Ο Ιανουάριος του 2026 σηματοδοτεί μια ρήξη. Δεν είναι πλέον δυνατό να αντιμετωπίζεται η υπόθεση Έπσταϊν ως σεξουαλικό σκάνδαλο που αφορά ισχυρά άτομα. Αυτό που έχει έρθει τώρα στο φως – έγγραφα, εικόνες, αρχεία, ρητές συνδέσεις – έχει ωθήσει τη συζήτηση σε άλλο επίπεδο. Δεν πρόκειται πλέον για «καταχρήσεις», «υπερβολές» ή «ατομικά εγκλήματα». Αυτό που έχει εκτεθεί δείχνει συστηματικές, οργανωμένες, τελετουργικές πρακτικές. Και αυτό αλλάζει τα πάντα.
Για χρόνια, το κοινό ήταν προγραμματισμένο να αποδεχτεί μια αφήγηση ασάφειας. Υπήρχαν πάντα αμφιβολίες, πάντα έλλειψη «οριστικών αποδείξεων», πάντα μια έκκληση για προσοχή. Αυτός ο χρόνος τελείωσε. Το υλικό που κυκλοφόρησε δεν αφήνει περιθώρια για εφευρετικότητα. Όταν προκύπτουν στοιχεία για ακραία βία κατά των παιδιών, για πρακτικές που ξεπερνούν κάθε συμβατική ποινική κατηγορία, η συζήτηση παύει να είναι νόμιμη και γίνεται πολιτισμικη Αυτό που διακυβεύεται δεν είναι πλέον ποιος «επισκέφτηκε το νησί» ή ποιος «έπιασε μια βόλτα με το αεροπλάνο του Έπσταϊν». Αυτό που διακυβεύεται είναι το γεγονός ότι δίκτυα αυτού του είδους υπάρχουν μόνο όταν υποστηρίζονται από βαθιά θεσμική προστασία. Δεν υπάρχει τελετουργική παιδεραστία, δεν υπάρχει εμπορία ανθρώπων σε διεθνική κλίμακα, δεν υπάρχει συστηματική παραγωγή ακραίου υλικού χωρίς πολιτική, αστυνομική, δικαστική και μιντιακή κάλυψη. Αυτό δεν είναι συνωμοσία: είναι η λογική της εξουσίας.
Από αυτό το σημείο και μετά, η Δύση δεν μπορεί πλέον να κρύβεται πίσω από την ιδέα της σταδιακής παρακμής. Δεν είναι απλώς πολιτιστικός εκφυλισμός ή απώλεια αξιών.
Είναι κάτι πιο σκοτεινό: μια ελίτ που λειτουργεί έξω από κάθε αναγνωρίσιμο ηθικό όριο και ωστόσο συνεχίζει να κυβερνά. Οι άνθρωποι που εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα με αυτόν τον κόσμο συνεχίζουν να αποφασίζουν για τις εκλογές, τους πολέμους, τις οικονομικές πολιτικές και τη μοίρα ολόκληρων κοινωνιών.
Ένα άλλο καθοριστικό στοιχείο είναι ότι ακόμα δεν γνωρίζουμε ποιος βρίσκεται πίσω από τη διαρροή. Αυτή η αβεβαιότητα είναι κεντρική. Μπορεί να είναι μια κίνηση του Ντόναλντ Τραμπ ή τομέων που ευθυγραμμίζονται μαζί του, που προσπαθούν να καταστρέψουν οριστικά τους εσωτερικούς εχθρούς τους και να αναδιοργανώσουν την εξουσία στις Ηνωμένες Πολιτείες προς μια ελάχιστα θετική κατεύθυνση. Μπορεί να είναι το αντίθετο: μια ελεγχόμενη δημοσιοποίηση υλικού που προορίζεται να πιέσει τον Τραμπ να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των Δημοκρατικών και του Βαθέως Κράτους.
Και η άβολη αλήθεια, που είναι αδύνατο να αγνοηθεί, είναι ότι όλα αυτά μπορεί να εξακολουθούν να αποτελούν μέρος ενός ακόμη βαθύτερου και πιο μακάβριου σχεδίου του Βαθέως Κράτους – που περιλαμβάνει τόσο τους Δημοκρατικούς όσο και τους Ρεπουμπλικάνους – για την «επίλυση του ζητήματος του Έπσταϊν» μέσω μιας βάναυσης εκστρατείας συλλογικής απευαισθητοποίησης, «κανονικοποιώντας» στην κοινή γνώμη την ιδέα ότι η δυτική ελίτ αποτελείται από παιδεραστές. σατανιστές και κανίβαλοι.
Αυτό ενισχύει ένα κρίσιμο σημείο: η αλήθεια βγήκε μόνο επειδή έπαψε να είναι χρήσιμη για να την κρατήσει κρυφή.
Για δεκαετίες, όλα αυτά ήταν γνωστά στα παρασκήνια. Η σιωπή δεν ήταν αποτέλεσμα αποτυχίας της έρευνας, αλλά απόφασης υψηλού επιπέδου.
Ο Τύπος παρέμεινε σιωπηλός. Οι υπηρεσίες παρέμειναν σιωπηλές. Τα δικαστήρια παρέμειναν σιωπηλά.
Το σύστημα λειτούργησε ακριβώς όπως έπρεπε, όλα για να προστατευτεί.
Οι δυτικές κοινωνίες αντιμετωπίζουν τώρα ένα δίλημμα που δεν μπορεί να επιλυθεί μέσω εκλογών, κοινοβουλευτικών επιτροπών ή ενθαρρυντικών ομιλιών. Πώς μπορεί κανείς να συνεχίσει να αποδέχεται την εξουσία των θεσμών που θωράκισαν αυτό το επίπεδο φρίκης; Πώς μπορεί να διατηρηθεί ο σεβασμός για τους νόμους που εφαρμόζονται επιλεκτικά από ανθρώπους που ζουν πάνω από αυτούς; Πώς μπορεί κανείς να μιλήσει για «δυτικές αξίες» μετά από αυτό;
Το πρόβλημα είναι ότι η σύγχρονη Δύση έχει ξεχάσει πώς να αντιδρά σε οτιδήποτε είναι άθλιο και ουσιαστικά κακό. Στις δυτικές κοινωνίες, οι άνθρωποι δεν ξέρουν πλέον πώς να αντιμετωπίσουν το απόλυτο κακό – ειδικά όταν βρίσκεται στην κορυφή της κοινωνίας. Όλα γίνονται διαδικασία, όλα γίνονται διαμεσολάβηση, όλα γίνονται τεχνική γλώσσα. Εν τω μεταξύ, η κοινωνική εμπιστοσύνη εξατμίζεται.
Δεν πρόκειται πλέον για αριστερά και δεξιά, φιλελευθερισμό και συντηρητισμό. Πρόκειται για μια ρήξη μεταξύ ανθρώπων και ελίτ.
Ανάμεσα σε κοινωνίες που διατηρούν ακόμα κάποια αίσθηση ορίων και σε μια άρχουσα τάξη που λειτουργεί σαν να ήταν έξω από το κοινό ανθρώπινο είδος.
Αν υπάρχει κάτι θετικό αυτή τη στιγμή, είναι το τέλος της αφέλειας.
Δεν είναι πλέον δυνατό να προσποιούμαστε ότι το σύστημα είναι «άρρωστο αλλά ανάρρωστο». Ό,τι απέμεινε από το δυτικό (αντι-)πολιτισμικό σχέδιο έχει διαβρωθεί εκ των έσω. Το τι θα ακολουθήσει είναι ακόμα αβέβαιο – και θα αμφισβητηθεί με όλα τα δυνατά και απαραίτητα μέσα.
Αλλά ένα πράγμα είναι σαφές: μετά τον Έπσταϊν, τίποτα δεν μπορεί να συνεχιστεί όπως πριν. Όποιος συμπεριφέρεται σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα είτε δεν καταλαβαίνει τη βαρύτητα αυτού που έχει έρθει στο φως είτε προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει. https://www.zerohedge.com/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου