Το ρέκβιεμ του Έλληνα αγρότη
Η έγκριση της συμφωνίας ΕΕ–Mercosur δεν αποτελεί πλέον μια επικείμενη απειλή. Είναι τετελεσμένο γεγονός. Μια πράξη που δεν επιδέχεται παρερμηνειών και δεν κρύβεται πίσω από τεχνοκρατικές δικαιολογίες. Η Ελλάδα, συνειδητά και χωρίς εθνικούς όρους, παρέδωσε τον πρωτογενή της τομέα στον βωμό ενός μοντέλου που δεν της ταιριάζει και δεν την προστατεύει.
Η Ελλάδα διαθέτει περίπου 30 εκατομμύρια καλλιεργούμενα στρέμματα.Δέκα εκατομμύρια από αυτά είναι δενδρώδεις καλλιέργειες, επτά εκατομμύρια σιτηρά, δύο εκατομμύρια βαμβάκι, μισό εκατομμύριο κηπευτικά. Διαθέτει γόνιμες πεδιάδες, γνώση, επιστημονικό δυναμικό, αγροτική εμπειρία δεκαετιών και όμως, από το ένα εκατομμύριο τόνους μαλακού σίτου που καταναλώνει ετησίως, εισάγει τους οκτακόσιους χιλιάδες.
Δεν διαθέτει εθνικό απόθεμα σιτηρών.
Δεν έχει εθνικό σχέδιο διατροφικής αυτάρκειας ούτε στο ψωμί, το πιο βασικό αγαθό επιβίωσης ενός λαού.Αυτό δεν είναι τεχνικό λάθος αλλά πολιτική επιλογή οριστικής εγκατάλειψης.
Την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση έσπευσε να συνταχθεί με τις επιταγές της αγοράς και των ισχυρών, χώρες με βαθιά επίγνωση της εθνικής τους ευθύνης ύψωσαν ανάστημα.
Η Γαλλία, η Πολωνία, η Αυστρία, η Ιρλανδία και η Ουγγαρία καταψήφισαν τη συμφωνία, υπερασπιζόμενες τους αγρότες τους, την παραγωγή τους και το δικαίωμά τους να ελέγχουν τι τρώει ο λαός τους.Το Βέλγιο επέλεξε να απέχει, αναγνωρίζοντας τον κίνδυνο ενώ και η Ιταλία εμφανίζεται διστακτική.
Η Ελλάδα, αντίθετα, υπερψήφισε.
Χωρίς διαπραγμάτευση.
Χωρίς εθνικές κόκκινες γραμμές.
Χωρίς σχέδιο.Αυτή δεν είναι ευρωπαϊκή στάση αλλά ξεκάθαρη μειοδοτική στάση που μας εκθέτει βορά στις ορέξεις των πλέον κατά πολύ ισχυρότερων "γειτόνων" μας εξ ανατολών.
Με τη συμφωνία αυτή, η χώρα οδηγείται σε έναν επικίνδυνο καταμερισμό θα εξάγει τα ποιοτικά της προϊόντα φέτα, ελιές, ελαιόλαδο, κομπόστα ροδάκινου(η καλύτερη της αγοράς)σε αγορές που μπορούν να πληρώσουν,και θα εισάγει βασικά τρόφιμα σιτηρά, κρέας, ζωοτροφές από χώρες όπου η παραγωγή γίνεται με όρους που η ίδια η ΕΕ απαγορεύει στους δικούς της αγρότες.
Αυτό δεν είναι ελεύθερο εμπόριο.
Είναι διατροφική αποικιοποίηση.
Για δεκαετίες, ο Έλληνας αγρότης κράτησε ζωντανή την ύπαιθρο, τη γη, την παραγωγή.
Σήμερα, η πολιτεία του γυρίζει την πλάτη.
Χωρίς αγρότες και κτηνοτρόφους,δεν υπάρχει διατροφική επάρκεια,δεν υπάρχει περιφέρεια,δεν υπάρχει κοινωνική συνοχή κ.ο.κΤο τέλος της αγροτικής παραγωγής και της κτηνοτροφίας δεν είναι απλώς οικονομικό ζήτημα,είναι η τελευταία απεμπόληση εθνικής ανεξαρτησίας που είχε απομείνει.
Μια χώρα που δεν ελέγχει τι παράγει,
δεν ελέγχει τι τρώει,δεν μπορεί να θρέψει τον πληθυσμό της σε συνθήκες κρίσης,
δεν είναι κυρίαρχη χώρα.
Είναι απόλυτα εξαρτημένη.
Το ρέκβιεμ του Έλληνα αγρότη δεν το έγραψε η φύση ούτε η μοίρα.
Το έγραψαν πολιτικές αποφάσεις.
Και αν συνεχίσουμε έτσι, σύντομα δεν θα μιλάμε μόνο για το τέλος του αγρότη.
Θα μιλάμε για το τέλος της δυνατότητάς μας να στεκόμαστε ως χώρα με αυτάρκεια, αξιοπρέπεια και ελευθερία.Γιατί όποιος παραδίδει το 
του,αργά ή γρήγορα παραδίδει και την ανεξαρτησία του, έστω και το ελάχιστο δείγμα που του είχε απομείνει.
του,αργά ή γρήγορα παραδίδει και την ανεξαρτησία του, έστω και το ελάχιστο δείγμα που του είχε απομείνει.*****************
Αδιαφορία που Σκοτώνει - Η Αυτοκτονία στην Βροντού και η Πολιτική των Ενταλμάτων 
Σημερά το πρωί στην Βροντού Πιερίας ένας 52 χρόνος κτηνοτρόφος οδηγήθηκε στην απελπισία και έδωσε τέλος στη ζωή του, λίγες μέρες αφού του σφαγιάστηκαν 1.000 πρόβατα τα ζώα που ήταν η οικογένεια, η ταυτότητα και το μέλλον του. Τον βρήκε ο ίδιος του ο αδελφός απαγχονισμένο στην αποθήκη του σπιτιού του.Σύμφωνα με αγροτοσυνδικαλιστές, ο αυτόχειρας της Πιερίας είναι το τέταρτο ή πέμπτο θύμα αυτής της τραγικής διαχείρισης.Από την πρώτη στιγμή, οι κτηνοτρόφοι ζητούσαν εμβολιασμό και μέτρα προστασίας για τα κοπάδια τους.
Η απάντηση της κυβέρνησης; Άρνηση, αδιαφορία, γραφειοκρατία. Και ενώ ήδη άνθρωποι οδηγούνται στην απόγνωση και στο θάνατο υπάρχουν και οι αγρότες οι οποίοι βρίσκονται εδώ και δύο μήνες στους δρόμους, παλεύοντας για την επιβίωση τους. Και η κυβέρνηση συνεχίζει να στέλνει εντάλματα, αντί να ακούσει τα αιτήματα και να προστατεύσει ζωές.
Την ίδια στιγμή, κάποιοι φαίνεται ότι ζουν σε άλλη χώρα το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έδειξε πως εκατομμύρια ευρώ μοιράστηκαν αδιαφανώς, κάποιοι «έφαγαν με χρυσά κουτάλια», και ακόμη κανείς δεν έχει τιμωρηθεί. Αντί για δικαιοσύνη, η κοινωνία βλέπει επιβράβευση της διαφθοράς και τιμωρία των αδύναμων.
Αυτή η αντίθεση δεν είναι απλώς θλιβερή αλλά εγκληματική. Τα ζώα που χάνονται, οι ψυχές που σπάνε, η αξιοπρέπεια των αγροτών που καταρρέει, δεν είναι στατιστικά ή «κόστος». Είναι ανθρώπινες ζωές. Κι όσοι αποφασίζουν από τα γραφεία τους, μακριά από τα χωράφια και τα κοπάδια, πρέπει να ξέρουν ότι η κοινωνία βλέπει, θυμάται και θα απαιτήσει λογαριασμό.
,
,
Τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους. Ας γίνει αυτή η τραγωδία φως για όλους όσους πιστεύουν ότι η πολιτική πρέπει να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι τα συμφέροντα λίγων.******
"ΤΟ ΕΒΑΛΕ ΚΑΗΜΟ"
"Έχασα ένα παλληκάρι... μας θανάτωσαν τα πρόβατα. Χίλια πρόβατα και τα αρνιά μαζί... Το έβαλε καημό... Πήγε σήμερα και κρεμάστηκε." (Λόγια της πονεμένης μάνας του κτηνοτρόφου, ο οποίος απαγχονίστηκε σήμερα, στη Βροντού Πιερίας.)
Αυτή η φράση «το έβαλε καημό», η πιο εύστοχη λεκτική συμπύκνωση της νεοελληνικής πραγματικότητας, είναι συγκλονιστική ακριβώς γιατί δεν είναι ψυχολογικός όρος.
Είναι λαϊκή ανθρωπολογία του πόνου.
Δεν λέει «είχε ψυχικά προβλήματα».
Λέει κάτι πολύ πιο βαθύ και πιο ακριβές:
ο καημός μπήκε μέσα του και τον έφαγε.
Στη λαϊκή γλώσσα, ο καημός δεν είναι συναίσθημα· είναι κατάσταση ύπαρξης. Είναι πόνος που δεν βρίσκει έξοδο, που δεν βρίσκει δικαιοσύνη, που δεν βρίσκει παρηγοριά. Είναι όταν η απώλεια δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά ταπεινωτική.
Όταν δεν σου παίρνουν απλώς το βιός σου, αλλά σου παίρνουν τη θέση σου στον κόσμο.
Αυτός ο άνθρωπος δεν «αυτοκτόνησε» με τη στενή έννοια.
Συντρίφτηκε. Όπως χιλιάδες άλλοι!
Από ένα Σύστημα που του πήρε τα πάντα και δεν του άφησε ούτε λόγο, ούτε αποκούμπι, ούτε ελπίδα αποκατάστασης.
Και η μάνα του το είπε όπως μόνο μια μάνα μπορεί:
όχι με όρους αιτιών και ευθυνών, αλλά με όρους ρήξης της καρδιάς.
«Το έβαλε καημό.»
Δηλαδή:
δεν άντεξε να ζει χωρίς αξιοπρέπεια.
Δεν άντεξε να κοιτά τον εαυτό του μέσα στην απόλυτη αδικία.
Δεν άντεξε να σηκώσει μόνος του έναν πόνο που έπρεπε να σηκώνει η Πολιτεία.
Αυτή η φράση δεν είναι απλώς θρήνος.
Είναι κατηγορώ.
Γι’ αυτό το Κίνημα των Τεμπών δεν είναι απλώς διαμαρτυρία. Είναι η απάντηση στο κατηγορώ όλων αυτών των σιωπηλών θανάτων.
Είναι το σημείο όπου ο καημός παύει να γίνεται αυτοκαταστροφή και μετατρέπεται σε συλλογική απαίτηση δικαιοσύνης.
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου