Οι Χάζαροι κατέλαβαν την Ταρταρία;
Προβολή ιστορίας κρυμμένη από την κυρίαρχη αφήγηση
Αυτό που ακολουθεί διερευνά μια προοπτική γύρω από ένα βαθιά συζητημένο κεφάλαιο της ιστορίας.
Οι κύριοι μελετητές, οι εναλλακτικοί ερευνητές, οι γενετιστές και οι ιστορικοί καταλήγουν σε διαφορετικά συμπεράσματα για τη Χαζαρία, τους ηγεμόνες της και την κληρονομιά της.
Αυτό που θα διαβάσετε είναι ένας τρόπος να δείτε τα στοιχεία, όχι ο μόνος τρόπος.
Διαβάστε ευρέως, συγκρίνετε πηγές και αποφασίστε μόνοι σας.
Η ιστορία σπάνια είναι τόσο κατασταλαγμένη όσο τα σχολικά βιβλία θα μας έκαναν να πιστέψουμε, αγαπητέ αναγνώστη, διδασκόμαστε ημερομηνίες, ονόματα και αφηγήσεις σαν να ήταν χαραγμένα σε πέτρα, ωστόσο κάθε γενιά επανεξετάζει το παρελθόν και θέτει νέα ερωτήματα για τα αρχεία που άφησαν πίσω τους.
Η ιστορία του Χαγανάτου των Χαζάρων, η άνοδός του, η κυριαρχία του, ο προσηλυτισμός του στον Ιουδαϊσμό και η θέση του στην τεράστια και ξεχασμένη περιοχή που είναι γνωστή ως Μεγάλη Ταρταρία, είναι μια τέτοια ιστορία.
Τι πραγματικά συνέβη εκεί και τι μας λέει για το πώς η δύναμη και η επιρροή έχουν μετατοπιστεί ανά τους αιώνες;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που αξίζει να τεθούν.
Όταν αρχίζεις να διαβάζεις για τη Χαζαρία, συνειδητοποιείς γρήγορα ότι υπάρχουν σχεδόν δύο ξεχωριστές ιστορίες που λέγονται.
Μια εκδοχή παρουσιάζει το Χαγανάτο των Χαζάρων ως μια αξιοσημείωτη μεσαιωνική ιστορία επιτυχίας, μια πολυεθνική αυτοκρατορία που διατήρησε την ανεξαρτησία της ανάμεσα σε δύο αντιμαχόμενους γίγαντες, τη Χριστιανική Βυζαντινή Αυτοκρατορία και το Ισλαμικό Χαλιφάτο.
Σύμφωνα με αυτή την αφήγηση, η Χαζαρία ήταν ένας τόπος θρησκευτικής ανοχής, όπου ο Ιουδαϊσμός άκμασε ως κρατική θρησκεία παράλληλα με τον Χριστιανισμό και το Ισλάμ, και όπου οι Χαν κυβέρνησαν με σύνεση μια τεράστια περιοχή που εκτεινόταν από τη Μαύρη Θάλασσα έως την Κασπία.
Ήταν, μας λένε, ένας πρότυπος πολιτισμός, που καταστράφηκε τραγικά από την απρόκλητη επιθετικότητα των αναδυόμενων ηγεμονιών των Ρως.
Αλλά υπάρχει και μια άλλη αφήγηση, που βρίσκεται στα παλιά ρωσικά χρονικά, στους τοπικούς θρύλους και στις παρατηρήσεις των ταξιδιωτών που πέρασαν από αυτές τις χώρες.
Αυτή η εκδοχή δίνει μια πολύ διαφορετική εικόνα.
Εδώ, το Χαγανάτο των Χαζάρων εμφανίζεται λιγότερο σαν φάρος πολιτισμού και περισσότερο σαν δύναμη κατοχής, μια δύναμη που αποσπούσε μεγάλο φόρο υποτέλειας από τους γείτονές της, παρενέβαινε συνεχώς στις εσωτερικές τους υποθέσεις και κρατούσε τους τοπικούς πληθυσμούς υπό οικονομική και πολιτική πίεση για γενιές.
Το Πρωταρχικό Χρονικό, το αρχαιότερο σωζόμενο αρχείο της ιστορίας των Ρως, που συντάχθηκε στο Κίεβο γύρω στο έτος 1113, μιλάει ξεκάθαρα για αυτό το θέμα.
Καταγράφει ότι οι Πολωνοί, οι Δρεβλιανοί, οι Ραντιμίτσι και οι Βιατίτσι πλήρωναν φόρο υποτέλειας στους Χαζάρους.
Δεν το περιγράφει ως εθελοντική συμμαχία ή αμοιβαία επωφελή συμφωνία.
Το περιγράφει ως ένα βάρος, ένα βάρος που οι άνθρωποι κουβαλούσαν μέχρι να βρουν τη δύναμη να το αποτινάξουν.
"Οι Χάζαροι ήρθαν και πήραν φόρο υποτέλειας από τους Πολωνούς, και από τους Δρεβιανούς, και από τους Ραντιμίτσι, και από τους Βιάτιτσι, πήραν ένα λευκό δέρμα σκίουρου από κάθε εστία."
- Καταχώρηση έτους 859
"Και πλήρωσαν φόρο υποτέλειας στους Χαζάρους, αυτό ήταν ένας ζυγός πάνω τους».
- Έτος 882 καταχώρηση
Ήταν αυτό το βάρος, σύμφωνα με τα ίδια χρονικά, που ο πρίγκιπας Όλεγκ ο Σοφός, και πριν από αυτόν οι ηγεμόνες του Νόβγκοροντ και του Κιέβου, εργάστηκαν για να αφαιρέσουν.
Η εκστρατεία κατά της Χαζαρίας δεν ήταν, κατά την άποψη αυτή, η καταστροφή ενός ειρηνικού γείτονα, ήταν το τέλος ενός βάρους που έπεσε βαρύ στους ανατολικούς σλαβικούς λαούς για γενιές.
Για να καταλάβουμε τι πραγματικά συνέβαινε, περίεργο μυαλό, πρέπει να κοιτάξουμε πέρα από τα σύνορα της ίδιας της Χαζαρίας.
Για αιώνες, οι χάρτες σε όλη την Ευρώπη και την Ασία έδειχναν μια τεράστια περιοχή που εκτείνεται στις ευρασιατικές στέπες, μια συνομοσπονδία πριγκιπάτων, χανάτων και φυλετικών συμμαχιών που τα σύγχρονα βιβλία ιστορίας δεν αναφέρουν ποτέ:
Μεγάλη Ταρταρία
Ήταν μια αυτοκρατορία με τη σύγχρονη έννοια της λέξης, αγαπητέ αναγνώστη, αποτελούμενη από ένα περίπλοκο δίκτυο ξεχωριστών λαών:
Τάρταροι, Σκύθες, Σαρμάτες, Καλμούκοι, Καθαγιανοί, πρώιμοι Σλάβοι, Έλληνες και πολλοί άλλοι*
Όλα δεσμεύονται από κοινή επικράτεια, εμπορικούς δρόμους και πολιτιστικές συνδέσεις.Ο Χριστιανισμός είχε βαθιές ρίζες σε αυτά τα εδάφη από πολύ νωρίς.
Πολύ πριν από τον προσηλυτισμό των Ρως του Κιέβου το 988, χριστιανικές κοινότητες υπήρχαν σε όλο τον Βόρειο Καύκασο, την περιοχή του Βόλγα και τις στέπες.
«Ο πρίγκιπας των Χαζάρων έστειλε τον επίσκοπο Ισραήλ... για να διδάξει τον λαό του στην πίστη του Χριστού».
- Η Ιστορία των Καυκάσιων Αλβανών (Moses Kalankatuatsi, 8ος αιώνας)
"Η πίστη του Χριστού είχε ήδη ριζώσει στη γη του Κάρτλι [ανατολική Γεωργία]... Χτίστηκαν εκκλησίες και το Ευαγγέλιο κηρύχθηκε σε όλα τα βουνά και τις κοιλάδες του Καυκάσου."
- Ο βίος του Αγίου Νίνου (4ος αιώνας)
"Ακόμα και οι ίδιοι οι Σκύθες... έχουν μάθει να ζουν τη ζωή των Χριστιανών, και υπάρχουν εκκλησίες και εκκλησίες ανάμεσά τους σε αυτές τις μακρινές χώρες».
- Ιωάννης ο Χρυσόστομος (περ. 390 μ.Χ.)
Σε πολλές από αυτές τις ηγεμονίες, ο Χριστιανισμός δεν ήταν κάτι που επιβλήθηκε από έξω, ήταν κάτι που ο ίδιος ο λαός είχε αγκαλιάσει.
Οι Σκύθες ηγεμόνες, οι Αλανοί βασιλιάδες, οι Γεωργιανοί μονάρχες, όλοι υποστήριξαν την πίστη και γενικά δεν κατέπνιξαν άλλες πεποιθήσεις, συνυπήρχαν μαζί τους.
Αυτό κάνει αυτό που συνέβη στη Χαζαρία ακόμα πιο αξιοσημείωτο, περίεργο μυαλό, γιατί μέσα σε μια μόνο γενιά, κάτι άλλαξε.
Μια περιοχή όπου εξαπλωνόταν ο Χριστιανισμός βρέθηκε κάτω από μια άρχουσα ελίτ που είχε υιοθετήσει μια εντελώς διαφορετική πίστη, μια πίστη που δεν ήταν εγγενής στις στέπες και μια που φαινόταν να φτάνει ξαφνικά, από κάπου αλλού.
Τα αρχεία μας λένε ότι ήδη από τη δεκαετία του 680 μ.Χ., πολύ πριν ο Ιουδαϊσμός γίνει η κρατική θρησκεία, ένας από τους Χαζάρους ηγεμόνες βαφτίστηκε, μαζί με ένα σημαντικό μέρος του λαού του.
"Ο πρίγκιπας των Χαζάρων... βαπτίστηκε, μαζί με τους ευγενείς του και τον λαό του».
- Ιστορία των Καυκάσιων Αλβανών, Βιβλίο ΙΙ, Κεφάλαιο 4
"Έστειλε και έφερε τον Επίσκοπο Ισραήλ... και βάφτισε τον άρχοντα και όλο τον οίκο του, και πολλούς από τον λαό του μαζί του».
- Ιστορία των Καυκάσιων Αλβανών, (Όπως παραπάνω)
Κάλεσε έναν χριστιανό επίσκοπο ονόματι Ισραήλ να έρθει και να οργανώσει την εκκλησία ανάμεσά τους.
Ο επίσκοπος Ισραήλ άρχισε να αντικαθιστά τα ειδωλολατρικά έθιμα, τις εποχιακές γιορτές, τους τελετουργικούς χορούς και τις μυήσεις των πολεμιστών, με χριστιανικές διδασκαλίες.
"Απαγόρευσε τα παλιά τους έθιμα... και κατάργησε τις ακάθαρτες τελετές του παγανισμού, τους χορούς, τις γιορτές και τις μυήσεις των πολεμιστών, διδάσκοντάς τους αντ' αυτού τις εντολές του Χριστού."
- Ιστορία των Καυκάσιων Αλβανών, Βιβλίο ΙΙ, Κεφάλαιο 5, μετάφραση C.J.F. Dowsett, σελ.108
Κατά τα φαινόμενα, η αποστολή πέτυχε.
Ο Χριστιανισμός ρίζωνε.
"Ο λαός άκουσε τη διδασκαλία του, και η πίστη μεγάλωσε ανάμεσά τους... Πολλοί στράφηκαν από τους προηγούμενους δρόμους τους και το φως του Ευαγγελίου έλαμψε στη γη των Χαζάρων."
- Ιστορία των Καυκάσιων Αλβανών (Όπως παραπάνω)
Φαινόταν μόνο θέμα χρόνου πριν ο λαός των Χαζάρων εισέλθει επίσημα στο χριστιανικό ποίμνιο.
"Εκείνη την εποχή φαινόταν ότι ολόκληρος ο λαός θα συγκεντρωνόταν σύντομα στο ποίμνιο του Χριστού, γιατί ο πρίγκιπας είχε δώσει το παράδειγμα και τα πλήθη τον ακολούθησαν».
- Ιστορία των Καυκάσιων Αλβανών (Όπως παραπάνω)
Αλλά αυτό δεν συνέβη.
Αντίθετα, συνέβη κάτι άλλο.
Μέσα σε λίγο περισσότερο από έναν αιώνα, ο Ιουδαϊσμός ανακηρύχθηκε επίσημη θρησκεία του κράτους.
Ο Χριστιανισμός δεν εξαπλωνόταν πια, αλλά τώρα αποθαρρυνόταν ενεργά.
"Οι Χάζαροι παλαιότερα ακολουθούσαν τα έθιμα των πατέρων τους, αλλά τώρα έχουν υιοθετήσει έναν διαφορετικό νόμο... και η πίστη των Χριστιανών δεν ευνοείται πλέον μεταξύ τους."
- Χρονικό του Θεοφάνη του Ομολογητή, AM 6204 (περ. 811–812 μ.Χ.)
Οι Χριστιανοί επιβαρύνονταν με υψηλότερους φόρους, αποκλείονταν από την κατοχή δημόσιων αξιωμάτων και σε ορισμένες περιοχές αντιμετώπιζαν ανοιχτές διακρίσεις.
"Ο βασιλιάς και η αυλή του ομολογούν τον Ιουδαϊσμό... Ο υπόλοιπος λαός του είναι μουσουλμάνοι, χριστιανοί ή ειδωλολάτρες, αλλά οι χριστιανοί πληρώνουν βαρύ φόρο τιμής και δεν τιμούνται."
- Ιμπν Ρούστα, Κιτάμπ αλ-Α'λάκ αλ-Ναφίσα (910 μ.Χ.)
"Στη Χαζαρία, ο Ιουδαϊσμός είναι η θρησκεία του βασιλιά και της ηγετικής τάξης... Οι Χριστιανοί γίνονται ανεκτοί αλλά διατηρούνται σε υποταγή και πρέπει να πληρώνουν το φόρο."
- al-Mas'ūdī, Murūj al-Dhahab (Τα λιβάδια του χρυσού, 943 μ.Χ.)
Το γιατί συνέβη αυτό είναι ένα από τα μεγάλα αναπάντητα ερωτήματα της μεσαιωνικής ιστορίας.
Κάποιοι λένε ότι ήταν μια πολιτική επιλογή, ένας τρόπος να διατηρηθεί η Χαζαρία ανεξάρτητη τόσο από το χριστιανικό Βυζάντιο όσο και από το Ισλαμικό Χαλιφάτο.
Άλλοι πιστεύουν ότι ήταν το αποτέλεσμα μιας αλλαγής στο ποιος κρατούσε πραγματικά τους μοχλούς της εξουσίας.
Μεταξύ περίπου 799 και 809 μ.Χ., μια φιγούρα γνωστή ως Obadiah ήρθε στην εξουσία.
"Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών ο Χάζαρος ηγεμόνας απομακρύνθηκε από τους τρόπους των πατέρων του και έκανε τον Ιουδαϊσμό να διακηρυχθεί στη χώρα του».
- Ibn al-Athīr, al-Kāmil fī'l-Ta'rīkh, Έτος 183 AH (799 μ.Χ.)
Σύμφωνα με τον ιστορικό Λεβ Γκουμίλεφ, έναν από τους πιο πολυδιαβασμένους Ρώσους ιστορικούς του 20ού αιώνα, ο Αβδιού δεν ήταν Χαζάρος εκ γενετής.Ήταν, όπως έγραψε ο Γκουμίλεφ, ένας Βυζαντινός Εβραίος και ένας Ταλμουδιστής που έφτασε έξω από το βασίλειο των Χαζάρων.
"Ο Αβδιού δεν ήταν Χαζάρος. Ήταν ένας Βυζαντινός Εβραίος, ένας Ταλμουδιστής, που βρήκε το δρόμο του στο βασίλειο των Χαζάρων και κατέλαβε την εξουσία εκεί... Καθιέρωσε την κυριαρχία της εβραϊκής κοινότητας πάνω στον λαό των Χαζάρων."
- Λεβ Γκουμίλεφ, Η Αρχαία Ρωσία και η Μεγάλη Στέπα, 1989
Με πολιτικά μέσα, λένε ορισμένες πηγές μέσω πραξικοπήματος στο παλάτι, πήρε τον έλεγχο του κρατικού μηχανισμού και καθιέρωσε τον Ιουδαϊσμό ως επίσημη θρησκεία της άρχουσας τάξης.
"Τότε σηκώθηκε ένας άντρας, Αβδιού με το όνομα... και απέκτησε δύναμη και έστρεψε τις καρδιές των ανθρώπων πίσω του... έδιωξε τους πρώην ιερείς και έστησε τους δικούς του».
- Η επιστολή Schechter (μέσα 9ου αιώνα) Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, T-S 12.122, δημοσιεύτηκε στο The Khazar Correspondence 1980
Ο Γκουμίλεφ το περιέγραψε αυτό όχι ως θρησκευτική αφύπνιση, αλλά ως εγκαθίδρυση μιας σκιώδους κυβέρνησης.
"Ο Αβδιού κατέλαβε την εξουσία μέσω μιας επανάστασης στο παλάτι... Έκανε τον Ιουδαϊσμό θρησκεία του κράτους και η άρχουσα ελίτ προσηλυτίστηκε, ενώ ο απλός λαός παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτος από την αλλαγή."
- Λεβ Γκουμίλεφ, Η Αρχαία Ρωσία και η Μεγάλη Στέπα, Μόσχα 1989, σ. 182
Ο Χαγάνος, ο ιερός βασιλιάς του λαού των Χαζάρων, παρέμεινε στο θρόνο του ως φιγούρα, αλλά η πραγματική εξουσία πέρασε στα χέρια μιας μικρής ελίτ, των Ζητιάνων, οι οποίοι ευθυγραμμίστηκαν με αυτή τη νέα εβραϊκή ηγεσία.
"Έχουν έναν βασιλιά που είναι απλώς μια φιγούρα... Ο πραγματικός κυβερνήτης είναι ο Ζητιάνος. Είναι αυτός που διοικεί, κυβερνά τους στρατούς και διευθύνει τις κρατικές υποθέσεις, ενώ ο βασιλιάς δεν έχει καμία εξουσία να κάνει τίποτα εκτός από το να είναι σεβαστός και να κάθεται στο θρόνο του».
- Ibn Fadlān, Risālah, γ. 922 μ.Χ.
"Ο Χακάν είναι ο κυρίαρχος τους, σεβαστός από αυτούς... αλλά αυτός που κυβερνά το κράτος και διοικεί τους στρατούς τους ονομάζεται Ζητιάνος... Αυτός και η ηγετική τάξη ακολουθούν το νόμο των Ιουδαίων».
- al-Mas'ūdī, Murūj al-Dhahab, Βιβλίο II / Τα λιβάδια του χρυσού (943 μ.Χ.)
Αυτό δημιούργησε μια κατάσταση όπου η πλειοψηφία του λαού των Χαζάρων, απλοί Τούρκοι αγρότες, βοσκοί και πολεμιστές, κυβερνούνταν από μια κυρίαρχη μειοψηφία που ακολουθούσε διαφορετική θρησκεία, μιλούσε διαφορετικές πολιτιστικές γλώσσες και φαινόταν να ανταποκρίνεται σε συμφέροντα πέρα από τα σύνορά της.
Αυτή η μετάβαση δεν ήταν ειρηνική και ακολούθησε εσωτερική σύγκρουση.
"Όταν κηρύχθηκε η αλλαγή θρησκείας, πολλοί από τους πιστούς αρνήθηκαν να απομακρυνθούν από τον Χριστό... και χύθηκε αίμα στις πόλεις και στα χωριά της γης."
- Ιστορία των Καυκάσιων Αλβανών, Βιβλίο ΙΙ, Κεφάλαιο 7 (710 μ.Χ.), 1961 μετάφραση C. J. F. Dowsett
Πολλοί Χριστιανοί αντιστάθηκαν στην αλλαγή.
"Οι άνθρωποι δεν έκλιναν όλοι προς τη νέα διδασκαλία... Πολλοί ξεσηκώθηκαν εναντίον του, και μερικοί σκοτώθηκαν, ενώ άλλοι κατέφυγαν στα βουνά και στις βόρειες πεδιάδες».
- Η επιστολή Schechter (μέσα 9ου αιώνα) Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, T-S 12.122, δημοσιεύτηκε στο The Khazar Correspondence 1980
Οι παγανιστικές παραδόσεις καταπιέστηκαν και το χάσμα διευρύνθηκε μεταξύ της κυρίαρχης ελίτ της πόλης και του νομαδικού πληθυσμού της στέπας, μια διαίρεση που τελικά θα αποδυνάμωνε το Χαγανάτο εκ των έσω.
"Ο βασιλιάς και οι άνθρωποι της πόλης δέχτηκαν την αλλαγή, αλλά οι νομάδες της στέπας δεν... και έτσι μεγάλωσε ο διχασμός μεταξύ εκείνων που κατοικούσαν στις πόλεις και εκείνων που περιφέρονταν στις πεδιάδες».
- Ibn al-Athīr - Η πλήρης ιστορία (1231 μ.Χ.)
Η ιστορία αφήνει ίχνη όχι μόνο σε έγγραφα, αλλά και στη μνήμη και το αίμα.
Το παλιό ρωσικό byliny, τα δημοτικά τραγούδια που περνούν εδώ και αιώνες, μιλούν για μια φιγούρα που ονομάζεται Zhidovin, έναν ισχυρό πολεμιστή που ίππευσε στις ελεύθερες στέπες από τα εδάφη προς τα νότια.
Όταν ο ήρωας Ilya Muromets βλέπει τα τεράστια αποτυπώματα των οπλών του στη γη, τα αναγνωρίζει αμέσως.
"Βλέπει τα ίχνη του Zhidovin στην ανοιχτή στέπα... Είναι τα ίχνη ενός πανίσχυρου πολεμιστή, που ιππεύει από τις νότιες χώρες."
"Ο Zhidovin ήταν ένας ήρωας σαν τους bogatyrs, δυνατός, περήφανος και φοβισμένος στις στέπες».
- Byliny της Kirsha Danilov, έκδοση 1804
Η περιγραφή δεν είναι περιφρόνηση, αλλά σεβασμός, μια ανάμνηση μιας ισχυρής, ξένης παρουσίας που κάποτε έγινε αισθητή σε αυτές τις πεδιάδες.
Υπάρχουν και άλλα σημάδια, στο DNA των πληθυσμών σε όλη την περιοχή.
Οι γενετικοί ερευνητές έχουν σημειώσει ότι ορισμένες γενεαλογίες εμφανίζονται σε απροσδόκητα μέρη.
Η απλοομάδα R1a, κοινή σε όλη την Ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία, εμφανίζεται σε σημαντικά επίπεδα στους εβραϊκούς πληθυσμούς Ασκενάζι.
"Περίπου το ήμισυ της γονιδιακής δεξαμενής του εβραϊκού χρωμοσώματος Υ των Ασκενάζι προέρχεται από την Εγγύς Ανατολή... αλλά μια σημαντική μειοψηφία γενεαλογιών, συμπεριλαμβανομένου του R1a, φαίνεται να μοιράζεται με πληθυσμούς της Ανατολικής Ευρώπης και της Κεντρικής Ασίας».
- Nature, τόμος 466, 3 Ιουνίου 2010, σ. 238–242
"Η απλοομάδα R1a που βρέθηκε στους Εβραίους Ασκενάζι δείχνει κοινούς δείκτες με πληθυσμούς από τον Βόρειο Καύκασο και την περιοχή του Βόλγα... αν και η προέλευση και ο χρόνος αυτής της κοινής χρήσης παραμένει αβέβαιη."
— American Journal of Human Genetics, τόμος 76, Μάιος 2005, σ. 879–890
"Οι Εβραίοι Ασκενάζι μοιράζονται γενετικά συστατικά τόσο της Μέσης Ανατολής όσο και της Ευρώπης... η γενεαλογία R1a που βρέθηκε ανάμεσά τους σχετίζεται στενότερα με αυτή που βρέθηκε σε σλαβόφωνους και τουρκόφωνους πληθυσμούς της περιοχής της στέπας».
- American Journal of Human Genetics, τόμος 86, Ιούνιος 2010, σ. 890–903
Ορισμένοι ερευνητές πιστεύουν ότι αυτό δείχνει γεγονότα μαζικού προσηλυτισμού που συνέβησαν κατά την εποχή των Χαζάρων, όταν ένας ολόκληρος λαός ή ένα σημαντικό μέρος του υιοθέτησε μια νέα πίστη, μεταφέροντας την αρχική γενετική του καταγωγή κάτω από μια νέα πολιτιστική ταυτότητα.
Άλλοι υποστηρίζουν ότι αυτές οι γενεαλογίες εισήλθαν στον πληθυσμό μέσω πολύ παλαιότερων μεταναστεύσεων από την Εγγύς Ανατολή.
Καμία πλευρά δεν μπόρεσε να αποδείξει την υπόθεσή της αρκετά οριστικά για να διευθετήσει τη συζήτηση, αγαπητέ αναγνώστη.
Αυτό που είναι σαφές είναι ότι η ίδια η ερώτηση έχει σημασία.
Εάν ένα σημαντικό μέρος της εβραϊκής καταγωγής της Ανατολικής Ευρώπης ανάγεται στους Χαζάρους Τούρκους, έναν λαό ιθαγενή στις ευρασιατικές στέπες, τότε πολλά από αυτά που υποθέτουμε για την προέλευση, τις μεταναστεύσεις και τις ταυτότητες μετατοπίζονται κάτω από τα πόδια μας.
Θα υποδήλωνε ότι η ιστορία είναι πολύ πιο περίπλοκη και πολύ πιο περίπλοκη από τις απλές, φανταστικές αφηγήσεις που διδασκόμαστε.
Το Χαγανάτο των Χαζάρων λέγεται ότι κατέρρευσε στα μέσα του 10ου αιώνα, οι πόλεις του εγκαταλείφθηκαν, τα αρχεία του εξαφανίστηκαν και οι κάτοικοί του διασκορπίστηκαν, άλλοι βόρεια στα δάση της Ρωσίας, άλλοι δυτικά στην Ευρώπη, άλλοι παραμένοντας στον Καύκασο και την Κριμαία.
Οι νικητές έγραψαν τα βιβλία ιστορίας που ακολούθησαν και η έννοια της Μεγάλης Ταρταρίας, αυτής της τεράστιας, πολύπλοκης συνομοσπονδίας λαών στις στέπες, σταδιακά εξαφανίστηκε από τους τυπικούς χάρτες, αντικαταστάθηκε αντ' αυτού με τα ονόματα των αυτοκρατοριών που υψώθηκαν στη θέση της.
Αλλά τα ερωτήματα παραμένουν.
Ήταν ο προσηλυτισμός των Χαζάρων ένα γνήσιο πνευματικό κίνημα ή ήταν, όπως πιστεύουν ορισμένοι, η πρώτη από μια μακρά σειρά προσπαθειών από εξωτερικές ομάδες να θέσουν υπό έλεγχο τους εμπορικούς δρόμους και τους πόρους της ευρασιατικής ενδοχώρας;
Η Μεγάλη Ταρταρία καταπνίγηκε από την ιστορία επειδή δεν ταίριαζε με την ιστορία των εθνών και των αυτοκρατοριών;
Και γιατί, αιώνες αργότερα, εξακολουθούμε να βρίσκουμε παρόμοια μοτίβα, μικρές κοινότητες με επιρροή να ανεβαίνουν σε θέσεις εξουσίας σε διαφορετικές κοινωνίες, σε διαφορετικές ηπείρους, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές της ιστορίας;
Αυτές είναι πράγματι άβολες ερωτήσεις, αλλά είναι ερωτήσεις που δεν θα φύγουν, επειδή έχουν τις ρίζες τους σε αυτό που βλέπουμε όταν κοιτάμε με ειλικρίνεια τις πηγές που έχουν μείνει πίσω.
Πώς κατέστρεψε η Δύση την Ταρταρία;
Όταν τα παλιά βιβλία μας λένε τι δεν μας λέει η αφήγηση 
Όταν ανοίγουμε έναν σύγχρονο άτλαντα, ο κόσμος φαίνεται τακτοποιημένος, τα σύνορά του σταθερά, τα ονόματα συμφωνημένα και οι αρχαίες βεβαιότητές μας είναι στη θέση τους, αλλά ανοίγουμε έναν χάρτη πριν από τρεις αιώνες και μια πολύ διαφορετική γεωγραφία αρχίζει να αναδύεται.
Theatrum Orbis Terrarum (1570)
Οι τοποθετήσεις μετατοπίζονται, τα σύνορα τρέχουν σε μέρη που μας λένε ότι δεν το έκαναν ποτέ, και ολόκληρα έθνη. Τεράστιες, καλά τεκμηριωμένες αυτοκρατορίες που περιγράφονται λεπτομερώς, απλά δεν υπάρχουν στην ιστορία που διδασκόμαστε.
Ένα τέτοιο όνομα εμφανίζεται ξανά και ξανά, αγαπητέ αναγνώστη, στους παλαιότερους σωζόμενους χάρτες της Ασίας:
Ταρταρία
Εκτείνεται σε όλο το πλάτος της ηπείρου, απέραντο και σαφώς σημαδεμένο, αλλά σήμερα, αν ρωτήσετε τους περισσότερους ανθρώπους τι ήταν, θα σας πουν ότι δεν ήταν τίποτα περισσότερο από έναν ασαφή όρο που χρησιμοποιούσαν οι μεσαιωνικοί χαρτογράφοι για την άγνωστη Ανατολή.
Αλλά αν αυτό είναι αλήθεια:
Γιατί το όνομα εμφανίζεται επανειλημμένα, με τέτοια συνέπεια και με τέτοιο ορισμό σε εκατοντάδες χρόνια χαρτογράφησης στη Δύση και την Ανατολή;
Γιατί τα επίσημα κυβερνητικά αρχεία, οι εγκυκλοπαίδειες και η διπλωματική αλληλογραφία την αντιμετωπίζουν ως πραγματική και ουσιαστική οντότητα;
Και το πιο σημαντικό:
Πότε έπαψε να είναι αληθινό και ποιος αποφάσισε να το σβήσει;
Αυτό δεν είναι για να υποστηρίξουμε ότι όλα όσα έχουμε διδαχθεί είναι λάθος, είναι μια πρόσκληση να δούμε τι λένε πραγματικά οι πρωτογενείς πηγές και να ρωτήσουμε:
Μας έχουν πει την αλήθεια;
Σήμερα όλοι γνωρίζουμε το όνομα Σιβηρία, βρίσκεται πέρα από τα Ουράλια Όρη, αλλά λίγοι συνειδητοποιούν ότι μόλις στα τέλη του 18ου αιώνα, η λέξη σήμαινε κάτι εντελώς διαφορετικό.
Η έκδοση του 1771 της Εγκυκλοπαίδειας Μπριτάνικα αναφέρει με βεβαιότητα ότι η Ταρταρία συνορεύει με τη Σιβηρία, ωστόσο άλλα έργα της ίδιας εποχής αναφέρονται στη Σιβηρία ως Ταρταρία.
Εγκυκλοπαίδεια Britannica (1771) σελ.430
Το Modern Gazetteer (1759) p.SI
Γενική Εφημερίδα (1815) σελ.ΤΑ
Αν ήταν το ίδιο μέρος:
Πώς θα μπορούσε το ένα να συνορεύει με το άλλο;
Πού ακριβώς ήταν αυτή η άλλη Σιβηρία που περιέγραφαν οι Βρετανοί χαρτογράφοι;
Η απάντηση είναι εκπληκτική:
Αυτό που ονομάζουμε Σιβηρία ήταν κάποτε γνωστό ως Ταρταρία
Η μικρότερη περιοχή που ονομαζόταν Σιβηρία σε αυτούς τους παλιούς χάρτες ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό: μια μικροσκοπική περιοχή στα βορειοδυτικά.
Blaeu Grand Atlas (1665) σελ.108-109
Διερμηνέας του Newsman (1707) p.SI
Με την πάροδο του χρόνου, αυτό το όνομα επεκτάθηκε σκόπιμα για να καλύψει ολόκληρη την τεράστια έκταση, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι ήταν πάντα μέρος της Ρωσίας.
Nouvel Atlas de la Chine, de la Tartarie Chinoise et du Tibet (1737)
Πριν πραγματοποιηθούν αυτές οι αλλαγές, η Σιβηρία χωρίστηκε νομικά σε Μοσχοβίτικη Σιβηρία και Ταρταρική Σιβηρία, με τη δυτική περιοχή επίσης γνωστή ως Piebald Horde.
Η περιοχή που ονομάζεται Σιβηρία περιορίζεται στις αριστερές όχθες των κάτω ποταμών Ομπ, Ιρτίς και Τομπόλ, μια μικρή περιοχή στα βορειοδυτικά.
Γενική Εφημερίδα (1815) σελ.ΩΔΗ
Γεωγραφική Γραμματική (1782) σελ.341
Όλα πέρα από αυτό επισημαίνονται απλά:
Ταρταρία
Ένας νέος Μάπι του Τάρταρυ, Τζον Σπιντ, 1626
Όταν ήρθε ο πόλεμος, το τμήμα που κατείχαν οι Μοσχοβίτες είτε ξεσηκώθηκε εναντίον της Μόσχας είτε τράπηκε σε φυγή.
Μετά τη Μεγάλη Εποχή των Ταραχών και την άνοδο των Ρομανόφ στη Μόσχα, πολλές περιοχές της πρώην Μεγάλης Ρωσικής Μεσαιωνικής Αυτοκρατορίας δεν υποτάχθηκαν στη νέα πρωτεύουσα.
Αντίθετα, σχημάτισαν ανεξάρτητα κράτη, τα θραύσματα μιας παλαιότερης τάξης.
"Το Νόβγκοροντ ορκίστηκε πίστη στον Σουηδό βασιλιά το 1611, παραμένοντας χωριστά από τη Μόσχα για έξι χρόνια, κυβερνώντας τον εαυτό του με τα δικά του αρχαία έθιμα."
- Platonov, The Time of Troubles, σελ.291 (παραθέτοντας αρχεία κατοχής του Ιουλίου 1611)
Το μεγαλύτερο από αυτά ήταν η αρχική Σιβηρία.
Μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα, είχε εξελιχθεί σε ένα σημαντικό βασίλειο των Ρωσο-Ορδών, που κυβερνιόταν από τους δικούς του τσάρους, πιθανότατα προερχόμενους από μια αρχαία αυτοκρατορική γραμμή.
"Οι ηγεμόνες της Σιβηρίας εντόπισαν την καταγωγή τους από τους μεγάλους Χαν της Χρυσής Ορδής, μεταφέροντας αυτή την κληρονομιά στα δάση πέρα από τα Ουράλια."
- Τζέιμς Φορσάιθ, Ιστορία των Λαών της Σιβηρίας, σελ.64
«Το Χανάτο του Σιμπίρ ήταν το τελευταίο απομεινάρι της μεγάλης Ορδής στο βορρά, διατηρώντας τους δικούς του κυρίαρχους ηγεμόνες μέχρι την κατάκτηση του Ερμάκ».
- George Lantzeff, Η Σιβηρία τον δέκατο έβδομο αιώνα, σελ.1
Παλιοί χάρτες και γεωγραφικά λεξικά δείχνουν το Ιρκούτσκ ως πρωτεύουσά του.
Η Γενική Εφημερίδα (1795) p.IR
Γενική Εφημερίδα (1815) σελ.ISC
Γεωγραφική Γραμματική (1782) σελ.342
Το Τομπόλσκ, εν τω μεταξύ, βρισκόταν ακριβώς στα σύνορα μεταξύ των δύο δυνάμεων, γι' αυτό και οι Ρομανόφ έχτισαν τον δικό τους αντίπαλο οικισμό απέναντί του, στη δυτική όχθη του Ιρτίς, και τον ονόμασαν επίσης Τομπόλσκ.
Γενική Εφημερίδα (1815) p.TOC-TOB
Διερμηνέας του Newsman (1749) p.TO
Έγινε το διοικητικό κέντρο της μικρής επαρχίας τους, ενώ η πραγματική πρωτεύουσα βρισκόταν βαθιά μέσα στην Ταρταρία.
Η Μόσχα διατηρούσε ακόμη και ένα Σιβηρικό Prikaz, ένα ειδικό κυβερνητικό τμήμα, για τη διαχείριση της περιοχής που διεκδικούσε.
"Αναγνωρίζοντας ότι οι υποθέσεις της Σιβηρίας είχαν αναπτυχθεί ραγδαία, κρίθηκε απαραίτητο να δημιουργηθεί μια ειδική καγκελαρία, η Σιβηρική Πρίκαζ, με πλήρη εξουσία να επιλύει όλα τα θέματα που αφορούν τη Σιβηρία».
- Ιστορία της Σιβηρίας, 1889
Ο παγκόσμιος χάρτης του 1664 από τον Pierre Duval δείχνει το δυτικό όριο της Μοσχοβίτικης Ταρταρίας που εκτείνεται από την Αζοφική Θάλασσα μέχρι τον ποταμό Ντον και στη συνέχεια διασχίζει τον Βόλγα πάνω από το Νίζνι Νόβγκοροντ.
Μέχρι το 1772 είχε μετατοπιστεί αισθητά δυτικά.
Guillaume Delisle / Tobias Conrad Lotter Ασία 1772
Η Ασία και τα νησιά του Jean-Baptiste Bourguignon d'Anville 1787
Επίσημες ρωσικές πηγές αναφέρουν ότι το Τομπόλσκ έχασε τον κεντρικό διοικητικό του ρόλο και ότι το Σιβηρικό Πρίκαζ καταργήθηκε, οι κυβερνήτες στη συνέχεια διορίζονταν απευθείας από το ίδιο το Τομπόλσκ.
"Η μεταρρύθμιση του 1763 διέλυσε το Πρικάζ της Σιβηρίας και καθιέρωσε το Τομπόλσκ ως έδρα του Γενικού Κυβερνήτη της Σιβηρίας, συγκεντρώνοντας την τοπική εξουσία εκεί αντί στη Μόσχα».
- Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια της Σιβηρίας, Τόμος 3, σελ.417
Το έτος 1772 είναι σημαντικό:
σηματοδοτεί την παραμονή της εξέγερσης του Πουγκάτσεφ
Στην αρχή τα σύνορα μετακινήθηκαν προς τα έξω, στη συνέχεια στα μέσα του 1700 μετατοπίστηκαν απότομα προς τα πίσω.
Μέχρι τη στιγμή που η Αικατερίνη Β ́ ανέβηκε στην εξουσία, όλα τα εδάφη γύρω από το Τομπόλσκ ανήκαν αναμφισβήτητα στην Ταρταρία.
Universal Gazetteer (1795) p.CAT
"Μέχρι το δεύτερο μισό του δέκατου όγδοου αιώνα, η περιοχή γύρω από το Τομπόλσκ συνέχισε να εμφανίζεται στους χάρτες ως μέρος της Μεγάλης Ταρταρίας και όχι της Ρωσίας».
- Τζέιμς Φορσάιθ, Ιστορία των Λαών της Σιβηρίας, σ. 65
Η συνοριακή πόλη είχε γίνει πρωτεύουσα της ενδοχώρας.
Στις αρχές του 1700, η πλευρά των Ταρτάρων ανέκτησε όχι μόνο τη μικρή βορειοδυτική γωνία της, αλλά και το Καζάν, το Αστραχάν και ολόκληρο τον κάτω Βόλγα, ωθώντας τα σύνορα κοντά στο Νίζνι Νόβγκοροντ, ακριβώς όπως φαίνεται σε δεκάδες σύγχρονους χάρτες και σε πολλά ιστορικά γεωγραφικά έργα.
Ταξίδια στην Ασία (1822) σελ.344-345
Μόλις εξασφαλίστηκε, το Τομπόλσκ αποκαταστάθηκε ως πρωτεύουσα μιας επανενωμένης δυτικής Ταρταρίας.
"Ο πρίγκιπας των Τατάρων που έχασε τη Σιβηρία είχε την αυλή του στο Sibir ή, όπως λένε άλλοι, στο Tobol."
- Nicolaes Witsen, Noord en Oost Tartarye (Βόρειος και Ανατολικός Τάρταρος), 1692
Για αιώνες, οι Ευρωπαίοι είχαν ελάχιστη άμεση πρόσβαση σε αυτά τα εδάφη.
"Τα εσωτερικά μέρη αυτής της εκτεταμένης χώρας έχουν επισκεφθεί πολύ λίγο ξένοι. και οι αφηγήσεις μας γι' αυτές είναι επομένως πολύ ατελείς."
- William Guthrie, Ένα νέο σύστημα σύγχρονης γεωγραφίας, έκδοση 1787
"Από τις χώρες πέρα από την Κασπία, οι γνώσεις μας είναι ελάχιστες. Σπάνια τους επισκέπτονται εκτός από εκείνους που οδηγεί το εμπόριο εκεί, και ακόμη πιο σπάνια από Ευρωπαίους."
- Έντμουντ Μπερκ, Το Ετήσιο Μητρώο, 1761
Αυτό άλλαξε απότομα στα τέλη του 1700.
Ξεκίνησε μια επέκταση με δύο σκέλη:
Οι δυνάμεις των Ρομανόφ κινήθηκαν ανατολικά στο εσωτερικό, ενώ οι νεοσύστατες Ηνωμένες Πολιτείες προωθήθηκαν στις δυτικές περιοχές της Βόρειας Αμερικής, έδαφος που κάποτε φαίνεται να ήταν μέρος της ίδιας ευρύτερης σφαίρας
Διερμηνέας του Newsman (1707) p.JE
Διερμηνέας του Newsman (1707) p.FR
"Οι Ρώσοι προωθούν τις ανακαλύψεις και τους οικισμούς τους κατά μήκος των ακτών της Ασίας προς τα ανατολικά, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες προελαύνουν γρήγορα στις τεράστιες περιοχές της δύσης».
- Jedidiah Morse, Η Αμερικανική Γεωγραφία, 1794
"Είναι αξιοσημείωτο ότι δύο μεγάλες αυτοκρατορίες θα πρέπει ταυτόχρονα να επεκτείνουν τις κυριαρχίες τους η μία προς την άλλη, η Ρωσία στην ανατολή και η Αμερική στη δύση».
- Εγκυκλοπαίδεια Britannica, 3η Έκδοση, 1797, Τόμος 3
"Τα όρια του γνωστού κόσμου στενεύουν. Οι Ρώσοι πιέζουν προς τα εμπρός από τα δυτικά, οι Αμερικανοί από τα ανατολικά, και η απόσταση μεταξύ τους μειώνεται κάθε χρόνο."
- Άρθουρ Γιανγκ, Χρονικά της Γεωργίας, 1799
"Από τη μια πλευρά οι Ρώσοι προελαύνουν στις ερημιές της Ασίας. Από την άλλη, οι Αμερικανοί εξαπλώθηκαν στο εσωτερικό της Βόρειας Αμερικής, διεκδικώντας εδάφη αλλά πρόσφατα άγνωστα."
- Edinburgh Gazetteer, 1817, Τόμος 1
Στους ευρωπαϊκούς χάρτες, ο κενός χώρος συμπληρώθηκε και οι λέξεις Μεγάλη Ταρταρία εξαφανίστηκαν για πάντα.
Ορισμένοι ερευνητές προτείνουν ότι η σύγκρουση μεταξύ Αγίας Πετρούπολης και Τομπόλσκ εκτυλίχθηκε παράλληλα με τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1768-1774.
Ο ηγεμόνας του Τομπόλσκ μπορεί να είχε συμμαχήσει με τον Οθωμανό Σουλτάνο, θέτοντας την Αικατερίνη Β ́ σε έναν δύσκολο πόλεμο σε δύο μέτωπα.
"Οι ταραχές στις ανατολικές επαρχίες και ο πόλεμος κατά της Πύλης ξέσπασαν ταυτόχρονα, και οι δύο απαίτησαν τη μέγιστη προσοχή της Αυτοκρατορίας».
- Ετήσιο Μητρώο, 1774
"Είναι αξιοσημείωτο ότι η ειρήνη με τους Τούρκους υπογράφηκε μόλις ολόκληρη η δύναμη της Αυτοκρατορίας στράφηκε προς τις εσωτερικές αναταραχές των ανατολικών επαρχιών».
- Gentleman's Magazine, Οκτώβριος 1774
"Ενώ οι στρατοί εμπλέκονταν στο Δούναβη, τα πράγματα γίνονταν καθημερινά πιο δύσκολα προς τα ανατολικά. και είναι βέβαιο ότι η εξέγερση βρήκε ενθάρρυνση στις δυσκολίες της Αυτοκρατορίας στο εξωτερικό».
- William Tooke, Άποψη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Αικατερίνης Β', 1799
Αρχικά το ανατολικό μέτωπο κράτησε, αλλά το 1774 ο Σουλτάνος υπέγραψε ξεχωριστή ειρήνη, τη Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊνάρκα, εγκαταλείποντας τον σύμμαχό του.
"Στις 21 Ιουλίου 1774, υπογράφηκε μια συνθήκη ειρήνης στο Kainardji, με την οποία η Πύλη συναίνεσε σε όρους πολύ ευνοϊκότερους για τη Ρωσία από ό,τι αναμενόταν».
- Annual Register, 1774, σ. 262
Απελευθερωμένες από τις μάχες στο νότο, οι ρωσικές δυνάμεις στράφηκαν ανατολικά και συνέτριψαν το κράτος των Ταρτάρων.
Ετήσιο Μητρώο 1788 σελ.5
Ετήσιο Μητρώο 1788 σελ.19
Από αυτή την άποψη, ο θυμός που εκφράζεται από παρατηρητές όπως ο Αιγύπτιος ιστορικός Abd al-Rahman al-Jabarti γίνεται πιο ξεκάθαρος:
«Μάθαμε για τις δοσοληψίες του απογόνου του Οσμάν απέναντί σας, ενός ύπουλου προδότη... Η άφιξή του έφερε καταστροφή και καταστροφή.
Παραμείνετε σε εγρήγορση... Μη φοβάσαι τίποτα, θα σε στηρίξουμε.
Θα αποκαταστήσουμε τους κυβερνήτες σας στη Συρία, όπως και στο παρελθόν. Θα κρατήσουμε μόνο την ακτή».
- αλ-Τζαμπάρτι (1754–1826)
Υπάρχει ένας άλλος τρόπος για να διαβάσετε αυτά τα γεγονότα.
Όταν ο Μέγας Πέτρος κατέλαβε την εξουσία και παραγκώνισε την οικογένειά του και τους υποστηρικτές της, πολλοί βογιάροι και ανατολικές πόλεις μπορεί απλώς να μετέφεραν την υποταγή τους στη γειτονική δύναμη, την Ταρταρία, αντί να αποδεχτούν την κυριαρχία του.
"Οι αρχαίοι ευγενείς, περιφρονώντας τις καινοτομίες του Πέτρου, απέσυραν τις καρδιές τους από έναν ηγεμόνα που φαινόταν να περιφρονεί όλα τα αρχαία έθιμά τους».
- William Tooke, Ιστορία της Ρωσίας, 1800, Τόμος 1, σ. 214
"Πολλές από τις μεγάλες οικογένειες, προσβεβλημένες από τη νέα τάξη, επέλεξαν μάλλον να αποσυρθούν στα κτήματά τους στα ανατολικά παρά να υποταχθούν σε αλλαγές που απεχθάνονταν».
- John Tuthill, Η Ιστορία της Ρωσίας, 1801, σ. 148
"Παρατηρήθηκε ότι όταν ο Πέτρος ανέλαβε την αδιαίρετη εξουσία, αρκετές από τις κύριες πόλεις της ανατολής άργησαν να αναγνωρίσουν τον τίτλο του».
- Gentleman's Magazine, 1745, σ. 247
Σε όλες τις χώρες που ονομάζουμε Ρωσία σήμερα, περίεργο μυαλό, βρίσκονται χιλιάδες και χιλιάδες αρχαίες οχυρώσεις, εκατοντάδες από αυτές σε κλίμακα που αψηφά την εξήγηση.
Συγκεντρώνονται πιο πυκνά στις περιοχές Ομσκ και Τιουμέν, σχηματίζοντας αυτό που είναι γνωστό ως Γραμμή Ισίμ, Νέα Γραμμή Ισίμ και οχυρωμένη γραμμή Κόλιβαν-Κουζνέτσκ.
Ανοίξτε ένα σχολικό εγχειρίδιο και δεν θα βρείτε τίποτα γι' αυτά.
Ούτε λέξη.
Ωστόσο, κοιτάξτε οποιονδήποτε χάρτη και η συγκέντρωση είναι συγκλονιστική, ειδικά κατά μήκος του ποταμού Irtysh.
Και εδώ είναι το πιο εκπληκτικό γεγονός:
Κάθε μία από αυτές τις κατασκευές έχει ισοπεδωθεί
Όχι πεσμένο, αλλά σκόπιμα αποσυναρμολογημένο, παρασυρμένο, σβησμένο εντελώς από το τοπίο.
Τι είδους μυστικό ήταν αρκετά σημαντικό για να απαιτήσει μια τέτοια προσπάθεια;
Σήμερα μπορούμε ακόμα να τα δούμε, όχι από το έδαφος, όπου τίποτα δεν φαίνεται, αλλά από τον αέρα.
Αυτοί που τα έθαψαν δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι μια μέρα θα κοιτούσαμε κάτω από ψηλά...
Το φρούριο Pokrovskaya στην περιοχή του Ομσκ είναι μια τέτοια τοποθεσία.
Άλλα στέκονται κοντά, και όλα χρονολογούνται από τον 18ο αιώνα, με το σχέδιό τους σε σχήμα αστεριού να αποτελεί σαφή ένδειξη της οχύρωσης της εποχής του πυροβολικού.
Ο επίσημος λογαριασμός μας λέει ότι αυτά ήταν ταπεινά συνοριακά φυλάκια που χτίστηκαν από τον Μέγα Πέτρο το 1716 για να φρουρούν τα επεκτεινόμενα ρωσικά σύνορα, μικρά ξύλινα οχυρά που φυσικά σάπισαν με την πάροδο του χρόνου, αλλά συγκρίνετε τη γραμμή τους με παλιούς χάρτες:
αυτή η αλυσίδα ακολουθεί ακριβώς το δυτικό όριο της Ταρταρίας
Και χτίστηκαν στην ανατολική όχθη κάθε ποταμού, την πλευρά από την οποία θα αμυνθείς ενάντια σε δυνάμεις που έρχονταν από την ανατολή, όχι από τη δύση.
Υπάρχουν περισσότερα.
Κάθε φρούριο στην Ευρώπη ήταν μοναδικό, ξεχωριστά σχεδιασμένο, διαφορετικό από το επόμενο.
Αυτά;
Πανομοιότυπο.
Τυποποιημένο.
Κατασκευασμένο σε επαναλαμβανόμενο σχέδιο.
Αυτό υπονοεί κάτι που η ιστορία λέει ότι δεν υπήρχε εκείνη την εποχή:
Συγκεντρωτικός κρατικός σχεδιασμός, μαζική παραγωγή και ένα τεράστιο ενοποιημένο εργατικό δυναμικό
Αυτό που βλέπουμε δεν είναι μια διασπορά φυλακίων.
Είναι τα απομεινάρια του αμυντικού συστήματος των συνόρων μιας αυτοκρατορίας, ικανής να συγκεντρώσει μηχανικές δεξιότητες και εργασία σε μια κλίμακα που έχουμε διδαχθεί ότι απλά δεν υπήρχε.
Εκτεινόμενο από την Κασπία Θάλασσα στο Αστραχάν μέχρι το Περμ τρέχει ένα άλλο θαύμα που τα σχολικά βιβλία αγνοούν:
ο ιστορικός προμαχώνας του Βόλγα
Τα απομεινάρια αυτού του κολοσσιαίου χωματουργικού έργου διατρέχουν συνεχώς τις περιοχές της Σαμάρα, του Ουλιάνοφσκ, του Ταταρστάν, του Μπασκορτοστάν και του Όρενμπουργκ.
Συγκρίνετε την πορεία του με τον χάρτη του 1613 του Hessel Gerritsz που δείχνει τα σύνορα της Ταρταρίας, ταιριάζουν απόλυτα.
Από το έδαφος θα περνούσες ακριβώς δίπλα του. Από τον αέρα, η κλίμακα του κόβει την ανάσα.
Μας λένε ότι ήταν ένα απλό φράγμα ενάντια στους νομάδες επιδρομείς και ότι κατέρρευσε πριν από αιώνες, αλλά η στρατιωτική λογική λέει μια διαφορετική ιστορία:
Ο προμαχώνας και η τάφρος του βλέπουν δυτικά, όχι ανατολικά
Όποιος στεκόταν φρουρός εδώ παρακολουθούσε μια εισβολή που ερχόταν από την Ευρώπη, όχι από την Ασία.
Και το μήκος του;
Περίπου 2.500 χιλιόμετρα, δηλαδή μεγαλύτερο από το Σινικό Τείχος της Κίνας...
Κατά τόπους έχει ύψος 5 μέτρα και πλάτος 70 μέτρα, με αμυντική τάφρο πλάτους 10 μέτρων.
Η εργασία που απαιτείται για να χτιστεί κάτι τέτοιο είναι ακατανόητη.
Οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι θα χρειαζόταν ολόκληρος ο πληθυσμός της περιοχής να εργάζεται συνεχώς για μισό αιώνα, και αυτό είναι μόνο το τμήμα που επιβιώνει σήμερα.
"Για να σχηματίσουμε μια ιδέα της εργασίας που δόθηκε σε αυτές τις γραμμές, μπορούμε να υπολογίσουμε ότι ένας πολυάριθμος πληθυσμός, που εργαζόταν χωρίς διακοπή για πολλά χρόνια, θα μπορούσε μόνος του να ολοκληρώσει ένα έργο τέτοιας έκτασης."
- Peter Simon Pallas, Ταξίδια στις νότιες επαρχίες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, 1771–1776, Τόμος 1, σ. 322
Είναι ένα κατόρθωμα που επισκιάζει τις πυραμίδες.
"Ο προμαχώνας εκτείνεται σε όλη τη χώρα σε τέτοιο μήκος που πρέπει να απασχολούσε τη συνεχή εργασία του πλήθους για διάστημα μισής ηλικίας».
- William Coxe, Ταξίδια στην Πολωνία, τη Ρωσία, τη Σουηδία και τη Δανία, 1784, Τόμος 2, σ. 417
Ωστόσο, δεν έχει όνομα στα βιβλία της ιστορίας μας.
Κανείς δεν το έχτισε, κανείς δεν το υπερασπίστηκε, και μετά απλά... εξαφανίστηκε.
"Αυτό που βλέπουμε δεν είναι παρά ένα μέρος αυτού που κάποτε υπήρχε. Και όμως ακόμη και τα απομεινάρια από μόνα τους μαρτυρούν ένα έργο που φαίνεται έργο αιώνων και όχι μιας μόνο γενιάς».
- Johann Georg Kohl, Ρωσία: Αγία Πετρούπολη, Μόσχα, Kharkoff, &c., 1842, σ. 386
Μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, έγινε.
Οι χάρτες επανασχεδιάστηκαν.
Τα σύνορα μετακινήθηκαν.
Το όνομα Ταρταρία εξαφανίστηκε από τους άτλαντες, το επιπλέον «r» αφαιρέθηκε, η περιοχή απορροφήθηκε και η ιστορία ξαναγράφτηκε.
Μέχρι το 1800, ήταν σαν να μην είχε πάει ποτέ εκεί.
Αλλά τα στοιχεία δεν εξαφανίστηκαν, περίεργο μυαλό, μόλις τα διάβαζες.
Σώζεται στις οχυρώσεις που εξακολουθούν να εντοπίζουν τα παλιά σύνορα.
Επιβιώνει στις χωματουργικές εργασίες που εκτείνονται σε όλη την περιοχή του Βόλγα.
Και επιβιώνει πιο καθαρά από όλα στους χάρτες και τα βιβλία, που σχεδιάστηκαν και γράφτηκαν πολύ μετά τα γεγονότα, από ανθρώπους που δεν είχαν λόγο να πουν ψέματα, δείχνοντας ακριβώς αυτό που είδαν.
Τι πραγματικά συνέβη εκείνες τις τελευταίες δεκαετίες του 1700;
Οι απαντήσεις είναι ακόμα εκεί, περιμένοντας να διαβαστούν, και ίσως η εξέγερση που ονομάζουμε Πουγκάτσεφ δεν ήταν ποτέ απλώς για την εξέγερση των αγροτών και των Κοζάκων, ίσως ήταν η τελευταία στάση ενός πολιτισμού που αρνήθηκε να σβηστεί από τον χάρτη.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου