Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν χρησιμοποιεί το Discombobulator εναντίον του Ιράν. Χρησιμοποιεί το Ιράν ως Discombobulator εναντίον του Uniparty.

Φλεγόμενο Φωτεινό

 Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν χρησιμοποιεί το Discombobulator εναντίον του Ιράν.

Χρησιμοποιεί το Ιράν ως Discombobulator εναντίον του Uniparty.

Την περασμένη εβδομάδα, υπήρξε μια συντονισμένη αφηγηματική ώθηση από πολλά από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης των ΜΜΕ που χρησιμοποιούν τον Κεν Πάξτον και την αμφιλεγόμενη κούρσα του στο Τέξας ως υπομόχλιο μέσω του οποίου θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν μια δημόσια διάσπαση μεταξύ του Ντόναλντ Τραμπ και του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος... ότι το αφεντικό μπορεί να μην πειράζει ούτως ή άλλως, όπως γράφω εδώ και μήνες.

Αλλά δεν είναι αυτό το νόημα αυτής της συγκεκριμένης λήψης.

Αντ' αυτού, θέλω να σας μεταφέρω σε 24 ώρες αναπτύξεων, κινήσεων και αντικινήσεων του Info War ως μελέτη περίπτωσης για το πόσο γρήγορα κινείται ο εν λόγω Πόλεμος της Πληροφορίας και πώς ο Τραμπ καταλαμβάνει πάντα τη θέση του νικητή (δηλαδή δεν χάνει), ενώ όλοι οι άλλοι παίκτες αντιδρούν στη βαρύτητά του, ακόμα κι αν το κάνουν εκ των προτέρων.

Για αρχή, η ανάπτυξη του Paxton (που καλύφθηκε από το Axios, τους New York Times και το Politico, μεταξύ άλλων) αποτελούνταν από μια σειρά από Op Eds και ειδικές αναφορές με ηχητικά αποσπάσματα που διέρρευσαν έγκαιρα που ισχυρίζονταν ότι ο Paxton επιτέθηκε στον Τραμπ σε ιδιωτικές εκδηλώσεις δωρητών και προεκλογικές εκστρατείες και ότι η καρδιά της απογοήτευσης του Paxton με τον Trump περιστρέφεται γύρω από τη συνεχιζόμενη διαιώνιση του πολέμου στο Ιράν από τον Πρόεδρο. που μας λένε ότι είναι εξαιρετικά αντιδημοφιλής στον αμερικανικό λαό.

Τώρα, το αν ο Πάξτον πιστεύει ή όχι ότι αυτό είναι αλήθεια είναι εντελώς εκτός θέματος.

Το θέμα είναι ότι τα μέσα ενημέρωσης θέλουν ο λαός να πιστέψει ότι, ΕΑΝ το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα χάσει τις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές, θα σηματοδοτήσει την αποκήρυξη της ατζέντας της δεύτερης (ή τρίτης) θητείας του Τραμπ, ενώ θα συσσωρεύσει εσωκομματική πίεση για να εγκαταλείψει οποιαδήποτε αποστολή έχει αναλάβει στις αρχές του 2027.

Αργότερα την ίδια μέρα, η αφήγηση εξελίχθηκε σε προσχεδιασμένους λόγους, με μια ειδική αναφορά στο The Atlantic να ισχυρίζεται ότι ο Τραμπ είχε αναθέσει στους διοικητές της MIL να διερευνήσουν τη δυνατότητα επανέναρξης της κινητικής σύγκρουσης με το ιρανικό καθεστώς με σημαντικό τρόπο ΠΡΙΝ από το ενδιάμεσο σημείο καμπής.

Αυτή η αναφορά στη συνέχεια παραλήφθηκε και ξεπλύθηκε σε όλα τα άλλα προαναφερθέντα καταστήματα.

Αργότερα εκείνο το βράδυ, στην Ώρα της Εξουσίας της Αποκέντρωσης, έδωσα μια μεγαλύτερη εκδοχή αυτής της άποψης, ενώ ο Jon Herold παρατήρησε αρκετά προφητικά ότι ο Τραμπ πιθανότατα θα απομυθοποιούσε/μπλόκαρε αυτή την ιστορία την επόμενη κιόλας μέρα.

Κάτι που έκανε...

Το θέμα είναι ότι, ενώ ο Τζον είχε δίκιο για τον αφοπλισμό του Τραμπ και ενώ συνεχίζει να αποδεικνύει τον έλεγχο του Τραμπ στον χώρο μάχης της Αφήγησης, η άποψή μου από το προηγούμενο βράδυ παραμένει.

Αυτό το σημείο;

Ότι η αφήγηση του πολέμου του Ιράν αντιπροσωπεύει την απόλυτη δαμόκλειο σπάθη του 2026 που ο εχθρός (τόσο από έξω όσο και από μέσα από τον λεγόμενο συνασπισμό MAGA) πιστεύει ότι κρατά πάνω από το κεφάλι του Τραμπ, αλλά στην πραγματικότητα κρατά πάνω από το δικό τους.

Εξάλλου, πιστεύετε ότι ο Τραμπ θα πει σε εσάς (ή σε αυτούς) την αλήθεια για το τι θα κάνει ή δεν θα κάνει και ΠΟΤΕ θα το κάνει ή δεν θα το κάνει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;

Σίγουρα δεν θα το έκανε σε περίπτωση που ο πόλεμος του Ιράν ήταν τόσο «πραγματικός» όσο μας λένε ότι είναι.

Και ακόμη και στο συνηθισμένο μου πλαίσιο, δεν θα το έκανε ακόμα κι αν ήταν «ψεύτικο» με τον τρόπο που το συζητάμε άνθρωποι όπως ο Chris Paul και εγώ.

Λοιπόν, τι μας μένει με τη χρήση του Paxton-Iranian PsyOp της περασμένης εβδομάδας ως μικρόκοσμο;

Ο Τραμπ και μόνο ο Τραμπ ξέρει τι θα κάνει ή δεν θα κάνει σχετικά με την αφήγηση του πολέμου στο Ιράν... και η αφήγηση του πολέμου του Ιράν είναι το πιο ισχυρό όπλο που έχει στη διάθεσή του όταν πρόκειται να τραβήξει το κέντρο της μαζικής ψυχολογικής και αφηγηματικής βαρύτητας σε ΑΥΤΟΝ και μακριά από οποιονδήποτε θα προσπαθούσε να τον ανατρέψει, ανεξάρτητα από το «κόμμα» με το οποίο ευθυγραμμίζονται δημόσια.

Στο τέλος, πιστεύω ότι ο Τραμπ δολώνει τα πιο αδύναμα στοιχεία εντός του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για να έρθει σε ρήξη μαζί του δημόσια πριν από το σημείο καμπής των ενδιάμεσων εκλογών και πιστεύω ότι η αφήγηση του πολέμου στο Ιράν ήταν το πιο αποτελεσματικό μέσο για να το κάνει, γι' αυτό και συνεχίζει εναλλακτικά να κλιμακώνει και να αποκλιμακώνει κάθε μέρα, κάθε εβδομάδα και κάθε μήνα.

Δεν αποσυντονίζει το Ιράν.

Χρησιμοποιεί το Ιράν για να διαλύσει το μονοκομματικό κόμμα.

Ο πόλεμος στο Ιράν έληξε τον Ιούνιο του 2025, σύμφωνα με τον ίδιο τον Τραμπ.

Αυτό που παρακολουθούμε είναι η κληρονομιά εκείνων που θα το είχαν διαιωνίσει να απηχεί σύμφωνα με την επιθυμία του Τραμπ να ανακαλύψει ποιος είναι ποιος όταν τα πράγματα δυσκολέψουν.

Και τα μέσα ενημέρωσης μπορεί τώρα κατά λάθος να τον βοηθούν να το κάνει.

Στο τέλος, πιστεύω ότι ο κύκλος των ενδιάμεσων εκλογών έχει λιγότερη σημασία όσον αφορά την απόφαση ποιος καταλαμβάνει ένα παράνομο Κογκρέσο και πολύ περισσότερο όσον αφορά το ποιον ο Τραμπ ξέρει ότι μπορεί να εμπιστευτεί και ποιον σίγουρα δεν μπορεί πριν από αυτό που θα μπορούσε να είναι το τελευταίο διετές σπριντ της μετάβασής του στη Χρυσή Εποχή.

 **Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων