Στους δρόμους έχουν ξεχυθεί οι νέοι σε πολλές χώρες της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, διαμαρτυρόμενοι για την κατάσταση στα σχολεία, καθώς και για την ευρύτερη κρίση σε ό,τι αφορά το κόστος ζωής. Πότε ακριβώς όμως ξεκίνησε αυτό το κύμα αγανάκτησης, ποιες αλλαγές έχει φέρει και πότε αναμένεται να καταλαγιάσει;
Όπως σημειώνει ο Guardian, στη Γαλλία, μαθητές λυκείου συγκρούστηκαν με την αστυνομία – συχνά βίαιες – σε διαδηλώσεις για την κατάσταση που επικρατεί στο εκπαιδευτικό σύστημα με τα εξαντλητικά ωράρια, τις ελλείψεις εκπαιδευτικών, τις κακοσυντηρημένες σχολικές αίθουσες καθώς και το αδιαφανές σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια. Οι μαθητές χάνουν συστηματικά μήνες διδασκαλίας λόγω κενών θέσεων εκπαιδευτικού προσωπικού που παραμένουν ακάλυπτες.
Άλλοι διαδηλωτές συμμετείχαν στις πορείες των μαθητών, εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά τους για την άνοδο του κόστους ζωής – συμπεριλαμβανομένων των τιμών καυσίμων, μετά τους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ που οδήγησαν, ουσιαστικά, στο κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ.
Η Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας (CGT), μία από τις μεγαλύτερες συνδικαλιστικές οργανώσεις της Γαλλίας, στήριξε τις κινητοποιήσεις, ζητώντας χαμηλότερες τιμές, υψηλότερες συντάξεις και αυξήσεις στους μισθούς.
Σημειώνεται ότι ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν πλησιάζει στο τέλος της θητείας του στο Μέγαρο των Ηλυσίων, έχοντας υπηρετήσει δύο θητείες.
Στην άλλη πλευρά των Πυρηναίων, ακτιβιστές βγήκαν στους δρόμους των πόλεων της Ισπανίας τον Σεπτέμβριο διαμαρτυρόμενοι για το κόστος στέγασης.
Αφορμή για τις διαδηλώσεις στάθηκε η έξωση της 87χρονης Μαρικάρμεν Αμπασκάλ από το σπίτι της, αφού ένα επενδυτικό κεφάλαιο αύξησε το ενοίκιό της κατά 230%. Η Μαρικάρμεν έφυγε από τη ζωή δύο εβδομάδες αργότερα, αφού είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο.
Οι διαδηλωτές ζητούν χαμηλότερα ενοίκια, τερματισμό των εξώσεων και απαγόρευση της αγοράς ακινήτων από επενδυτικά κεφάλαια.
Παρόμοια αιτήματα διατυπώθηκαν το Σάββατο και στην Πορτογαλία, με εκατοντάδες πολίτες να συγκεντρώνονται στο κέντρο της Λισαβόνας.
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, οι τιμές στέγασης στην Πορτογαλία αυξήθηκαν κατά 124% μεταξύ 2015 και 2024 – ρυθμός περίπου διπλάσιος από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η οικονομική πίεση στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς βρέθηκε επίσης στο επίκεντρο διαδηλώσεων στο Μιλάνο.
Μια πορεία το Σάββατο που ξεκίνησε ειρηνικά, κατέληξε σε επεισόδια, με κουκουλοφόρους να εκτοξεύουν πέτρες και άλλα αντικείμενα κατά των δυνάμεων καταστολής, ενώ έβαλαν φωτιά σε οδοφράγματα που είχαν στηθεί με τραπέζια από μπαρ.
Παράλληλα, στην Αλβανία, οι διαδηλώσεις κατά του πρωθυπουργού Έντι Ράμα εισήλθαν την Κυριακή στην έκτη ημέρα τους.
Οι διαδηλωτές εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους για τη διαφθορά, την έλλειψη θέσεων εργασίας και το χαμηλό επίπεδο της εκπαίδευσης.
Πότε ξεκίνησαν οι διαδηλώσεις;
Οι διαδηλώσεις για τον τομέα της Εκπαίδευσης στη Γαλλία ξεκίνησαν στα τέλη Σεπτεμβρίου, μία εβδομάδα μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Έκτοτε, οι κινητοποιήσεις έχουν ενταθεί, φτάνοντας στο αποκορύφωμά τους το περασμένο Σάββατο.
Το Σάββατο ήταν επίσης η πρώτη ημέρα διαδηλώσεων για το κόστος ζωής στην Ιταλία, την Πορτογαλία και το Βέλγιο.
Στην Αλβανία, οι διαδηλώσεις συνεχίζονται από το καλοκαίρι, με αφορμή ένα πολυτελές παραθαλάσσιο έργο ανάπτυξης, το οποίο υποστηρίζεται από τον γαμπρό του Ντόναλντ Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ.
Έφεραν αλλαγές;
Στη Γαλλία, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα διαθέσει 3.000 επιπλέον αναπληρωτές εκπαιδευτικούς για την αντιμετώπιση των ελλείψεων, ενώ παράλληλα θα συμπεριλάβει τους μαθητές στη διαδικασία λήψης αποφάσεων για τα σχολεία.
Επίσης, ακύρωσε τα σχέδια για αύξηση ορισμένων τελών εγγραφής στα πανεπιστήμια, τα οποία είχε συμπεριλάβει στον προϋπολογισμό για το επόμενο έτος.
Οι διαδηλώσεις για τις τιμές καυσίμων στα μέσα Σεπτεμβρίου οδήγησαν σε ανακοίνωση από το Μέγαρο των Ηλυσίων ότι η κυβέρνηση θα αυξήσει τις επιδοτήσεις στη βενζίνη για συγκεκριμένους κλάδους.
Ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Ισπανίας, Πέδρο Σάντσεθ, επιχείρησε να προωθήσει επείγουσα νομοθεσία για τη στέγαση, η οποία θα παρείχε προστασία στους ενοικιαστές.
Η καταψήφιση του νομοσχεδίου από δεξιά και ακροδεξιά κόμματα στο Κοινοβούλιο τον οδήγησε στην προκήρυξη πρόωρων εκλογών για τις 29 Νοεμβρίου, καθώς – όπως είπε και στον ισπανικό λαό – χρειάζεται μια «ευρύτερη προοδευτική πλειοψηφία» προκειμένου να προωθήσει νέες μεταρρυθμίσεις.
Υπάρχει προοπτική λήξης των κινητοποιήσεων;
Ο Γάλλος υπουργός Εσωτερικών, Λοράν Νουνιέζ, άφησε να εννοηθεί ότι η γαλλική κυβέρνηση δεν προτίθεται να προχωρήσει σε περαιτέρω παραχωρήσεις, καταγγέλλοντας διαδηλωτές της «άκρας αριστεράς» καθώς και «εγκληματίες που λεηλάτησαν και κατέστρεψαν» κτίρια σε όλη τη Γαλλία.
Οι επόμενες εκλογές στη χώρα είναι προγραμματισμένες για τον Απρίλιο του 2027.
Οι διαδηλώσεις στην Ισπανία ενδέχεται να λήξουν πριν από τις εκλογές, εάν η κυβέρνηση καταφέρει να εγκρίνει έστω και μέρος των μέτρων της για τη στέγαση μέσω του μόνιμου συμβουλίου του Κοινοβουλίου – ενός ειδικού οργάνου που λειτουργεί όταν το Κοινοβούλιο δεν βρίσκεται σε τακτική σύνοδο.
Τόσο οι Σοσιαλιστές του Σάντσεθ όσο και το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα έχουν δεσμευτεί να προωθήσουν την ανέγερση περισσότερων κατοικιών και να δώσουν έμφαση στο στεγαστικό ζήτημα, εφόσον κερδίσουν τις εκλογές του επόμενου μήνα.https://www.epikaira.gr/
===
Από τη Γαλλία στην Ελλάδα: Πόσο κοντά βρίσκεται η Ευρώπη σε μια γενικευμένη κοινωνική έκρηξη;
Οι εικόνες από τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ιταλία και την Πορτογαλία δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για εφησυχασμό. Οι μαζικές διαδηλώσεις του Σαββατοκύριακου 17 και 18 Οκτωβρίου, με αιχμή την ακρίβεια, τους χαμηλούς μισθούς, τη στεγαστική κρίση και την υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών, αναδεικνύουν μια Ευρώπη που βράζει. Στη Γαλλία, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, ενώ σε αρκετές πόλεις οι κινητοποιήσεις συνοδεύτηκαν από συγκρούσεις, λεηλασίες και εκτεταμένες καταστροφές. Αντίστοιχες διαμαρτυρίες καταγράφηκαν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με διαφορετική ένταση και αιτήματα.
Το ερώτημα, πλέον, δεν είναι μόνο τι συμβαίνει στη Γαλλία ή στην Ιταλία. Είναι εάν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αντιλαμβάνονται ότι πίσω από τις διαδηλώσεις διαμορφώνεται μια βαθύτερη κρίση εμπιστοσύνης, η οποία μπορεί να ξεπεράσει τα εθνικά σύνορα και να εξελιχθεί σε ευρύτερη κοινωνική αμφισβήτηση.
Γιατί οι άνθρωποι δεν διαμαρτύρονται απλώς για μια ακόμη αύξηση στις τιμές των καυσίμων ή για έναν ακριβότερο λογαριασμό στο σούπερ μάρκετ. Διαμαρτύρονται επειδή αισθάνονται ότι εργάζονται χωρίς να μπορούν να εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή ζωή. Επειδή το εισόδημά τους εξανεμίζεται πριν τελειώσει ο μήνας. Επειδή η απόκτηση κατοικίας μοιάζει άπιαστο όνειρο για τους νέους, ενώ η πρόσβαση σε ποιοτικές δημόσιες υπηρεσίες γίνεται ολοένα δυσκολότερη.
Αυτό είναι το πραγματικό υπόβαθρο της κοινωνικής έντασης. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Ευρώπη: όταν οι πολίτες πάψουν να πιστεύουν ότι η πολιτική μπορεί να βελτιώσει τη ζωή τους, η δυσαρέσκεια μετατρέπεται σε οργή και η οργή μπορεί να βρει διέξοδο σε ανεξέλεγκτες αντιδράσεις.
Και η Ελλάδα;
Η ελληνική περίπτωση είναι ακόμη πιο ανησυχητική, ακριβώς επειδή η κοινωνία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τις συνέπειες μιας μακράς περιόδου οικονομικής κρίσης, ενώ οι σημερινές πιέσεις περιορίζουν περαιτέρω τα περιθώρια των νοικοκυριών. Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με ιδιαίτερα οξύ στεγαστικό πρόβλημα: σύμφωνα με τη Eurostat, το 2024 τα ελληνικά νοικοκυριά διέθεταν κατά μέσο όρο το 36% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για τη στέγαση, έναντι 19% στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στις ελληνικές πόλεις, μάλιστα, το ποσοστό των ανθρώπων που ζουν σε νοικοκυριά με υπερβολικά υψηλό στεγαστικό κόστος έφτανε το 29%. .
Με άλλα λόγια, η ελληνική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ασφυκτική καθημερινότητα, στην οποία η εργασία δεν εγγυάται πάντοτε οικονομική ασφάλεια και η στέγαση απορροφά δυσανάλογα μεγάλο μέρος του οικογενειακού προϋπολογισμού. Αντίστοιχα προβλήματα αντιμετωπίζουν και άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες, ακόμη και σε χώρες με υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι μια κοινωνική έκρηξη στην Ελλάδα είναι αναπόφευκτη. Σημαίνει ότι οι παράγοντες που μπορούν να την πυροδοτήσουν είναι υπαρκτοί και ότι η απουσία μιας μεγάλης κινητοποίησης σήμερα δεν αποτελεί εγγύηση κοινωνικής ηρεμίας αύριο.
Το κρίσιμο ερώτημα για την κυβέρνηση και συνολικά για το πολιτικό σύστημα είναι εάν μπορούν να αναγνωρίσουν εγκαίρως αυτή την πραγματικότητα. Εάν θα αντιμετωπίσουν την ακρίβεια, τη στέγαση, τους χαμηλούς μισθούς και την ανασφάλεια ως ζητήματα πρώτης προτεραιότητας ή εάν θα εξακολουθήσουν να επενδύουν στην επικοινωνιακή διαχείριση μιας κοινωνίας που πιέζεται.
Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε μια επικίνδυνη αντίφαση: οι ηγεσίες της μιλούν για ανταγωνιστικότητα, δημοσιονομική πειθαρχία και γεωπολιτική ισχύ, ενώ ένα σημαντικό τμήμα των πολιτών αγωνίζεται να καλύψει στοιχειώδεις ανάγκες. Εάν αυτή η απόσταση διευρυνθεί, οι σημερινές διαδηλώσεις μπορεί να αποδειχθούν μόνο η αρχή μιας πολύ βαθύτερης πολιτικής και κοινωνικής κρίσης. Και τότε δεν θα αναρωτηθούμε πώς θα περιοριστούν οι αντιδράσεις στους δρόμους, αλλά πόσο πολιτικό και κοινωνικό κόστος θα έχει η καθυστερημένη απάντηση στα προβλήματα που τις γέννησαν. https://www.epikaira.gr/
====
Λαϊκές εξεγέρσεις στην Ευρώπη. Σε λήθαργο η ΕΕ, η Ελλάδα σε σύγχυση
Το κατεστημένο αμύνεται, οι κοινωνίες οργίζονται. Δύο εικόνες, μία κρίση. Στις Βρυξέλλες οι ηγέτες των κρατών -μελών της ΕΕ έδωσαν την εντύπωση μιας μη αναστρέψιμης πολιτικής, οικονομικής και ηθικής κρίσης. Η αγωνία τους να μην αγγίξουν τα προνόμια του μεγάλου κεφαλαίου και των καρτέλ, το ενεργειακό αδιέξοδο, η στροφή στην πολεμική οικονομία που οδηγεί επίσης σε αδιέξοδα, η διαφθορά που έχει γιγαντωθεί, ο προυπολογισμός που περικόπτει κοινωνικές δαπάνες, προκάλεσαν οργή στους ευρωπαικούς λαούς. Μια ΕΕ αποκομμένη από την πραγματικότητα, οικοδόμησε θεσμούς και πολιτικές με τέτοιο τρόπο, ώστε οι ανισότητες να μην ανατραπούν ποτέ, ακόμη και αν αυτό την οδηγήσει στην διαλυσή της.
Η άλλη εικόνα , αυτή των εξεγέρσεων σε Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία και Αλβανία, αλλά και σε άλλες ευρωπαικές χώρες όπου οι λαοί “βράζουν”, συνθέτουν την σκληρή πραγματικότητα , την οποία αρνούνται να δουν οι ηγέτες. Ίδια είναι τα χαρακτηριστικά της κρίσης και στην Ελλάδα, είναι το ίδιο οικονομικό μοντέλο που βρίσκεται σε κρίση, με τη διαφορά ότι εδώ δεν έχουμε ακόμη κοινωνική έκρηξη. Η κρίση απλώνεται από χώρα σε χώρα, ενώ παρά τις ιδιομορφίες, ο παρανομαστής είναι κοινός. Το σύστημα χρεοκοπεί, οι λαοί εξεγείρονται και προς το παρόν δείχνει να επωφελείται μόνο η Ακροδεξιά...
Τα αίτια και οι δικαιολογίες...
Με κοινοβούλια να έχουν μικρότερη επιρροή από τις πολυεθνικές, με τα λόμπι να οργιάζουν, με την ακρίβεια, το στεγαστικό και τους χαμηλούς μισθούς να επιδρούν καταλυτικά στην εικόνα ανατροπής, η Ευρώπη μάλλον πρέπει να προετοιμάζεται για μεγάλες αναστατώσεις. Σήμερα είναι η Γαλλία , η Ιταλία, η Ισπανία και η Αλβανία. Αύριο ποιός;
Το σύστημα τρίζει. Από την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή από το 1990-91, οι ανισότητες έγιναν το σχέδιο του κεφαλαίου. Αφιονισμένα συμφέροντα, διέλυσαν τα συνδικαλιστικά κινήματα, κυνήγησαν ιδεολογικά την Αριστερά με σκοτεινά νομοθετήματα που υπηρετούν το δόγμα της εξίσωσης Αριστεράς -Ακροδεξιάς, με πόλεμο κατά των δημόσιων αγαθών που απαξιώθηκαν και παραδόθηκαν σε αμφιλεγόμενα ιδιωτικά συμφέροντα, με υπονόμευση του κοινωνικού κράτους και του κράτους δικαίου και πολλά ακόμη, ενίσχυσαν ένα αντιδημοκρατικό και αντικοινωνικό τέρας που τώρα δείχνει τα δόντια του. Το γεγονός ότι μέχρι σήμερα αυτά τα κινήματα δεν φαίνεται να έχουν ούτε ομοιογενή πολιτική έκφραση, ούτε σαφή ηγεσία, οδηγούν στην δυσοίωνη εκτίμηση, ότι ίσως επωφεληθεί ακόμη περισσότερο η Ακροδεξιά, με εφιαλτικές για το μέλλον συνέπειες...
Τι συμβαίνει στη Γαλλία; Η κρίση δεν είναι σημερινή . Τουλάχιστον εδώ και μια δεκαετία, διάφορα κινήματα από τα Κίτρινα Γιλέκα, μέχρι την σημερινή εξέγερση μαθητών, φοιτητών και εργαζομένων, δείχνουν ότι η Γαλλία βρίσκεται σε κρίση. Και πως απάντησε η πολιτική τάξη και το μεγάλο κεφάλαιο; Επινόησε τη θεωρία του κέντρου και ανέδειξε τον Μακρόν στην ηγεσία της Γαλλίας. Και το αποτέλεσμα, ενώ ήταν ορατό από την πρώτη στιγμή, πολλοί και στο Παρίσι και στην Ευρώπη γενικότερα υποκρίνονταν ότι δεν το έβλεπαν. Η Γαλλία βουλιάζει στην παρακμή εδώ και χρόνια και ο αναλώσιμος Μακρόν απλά υπηρέτησε τα συμφέρονταν και τώρα τους είναι εντελώς άχρηστος, ενώ αφήνει πίσω του γενικευμένη κρίση.
Η Γερμανία που επέβαλλε στην ΕΕ το μοντέλο που σήμερα πνέει τα λοίσθια και προκαλεί τις εξεγέρσεις, βιώνει την μεγαλύτερη κρίση από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αυταρχική οικονομική πολιτική που προκαλεί βίαιες ανισότητες, η αδυναμία του Βερολίνου να δώσει απαντήσεις, αλλά και η απογύμνωσή της σε γεωπολιτικό επίπεδο, αποτελεί επίσης κρίσιμο παράγοντα της αστάθειας στην Ευρώπη. Η νίκη της Αριστεράς στο Βερολίνο προκάλεσε σοκ στην νεοφιλελεύθερη εξουσία της Γερμανίας, αλλά η καταιγίδα του φιλοναζιστικού AfD δεν τους συγκινεί ιδιαίτερα...
Είναι επομένως φυσική συνέπεια τα όσα συμβαίνουν στην Γαλλία και αλλού. Ο κοινωνικός αναβρασμός δεν είναι ούτε υποκινούμενος , όπως επιχειρεί να τον εμφανίσει ο Μακρόν, ούτε στιγμιαίος. Η κρίση εξελίσσεται χρόνια τώρα, στην παιδεία, την υγεία, την κοινωνική πρόνοια, το στεγαστικό πρόβλημα, τους μισθούς και την προοπτική της νέας γενιάς. Είναι προβλήματα που συναντάμε παντού, από τη Γαλλία και τη Γερμανία, μέχρι την Ισπανία, την Ελλάδα και την Κύπρο. Δηλαδή είναι συστημική κρίση και όχι κομματικά υποκινούμενη, όπως επιχειρεί να εμφανίσει το σύστημα,αυξάνοντας φυσικά τις επιθέσεις κατά της Αριστεράς, αφήνοντας όμως στο περιθώριο την Ακροδεξιά που πραγματικά, είναι η μόνη που επωφελείται . Και το σύστημα σιωπά για την τρομακτική άνοδο της Ακροδεξιάς.
Η αστυνομική βία έρχεται στο προσκήνιο μετά από χρόνια και είναι βέβαιο ότι το ζήτημα αυτό θα γίνει κορυφαίο πολιτικό θέμα τα επόμενα χρόνια και όσο η ΕΕ κλείνει τα μάτια στην πραγματικότητα, επινοώντας την δική της πραγματικότητα. Όσο υπηρετεί τις ανισότητες και τα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα εις βάρος των κοινωνιών, όσο παραμένει προσανατολισμένη σε ένα νέο ψυχρό πόλεμο με την Ρωσία απειλώντας μάλιστα και με θερμό, είναι βέβαιο ότι η κρίση θα βαθαίνει και οι κοινωνικές εξεγέρσεις θα γίνουν η νέα πραγματικότητα.
Οι βίαιες εκδηλώσεις τόσο στα Τίρανα, όσο και στο Παρίσι, δείχνουν οργισμένη νέα γενιά, δείχνουν και μια άκαμπτη αποφασιστικότητα και αδιαφορία για τις συνέπειες. Αυτή η κατάσταση όμως είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών αδιαφορίας εκ μέρους των ισχυρών, είναι συνέπεια της δικής τους ωμής οικονομικής και ιδεολογικής βίας που ασκούν. Ισχύει δηλαδή το γνωμικό, ότι έσπειραν ανέμους και θα θερίσουν θύελλες.
Στην Αλβανία βιώνουν μια επίσης εκρηκτική κατάσταση. Η διαφθορά, η ανυπαρξία κράτους δικαίου, η σύμφυση πολιτικής -μαφίας την οποία χρεώνεται ο Ράμα, η ανυπαρξία κράτους δικαίου , συσσώρευσε ένταση που τώρα βγαίνει στην επιφάνεια. Από το κίνημα των Φλαμίνγκο που αντιστάθηκε στην εκχώρηση σημαντικής γης στον γιο του Τραμπ, μέχρι την ηθική και την πολιτική κρίση, όσο και το γενικότερο ζήτημα λειτουργίας των θεσμών, ο αλβανικός λαός, επιθυμεί μεν αλλαγή, αλλά δεν νιώθει ότι υπάρχει σοβαρή εναλλακτική, γι αυτό και η εξέγερση παίρνει βίαια χαρακτηριστικά. Ο ίδιος φόβος, δηλαδή η απουσία σοβαρής εναλλακτικής λύσης, ισχύει και στην Γαλλία και σε άλλες χώρες. Αγγίζει φυσικά και την Ελλάδα.
Η περίπτωση της Ελλάδας
Τα συμπτώματα της κρίσης είναι παντού ίδια , όπως και τα προβλήματα. Ανάλογα με το βαθμό και την ταχύτητα οργάνωσης των κοινωνικών δυνάμεων, αλλά και την συνειδητοποίηση της κρίσης, αναπτύσσονται πολλά κινήματα στην Ευρώπη. Κανένα από αυτά δεν απειλεί τη δημοκρατία, όσο η κρίση φτώχειας, η κρίση χρέους που είναι ήδη στον ορίζοντα, η ευνοική μεταχείριση των λίγων, η απουσία πολιτικής στην στεγαστική κρίση, η ακρίβεια και η ίδια η ποιότητα της δημοκρατίας.
Αντίθετα, η μαζικοποίηση των κοινωνικών αντιδράσεων έχει ως βασικά αιτήματα, τη στέγη, την αντιμετώπιση της ακρίβειας, την αύξηση των μισθών, το κοινωνικό κράτος και το κράτος δικαίου. Πουθενά στην Ευρώπη και φυσικά στην Ελλάδα, παρά το όργιο διαφθοράς, δεν λειτουργεί η δικαιοσύνη για τους λίγους και ισχυρούς. Ειδικά στην Ελλάδα η κρίση περιλαμβάνει και την κρίση στη δικαιοσύνη και το κράτος δικαίου γενικότερα .
Η Ελλάδα αν και βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο, δεν συζητά τα μείζονα προβλήματα με τρόπο αξιόπιστο. Στο σύνολό της σχεδόν η δημόσια συζήτηση επικεντρώνεται σε ένα ατέρμονο κομματικό κουτσομπολιό, ποιος είπε τι και γιατί, κάθε λέξη αντιμετωπίζεται ως αδίκημα και κάθε αδίκημα αποσιωπάται, όπως τα μεγάλα σκάνδαλα του καθεστώτος Μητσοτάκη.
Η συζήτηση για το οικονομικό μοντέλο και την αποτυχία του είναι το κεντρικό πρόβλημα. Από εκεί και πέρα, τα κόμματα πρέπει να παρουσιάσουν πρακτικές και άμεσα εφαρμοστέες λύσεις για το στεγαστικό, την ακρίβεια, τον ρόλο του κράτους, τα δημόσια αγαθά , τα όρια μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και φυσικά απαιτείται, μια μεγάλη επανάσταση στήριξης του κράτους δικαίου.
Διαφορετικά , κάποια στιγμή η εξέγερση θα είναι αναπόφευκτη και στην Ελλάδα. Μόνο ποιος θα ηγηθεί δεν ξέρουμε...https://www.omegapress.gr/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου