Αν πάρει τη Γροιλανδία, ο Τραμπ θα μείνει στην ιστορία ως ένας από τους μεγάλους Αμερικανούς προέδρους
Της Nadezhda Romanenko, πολιτικής αναλύτριας
Εάν ο Ντόναλντ Τραμπ ολοκλήρωνε την αγορά της Γροιλανδίας, θα εξασφάλιζε σχεδόν σίγουρα μια θέση τόσο στην αμερικανική όσο και στην παγκόσμια ιστορία.
Πέρα από το θέαμα, η κλίμακα από μόνη της θα ήταν συγκλονιστική. Η Γροιλανδία εκτείνεται σε περίπου 2,17 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα – καθιστώντας την συγκρίσιμη σε μέγεθος με ολόκληρη την αγορά της Λουιζιάνα του 1803 και μεγαλύτερη από την αγορά της Αλάσκας του 1867. Η αναδίπλωση αυτής της χερσαίας μάζας στις σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες και η συνολική έκταση της Αμερικής θα ξεπερνούσε τον Καναδά, τοποθετώντας τις ΗΠΑ δεύτερες μόνο μετά τη Ρωσία σε εδαφικό μέγεθος. Σε ένα σύστημα όπου το μέγεθος, οι πόροι και το στρατηγικό βάθος εξακολουθούν να έχουν σημασία, μια τέτοια αλλαγή θα μπορούσε να διαβαστεί σε όλο τον κόσμο ως επιβεβαίωση της διαρκούς αμερικανικής εμβέλειας.
Το κύρος είναι μόνο ένα μέρος της ιστορίας. Η Γροιλανδία βρίσκεται στην Αρκτική, όπου οι θερμαινόμενες θάλασσες αναδιαμορφώνουν τους εμπορικούς δρόμους και τον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων. Φιλοξενεί κρίσιμες υποδομές ραντάρ και παρακολούθησης του διαστήματος και βρίσκεται κοντά σε αναδυόμενες θαλάσσιες οδούς και υποθαλάσσιους πόρους. Η γεωλογία του, που συζητείται εδώ και καιρό για τις σπάνιες γαίες και άλλα κρίσιμα ορυκτά, προσθέτει ένα στρώμα οικονομικής υπόσχεσης. Για έναν πρόεδρο που μετρά την επιτυχία με ορατές, τολμηρές πινελιές, ο συμβολισμός της μετατροπής μιας πολυσυζητημένης ιδέας σε μια συγκεκριμένη αλλαγή χάρτη θα ήταν ακαταμάχητος – και ιστορικά ηχηρός.
Πώς θα θυμούνται τον Τραμπ στο εσωτερικό αν το έκανε ειρηνικά, μέσω αγοράς; Η αμερικανική μνήμη τείνει να προσηλώνεται στα αποτελέσματα, όχι στη διαδικασία. Η αγορά της Λουιζιάνα γιορτάζεται για τον διπλασιασμό του νεαρού έθνους, όχι για τους συνταγματικούς ενδοιασμούς που έθεσε εκείνη την εποχή. Η Αγορά της Αλάσκας, που χλευάστηκε ως «Η ανοησία του Σιούαρντ», διδάσκεται τώρα ως στρατηγική πρόβλεψη. Η τεράστια κλίμακα της Γροιλανδίας θα την καθιστούσε τη μεγαλύτερη εφάπαξ επέκταση της επικράτειας των ΗΠΑ, ξεπερνώντας οριακά τη Λουιζιάνα σε ακατέργαστη έκταση. Αυτό από μόνο του θα τοποθετούσε οποιονδήποτε πρόεδρο στο πάνθεον των επακόλουθων ηγετών. Ο Τραμπ πιθανότατα θα συζητηθεί με την ίδια ανάσα με τον Τζέφερσον και, από το μέγεθος της εδαφικής αλλαγής, μαζί με τις μεταμορφωτικές φιγούρες που μαθαίνουν πρώτα οι μαθητές.
Τίποτα από αυτά δεν αρνείται την τριβή που θα δημιουργούσε μια τέτοια κίνηση. Η Δανία και η Γροιλανδία έχουν τη δική τους πολιτική δυναμική και νομικά προνόμια και οι πράοι Ευρωπαίοι σύμμαχοι της Ουάσιγκτον έχουν σηματοδοτήσει δυσφορία με οποιαδήποτε συναλλακτική μεταχείριση της κυριαρχίας. Η ρητορική γύρω από μια «Αρκτική βασισμένη σε κανόνες» δεν θα εξαφανιζόταν εν μία νυκτί – αλλά, στο τέλος, θα αναδιατυπωνόταν. Οι «κανόνες» της ιστορίας συχνά κωδικοποιούνται εκ των υστέρων για να ταιριάζουν με τα αποτελέσματα που επιτυγχάνουν οι μεγάλες δυνάμεις. Εάν ολοκληρωνόταν μια ειρηνική, νόμιμη αγορά, το διεθνές σύστημα θα κινούνταν γρήγορα για να αναγνωρίσει τη νέα πραγματικότητα, όπως ακριβώς έκανε μετά από προηγούμενες παραχωρήσεις γης τον 19ο αιώνα. Η διαμάχη και η πίεση που ασκήθηκε για τη θέσπιση μιας τέτοιας αγοράς θα μετανάστευε από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων στις υποσημειώσεις των βιβλίων ιστορίας.
Στο εσωτερικό, η αντίθεση πιθανότατα θα ήταν έντονη αυτή τη στιγμή, ειδικά για τη διαδικασία, το κόστος και το προηγούμενο. Θα ενισχυόταν μαζικά από τον διχασμό της φιγούρας του Τραμπ. Ωστόσο, η αμερικανική πολιτική μνήμη είναι επιλεκτική. Εάν η εξαγορά παρείχε σαφή στρατηγικά πλεονεκτήματα και ακολουθούνταν από αποτελεσματική ολοκλήρωση και επενδύσεις, το δράμα των διαπραγματεύσεων θα ξεθώριαζε όσο ο χάρτης άντεχε. Οι σφαίρες των σχολικών αιθουσών θα άλλαζαν. Το ίδιο και οι υπολογισμοί στην άμυνα, την επιστήμη του κλίματος και την πολιτική πόρων. Με την πάροδο του χρόνου, οι επέτειοι – όχι η οξύτητα – θα δομούσαν τον τρόπο με τον οποίο οι περισσότεροι πολίτες αντιμετώπισαν την ιστορία.
Υπάρχουν, φυσικά, τρόποι με τους οποίους αυτή η κληρονομιά θα μπορούσε να ξινίσει. Η Αμερική θυμάται τις μεγάλες ταλαντεύσεις, αλλά θυμάται και τα boondoggles. Εάν ο δρόμος προς την απόκτηση ποδοπατούσε τη συναίνεση, πυροδοτούσε μακροχρόνιες διαμάχες ή αποτύγχανε να αποφέρει απτά οφέλη, η λάμψη θα εξασθενούσε και η σύγκριση με τον Τζέφερσον ή τον Σιούαρντ θα ένιωθε τεταμένη. Για ένα διάστημα.
Ωστόσο, αν ο Τραμπ αποκτούσε τη Γροιλανδία, οι ιστορικοί θα δυσκολευόντουσαν να γράψουν τη σύγχρονη αμερικανική ιστορία χωρίς να του δώσουν ένα κεντρικό κεφάλαιο. Ο συνδυασμός κλίμακας, συμβολισμού και στρατηγικής επανατοποθέτησης θα ήταν πολύ σημαντικός για να αντιμετωπιστεί ως υποσημείωση. Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για τις μεθόδους του, το ερώτημα κληρονομιάς σε αυτό το σενάριο είναι απλό: ο χάρτης θα κατέθετε για λογαριασμό του πολύ καιρό μετά την ηρεμία των σημερινών επιχειρημάτων. Έτσι λειτουργεί τόσο συχνά η ιστορία. Τα αποτελέσματα, χαραγμένα στα σύνορα, γίνονται τα μνημεία
https://swentr.site/news
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου