Υπάρχει ένα μοτίβο που εκτείνεται σε αιώνες, ένα μοτίβο που εμφανίζεται κάθε φορά που μια κοινωνία αντιμετωπίζει μια καταστροφή που δεν μπορεί να κατανοήσει.
Όταν ο θάνατος έρχεται γρήγορα, όταν χτυπά τους υγιείς καθώς περπατούν, όταν μερικούς λυπάται και παίρνει άλλους χωρίς λόγο, ο ανθρώπινος νους αναζητά μια εξήγηση.
Συχνά, αυτή η εξήγηση απευθύνεται στην ίδια μικρή μειοψηφία, σε κάθε γωνιά του κόσμου.
Αυτό δεν είναι για να επιβεβαιώσει την αλήθεια ή το ψέμα οποιουδήποτε ισχυρισμού, είναι απλώς για να εκθέσει ενώπιόν σας ό,τι έχει τεκμηριωθεί και καταγραφεί.
Οι φόβοι, οι κατηγορίες, οι ομολογίες και οι συνέπειες που εκτυλίχθηκαν όταν η μεσαιωνική Ευρώπη βρέθηκε αντιμέτωπη με μια καταστροφή που δεν είχε γνωρίσει ποτέ.
Αυτό που ακολουθεί είναι τι είπαν οι άνθρωποι, τι πίστεψαν και τι έκαναν στη σκιά αυτού του τρόμου.
Πρέπει να το ζυγίσεις μόνος σου, αγαπητέ αναγνώστη.
«Αν [οι Εβραίοι] μπορούσαν να μας σκοτώσουν όλους, θα το έκαναν ευχαρίστως, ναι, και συχνά το κάνουν, ειδικά εκείνοι που ισχυρίζονται ότι είναι γιατροί.
Γνωρίζουν όλα όσα είναι γνωστά για την ιατρική στη Γερμανία. Μπορούν να δώσουν δηλητήριο σε έναν άνθρωπο από το οποίο θα πεθάνει σε μια ώρα, ή σε δέκα ή είκοσι χρόνια. Καταλαβαίνουν πλήρως αυτή την τέχνη».
- Μαρτίνος Λούθηρος, Von den Jüden vnd ihren Lügen 1543
Η σχέση μεταξύ δηλητηρίασης και μυστικών πρακτικών είναι παλιά, αγαπητέ αναγνώστη:
"Η δηλητηρίαση ήταν για πολύ καιρό στενά συνδεδεμένη με τη μαγεία και τη μαγεία.
Οι μυστηριώδεις θάνατοι θα μπορούσαν να αποδοθούν στο ένα ή στο άλλο, και τα δύο υποτίθεται ότι χρησιμοποιούν απόκρυφες και εντυπωσιακές δυνάμεις της φύσης.
Η ίδια λέξη χρησιμοποιήθηκε στην ελληνική και στη λατινική γλώσσα για το δηλητήριο και τη μαγεία, για ένα φάρμακο και ένα φίλτρο ή μαγικό φίλτρο.
Το γεγονός ότι οι άνθρωποι ήταν πράγματι δηλητηριασμένοι υποστήριζε την πίστη στη δυνατότητα της μαγείας, και αυτή η πίστη με τη σειρά της διέγειρε την υπερβολική ευπιστία σε δηλητήρια που θεωρούνταν ότι δρουν από απόσταση ή μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα."
- Ο Μαύρος Θάνατος, Johannes Nohl, 1924
Περιέργως, αυτή η υποψία συνδέθηκε με εβραϊκές ιατρικές προσωπικότητες από τις πρώτες περιόδους της ιστορίας.
Μεταξύ των πρώτων καταγεγραμμένων παραδειγμάτων ήταν ο Σεδεκίας, γιατρός της αυλής του αυτοκράτορα Καρόλου του Φαλακρού, του οποίου η φήμη ως μάγου ξεπερνούσε τη θέση του ως θεραπευτή.
Το 877 μ.Χ. κατηγορήθηκε ότι δηλητηρίασε τον αυτοκράτορα και παρόλο που οι σύγχρονες πηγές λένε λίγα για την τύχη του, γενικά θεωρείται ότι πέθανε για την κατηγορία.
Από εκείνο το σημείο και μετά, αυτή η κατηγορία έγινε γνωστή.
Το 1161 στη Βοημία, 86 Εβραίοι κάηκαν ζωντανοί με ισχυρισμούς ότι Εβραίοι γιατροί είχαν συνωμοτήσει για να δηλητηριάσουν τον γενικό πληθυσμό.
Ο Bernardin της Σιένα ανέφερε ότι ένας Εβραίος γιατρός στην Αβινιόν του είχε ομολογήσει προσωπικά ότι προκάλεσε το θάνατο χιλιάδων Χριστιανών μέσω δηλητηρίασης.
Ακολούθησαν νομικοί περιορισμοί:
το Siete Partidas
Ο μεγάλος νομικός κώδικας της μεσαιωνικής Ισπανίας, όριζε ότι κανένας Χριστιανός δεν μπορούσε να πάρει φάρμακο που συνταγογραφήθηκε από έναν Εβραίο, εκτός εάν ένας Χριστιανός γιατρός είχε εξετάσει το περιεχόμενό του
Απαγορεύουμε επίσης σε οποιονδήποτε Χριστιανό να λάβει φάρμακα ή κάθαρση από τα χέρια ενός Εβραίου. Ωστόσο, ένας Χριστιανός μπορεί να το λάβει με τη συμβουλή ενός γνώστη Ιουδαίου, υπό την προϋπόθεση ότι παρασκευάζεται από τα χέρια ενός Χριστιανού που κατανοεί τα συστατικά του».
— Las Siete Partidas (Partida VII, Τίτλος XXIV, Νόμος VIII), που συντάχθηκε περίπου 1256–1265
Μέχρι το 1610, η ιατρική σχολή της Βιέννης εξέδωσε επίσημη δήλωση δηλώνοντας ότι οι Εβραίοι γιατροί ήταν θρησκευτικά υποχρεωμένοι να σκοτώνουν έναν στους δέκα χριστιανούς ασθενείς που θεράπευαν.
«Ότι οι Εβραίοι γιατροί δεσμεύονται από τους νόμους και τις εντολές τους να εκτελούν και να στέλνουν από τη ζωή στο θάνατο κάθε δέκατο Χριστιανό ασθενή μέσω δηλητηρίου».
- Decisio facultatis medicae viennensis, 1610
Αυτές οι κατηγορίες δεν περιορίστηκαν ούτε στην ηπειρωτική Ευρώπη, περίεργο μυαλό:
Στην Αγγλία, ο γιατρός της βασίλισσας Ελισάβετ, Ροντρίγκο Λόπεζ, ένας προσηλυτισμένος Εβραίος, εκτελέστηκε για υποτιθέμενη συνωμοσία για να τη δηλητηριάσει
Και αυτή η υποψία επεκτάθηκε πολύ πέρα από την πρακτική της ιατρικής, αγαπητέ αναγνώστη, οι Εβραίοι πίστευαν ευρέως ότι κατείχαν ειδικές γνώσεις για τα δηλητήρια και τη διανομή τους.
Στη Ρηνανία ήδη από το 1090, οι Εβραίοι έμποροι ήταν γνωστό ότι εμπορεύονταν βότανα, αλοιφές και εξωτικές ουσίες που εισάγονταν από την Ανατολή.
«Γι' αυτό με τη σελίδα αυτού του διατάγματός μας διατάσσουμε και διατάζουμε, ότι οι προαναφερθέντες Εβραίοι και οι απελεύθεροι τους μπορούν να ασκούν ελεύθερα το εμπόριό τους μεταξύ τους ή με άλλους ανθρώπους, και θα είναι νόμιμο για αυτούς να ανταλλάσσουν τα αγαθά τους με οποιονδήποτε άνθρωπο και να πωλούν οποιοδήποτε εμπόρευμα, είτε φάρμακα είτε άλλα πράγματα...»
- Privilegium heinrici IV imperatoris pro judaeis vormatiensibus, 1090
Με την πάροδο του χρόνου, η επίσημη πολιτική άλλαξε, οι ηγεμόνες που κάποτε προστάτευαν το δικαίωμα των Εβραίων εμπόρων να εμπορεύονται φαρμακευτικά προϊόντα άρχισαν να εκδίδουν απαγορεύσεις.
«Απαγορεύουμε επίσης αυστηρά σε οποιονδήποτε Εβραίο να τολμήσει να πουλήσει ή να προσφέρει φάρμακα, ή γλυκίσματα, ή οποιαδήποτε αλοιφή στους Χριστιανούς, αφού μέσω τέτοιων τεχνών ο κίνδυνος του θανάτου ή του απρόβλεπτου κινδύνου έχει συχνά πλήξει όχι λίγους Χριστιανούς».
- Privilegium Friderici II. Imperatoris Pro Judaeis Spirensibus, 1238
Τα εκκλησιαστικά συμβούλια και τα πολιτικά διατάγματα προειδοποίησαν τους Χριστιανούς να μην αγοράζουν τρόφιμα, κρασί ή μπαχαρικά από εβραϊκά νοικοκυριά.
Τα Συμβούλια της Βιέννης και του Μπρεσλάου το 1267 και τα Καταστατικά του Βαγιαδολίδ το 1412, όλα δήλωναν ρητά ότι τέτοιοι περιορισμοί είχαν σκοπό να προστατεύσουν από τη δηλητηρίαση.
«Αντικείμενο, διατάζουμε και διατάζουμε ότι κανένας Εβραίος άνδρας ή Εβραία γυναίκα δεν θα είναι γιατρός, ούτε χειρουργός, ούτε φαρμακοποιός, ούτε θα πουλήσει κανένα φάρμακο σε κανέναν Χριστιανό. γιατί λόγω της μεγάλης εχθρότητας που τρέφουν οι εν λόγω Εβραίοι εναντίον των Χριστιανών, μεγάλη ζημιά και ο θάνατος πολλών Χριστιανών ακολουθεί καθημερινά μέσω των φαρμάκων και των εκκαθαρίσεων που δίνουν τα χέρια τους».
- Leyes de Valladolid, Νόμος XVIII, 1412
Η λαϊκή πεποίθηση προχώρησε ακόμη περισσότερο, υποστηρίχθηκε ευρέως ότι το κρέας που πωλούσαν οι Εβραίοι είχε καταραστεί ή μολυνθεί πριν από την πώληση και ότι το κρασί που παρήγαγαν ήταν σκόπιμα επιβλαβές.
«Απαγορεύοντας αυστηρά σε οποιονδήποτε Χριστιανό, είτε κληρικό είτε λαϊκό, να αγοράζει κρέας από Εβραίους ή να τρώει μαζί τους. Γιατί το κρέας που πουλήθηκε από αυτούς, αφού σφαγεί σύμφωνα με την κακή τους ιεροτελεστία, απορρίπτεται από αυτούς σαν να ήταν καταραμένο, ακάθαρτο και μολυσμένο. Είναι σοβαρή προσβολή για τη χριστιανική πίστη ότι αυτό που θεωρούν ακατάλληλο για τον εαυτό τους πρέπει να δοθεί στους Χριστιανούς για να το καταναλώσουν».
- Statuta Synodalia Lingonensia, 1404
Στη Σικελία, ένα διάταγμα δήλωνε ότι το κρασί, το λάδι, το μέλι, τα αλεσμένα μπαχαρικά, το αλεύρι, και μάλιστα οτιδήποτε θα μπορούσε να γίνει ένα επιβλαβές μείγμα κακής φύσης, δεν πρέπει να αγοράζονται από Εβραίους.
"... [απαγορεύοντας την πώληση] ελαίων, μελιού και παρόμοιων υγρών ή οτιδήποτε κονιορτοποιημένο, όπως αλεσμένα μπαχαρικά και άλευρα και άλλα τέτοια πράγματα, και γενικά οτιδήποτε από το οποίο μπορεί να γίνει ένα επιβλαβές μείγμα κακής φύσης, το οποίο εισέρχεται από το στόμα και στο οποίο μπορούν να γίνουν μυστικές απάτες».
- Capitula Judaeorum, 1447
Ακόμη και στην αγορά, οι κανόνες επιβλήθηκαν, στην πόλη Bozen του Τιρόλου, κάθε αντικείμενο που άγγιζε ένας Εβραίος έπρεπε να πουληθεί αμέσως και το κρέας που χειριζόταν κάποιος μπορούσε να αγοραστεί μόνο από έναν Χριστιανό μετά από σαφή προειδοποίηση.
«Όταν οι Εβραίοι θέλουν να αγοράσουν κάτι στην αγορά, πρέπει να το επισημάνουν. Ό,τι αγγίζουν πρέπει να το αγοράσουν στην τιμή του πωλητή».
«Εάν ένα κρέας έχει αγγιχτεί ή μαχαιρωθεί από έναν Εβραίο, μπορεί να πουληθεί σε έναν Χριστιανό μόνο αφού έχει προειδοποιηθεί για αυτό το γεγονός, ώστε να το αγοράσει με δική του ευθύνη».
- Bozner Stadtrecht, 1437
Πολύ πριν φτάσει η μεγάλη πανούκλα της δεκαετίας του 1340, το πρότυπο ήταν ήδη στη θέση του.
Αναφορές για οργανωμένη δηλητηρίαση πηγαδιών καταγράφηκαν στην περιοχή του Βω το 1308, στην περιοχή του Eulenburg το 1316 και στη Φραγκονία το 1319.
«Μια αχρονολόγητη φήμη προέκυψε στην περιοχή της Φραγκονίας, όπου φώναξε ο απλός λαός ότι τα πηγάδια από τα οποία αντλούσαν το καθημερινό τους νερό είχαν μολυνθεί από τα χέρια των Εβραίων από κακία εναντίον των πιστών..."
- Monumenta Germaniae Historica, 1319
Στη συνέχεια, το 1321, ένας μεγάλος φόβος σάρωσε τη Γαλλία.
Λεπροί σε μεγάλα τμήματα του βασιλείου συνελήφθησαν και βασανίστηκαν, προέκυψαν ομολογίες που ισχυρίζονταν ότι είχαν προσληφθεί από Εβραίους για να δηλητηριάσουν την παροχή νερού.
Μια επιστολή που λέγεται ότι ανακαλύφθηκε στο Parthenay, μεταφρασμένη από έναν προσηλυτισμένο Εβραίο, μιλούσε για μια μεγάλη συμμαχία μεταξύ Εβραίων, λεπρών και Σαρακηνών στην Ισπανία για να εξαλείψουν τον χριστιανικό πληθυσμό της Ευρώπης δηλητηριάζοντας κάθε πηγάδι και πηγή.
"Το έτος 1321... Μια συγκεκριμένη επιστολή γραμμένη στα εβραϊκά βρέθηκε στην κατοχή των λεπρών στο Parthenay.
Αυτή η επιστολή, που μεταφέρθηκε σε έναν προσηλυτισμένο Εβραίο για να μεταφραστεί στη γαλλική γλώσσα, αποκάλυψε μια τερατώδη συμφωνία.
Ανέφερε ότι οι Εβραίοι, οι λεπροί και οι βασιλιάδες των Σαρακηνών στην Ισπανία είχαν συνάψει μια μεγάλη συμμαχία για να καταστρέψουν ολόκληρο τον χριστιανικό πληθυσμό της Ευρώπης δηλητηριάζοντας κάθε πηγάδι και πηγή.
Γράφτηκε ότι ο Σουλτάνος της Βαβυλώνας είχε υποσχεθεί στους Εβραίους τεράστιο πλούτο αν εκτελούσαν αυτή την καταστροφή και ότι οι Εβραίοι, ανίκανοι να εκπληρώσουν μόνοι τους την πράξη, είχαν δωροδοκήσει τους λεπρούς με υποσχέσεις πόλεων και ηγεμονιών για να σκορπίσουν τις τοξικές ενώσεις στα νερά».
- Grandes Chroniques de France, 1321
Ο χρονικογράφος του St. Denis κατέγραψε ότι ένας μεγάλος και πλούσιος Εβραίος είχε ενορχηστρώσει τη συνωμοσία και περιέγραψε ένα δηλητήριο από ανθρώπινο αίμα, ούρα και βότανα.
"Ένας μεγάλος και πλούσιος Εβραίος είχε προσλάβει τους λεπρούς για να πραγματοποιήσουν αυτό το σχέδιο και τους έδωσε τη φόρμουλα για το δηλητήριο. Ένας λεπρός που αιχμαλωτίστηκε στα εδάφη του Κυρίου του Παρθεναί ομολόγησε ότι έλαβε δέκα λίβρες για να δηλητηριάσει τα πηγάδια της περιοχής, χρησιμοποιώντας μια ένωση που παρέδωσαν οι Εβραίοι αποτελούμενη από ανθρώπινο αίμα, ούρα, τρία είδη βοτάνων των οποίων τα ονόματα δεν γνώριζε ή δεν αποκάλυπτε και έναν αφιερωμένο οικοδεσπότη».
- Grandes Chroniques de France, 1321
Αν και ο βασιλιάς Φίλιππος Ε ́ εξέδωσε ένα διάταγμα που τιμωρούσε μόνο τους λεπρούς και δεν έκανε καμία αναφορά στους Εβραίους, σύντομα ακολούθησαν οι οικονομικές συνέπειες:
Το Κοινοβούλιο του Παρισιού επέβαλε βαριά πρόστιμα στις εβραϊκές κοινότητες σε όλη τη Γαλλία και το 1322 ο Κάρολος Δ ́ τις απέλασε εντελώς
Στη συνέχεια, στα μέσα του 14ου αιώνα, έφτασε ο Μαύρος Θάνατος και μαζί του ξέσπασαν οι κατηγορίες με μια δύναμη που αναμόρφωσε την ιστορία.
Οι σύγχρονοι συγγραφείς πάλεψαν να βρουν λέξεις για αυτό που είδαν.
Ο Βοκάκιος περιέγραψε πώς οι επιζώντες μετέφεραν αρωματικά βότανα και μπαχαρικά συνεχώς στα ρουθούνια τους, πιστεύοντας ότι ο ίδιος ο αέρας είχε γίνει θανατηφόρος:
"Αντί να φυλακιστούν, αυτοί οι άνθρωποι κυκλοφορούσαν ελεύθερα, κρατώντας στα χέρια τους μια πόζα λουλουδιών ή αρωματικών βοτάνων ή ένα από μια μεγάλη ποικιλία μπαχαρικών, τα οποία άπλωναν σε συχνά διαστήματα στα ρουθούνια τους. Θεωρώντας ότι είναι εξαιρετική ιδέα να ενισχυθεί ο εγκέφαλος με μυρωδιές αυτού του συγκεκριμένου είδους. γιατί η δυσωδία των νεκρών σωμάτων, των ασθενειών και των φαρμάκων φαινόταν να γεμίζει και να μολύνει ολόκληρη την ατμόσφαιρα».
- Giovanni Boccaccio, Το Δεκαήμερο, Εισαγωγή, 1350
Από τη Γένοβα και τη Βενετία:
«Κάθε πόλη, κάθε οικισμός, κάθε μέρος δηλητηριάστηκε από τη μεταδοτική επιδημία και οι κάτοικοί τους, άνδρες και γυναίκες, πέθαναν ξαφνικά.
Και όταν ένα άτομο είχε προσβληθεί από την ασθένεια, δηλητηρίασε ολόκληρη την οικογένειά του ακόμη και όταν έπεσε και πέθανε, έτσι ώστε εκείνοι που ετοιμάζονταν να θάψουν το σώμα του αρπάχτηκαν από τον θάνατο με τον ίδιο τρόπο.
Έτσι ο θάνατος μπήκε από τα παράθυρα."
- Historia de Morbo sive de Mortalitate quae fuit Anno Domini, 1348
Στο Kilkenny, ο χρονικογράφος John Clynn άφησε λευκές σελίδες στο τέλος του έργου του, σημειώνοντας σε περίπτωση που κάποιος θα ήταν ακόμα ζωντανός στο μέλλον.
"Αλλά εγώ, ο μοναχός John Clyn, του Τάγματος των Μικρών Μοναχών και της Μονής του Kilkenny, έγραψα σε αυτό το βιβλίο τα αξιοσημείωτα πράγματα που συνέβησαν στην εποχή μου, τα οποία είδα ο ίδιος ή έμαθα από αξιόπιστους ανθρώπους.
Και για να μην χαθεί η γραφή μαζί με τον συγγραφέα και το έργο αποτύχει μαζί με τον εργάτη, αφήνω περγαμηνή για τη συνέχιση του έργου, αν κατά τύχη κάποιος παραμείνει ζωντανός στο μέλλον ή κάποιος από τους γιους του Αδάμ καταφέρει να ξεφύγει από αυτόν τον λοιμό και να συνεχίσει το έργο που άρχισε έτσι».
- Annales Hiberniae, 1348-1349
Ο Michele da Piazza περιέγραψε την ταχεία έναρξη της ασθένειας:
"Η αναπνοή εξάπλωσε τη μόλυνση μεταξύ εκείνων που μιλούσαν μαζί, με τον έναν να μολύνει τον άλλο... ένα είδος βρασμού, στο μέγεθος μιας φακής, στο μηρό ή στο μπράτσο... Έβηξαν βίαια αίμα και μετά από τρεις μέρες αδιάκοπου εμετού... Πέθαναν και μαζί τους πέθανε όχι μόνο όποιος είχε μιλήσει μαζί τους, αλλά και όποιος είχε αποκτήσει ή αγγίξει ή βάλει χέρι στα υπάρχοντά τους».
- Michele da Piazza, Chronicon, 1348
Στην Αβινιόν, η κλίμακα των νεκρών ήταν συγκλονιστική, αγαπητέ αναγνώστη:
«Σε μια μέρα πέθαναν 1.312 άνθρωποι... Στο Μονπελιέ μόνο επτά μοναχοί επέζησαν από τους 140. Από τους 140 Μινορίτες στη Μασσαλία δεν έμεινε ούτε ένας...»
- Jean de Venette, Χρονικό, 1348
Όταν η ασθένεια έφτασε στην Αγγλία, ο χρονικογράφος Χένρι Νάιτον έγραψε:
«Ξεκίνησε το φθινόπωρο σε διάφορα μέρη και μετά από αγώνες σε όλη τη χώρα τελείωσε την ίδια ώρα την επόμενη χρονιά. Ο σκληρός θάνατος χρειάστηκε μόλις δύο ημέρες για να ξεσπάσει σε μια πόλη».
- Chronicon Henrici Knighton, 1377-1395
Καθώς η φρίκη αυξανόταν, το ίδιο έκανε και η αναζήτηση απαντήσεων, και για άλλη μια φορά, η εξήγηση παρουσιάστηκε:
"Μερικοί άθλιοι [Εβραίοι] βρέθηκαν να έχουν στην κατοχή τους ορισμένες σκόνες και κατηγορήθηκαν ότι δηλητηρίασαν τα πηγάδια, με αποτέλεσμα οι ανήσυχοι άνθρωποι να αρνούνται τώρα να πιουν νερό από πηγάδια. Πολλοί κάηκαν για αυτό και καίγονται καθημερινά».
- Jean de Venette, Chronique de Jean de Venette, 1359-1360
Μέχρι το 1349 οι συλλήψεις ήταν καθολικές:
«Οι Εβραίοι συνελήφθησαν και αλυσοδέθηκαν και φυλακίστηκαν παντού...
Ο λόγος για αυτό ήταν μια ισχυρή υποψία ότι σχεδίαζαν να καταστρέψουν τους Χριστιανούς με δηλητήριο και ότι είχαν βάλει κρυφά δηλητήριο σε πηγάδια, πηγές και ποτάμια."
- Heinrich von Diessenhoven, Chronicon Henrici de Diessenhoven, 1350-1360
Ειπώθηκε, περίεργο μυαλό, ότι οι αστρολόγοι τους είχαν προβλέψει την καταστροφή και επέλεξαν σκόπιμα τη στιγμή τους:
«Υπήρχαν μερικοί μεταξύ των Εβραίων που ήταν πονηροί και μορφωμένοι αστρολόγοι και είχαν προβλέψει την επικείμενη θνησιμότητα από την πορεία των άστρων».
- Fritsche Closener, Closeners Chronik, 1348-1349
Υπάρχει μια πλευρά σε αυτό το κομμάτι της ιστορίας που απουσιάζει σε μεγάλο βαθμό από τις σύγχρονες αφηγήσεις:
"Κατά συνέπεια, ολόκληρος ο κόσμος ξεσηκώθηκε βάναυσα εναντίον τους, και στη Γερμανία και σε άλλες χώρες που είχαν εβραϊκές κοινότητες πολλές χιλιάδες σφαγιάστηκαν, σφαγιάστηκαν και κάηκαν ζωντανοί αδιακρίτως από τους Χριστιανούς."
- Chronique de Jean de Venette, 1359-1360
Ήταν στο Κάστρο του Chillon, στις όχθες της λίμνης της Γενεύης, που καταγράφηκαν πλήρως οι πιο διάσημες διαδικασίες.
Οι ομολογίες που καταγράφηκαν εκεί αποτέλεσαν το πρότυπο για εκατοντάδες άλλες που ακολούθησαν σε όλη την Ευρώπη.
Ο Balavignus, ένας Εβραίος γιατρός από το Thonon, ήταν ο πρώτος που μίλησε.
Μετά από σύντομη ανάκριση περιέγραψε πώς ο ραβίνος Jacob του Τολέδο είχε στείλει ένα αγόρι που μετέφερε δηλητήριο, μια σκόνη ραμμένη μέσα σε μια δερμάτινη θήκη, με εντολή να το ρίξει στα πηγάδια.
Είπε πώς είχε τοποθετήσει ένα μέρος κάτω από μια πέτρα σε μια πηγή κοντά στο σπίτι του και είχε απαγορεύσει στην οικογένειά του να πίνει από αυτό.
Την επόμενη μέρα επανέλαβε την αφήγηση ελεύθερα, χωρίς εξαναγκασμό.
"Η ομολογία που έγινε τη δέκατη πέμπτη ημέρα του Σεπτεμβρίου, το έτος του Κυρίου μας 1348, στο Κάστρο του Chillon, από τους Εβραίους του Neustadt και του Thonon... Ο Balavignus, ένας Εβραίος γιατρός που κατοικούσε στο Thonon, συνελήφθη στο Chillon. Όταν τέθηκε εν συντομία στην ερώτηση [υποβλήθηκε σε βασανιστήρια], και αφού πέρασε ένα χρονικό διάστημα, ομολόγησε ότι περίπου δέκα εβδομάδες πριν, ο Ιακώβ του Τολέδο, ένας Ραβίνος, του είχε στείλει ένα Εβραίο αγόρι ένα συγκεκριμένο δηλητήριο... Μια σκόνη κλεισμένη μέσα σε ένα πουγκί από δέρμα, μαζί με γράμματα που τον διέταζαν υπό την ποινή του αφορισμού να ρίξει αυτή τη σκόνη στα κύρια πηγάδια..."
- Processus Factus Contra Judaeos de Chillon, 1358
"Δήλωσε επίσης ότι πήγε κρυφά τη νύχτα σε μια συγκεκριμένη πηγή νερού κοντά στο σπίτι του και τοποθέτησε ένα μέρος της εν λόγω σκόνης κάτω από μια πέτρα και από εκείνη τη στιγμή αυτός και η οικογένειά του απέφυγαν να πιουν από εκείνη την πηγή... Και την επόμενη μέρα, που ήταν η δέκατη έκτη ημέρα του Σεπτεμβρίου, ο εν λόγω Balavignus οδηγήθηκε ενώπιον του δικαστηρίου, όπου επανέλαβε ολόκληρη τη δήλωσή του ελεύθερα και πλήρως, χωρίς καμία εφαρμογή βασανιστηρίων, επιβεβαιώνοντας όλα όσα είχε πει πριν».
- (Το ίδιο με το παραπάνω)
Μεταφέρθηκε στο σημείο, έδειξε το πηγάδι, και εκεί στις σωληνώσεις, ανακαλύφθηκε πράγματι το λινό περιτύλιγμα.
Είπε ότι το δηλητήριο περιείχε τον Βασιλίσκο, ένα πλάσμα του αρχαίου θρύλου, και ότι αυτός ήταν ο λόγος που ενήργησε τόσο δυνατά.
«Ο εν λόγω Mussus μεταφέρθηκε στη συνέχεια στο σημείο και έδειξε το πηγάδι και το σιντριβάνι που ονομάζεται Bornellorum... και εκεί, μέσα στις σωληνώσεις όπου το είχε περιγράψει, το λινό περιτύλιγμα που περιείχε την τοξική ουσία ανακαλύφθηκε πράγματι και τραβήχτηκε από τους αστυνομικούς».
- Processus Factus Contra Judaeos de Chillon, 1348
"Όταν ρωτήθηκε από τι αποτελείται το εν λόγω δηλητήριο, απάντησε [ο Balavigny] ότι ήταν φτιαγμένο από σκόνη που περιείχε τη σάρκα ενός βασιλικού, το οποίο πλάσμα είναι τόσο κακής φύσης που το δηλητήριό του δρα αμέσως, και ότι αυτός ήταν ο λόγος που το μείγμα είχε τέτοια δύναμη να καταστρέψει τα σώματα των Χριστιανών».
- (Το ίδιο με το παραπάνω)
Ακολούθησαν και άλλοι.
Ο Banditono είπε πώς το δηλητήριο είχε φτάσει από την ίδια πηγή στο Τολέδο και πώς το είχε ρίξει στο πηγάδι στο Carutet.
"Ο εν λόγω Banditono οδηγήθηκε ενώπιον του δικαστηρίου και όταν τέθηκε σε ανάκριση, ομολόγησε ότι ένα μέρος του δηλητηρίου είχε φτάσει σε αυτόν από την ίδια πηγή στο Τολέδο, σταλμένο από τα χέρια κάποιου Εβραίου αγοριού, και ότι είχε πάρει αυτή τη σκόνη και την είχε πετάξει στο δημόσιο πηγάδι στο Carutet. για να χαθούν οι Χριστιανοί που έπιναν από αυτό».
- (Το ίδιο με το παραπάνω)
Ο Manssiono, στην αρχή αρνήθηκε τα πάντα, αργότερα περιέγραψε πώς ένας άλλος Εβραίος τον είχε απειλήσει:
«Πρέπει να βάλεις λίγο από το δηλητήριο σε αυτό το πηγάδι, αλλιώς αλίμονο!»
Παρόμοιες καταθέσεις ελήφθησαν από 11 άτομα.
Κατονόμασαν συνεργούς, κατέγραψαν τοποθεσίες και περιέγραψαν τις διαδρομές από τις οποίες είχε ταξιδέψει το δηλητήριο.
Αυτά τα έγγραφα σφραγίστηκαν, έγιναν μάρτυρες και στάλθηκαν σε όλη την ήπειρο.
Τον Οκτώβριο του 1348 στο Châtel, ο Agimet της Γενεύης έδωσε ίσως την πιο λεπτομερή περιγραφή από όλες.
Περιέγραψε πώς ο Ραβίνος Peyret στο Chambry του είχε δώσει ένα μικρό πακέτο και του έδωσε οδηγίες:
"Μοιράστε το στα πηγάδια, τις στέρνες και τις πηγές γύρω από τη Βενετία και τα άλλα μέρη στα οποία πηγαίνετε».
Είπε ότι το έριξε στην κύρια δεξαμενή πόσης στη Βενετία και στη συνέχεια ταξίδεψε στη νότια Ιταλία, την Προβηγκία και τις ακτές της Μεσογείου, αφήνοντάς το σε δημόσιες βρύσες και πηγάδια.
Όταν ρωτήθηκε αν κάποιος είχε πεθάνει ως αποτέλεσμα, απάντησε απλώς ότι είχε προχωρήσει πριν το μάθει.
Όταν ρωτήθηκε αν εμπλέκονται και άλλοι Εβραίοι, είπε ότι δεν γνώριζε.
«Ο Agimet ο Εβραίος, που ζούσε στη Γενεύη και συνελήφθη στο Châtel, υποβλήθηκε εκεί σε βασανιστήρια λίγο... ομολόγησε ότι ο ραβίνος Peyret, ένας Εβραίος του Chambéry που ήταν δάσκαλος του νόμου τους, τον κάλεσε και είπε: «Μας πληροφόρησαν ότι θα πάτε στη Βενετία...
Βλέπετε, σας δίνω ένα μικρό πακέτο, μισού ανοίγματος σε μέγεθος, το οποίο περιέχει ένα παρασκεύασμα δηλητηρίου ή δηλητηρίου σε μια στενή, ραμμένη δερμάτινη τσάντα.
Αυτό πρέπει να το μοιράσεις στα πηγάδια, τις στέρνες και τις πηγές γύρω από τη Βενετία και τα άλλα μέρη όπου πηγαίνεις...» Ομολόγησε ότι πέταξε το πακέτο στην κεντρική δεξαμενή για νερό στη Βενετία... και ταξίδεψε μέσα από την Καλαβρία, την Απουλία, την Τουλούζη και την ακτή της Προβηγκίας, ρίχνοντας τη σκόνη σε δημόσιες βρύσες... Όταν ρωτήθηκε αν κάποιος είχε πεθάνει εξαιτίας του προαναφερθέντος δηλητηρίου, απάντησε ότι δεν ήξερε, γιατί είχε περάσει γρήγορα από τη χώρα...
Όταν ρωτήθηκε αν γνώριζε άλλους Εβραίους που συμμετείχαν σε αυτή την πράξη, απάντησε ότι δεν ήξερε».
- Instrumentum de Inquisitione Facta Contra Judaeos Ducatus Sabaudiae, 1348
Αυτά τα αρχεία σώζονται ακόμα.
Οι διαδικασίες στο Chillon, η ομολογία του Agimet, οι σφαγές σε όλη τη Γερμανία, την Ισπανία και τη Γαλλία, όλα διατηρούνται σε αρχεία και χρονικά.
Στέκονται όπως γράφτηκαν.
Το τι συμπεραίνετε από αυτά δεν είναι δικό μου να το πω.
Έχουν καταγραφεί εδώ όπως καταγράφηκαν, ώστε να μπορείτε να τα διαβάσετε, να τα συγκρίνετε και να κρίνετε τι βάρος έχουν, στο δικό σας μυαλό και στον δικό σας χρόνο.
**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου