Πληροφορίες για τις τραπεζικές κινήσεις που πραγματοποιήθηκαν από τον Οίκο Rothschild και την κόκκινη Κίνα.
Αποσπάσματα :
Η διατριβή επικεντρώνεται στις τραπεζικές, χρηματοοικονομικές και άλλες αλληλεπιδράσεις μεταξύ της δυναστείας των Ρότσιλντ και διαφόρων παραγόντων από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Η πιθανή ασυμφωνία μεταξύ καπιταλιστικής και κομμουνιστικής ιδεολογίας παρατηρείται μέσω της θεωρίας της ορθολογικής επιλογής. Η έρευνα έδειξε ότι πολλές αλληλεπιδράσεις ήταν μοναδικές και πρωτοποριακές και για τις δύο πλευρές, και αυτές οι δραστηριότητες ενίσχυσαν ορατά τη διεθνή ανταγωνιστικότητα της ΛΔΚ. Επιπλέον, η δημόσια αφήγηση για τους Ρότσιλντ στη ΛΔΚ διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό από πληροφορίες που απορρίπτονται στη Δύση ως θεωρίες συνωμοσίας.
Από την άλλη πλευρά είναι η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, από την ίδρυσή της το 1949 που διοικείται από το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΚ). Το σύνταγμα αναφέρει τα εξής: «Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας είναι ένα σοσιαλιστικό κράτος που κυβερνάται από μια λαϊκή δημοκρατική δικτατορία που καθοδηγείται από την εργατική τάξη και βασίζεται σε μια συμμαχία εργατών και αγροτών.
Το σοσιαλιστικό σύστημα είναι το θεμελιώδες σύστημα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Η ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας είναι το καθοριστικό χαρακτηριστικό του σοσιαλισμού με κινεζικά χαρακτηριστικά. Απαγορεύεται σε οποιαδήποτε οργάνωση ή άτομο να βλάψει το σοσιαλιστικό σύστημα». (Το Εθνικό Λαϊκό Κογκρέσο, 2007) Στην πραγματικότητα, το ΚΚΚ ενεργεί de facto ως μονοκομματική κυβέρνηση υπεύθυνη για διάφορες λειτουργίες του κράτους. Το οικονομικό της σύστημα βασίζεται στη μαρξιστική ιδεολογία, η οποία ιστορικά έχει τονίσει τη σημασία της ταξικής πάλης μέσω της πράξης της αφαίρεσης της εξουσίας από την εκμεταλλεύτρια αστική ομάδα και της επιστροφής της στους απλούς ανθρώπους. Από αυτή την άποψη, το προοίμιο του συντάγματος αναφέρει ότι το 1949, υπό την ηγεσία του Μάο Τσε Τουνγκ και του ΚΚΚ, ο κινεζικός λαός «ανέτρεψε την κυριαρχία του ιμπεριαλισμού, της φεουδαρχίας και του γραφειοκρατικού καπιταλισμού, κέρδισε μια μεγάλη νίκη στη Νέα Δημοκρατική Επανάσταση και ίδρυσε τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Ο κινεζικός λαός εξασφάλισε έτσι την εξουσία και έγινε κύριος της χώρας του». (Το Εθνικό Λαϊκό Κογκρέσο, 2007)
Μετά την ίδρυση της ΛΔΚ την 1η Οκτωβρίου 1949 από τον ηγέτη του ΚΚΚ Μάο Τσε Τουνγκ, ένα νέο κοινωνικοπολιτικό σύστημα που τόνιζε την ταξική πάλη και την πάλη ενάντια στην αστική τάξη εμφανίστηκε στην Κίνα. Την ίδια στιγμή, η εθνικιστική κυβέρνηση του Γκουομιντάνγκ υπό την ηγεσία του Τσιάνγκ Κάι-σεκ μετακόμισε στην Ταϊβάν, όπου υπάρχει έκτοτε η de facto ανεξάρτητη Δημοκρατία της Κίνας.
Το χρονικό πλαίσιο της ευρύτερης έρευνας ακολουθεί περίπου επτά δεκαετίες ύπαρξης της ΛΔΚ μεταξύ του 1949 και της παρούσας στιγμής (2021). Αυτή η επιλογή επιτρέπει τη χαρτογράφηση και ανάλυση της εξέλιξης υπό διαφορετικούς Κινέζους ηγέτες και τις μεταβαλλόμενες συνθήκες των αλληλεπιδράσεων των δύο πλευρών. Αναφέρονται επίσης εν συντομία προηγούμενες σχέσεις που χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1830, καθώς προσφέρουν πολύτιμες πληροφορίες για τις ρίζες από τις οποίες προήλθαν οι μεταγενέστερες συναλλαγές. Το έργο μεταφέρει έτσι μια συγκεκριμένη ιδέα για τις σχέσεις των Ρότσιλντ με την Κίνα κατά τη διάρκεια της δυναστείας Τσινγκ και αμέσως μετά την πτώση της. Για μια περίοδο από τη δεκαετία του 1920 μέχρι την ίδρυση της ΛΔΚ, οι άμεσες αλληλεπιδράσεις μεταξύ των Ρότσιλντ και των κινεζικών οντοτήτων δεν τεκμηριώνονται, με λίγες εξαιρέσεις.
Όταν οι Ρότσιλντ διεξήγαγαν την πρώτη τους συνεργασία με το Μέσο Βασίλειο το 1838, ήταν υπό τη βασιλεία του Νταογκουάνγκ (道光), του 7ου αυτοκράτορα της δυναστείας Τσινγκ. Αφού υπέστη την ήττα από τις δυτικές δυνάμεις στους Πολέμους του Οπίου, η Κίνα έπρεπε να ανοίξει διάφορα λιμάνια κατά μήκος των ακτών της για διεθνές εμπόριο, με τους ξένους να λειτουργούν βάσει του εξωεδαφικού νόμου. (Suzuki, 2021) Αυτό το γεγονός έφερε θεμελιώδεις και μακροχρόνιες αλλαγές στο κινεζικό νομισματικό και τραπεζικό σύστημα, προερχόμενες από την ταυτόχρονη ίδρυση δυτικών εμπορικών οίκων και αργότερα τραπεζών που ασχολούνταν με την ανταλλαγή χρημάτων και τη χρηματοδότηση του εμπορίου. Αυτές οι τράπεζες, προερχόμενες από τη Δύση καθώς και από την Ιαπωνία, άρχισαν να δέχονται καταθέσεις και να εκδίδουν τραπεζογραμμάτια μετατρέψιμα σε ασήμι. Η υπογραφή της σινο-ιαπωνικής συνθήκης του Σιμονοσέκι το 1896 επέκτεινε το πεδίο των άμεσων ξένων επενδύσεων και ενίσχυσε περαιτέρω τον πολιτικό έλεγχο των ξένων επιχειρηματικών συμφερόντων σε βάρος της κεντρικής εξουσίας της Κίνας.
Σύμφωνα με τον Φέργκιουσον, ίσως ο πιο σημαντικός πράκτορας των Ρότσιλντ στη δεκαετία του 1830 ήταν ο Ντάνιελ Βάισβαϊλερ, ο οποίος είχε σταλεί στη Μαδρίτη. Ήταν στην Ισπανία όπου το 1835 οι Rothchilds εξαγόρασαν την εταιρεία Almadén, που ειδικεύεται στην παραγωγή υδραργύρου και τη διύλιση χρυσού. Αυτή η επιχείρηση ήταν εξαιρετικά σημαντική τις επόμενες δεκαετίες, επειδή το 1852, ο Οίκος του Λονδίνου μίσθωσε το διυλιστήριο του Βασιλικού Νομισματοκοπείου και ουσιαστικά δημιούργησε ένα μονοπώλιο στην παραγωγή ράβδων χρυσού. Ο χρυσός ως πρώτη ύλη ήταν αντικείμενο ενδιαφέροντος στον πυρετό του χρυσού στην Καλιφόρνια, όπου οι Ρότσιλντ άδραξαν την ευκαιρία και τοποθέτησαν αρκετούς από τους πράκτορές τους. Επιπλέον, μεταξύ 1834 και 1843, ο NM Rothschild ενήργησε ως τραπεζίτης της κυβέρνησης των ΗΠΑ στην Ευρώπη.
Το 1887, η Aline Caroline de Rothschild, εγγονή του Jacob (James) Mayer Rothschild, παντρεύεται τον Edward Albert Sassoon. (Sotheby's, 2020) Οι Σασούν, αρχικά Εβραίοι του Μπαγκντάντι, μας αποκαλούν επίσης «οι Ρότσιλντ της Ανατολής». Ο λόγος πίσω από αυτό γίνεται κατανοητός όταν λάβουμε υπόψη το εύρος των δραστηριοτήτων τους στην Ανατολή. Ο οίκος David Sassoon & Co., είχε υποκαταστήματα στην Καλκούτα, τη Σαγκάη, την Καντόνα και το Χονγκ Κονγκ. και η επιχείρησή του, η οποία περιελάμβανε το μονοπώλιο του εμπορίου οπίου, επεκτάθηκε μέχρι τη Γιοκοχάμα, το Ναγκασάκι και άλλες πόλεις της Ιαπωνίας. Ο Σασούν απέδωσε τη μεγάλη του επιτυχία στην απασχόληση των γιων του ως αντιπροσώπων του και στην αυστηρή τήρηση του νόμου της δεκάτης». (Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, χ.χ.-β)
Το 1937, η Κίνα αντιμετώπισε την πλήρους κλίμακας εισβολή από την Ιαπωνία, ακολουθούμενη από έναν τεράστιο εμφύλιο πόλεμο και τον υπερπληθωρισμό στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Αυτό έφερε το τέλος της εθνικιστικής κυριαρχίας και μια νικηφόρα κομμουνιστική κυβέρνηση εμφανίστηκε για να δημιουργήσει μια οικονομία που εξάλειψε τόσο τις ιδιωτικές αγορές όσο και το χρήμα. (Μα, 2012)
Το 1961, ο Victor, 3ος Λόρδος Rothschild7 (1910-1990) άρχισε να εργάζεται για τη Shell Research Ltd., της οποίας ήταν πρόεδρος από το 1963 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1970. Από το 1971 έως το 1974, ήταν ο πρώτος Γενικός Διευθυντής του Κεντρικού Επιτελείου Αναθεώρησης Πολιτικής (ή απλά «δεξαμενή σκέψης») στο Ηνωμένο Βασίλειο. Από το 1975 έως το 1976, ο Victor προήδρευσε της NM Rothschild and Sons Limited και παρέμεινε ενεργός στην εταιρεία μέχρι το θάνατό του το 1990. Η κύρια οικογενειακή επιχείρηση καθοδηγήθηκε από τον Sir Evelyn de Rothschild, ο οποίος έγινε για πρώτη φορά Εταίρος στην NM Rothschild & Sons το 1959 και Πρόεδρος το 1976. Εκτός αυτού, προήδρευσε της Rothschilds Continuation Holdings AG, η οποία ενήργησε ως συντονιστική εταιρεία για τον όμιλο εμπορικών τραπεζών. (Το Αρχείο Rothschild, n.d.-a)
Το 1996, ο NM Rothschild. Η Sons Limited σχημάτισε μια κοινοπραξία μετοχικών κεφαλαιαγορών με την ABN AMRO, ονομάζοντας τη νέα επιχείρηση ABN AMRO Rothschild. Το οικογενειακό αρχείο διευκρινίζει σχετικά: «Η κοινοπραξία συνδύασε την εκτεταμένη συμβουλευτική εμπειρία της Rothchilds στις κεφαλαιαγορές με τις παγκόσμιες, ερευνητικές, διανεμητικές και εμπορικές δυνατότητες της ABN AMRO για να παρέχει μια πλήρη συμβουλευτική και εκτελεστική υπηρεσία σε κυβερνήσεις και εταιρείες παγκοσμίως στον τομέα των ιδιωτικοποιήσεων, των διεθνών προσφορών μετοχών, των αυξήσεων μετοχικού κεφαλαίου και των ιδιωτικών τοποθετήσεων». (Το Αρχείο Rothschild, n.d.-a) Η οικογένεια σχολίασε περαιτέρω τον ρόλο της στην ιδιωτικοποίηση σε μια αρχειοθετημένη δήλωση από τον ιστότοπο Rothschild & Co: «Η δεκαετία του 1980 γέννησε το διεθνές φαινόμενο της ιδιωτικοποίησης. Ο Rothschild συμμετείχε από την αρχή και ανέπτυξε έναν πρωτοποριακό ρόλο που εξαπλώθηκε σε περισσότερες από 30 χώρες παγκοσμίως». (Rothschild, 2011)
Ο Ferguson πρόσθεσε περαιτέρω ότι ο όμιλος NM Rothschild «ελέγχεται από την οικογένεια μέσω μιας άλλης ελβετικής εταιρείας - της Rothschild Concordia AG - η οποία έχει πλειοψηφικό μερίδιο (52,4%) στην Rothschilds Continuation Holdings AG. Στενά συνδεδεμένη με αυτή τη δομή είναι η εταιρεία χαρτοφυλακίου Paris-Orléans, η οποία ελέγχει το 37% των Rothschild & Cie Banque στο Παρίσι, περίπου το 40% των Rothschild Βόρειας Αμερικής, το 22% των Rothschild Canada και το 40% των Rothschild Europe. Εκτός από τις συνδεδεμένες εταιρείες που αναφέρονται παραπάνω, υπήρχαν και μικρότερες θυγατρικές, και έτσι «το 1997 υπήρχαν γραφεία στην Αργεντινή, τις Βερμούδες, τη Βραζιλία, τον Καναδά, τη Χιλή, την Κολομβία, την Τσεχική Δημοκρατία, την Ινδονησία, τη Νήσο του Μαν, την Ιαπωνία, το Λουξεμβούργο, τη Μαλαισία, τη Μάλτα, το Μεξικό, τη Νέα Ζηλανδία, την Πολωνία, τη Ρωσία, τη Νότια Αφρική και τη Ζιμπάμπουε». (Φέργκιουσον, 1999)
Αργότερα, αρκετοί εξέχοντες πολιτικοί έφτασαν στην πολιτική σκηνή με μια εμπειρία από μια από τις τράπεζες των Rothschild. Για να αναφέρουμε μόνο μερικούς από τους αποφοίτους, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν κέρδισε περίπου 2,9 εκατομμύρια ευρώ ως επενδυτικός τραπεζίτης στη Rothschild μεταξύ 2008 και 2010, κυρίως για τον ρόλο του στην παροχή συμβουλών στη Nestlé για την εξαγορά μιας μονάδας Pfizer. (Chassany, 2017) Παρόλο που ο Σερ Έβελιν και η Λαίδη Λιν υποστήριξαν ανοιχτά τη Χίλαρι Κλίντον στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ το 2016 (Godwin, 2017), είχαν μια αρκετά ενδιαφέρουσα σχέση με το υπουργικό συμβούλιο του Ντόναλντ Τραμπ. Ο λόγος είναι ο διορισμός από τον Τραμπ ενός από τους πιο έμπειρους πρώην υπαλλήλους των Rothschild στην Αμερική, του Wilbur Ross, ως Υπουργού Εμπορίου. Αν και αυτό μπορεί να φαίνεται μόνο μια σύμπτωση και τραβηγμένη εικασία, το γεγονός είναι ότι μεταξύ της δεκαετίας του 1970 και του 1990, ο Ross πέρασε 25 χρόνια στη Rothschild Inc, επικεφαλής του τμήματος πτώχευσης, και το πιο σημαντικό, ήταν ο Ross που παρείχε τεράστια δάνεια που βοήθησαν τον Trump να διατηρήσει την ιδιοκτησία του στο καζίνο του Ταζ Μαχάλ κατά τη διάρκεια της πιστωτικής κρίσης της δεκαετίας του 1980. (Αλέξανδρος, 2017)
Όταν το γαλλικό και το βρετανικό υποκατάστημα αποφάσισαν να συγχωνεύσουν τις εταιρείες τους το 2003, εμφανίστηκε μια νέα ναυαρχίδα οικογενειακών επιχειρήσεων – η Rothschild & Co. Ο ιστότοπος της εταιρείας αναφέρει τα εξής: «Παρέχουμε συμβουλές συγχωνεύσεων και εξαγορών, στρατηγικής και χρηματοδότησης, καθώς και λύσεις επενδύσεων και διαχείρισης περιουσίας σε μεγάλα ιδρύματα, οικογένειες, ιδιώτες και κυβερνήσεις, σε όλο τον κόσμο». Στη συνέχεια, ορίζει αρκετά ανοιχτά τη θέση της εταιρείας: «Έχοντας βρεθεί στο επίκεντρο των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών αγορών για περισσότερα από 200 χρόνια, μπορούμε να βασιστούμε σε ένα ασυναγώνιστο παγκόσμιο δίκτυο αξιόπιστων επαγγελματιών και υπευθύνων λήψης αποφάσεων. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε σε βάθος πληροφορίες για την αγορά, φέρνοντάς μας πιο κοντά στα τρέχοντα ζητήματα από οποιοδήποτε άλλο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα». Από το 2020, η εταιρεία είχε 3,600 υπαλλήλους σε περισσότερα από 50 γραφεία σε όλο τον κόσμο, με τρεις επιχειρηματικούς τομείς: Global Advisory, Wealth and Asset Management και Merchant Banking. (Rothschild & Co, 2020)Σελίδα 1 / 155
Μια βαθύτερη ματιά στο δίκτυο Rothschild υψηλής ποιότητας.
https://thebridgelifeinthemix.info/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου