Γράφτηκε από την Kelly Caro
Κάθε αυτοκρατορία πεθαίνει με τον ίδιο τρόπο: σιγά-σιγά, τότε μονομιάς, και πάντα, ενώ οι θεσμοί της επιμένουν ότι όλα είναι καλά.
Οι γερουσιαστές της Ρώμης συνέχισαν να συζητούν διαδικαστικά ζητήματα ενώ οι σιταποθήκες άδειασαν. Η βρετανική αριστοκρατία συνέχισε να ντύνεται για δείπνο ενώ το raj τους ξέφευγε. Και σήμερα, οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρώπης συνεχίζουν να εκδίδουν ανακοινωθέντα για την «ανθεκτικότητα» και τη «στρατηγική αυτονομία», καθώς οι οικονομίες που στηρίζουν αυτά τα παράσιτα καταρρέουν μπροστά στα μάτια μας.
Τα μαθηματικά είναι απλά.
Το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους ανταγωνίζεται τώρα την άμυνα και την υγειονομική περίθαλψη για το τελευταίο διαθέσιμο ευρώ και την τελευταία λίρα. Το ενεργειακό κόστος έχει κάνει ολόκληρες βιομηχανίες μη ανταγωνιστικές με την Ασία και τη Βόρεια Αμερική... και αυτό ήταν πριν από το χάος που εξαπλώνεται τώρα σε όλο τον ενεργειακό τομέα από τη Ρωσία έως τη Μέση Ανατολή.
Οι δημογραφικές εξελίξεις διασφαλίζουν ότι η φορολογική βάση συνεχίζει να συρρικνώνεται, ενώ οι υποχρεώσεις συνεχίζουν να αυξάνονται. Και οι κύριοι με τα μυτερά παπούτσια απάντησαν και στα τρία προβλήματα με περισσότερο δανεισμό, περισσότερη ρύθμιση και τον ισχυρισμό ότι είναι πρόβλημα επικοινωνίας.
Έχουμε γράψει εκτενώς για την εναλλαγή κεφαλαίων από τη Δύση στην Ανατολή και τον φαύλο κύκλο του δημόσιου χρέους στις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Η Ευρώπη είναι πιο μακριά σε αυτό το μονοπάτι από τους περισσότερους, και το Ηνωμένο Βασίλειο προωθεί το πείραμα πιο μακριά και πιο γρήγορα από όλα.
Το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης έχει διαρθρωτικά ελλείμματα που δεν μπορεί να καλύψει με κανέναν πολιτικό μηχανισμό. Παρεμπιπτόντως, γι' αυτό πάνε σε πόλεμο.
Η Γαλλία δεν έχει επιτύχει ισοσκελισμένο προϋπολογισμό εδώ και μισό αιώνα και τώρα διαφωνεί για μια μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος που μπορεί να εμποδίσει τον πληθυσμό της να βγει στους δρόμους. Η Ιταλία έχει χρέος άνω του 130% του ΑΕΠ, ενώ η δημογραφική της δομή εγγυάται ότι το ποσοστό θα συνεχίσει να αυξάνεται. Η Γερμανία, που υποτίθεται ότι είναι ένα μοντέλο δημοσιονομικής πειθαρχίας, έχει ουσιαστικά καταργήσει το φρένο χρέους κατ' όνομα για να χρηματοδοτήσει τον επανεξοπλισμό και τις βιομηχανικές επιδοτήσεις που διαφορετικά δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά. Άρα ο πόλεμος είναι η απάντηση.
Σίγουρα, σας τα είπαμε όλα αυτά πριν από χρόνια, αλλά τώρα συμβαίνει στην πραγματικότητα, και εμφανίζεται ακριβώς εκεί που θα περιμένατε: το ασφάλιστρο διάρκειας για τα μακροπρόθεσμα Bunds και τα βρετανικά gilts, η αυξανόμενη διαφορά απόδοσης μεταξύ βασικών και περιφερειακών ομολόγων και η αυξανόμενη απροθυμία των ξένων κεντρικών τραπεζών να κατέχουν καθόλου αυτούς τους τίτλους.
Εάν η κεντρική τράπεζα κάποιου γίνει περιθωριακός αγοραστής, το πρόβλημα έχει μόλις μετατοπιστεί σε έναν ισολογισμό που πρέπει να τυπώσει χρήμα για να κλείσει το χάσμα.
Από εδώ και πέρα ακολουθεί η οικονομική καταστολή, όπως συμβαίνει με κάθε υπερχρεωμένο κράτος από την εφεύρεση του χαρτονομίσματος. Οι πραγματικές αποδόσεις ωθούνται κάτω από το μηδέν, οι εγχώριοι θεσμοί (συνταξιοδοτικά ταμεία, ασφαλιστικές εταιρείες και τράπεζες αναγκάζονται μέσω κεφαλαιακών απαιτήσεων) να διατηρούν χρέος ανεξάρτητα από την απόδοση που επιτυγχάνεται και οι υποχρεώσεις υποτιμώνται μέσω του πληθωρισμού, ενώ λένε στον πληθυσμό ότι η ψευδαίσθηση του χρήματος είναι η ευημερία.
Η Γερμανία είναι το μεγάλο κομμάτι.
Για 70 χρόνια, η γερμανική μηχανή εξαγωγής εξασφάλιζε ότι το υπόλοιπο ευρωπαϊκό έργο παρέμενε τουλάχιστον περίπου διαλυτικό. Το φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο, η ισχυρή κινεζική ζήτηση και το υποτιμημένο νόμισμα (χάρη στο κοινό νόμισμα με την Ελλάδα) επέτρεψαν στους Γερμανούς παραγωγούς να έχουν πλεονάσματα που χρησιμοποίησαν για να χρηματοδοτήσουν τα ελλείμματα όλων των άλλων. Και οι τρεις πυλώνες αυτού του σκαμνιού έχουν σπάσει. Η ενέργεια κοστίζει πολλές φορές αυτό που πληρώνουν οι ανταγωνιστές των ΗΠΑ ή του γκολφ. Οι Κινέζοι έχουν ανέβει στην αλυσίδα αξίας και τώρα ανταγωνίζονται άμεσα σε αυτοκίνητα, εργαλειομηχανές και χημικά αντί να αγοράζουν γερμανικά προϊόντα.
Αυτό φαίνεται στα κλεισίματα: τα χημικά εργοστάσια κλείνουν ή μετεγκαθίστανται, οι κατασκευαστές αυτοκινήτων μειώνουν τις βάρδιες και μετατοπίζουν την παραγωγική τους ικανότητα στις ΗΠΑ και την Κίνα και οι ενεργοβόρες βιομηχανίες τελικά μεταναστεύουν αντί να περιμένουν ένα φθηνότερο δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας που δεν θα έρθει. Η Ευρώπη αποκλείστηκε από την αγορά όταν αποφάσισε να κλείσει αξιόπιστους σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής βασικού φορτίου γρηγορότερα από ό,τι θα μπορούσαν να αντικατασταθούν. Και μόλις φύγουν το κεφάλαιο, οι αλυσίδες εφοδιασμού και οι ειδικευμένοι εργαζόμενοι, δεν θα επιστρέψουν στον τετραετή κύκλο των πολιτικών κύκλων.
Μια Γερμανία χωρίς το βιομηχανικό της πλεόνασμα είναι απλώς μια πολύ μεγαλύτερη εκδοχή του δημοσιονομικού προβλήματος με το οποίο ήδη παλεύει η υπόλοιπη ευρωζώνη.
Έπειτα, υπάρχουν οι υποχρεώσεις που δεν μπορούν να καταψηφιστούν, επειδή κάθε ευρωπαϊκό κράτος πρόνοιας χτίστηκε πάνω σε μια πληθυσμιακή πυραμίδα που δεν υπάρχει πλέον. Το ποσοστό γεννήσεων στην ΕΕ ήταν πολύ χαμηλότερο από το ποσοστό αναπαραγωγής του 2,1 για μια γενιά (στις περισσότερες χώρες του πυρήνα είναι πιο κοντά στο 1,4 έως 1,5, σε τμήματα του νότου και της ανατολής ακόμη χαμηλότερο). Και αυτό μόνο χειροτερεύει. Λιγότεροι άνθρωποι στο εργατικό δυναμικό πληρώνουν, περισσότεροι συνταξιούχοι λαμβάνουν επιδόματα και το κράτος αυξάνει την ηλικία συνταξιοδότησης σε βήματα που είναι πολύ μικρά για να κάνουν τη διαφορά και τους φόρους σε βήματα που είναι πολύ μεγάλα για να αγνοηθούν.
Η μετανάστευση ήταν η πολιτική απάντηση. Έχει αντισταθμίσει εν μέρει τους απλούς αριθμούς και έχει δημιουργήσει ένα δεύτερο, πιο δύσκολο πρόβλημα: η μετανάστευση μεγάλης κλίμακας με χαμηλή ενσωμάτωση είναι τώρα ένα από τα καθοριστικά πολιτικά ρήγματα στην ήπειρο – στην Ολλανδία, τη Γερμανία και τη Γαλλία.
Ένα κράτος πρόνοιας που έχει σχεδιαστεί για ένα ομοιογενές εργατικό δυναμικό με υψηλή συμμετοχή στο εργατικό δυναμικό δεν μπορεί να μεταφερθεί σε διαφορετική δημογραφική σύνθεση χωρίς σημαντικά υψηλότερη ανάπτυξη ή σημαντικά χαμηλότερες κατά κεφαλήν παροχές. Η Ευρώπη δεν έχει πετύχει ούτε το ένα ούτε το άλλο, επομένως το χάσμα καλύπτεται με ακόμη περισσότερο χρέος. Αν προσθέσετε τις συντάξεις, οι οποίες είναι σε μεγάλο βαθμό ακάλυπτες υποσχέσεις, θα έχετε μια ήπειρο που έχει ήδη ξοδέψει χρήματα που δεν έχει και όλο και περισσότερο δεν μπορεί να κερδίσει.
Μιλώντας για... Μεγάλη Βρετανία.
Εάν η Ευρώπη έχει αργή διαρροή, το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισε να δοκιμάσει πόσο γρήγορα μπορεί να ξεφουσκώσει το ελαστικό. Κάθε πρόβλημα από τα πάνω – η γήρανση του πληθυσμού, η συρρίκνωση της βιομηχανικής βάσης, μερικές από τις υψηλότερες τιμές ηλεκτρικής ενέργειας στον ανεπτυγμένο κόσμο – προστίθενται, όπως και μια ολόκληρη στοίβα από αυτοπροκαλούμενες πληγές.
Για χρόνια, οι αποδόσεις των βρετανικών κρατικών ομολόγων έλεγαν στην πολιτική τάξη κάτι που δεν θέλουν να ακούσουν: η αγορά δεν δίνει πλέον στη Βρετανία το πλεονέκτημα της αμφιβολίας.
Ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ είναι πάνω από 100 τοις εκατό για πρώτη φορά από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 και αυτή τη φορά δεν υπάρχει μεταπολεμική έκρηξη που θα μπορούσε να προκαλέσει την αύξηση του χρέους. Η Τράπεζα της Αγγλίας προσπαθεί να καταπολεμήσει τον πληθωρισμό ενώ διαχειρίζεται ένα βάρος εξυπηρέτησης χρέους που αυξάνεται κάθε φορά που κάνει τη δουλειά της.
Η Βόρεια Θάλασσα, κάποτε το δημοσιονομικό μαξιλάρι της Βρετανίας, είναι μια συρρικνούμενη περιοχή παραγωγής με υψηλή φορολογία. Η αποβιομηχάνιση προχωρά όπως στη Γερμανία, αλλά η μικρότερη, λιγότερο διαφοροποιημένη οικονομία είναι λιγότερο ικανή να την απορροφήσει. Το NHS καταβροχθίζει ένα συνεχώς αυξανόμενο μερίδιο ενός συρρικνούμενου προϋπολογισμού, προσφέροντας λιγότερα για κάθε επιπλέον κιλό που δαπανάται από ό,τι πριν από μια δεκαετία. Η καθαρή μετανάστευση βρίσκεται σε επίπεδο που θα είχε προκαλέσει πολιτικό σεισμό πριν από 20 χρόνια και σήμερα μόλις και μετά βίας ξεπερνά έναν κύκλο ειδήσεων. Και επειδή ένας αυξανόμενος πληθυσμός με την ίδια κατά κεφαλήν παραγωγή εμφανίζεται ως αύξηση στις βασικές μετρήσεις, η στασιμότητα με την οποία ζουν πραγματικά οι άνθρωποι δεν εμφανίζεται ποτέ στις στατιστικές.
Το καθεστώς αποθεματικού νομίσματος της λίρας είναι το τελευταίο περιουσιακό στοιχείο που μπορεί να ξοδέψει η Βρετανία και έχει χρησιμοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό. Μια νομισματική κρίση σε μια χώρα της G7 θα έπρεπε να είναι αδιανόητη. Η κρίση των κρατικών ομολόγων του 2022 θα έπρεπε να είχε βάλει οριστικά τέλος σε αυτή την ιδέα. Ήταν μια πρόγευση.
Τώρα διαβάστε αυτές τις δύο ιστορίες μαζί, γιατί εμφανίστηκαν στον ίδιο κύκλο ειδήσεων και καμία δεν έχει νόημα χωρίς την άλλη.
Πρώτον, ο Βρετανός Αρχηγός του Επιτελείου Άμυνας, Ρίτσαρντ Νάιτον, δήλωσε δημόσια ότι η Ρωσία αποτελεί απειλή για τη Βρετανία και «οι γιοι και οι κόρες μας πρέπει να είναι έτοιμοι να πολεμήσουν». Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην καριέρα του, είπε.
Δεύτερον, λίγες ώρες αργότερα, η Express, η Daily Star, η Mirror και η Yorkshire Live δημοσίευσαν σχεδόν πανομοιότυπες αναφορές για το τι απειλεί έναν Βρετανό που αρνείται να στρατολογηθεί. Όλοι ανέφεραν «αυστηρές» τιμωρίες και βασίστηκαν στην προειδοποίηση ενός πρώην διοικητή του ΝΑΤΟ ότι η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να κλιμακωθεί σε παγκόσμιο πόλεμο.
Πολλές αίθουσες σύνταξης δημοσίευσαν την ίδια ιστορία, την ίδια άποψη και την ίδια λέξη – «βαριά» – την ίδια μέρα. Σύμπτωση? Ναι φυσικά.
Έτσι μοιάζει η συντονισμένη επικοινωνία όταν ένα κράτος πρέπει να κάνει έναν πληθυσμό να αποδεχτεί εκ των προτέρων ένα αποτέλεσμα για το οποίο δεν του επιτράπηκε ποτέ να ψηφίσει, αλλά που έχει ήδη αποφασιστεί.
Ένας αξιόπιστος δημόσιος υπάλληλος αυξάνει το επίπεδο κινδύνου. Ένας υπάκουος Τύπος διαδίδει την προοπτική της τιμωρίας για την άρνηση ακόμη και πριν υπάρξει η αντίστοιχη πολιτική. Το κοινό συνηθίζει τη σύγκληση ως κάτι νοητό, στη συνέχεια εύλογο και τελικά αναμενόμενο – χωρίς να δοθεί ούτε μία ψήφος.
Οι αγρότες προγραμματίζουν.
Η στρατολόγηση είναι το λογικό επόμενο εργαλείο για ένα κράτος που έχει ξεμείνει από ευκολότερα μέσα.
Μόλις εξηγήσαμε γιατί η Βρετανία και οι γείτονές της δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν τις υποσχέσεις τους μέσω της ανάπτυξης ή της φορολογίας, και αντ' αυτού καταφεύγουν στη χρηματοπιστωτική καταστολή για να καλύψουν το κενό εις βάρος του κεφαλαίου. Η στρατολόγηση ακολουθεί την ίδια λογική, που εφαρμόζεται στην εργασία: εάν ένα κράτος δεν μπορεί να αγοράσει ό,τι χρειάζεται σε τιμή που αποδέχεται ο πληθυσμός, αναγκάζει τους ανθρώπους να το κάνουν.
Ιστορικά, η νομισματική καταστολή και η στρατολόγηση συμβαίνουν μαζί επειδή έχουν την ίδια προέλευση – ένα κράτος του οποίου τα συνηθισμένα μέσα έχουν εξαντληθεί https://uncutnews.ch/
**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου