Του Τιερί Μεϊσάν
«Ο πόλεμος είναι καρπός της εξαχρείωσης των ανθρώπων, είναι μια σπασμωδική και βίαιη ασθένεια του πολιτικού σώματος» (απόσπασμα από την Εγκυκλοπαίδεια του Ντενί Ντιντερό)
Όλοι γνωρίζουμε ότι, αν και οι πόλεμοι ξεκινούν όταν συμβαίνει κάτι συγκεκριμένο, οι βαθύτερες αιτίες τους δεν είναι ακριβώς τα γεγονότα που τους εξαπολύουν. Αυτές είναι γενικά εδαφικές συγκρούσεις ή συγκρούσεις επιρροής.
Σήμερα, ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα μπορούσε να εξαπολυθεί ως αποτέλεσμα μιας απλής αψιμαχίας στην Ουκρανία ή στη Μέση Ανατολή, αλλά η πραγματική του αιτία θα είναι η αντιπαράθεση μεταξύ δύο διαφορετικών οραμάτων για το πώς πρέπει να είναι η παγκόσμια τάξη: από τη μία πλευρά, η συντριπτική πλειοψηφία των κρατών, συγκεντρωμένων γύρω από τη Ρωσία και την Κίνα, θέλουν να σεβαστούν το διεθνές δίκαιο, ενώ, από την άλλη, η «πολιτική Δύση», αποφασισμένη να μην χάσει ό,τι κέρδισε συντρίβοντας τους λαούς του Νότου, προτιμά τους «κανόνες» που η ίδια επινοεί στο G7.
Έχουν περάσει 8 χρόνια από τότε που ο Σεργκέι Λαβρόφ, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, αποκάλυψε αυτήν την κατάσταση. Και εδώ και 8 χρόνια η «πολιτική Δύση» διατηρεί τη θέση της.
Στις 28 Σεπτεμβρίου 2018, από το βήμα της 73ης Συνόδου της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών [1](#), ο Λαβρόφ έκανε την εξής παρατήρηση:
«Όλοι γινόμαστε μάρτυρες μιας σύγκρουσης δύο αντίθετων τάσεων. Από τη μία πλευρά, βλέπουμε την ενίσχυση των πολυκεντρικών αρχών της παγκόσμιας τάξης, τη συνεχή ανάπτυξη νέων κέντρων οικονομικής ανάπτυξης, τη φιλοδοξία των λαών να διατηρήσουν την κυριαρχία τους και να επιλέξουν μοντέλα ανάπτυξης που συνάδουν με την εθνική, πολιτιστική και θρησκευτική τους ταυτότητα. Από την άλλη πλευρά, βλέπουμε την επιθυμία πολλών δυτικών κρατών να διατηρήσουν την αυτοαποκαλούμενη ιδιότητά τους ως «παγκόσμιοι ηγέτες» και να επιβραδύνουν την αντικειμενική μη αναστρέψιμη διαδικασία εγκαθίδρυσης της πολυπολικότητας».
Και, ο Λαβρόφ συνέχισε:
«Παρατηρούμε την επίθεση του πολεμοκάπηλου ρεβιζιονισμού ενάντια στο σύγχρονο διεθνές δίκαιο. Έχουν εξαπολυθεί επιθέσεις κατά των θεμελιωδών αρχών της διευθέτησης της Μέσης Ανατολής, κατά του Κοινού Ολοκληρωμένου Σχεδίου Δράσης για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, κατά των δεσμεύσεων που έχουν αναληφθεί στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, κατά της πολυμερούς συμφωνίας για το κλίμα και πολλά άλλα».
Αργότερα επεσήμανε:
«Είναι χαρακτηριστικό ότι οι επιθετικές επιθέσεις σε ιδρύματα πληροφοριών συνοδεύονται από προσπάθειες «ιδιωτικοποίησης» των δομών της γραμματείας [του ΟΗΕ](#) και να τους παραχωρηθούν τα ίδια δικαιώματα με τους διακυβερνητικούς φορείς με την ελπίδα ότι θα μπορέσουν να χειραγωγηθούν αργότερα».
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι κάποιοι θα μπορέσουν να προσκολληθούν στα αδικαιολόγητα προνόμιά τους μέχρι του σημείου να προκαλέσουν καταστροφή. Αλλά αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα.
Το 2018, μετά τη μονομερή αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από τη συμφωνία για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα (JCPoA), τρεις πρώην ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες – η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο (το λεγόμενο E3) – προσπάθησαν αρχικά να αντισταθμίσουν την αποχώρηση της Ουάσιγκτον, αλλά στη συνέχεια, μη μπορώντας να παραβιάσουν τους κανόνες του Αμερικανού κυρίου τους, ισχυρίστηκαν ότι οι κυρώσεις κατά του Ιράν εξακολουθούσαν να ισχύουν.
Ωστόσο, αυτές οι ίδιες χώρες είχαν περάσει το ψήφισμα 2231 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ [2](#) που τερμάτισε τις κυρώσεις.
Ξεκίνησε μια μακρά περίοδος κατά την οποία η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο (το προαναφερθέν E3), επιδεικνύοντας συνεχή κακή πίστη, προσπάθησαν σε πολλές περιπτώσεις να επαναφέρουν τις κυρώσεις κατά του Ιράν πριν από την υπογραφή του JCPoA. Αυτές οι τρεις χώρες ισχυρίστηκαν ότι θα μπορούσαν να αντιστρέψουν την άρση των κυρώσεων επειδή το Ιράν δεν τηρούσε πλέον τις δεσμεύσεις του, αλλά αγνόησαν το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν οι πρώτες που παραβίασαν τις δεσμεύσεις τους.
Εντάθηκαν οι ανταλλαγές επιστολών μεταξύ των διαφόρων διαπραγματευτών του ΚΟΣΔ. Αλλά η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν αναγνώρισαν ποτέ, όπως επεσήμαναν η Κίνα και η Ρωσία, ότι αυτή η συνθήκη δεν επιτρέπει την ανατροπή της άρσης των κυρώσεων χωρίς προηγούμενη ανάλυση της παραβίασης των δεσμεύσεων που ανέλαβαν οι ΗΠΑ.
Αυτή είναι η πραγματική καρδιά του προβλήματος: η «πολιτική Δύση» αρνείται να αναγνωρίσει τα λάθη της και προσπαθεί να διατηρήσει τις καταστάσεις που της προσέδιδαν κυριαρχία, πλεονεκτήματα ή προνόμια έναντι του υπόλοιπου κόσμου.
Στις 19 Σεπτεμβρίου 2025, γνωρίζοντας ότι δεν μπορούσαν να εφαρμόσουν μόνες τους τις περίφημες «κυρώσεις», η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο ζήτησαν από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να τις επαναφέρει. Η Κίνα και η Ρωσία αντιτάχθηκαν, καταφεύγοντας σε βέτο, και πρότειναν την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για το JCPoA, η οποία απορρίφθηκε.
Οι τρεις πρώην ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες επέλεξαν στη συνέχεια να διαφθείρουν τους διεθνείς αξιωματούχους του ΟΗΕ. Η τελευταία δημοσίευσε δύο ψευδή πρακτικά της συνεδρίασης του Συμβουλίου Ασφαλείας, για να φανεί ότι η απόρριψη της πρότασης της Ρωσίας και της Κίνας για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων του ΚΟΣΔ ήταν αρκετή για την επαναφορά των κυρώσεων [3](#).
Ακόμη χειρότερα, σε αντίθεση με τη γνώμη του Συμβουλίου Ασφαλείας, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ εξέδωσε οδηγίες για την επαναφορά των κυρώσεων κατά του Ιράν [4](#).
Η ακολουθία που μόλις περιγράψαμε επιβεβαιώνει αυτό που ο Σεργκέι Λαβρόφ είχε ήδη επισημάνει, το 2018, ως «ιδιωτικοποίηση» των Ηνωμένων Εθνών.
Όμως, το θέμα δεν σταμάτησε εκεί. Το Ηνωμένο Βασίλειο επανέφερε τις «κυρώσεις» κατά του Ιράν τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους και οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν το ίδιο στα τέλη Μαρτίου. Ο Τύπος απέδωσε λανθασμένα αυτές τις αποφάσεις στη συγκυρία του τρέχοντος πολέμου κατά του Ιράν, αλλά στην πραγματικότητα οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν αυτό που δεν τόλμησαν να κάνουν όταν αποχώρησαν μονομερώς από το JCPoA.
Σε αυτό το σημείο της καταμέτρησης, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι, στο διεθνές δίκαιο, ο όρος «κύρωση» χρησιμοποιείται μόνο όταν πρόκειται για απόφαση που λαμβάνεται από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μετά από μια αντιφατική συζήτηση. Επομένως, αυτό που έχει υιοθετηθεί κατά του Ιράν δεν είναι «κυρώσεις» αλλά «μονομερή καταναγκαστικά μέτρα», που δεν έχουν εγκριθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας, που λαμβάνονται από ένα ή περισσότερα κράτη ειδικότερα, κατά παράβαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
Στις 22 Μαΐου του τρέχοντος έτους, ο Γερμανός πρόεδρος Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ χαρακτήρισε τον ισραηλινο-αμερικανικό πόλεμο κατά του Ιράν «αποφευκτέο». Εξέφρασε επίσης τη λύπη του για τη μονομερή αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το ΚΟΣΔ. «Θα ήταν προτιμότερο να διατηρηθεί αυτή η συμφωνία. Οι συνέπειες που βλέπουμε σήμερα δεν θα είχαν συμβεί», παρατήρησε ο Σταϊνμάγερ, πριν καταλήξει: «Αυτός ο πόλεμος είναι άχρηστος».
Ο Γερμανός πρόεδρος Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ έδειξε έτσι ότι έχει επίγνωση της ευθύνης της Γερμανίας, της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου σε αυτόν τον νέο «πόλεμο του Κόλπου». Ταυτόχρονα όμως δείχνει το αίσθημα ανωτερότητας που χαρακτηρίζει τους δυτικούς ηγέτες καθώς χαρακτηρίζει αυτόν τον πόλεμο ως «αποφευκτέο» και «άχρηστο», δύο επίθετα που δεν έχουν θέση στο διεθνές δίκαιο.
Πριν από τρεις εβδομάδες, στις 17 Σεπτεμβρίου, η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο συγκάλεσαν συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για τη «μη διάδοση» και προσπάθησαν ξανά να επαναφέρουν τις κυρώσεις κατά του Ιράν, μια προσπάθεια που προσέκρουσε στα βέτο της Ρωσίας και της Κίνας [5](#). Ο δυτικός Τύπος δεν ανέφερε καν αυτή τη συνάντηση... Γιατί θα έπρεπε να αναγνωρίσει την κακή πίστη των κυβερνήσεων που το συγκάλεσαν.
Η πλαστογραφία εγγράφων, τα κραυγαλέα ψέματα και η προσπάθεια να κρύψουν τα δικά τους λάθη είναι συμπεριφορές που καθιστούν δυνατό τον πόλεμο.
Αφού είδαν ότι δεν σημειώνουν πρόοδο στον ΟΗΕ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι υποτελείς τους στην Ε3 (Γερμανία, Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο) προσπαθούν τώρα να παρακάμψουν αυτόν τον Οργανισμό. Για να το κάνουν αυτό, έχουν ανακαλύψει την Πρωτοβουλία Ασφάλειας Διάδοσης (PSI), ένα δίκτυο κρατών που δημιουργήθηκε το 2003 από τον τότε Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους, ακολουθώντας τη συμβουλή του Τζον Μπόλτον [6](#). Αυτό το δίκτυο κατάφερε να κάνει περίπου 40 κράτη -συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, φυσικά- να υπογράψουν μια παράλογη δήλωση [7](#), λέγοντας ότι το Ιράν δεν τηρεί τις δεσμεύσεις του στο JCPoA -για να μην αναφέρουμε ότι αυτές οι δεσμεύσεις έπαψαν να υπάρχουν όταν οι ΗΠΑ αποχώρησαν μονομερώς από αυτή τη συμφωνία- και υποστηρίζοντας ότι αυτό δικαιολογεί την «Επιχείρηση» Οικονομικός Παρίας της Ουάσιγκτον κατά του Ιράν.
Με αυτή την «επιχείρηση», το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ προσπαθεί να λιμοκτονήσει τον ιρανικό λαό σε υποταγή. Η Κίνα και η Ρωσία έχουν ήδη γνωστοποιήσει την απόρριψή τους για αυτόν τον ελιγμό, αλλά οι υπογράφοντες τη δήλωση ανακοινώνουν ότι προσχωρούν σε αυτόν.
Είναι αλήθεια ότι μόνο το ένα τρίτο περίπου του συνολικού αριθμού των κρατών προς τα οποία απευθύνεται η αίτηση υπέγραψαν αυτό το κείμενο... Αλλά αυτό είναι αρκετό για να πυροδοτήσει έναν πόλεμο.
Για πρώτη φορά σε ένα τέτοιο κείμενο, οι συγγραφείς επιβεβαιώνουν, με τη μέγιστη σοβαρότητα στον κόσμο, την «προσήλωσή τους στο σώμα του διεθνούς δικαίου και στα σχετικά πλαίσια, συμπεριλαμβανομένων των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας». Με άλλα λόγια, οι υπογράφοντες επικαλούνται το ψήφισμα 2231 και τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας που πραγματοποιήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου για να κάνουν το αντίθετο από αυτό που είχε αποφασιστεί συλλογικά.
Επειδή οι κυβερνώντες αυτών των χωρών γνωρίζουν ότι παίζουν με τη φωτιά, αυτό το κείμενο δεν εμφανίζεται στις επίσημες ιστοσελίδες. Για να το δείτε, πρέπει να μεταβείτε στον ιστότοπο της Πρωτοβουλίας Ασφάλειας Διάδοσης (PSI).
Με τη διαστρέβλωση των γεγονότων, την παραποίηση εγγράφων και τα ψέματα και τις απειλές, οι δυτικές κυβερνήσεις θα εξαπολύσουν τελικά τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος θα μας παρασύρει όλους κάτω.
Πηγή Τιερί Μεϊσάν. Οι πραγματικές αιτίες του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου. Δίκτυο Βολταίρος. 6 Οκτωβρίου 2026.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου