Από: Gary D. Barnett
«Οι καλοί» μαθητές περιμένουν έναν δάσκαλο να τους πει τι να κάνουν. Αυτό είναι το πιο σημαντικό μάθημα από όλα: πρέπει να περιμένουμε άλλους ανθρώπους, καλύτερα εκπαιδευμένους από εμάς, να δώσουν νόημα στη ζωή μας. Ο ειδικός κάνει όλες τις σημαντικές επιλογές. Μόνο εγώ, ο δάσκαλος, μπορώ να καθορίσω τι πρέπει να σπουδάσουν τα παιδιά μου, ή μάλλον, μόνο οι άνθρωποι που με πληρώνουν να πάρουν αυτές τις αποφάσεις, τις οποίες στη συνέχεια επιβάλλω».
~John Taylor Gatto, Dumbing Us Down: The Hidden Curriculum of Mandatory Schooling
Συχνά με ρωτούν γιατί «εμείς» βρισκόμαστε σε αυτό το τρελό χάος, γιατί καταρρέουν τα πάντα, γιατί η ηθική είναι χαμένη υπόθεση, γιατί υπάρχει τόσος διχασμός και μίσος, γιατί υπάρχει τόση βία και πόλεμος, γιατί επιβάλλεται η παγκοσμιοποίηση, γιατί-γιατί-γιατί;
Για να κυβερνούν οι κυβερνώντες, για να ελέγχουν οι λίγοι τους πολλούς, η κοινωνία στο σύνολό της πρέπει να αισθάνεται υποδεέστερη σε επιλεγμένους «ηγέτες» και ειδικούς, όπως ορίζονται από τους ίδιους τους λεγόμενους «ηγέτες» και ειδικούς. που περιλαμβάνει το σύστημα διακυβέρνησης των τεχνοκρατών αυταρχικών που παρουσιάζονται ως «θεοί» μεταξύ των ανθρώπων. Αυτό που είναι πιο σημαντικό από την οπτική γωνία του κράτους, είναι να διατηρηθεί ένας μεγάλος διαχωρισμός μεταξύ των κοινών πληβείων και των «αφεντικών» της άρχουσας τάξης, έτσι ώστε ο γενικός πληθυσμός να ενεργεί ως ένας, προκαλώντας μια συλλογική άγνοια και διαφορετική απότομη ώστε να αποτελεί σημαντικό εμπόδιο για την ανεξάρτητη σκέψη και δράση. Αυτή η περίσταση πρέπει να ενσταλάξει στους ανθρώπους σχεδόν από τη γέννησή τους, και η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε από γενιά σε γενιά ήταν το «δημόσιο» (κυβερνητικό) σχολικό σύστημα που εγκατέλειψε την εκπαίδευση υπέρ της οικοδόμησης καθολικής ομοιότητας αποβλακώνοντας το συλλογικό κοπάδι σε τέτοιο βαθμό ώστε να αναπαράγει μια υποτακτική, υπάκουη, υπάκουη και εξαρτημένη κατώτερη τάξη μη σκεπτόμενων κηφήνων.
Η βάση αυτής της ιδέας της «επαγγελματικής εκπαίδευσης» μέσω της υποχρεωτικής «εκπαίδευσης», από τον Σωκράτη μέχρι σήμερα, ήταν και έχει ως μοναδικό σκοπό να περιορίσει κάθε πνευματική ανάπτυξη του κοινού ανθρώπου, δημιουργώντας έτσι μια κοινωνία αδαών, εξαρτημένων εργατών και σκλάβων που υπάγονται στο διεφθαρμένο και δόλιο κυβερνητικό σύστημα. Ο Χόρας Μαν έφερε τις ιδέες της πρωσικής εκπαίδευσης πίσω από τη Γερμανία και στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα ίδρυσε το πρώτο κρατικό σχολείο που υποστηριζόταν από φόρους στη Μασαχουσέτη. Από εκεί εξαπλώθηκε στα βορειοανατολικά και τελικά σε όλη τη χώρα. Αυτή ήταν η αρχή του τέλους της πραγματικής εκπαίδευσης στην Αμερική.
Για να κατανοήσει κανείς καλύτερα την πρόθεση και το εύρος αυτού του φρικτού συστήματος, μπορεί να ανατρέξει στις « Αρχές της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης» του Alexander James Inglis το 1918. ενός «εκπαιδευτικού» που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην προώθηση του «νέου αμερικανικού» συστήματος δευτεροβάθμιας «εκπαίδευσης». Σε αυτό το βιβλίο, ο Inglis σκιαγράφησε τους «Έξι Σκοπούς της Σχολικής Εκπαίδευσης». Αυτοί είναι, όπως σημειώνεται στο βιβλίο του στο Κεφάλαιο Χ, σελίδες 367, 375-384:
1) Προσαρμοστική ή Προσαρμοστική Λειτουργία, όπου τα σχολεία πρέπει να καθιερώσουν σταθερές συνήθειες αντίδρασης στην εξουσία.
2) Λειτουργία ενσωμάτωσης ή συμμόρφωσης, που αποσκοπεί στην ανάπτυξη ομοϊδεατών, ενότητα στις σκέψεις και τις συνήθειες.
3) Η Διαγνωστική και Κατευθυντική Λειτουργία, προκειμένου να επισημανθούν τα παιδιά για να επισημανθούν στη δομή της τάξης.
4) Η Διαφοροποιητική Λειτουργία, για στρατηγικές διαιρεί και βασίζεται για την ακινητοποίηση στην κοινωνική δομή.
5) Η Επιλεκτική Λειτουργία, για να επιτευχθεί η διατήρηση των «ευνοημένων» φυλών. (Darwyn και ευγονική)
6) Η Προπαιδευτική (εισαγωγική οδηγία) Λειτουργία, για την ποίηση όσων ανήκουν σε ανώτερες τάξεις για τη διαχείριση των κατωτέρων τάξεων.
Αυτή είναι η ουσία του αμερικανικού συστήματος «εκπαίδευσης» και υπάρχει από τον 19ο αιώνα. Βλέπετε, αυτό το σχέδιο αποχαύνωσης και καταστροφής της διανόησης, κατασκευή μιας κατώτερης εργατικής σκλάβων και ανάλυση του ατόμου στην κοινωνία υπέρ μιας συλλογικής μάζας αδύναμων οπαδών, δεν μπορεί να συμβεί από τη μια μέρα στην άλλη και πρέπει να είναι ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο γενεών. Ο σταδιακός αποδεκατισμός των δεξιοτήτων κριτικής σκέψης είναι υποχρεωτικός εάν οι λίγοι περιμένουν να ελέγξουν τους πολλούς. Το «σχολικό» των ΗΠΑ είναι ο ακρογωνιαίος λίθος αυτής της προσπάθειας να καταστραφεί η ανθρώπινη εφευρετικότητα, η ατομικότητα, η πνευματική ανωτερότητα και εκείνοι που αμφισβητούσαν το σύστημα «εξουσία». Αυτή η αποκρουστική εκστρατεία ήταν εξαιρετικά επιτυχής για την άρχουσα τάξη και τους ελεγχόμενους κακούς πολιτικούς της.
Αυτή η άσκηση κυριαρχίας από σκόπιμη κοινωνική πνευματική βλάβη, έχει στην νωθρότητα και τη μαζική εθελοντική αποδοχή της ψεύτικης «εξουσίας» από το μεγαλύτερο μέρος αυτού του πληθυσμού. Αυτή είναι η βάση της κατάκτησης του λαού στα χέρια ενός κακού, ναρκισσιστικού και ελεγκτικού κράτους. Χωρίς την υπόκλιση στην κυριαρχία των μαζών, τίποτα από αυτά που συμβαίνουν σήμερα δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί, οπότε αποδεχτείτε την ευθύνη και όχι στην κυβέρνηση σε κάθε επίπεδο.
Όπως έχω πει ξανά και ξανά, και για δεκαετίες, κανένας άνθρωπος δεν έχει κανένα δικαίωμα να κυβερνά οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο. Επομένως, κανείς δεν έχει κανένα δικαίωμα να μεταβιβάζει εξουσία σε οποιονδήποτε τρίτο (πολιτικό) για να αναθέτει την κυριαρχία σε οποιονδήποτε άλλον. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κάθε ψήφος είναι κατακριτέα, και η κυβέρνηση, ανεξάρτητα από τη φύση αυτής της κυβέρνησης, είναι εντελώς παράνομη, ανήθικη και απολύτως λανθασμένη. Ο φυσικός νόμος είναι ο μόνος νόμιμος νόμος του ανθρώπου, και ο φυσικός νόμος είναι εγγενής στην ανθρωπότητα. Απαιτεί μόνο να μην βλάπτει κανείς άλλον, να μην βλάπτει ή να κλέβει την περιουσία κάποιου άλλου, να μην καταπατά ή να μην παραβιάζει ή να εμποδίζει την ελευθερία οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου. Είναι τόσο απλό.
Κάθε «εξουσία» μπορεί να ασκήσει μόνο βία και δύναμη, και ως εκ τούτου αποτελεί απαράδεκτη ανθρώπινη θηριωδία. Η ελευθερία και η εξουσία δεν μπορούν να υπάρχουν ταυτόχρονα, καθώς είναι εντελώς αντίθετες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ελευθερία δεν υπήρξε ποτέ όταν υπάρχει κυβέρνηση, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε άχρηστα κυβερνητικά έγγραφα, συντάγματα, αυθαίρετους νόμους εκτός του φυσικού δικαίου, εσφαλμένη νομοθεσία, εντολές, κανονισμούς ή εντολές. Το να ισχυρίζεται κανείς ότι είναι ελεύθερος υπό οποιαδήποτε κυβερνητική διακυβέρνηση είναι η επιτομή της άγνοιας και της απάθειας, και εκθέτει ξεκάθαρα την αδυναμία και την ηλιθιότητα του μυαλού του ανυποψίαστου σκλάβου.
Απολύτως όποιος πιστεύει στην εξουσία του ενός έναντι του άλλου, είναι μια χαμένη ψυχή, που έχει υποκύψει σε έναν καρκίνο του νου. Με απλά λόγια, αυτό θα μπορούσε να περιγραφεί ως καθυστερημένο. Η διακυβέρνηση, κάθε διακυβέρνηση, βασίζεται πλήρως σε μια σχέση αφέντη/σκλάβου, όπου ο ένας ασκεί ισχυρή εξουσία και ανίερη βία πάνω στον άλλον, οπότε το να ψηφίζεις για τη διακυβέρνηση για να μεταβιβάσεις παράνομα ένα δικαίωμα που δεν έχεις, έναν ισχυρισμό ότι ο λεγόμενος «εκπρόσωπός» σου μπορεί να χρησιμοποιήσει βία για να ελέγξει έναν άλλον, είναι ανοιχτό και προφανές κακό. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για να βυθιστεί κανείς σε αυτό το επίπεδο κακίας. Αν βρίσκεις αυτές τις λέξεις προσβλητικές, ωρίμασε και κατάλαβε ότι είσαι υπεύθυνος για τον εαυτό σου και δεν έχεις κανένα δικαίωμα πάνω σε κανέναν άλλον στη γη.
Αν θέλετε πραγματική ελευθερία, γκρεμίστε όλες τις μορφές διακυβέρνησης και εξουσίας, γκρεμίστε κάθε σύστημα διακυβέρνησης και λάβετε τα κατάλληλα μέτρα για να εξαλείψετε κάθε απειλή διακυβέρνησης από οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο. Η ελευθερία είναι η ανυπαρξία δύναμης, βίας και εξουσίας και δεν υπήρξε ποτέ σε κανένα περιβάλλον που βασίζεται στη διακυβέρνηση. Εάν αυτό το σύστημα επιβιώσει, δεν θα το κάνετε!
«Το ακόλουθο της εξουσίας είναι η άρνηση της νοημοσύνης. Μπορεί να μας βοηθήσει προσωρινά να καλύψουμε τις δυσκολίες και τα προβλήματά μας. Αλλά το να αποφύγεις ένα πρόβλημα σημαίνει μόνο να το εντείνεις, και στην πορεία, η αυτογνωσία και η ελευθερία εγκαταλείπονται.
Τζίντου Κρισναμούρτι
https://www-garydbarnett-com.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου