβρόχθισης), τότε οι δυνατότητες για ανθρώπινη τελειοποίηση είναι τόσο απεριόριστες όσο και η ικανότητά μας να ανακαλύπτουμε. Δημιουργήστε, σχεδιάστε και εμπνεύστε τις μελλοντικές γενιές.
Μερικά σημεία αμοιβαίου ενδιαφέροντος
Τώρα υπάρχει μια σειρά από τομείς, στους οποίους όλα τα έθνη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ μπορούν να επικεντρωθούν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έντονης κρίσης που θα συνέδεε τα συμφέροντα του πολιτισμού με τη σκέψη ανοιχτού συστήματος προς όφελος όλων των εθνών και των ανθρώπων.
Για να ολοκληρώσω αυτό το άρθρο, θα ήθελα να περιγράψω μερικά από τα πιο γόνιμα θέματα που θα αντιμετωπιστούν στις επερχόμενες συνόδους κορυφής, τα οποία θα καθορίσουν καλύτερα τον επόμενο αιώνα (ή περισσότερο) συνεργασίας και ανάπτυξης:
Διαστημική Διπλωματία, Άμυνα Αστεροειδών, Ανάπτυξη Αρκτικής και Άπω Ανατολής, πυρηνική ενέργεια.
Διαστημική Διπλωματία
Η επιτυχής επιστροφή της Αμερικής στις επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις στις 28 Μαΐου 2020 ήταν κάτι περισσότερο από μια ακόμη εκτόξευση στο διάστημα, αλλά μάλλον ένα σημαντικό συστατικό μιας πολύ μεγαλύτερης δέσμευσης που απεικονίζεται από τις Συμφωνίες Artemis της 15ης Μαΐου 2020 όχι μόνο να στείλει ανθρώπους πίσω στη Σελήνη για πρώτη φορά από το 1973, αλλά να αναπτύξει μόνιμα μια οικονομία με βάση τη Σελήνη και τον Άρη με έμφαση στη διεθνή συνεργασία.
Αυτή η προοπτική συνδυάζεται με τη δέσμευση της Ρωσίας για μόνιμο σεληνιακό αποικισμό και ανάπτυξη πόρων, η οποία ξεκίνησε με το Luna 25 το 2021, ακολουθούμενο από το Luna 26, 27 και 28 αμέσως μετά, με σχέδιο να έχει μια μόνιμη επανδρωμένη βάση μαζί με τους Κινέζους στις αρχές του 2030.
Αν και έχει απαγορευτεί από τον ISS και τη συνεργασία των ΗΠΑ από το 2011, η Κίνα έχει γίνει πρωτοπόρος στο διάστημα, με μια στενή συμμαχία με τη Ρωσία για τη σεληνιακή συνεργασία που υπογράφηκε τον Σεπτέμβριο του 2019. Το πρόγραμμα Chang-e της Κίνας είχε ως αποτέλεσμα την προσγείωση στην μακρινή πλευρά του φεγγαριού, με σχέδια για αποικισμό τις επόμενες δεκαετίες, καθώς και την ανάπτυξη της εξόρυξης ηλίου-3 για ενέργεια σύντηξης.
Άμυνα αστεροειδών
Αντιμέτωπος με τη διπλή απειλή της στρατιωτικής περικύκλωσης του ΝΑΤΟ στη γη και των συγκρούσεων αστεροειδών από το εξωτερικό, ο πρώην επικεφαλής της Roscosmos, Ντιμίτρι Ρογκόζιν έγινε πρωτοσέλιδο το 2011 αναβιώνοντας την ιδέα για ένα κοινό αμυντικό σύστημα ελεγχόμενο από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία που ανακοινώθηκε για πρώτη φορά από την Πρωτοβουλία Στρατηγικής Άμυνας του Προέδρου Ρίγκαν το 1983.
Η έκδοση του 2011 του Rogozin (με τίτλο Στρατηγική Άμυνα της Γης) ζητούσε τώρα να στραφεί το οπλοστάσιο των ατομικών όπλων της ανθρωπότητας μακριά το ένα από το άλλο και προς τον σοβαρό κίνδυνο συγκρούσεων αστεροειδών, για τις οποίες είμαστε θλιβερά απροετοίμαστοι. Η εισαγωγή αυτού του θέματος στις αναδυόμενες κοινές ομάδες εργασίας ΗΠΑ/Ρωσίας για τον έλεγχο των εξοπλισμών που θα ξεκινήσουν στα μέσα Ιουλίου θα συμβάλει με ισχυρούς μη γραμμικούς τρόπους που δεν μπορούν να υπολογιστούν με κανένα γραμμικό πρότυπο μέτρησης.
Αυτό το όραμα έχει επαναληφθεί από την Κίνα, καθώς και από τις ευρωπαϊκές και ιαπωνικές διαστημικές υπηρεσίες.
Ανάπτυξη της Αρκτικής και της Άπω Ανατολής
Το 2007, η Ρωσία αναβίωσε μια ιδέα 150 ετών που κάποτε είχε την υποστήριξη κορυφαίων ρεπουμπλικανών της Αμερικής του 19ου αιώνα του Λίνκολν για να ενώσει τις σιδηροδρομικές γραμμές στην Αμερική και την Ευρασία μέσω του περάσματος του Βερίγγειου Πορθμού με τη μορφή μιας σήραγγας 65 μιλίων.
Η Ρωσία τόνισε και πάλι τη δέσμευσή της για την κατασκευή αυτού του έργου 64 δισεκατομμυρίων δολαρίων το 2011. Με τον Πολικό Δρόμο του Μεταξιού της Κίνας να έχει επεκτείνει τον παραδοσιακά αναπτυξιακό διάδρομο ανατολής-δύσης στην Αρκτική και καθώς η Κίνα και η Ρωσία συγχωνεύουν όλο και περισσότερο την Πρωτοβουλία Belt and Road με την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση, αυτή η νέα αναπτυξιακή δυναμική προσφέρει απίστευτες οικονομικές ευκαιρίες για όλα τα έθνη της Αρκτικής, καθώς και μια διαφυγή από τη στρατιωτική αντιπαράθεση.
Όπως περιέγραψα στην ταινία του 2024 The Arctic: Theatre of War or Global Cooperation, η μάχη για αυτόν τον διάδρομο ως βάση μιας νέας εποχής συνεργασίας μεταξύ των πολιτισμών έχει κυριολεκτικά διαμορφώσει τα τελευταία 150 χρόνια ιστορίας.
Το αναπτυξιακό σχέδιο του Πούτιν για την Άπω Ανατολή
Μέρος αυτής της πρωτοβουλίας έρχονται τα αναπτυξιακά σχέδια του Προέδρου Πούτιν για την Άπω Ανατολή ως «εθνική προτεραιότητα του 21ου αιώνα» για τη Ρωσία.
Η ανάπτυξη νέων πόλεων, εξόρυξης, διαδρόμων μεταφορών και πετρελαίου και φυσικού αερίου της ρωσικής Άπω Ανατολής αντιπροσωπεύουν ένα από τα μεγαλύτερα οφέλη για οικονομικές επενδύσεις κατά τον επόμενο αιώνα και ήδη περιλαμβάνει μια σειρά εταίρων από την Κίνα, την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα, την Ινδία και άλλες χώρες της APEC.
Η πρόταση του Πούτιν το 2018 να συμμετάσχουν οι ΗΠΑ σε αυτό το έργο συνεργασίας win-win είναι σημαντική όχι μόνο επειδή θα οικοδομήσει εμπιστοσύνη, θα δημιουργήσει επιχειρηματικές ευκαιρίες και θα αποκαταστήσει τη χαμένη τέχνη της μακροπρόθεσμης σκέψης, αλλά θα βοηθήσει επίσης στη σύνδεση των δυτικών επιχειρήσεων σε εταιρική σχέση με την αναπτυξιακή διαδικασία της Ασίας-Ειρηνικού που διαμορφώνεται τώρα από την πρωτοβουλία Belt and Road της Κίνας.
Αν και οι εντάσεις έχουν πυροδοτηθεί για να διχάσουν την Κίνα και την Ινδία από την άμεση συνεργασία στο BRI, ο εναγκαλισμός της Ινδίας με τις ρωσικές αναπτυξιακές επενδύσεις στην Άπω Ανατολή έχει δημιουργήσει μια μη γραμμική πλευρά, η οποία μπορεί να βοηθήσει να έρθουν αυτοί οι δύο ασιατικοί γίγαντες σε αρμονία.
Μόνο η κορυφή του παγόβουνου...
Συνολικά, υπάρχουν πολλά άλλα σημεία κοινού οφέλους που μοιράζονται τα έθνη που έχουν δεσμευτεί για ένα πολυπολικό μέλλον «ανοιχτού συστήματος», συμπεριλαμβανομένης της εκπαίδευσης/πολιτιστικών ανταλλαγών, της έρευνας για τη σχάση/σύντηξη ενέργειας και της καταπολέμησης της τρομοκρατίας.
Εάν η Ρωσία, η Αμερική, η Κίνα και άλλα έθνη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και των BRICS προσπαθούσαν να λύσουν αυτά τα προβλήματα αντί να πέσουν σε μια νέα κούρσα εξοπλισμών, τότε όχι μόνο θα ωφελούνταν πάρα πολύ και οι δύο χώρες, αλλά και η ανθρωπότητα ευρύτερα.
Αυτό το άρθρο βασίστηκε χαλαρά σε μια παρουσίαση που έγινε στη Βασιλεία της Ελβετίας φέτος:
**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία,δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου