ΝΤΟΥΓΚΙΝ.Η απαγωγή του Μαδούρο από τον Τραμπ και το περίγραμμα της νίκης μας (κλιμάκωση)

 

Αλεξάντερ Ντούγκιν

Παρουσιαστής: Το πιο πολυσυζητημένο θέμα των πρώτων ημερών του 2026, που έχουμε ήδη δει, ήταν η απότομη έναρξη του έτους από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής: η στρατιωτική τους επιχείρηση στη Βενεζουέλα και η απαγωγή του ηγέτη της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο. από τις αρχές του 2026, ο Τραμπ και οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να κλιμακώσουν την κατάσταση τόσο δραματικά;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Νομίζω ότι η χρονική στιγμή αυτής της επιχείρησης οφείλεται στη διαφημιστική προσέγγιση του Τραμπ στην πολιτική: αυτή είναι η πολιτική των μιμιδίων. Ο τρόπος με τον οποίο πήγε η ίδια η επιχείρηση, ποια κλιπ γυρίστηκαν, πώς οδηγήθηκε ο Μαδούρο στη Νέα Υόρκη - όλα αυτά είναι ένα είδος διαφήμισης. Πρόκειται για ένα τερατώδες, τρομακτικό βίντεο που συμπίπτει με τις διακοπές των Χριστουγέννων και την Πρωτοχρονιά, σκοπός του οποίου είναι να δείξει ότι η νέα πολιτική του Τραμπ θα είναι στο εξής ακριβώς αυτό: σκληρή, δυναμική, γρήγορη, νικηφόρα, ορμητική, τολμηρή και ταυτόχρονα ριζικά κυρίαρχη.

Η εποχή επιλέχθηκε στρατηγικά: αυτή είναι μια περίοδος που η συνείδηση των Αμερικανών φιλισταίων είναι όσο το δυνατόν πιο απαλλαγμένη από καθημερινά ζητήματα. Σε αυτό το πλαίσιο, εκτυλίσσεται μια παράσταση για έναν εντελώς «ηλίθιο» πληθυσμό μέσα από διαφημιστικά μιμίδια, κλιπ και μουσικά θραύσματα, όπου η πραγματικότητα μετατρέπεται σε στοιχείο παράστασης. Αυτό είναι ένα πρωτοχρονιάτικο σόου ενός ισχυρού Τραμπ που καταστρέφει τους εχθρούς και κερδίζει πολέμους σε μια μέρα. Φυσικά, αυτό είναι ένα μήνυμα προς εμάς: λένε, έλυσα όλα τα προβλήματα στην «αυλή» μου σε μια μέρα, ενώ εσύ παλεύεις εδώ τέσσερα χρόνια. Αυτό το μήνυμα έχει σκοπό να στείλει σκληρά, σκληρά και κατηγορηματικά μηνύματα σε όλους στο πλαίσιο των νέων συνθηκών της πολιτικής ενημέρωσης. Έχουμε να κάνουμε με μια συγχώνευση πραγματικότητας, τεχνητής νοημοσύνης, κλιπ, ψεύτικων και deepfakes, τα οποία, ωστόσο, αθροίζονται σε ένα πολύ σημαντικό μήνυμα.

Αν αποσπάσουμε την προσοχή μας από τα κελύφη της σόου μπίζνες -που από μόνα τους πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο σοβαρής ανάλυσης- βλέπουμε νέες αρχές του πολέμου. Το στοιχείο της πληροφορίας και η βιομηχανία ψυχαγωγίας πίσω από αυτό παίζουν βασικό ρόλο εδώ. Τα σκόπιμα προετοιμασμένα πλάνα με ιπτάμενα ελικόπτερα φαίνονται θεαματικά, αν και οι πολιτοφυλακές και οι στρατιώτες μας από το Ντονμπάς γράφουν: αν μια τέτοια γιρλάντα αργοκίνητων στόχων εμφανιζόταν στην πραγματικότητα, θα καταρριφθούν αμέσως από drones FPV. Δεν θα άντεχαν ούτε λεπτό. Και εδώ πετούν πολύχρωμα. Ίσως δεν πέταξαν καθόλου, ίσως αυτό είναι έργο της τεχνητής νοημοσύνης, αλλά το στοιχείο πληροφοριών εδώ είναι κολοσσιαίο. Δεν μπορείτε απλώς να γελάσετε με αυτό ή να το αγνοήσετε – πρέπει να καταλάβετε ότι τώρα ζούμε σε έναν τέτοιο κόσμο. Πρόκειται για την παρουσίαση.

Τώρα στο θέμα: Ο Τραμπ έχει βάλει τέλος στην ύπαρξη του διεθνούς δικαίου. Αυτό είναι πολύ σοβαρό. Το άρθρο μου δεν αφορά τόσο το «πώς» έγινε, αλλά το τι ακριβώς συνέβη εκείνες τις πρώτες μέρες της Πρωτοχρονιάς. Τι σημαίνει η εισβολή του Τραμπ στη Βενεζουέλα χωρίς πραγματικούς λόγους; Τι σημαίνει η απαγωγή του προέδρου μιας κυρίαρχης χώρας; Ο Μαδούρο μεταφέρθηκε, όπως στην εποχή των βαρβαρικών βασιλείων, και μεταφέρθηκε σαν αιχμάλωτος εχθρός στους δρόμους της Νέας Υόρκης για τη διασκέδαση του πλήθους.

Πολλοί σημειώνουν ότι μοιάζει με τη Ρώμη της εποχής του ηλιοβασιλέματος. Μόνο στην αρχαιότητα έριχναν συνήθως πέτρες στους κρατούμενους, αλλά εδώ εκτοξεύονταν προσβολές και απειλές για φόνο ή τέσσερις ισόβιες ποινές. Στην πραγματικότητα, είναι το ίδιο πράγμα: ένας ηττημένος εχθρός μεταφέρεται σε ένα κλουβί για τη διασκέδαση του κοινού.

Και τι σημαίνουν όλα αυτά; Υπάρχει ένα πολύ σοβαρό πράγμα πίσω από αυτό το σκηνοθετημένο φαινόμενο της πληροφόρησης: το διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει πλέον. Η έκκληση στον ΟΗΕ, το αίτημα από τη Δύση να δώσει προσοχή στην παραβίαση ορισμένων αρχών, συμφωνιών ή οδηγιών που έρχονται σε αντίθεση με το γράμμα και το πνεύμα του νόμου – όλα αυτά είναι πλέον απολύτως μάταια. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο στο πλαίσιο συγκεκριμένων, ανούσιων δημοσίων σχέσεων. Αν καταλάβουμε ότι πρόκειται απλώς για ψυχαγωγία, ένα είδος εορταστικής συναυλίας ή μια τελετουργική κραυγή Αιγυπτίων πενθούντων, τότε μπορούμε να απευθυνθούμε στον ΟΗΕ και να δώσουμε παραδείγματα για το γεγονός ότι δεχθήκαμε επίθεση ή ότι εχθρικά drones προσπάθησαν να καταστρέψουν τον πρόεδρό μας. «Λοιπόν, προσπάθησαν, και είναι καλό: αν δεν το κατέστρεψαν, μπράβο, αν το κατέστρεψαν, είναι επίσης καλό, προφανώς, τους στείλαμε», θα απαντήσουν οι Αμερικανοί. Είναι καιρός να εγκαταλείψουμε επιτέλους την ιδέα ότι υπάρχουν ορισμένοι κανόνες και κανόνες που μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης στο παρελθόν. Δεν υπάρχει διεθνές δίκαιο.

Υπάρχει μόνο το δικαίωμα της βίας. Κατά μία έννοια, αυτό συνέβαινε πάντα – αυτό δεν είναι είδηση. Απλώς σε ορισμένες περιόδους, μετά από κάθε «επαναμοίρασμα» των χαρτιών και της παγκόσμιας σύγκρουσης, όταν οι σφαίρες επιρροής ανακατανέμονται, οι μεγάλες δυνάμεις δηλώνουν το δικαίωμά τους στην κυριαρχία. Αυτό συνέβη στον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν η φασιστική Ευρώπη έγινε ξεχωριστό θέμα της παγκόσμιας πολιτικής, απαίτησε από τον κόσμο να υποταχθεί σε αυτήν. Ο κόσμος έχει ανατείλει και αυτή η δύναμη δεν υπάρχει πια. Αλλά κάθε διεθνής νόμος είναι πάντα μια ισορροπία δυνάμεων των νικητών. Εδώ είναι το θέμα. Για περισσότερο από έναν αιώνα, τα έθνη-κράτη δεν ήταν κυρίαρχοι παράγοντες που καθιέρωσαν την παγκόσμια τάξη. Οι παγκόσμιες σχέσεις διαμορφώνονται από ιδεολογικά μπλοκ.

Ο Τραμπ δεν είπε τίποτα εννοιολογικά νέο, αλλά de facto διέλυσε τον κόσμο της Γιάλτας, το διπολικό σύστημα, τον ΟΗΕ, ακόμη και την ίδια την ιδέα της πρώην παγκοσμιοποίησης. Η θέση του είναι απλή: «Τα συμφέροντά μου είναι τα συμφέροντα του παγκόσμιου ηγεμόνα. Υπάκουσέ με». Και πείτε το όπως θέλετε – παγκοσμιοποίηση ή εθνικοποίηση. Αν οι Αμερικανοί δουν «χωρίς ιδιοκτήτη» πετρέλαιο ή ένα καθεστώς που μπορεί να κατηγορηθεί για κάτι (ή ακόμα και να μην κατηγορηθεί), απλώς ενεργούν. Τους βλέπουμε να αναπτύσσουν ελικόπτερα, να χτυπούν και να δωροδοκούν την ελίτ. Χωρίς την προδοσία της ελίτ της Βενεζουέλας, μια τέτοια ανώδυνη μεταφορά στον Μαδούρο δεν θα ήταν δυνατή - η πέμπτη και η έκτη στήλη λειτούργησαν με ακρίβεια. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του μονοπολικού κόσμου, η Δύση έχει δημιουργήσει τέτοιες στήλες σε όλες τις κοινωνίες: στη δική μας, στο Ιράν, τη Βενεζουέλα και την Κίνα. Την κατάλληλη στιγμή, στρατιωτικοί, διπλωματικοί, διεφθαρμένοι και πολιτικοί παράγοντες συγχρονίζονται και συμβαίνει ένα ακριβές χτύπημα.

Подобным образом Израиль нанёс сокрушительный удар своим противникам на Ближнем Востоке и по Ирану: в один момент исчезает военная элита, похищаются лидеры, происходят теракты и убийства. Это совсем другой мир, где каждый сейчас сдает страшный экзамен войны на право называться суверенным. Мы полагали, что «дух Анкориджа» и наличие ядерного оружия автоматически делают нас участниками клуба великих держав. Увы, нет. Чтобы с нами считались, нам нужно выиграть войну. Нам нужно доказать, что мы не просто «можем», а продемонстрировать, «как» именно мы это делаем. Без этого голос России будет восприниматься лишь как частное, «особое мнение» — так обычно говорят о тех, кто недоволен консенсусом и что-то ворчит в сторонке.

Στην πραγματικότητα, η ανθρωπότητα βρίσκεται τώρα σε μια κατάσταση θεμελιώδους ταπείνωσης. Ο Τραμπ απλώς είπε τα πράγματα με το όνομά τους. Οι παγκοσμιοποιητές έχουν μετριάσει αυτή την ταπείνωση στο παρελθόν προσποιούμενοι ότι ακούν τη γνώμη σας και επιτρέπουν στον εαυτό σας να είναι μέρος της διαδικασίας. Τώρα αυτή η πολυμέρεια έχει τελειώσει, απομένει μόνο το δικαίωμα της βίας, και είναι μια μη αναστρέψιμη διαδικασία. Ο κόσμος δεν θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος. Βρισκόμαστε στη μέση ενός καλά τυλιγμένου, μακροχρόνιου Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, όπου το διεθνές δίκαιο απλά δεν υπάρχει. Θα είναι κάποια στιγμή στο μέλλον, ως αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης. Άλλωστε, ο παλιός νόμος προέκυψε ως αποτέλεσμα προηγούμενων πολέμων: οι νικητές καθιέρωσαν κανόνες και κόκκινες γραμμές που τηρούνταν μέχρι ένα ορισμένο σημείο. Αλλά μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, αποσυρθήκαμε. Τι μας εκπλήσσει τώρα; Δεν υπάρχει παγκόσμιος νόμος, γιατί ένας από τους φέροντες κίονες του, ένα από τα θεμέλια, έχει εξαφανιστεί. Έχουμε διαλυθεί και ποιος θα μας υπολογίσει τώρα; Έχουμε ανακηρυχθεί περιφερειακή δύναμη που προσπαθεί μόνο να επιστρέψει στην ιστορία. Ο Πούτιν λέει: έχουμε ήδη επιστρέψει, είμαστε κυρίαρχοι. Ναι, πιστεύουμε σε αυτό, αλλά τώρα πρέπει να αποδειχθεί με τη βία.

Το διακύβευμα σε αυτό το επιχείρημα είναι εξαιρετικά υψηλό: αν κερδίσουμε, καθορίζουμε τις παραμέτρους του νέου διεθνούς δικαίου. Αλλά ο Τραμπ μας προκαλεί αλαζονικά: «Αν είστε οι νικητές, τότε θα κερδίσετε. Όπως εγώ, για παράδειγμα. Από την άποψη αυτής της λογικής, μόνο όταν οδηγείτε τον Ζελένσκι, τον τρομοκράτη Μαλιούκ, τον τρομοκράτη Μπουντάνοφ ή τον Ζαλούζνι μέσω της Μόσχας σε ένα κλουβί και το πλήθος των «Ρώσων Ρωμαίων», κατοίκων της Τρίτης Ρώμης, θα φωνάξει «ντροπή, δολοφόνοι» μετά από αυτούς – τότε θα σας μιλήσουν. Ίσως σε κάποια γιορτή: Εργατική Πρωτομαγιά ή Ημέρα Φιλίας. Μόνο τότε θα γίνουμε δεκτοί στο κλαμπ των μεγάλων δυνάμεων. Εν τω μεταξύ, όχι. Προσπαθούμε να πείσουμε τον Τραμπ με έγγραφα ότι εκατοντάδες ουκρανικά drones ήθελαν να καταστρέψουν τον Ρώσο πρόεδρο και η απάντηση σε εμάς είναι κάπως έτσι: «Δεν το πιστεύω. Πρώτον, το έστησες μόνος σου, δεύτερον, κρίμα που δεν λειτούργησε και τρίτον, ξέρω ότι τα στείλαμε για να μην σου φαίνεται μέλι η ζωή».

Αυτή είναι η συζήτηση. Πώς μπορεί να είναι εδώ το «πνεύμα του Άνκορατζ»; Για να υπάρξει μια πραγματική συμφωνία με τη Δύση, με τον Τραμπ ή με οποιονδήποτε άλλο, χρειαζόμαστε μια νίκη. Με κάθε κόστος και με κάθε μέσο. Το πώς να το σχεδιάσετε από την άποψη των πληροφοριών είναι ένα δευτερεύον ερώτημα: μπορείτε να κάνετε μια ταινία ή να ζητήσετε από την τεχνητή νοημοσύνη να σχεδιάσει μια εικόνα. Αλλά αν δεν αναγνωριστούμε ως νικητές στην πραγματικότητα, κανείς δεν θα το κοιτάξει. Αυτός είναι ένας διαφορετικός κόσμος στον οποίο ξυπνήσαμε το 2026: εδώ κυριαρχεί η εξουσία και τίποτα άλλο.

Ο Τραμπ διακήρυξε ένα ενημερωμένο «Δόγμα Μονρόε»: η αμερικανική ήπειρος ανήκει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μόνο η Ουάσιγκτον θα καθορίσει ποιος κάνει τι εκεί. Αυτή είναι μια αξίωση για την αμερικανική αυτοκρατορία στο δυτικό ημισφαίριο. Και δεδομένου ότι η Βενεζουέλα, η Κούβα ή η Νικαράγουα ήταν προσανατολισμένες προς τη Ρωσία και την Κίνα, βλέπουμε ένα φυσικό αποτέλεσμα. Η Κούβα αντιμετωπίζει την ίδια απειλή. Μπορείτε να το ονομάσετε άδικη παραβίαση του νόμου, αλλά αυτό είναι ένα τραγούδι για τους αδύναμους. Μπορεί να υπάρξει μόνο μία απάντηση: πού είναι το «Δόγμα Μονρόε» μας για την Ευρασία; Γράφω για αυτό εδώ και σαράντα χρόνια. Αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι δηλώσεις, αλλά πράξεις που αγνοούν πλήρως το υποτιθέμενο διεθνές δίκαιο.

Αν εμείς, περιτριγυρισμένοι όχι μόνο από απατεώνες, αλλά και δολοφόνους, παίξουμε με τους κανόνες των έντιμων ανθρώπων, θα χάσουμε δύο φορές. Μας παίζουν με σημαδεμένες κάρτες. Και όταν καταφέρνουμε να κερδίσουμε ακόμα και σε τέτοιες συνθήκες, αρχίζουν τα πυρά ανοιχτά. Λέμε συνέχεια, «Τα χαρτιά σας ήταν άδικα». Ακούστε: στο καουμπόικο σαλούν της παγκόσμιας πολιτικής, υπάρχει ήδη μια ανταλλαγή πυροβολισμών σε εξέλιξη. Τα μπουκάλια σπάνε, μετατρέπονται σε «τριαντάφυλλα», ο καθένας χτυπάει με ό,τι μπορεί. Αυτή είναι η νέα πραγματικότητα.

Έχουμε μόνο μία διέξοδο: να υπερασπιστούμε την κυριαρχία μας, η οποία δεν μας αναγνωρίζεται. Το ερώτημα αφορά εμάς ως κράτος-πολιτισμό. Πρέπει να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας στον πόλεμο με τη Δύση, γιατί από εκεί προέρχεται η πρωτοβουλία να ανακαλέσουμε το δικαίωμά μας σε μια κυρίαρχη πολιτική. Είναι καιρός να εγκαταλείψουμε τις αυταπάτες για «δυτικούς εταίρους» ή «κοινές αξίες». Ο Τραμπ έχει δίκιο να πετάει τη μάσκα της υποκρισίας και της ανοησίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα: γι' αυτόν, η Αμερική έρχεται πρώτη. Είμαστε σε ανταλλαγή πυροβολισμών: πυροβολήστε αλλιώς θα σκοτωθείτε. Ο Τραμπ δεν ξεκίνησε καν τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο - απλώς δήλωσε την ύπαρξή του.

Είμαστε μέσα σε ένα γουέστερν με πολύ άκαμπτες αρχές και έναν αγώνα όλων εναντίον όλων. Είναι άσκοπο να πιαστούμε από τις χίμαιρες του κόσμου της Γιάλτας – δεν έχει απομείνει τίποτα από αυτό. Όποιος είναι δυνατός έχει δίκιο. Η «κάρτα πρόσβασης» στο κλαμπ των μεγάλων δυνάμεων είναι η Ουκρανία.

Είτε είναι δικό μας, οπότε είμαστε μια μεγάλη δύναμη που υπαγορεύει τους κανόνες, είτε δεν είναι, οπότε είμαστε υποτελείς.

Δημοσιογράφος: Πείτε μου, παρακαλώ: αν κάνουμε παραλληλισμούς με αυτό που έκαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες με τη Βενεζουέλα και αυτό που συμβαίνει τώρα στην Ουκρανία, μου φαίνεται ότι υπάρχει μια σημαντική απόχρωση. Οι Αμερικανοί συνεχίζουν να είναι παρόντες στην Ουκρανία και εξακολουθούν να προμηθεύονται όπλα εκεί. Πώς σκοπεύει ο Τραμπ να συνδυάσει τα μεγάλης κλίμακας σχέδιά του, που καλύπτουν τη Γροιλανδία, την Κούβα, το Μεξικό και την κατεχόμενη Βενεζουέλα, με περαιτέρω συμμετοχή στην ουκρανική σύγκρουση;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Μπορείτε να δείτε ότι ο Τραμπ δεν θεωρεί την ουκρανική σύγκρουση προτεραιότητα – τουλάχιστον αυτό λέει. Ορισμένες από τις ενέργειές του δείχνουν ότι θα ήθελε πραγματικά να παγώσει αυτό το μέτωπο. Και να το κάνουμε αυτό με τέτοιο τρόπο ώστε να μην χάσουμε, αλλά να σώσουμε την Ουκρανία και να διατηρήσουμε το ναζιστικό καθεστώς (πιθανώς αλλάζοντας ηγέτες) για να επιστρέψουμε σε αυτό το θέμα εάν χρειαστεί. Θα είναι ένα όμορφο χαλινάρι ριγμένο πάνω μας, μια μόνιμη δαμόκλειος σπάθη.

Εάν η σύγκρουση παγώσει, ο Τραμπ θα επικεντρωθεί στο δυτικό ημισφαίριο, προετοιμάζοντας πόλεμο με την Κίνα και υποστηρίζοντας το «Μεγάλο Ισραήλ» στη Μέση Ανατολή, κάτι που πιθανότατα θα συνεπάγεται πόλεμο με το Ιράν. Το δυτικό ημισφαίριο είναι μόνο το πρώτο βήμα: αν πετύχει η περιπέτεια στη Βενεζουέλα και τη Γροιλανδία, θα προχωρήσει παραπέρα. Σε κάθε περίπτωση, ο Τραμπ θέλει να φέρει τα περιουσιακά στοιχεία των παγκοσμιοποιητών υπό τον έλεγχο της νεοσυντηρητικής αμερικανικής ηγεμονίας. Προηγουμένως, φαινόταν ότι θα επικεντρωνόταν στην εσωτερική πολιτική, όπως υποσχέθηκε στο κίνημα MAGA, αλλά τώρα είναι προφανές: αυτά ήταν μόνο εν μέρει εκπληρωμένα συνθήματα. Στην πραγματικότητα, ο Τραμπ ακολουθεί μια πολιτική άμεσης και σκληρής ηγεμονίας, την οποία η φιλελεύθερη ρητορική μόνο εμποδίζει.

Για αυτόν, η Ουκρανία είναι ένα στοιχείο ενίσχυσης της αμερικανικής μονοπολικότητας σε ένα νέο στάδιο. Ο Τραμπ οδηγεί στην παραίτηση του Μαλιούκ και του Γερμάκ, επιδιώκοντας να πετάξει έξω τον Ζελένσκι, ο οποίος επικεντρώνεται αποκλειστικά στους παγκοσμιοποιητές. Στόχος του: μέσω των πρακτόρων του στην Ουκρανία, να παγώσει τη σύγκρουση και να μας αναγκάσει σε ειρήνη. Αν συμφωνήσουμε σε αυτό (και στο Άνκορατζ έχουμε ήδη δείξει την προθυμία μας), θα κάνουμε ένα μοιραίο λάθος. Ο Τραμπ δεν θα εγκαταλείψει την Ουκρανία - θα την ενισχύσει. Αλλά δεν θα προχωρήσει σε προκλήσεις, γιατί πιστεύει ότι αναγνωρίζοντας την ανακωχή ακόμη και με τους δικούς μας όρους, αναγνωρίζουμε έτσι την ιδιότητά μας ως υποτελής. Απευθυνόμαστε στον Τραμπ ως διαιτητή: δέχεται κλήσεις από την Ευρώπη, από το Κίεβο, από τη Μόσχα, που διαμαρτύρονται ο ένας για τον άλλον. Συμφωνώντας με αυτούς τους όρους, θα αποδεχτούμε αυτό το καθεστώς και τότε θα τελειώσουμε.

Ο Τραμπ είναι πλέον ασύμφορος για τον πόλεμο ως τέτοιο - η ειρήνη στην Ουκρανία είναι επωφελής για αυτόν προκειμένου να τελειώσει τη Ρωσία με άλλες μεθόδους. Η ειρήνη μπορεί να είναι ένα μέσο πολέμου: Η Συνθήκη των Βερσαλλιών ήταν ένα άμεσο όργανο προετοιμασίας για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Τραμπ δεν θέλει να μας πολεμήσει άμεσα – η «οπλοποίηση» του είναι πολύ πιο χρήσιμη, δηλαδή να μετατρέψει το ίδιο το γεγονός της εκεχειρίας σε όπλο εναντίον μας. Αυτός είναι ένας ψυχρός υπολογισμός: θα ασχοληθεί με άλλα θέματα και η θέση της Ρωσίας στα μάτια του κόσμου θα υποτιμηθεί σημαντικά. Ακόμα κι αν θριαμβεύσουμε επί του Ζελένσκι, δεν θα είναι στρατηγική νίκη. Όλοι το βλέπουν αυτό, ακόμη και στην Αφρική, όταν παρατηρούν τη συμπεριφορά μας σε σχέση με τη Συρία, τη Βενεζουέλα ή το Ιράν: δεν υπερασπιζόμαστε τους συμμάχους μας μέχρι τέλους και δεν προκαλούμε πραγματικά την Αμερική.

Μόνο ο πόλεμος αποφασίζει τα πάντα - αυτό είναι το θέμα. Και εδώ τίθεται το ζήτημα των πόρων. Προφανώς, είμαστε πολύ καλύτεροι μαζί τους από ό,τι περιμέναμε: κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ετών του πολέμου, ο λαός έχει επιδείξει μια απίστευτη βούληση για κυριαρχία. Τώρα όμως στην Ουκρανία επιλύεται το ζήτημα όχι της χρήσης της κυριαρχίας, αλλά της απόκτησής της. Μέχρι στιγμής, δεν είναι αρκετό. Κυριαρχία είναι όταν βάζεις κόκκινες γραμμές και τιμωρείς για την παραβίασή τους. Και όταν δείχνουμε «Πετρέλ», «Ποσειδώνα» ή «Φουντούκι», αλλά δεν συμβαίνει τίποτα, σε αυτόν τον κόσμο των παραστάσεων και των σύντομων κύκλων, παύει να μετράει.

Έχουμε θέσει τα πάντα σε κίνδυνο –την ύπαρξη της Ρωσίας και του λαού μας– για να αποδείξουμε την κυριαρχία μας. Και για να είναι η Ρωσία σαν κράτος-πολιτισμός, είναι απαραίτητο να κερδίσει στην Ουκρανία παρά τον Τραμπ. Δεν μπορείτε να συμφωνήσετε με τους όρους του - πρέπει να κερδίσετε με κάθε μέσο. Οι κόκκινες γραμμές δεν υπάρχουν πλέον. Τα πυρηνικά όπλα έχουν πάψει να είναι αποτρεπτικά: η Αμερική έπληξε ήδη πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Ιράν πέρυσι και Ουκρανοί τρομοκράτες επιτέθηκαν στην τριάδα μας. Δεν υπάρχουν κανόνες, ούτε υπάρχει ασυλία των ηγετών.

Σε αυτό το παιχνίδι χωρίς κανόνες, η Ρωσία πρέπει να κερδίσει με κάθε μέσο. Δεν υπάρχουν θέματα ταμπού: μπορείτε να καταργήσετε το Σύνταγμα, να κηρύξετε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, να καταργήσετε όλες τις συμβάσεις και να κάνετε ό,τι είναι απαραίτητο για να επιβιώσετε. Αν τηρήσουμε την ευπρέπεια και χάσουμε, δεν θα μετρήσει για εμάς. Και αν τα καταφέρουμε, ό,τι και να γίνει, τότε οι νικητές δεν κρίνονται. Μόνο οι ηττημένοι κρίνονται: αν σκοντάψουμε, μια νέα Νυρεμβέργη θα χτιστεί από πάνω μας.

Αυτή είναι η σοβαρότητα του 2026: είναι μια χρονιά πολέμου και έκτακτων μέτρων. Η ειρηνική ζωή τελικά διαγράφεται, όπως ένα υγρό πανί σβήνει τις απαρχαιωμένες φόρμουλες από τον πίνακα. Όλα όσα βασιζόμασταν δεν λειτουργούν πλέον. Βρισκόμαστε σε ένα καουμπόικο σαλούν, όπου γίνεται ανταλλαγή πυροβολισμών χωρίς κανόνες και κανονισμούς.

Δημοσιογράφος: Ας προσομοιώσουμε την κατάσταση: ας υποθέσουμε ότι κάποια στιγμή χρησιμοποιούμε πραγματικά μαζικά το ίδιο «Χέιζελ» που ήδη αναφέρατε, στο ουκρανικό έδαφος. Φυσικά, μετά από αυτό, θα αρχίσουν μαζικές κατηγορίες κατά της Ρωσίας. Η Ευρώπη μπορεί να αρχίσει να στέλνει τα στρατεύματά της με το πρόσχημα ότι έχουμε εγκαταλείψει επιτέλους το διεθνές δίκαιο.

Alexander Dugin: Σε τι μπορεί να οδηγήσει αυτό; - Σε χτυπήματα στο Παρίσι, το Λονδίνο και το Βερολίνο, στη χρήση του Ποσειδώνα. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος και κανένας άλλος τρόπος. Βλέπετε, μιλάμε ξανά για το διεθνές δίκαιο, αλλά ο Τραμπ δεν συμμορφώνεται με αυτό – και αυτό είναι εντάξει: η Ευρωπαϊκή Ένωση σιωπά. Ο Τραμπ σε αυτό το καουμπόικο σαλούν δεν είναι σερίφης, είναι κακοποιός. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια άλλη συμμορία. Μπορεί να είναι εν μέρει με τον Τραμπ, εν μέρει εναντίον του: θα τον λιντσάρουν ευχαρίστως αν άπλωναν το χέρι, αλλά εξακολουθεί να είναι μια συμμορία. Δεν υπάρχουν κανόνες.

Πρώτον: πώς ακριβώς να χρησιμοποιήσετε βία; Είναι απαραίτητο να χτυπήσουμε για να μην μείνει τίποτα από την ουκρανική στρατιωτική ηγεσία. Δεν είμαι αρμόδιος να αποφασίσω με ποια μέσα θα το κάνω αυτό, αλλά θα φανταστώ: καταστρέφουμε την κορυφή και δεν έχει απομείνει δύναμη στην Ουκρανία. Το καταδικάζει αυτό η Ευρώπη; Δεν με ενδιαφέρει. Στέλνει στρατεύματα; Στη συνέχεια χτυπάμε με τον Ποσειδώνα σε τρεις πρωτεύουσες. Τι θα κάνει ο Τραμπ; Είναι άγνωστο. Μπορεί να πει: «Οι Ρώσοι είναι υπέροχοι». Άλλωστε, ο ίδιος κάνει απολύτως άσεμνα πράγματα και όταν τα καταφέρνει, απλά δηλώνει: «Κοίτα τι είμαι, θα χορέψω για σένα τώρα». Μπορούμε κι εμείς. Για παράδειγμα, ο Μαδούρο χόρεψε ανεπιτυχώς και κατέληξε στο Γκουαντάναμο – εδώ πρέπει να ξέρετε τι να χορέψετε, πώς να χορέψετε και ποιον να απειλήσετε.

Αν στείλουν στρατεύματα, θα τους χτυπήσουμε. Ο Τραμπ μπορεί να πει ότι το ήθελε ο ίδιος ή να συμμετάσχει στον πόλεμο. Αλλά αυτά τα ελικόπτερα που πέταξαν ομαλά πάνω από τη Βενεζουέλα: αν κάτι τέτοιο εμφανιστεί πάνω από την επικράτειά μας, τα drones FPV μας θα καταστρέψουν αμέσως ολόκληρο αυτόν τον στολίσκο. Θα πρέπει να πολεμήσουμε σοβαρά, ακόμη και οι Αμερικανοί. Και αν δεν είμαστε έτοιμοι για αυτό, τελειώσαμε. Πρέπει να προετοιμαστούμε για πόλεμο με ολόκληρη τη Δύση: με το ΝΑΤΟ, με τους Ευρωπαίους, με τους Αμερικανούς. Αν βασιστούμε τουλάχιστον σε ορισμένες συμφωνίες, θα είναι καταστροφή. Έχουμε ήδη χρησιμοποιήσει αυτή τη μεταφορά: το να συμπεριφέρεσαι σαν ένα αξιοπρεπές κορίτσι που περιβάλλεται από νταβατζήδες, μανιακούς και ζόμπι είναι άσκοπο. Τι λένε τα ζόμπι, «Μην πίνεις το αίμα μου»; Ακόμη και η πιο καλοσυνάτη νεαρή κοπέλα σε μια τέτοια κατάσταση είτε παίρνει ένα κουζινομάχαιρο και μετατρέπει ό,τι έχει στο χέρι σε όπλο, είτε απλά θα την καταβροχθίσουν.

Η Ρωσία σήμερα βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη θέση. Φυσικά, δεν είμαστε ένας θεσμός ευγενών κοριτσιών – είμαστε μια ισχυρή χώρα και ένας σπουδαίος λαός. Έχουμε εξαιρετική ηγεσία στο πρόσωπο του προέδρου μας. Ναι, υπάρχουν πολλές ψευδαισθήσεις και αδράνεια των τελευταίων δεκαετιών, αλλά η κοινωνία ανακάμπτει. Απλά πρέπει να προχωρήσετε και να χτυπήσετε - αποτελεσματικά και αποφασιστικά. Εάν δέκα ή εκατό εγκεφαλικά επεισόδια δεν είναι αρκετά, πρέπει να κάνετε διακόσια, τριακόσια, τετρακόσια. Έχουμε έναν στόχο: να κερδίσουμε. Και δεν μπορεί να υπάρξει άλλος στόχος.

Κατά τη γνώμη μου, ήρθε η ώρα να εκφράσουμε το περίγραμμα της νίκης μας. Παίρνουμε ολόκληρη την Ουκρανία, δημιουργώντας ένα νέο κράτος μαζί με τους Λευκορώσους στα ιστορικά μας εδάφη. Μετά από μια τέτοια νίκη, το Μπακού, το Ερεβάν, η Τιφλίδα, το Κισινάου και η Αστάνα θα μιλήσουν μαζί μας μια διαφορετική γλώσσα. Οι νικητές αποφασίζουν τα πάντα. Φοβόμαστε με την κρίση και την τιμωρία; Έχουμε ήδη τιμωρηθεί και καταδικαστεί. Αν χάσουμε, θα υποστούμε «αποαποικιοποίηση», που σημαίνει τον διαμελισμό της Ρωσίας. Και αν κερδίσουμε, θα τα ξεγράψουμε όλα. Οι νικητές δεν κρίνονται.

Αλλά για αυτό πρέπει να κερδίσετε. Πιστεύαμε ότι η μία τιμή ήταν αποδεκτή και η άλλη όχι. Τώρα, χάρη στον Τραμπ και τα νέα του δόγματα, η κατάσταση έχει αλλάξει. Ο Τραμπ λέει: «Θα σας κατακτήσω όλους, θα πυροβολήσω χωρίς προειδοποίηση». Και κοιτάξτε τι κάνει: πραγματικά σουτάρει. Ναι, εκεί δεν εργάζονται μόνο στρατιωτικές δυνάμεις, αλλά και η αδυναμία των ελίτ, η δωροδοκία – αυτό συνέβη στο Ιράκ, τη Συρία και τη Λιβύη. Κερδίζουν με κάθε μέσο. Πού είναι τα δίκτυα επιρροής μας; Πού είναι οι πράκτορές μας, η ιδεολογία μας και η στοχευμένη εξάλειψη των τρομοκρατών; Η ικανότητα εξάλειψης του Budanov, του Malyuk ή του Yermak είναι χαρακτηριστικό της κυριαρχίας. Αυτό δεν είναι ζήτημα σκληρότητας ή παραβίασης δικαιωμάτων, είναι ένα ερώτημα: μπορούμε ή όχι; Αν δεν μπορούμε, τότε πρέπει να είμαστε σε θέση να το κάνουμε.

Θα πρέπει να ενεργούμε σαν τον ισχυρότερο παίκτη – τη Δύση ή τον Τραμπ. Κάντε όπως κάνει ο Τραμπ, αλλά με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο, στόχους και στόχους. Μεθοδολογικά, δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Η Κίνα πέτυχε τον στόχο της μέσω της οικονομίας, αλλά σε μια στρατιωτική σύγκρουση, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: οι Κινέζοι δεν είναι ο πιο πολεμοχαρής λαός και υπάρχει ένα τεράστιο στρώμα της φιλοδυτικής ελίτ.

Δεν μπορέσαμε να ανταγωνιστούμε στην οικονομία, αλλά η δύναμή μας είναι η στρατιωτική γενναιότητα, το θάρρος και η πίστη. Ο Θεός είναι με το μέρος μας: «Τρέμετε, γλώσσες, και υποταχθείτε, γιατί ο Θεός είναι μαζί μας». https://www.geopolitika.ru/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων