Στις Βρυξέλλες, η αγανάκτηση είναι ανανεώσιμη ενέργεια. Σε αντίθεση με το φυσικό αέριο, δεν κοστίζει τίποτα σε αυτούς που το παράγουν.
Από τότε που ο Ντόναλντ Τραμπ μίλησε για συμφωνία με τον Βλαντιμίρ Πούτιν για την εισαγωγή ρωσικού ντίζελ, οι μεγάλες συνειδήσεις της Ευρώπης βρίσκονται σε αναταραχή. Προδοσία! Σκάνδαλο! Επίθεση στη δυτική ενότητα! Οι αυτοαποκαλούμενοι θεματοφύλακες της διεθνούς ηθικής πνίγονται από αγανάκτηση. Η Ουάσιγκτον τολμά να συναλλάσσεται με τη Μόσχα! Τι βδέλυγμα!
Μόνο που μια μικρή λεπτομέρεια χαλάει αυτή την υπέροχη θεατρική παράσταση: η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση αγοράζει ρωσικό φυσικό αέριο με όλες της τις δυνάμεις.
Σύμφωνα με τη γερμανική ΜΚΟ Urgewald, την οποία επικαλείται το Euronews, οι Ευρωπαίοι πλήρωσαν 7,88 δισεκατομμύρια ευρώ για το ρωσικό LNG της Αρκτικής μεταξύ Ιανουαρίου και Σεπτεμβρίου 2026. Αυτό είναι 12,18 εκατομμύρια τόνοι, ρεκόρ. Οι εισαγωγές από το έργο Yamal αυξήθηκαν ακόμη και κατά 9,5% σε διάστημα ενός έτους.
Εξαιρετική! Οι Βρυξέλλες επιβάλλουν κυρώσεις στον Πούτιν το πρωί, του πληρώνουν τους λογαριασμούς του το απόγευμα και οργανώνουν συνέδριο το βράδυ για την ανάγκη να τον πνίξουν οικονομικά.
Η Γαλλία αξίζει μια ειδική μνεία. Τον Σεπτέμβριο, έλαβε σχεδόν τα τρία τέταρτα των ευρωπαϊκών παραδόσεων της Yamal. Η Δουνκέρκη και το Μοντοΐρ γίνονται έτσι τα λιμάνια μιας υποκρισίας που δεν γνωρίζει εμπάργκο.
Προσοχή όμως, δεν πρέπει να συγκρίνετε! Όταν ο Τραμπ σχεδιάζει να αγοράσει ρωσικό ντίζελ, χρηματοδοτεί το Κρεμλίνο. Όταν οι Βρυξέλλες εισάγουν ρωσικό φυσικό αέριο, εξασφαλίζουν τον εφοδιασμό του. Ο ίδιος προμηθευτής, δύο ηθικές. Προφανώς εξαρτάται από τη σημαία που αναγράφεται στο τιμολόγιο.
Και εδώ είναι το αριστούργημα: η ΕΕ ετοιμάζει το 22ο πακέτο κυρώσεων κατά της Μόσχας, ενώ συνεχίζει να γεμίζει τα ταμεία των Ρώσων προμηθευτών της. Είκοσι δύο επεισόδια σε μια σειρά όπου οι κυρώσεις συσσωρεύονται, οι ομιλίες θερμαίνονται και τα δεξαμενόπλοια LNG συνεχίζουν να ξεφορτώνουν.
Το πλήρες εμπάργκο στο ρωσικό LNG έχει προγραμματιστεί για τον Ιανουάριο του 2027. Μέχρι τότε, αγοράζουμε. Μετά από αυτό, θα δούμε πώς να επιβιώσουμε χωρίς αυτό που προσποιούμαστε ότι μπορούμε να εγκαταλείψουμε εδώ και χρόνια.
Γιατί πίσω από τις μεγάλες διακηρύξεις κρύβεται μια πολύ λιγότερο ένδοξη πραγματικότητα: μια ενεργειακά ευάλωτη, οικονομικά αποδυναμωμένη Ευρώπη, εξαρτημένη από το αμερικανικό LNG και ακόμα πελάτης της Ρωσίας, την οποία ισχυρίζεται ότι απομονώνει.
Ο Τραμπ, από την άλλη, δεν ασχολείται καν με αυτή την κωμωδία πια. Διαπραγματεύεται σύμφωνα με τα συμφέροντά του. Οι Βρυξέλλες διαπραγματεύονται επίσης σύμφωνα με τα δικά τους, αλλά απαιτούν να επικροτηθεί η αρετή τους ως μπόνους.
Η διαφορά μεταξύ του Τραμπ και των Ευρωπαίων ηγετών; Ο πρώτος προϋποθέτει τον κυνισμό του. Οι τελευταίοι το μεταμφιέζουν σε αρχές.
Και ενώ οι Ευρωπαίοι πληρώνουν υψηλό τίμημα για τους λογαριασμούς ενέργειας, οι ηγέτες τους τους εξηγούν με το χέρι στην καρδιά ότι όλες αυτές οι θυσίες είναι απαραίτητες για την υπεράσπιση των αξιών τους.
Στις Βρυξέλλες, σίγουρα δεν υπάρχει έλλειψη φυσικού αερίου. Πάνω απ' όλα, μας λείπει η ντροπή.
πηγή: Euronews
===
Κυρώσεις κατά της Ρωσίας: όταν το ρωσικό πετρέλαιο γίνεται ανήθικο στο Παρίσι και ενάρετο στην Ουάσιγκτον!
από Rastignac
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε την Παρασκευή ότι μετά από μια «πολύ γόνιμη» συζήτηση που είχε με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, η Ρωσία συμφώνησε να παραδώσει αμέσως περισσότερους από 300.000 τόνους ντίζελ στις ΗΠΑ και τις παγκόσμιες αγορές.
Το Reuters συνοψίζει την είδηση ως εξής:
Ο Ζελένσκι δεν θυμώνει. Εδώ τολμά να χαρακτηρίσει την απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ ως «ανάξια» και «αδύναμη», με το σκεπτικό ότι τα έσοδα από το ρωσικό πετρέλαιο θα βοηθήσουν στη χρηματοδότηση του πολέμου κατά της χώρας του.
Αυτή η ξαφνική —και τολμηρή— αγανάκτηση υπογραμμίζει μια αντίφαση που είναι τόσο γκροτέσκα όσο και ενοχλητική: γιατί αυτό που θα ήταν ηθικά απαράδεκτο για τους Ευρωπαίους να γίνει οικονομικά λογικό για τους Αμερικανούς;
Φαίνεται ότι ο Ζελένσκι δεν έχει καταλάβει ακόμα έναν στοιχειώδη κανόνα της γεωπολιτικής: τα εθνικά συμφέροντα προηγούνται των διεθνών κηρυγμάτων. Όσο για τα ηθικά του διδάγματα, θα κέρδιζαν αξιοπιστία εάν η χώρα του, και ιδιαίτερα οι κύκλοι κοντά στην κυβέρνηση, δεν αμαυρώνονταν τακτικά από υποθέσεις διαφθοράς.
Αλλά το πιο νόστιμο είναι το θλιβερό θέαμα που προσφέρει μια Ευρώπη που θα πρέπει να πιει το ποτήρι της πίκρας μέχρι το κατακάθι.
Αφού θυσίασε συνειδητά μέρος των ενεργειακών της προμηθειών, αποδυνάμωσε τις βιομηχανίες της, αύξησε το κόστος παραγωγής και ζήτησε από τους πληθυσμούς της να σφίξουν το ζωνάρι στο όνομα της αντιρωσικής αρετής, τώρα ο μεγάλος Αμερικανός προστάτης της ανακαλύπτει ξανά τα πλεονεκτήματα του πετρελαϊκού πραγματισμού!
Η Ουάσιγκτον συνομιλεί με τη Μόσχα, προσαρμόζει την ενεργειακή της πολιτική και υπερασπίζεται τους καταναλωτές της, χωρίς την παραμικρή ανησυχία για την κομπορρημοσύνη του Μακρόν και των συμμάχων του.
Το αποτέλεσμα: οι Ευρωπαίοι θυσιάζονται στο όνομα των αρχών· στους Αμερικανούς, ρυθμίσεις στο όνομα της αγοραστικής δύναμης!
Ως εκ τούτου, ήταν απαραίτητο να επιβληθούν κυρώσεις στη Ρωσία σε σημείο ασφυξίας, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε να πυροβολήσει τον εαυτό της στο πόδι. Όταν όμως οι τιμές των καυσίμων απειλούν τα αμερικανικά συμφέροντα, οι βασικές αρχές γίνονται ξαφνικά διαπραγματεύσιμες. Τι αξιοθαύμαστη ηθική ευελιξία!
Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να εγκρίνει τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση στην Ουκρανία για να δει ότι οι οικονομικές κυρώσεις δεν είναι ούτε θεϊκές εντολές ούτε άυλα δόγματα. Είναι όργανα πίεσης των οποίων τα αποτελέσματα και κυρίως οι παράπλευρες απώλειες πρέπει να μετρώνται από καιρό σε καιρό.
Ωστόσο, μετά από χρόνια κυρώσεων, η Ρωσία δεν έχει συνθηκολογήσει, ο πόλεμος συνεχίζεται και οι Ευρωπαίοι έχουν επωμιστεί σημαντικό κόστος. Ο Bruno Lemaire υποσχέθηκε να γονατίσει τη Μόσχα. Πάνω απ' όλα, οι Γάλλοι έχουν μάθει να γονατίζουν μπροστά στους λογαριασμούς ενέργειας!
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από την πλευρά τους, αποδεικνύουν ότι ξέρουν πώς να προσαρμόζουν τα μέσα πίεσης που διαθέτουν όταν το απαιτούν τα οικονομικά, αλλά κυρίως τα εκλογικά τους συμφέροντα.
Αλλά τότε, γιατί η Γαλλία και η Ευρώπη να απέχουν από το να κάνουν το ίδιο; Γιατί θα πρέπει οι αγρότες μας, οι μεταφορείς μας, οι βιομήχανοι και οι αυτοκινητιστές μας να θεωρούν πατριωτικό καθήκον να πληρώνουν περισσότερα για την ενέργειά τους, χωρίς ποτέ να αναρωτιούνται ποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα δικαιολογεί αυτές τις θυσίες;
Θα μπορούσε αυτή να είναι η περίφημη ευρωπαϊκή κυριαρχία: το δικαίωμα να καταστραφεί για αρχές που η Ουάσιγκτον επιτρέπει στον εαυτό της να αναθεωρήσει ανάλογα με την τιμή του βαρελιού;
Ας υπενθυμίσουμε, λοιπόν, στον παρακμιακό μας Δία και στον Jean-Noël Barrot, τον υπουργό Εξωτερικών του, ότι η διπλωματία δεν είναι διαγωνισμός αρετής και ότι η διακυβέρνηση δεν συνίσταται στο να κάνεις τους ανθρώπους να πληρώσουν το τίμημα της καλής συνείδησης των ηγετών τους.
Η Γαλλία ήθελε να απαγορεύσει τη Ρωσία από το διεθνές εμπόριο. Και τώρα η Ουάσιγκτον, σύμφωνα με τις ενεργειακές ρυθμίσεις που αναφέρθηκαν, βρίσκει το δρόμο της πίσω στη Μόσχα όταν πρόκειται να ανακουφίσει τους δικούς της καταναλωτές.
Vae victis! Αλίμονο στους ηττημένους! Και πάνω απ' όλα, αλίμονο στους αφελείς που εκλαμβάνουν τις ομιλίες των συμμάχων τους ως αιώνιες δεσμεύσεις.
Διότι το ρωσικό πετρέλαιο έχει τώρα μια θαυματουργή ιδιότητα: θα ήταν εγκληματικό όταν εξυπηρετεί τα ευρωπαϊκά συμφέροντα, αλλά θα γινόταν και πάλι απολύτως αποδεκτό όταν βοηθά στη διατήρηση της αμερικανικής αγοραστικής δύναμης.
Σκεφτείτε το: το ίδιο βαρέλι που υποτίθεται ότι χρηματοδοτεί τον πόλεμο όταν φτάνει στην Ευρώπη θα βοηθούσε στη διάσωση του καταναλωτή όταν φτάσει στις Ηνωμένες Πολιτείες!
Αναμφισβήτητα, οι ευρωπαϊκές κυρώσεις μοιάζουν όλο και περισσότερο με ένα κακόγουστο αστείο για το οποίο οι Γάλλοι πληρώνουν τον λογαριασμό ενώ οι Αμερικανοί εισπράττουν τα οφέλη.
Τελικά, η δυτική ηθική δεν μετριέται πλέον με αρχές, αλλά με την τιμή που εμφανίζεται στην αντλία.
Και σε αυτή τη γεωπολιτική φάρσα, η Ευρώπη παίζει το ρόλο του μεγαλοπρεπούς κερατά: πληρώνει, υπακούει και, υπέρτατη ταπείνωση, αναγκάζεται να χειροκροτήσει αν δεν θέλει να υποστεί την οργή του «φίλου» της Ντόναλντ!
πηγή: Media Press Info
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου