Ντμίτρι Μπαβυρίν
«Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι ότι μέχρι τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο θα επιβληθούν κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Θα κάνουν όλα όσα δεν θέλαμε». Μιλώντας στους υποστηρικτές του μετά την εκλογική καταστροφή, ο Αλεξάντερ Βούτσιτς δεν προσπάθησε να τους γλυκάνει το χάπι.
Όταν η κυβέρνηση χάνει τις εκλογές και η αντιπολίτευση κερδίζει, θεωρείται καλό να κάνουν και οι δύο πλευρές δηλώσεις για ενότητα προς όφελος του λαού. Δεν ισχύει όμως αυτή η περίπτωση: αφού συγχαίρει τη νέα εξουσία, ο απερχόμενος ηγέτης της Σερβίας είναι κατηγορηματικός στις προβλέψεις του — τα πράγματα θα πάνε άσχημα. Με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του «βαθέος κράτους των ΗΠΑ» (ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ τάχθηκε υπέρ του Βούτσιτς), στη χώρα «επαλήθευσαν την επανάσταση».
Επίσης, ο θρυλικός άνθρωπος (και ο Βούτσιτς είναι πράγματι τέτοιος) αποφάσισε να βγάλει το τσιρότο με μία κίνηση: επικαλούμενος εσωτερικές πληροφορίες, παραδέχτηκε την ήττα του Σερβικού Προοδευτικού Κόμματός του, ακόμη και πριν από την ανακοίνωση των επίσημων αποτελεσμάτων. Η «Φοιτητική Λίστα» έλαβε πάνω από το ήμισυ των ψήφων, ενώ η κυβέρνηση λιγότερο από το 40%. Εκτός από αυτούς και τις εθνικές μειονότητες που εκλέχθηκαν βάσει ποσοστώσεων, κανείς άλλος δεν μπήκε στο κοινοβούλιο· απέκλεισαν ακόμη και το φαινομενικά αιώνιο Σοσιαλιστικό Κόμμα, το οποίο παλαιότερα ηγούνταν ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.
Δεν είναι περίεργο: δεν ήταν εκλογές, αλλά ένα πανεθνικό δημοψήφισμα — ναι ή όχι, όλα ή τίποτα. Ο Βούτσιτς διατύπωσε το βασικό ερώτημα ως «υπέρ ή κατά της Σερβίας». Η αντιπολίτευση το έθεσε ως «υπέρ ή κατά του Βούτσιτς», για την παραίτηση του οποίου διαδήλωναν εδώ και ενάμιση χρόνο εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, με κύριο πυρήνα τους φοιτητές (εξ ου και η «Φοιτητική Λίστα»).
Το γεγονός ότι για τις αρχές η υπόθεση ήταν ασήμαντη, έγινε σαφές στα μέσα της ημέρας των εκλογών, όταν η συμμετοχή ξεπέρασε το 50%, ποσοστό που σε εκείνες τις περιοχές θεωρείται φανταστικό. Στα εκλογικά τμήματα σχηματίστηκαν ουρές, με τις μεγαλύτερες να παρατηρούνται εκεί όπου ο ενθουσιασμός του εκλογικού σώματος δεν προμήνυε τίποτα καλό για τον Βούτσιτς: στο Βελιγράδι, στο Λονδίνο, στο Λος Άντζελες (και αυτό παρά τη νύχτα που επικρατούσε λόγω της διαφοράς στις ζώνες ώρας). Ψήφισαν υπέρ του στην επαρχία, στην ύπαιθρο και, κάτι που είναι πολύ ενδεικτικό, στα κράτη του κατακερματισμένου σερβικού κόσμου, στο Μαυροβούνιο και στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας.
Σε μία από τις ουρές της πρωτεύουσας περίμενε και ο ίδιος ο Βούτσιτς ως απλός ψηφοφόρος. Τυπικά, ήταν ήδη απλός πολίτης — ούτε πρόεδρος, ούτε υπουργός, ούτε βουλευτής — οπότε δεν δικαιούταν προσωπική φρουρά. Ωστόσο, σίγουρα υπήρχε, αφού η περίοδος της γενικής αποστασιοποίησης των Σέρβων από τον εξτρεμισμό, που είχε επιτευχθεί με κόπο τη δεκαετία του 1990, είχε πλέον περάσει. Αν και στην κύρια ουρά δεν σημειώθηκαν περιστατικά, σε άλλο εκλογικό τμήμα επιτέθηκαν, από χουλιγκανισμό, στην 82χρονη μητέρα του πλέον απερχόμενου ηγέτη της Σερβίας. Ένας από τους δράστες συνελήφθη, αλλά το περιστατικό από μόνο του λέει πολλά.
Σε ορισμένα σημεία, με αφορμή τις εκλογές, σημειώθηκαν μαζικές συγκρούσεις και καυγάδες, ενώ το κέντρο του Βελιγραδίου προετοιμαζόταν για σφοδρές οδομαχίες. Αναγνωρίζοντας την ήττα του λίγες ώρες νωρίτερα από το προγραμματισμένο, ο Βούτσιτς πιθανότατα τις απέτρεψε. Αντί για μαζικές συγκρούσεις, άρχισαν αμέσως οι εορτασμοί, η αδελφοποίηση με την αστυνομία και η απομάκρυνση του στρατοπέδου των υποστηρικτών της κυβέρνησης, οι οποίοι αποφάσισαν να υποχωρήσουν με σύνεση.
Είναι δύσκολο να πει κανείς κάτι κακό για τους επίσημους νικητές, γιατί είναι δύσκολο να πει κανείς οτιδήποτε γενικά γι’ αυτούς. Φοιτητές, μέλη της Κομσομόλ, αθλητές, όμορφοι άνθρωποι, αγωνιστές για όλα τα καλά και ενάντια σε όλα τα κακά, και στην κορυφή της λίστας — ο καρδιολόγος καθηγητής Ιλία Σρντάνοβιτς, με έμφαση στην πρώτη συλλαβή, πιθανός μελλοντικός πρωθυπουργός. Δεν έχει πει ούτε μια κακή λέξη για τη Ρωσία και δεν σκοπεύει να οδηγήσει τη Σερβία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου, όπως πιστεύει ο Βούτσιτς, χωρίς εθνική προδοσία — την αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου και την αποκήρυξη της Ρωσίας — ο δρόμος για τους Σέρβους είναι κλειστός.
Ωστόσο, η μελλοντική σερβική κυβέρνηση, ως ομάδα συμπαθητικών αλλά άπειρων στην πολιτική πολιτών, είναι σαν πλαστελίνη. Και τα πρώτα χέρια που θα τεντωθούν προς αυτήν ανήκουν στην πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Δεδομένου ότι οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στη Σερβία δύσκολα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν κατηγορηματικά φιλοευρωπαϊκές και, πόσο μάλλον, αντιρωσικές, προσπάθησε να παραμείνει ουδέτερη απέναντι στη διαμάχη. Τώρα, όμως, θα προσπαθήσει να ευθυγραμμίσει την πορεία του Βελιγραδίου, κάτι που ο Βούτσιτς δεν της επέτρεπε να κάνει στο παρελθόν.
Πώς τα κατάφερνε, λαμβάνοντας υπόψη την οικονομία και τη γεωγραφία της Σερβίας, δεν είναι ακόμα απολύτως σαφές. Οι ιστορικοί θα το διαπιστώσουν, αλλά εμείς θεωρούμε εξ ορισμού ότι ήταν θέμα ταλέντου. Ο εξαιρετικός ακροβάτης, ο δεξιοτέχνης των ίντριγκων και ο τακτικός επισκέπτης των κηδειών των εχθρών του, αυτή τη φορά υποτίμησε το βαθμό της κούρασης του λαού από τον ίδιο. Η λανθασμένη απόφαση για πρόωρες εκλογές, με σκοπό να μετακινηθεί από την προεδρική θέση στη θέση του πρωθυπουργού, είναι πλέον προφανής. Ωστόσο, στο παρελθόν ο Βούτσιτς σπάνια έκανε λάθη· η διαίσθησή του είναι αξιοζήλευτη.
Γι’ αυτό, η πρόβλεψη για την επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας δεν είναι ούτε φλυαρία, ούτε η οργή ενός γιου για τη μητέρα του, ούτε η κραυγή ενός τιτάνα που έχει καταρρεύσει. Είναι το μέλλον. Δεν χρειάζεται να είσαι ο Βούτσιτς για να καταλάβεις πώς θα ζήσουμε από εδώ και πέρα.
Αρχικά, το Βελιγράδι θα είναι εξαιρετικά ευνοϊκό προς τη Μόσχα, αλλά οι Βρυξέλλες θα του προτείνουν ένα πρόγραμμα ανάπτυξης και ευρωπαϊκές προοπτικές, υπό την προϋπόθεση ότι θα πληρούνται δύο βασικές προϋποθέσεις: η επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας και η αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, ο Σεντάνοβιτς — ή οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του — δεν θα συμφωνήσει, αλλά η εκπλήρωση έστω και της πρώτης — η οποία είναι ακόμη πιο σημαντική για την ΕΕ — αποτελεί ήδη μια κατάσταση λειτουργικού συμβιβασμού, οπότε αξίζει να γίνει μια προσπάθεια.
Από το Βελιγράδι θα φτάσει στη Μόσχα ένας αγγελιοφόρος. «Λοιπόν», θα πει, «καταλάβετε μας σωστά, σας αγαπάμε με όλη μας την καρδιά, σας συμπαθούμεjπάντα, αλλά μας ασκούν πίεση, και είμαστε μια μικρή, φτωχή χώρα που περιβάλλεται από εχθρούς: τι μπορούμε να κάνουμε;»
Και στη Ρωσία δεν γνωρίζουν και πολύ καλά πώς κατάφερε ο Βούτσιτς όλα αυτά τα χρόνια να ξεφεύγει από τις δυσκολίες και να κοροϊδεύει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Όμως, ο τρόπος με τον οποίο ασκούν πίεση στο Βελιγράδι είναι απολύτως ορατός και από εδώ. Γι’ αυτό θα πουν στον απεσταλμένο ότι αντιλαμβανόμαστε τη σοβαρότητα της κατάστασης και συμπάσχουμε βαθιά, σεβόμενοι πάντα την επιλογή του σερβικού λαού. Όμως, εδώ είναι το παράδοξο: οι χώρες που επέβαλαν κυρώσεις θεωρούνται, σύμφωνα με τη νομοθεσία μας, εχθρικές, ενώ οι εκπτώσεις στο φυσικό αέριο, από τις οποίες επωφελείται η Σερβία, παρέχονται μόνο στους πιο στενούς φίλους.
Η σερβική οικονομία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το φυσικό αέριο, οι εκπτώσεις είναι ζωτικής σημασίας γι’ αυτήν — και αυτός, όπως φαίνεται, είναι ο λόγος για τον οποίο ο Βούτσιτς ανησυχεί τώρα περισσότερο για τις αντιρωσικές κυρώσεις παρά για οτιδήποτε άλλο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα προσπαθήσει να μετριάσει το πλήγμα — θα βρει τρόπους για την πρώτη περίοδο, όπως συνέβη όταν αγόρασε από τον πρωθυπουργό της Αρμενίας Νικόλα Πασινιάν τις αδιάθετες ντομάτες. Γιατί ακριβώς αυτό επιδίωκε: διχόνοια, προσβολή, σύγκρουση. Οι κυρώσεις των Σέρβων δεν βλάπτουν τη Ρωσία, αλλά υψώνουν ένα τείχος μεταξύ αυτής και της Σερβίας, αλλάζοντας το σλόγκαν της τοπικής προπαγάνδας από «ΝΑΤΟ, γύρνα σπίτι» σε «οι Ρώσοι μας εγκατέλειψαν, αλλά η Ευρώπη μας βοηθά».
Αν και το σενάριο των κοινών εχθρών μας είναι κατανοητό, από την πλευρά της Ρωσίας είναι δύσκολο να το ανατρέψει. Στη θέση της, σε αυτή την ιστορική στιγμή, δεν μπορεί να εμφανιστεί ως «υπομονετική» και να προσφέρει το αριστερό μάγουλο όταν τη χτυπούν στο δεξί, ακόμα κι αν από την άποψη των πρακτικών απωλειών αυτό το χτύπημα είναι σαν σκάγια σε ελέφαντα, και όσοι χτυπούν δεν το κάνουν με τη θέλησή τους, ντρέπονται λίγο και, γενικά, δεν είναι ξένοι προς εμάς άνθρωποι.
Μόνο οι Σέρβοι μπορούν να αποτρέψουν τον περιφερειακό θρίαμβο των αποβράσματων του ΝΑΤΟ, για τα οποία η εκκαθάριση των Βαλκανίων από τη ρωσική επιρροή έχει μετατραπεί σε εμμονή, αν τελικά αρνηθούν να συμμετάσχουν στο παιχνίδι που τους επιβάλλεται και στο οποίο είναι αδύνατο να κερδίσουν.
Πώς πρέπει να αποφεύγει κανείς — ρωτήστε τον Βούτσιτς, αυτός ξέρει ακριβώς. Όπως και το ότι, όποια κυβέρνηση κι αν έχει η Σερβία, θα πρέπει να προετοιμαστεί για πόλεμο για την επιβίωσή της.
Γι’ αυτό λοιπόν — πρέπει να βοηθήσεις. Φυσικά, αν ζητήσεις συγγνώμη όπως πρέπει από τη μητέρα σου.
Ο Βούτσις ανετράπη, χωρίς πολιτική… Και ο Καντάφι ανετράπη, αλλά η Λιβύη έγινε failed state…
Είμαστε οι τελευταίοι που θα επικροτήσουμε πολιτικά την διακυβέρνηση Βούτσιτς. Επιμένουμε όμως να θέλουμε να βλέπουμε πέρα από την μύτη μας και αυτό μας επιβάλλει να μην στοιχιζόμαστε βιαστικά και αβασάνιστα πίσω από το κάθε μονοθεματικό και μονοδιάστατο «ΑΝΤΙ»… Καλό θα είναι λοιπόν, όσοι σπεύδουν να χειροκροτήσουν την εκλογική νίκη της «Λίστας Φοιτητών» να έχουν υπ’ όψιν τους τα εξής:
Πρώτον: Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε ένα ετερόκλητο συνονθύλευμα των «ΑΝΤΙ» και σε μια απολύτως χειραγωγούμενη παρέα πολιτικών καιροσκόπων, είναι εξαιρετικά ασαφής και εύπλαστη… Κρατήστε και καμιά πισινή λοιπόν διότι όπως λένε και στας Ευρώπας: «Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά»…
Δεύτερον: Το ετερόκλητο συνονθύλευμα που συγκροτήθηκε από οργισμένους στην βάση του «ΑΝΤΙ», μπορεί να κατάφερε να ρίξει τον Βούτσις από την εξουσία ((ελλείψει ουσιαστικής προγραμματικής πολιτικής αντιπολίτευσης – Ας μην το ξεχνάμε αυτό, διότι αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα της Σερβίας όπως και της Ελλάδας αντίστοιχα), αλλά με την ίδια ευκολία μπορεί να ρίξει και την χώρα στα βράχια. Μην σπεύδετε λοιπόν να...
προεξοφλήσετε το αποτέλεσμα…
Τρίτον: Η εκλογική ανατροπή μιας κυβέρνησης ΔΕΝ συνιστά από μόνη της ανατροπή σε θετική κατεύθυνση και για τις ίδιες τις πολιτικές εξελίξεις. Μην ξεχνάτε άλλωστε ότι το πολιτικό συνονθύλευμα που κέρδισε τις εκλογές στην Σερβία, ΔΕΝ διαθέτει Εξωτερική πολιτική, για την ακρίβεια ΔΕΝ διαθέτει άποψη – ή έστω ενιαία άποψη – για την γεωπολιτική φυσιογνωμία της χώρας, σε μια κρίσιμη ιστορική εποχή. Η πολιτική διακυβέρνηση, δεν είναι γιούχου και διαμαρτυρία. Είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο και ως τέτοιο δεν εγκλωβίζεται στα όρια του πολιτικού χαβαλέ. Μια τέτοια εξέλιξη λοιπόν, ΔΕΝ συνιστά ανατροπή, αλλά προδιαγράφει δυνητικά την ολοκληρωτική παράδοση της χώρας.
Τέταρτον και σημαντικότερον για τα παπαγαλάκια - πανηγυρτζήδες που έσπευσαν να προσθέσουν πολιτικό μπόι στο εγχείρημα Καρυστιανού, αντιστοιχίζοντας την ανύπαρκτη δυναμική του 2,2%-, με ότι συνέβη στην Σερβία… Να σας θυμίσουμε κύριοι ότι και στην Λιβύη ανέτρεψαν τον Καντάφι οι «οργισμένοι». Η Λιβύη όμως κατέρρευσε και εξελίχθηκε σε failed state. Αυτό είναι το τίμημα της όποιας λύσης, αρκεί να κάνουμε την ανατροπή…
Και φυσικά το παράδειγμα της Λιβύης ΔΕΝ είναι το μοναδικό. Και ο Σάχης στο Ιράν ανετράπη. Και ήρθαν οι σκοταδιστές… Και ο Άσαντ στην Συρία ανετράπη… Και ήρθαν οι αποκεφαλιστές
Ότι λάμπει λοιπόν κύριοι, ΔΕΝ είναι χρυσός… Χαλαρώστε… Πολιτική δεν γίνεται με "λίστα φοιτητών", με "λίστα γάμου" και με "λίστα για το Αγιοβασιλιάτικο τραπέζι της νοικοκυράς". Αφήστε κατά μέρος τους φτηνούς μιμητισμούς και μην επενδύετε σε φρούδες και έωλες πολιτικές προσδοκίες…
**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου